یــــــــــــوتاب

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 29 May 2012 14:19:44 PDT

با این همه ادعا امشب وقتی شهرزاد چند بار از خواب بیدار شد از دستش عصبانی شدم و حالا که عین فرشته ها خوابیده حالم از خودم به هم میخورد.

میکند ناله که کامی کامی

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 29 May 2012 14:18:22 PDT

یک جا فروغ توی یکی از شعرهایش از دیوی میگوید که آمده سراغ او و پسرکش. دیوی که دایه مهربانتر از مادر شده و نمیخواهد پسرک سر روی دامن مادرش بگذارد و بخوابد چون دامن مادر آلوده به گناه است. و من به این فکر میکنم که هر زن ایرانی ای انگار حداقل یک بار به همچین حس و حالی مبتلا شده، حالا هرچقدر هم که از تفکرات سنتی رها باشد، باز هم وقتی به بچه اش میرسد دوست دارد عین مادربزرگش فکر کند و چون نمیخواهد مثل مادربزرگ باشد عذاب وجدان میگیرد. فروغ هم اینجا فروغ همیشگی نبوده. انگار یک آن ته دلش خالی شده و ترسیده، و با خودش فکر کرده نکند یک مادر حق ندارد دل داشته باشد، گناه کند، زندگی کند؟ نکند باید دلش همیشه شسته و رفته و مرتب باشد و سر از هیچ میخانه ای در نیاورد؟

فروغ جان راحت باش، بگذار بچه آرام روی دامنت بخوابد؛ قرار نیست گناهان و دل لرزه های تو به خوابهایش نفوذ کند. قرار نیست مادر که شدی دیگر زن نباشی، انسان نباشی، و پیامبر شوی. انسان گناهکار ازلی و ابدی است. پسرک را از خودت و خودت را از اصل خودت نران چون غیرممکن است.

ناگهان خامشی خانه شکست
دیو شب بانگ بر آورد که آه
بس کن ای زن که نترسم ازتو
دامنت رنگ گناهست گناه

دیوم اما تو ز من دیوتری
مادر و دامن ننگ آلوده
آه بردار سرش از دامن
طفلک، پاک کجا آسوده؟

بانگ می میرد و در آتش درد
می گدازد دل چون آهن من
می کنم ناله که کامی کامی
وای بردار سر از دامن من

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 15 May 2012 04:05:12 PDT

یک مورچه کوچک را روی زمین پیدا میکند و با چشم تعقیبش میکند. هر از گاهی هم سعی میکند با دستهای کوچکش بگیردش که نمیتواند. باز هم بی خیال دستگیر کردن مورچه میشود و فقط تعقیبش میکند. با مگسها هم همینطوری رفاقت میکند. دخترم مورچه ها و مگسها را بیشتر ازاسباب بازیهایش دوست دارد.

مامان ای کیو سان را یادتان هست؟ یادتان می آید ای کیو سان افتاده بود زمین و گریه میکرد و مامانش نمیرفت دستش را بگیرد؟ حالا این شده حکایت ما. دقیقه ای یک بار یا سرش میخورد به دیوار و گوشه میز، یا وقت ِ چهار دست و پا رفتن با سینه میخورد زمین و میزند زیر گریه. من هم فقط لبخند میزنم و میگویم گریه نکن مامان، حالا حالاها باید زمین بخوری و بلند شوی تا راه رفتن یاد بگیری. آدم صد ساله هم زمین میخورد تا زندگی کردن یاد بگیرد، تو که فقط هفت ماهه هستی.

روز زن؟؟؟

noreply@blogger.com (یو تاب) — Sat, 12 May 2012 05:25:26 PDT

متنفرم از این روزی که اسمش را گذاشته اند روز زن. روز زنی که باید طبق ملاحظات آنها رفتار کند وگرنه زن نیست. زنی که مثلا عفیف است و مثلا دامنش پاک است و مثلا محجبه است و مسلما نصف مرد است. زنی که بهتر است شاغل نباشد چون پول درآوردن وظیفه اش نیست و به جایش حق دارد نفقه بگیرد و مثل بچه هایش از آقای خانه پول توجیبی.
زنی که همه چیز هست جز انسان و حقی ندارد و همه ازش طلبکارند.
زنی که باید خودش را بپوشاند تا دیگران مجبور نباشند نگاهشان را کنترل کنند. و اگر خودش را نپوشاند گناه کار است و متسحق آتش و جهنم.
زنی که انگار دیگر وجود خارجی ندارد، و یا منقرض شده، و باید دستور ساخت مجسمه اش را برای یکی از همین میدان های تاریک شهر بدهند.
زنی که نباید دل داشته باشد.
زنی که نباید دل داشته باشد.
زنی که نباید دل داشته باشد.

شازده کوچولو

noreply@blogger.com (یو تاب) — Sat, 12 May 2012 04:52:55 PDT

قرار شده یکی دو سال دیگر یک گلدان کوچک بخرم برای شهرزاد و بهش بگویم تو مسئول این گلی، باید اهلی اش بکنی. اینطوری هم مسئولیت را میفهمد هم عشق ورزی و هم مادر بودن را.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Sat, 12 May 2012 04:49:32 PDT

حالا بین سیصد و شصت و پنج روز سال یک روز هم روز مادر باشد. پدر یا مادر بودن لطف و بخشش و بخشایندگی نیست، برتری و فضیلت نیست. کسی که بین بچه داشتن و نداشتن اولی را انتخاب میکند یک دنیا مسئولیت و وظیفه را هم به دنبالش باید قبول کند. از نظر من بی هنرترین آدمها آنهایی هستند که منت زحمتهایی که باید میکشیدند و وظیفه شان بوده است را بر سر بچه هایشان میگذارند. حالا گیرم بچه آن طوری نشد که آرزویش را داشتند اصلا منحرف شد، بیکاره شد، بی توجه و بی معرفت شد. جای اینکه به دنبال رد پای اشتباهات خودشان توی سرنوشت فرزنندشان بگردند یک ریز پشت سرش آه میکشند و "حق من این نبود" سر میدهند. غافل از اینکه بچه ها آینه ی تمام قد پدر و مادرشان هستند. بچه همانی میشود که از پدر و مادر میبیند نه آنی که پدر و مادر آرزویش را داشته اند.

اینجا بزرگترها از کوچکترها طلبکارند... .

یاد باد

noreply@blogger.com (یو تاب) — Sat, 05 May 2012 04:53:20 PDT

باز هم خانه ی مامان
شب
اتاق سابق من
اردیبهشت نود
باز هم یاد تو
یاد اردیبهشت هشتاد و شش
یاد آغوشت
بوی تنت
عطر نفست

سر من روی سینه تو
سینه ی مردانه
سینه ی مردانه
سینه ی مردانه

رنگ و بوی این رخت خوابها
صدای کولر آبی از پشت بام.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 01 May 2012 02:43:20 PDT

میخواهم یک کمی کمتر به خودم سخت بگیرم،
یک کمی بیشتر خودم را درک کنم،
یک کمی هم به خودم حق بدهم،
و چند تایی از این بند و ریسمانهایی که این همه سال به دست و پایم بسته ام را هم باز کنم.
شما چطور؟

noreply@blogger.com (یو تاب) — Fri, 27 Apr 2012 01:04:56 PDT

دخترک شش ماهه من همین الان توی بغلم جیغ زد. خواب خواب بود و یک لحظه بغض کرد و جیغ کشید. نمیدانم چه خوابی دیده بود. اصلا بچه شش ماهه چه جور خوابهایی میبیند؟ فقط میدانم بزرگترین ترس بچه ها از دست دادن مادرشان است. شهرزاد خیلی دوستم دارد. بیشتر از همه آدمهایی که دیده و میشناسد و نمیدانید وقتی میبیندم چه ذوقی میکند. شاید خواب دیده من نیستم، خواب دیده تنها شده و ترسیده. خود من هم کم از این خوابها ندیده ام. قدیمیترینش برمیگردد به وقتی که دو سه ساله بودم. خواب دیدم نصف شب با بابا رفتیم بیرون. رفتیم پیش دوستهاش. ولی آنها وسط کوچه بابا را کشتند. من تک و تنها ایستاده بودم بالای سر بابا و صورت بابا پر از خون بود. همه جا سکوت بود بدون حضور هیچ بنی بشری. عرض کوچه به وسعت تنهایی دخترک سه ساله ای بود که بابایش را خیلی دوست داشت ضربدر تاریکی محض شبانه. میخواستم جیغ بزنم گریه کنم ولی صدایم درنمی آمد. تا حالا شده توی خواب بخواهید هوار بزنید و صدایتان درنیاید؟ دیدید چه حس وحشتناکی به ذنبالش دارد؟ انصاف نبود دختر سه ساله همچین خوابی ببیند و توی خواب حتی نتواند حرف بزند. یعنی لب بزند و صدا نداشته باشد. فریاد بزند و صدایش از ته چاه هم درنیاید. از این خواب ترسیدم، آنقدر زیاد که هیچ وقت برای بابا تعریفش نکردم. برای هیچ کسی نگفته بودمش. امشب بعد از بیست و سه سال حرف زدم. گفته بودم که بعد از ساعت یازده شب نباید حرف بزنم. صبح حتما از این که خواب بیست و سه ساله ام را تعریف کردم پشیمان میشوم.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 24 Apr 2012 14:08:35 PDT

موزیک ویدئوها پر شده از معشوقه های آنچنانی و انگار دیگر هیچ مردی پیدا نمیشود برای زنی بخواند که همین الان از سرکار برگشته و شاید سرش درد میکند و فکر هزار کار و مسئولیت انجام داده نشده رهایش نمیکند. انگار هیچ زنی هیچ وقت خسته نیست و هر از گاهی گوشه لپش جوش نمیزند و توی خانه با لباس راحت نمیگردد و موهایش را دم اسبی
نمیبندد. برای زنی میخوانند که روزی دو سه ساعت زیر دست آرایشگر میخوابد و جایش همیشه یا توی رخت خواب لابه لای ملحفه ها و تورهای سفید است یا دارد توی جنگل روی چمن ها قدم میزند. انگار زنهای واقعی وجود خارجی ندارند.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 23 Apr 2012 02:49:59 PDT

اگر دوست داشتید یوتاب را بدون فیلتر بخوانید من اینجا منتظر شما هستم:

utab.persianblog.ir

و اگر با فیلترینگ مشکلی‌ ندارید همچنان همین جا را بخوانید. من هر دو وبلاگ را با هم به روز می‌کنم و از این به بعد بیشتر خواهم نوشت.
ممنونم :)

من

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 23 Apr 2012 02:11:22 PDT

شبها بعد از ساعت یازده نباید تصمیم مهمی بگیرم نباید با کسی جدی حرف بزنم نباید هیچ رابطه ای را به هم بزنم حتی برای هیچ وبلاگی نباید کامنت بگذارم. اینجا هم نباید چیز جدیدی بنویسم چون قطعا فردا صبح پشیمان میشوم.

من ِ شبها با من ِ روزها خیلی فرق دارد.

زن

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 20 Feb 2012 02:27:12 PST

چی از این لذت بخشتر که مدام تصویر بیست ساله ی دختر کوچولوی چهار ماهه ات را ببینی که خانم و زیبا و دانشجو شده و چی از این اعصاب خردکن تر که هربار ناخودآگاه دخترت را در همان لباسهای اجباری دوران دانشجویی خودت ببینی، مانتو، شلوار و مقنعه... .
دختران ما قرار نیست مثل ما زندگی کنند من دلم برای ناخودآگاه رنج دیده ی خودم میسوزد.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 06 Feb 2012 08:39:26 PST

ازش فیلم گرفتم؛ بار اخری که با کلی عشق و محبت چسبیده بود به سینه ام و شیر میخورد و چرت میزد ازش فیلم گرفتم؛ حالا جرئت دیدن فیلمش را ندارم؛ نگاهش که میکنم بغض میدود توی گلویم و همان جا گیر میکند؛ اعتراف میکنم که من خیلی بیشتر از دخترک به اینکه شیرم را بخورد نیاز دارم

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 06 Feb 2012 08:38:31 PST

نمیدانید دلم برای چه چیزهای ساده ای تنگ شده. دلم میخواست دلش را داشتم و عصری نی نی را تنها میگذاشتم و میزدم بیرون. میرفتم به خیابان دودآلود انقلاب و یکی دو ساعتی توی یکی از کافه هایش خودم را مخفی میکردم و از لا به لای دود سیگار و هوای مه گرفته ی کافه تک تک مردم را دید میزدم. بعد می آمدم بیرون و میرفتم نشر مولی - نشر را مولی را خیلی دوست دارم - میرفتم آنجا و لای رمان ها و شعرها گم میشدم. آخرش هم چند تا کتاب میخریدم و پیاده میرفتم تا پارک لاله. دلم سرما و تاریکی و درخت های پیر و بلند پارک لاله را میخواهد. دلم تاب سواری و سرسره بازی را میخواهد و اصلا خوش ندارد پیرمرد نگهبان دوباره سرو کله اش پیدا بشود و نگذارد تاب بازی کنم. دلم نمیخواهد مثل همیشه غرولند کند و بگوید دختر مگر بچه شده ای؟! بعد از آن که حسابی سرسره بازی کردم و خاک و خولی شدم مثل پارسال بی خیال و آسوده دست هایم را توی جیبهایم قایم میکردم و تمام مسیر بلوار کشاورز تا خانه را پیاده گز میکردم و شعر میخواندم و خسته و کوفته میرسیدم خانه و تا صبح میخوابیدم...

noreply@blogger.com (یو تاب) — Sat, 17 Dec 2011 15:40:04 PST

دخترم سرش را گذاشته روی شانه ی من، صدای قشنگ نفس کشیدنش را میشنوم. دخترک خوابیده و من فکر میکنم. به خودم، به گذشته هایم، به وقتی که همسن دخترم بودم، وقتی دو ماه و نه روزم بود. وقتهایی که مثل شهرزاد خواب بودم و خواب های قشنگ میدیدم و توی خواب لبخند میزدم. چقدر دلم میخواست برگردم عقب و از نو - ولی این بار آزاد ِ آزادِ آزاد - زندگی کنم. رها از هر چه بند و ریسمان و زنجیر.

نه، زخم های گذشته نباید سرباز کنند.

من ِ او

noreply@blogger.com (یو تاب) — Sat, 17 Dec 2011 12:13:01 PST

این دختر کوچولو شده بخشی از وجود من، بخشی از آن که نه، شده تمام ِ من. وقتی در آغوشش میگیرم و شیرش میدهم، فقط و فقط به ترکیب زیبای چانه و گونه اش نگاه میکنم. به این که چقدر قشنگ مک میزند. به چشم هایش نگاه میکنم که تا سینه ی مرا به دهان میگیرد، مست و خمار و خوابالو میشوند، انگار که جای شیر، آب حیات مینوشد. تازگی ها توی چشمهایم نکاه میکند و لبخند میزند. باورم نمیشود که این دخترک یک آدم ِ جداست. باورم نمیشود که او خود ِ من نیست. نگاهش میکنم و خودم را میبینم که دوباره متولد شده ام و شیر میخورم و میخوابم و قد میکشم. و بعد ناخودآگاه فکر میکنم و میبینم که اصلا نمیشناسمش. شهرزاد ِ من، همان قدر که به من نزدیک است، از من جداست. نمیدانم از چه رنگی خوشش خواهد آمد، چپ دست است یا راست دست. نمیدانم ترشی را دوست خواهد داشت یا شیرینی، اهل ریاضی و مثلثات خواهد بود یا خیام و شاملو. اهل هنر خواهد بود یا سیاست یا عاشق پارتی و مهمانی و مد . من خیلی چیزها از این دخترک کوچولو نمیدانم، فقط این را میدانم که بدجوری این آدم کوچولوی ِ بغلی ِ دوست داشتنی را دوست دارم.

بغل به مثابه گهواره

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 13 Dec 2011 15:57:44 PST

یک زن به شدت لمسی مثل من، مادر کودکی به شدت بغلی میشود که روزی ده دوازده ساعت تمام، جز بغل مادرش هیچ جا نمیخوابد.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 13 Dec 2011 15:58:56 PST

صبح ساعت شش و نیم بیدار شد. همیشه وقتی از خواب بلند میشود اهم و اووهوم میکند. اهل گریه کردن نیست. با صدای اهم و اووهوومش بیدار شدم و تا شماره 120 آب جوشیده ریختم توی شیشه شیر و چهار تا پیمانه شیرخشک. چهار قطره شیر ِ خودم که سیرش نمیکند، پس صبح ها فقط شیرخشک میخورد. وقت هایی که جفتمان سرحال باشیم و خوابالو نباشیم، شیر مامان را هم امتحان میکند. دو تایی نشستیم روی مبل ِ کنار شومینه. اول من نشستم بعد شهرزاد توی بغل من نشست. دستمال کاغذی گذاشتم زیر چانه اش. قُلپ قُلپ شیر می خورد و من چرت میزدم. چند دقیقه بعد شیرش را نصفه نیمه رها کرد و چرتش گرفت. دو تایی، توی بغل هم، نشسته روی مبل، چرت میزدیم. بلندش کردم تا از شر ِ بادگلویش خلاص شود. دستهایش را از شانه ام آویزان کرد و چانه اش را گذاشت روی شانه ام. مثل همیشه شیر از دهان کوچک و نخدی اش چکه کرد روی لباسم. این دو ماه، همیشه ی خدا، روی سرشانه ی لباسهای من و بابایش یا شیر ریخته یا مولتی ویتامین. دیروز حتی روی پالتوی مشکی ام هم شیر ریخت. زود پاکش کردم رفت. شیرخشک را اگر زود پاک نکنی لامذهب بدجوری لباست را رنگ میکند. داشتم میگفتم، خوابمان برده بود که چشم باز کردم دیدم ساعت هفت و نیم شده. یک ساعت ِ تمام، من نشسته بودم روی مبل و شهرزاد سرش روی شانه ی من بود و دوتایی خواب هفت پادشاه را میدیدیم. قبلترها همیشه تعجب میکردم از آدم هایی که سرکار، پشت میز، روی صندلی، و در حالت نشسته میخوابند. برایم خیلی عجیب بود که آدم چطور میتواند عمودی نباشد و بخوابد. حالا خودم از فرط خستگی، ایستاده زیر دوش حمام هم میخوابم، آدم ِ خسته روی سنگ هم خوابش میبرد. شهرزاد جیش کرده بود. پوشکش را عوض کردم. لباسش را در آوردم و سه لایه لباس گرم تنش کردم، با کلاه و جوراب و دستکش. بعد پیچاندمش لای پتو و توی کــَـری یــِر خواباندمش. رویش یک پتوی دیگر هم انداختم، انگار که کولاک آمده باشد، یا مثلا اینجا شمال ِ روسیه است. بچه را حسابی پوشاندیم و بردیم بیرون تا واکسن دوماهگی اش را بزند.
***
حالا الان سه و پنجاه و پنج دقیقه و ده ثانیه بعد از نیمه شب است. از ظهر که برگشتیم خانه تا همین الان بچه توی بغلم بوده. حتی وقت شام و ناهار هم بابای بچه لقمه توی دهنم گذاشته. بچه تب کرده بود و بی قراری میکرد. اگر بغلش نمیکردی میزد زیر گریه. دو ساعت پیش، کف ِ دست ِ چپم، باسنش را نگه داشته بود، و ساعد ِ دست ِ چپم زیر سرش بود، با دست راستم شیشه شیرش را نگه داشته بودم و با دو تا پاهایم راه میرفتم و با دهانم برایش آواز میخواندم. کل اعضا و جوارح بدنم مشغول نی نی بود که یادم افتاد دستمال زیر چانه اش نگذاشته ام و الان است که گردن و سینه و لباسش شیرباران شوند. با لبهام شیشه شیر را نگه داشتم و با دست راستم دنبال دستمال کاغذی میگشتم که لیوان آب را از روی کابینت آشپزخانه انداختم زمین و شکستم.

noreply@blogger.com (یو تاب) — Tue, 13 Dec 2011 15:59:28 PST

- متنفرم از هر بندی که قرار باشد دست و پای آدم را ببندد. بندی که نگذارد نصفه شب تنهایی از خانه بزنی بیرون به قصد هواخوری، یا نتوانی یک هفته توی جنگل یا لابلای کوه ها گم و گور شوی. متنفرم از هر فکر و عقیده و مکتبی که مانع آزادی اند و از آدم هایی که میخواهند جلوی نفست را بگیرد.

- هویت مجازی نباید حقیقی بشود. که اگر شد مجبوری هی خودت را سانسور کنی. هی از سر و ته فکرها و حرفهایت بزنی و آخر سر ببینی هیچی برایت نمانده تا بگویی. آنقدر خودت را سانسور کنی و حرف هایت را بخوری که یک روزی خودت هم یادت برود چه میخواستی بگویی و قرار بود چه بنویسی.

....

noreply@blogger.com (یو تاب) — Fri, 18 Nov 2011 07:28:09 PST

این ها را یک هفته مانده به تولد شهرزاد نوشته بودم، همان حرفها و دغدغه های تکراری و همیشگی ام... .

هفت هشت ماهی میشود که به شکمم روغن میمالم. روغن میمالم که ترک نخورد. تا وقتی نی نی به دنیا آمد شکمم هنوز هم شبیه گذشته ها باشد. این همه وقت گذشته و من تازه امشب یاد گرفتم با همین روغن مالیدن میشود با نی نی بازی کرد. شاید نی نی خمیازه کشید، چون دست و پایش را تکان داد و پایش را تا آنجا که جا داشت دراز کرد. گوشه ی شکمم به اندازه ی پای کوچکش قلمبه شد. با انگشت اشاره نازش کردم. پایش را جابجا کرد، تکان داد. با انگشتم دنبالش کردم. سریعتر تکان داد. از این ور به آن ور، از آن طرف به این طرف. انگشت من هم افتاده بود دنبالش و قلقلکش میداد. سرعت بازی رفته بود بالا. نی نی دست بردار نبود. دست من روی شکمم لیز میخورد و کم نمی آورد. بازی قشنگی بود. یادم انداخت که چند روز بیشتر نمانده تا اجبارش برای بیرون آمدن از آنجا. من میروم روی تخت میخوابم و دکتر با تیغ شکمم را میبرد و نی نی را می آورد بیرون. بچه یک دفعه با حجم وسیعی از نور و چند تا آدم جدید روبرو میشود. به حریم امن و تاریک و گرمش تجاوز میشود. از دیدن مهاجمان گریه اش میگیرد و دکتر بچه را میگذارد توی آغوش من تا آرامش کنم. من مادر او میشوم. من که خودم تا حالا دختر کوچولو بودم یک دفعه مادر یکی کوچکتر از خودم میشوم. یکی که آنقدر ظریف و نحیف و نازنین است که مادر شکستنی اش سالهای سال قهرمان زندگیش میشود و لابد با خودش فکر میکند مادرش با این هیکل لاغر و کوچک کوه را هم میتواند برایش جابجا کند.
از تصور این همه ماجرای پیچ در پیچ گیج میشوم و خنده ام میگیرد. شک ندارم که مادر بدی نمیشوم. بالاخره این همه کتاب و سی دی روانشناسی و این همه تجربه های جور واجور ِ خودم تا اینجا، باید به دردم بخورد. باید یادم باشد یادش بدهم که به هیچ کس بیشتر از حد خودش احترام نگذارد حتی اگر بزرگترش بود، باید یادش بدهم حقش را از هر کس که خواست پامالش بکند بگیرد، حتی اگر مدیونش بود. باید بداند که هیچ کس حق ندارد بی احترامش کند حتی اگر من بودم. ماها نسل دختران یواشکی بودیم، یواشکی بزرگ شدیم، بالغ شدیم، عاشق شدیم، خندیدیم و بالاخره آنطور که دوست داشتیم زندگی کردیم. زندگی با اعمال شاقه! ولی دختر من، تو یکی باید زندگی را جار بزنی، عاشق زندگی باشی و از زنده بودن لذت ببری. نباید بترسی. نباید کسی الگوی محض و مطلق تو باشد. تو آزاد و شاد و رها خواهی بود. تو نباید مثل من و همسن و سالهای من به خاطر بدیهی ترین حقوقت بجنگی. نباید فکر و ذکرت مشغول چیزهای کوچک و معمولی زندگی شود و نگران چیزهای ساده باشی. کسی حق ندارد تو را به خاطر عاشق شدن تنبیه کند یا مجبورت کند زیبایی ات را سانسور کنی. نباید از بالغ شدن خجالت بکشی. موهای تو باید نفس بکشند نه این که زیر روسری بپوسند.
آخ که من هنوز هم نگران ساده ترین حقوق زندگی هستم، این بار نه برای خودم، بلکه برای تو.

روزمرگی

noreply@blogger.com (یو تاب) — Thu, 17 Nov 2011 12:42:38 PST

بعضی وقت ها دچار بد یاسی میشوم. مثل وقتهایی که شهرزاد دلش شیر مادرش را میخواهد و شیشه شیر را پس میزند.احساس گناه بدجوری ته قلبم را میسوزاند. هیچ وقت فکر نمیکردم به زنی که شیر لباسش را خیس کرده حسودی کنم.

دلم میخواهد صبح تا شب دخترک توی بغلم باشد. وقتی خسته ام یا کلافه، عذاب وجدان میگیرم. من با این همه عشق بعضی وقت ها بدجوری ضعیف میشوم.

تضاد عاشقانه ای است، وقتی سرت هوای بیرون کرده ولی دلت توی خانه کنار دخترک باشد. دل همیشه برنده و عاقل بوده و هست.

شهرزاد را باید بغل کرد و چسباند به سینه، باید فشارش داد و بوییدش تا عطرش ته ته های وجودت را پر کند.

دیروز خوابانده بودمش کنار خودم. بیدار بود و دور و برش را نگاه میکرد.خواستم بلند شوم که دستم محکم خورد به صورت قشنگش. ناباور از این حرکت ِ من، برگشت و نگاهم کرد، سرخ شد و بغض کرد. نگاهش هم بغض داشت. بابا بغلش کرد تا حواسش را پرت کند، من هم سرم را کردم زیر پتو و گریه کردم، به بابا قول داده بودم مادر قوی و محکمی باشم، بابا نباید میدید که بغض ِ دخترک اشکم را درآورده... .

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 14 Nov 2011 01:11:32 PST

حواسم هست تا میشود و میتوانم بغلش کنم. چون بچه ها را، وقتی بزرگ میشوند، سخت میشود بغل کرد. تا وقتی پیش خودت زندگی میکنند، یا بیرون از خانه اند، یا توی اتاقشان؛ بعدش هم که میروند سراغ زندگیشان و کم پیدا میشوند. پس تا کوچکند و محتاج آغوشت، باید حسابی توی بغلت بگیری و فشارشان بدهی. بچه باید بغلی باشد.

جان ِ جهان

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 14 Nov 2011 01:07:57 PST

تازگی ها بغل من که می آید درست و حسابی شیر نمیخورد. فقط چند دقیقه شیر میخورد و ناخودآگاه چشم های خوش رنگش را میبندد و سرش را میگذارد روی سینه ام و خوابش میبرد. بغل مامان براش مثل گهواره می ماند.

شهرزاد

noreply@blogger.com (یو تاب) — Mon, 14 Nov 2011 01:04:42 PST

بچه ام که به دنیا آمد، وقتی همان لحظه ی اول توی چشمهای اخمالویش نگاه کردم، انگار که سال های سال بود که میشناختمش. اصلا و ابدا حس نکردم این آدم تازه وارد است، من دخترم را خیلی وقت بود که میشناختم.