این بار دو هفته طول کشید.

با این همه فکر کردن قاطعانه هم نگفتم.

چون هنوز مطمئن نیستم که کار درستی کرده باشم.

مهم اینه که آره صد در صد قلبی هم نداشتم که شرط لازم بود.

ولی آخرش چی؟

صبح زود اومد که قبل از بقیه مریضها بتونه ببینه من رو.

منشی کلینیکش هم ازم پول ویزیت نگرفت.

بعد از معاینه دکتر از اتاق رفت بیرون

دوستم رو  هم صدا کرد بره پیشش

فکر کردم یعنی ممکنه چی شده باشه؟

-به من هم بگین من طاقتش رو دارم پام رو قطع کنید اگر یک حق معلولیتی بهم میدن که بدون دردسر بشینم پای اینترنت

از این خبرها نبود.

با یک سری جعبه برگشتند که توی هر کدومش فقط یک دونه قرصه.

نمونه داروهاییه که شرکتهای داروسازی برای کلینکش میارند.

برای اینکه داروخونه هم نرم!

عین آب روی آتیش بود.

تا یکی دو روز دیگه می‌تونم توی اینترنت بدوئم.

فعالیتهای بشردوستانه دکتر فلانی البته محدود به دنیای پزشکی نیست.

مثلا فردا به مناسبت سالگرد انتخابات ۸۸ قصد داره در برنامه‌ای زندانیان سیاسی در ایران رو به عده‌ای از مخاطبان آمریکاییش معرفی کنه و توجهشون رو به وضعیت و سرنوشت اونها جلب کنه.

ولی هر دو سه هفته یک بار نمی‌توانم پای راستم را زمین بگذارم.

مچ پایم چنان دردی می‌گیرد که ترجیح می‌دهم آن را روی زمین بکشم.

حتی نمی‌توانم لی لی حرکت کنم چون تکان خوردنش در هوا هم درد آورد است.

یکی دو روز اول البته هیچ ورمی ندارد.

هیچ جایی از پا هم وجود ندارد که با لمس آن فریادم به آسمان برود.

درد توی مچ پاست. شاید هم بعد از مچ ولی قبل از انگشتان

کف پا نیست. روی پا هم نیست. توی پاست.

شاید هم پهلوهای پاست. بیشتر پهلوی داخلی.

اصلا یک جایی است از مچ پا تا شست ولی توی پا

انگار به رگی یا چیزی مربوط باشد که ادامه دارد و همه چیزش به هم وصل است.

اوج درد زمانی است که مجبور باشم پایم را تکان بدهم.

اینها معمولا خود به خود پس از چند روز از بین می‌رفت.

ولی الان تقریبا یک هفته است که باز عصایی شدم و نه تنها خوب نشده که پایم ورم کرده شده به اندازه کله‌ام.

توی کفش جا که نمی‌شود هیچ حتی سنگینی نگاه هم روی آن دردآور است چه رسد به لمسش

زمین گذاشتنش درد شدیدی دارد و آویزان نگاه داشتنش بیشتر.

باید طوری نگهش دارم که نه انقدر روی زمین باشد که وزنی رویش باشد نه انقدر از زمین جدا باشد که جاذبه باعث کشیدن و درد آمدنش شود!

خوشبختانه بهترین حالت همین است که در طول شبانه‌روز روی صندلی نشسته باشم.

البته نباید پایم را عمود آویزان کنم بلکه باید به سمت جلو دراز کنم و مایل به زمین برسانم و با ماهیچه پشت ساق پا میزان ارتباطش با زمین را کنترل کنم!

ولی این هم پس از چند ساعت باعث گرفتگی عضله مربوطه می‌شود.

‌

داروخانه بدون نسخه پزشک از آن مسکن‌ها که باید نمی‌دهد!

به چند دلیل هم فعلا نمی‌توانم به پزشک مراجعه کنم.

یکی اینکه در حال حاضر هیچ نوع بیمه‌ای ندارم و یک آزمایش خون ساده تکراری نزدیک یک ماه اجاره اتاقم هزینه دارد چه رسد به معاینه و دارو ….

دیگر اینکه تنهایی نمی‌توانم بروم و مجبورم مزاحم دوستانم بشوم.

از آنجایی هم که تقریبا همیشه پای کامپیوترم هستم و فقط برای رفع حاجت از آن جدا می‌شوم یعنی فقط موقع مشکلات یاد این دوستان میفتم نه مواقعی که برای فعالیتهای خیرخواهانه‌شان نیاز به همکاری بقیه دارند و خب این زیاد جالب نیست هرچند که آنها لطفشان را دریغ نفرمایند.

و بدتر از همه اینکه دستور تکراری پزشکان مبنی بر ممنوعیت نشستن پای کامپیوتر و لزوم کم کردن وزن در صورت تمایل به ادامه زندگانی با تجویز سیانور برای من فرقی ندارد.

این فقط باعث بحث و دلخوریهای بعدش با عزیزانی می‌شود که محبت می‌کنند به انحاء مختلف تلاش کنند مرا به دنیای آفلاین بکشانند.

این رفتار من هم در گوش نکردن به تأکید و سفارشهایی که پزشک به آنها می‌کند و در عین حال دوباره مزاحم شدنم برای مراجعه به دکتر و گرفتن مسکن و…. جنبه توهین‌آمیزی پیدا کرده که به نظر می‌آید دیگر قابل تکرار نباشد مگر اینکه روند صعودی این درد و ورم ترسناک‌تر از این حرفها بشود.

خواندن ده‌ها صفحه داکیومنت و زیر و رو کردن فرومهای اینترنتی و…. آزمایش پشت آزمایش و دستکاریهای اساسی در سیستم عامل بی‌نتیجه بود.

یک جای کار اشکال داشت و پیدا نمی‌کردم که کجا

گرسنگی فشار آورد و دیگر مغزم نمی‌کشید. ناامیدانه رها کردم به قصد شکم

انقدر همه چیز را آزمایش کرده بودم که خیلی مسخره به ذهنم رسید نکند واقعا منظور از username در فلانجای دستور مورد نظر خود کلمه username بود و مثالی نبود که باید با یوزرنیم خودم در نرم افزار مربوطه جایگزینش می‌کردم.

به خودم بابت همچین فکر مضحکی چپ چپ نگاه کردم و خواستم به آشپزی ادامه دهم که طاقت نیاوردم و دوئیدم به اجرای آزمایش همین حالت مضحک

:|

نوشتم «متأسفانه به علت پاره‌ای از مشکلات شخصی…»

ولی کیه که نتونه اعتیاد خانمان‌سوز رو تشخیص بده

حتی اگر معتاد مشابهی در عالم وجود نباشه

حتی اگر نتونه درک کنه که یعنی چی

کور که نیست می‌بینه یعنی چی

ولی نمی‌فهمه یعنی چی

چی، یعنی چی؟

یعنی خبر

خبر!

برادر الی از پشتم رد شد و گفت یک دقیقه بیا بعد رفت طبقه بالا من هم دنبالش. همینجوری که می‌رفت روح‌تر می‌شد تا اینکه غیب شد.

تاریک بود. چیزی رونمی‌ددیدم. خواستم برگردم که یهو با پیرمرد ترسناکی رخ به رخ شدم. صورتش خوب یادمه چون تنها نور محیط بود.

پرسید الی رو می‌شناسی؟ گفتم خب؟ گفت من پدرشم. گفتم خب؟ گفت بهش بگو بذاره بره. -کجا بره؟ -بره یک شهر. -یه شهر؟ چه شهری؟ -مثلا بره کرج

***

لعنت به کابوس که دوباره برگشتن سراغ شبهای زندگیم.

الی نمی‌شناسم. از الی صدا کردن هر موجودی هم متنفرم.

با کرج هم توی کل زندگیم بیشتر از یکی دوبار سر و کار نداشتم که البته خاطرات پرآدرنالینی بود.

ولی پیام انقدر جدی بود که پریشون احوال بلند شدم بیام به الی بگم هر قبرستونی که هست پاشه بره کرج چون الان که برگردم میاد سراغم باید جواب پس بدم!

در واقع آخرین باری که تنها نبودم یادم نمیاد ولی با پارسال دومین نوروزیه که ایران نیستم.

این سالهای آخر هم به جای توپ در کردن آغاز سال نو رو توییت می‌کنم.

‌

قرارداد خونه‌ای که ماه پیش اجاره کرده بودم رو فسخ کردم.

وسایلی که خریده بودم رو هم استفاده نکرده بردم پس دادم.

به جاشون این رو خریدم با دفترچه راهنماش:

در واقع برای وصل شدن به اینترنت مجبور بودم لپتاپ رو به سقف رختکن حموم که منتهی‌الیه خونه میشه بچسبونم تا بتونم سیگنال ضعیفی از همسایه بگیرم  و کابل بکشم تا مانیتور اکسترنالی که روی زمین بود ولی باز هم انقدر قطع و وصل می‌شد که ترجیح می‌دادم برم از اینترنت جای دیگری استفاده کنم.

از امروز ولی مهترین نیاز زندگیم برطرف شد:

بود و نبود بقیه مایحتاج تأثیر زیادی در کیفیت زندگی من نداره چون مواقعی که آنلاین نیستم یعنی تنفربرانگیزترین پدیده عالم باعث شده سرم برای چند ساعت بره روی کیبورد.

امید دارم انقدر زنده بمونم که ببینم انسان راه دیگری به جز خوابیدن برای شارژ شدن و آپلود شدن به جای دفن شدن پیدا کرده!

بعد از ۲۰۰ روز لطف رفقا اولین خونه را اجاره کردم.

هنوز اینترنت ندارم.

برای همین زندگی بسیار سخت‌تر از همه دوران قبلش شده.

ظاهر زندگی البته بسیار از خوب عالی‌تره مشکل اینجاست که به مو بنده.

ترجیح می‌دادم وضعیت عالی نباشه و مثل همیشه فقط خوب باشه ولی از پایداریش اطمینان داشته باشم.

همیشه پلن C و D و… هم آماده بود که از بدترین حالت ممکنه‌ای که می‌تونست پیش بیاد غافلگیر نشم ولی الآن که احتمال تغییر در شرایط بسیار بسیار بالاست و بدترین حالت ممکن هم خیلی بدتر از چیزیه که آمادگی مواجه شدن باهاش رو داشته باشم حتی پلن B هم ندارم و این باعث سلب آرامش شده.

از وضعیت یکنواخت و بی‌احساس همیشگیم به چنان حساسیتی رسیدم که هر نشانه کوچکی می‌تونه شادم کنه و به همون نسبت هرچیز بی‌اهمیتی اعصابم رو می‌ریزه بهم.

یا وضعیتی که نمیشه بقیه رو از جزئیاتش با خبر کرد از بین می‌ره یا…