وهم سبز

زیر خاکی

noreply@blogger.com (Sepidar) — Fri, 25 Jun 2010 16:14:00 +0000

آمده ام که بگویم استاد عزیز، ما هم آره!

چند سالی هست که وبلاگ می نویسم و عین این چند سال به خاطر تفکراتم فیلتر شده ام! حالا هم این وبلاگ خاک خورده دوباره آپ می شود بلکه یکبار هم به درد خودم بخورد و بتوان نمره ای ازش بیرون کشید!

با سپاس

س. ج

معمولی

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sun, 22 Nov 2009 18:04:00 +0000

کاش در میزان نسبی بروز آدمِ درون در دنیای واقعی و مجازی بشود دستکاری های عمده ای کرد. یعنی می خواهم بگویم آدم باید یاد بگیرد بازیگر قابلی باشد، نگذارد آدم درون و بیرونش زیاد شبیه هم شوند. کاری که ـ مطلقاً متأسفانه ـ من نتوانسته ام نه در دنیای واقعی و نه در دنیای مجازی انجامش دهم. یعنی اصولاً هر آدم حتی کودنی را دو هفته در معاشرت با من که قرار دهی؛ راحت می تواند بفهمد کِی ناراحتم، چرا ناراحتم، کِی خوشحالم، از کی و چی بدم می آید یا خوشم می آید، کِی بدجنس می شوم، کِی بخشنده می شوم، کِی ... ، نه اینکه فکر کنی راجع به هر چیز می نشینم با هرکسی حرف می زنم ها، نه!

چه می گویند بهش؟ زبانِ بدن؟ طرز نگاه؟ یا هر چیز دیگری که من اسمش را نمی دانم اما به شدت موجب تابلو بودنم شده است. اگر شما هم اینطور هستید پس دیگر بدیهیات را توضیح نمی دهم. این تابلو رفتار کردن همیشه هم خوب نیست.

+ وروجک خان به شدت منتظر است که برف ببارد تا با هم آدم برفی درست کنیم. می گویم بعد اینکه آدم برفی را ساختیم چه کارش کنیم؟ می گوید می آوریمش داخل خانه تا سردش نشود! ( این بچه ها گاهی با طرز تفکرشان اشک آدم را در می آورند رسماً)

+ بعد امروز که از خواب بیدار شده است امر فرموده که از این به بعد به جای آدرینا صدایش کنیم سفید برفی! به من هم می گوید سیندلِلا ! لقب برادرم شده جادوگر و مامان را ( اسم زن شِرک چی بود؟ ) صدا می زند.

+ لینک گودرم را می توانید همین دست چپ در قسمت ـ سایر مخلفات ـ ببینید. (سلام آقای پیمان!)

+ آخر یک آدم رفتارش چقدر می تواند مزخرف باشد که "خواستنش نتوانستن باشد؟" و به همان میزان "نخواستنش توانستن باشد؟!" اگر راه حلی برای این معضل پیدا کردید قول می دهم اولین نفری باشم که برای روانکاوی بهتان مراجعه کنم.

+ یک روز، یکی حتماً بردارد از علامت (!) بنویسد، خواهشاً.

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sun, 15 Nov 2009 18:50:00 +0000

Feed address: http://feeds.feedburner.com/vahm

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sat, 07 Nov 2009 08:57:00 +0000

هستم.

noreply@blogger.com (Sepidar) — Mon, 26 Oct 2009 18:48:00 +0000

حرف هایش با من است هنوز...

noreply@blogger.com (Sepidar) — Fri, 23 Oct 2009 20:30:00 +0000

کاش حوصله داشتم برایش توضیح دهم که من همه ی آن چه را که می گوید قبلاً انجام داده ام، اما سکوت انتخاب به ظاهر عاقلانه ام بود.

یک هفته است که خودم را بسته ام به ترجمه، شب و روزم معلوم نیست. هی فرت و فرت چای می خورم و کلمات را پس و پیش می کنم و مثلاً می خواهم خودم را بزنم به آن راه تا فکر کردن به یک چیزهای مهمی را به تعویق بیندازم. امروز ساعت 5:30 صبح کار یک ترجمه تمام شد و چیزی که از من باقی مانده بود شباهت عجیبی به یک جنازه داشت. دیشب ساعت یک ربع به یازده داشتم تلفنی با یکی بحث می کردم که خودش هم نمی دانست چه ترجمه ای می خواهد! لا به لای حرف هایش هم یک ریز به این اشاره می کرد که باید از پایان نامه اش دفاع کند و چند رفرنس می خواهد با متن انگلیسی اش تا در این پایان نامه بگنجاند. ـ بی شک باورش این بود که رفرنس خارجی پایان نامه را با کلاس جلوه می دهد. ـ لا به لای جملاتی که به فارسی برمی گردند به خودم فکر می کنم، به حرف هایش، به زندگی ام، به اینکه یادم رفت از آقاهه بپرسم تا کی وقت برای تحویل ترجمه اش دارم!

امروز، روز استراحت بود. ساعت 11:30 از خواب بیدار شدم، یا به عبارت بهتر از کما خارج شدم! همه اش به این فکر می کردم که بدبخت مترجم ها چه زندگی مسخره ای دارند و خدا را شکر که من شغلم این نیست. هنوز حرف هایش در گوشم است، لعنتی یک هفته گذشته اما فکرش از سرم بیرون نمی رود. باز هم فرت و فرت چای می خورم و مثل شبح در خانه می چرخم و هیچ حرفی برای گفتن پیدا نمی کنم. وروجک خان هم دیگر آنقدر بزرگ شده که بفهمد بعضی اوقات نباید دور و بر من بپلکد. به این فکر می کنم که 8/8/88 هیچ هم تاریخ خوبی برای عقد نیست، این وابستگی لعنتی من به خواهر دومی دارد اذیتم می کند. ـ شوهر چه صیغه ای است دیگر؟! ـ موضوع خیلی ساده است و دقیقاً به همین دلیل دارم لنگ می زنم! ساعت 5 عصر جمعه به این نتیجه می رسم که من نباید بی کار بنشینم وگرنه آدم خودآزاری هستم که به محض بی کاری، با تفکرات کج و معوج دائماً خودم را اذیت می کنم.

دوستم اس ام اس ـ محض رضای خدا پیامک دیگر چیست؟ ـ می زند، موضوع مسخره از این قرار است که یکی دارد ازدواج می کند و از من دلخور است که چرا بهش تبریک نگفته ام و این دوست ما را واسطه کرده که بفهمد چرا من بهش تبریک نگفته ام. ـ مسخرگی شاخ و دم ندارد که ـ حوصله ی جواب دادن ندارم، بی خیالش می شوم چون اصلاً این موضوع برایم جذاب نیست. به این فکر می کنم که بهتر است یک تجدید نظری در مورد آدم هایی که دور و برم می چرخند داشته باشم، دیگر دارند زیادی اعصابم را بهم می ریزند.

بعد از تمام این دلمشغولی ها هنوز هم حرف هایش در گوشم است و بعد از یک هفته هنوز هم دارد اذیتم می کند. من باید یکبار تکلیفم را برای همیشه معلوم کنم، تصمیم سختی نیست فقط کمی عرضه می خواهد!

My Phone Book

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sun, 18 Oct 2009 07:52:00 +0000

Asayeshgah

Aspirin

Aspirin. Home

Babaye jojo

Bahramiye Aval

Bahramiye Saani

Benladan

Daee jojo

Fatemeh

Ghomarbaz

Ghomar. Home

Ghor Ghor

Home

Mahnaz

Mamane jojo

Mozahem. Home

Nesfe Ghol

Oon yeki Mozahem

Ye Mozahem

1Mozahem. Home

برای چندمین بار؟

noreply@blogger.com (Sepidar) — Fri, 16 Oct 2009 21:09:00 +0000

در رابطه با این مطلب[Click]

سپیدار نوشت: ممنونم که اینها را نوشتید اما چرا حالا؟ چرا اینقدر دیر؟ چرا زمانی اینها را نوشتید که به تعریفتان شک کنیم؟ نمی شد زودتر با تحقیر شدن افراط گونه ی ما مقابله کنید که در این روزها سرتان را مثل یک مرد بالا بگیرید و به اطرافیان بگویید " این همان نسلی است که سالیان سال چیزی جز بد و بیراه بارش نکردید و من چقدر بهتان گفتم که اشتباه قضاوت نکنید!"، مگر هنرمند کسی نیست که مسائل را پیش تر از سایرین درک کند یا دیرتر اما از زاویه ای متفاوت تر؟ پس یا من تعریفم اشتباه است یا شما آن که باید نیستید. می دانید؟ من از آدم هایی که بلد نیستند کِی از کسی تعریف کنند خیلی بدم می آید. مثل همین انتخابات که قبلش ما جوانان، آینده سازان و نور چشم آقایان بودیم و بعدش شدیم خس و خاشاک و اغتشاش گر. می خواهم بدانم چرا حالا اینها را گفته اید؟ گفتنی که نه نفعی به حالتان دارد و نه ضرری، هرچند که شما هم بدتر از ما آدم اهل حساب و کتابی نیستید وگرنه مثل خیلی های دیگر الآن در ایران به سر می بردید و به هیچ جایتان هم نبود که "حقیقت کیلو چند؟"

می خواهم بدانید همانقدر که شما برای دهه ی شصتی ها خوشحالید، من از زاده شدنم در این آب و خاک ناراحت. از وطنی که فرزندانش را وقتی می شناسند که یا نزدیک انقلاب باشد یا جنگ، زمانی که آتش باشد و بلوا، دل خوشی ندارم. خیلی از هم نسلان من طی تلاشی باور نکردنی، بعد از درگیری های اخیر سعی در برگشتن به زندگی عادی را داشتند ـ برگشتن به عادت ها ـ گاهی به این فکر می کنم که اگر قرار بود برگردیم پس چرا اصلاً جلو رفتیم؟ ندا و سهراب و اشکانمان زیادی بودند؟ کسانی هنوز در حال جنگند و جانشان را وسط گذاشته اند که در بهترین دانشگاه های تهران درس می خوانند و تدریس می کنند، نخبگانی که آلزایمر گریبان گیرشان نشده است. خیلی از همین آدم ها تا وقتی که در سکوت با انواع و اقسام مشکلات می جنگیدند تا در فلان و بهمان مسابقات بین المللی برای این مرز و بوم افتخار آفرین باشند به هر که می پرستید قسم که اصلاً آدم هم حساب نمی شدند. برای چندمین بار می خواهیم خودمان را گول بزنیم؟

برای چندمین بار می خواهیم اینقدر بی رگ و ریشه باشیم که بگذاریم خون "انسان های ارزشمند"، فرش قرمز زیر پای کسانی شود که " با وزش باد تغییر جهت می دهند"؟

با کدام عضومان می نویسیم و فکر می کنیم؟

noreply@blogger.com (Sepidar) — Wed, 14 Oct 2009 10:14:00 +0000

چند وبلاگ نویس خواسته اند که برویم و در نظر سنجی " وبلاگهای برتر بانوان و کودکان" شرکت کنیم. چرا؟

چرا چنین مسابقه وجود دارد و چرا از بودنش حمایت می کنید؟ مگر وبلاگ نوشتن قوای جسمی یا فیزیک خاصی را می طلبد که مرزبندی های جنسیتی شاملش شده است؟ پرتاب دیسک که نیست؟ مگر ما نوبل ادبیات زنانه و مردانه داریم؟ فکر جنسیت ندارد. جنسیت زده اش نکنید. گاهی خودمان تن به این مرز بندی ها می دهیم چون از رقابت با دنیای بقول برخی " مردانه " می ترسیم. وبلاگ نویسی که عمری ندارد که بتوانیم مدعی شویم " مردان ما را محروم کرده اند" و ما حالا مجبوریم بین خودمان مسابقه بدهیم. اصلن چرا از طرح چنین نظر سنجی دفاع می کنید؟ چرا مرزها را بالا تر می برید. پارک ، پله کان ، مدرسه ، وسایل نقلیه عمومی و هزار چیز دیگرمان را جدا کرده اند که " آسیب " نبینیم. که به باور برسانندمان که ضعیف هستید. که درک این دو جنس را از هم به حداقل کاهش دهند. شما بیش از این دامن نزنید. وبلاگ که زنانه مردانه ندارد!

من از طرف خودم عرض می کنم. وبلاگ من زنانه نیست. جنسیت ندارد. وبلاگ من دغدغه های یک انسان است. که تحت تاثیر محیط اطرافش می نویسد. اگر دو ماه دیگر نوشته ای هم راجع به فرزند ارشدم نوشتم لطفن نگویید پیاده رو یک وبلاگ زنان و کودکان است. انسانی قرار است بیاید و با من زندگی کند. شک ندارم که برخی از نوشته های این وبلاگ تحت تاثیر او خواهد بود. ولی من حل نمی شوم. من پیاده رو را می نویسم و در کنار نقش مادری هزار نقش دیگر را بازی می کنم. خیلی از این نقشها فاقد جنسیت من هستند. من مهندس هستم. شهروند هستم. مهاجر هستم. راننده هستم. نویسنده داستان کوتاه هستم. آشپز هستم. هم خانه هستم. نیمه نان آور هستم. ایرانی هستم . اینها هیچکدام جنسیت من را لازم ندارند. می دانم که در ایران روزی هزار بار جنسیتت را به رخت می کشند ولی کاش خودمان آنجا که ضروری نیست در جنسیتمان محصور نشویم و صرفن انسان باشیم.

* وبلاگ کودکان نمی دانستم چیست. وبلاگ کودک : وبلاگهای مادرانی که برای فرزندانشان می نویسند . لابد اگر پدر بنویسد روا نیست .

** بنده برای پرتاب دیسک هم شک دارم که لازم است زنانه مردانه باشد!

+ برگرفته شده از وبلاگ پیاده رو

noreply@blogger.com (Sepidar) — Tue, 13 Oct 2009 19:30:00 +0000

خ خیلی تلاش می کنم که قضاوت نکنم، آنهم قضاوت عجولانه. اما هر چقدر فکر می کنم نمی فهمم چرا باید این استاد خانم نمره ام را کم بدهد؟! یعنی من کم کمش با آنهمه تحقیق و ترجمه و فعالیت و نمره ی کلاسی که خودش در طی ترم بهم می داد و نمره هایی که بدون اغراق فقط مختص من بود و خودش هم این را خوب می دانست که دارم رسماً جان می کنم تا بهترین شاگردش باشم. نمی فهمم. من کم کمش تا 3 نمره می توانستم اضافه بر ظرفیت بگیرم، اما چشمانش را روی تمام تلاش هایم راحت بست. چه زود فراموش کرد که من تنها شاگردی بودم که تمام آن سوال های عجق وجقش را حل می کردم و چه راحت گذشت از تمام آن نمره هایی که به قول خودش به نمره ی پایان ترمم می خواست اضافه کند.

من دارم تقاص تقلب هایی را پس می دهم که سر جلسه به آقای همکلاسی رسانده بودم. که آن بیچاره فکر می کرد این درس را می افتد و من به هر ترفندی که بود تلاش کردم که نیفتد که البته نیافتاد اما عوضش این استاد جوان و محترم را با من بر سر لجبازی انداخت.

نمره ی من 18 شد، یا به عبارت بهتر به من نمره ی 18 داد. با اینکه نمره ام در کلاس بالا شده است اما معتقدم که حقم بیشتر از این بود. آدمی نیستم که نمره برایم پشیزی ارزش داشته باشد اما حقم چرا، حقم برایم خیلی ارزشمند است و از ذره ای از آن هم راحت نمی گذرم.

در چارت تحصیلی این ترم هم نام این استاد محترم دوباره به چشم می خورد و این در حالی است که هر همکلاسی ای که به من زنگ می زند آه و فغانش رو به آسمان هاست و با کاسه ی چه کنم چه کنم در دست، اعصاب من را بیشتر بهم می ریزد. من به حرف های آن ها که پشت سر این استاد جوان می گویند کاری ندارم و تقریباً با خیلی از مزخرفاتشان از قبیل انحراف اخلاقی استاد و ... مخالفم و در این که نمره ی شاگردی که سر کلاس حواسش پی همه چیز است جز درس باید کم باشد هم هیچ شک و شبهه ای ندارم. من از تقلبی که به همکلاسی ام رساندم اصلاً پشیمان نیستم چرا که می دانم او بعد از فوت پدرش مسئولیت یک خانواده را بر دوش می کشد و با تمام مشکلات مالی و سختی های ناشی از کار همچنان دارد به درس خواندن ادامه می دهد و اگر باز هم لازم ببینم قطعاً بهش تقلب می رسانم. دوستی پیشنهاد کرده من با بقیه ی همکلاسی ها صحبت کنم تا همگی پای یک برگه را امضاء کنند و شر این استاد را بکنند، او معتقد است بچه ها روی حرف من حرف نمی زنند، اما من خواب دیگری برای این استاد دیده ام. در این مملکت خیلی ها به من و امثال من زور گفته اند و حقمان را بر سر هیچ و پوچ ضایع کرده اند اما دیگر نمی گذارم این آدم ها راحت از کنارم رد شوند.

حسن ختام: این استاد تا عمر دارد من را فراموش نخواهد کرد. مطمئنم.

noreply@blogger.com (Sepidar) — Mon, 12 Oct 2009 16:56:00 +0000

بعد از یکبار تا مرز واقعی بیهوشی رفتن و برگشتن

بعد از چند بار بغض کردن و به سختی جواب سوالات کسی را دادن

بعد از این همه سرگردانی

دلم سکوت می خواهد و خواب

و یک فراموشی به عظمت آسمان

+++

میرزا سفارش کرده وقتی چیزی می نویسید، موقعیت تان را شرح دهید برای مخاطب.

موقعیت حالای من!

کسی که تازه از بیمارستان برگشته، دست پدرش را جلوی چشمش سوراخ سوراخ کرده اند. کسی که کلی آدم درمانده دیده امروز. کسی که دیروز خبر اعدام بهنود را شنیده، کسی که دو روز پیش همسایه اش از غصه ی جهیزیه ی دختر تازه نامزد کرده اش خودکشی کرده، کسی که هفته ی پیش دوست وبلاگ نویسش را دستگیر کرده اند، کسی که چند ماه چیزی جز کشت و کشتار در خیابان ها ندیده و کسی که دیگر اشک هایش اجازه ی بیشتر نوشتن را نمی دهد. حال معرکه ای دارم من.

با همان و تنهایان

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sun, 11 Oct 2009 20:57:00 +0000

نشسته بودم لب دریا و نگاه می‌کردم به موج‌ها و مچ‌‌بند سبزه دستم بود و دلم نمی‌آمد به ماسه‌های کثیف چنگ بزنم. مچ‌بند سبزم را یک ماه است که دوباره می‌بندم. مچ‌‌بند سبز نشان می‌دهد معترضم. توی خیابان ساکت و آرام راه می‌روم و فریاد اعتراضم از مچ دستم بلند است. و چقدر خوب که نمادی وجود دارد که لازم نباشد فریاد بکشم و حنجره بدرم. چقدر خوب که این نماد چیزی از درونم را که فروخورده‌ام، بیرون می‌ریزد و عیان می‌کند و چه خوب که معترضان قابل شناسایی‌اند در حالی که خطوط چهر‌ه‌شان چیزی را نشان نمی‌دهد. اعتراض و نفرتت اگر خصوصی است نهانش کن تا دیگران را وادار به قضاوتی ناروا و ناعادلانه نکنی اما اگر عمومی است بگذار رها شود و دیگران را وادارد که دوباره به خودشان و به وضعیتشان و به پس و پیششان فکر کنند. چه خوب می‌شد آدم‌های معترض به وسیله‌ای اعتراضشان را عیان می‌کردند تا آنها بفهمند کسانی که برای خودشان دارند آرام گوشه پیاده‌رو راه می‌روند، توی صف اتوبوس ایستاده‌اند، پشت چراغ قرمز منتظر سبز شدن چراغند، دستشان را از ماشین بیرون آورده‌اند تا راه بگیرند، همه روحشان فریاد است و حسرت و غبطه رهایشان نمی‌کند. اصلاً گیرم که شرایط عوض نشد اما تو نشان بده که فراموش نکرده‌ای. حتی اگر یک‌سال بگذرد، حتی اگر دو سال بگذرد،‌حتا اگر سال‌ها بگذرد و تو پیرزنی را ببینی که نشسته،‌ چنگ می‌اندازد به ماسه‌ها و دریا را نگاه می‌کند و مچ‌بند سبزی به دستش بسته و تاریخی روی مچ دستش سنگینی می‌کند.

+ برگرفته شده از وبلاگ سه روز پیش

خوشبختی

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sat, 10 Oct 2009 13:37:00 +0000

پست قبلی از مسعود فردمنش است. نمی دانم چرا اسمش اینقدر دیر یادم آمد!

+++

یک) بنظرم هیچ چیز به اندازه ی نقطه های بی جا گذاشتن بین حروف یک کلمه برای یک وبلاگ نویس، حالا مبتدی یا حرفه ای، ضایع نیست. راستش تازگی ها وقتی وبلاگی را می بینم که مثلاً سیاست را س.ی.ا.س.ت نوشته، از خواندنش صرف نظر می کنم. من معتقدم یا یک آدم آنقدر جربزه دارد که از سیاست و سکس و ... بنویسد ـ بدون ترس از فیلتر شدن ـ یا ندارد و اگر از بد روزگار ندارد پس خیلی بی جا می کند که ...!!!

دو) اگر دقت کرده باشید کلی وبلاگ به لینکدونی اضافه کرده ام که یکی از یکی بهترند.

سه) با علم به اینکه الآن در مهر ماه سال 88 به سر می بریم دلم می خواهد از خوبی های سال 87 حرف بزنم. من اصولاً کمی دیرتر از زمان واقعی زندگی می کنم!

سال 87 اولش برایم خیلی سخت شروع شد. حال روحی مساعدی نداشتم و یک آدم شکست خورده ی از این جا رانده از آنجا مانده بودم رسماً. اینها را دارم می نویسم چون پریشب وبلاگ "هرزگی های من" را با کل آرشیوش خواندم. تأثیرش بر نوشته های حالا این است که آنروزها من هم مثل نویسنده ی این وبلاگ در یک جمله ی مختصر " از خودم شکست خورده بودم." حالا شاید ایشان چنین حسی نسبت به خودش نداشته باشد اما باعث شد که من این حس درونم تازه شود. خلاصه اینکه جایی که من با هر زور زدنی نمی توانستم مشکلاتم را حل کنم و بیشتر از اینکه من آنها را حل کنم آنها مرا حل می کردند، کسان دیگری به دادم رسیدند. خیلی ها چه در دنیای مجازی مثل پیمان و شادمهر و یاسمن و چه در دنیای واقعی مثل افسانه و حمید و فریده و امید و ... . شاید خودشان جا بخورند که مثلاً چه کار برایم کرده اند؟ شاید هم اصلاً ندانند که چه کرده اند اما همه ی این آدم ها در یک نقطه ی عطف به من و به هم رسیدند. و هرکس حرف هایی زد که در ادامه ی حرف دیگری مثل جا گرفتن درست قطعه های پازل زندگی من عمل کرد. من از وضعیتم بیرون کشیده شدم و دقیقاً از مهر ماه همان سال زندگی ام به طرز زیبایی شروع به تغییر کرد و سیر صعودی اش را از سر گرفت. من در سال 87 و در سن 20 سالگی با آدم ها و وبلاگ ها و نوشته هایی آشنا شدم مثل سایه، از قلب کویر، روسپیگری، Once Again ، Hermes Marana و ... که هر کدام زاویه ای از زندگی ام را بهبود بخشیدند، راستش بهبود کلمه ی مناسبی نیست ، بهتر است بگویم درمان کردند. من را در تجربه ها و سختی ها و تفکراتشان شریک کردند و به من آموختند آموختنی ها را.

معنی اسم من "خوش بخت" است. و همیشه به این معتقد بوده ام که خدای بزرگ تری که رئیس این آدم های خدای گونه است همیشه بهترین ها را برای تکمیل خوشبختی بر سر راهم قرار داده است. می دانید که من اهل تعریف الکی نبوده و نیستم. جایی که من به ترحم دیگران احتیاج داشتم یکی مثل پیمان که می توانست خیلی راحت با کمی ترحم دل من را به دست آورد این کار را نکرد. راستش آن موقع دلم می خواست یکبار این آدم را در کل زندگی اش بگیرم و حسابی بزنمش! چون مثل بقیه طرفدارم نبود، او خودش بود. و همین باعث شد که من بایستم تا کم نیاورم... او حرف خودش را می زد و رد می شد، من بهش گیر می دادم و او در خونسردی کامل سر حرفش (خیلی از حرف هایش ) می ایستاد و حرص من را بیشتر در می آورد. او باعث شد من بچه ننه نشوم. او باعث شد بفهمم که آدم باید بعضی وقت ها صبر کند تا بفهد... و من کم کم می فهمیدم حرف هایش را .

شادمهر بعدتر با من دوست شد. یادم هست اولین بار علی برایم کامنت گذاشته بود و خوب خاطرم هست که خیلی خوشم آمده بود از بهایی که به آدم ها می دادند و البته هنوز هم همینطورند. درست جایی که پیمان من را با خودم درگیر کرده بود اینها یک جور خوب دیگری بودند. شادمهر آرام و خیلی خیلی خیلی دلسوز است، این را وقتی فهمیدم که حتی الهه جان هم وبلاگشان را با اسم شادمهر لینک کرده بود! اما علی منطقی تر است، شاید هم خشک تر، شاید هم این اخلاقش شبیه من باشد که هرکسی را آدم حساب نمی کند. و اما از شهاب چه بگویم از بس که این بشر سرش در کار خودش است و اصولاً در دنیای خودش زندگی می کند. من از طریق وبلاگ این دوستان با مهراوه و الهه آشنا شدم یعنی راستش را که بخواهم بگویم بین لینک هایتان نوشته های این دو نفر را بیشتر دوست داشتم و از وبلاگ مهراوه هم با نیلوفر نویسنده ی دانشگاه با طعم باران و از وبلاگ نیلوفر پلی زدم تا روزانه های زیپ زاگ و دکتر پرتقالی! ( چه راه درازی آمده ام من ) از وبلاگ پیمان اما به وبلاگ مرجان رسیدم، اعتراف می کنم که بد موقعی به مرجان از قلب کویر رسیدم چون او در حال نوشتن نوستالژی های آشنایی خودش و مریخی اش بود و من راحتی نوشته هایش برایم قابل هضم نبود. یادم می آید حتی لینک وبلاگش را هم حذف کردم اما بعدها دوباره برگشتم و کم کم خواندمش و چه بسیار از او یاد گرفتم...

با یاسمن اما جور دیگری آشنا شدم. معتقدم یاسمن خدای ریزه کاری هاست، ریزه کاری هایی را در زندگی یادش می ماند که خیلی از ما حتی یادمان نمی آید که کی فراموششان کرده ایم. و چه اینهمه قشنگ است این شریک کردن دوست هایش با بقیه، من بهترین وبلاگ های زندگی ام را از طریق او شناختم، بله از طریق دوستی چون او معنی آهو نمی شوی به این جست و خیز را فهمیدم و معنی لحظه ی آذین را یا منصفانه را یا ...

من جمع شدن زندگی ام را به عینه درک می کردم به بیشتر آموختن، به زندگی آموختن در این دنیای مجازی و اوه خیلی چیزهای دیگر که در چند خط این پست نمی گنجد.

+ نوشتن اینها حس خوبی بهم داد، باید بنشینم دلایل خوشبختی ام را بنویسم انگار.

سه نقطه

noreply@blogger.com (Sepidar) — Thu, 08 Oct 2009 09:56:00 +0000

و چه این جمله به فکر همگی افتاده

"بچه ها را چه کنیم؟"

بچه ها می خواهند

بچه ها می رقصند

بچه ها می خوانند

این طریقی ست که در خاطرشان می ماند

ای فلانی!

دو سه خطی بنویس

ساده تر

رینگی تر

در پی قافیه و واژه نباش

سوژه ی امروزی

بگذر از دلسوزی...!

لَله هایی همه دلسوزتر از مادرشان

بی خیال از غم فردایی و عاقبت و آخرشان

من هنوز معتقدم

من هنوز معتقدم

می شود عشق به آنها آموخت

می شود در به در واژه ی بازار نبود

می توان تقدیم کرد

و پشیزی به پشیزی نفروخت

می توان عشق به آنها آموخت...

++++

قرن ما شاعر اگر داشت

هوا بهتر بود

خار هم کمتر نبود از گل

بسا گل تر بود

قرن ما شاعر اگر داشت که

کبوتر با کبوتر باز با باز نبود؛ شعار پرواز

وای بر ما، که تصور کردیم عشق را باید کشت

در چنین قرنی که دانش حاکم است

عشق را از صحنه دور انداختن

دیوانگی ست، درماندگی ست ، شرمندگی ست

قرن، قرن آتش نیست

قرن یک هوای تازه است

فکرها را شستشویی لازم است

گم شدیم گر در میان خویشتن

جستجویی لازم است

نازنین ها!

از سیاهی تا سفیدی را سفر باید کنید...

Selection

noreply@blogger.com (Sepidar) — Thu, 08 Oct 2009 09:21:00 +0000

شهر من، من به تو می اندیشم

نه به تنهایی خویش

از پس شیشه تو را می بینم

که گرفتی مرا در بر خویش

من وضو با نفس خیال تو می گیرم

و تو را می خوانم

و به شوق فردا

که تو را خواهم دید

چشم به راه می مانم...

تن من پاره ای از آن تن توست

و قشنگ ترین شبای پر ستاره، شب توست...

+ Glass Frame / سیاوش قمیشی

بارونو دوست داشتی یه روز

تو خلوت پیاده رو

پرسه ی پاییزی ما

مرداد داغ دست تو

بارونو دوست داشتی یه روز

عزیز هم پرسه ی من

بیا دوباره پا به پام

تو کوچه ها قدم بزن...

+
بارون /
سیاوش قمیشی

گر حال تو هم چون من آشفته خراب است

گر خواهش دل های من و تو، بی حساب است

ای وای به حال هر دوی ما

+ سیاوش قمیشی

Amir’s story

noreply@blogger.com (Sepidar) — Wed, 07 Oct 2009 19:11:00 +0000

الف اکثر اوقات آدم ها خودشان را در مشکلات تنها می بینند. حتی در این دنیای مجازی که خیلی ها ـ از جمله خودم ـ با اسم مستعار از پیچیدگی های روحی مان می نویسیم، نمی دانم چه مرضی ست این بی خودی خوشبخت نشان دادنِ خود؟ این بی درد نشان دادن؟ این از بدیهیات گذشتن و به پیچیدگی ها پرداختن؟

نمی دانم چه اصراری است که خودمان را دور کنیم از هم. نمی فهمم چرا به جای تسکین دردهای خیلی خیلی مشابه یکدیگر باید هرکس تنها درد بکشد و درد تنهایی را هم رویش. می نویسم اینها را برای خودم که حتی عرضه ی ساده گفتن مشکلاتم را هم ـ حداقل برای خودم ـ نداشتم. که گاهی چنان خوشبخت جلوه دادم و گاهی چنان بدبخت که واقعیت اوضاعم براستی هیچ یک از این دو نبود!

+++

جمله ی از سر سادگیِ من، دوستی که یک هفته و نیم می شد که ندیده بودمش را به حرف آورد، حرف هایی از سر بغض، بغضی که شاید سالیانِ سال با این دختر بوده و چشم هایی که هی پر از اشک می شدند و در ادامه ... ، از دردهایی که یک آدم می تواند داشته باشد و از زخم هایی که ناگهان سر باز می کنند حرف زد و حرف زد و حرف زد. نمی دانم چند ساعت شد، اما وقتی به خودم آمدم دیدم 21 سال از زندگی اش را برای من از نو گفته و برای خودش مرور کرده است!

+ معتقدم که گاهی باید دست ها را گذاشت زیر چانه و در زیر آسمان غریب پاییز نشست پای حرف آدم ها، باید هم پایشان اشک ریخت و هر ایده ی نو را برایشان با حوصله ی زیاد شرح داد، باید کمک کرد. نباید امیران را تنها گذاشت، هرگز!

+ عنوان این پست برگرفته شده از آهنگی با همین نام با صدای آقای سیاوش قمیشی است.

تنزّل

noreply@blogger.com (Sepidar) — Wed, 30 Sep 2009 20:15:00 +0000

چراغ مسنجرش روشن است. می آیم خودم را Invisible می کنم تا ببینم دنیا دست کیست که یکهو پیغام می دهد و سلام و علیک و چطوری و الخ. قسم می خورم وقتی داشت حرف می زد همش به مغزم فشار می آوردم که "ای بابا، این یارو دیگه کیه؟!" یادم نیامد و به روی مبارک هم نیاوردم.

بالاخره اینقدر حرف زد تا بین حرف هایش فهمیدم طرف عراقی است و گویا دو سه روز پیش هم با هم چت کرده بودیم! راستی نگفته بودم بعد از اندی سال، هفته ی پیش یاهو مسنجر نصب کردم و به یاد دوران شباب گهگاهی هم از این روم به آن روم سرک می کشم واسه ی خودم. فی الحال کلی چرت و پرت تحویل هم دادیم و عکسش را فرستاد و من هم الکی کلی ازش تعریف کردم که خیلی Handsome است و ...، وسط چت کردن دیدم زیادی دارد با انگلیسی افتضاحش حوصله ام را سر می برد و هی گیر که عکست را بفرست ببینم! من هم که اعصابم ضعیف، گفتم:Sorry, I don't have any personal photo in my notebook! بعد هم حرف های مسخره ی همه ی پسرها که الکی اصرار دارند به اینکه نه من عکس فرستادم و اینها. حالا انگار من به پایش افتاده بودم که عکس بفرستد مردک! خلاصه اینکه وقتی اعصابم رسماً خط خطی شد گفتم: I Don't want to talk more, Bye ، و دقیقاً همین موقع یارو مثل یک آقای غیر ایرانی عمل کرد و در کمال نزاکت به غلط کردن افتاد! البته هیچ دلیلی هم نداشت که معذرت خواهی کند! یعنی بیشتر از اینکه او مقصر باشد من مقصر بودم که با سرماخوردگی شدید و افسردگی حاد رفته بودم که چت کنم. ( بین خودمان باشد چت که نه، پاتیناژ! ). بعد باز هم با هم چت کردیم و من هم که درب و داغان! شماره ی همراهم را هم بهش دادم!!! (لطفاً چپ چپ نگاه نکنید، همین امشب مسنجرم را می اندازم سطل آشغال.)

++++

لازم نیست کسی یادآوری کند؛ خودم می دانم که در حال "تنزل انسانی" هستم. از همین روزمره نویسی ام هم کاملاً پیداست. مغزم کار نمی کند، زیادی درگیر آدم ها شده ام و خودم را پاک فراموش کرده ام، همه ی اینها را می دانم. پشت اغلب نوشته هایم هیچ فکری نیست و منطقم را هم که معلوم نیست به کی قرض داده ام! در تعطیلات بین ترم ها هستم و علی رغم زوری که دوستان می زنند تا از خانه بکشندم بیرون! هنوز مقاومت کرده ام. دوست همشهری ام سه روز پیاپی تلفن می کند و اصرار که بیا بریم فلان جا، بیا بریم بهمان جا. می گویم حوصله ندارم. می گوید تو رو خدا! می گویم باشه، دیوونه ام کردی. قول می دهم که بروم اما یک ربع بعد باز تلفن می کنم که ببخشید، کلی با خودم کلنجار رفتم اما دیدم حس بیرون رفتن ندارم. آن طفلک هم دیگر اصرار نمی کند ولی نمی دانم چرا فکر می کند لابد فردا و فرداها حالم بهتر می شود! امروز آب پاکی را ریختم روی دستش، گفتم برای ثبت نام باهاش نمی روم دانشگاه. با کلی علامت تعجب بالای سرش پرسید چرا؟! گفتم مگر قرار نبود همه ی بچه های کلاس با هم برای ثبت نام بروید؛ من تحمل شلوغی و سر و صدا ندارم.، ایضاً مسخره بازی ملت را، ایضاً ... دوستم شوکه شده بود، آخر سر گفت تو حالت اصلاً خوب نیست!!! (بین خودمان باشد اما در زندگی اش یکبار هم خوب نکته سنجی کرد.) آن یکی دوستم رفته مسافرت، از آن جا (وسط خلیج فارس) زنگ زده که شنیدم حالت خوب نیست!!! می گویم حوصله ندارم. می گوید یک شماره برایت اِس می کنم، زنگ بزن برادرم بگو همه ی سریال های جدید رو برات بیاره که حوصله ات سر نره. می گویم Ok ( این بچه هم نمی داند من دردم چیز دیگری است.)

++++

با مامان و بابا و خواهر و برادر و ... که اصلاً حرف نمی زنم. چرا؟ تقصیر خودشان است و دقیقاً هم چون این را می دانند همه شان افسردگی گرفته اند. اصولاً راحت قهر نمی کنم اما اگر هم رابطه ام کات شود حداقل یکی دوسالی طول می کشد تا کمی بهتر شود. با علم به این موضوع حساب کار دستشان می آید که نباید پا روی دم من بگذارند.

+ نظریه های اخلاقی تان را هم نگه دارید برای خودتان در ضمن.

++++

با خودم فکر می کنم این اقدامات مدنی وقت تلف کردن است. باید فکری اساسی کرد.

تازه ترین اطلاعیه ها :

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sun, 27 Sep 2009 19:16:00 +0000

1. فراخوان برای سبز کردن آسمان راس ساعت 5 بعد از ظهر به مناسبت تولد موسوی و کروبی و خاتمی روزهای 7 و 14 و 21 مهر

به مناسبت تولد آقایان موسوی و کروبی و خاتمی آسمان های شهرهای بزرگ را سبز کنیم - راس ساعت 5 بعد از ظهر تنظیم شده با ساعت گویای 119 - بادکنک های سبز رنگ به آسمان می فرستیم بادکنک ها را با گاز پر کنید.

این فراخوان کاملا بی خطر است و اگر همه سبز ها همراهی کنند آسمان شهرهای بزرگ به طرز فوق العاده ای سبز خواهد شد و خبرش در همه رسانه های خبری منعکس خواهد شد.

در اطلاع رسانی این فراخوان ما را یاری کنید و به هر طریقی که می توانید اطلاع رسانی کنید.

2. برای اعتصاب سراسری که به زودی اعلام می شود آماده شویم.

درب های مغازه اتان را در بازار می خواهید ببندید اما می ترسید؟ هیچ خیالی نیست. بگویید تهدید مالی و جانی شدیم اگر اعتصاب نکنیم. به همین سادگی. اعتصاب می خواهید بکنید اما می ترسید نان شبتان درنیاید؟ در این برهه آزادی از نان شبتان واجب تر است. یک داستان فرانسوی می گوید: یک گرگی گرسنه می رسد به یک سگی چاق و چله ای که با یک طناب دور گردنش بسته شده بود به یک تیرکی. پیش خودش فکر می کند او را بخورم اما اول کمی باهاش صبت کنم ببینم چرا اینقدر چاق و چله است انگار هرگز در زندگی گرسنگی نکشیده! از او می پرسد چرا اینقدر چاق و چله و با سلامت است؟ سگه می گه. به نمی دونی من اینجا یک صاحب دارم که هر روز بهم آب وغذا میده. گرگه میگه خب برای چی اینکار و می کنه؟ میگه من اینجا از شب تا صبح و صبح تا شب مواظبم تا اگر کسی اومد واق واق کنم همین؟ گرگه یکمی پیش خودش فکر میکنه بعد با سرعت از اونجا در میره. بله آقا گرگه قید خوردن سگه چاق و چله رو میزنه که مبادا در دام صاحب سگ بیفته و مثل او اسیر بشه. او ترجیح داد گرسنه بماند اما آزادیش را از دست ندهد.

برای اعتصاب های سراسری آماده شویم. اقتصاد نظام را باید نابود کنیم.

3. و اما دوستانی که به ورزش و فوتبال و پرسپولیس و استقلال و ورزشگاه علاقه مندند.

آقای رئیس، این بار به جای پاسخ، بیندیش!

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sat, 26 Sep 2009 17:31:00 +0000

رئیس جمهور آقا!

به آمریکا، به کشوری که در آن آزادانه می توانی راه بروی و برخلاف کشور اسلامی ایران، از بالا تا پایین دولتش را نقد کنی، خوش آمدی. خوش آمدن از آن رو که شاید چشم هایت کمی درشت شود و ببینی آزادی آن نیست که تو و همپالگی هایت فخر آن را به جهان می فروشید. آزادی یعنی همین که تو در مقر سازمان ملل در قلب آمریکا بایستی و دهانت را باز کنی و کشورهای مدعی دموکراسی را به ناسزا بگیری . آزادی این نیست که در تمام این سالها در ایران، ما حتی یک کنفرانس بین المللی هم نداشتیم که کسی بیاید و دهان باز کند و یک کلام کوچک در نقد یکی از کشورهای اسلامی بگوید.

آزادی یعنی همین که در تلویزیون فرانسه بنشینی و رییس دولت فرانسه را به استهزاء بگیری، آزادی این نیست که در تلویزیون ما در تمام این سالها رییس جمهور فرانسه پیشکش، یک شهروند معمولی هم نمی تواند بیاید یک نقد کوچک به آبدارچی رییس جمهور یا بیت بزرگانش بکند.

آزادی یعنی همین که تو به همراه دوستانت با ردا و قبای روحانیت در خیابان های نیویورک راه بروید و سرتان را به عنوان یک ضد آمریکایی بالا بگیرید و پلیس آن کشور دنبالتان راه بیافتد که کسی از گل نازکتر به شما نگوید. آزادی این نیست که کسی جرائت نکند با لباس و پوشش و شمایل خاص کشور خودش، پایش را در چند قدمی مرز ایران بگذارد و تازه وقتی که سرتا پایش را از همان پله های هواپیما به زمین نیامده، به سلیقه شما بپوشاند و در خیابان های ما راه برود، آنگاه کافیست تا روسری عادت نداشته اش کمی کنار رود و چند تار مویش پایه های اسلامتان را بلرزاند و پلیس بالای سرش بفرستید.

آزادی یعنی همین که تو لبخند معروفت را به دوربین های تمامی عکاسان دنیا نشان دهی و هرچه دلت خواست به رسانه های دنیا بگویی و فردا بدون سانسور، عکس و حرفت در روزنامه های جهان بنشیند. آزادی این نیست که از وزارت ارشاد و وزارت اطلاعات و شورای عالی امنیت ملی و دادستانی و باقی مراکز نظارتی و امنیتی ایران اسلامی، برای دفتر روزنامه ها، خروار خروار بخشنامه بفرستید که اگر مصاحبه فلان مقام آمریکایی را چاپ کنید به سرنوشت باقی روزنامه های به محاق رفته گرفتار می شوید.

آزادی یعنی همین که آن خبرنگارهای نور چشمی که در هیات همراه تو به آمریکا آمده اند به آسانی به مراکز شهر می روند و از فقر آمریکا هم گزارش می دهند و این اصلا اقتصاد و اقتدار دولتی را متزلزل نمی کند و دولتی از ترس مخدوش شدن صورتش، خبرنگارانت را به بند و حبس نمی کند و آنها اگر توان داشته باشند، می توانند تند و تند از آنچه در شهر می گذرد خبر مخابره کنند. آزادی این نیست که اگر یک دختر بیست و سه ساله فرانسوی، و یا یک خبرنگار نشریه آمریکایی، یک ایمیل ساده به دوستانش می فرستد و عکس و خبر آنچه در خیابان های جمهوری اسلامی می گذرد را برای دوستان و یا همکارانش مخابره می کند، آنگاه دولت شما بلرزد و دخترک و خبرنگار جوان را ابتدا در انفرادی بیاندازد و سپس از آنها اعتراف بگیرد و عاقبت رسوای جهان شود که یک ایمیل یا خبررسانی معمولی هم می تواند در ایران زندگی یک خارجی را نابود کند.

آزادی یعنی همین که به تو تریبون می دهند تا قصه حسین کرد شبستری را هم با معجونی از لبخندهای همیشگی ات حواله رسانه های آزاد اینجا کنی و هیچ دست و دلت نلرزد که حرف هایت را وارونه می سازند و ترجمه خودشان را روی آن می گذارند و حتی در کریسمس شان هم از تو برای فرستادن پیام به ملت شان دعوت می کنند. آزادی این نیست که تلویزیون جمهوری اسلامی جرات پخش پیام تبریک عید نوروز رئیس جمهور آمریکا به ملت ایران را که ندارد هیچ، صدای اوباما را سانسور می کنند و ترجمه ای کاملا متفاوت و متناسب با منافع خود را بر آن می گذارند تا یک دشمن خیالی برای ملت ایران خلق کنند و همه قصور را هم بیاندازند گردن این دشمن همیشه در صحنه.

آزادی یعنی همین که دستت به خون هم اگر آلوده باشد باز هم دستت را پس نمی زنند و برایت صندلی پیش می کشند تا بگویی ندا آقا سلطان به دستور هیچ سلطانی در ایران کشته نشده و این یک مرگ اتفاقی یا مشکوک بوده است. آزادی یعنی همین که تو به جای فریاد زدن بغض میلیون ها ایرانی و به همراه داشتن عکس عزیزان خانه ی مشترکت ایران، ناگهان عکس زن مصری را از جیب کت خود در بیاوری و چهره در هم بکشی و بغضی ساختگی تقدیم دوربین های آمریکایی کنی و اگر کمی هم ادامه می دادند اشکی هم به چشم هایت جاری می ساختی تا بگویی تا چه اندازه متاثری که خبر کشته شدن این زن مصری در آلمان مثلا چند درصد کمتر از خبر کشته شدن ندا آقا سلطان انعکاس جهانی یافته است.

آقای احمدی نژاد!

اگر بر فرض، زن مسلمان مصری را در آلمان کشته اند، ندا، دختر جوان ایرانی را خود ایرانی های به اصطلاح مسلمان کشته اند و برای همین است که دنیا می خواهد بداند سینه درانی تو و همپالگی هایت در دولت جمهوری اسلامی ایران تا کنون برای کشف قاتلان ندا، چه کرده است؟ برفرض که تو زیرک بودی و سوال را با سوال جواب دادی و حالا قهرمان دنیای اسلام شدی، اما زیرکی را کنار بگذار و یک بار با شرف و شعور و احساس انسانی ات به دو پرسش ساده من جواب بده. اصلا جواب هم پیشکش، برای این دو سوال ساده، تنها دودقیقه سکوت کن، دو دقیقه وقت بگذار، دو دقیقه فکر کن، شاید قلب و وجدانی در وجودت یافت شود و از این پس وقتی دهان برای توجیه و توضیح ناراست می گشایی، دست و دلت کمی بلرزد:

اگر به دختر جوان تو، نه در آلمان، در همان همسایگی خودت، کسی چنان گلوله می کشید که به گاه جان دادن، چشم های معصوم و ملتمس اش به آسمان، خیره باقی می ماند و از قلب و سینه اش خون بر سنگفرش خیابان های نارمک تهران جاری می شد و آنگاه همسرت با سینه ای مالا مال از درد در مقابلت ضجه می زد و می گفت: "فقط بگو چه کسی دختر بی گناهم را کشته است"، تو چه می کردی؟ آیا باز هم عکس زن مصری را از کت جیبت در می آوردی و بر صورت زرد و رنگ پریده زن داغدیده ات می کشیدی؟ یا کمی انسانیت به خرج می دادی و جوانمردانه پی قاتل می رفتی به جای توجیه قتل؟

ما هیچ کاری نداریم که غرب چه می گوید و رسانه های جهان تا چه اندازه برای ندای ما سینه دری می کنند. ما نه دلداری آنها را نیاز داریم و نه محتاج مجلس و دولت آلمان و فرانسه و آمریکاییم. ملت با غیرت ایران دست نیاز به سمت تو که از مرگ ما نمی رنجی هم دراز نمی کند تا چه برسد دست به سمت بیگانه دراز کند که از مرگ ما مستندی برای به مسند نشستن خود برای آقایی جهان می خواهند بسازند. نه آقاجان! ملت بزرگ ایران برای ندا و باقی عزیزان از دست رفته اش ، نیازمند گریه احمدی نژاد و سارکوزی و اوباما و دیگران نیست و منت برای همدردی نمی کشد که مرد را دردی اگر باشد خوش است درد بی دردی علاجش آتش است.

و اما سوال دوم که خودم هم از طرح آن تنم می لرزد و خجالت زده ام اما چاره ای نمی بینم. از جنس خودت می پرسم که در پاسخ به مرگ ندا مرگ دیگری را علم کردی. اگر پسر جوانت را به هر دلیلی به کهریزک می بردند و با باتوم به همان پسری که داماد اسفندیار مشایی نیز هست، تجاوز می کردند و سپس شما با شرمساری به پزشکی قانونی می رفتید و آنجا نیز برگه تایید می گرفتید که ایشان از ناحیه مقعد دچار آسیب شده است (جمله ای که در برگه تایید یکی از شاهدان تجاوز قید شده است) و با چشم های خودتان چشم های غمگین دلبندتان را می دیدید که چندین بار هم اقدام به خودکشی کرده است، آنگاه چه می کردی؟ آیا باز هم آب شدن ذره ذره فرزندتان را در خانواده و جامعه می دیدی و کماکان تجاوز و تعرض و وحشی گری های مشهود را به منظور حفظ آبروی نظام انکار می کردی؟

جناب احمدی نژاد! از تو جواب برای این دو پرسش ساده اما تلخ نمی خواهم، اما می توانم از مردم دلشکسته ایران بخواهم، هربار که تو را می بینند از تو همین دو پرسشی که طرح آن هم سخت و عذاب آور است را مدام بپرسند تا شاید روزی که به خانه بر می گردی، وقتی چشم در چشم پسر و دختر جوانت شدی، یادی هم از پسران و دختران جوان ایران ویران ما بکنی که این روزها انکار می شوند چون متاسفانه کسی که قبای پدری شان را به تن کرده، این روزها عکس یک زن مصری مسلمان را در جیب کتش دارد و دردهای آنها که در خانه خودش دارند ذره ذره آب می شوند و می میرند را نمی بیند. به چشم های فرزندانت خوب نگاه کن! شاید به خاطر بیاوری که فرزندان دیگر ایران ، ندا و ابراهیم ، در خانه خودمان، باگلوله و باتوم، کشته و مورد تجاوز واقع شده اند. وای بر پدری که چشم های خیس و دردمند فرزندانش را می بیند وکماکان با یک لبخند مشمئز کننده در برابر این چشم ها، خود را پدر بنامد. وای به دولتی که چشم پر درد یک ملت را می بیند و کماکان با یک لبخند بی درد، خود را رئیس دولت آن ملت بنامد و جرات نکند عطای یک ریاست خونین و بی افتخار را به لقای آن ببخشد.

مسیح علی نژاد

Total

noreply@blogger.com (Sepidar) — Thu, 24 Sep 2009 18:26:00 +0000

الآن که دارم این کلمات را می نویسم ساعت هشت و نیم شب است. یک ساعتی می شود که از دانشگاه برگشته ام، امروز آخرین امتحان ترم تابستان را دادم و خلاص.

یک دنیا خسته ام و یک دنیا خوشحال...

نتایج آزمایش خون و سونوگرافی بابا حکایت از عدم پیشرفت سرطان پس از یک دوره شیمی درمانی دارد و همین کافیست که آدم حالا حالاها واسه ی خودش خوش باشد.
من نمی دانم آیا شما هم به اندازه ی من از خلاقیت تظاهرات عزیزان ایرانی مقیم آمریکا و کانادا در نیویورک لذت بردید یا خیر، اما دلم می خواهد بگویم برای لحظاتی با دیدن تصاویر زیبایتان اشک در چشم هایم حلقه زد. ( یک دنیا سپاس از این همه همدلی )

اندر احوالات یک سپیدار:

دیروز، چهارمین (آخرین) دندان عقلم را پس از یک مراسم دلچسب جراحی بیرون کشیدند و کلی ما را مشعوف کردند و امروز هم یک ور صورت مبارکمان ور قلمبیده است.
دوست جدیدی سر و کله اش در اکیپ ما پیدا شده که من به طرز وحشتناکی ازش خوشم می آید. از دلایلی که دوستش دارم: اصلاً آدم مثبتی نیست، همزمان 10 تا پسر را سر کار می گذارد، تا دلتان بخواهد دروغ می گوید (به ما) یعنی از سنش بگیر تا ... و مهم ترین نکته اینکه خودش است و ادای آدم های مثبت را هم در نمی آورد و در دوستی، حداقل برای من و دوستانم کم نمی گذارد.

از امتحانات آخر ترم:

در امتحانات آخر ترم کلی دعای خیر پشت سرم روانه شد، از بس که به شیوه های نوین تقلب رساندم و از بس که به هرکسی که تقلب رساندم تا نمره ی کامل بیست تقلب کرد! از سر یک جلسه ی کار عملی که بیرون آمدیم یکی از همکلاسی هایم کم مانده بود رسماً از شدت ذوق زدگی غش کند!!! آخر مطمئن بود به دلیل سختی و پیچیدگی درس مربوطه نمی تواند پاسش کند، بعد سپیدارتان هم همینطوری از سر تفنن آنقدر این آدم را سر جلسه تحویل گرفت که طرف با نمره ی بیست از سر جلسه بلند شد! (بی شوخی، شاهد زنده هم موجود است.)
یک آقایی به عنوان مراقب همیشه در کلاس ها می چرخد که اسمش را گذاشته ایم "داداش کایکو" ، طفلک خیلی آدم باحالی است. تقلب را از من می گیرد می رساند دست دوستم آن سر سالن! (واقعاً) ، هر چند دو روز پیش با آقای همکلاسی که پشت سر من نشسته بود دعوایشان شد. آخر طرف از سر لطف و محبت رفت یک صندلی آورد و گذاشت سمت چپ صندلی من و گفت شما که چپ دستی برگه ات را بگذار روی دسته ی این یکی صندلی و بنویس و این همکلاسی بینوای ما هم که نتوانسته بود درست تقلب کند ( یعنی بیست را بگیرد!) بعد از پایان جلسه با طرف بحثش شده بود. جالب اینکه آقاهه امروز هم برایم صندلی آورد و با محبت گفت برگه ات را بگذار روی این صندلی که کمر درد نگیری. ( واقعاً خدا خیرش دهد هم بخاطر صندلی و تقلب هم بخاطر ضد حال زدن به آقای همکلاسی که زیادی طلبکار تشریف دارد.)
و اینکه دیگر به من و تمامی همکلاسی هایم ثابت شده است که اگر آقای محترم رئیس دانشگاه حداقل یک بار در امتحانات پایان ترم به مو و قیافه ی من گیر ندهد حتماً سر یک جلسه برگه ی سوالم را از زیر دستم بیرون می کشد و مثل این روانی ها 3 دقیقه خیره به سوالات نگاه می کند و بعد بدون هیچ حرفی برگه را بهم پس می دهد! من که نمی فهمم این آدم چرا اینقدر دوست دارد خودش را با صلابت نشان دهد.

از کتاب و کتابخوانی:

سه تار را از جلال آل احمد دوباره می خوانم، غرب زدگی اش را هم گرفته ام اما کمی که خواندم دیدیم زیاد درکش نمی کنم. عقاید یک دلقک را هم دوباره می خوانم، تولیپ را از رومن گاری خواندم و هنوز در حال خاک خوردن در داشبورد ماشین دوستم است. به محض پس گرفتنش یک چند صفحه ای ازش را خواهم نوشت. (یک نکته: من در چند کتابی که از رومن گاری خوانده ام مثل لیدی ال، زندگی در پیش رو، تولیپ و کمی هم در خداحافظ گاری کوپر، از منسجم و قابل فهم شدن آنی داستان و تمامی حرف نویسنده واقعاً لذت برده ام و این اتفاق هم معمولاً در نیمه یا انتهای کتاب رخ می دهد.) آه، راستی سه تفنگدار را برادرم آورده که اینقدر حجیم است که می ترسم نزدیکش شوم!

از موسیقی:

کلاسم را از ماه بعد دوباره از سر می گیرم. همان سبک کلاسیک، همان ساز گیتار و احتمالاً همان استاد دوست داشتنی. راستی اکتیو بودن را ببینید تا کجا پیش برده ام که می خواهم مدرسه ی شنا هم بروم!!!

از فیلم و فیلم بینی:

باعث شرمندگی، Lost را تازه تمام کرده ام و Killing me softly هم آخرین فیلمی بود که دیده ام. ( اصولاً آدم فیلم ببینی نیستم و طبعاً نظری هم نمی توانم داشته باشم. )
پارازیت نوشت: پست چی سه بار در نمی زند!

و در آخر اینکه می بینم که بعضی ها "کامنت دانی" وبلاگشان را تازگی ها بسته اند و پست آخرشان را هم زیادی محشر آپ کرده اند!

noreply@blogger.com (Sepidar) — Tue, 15 Sep 2009 17:38:00 +0000

شهدای سبز

خاکستری

noreply@blogger.com (Sepidar) — Wed, 09 Sep 2009 18:49:00 +0000

آدم ها یک روزی می شوند مالِ کسی، یا کسی را می خواهند باشد، مالِ آنها. آنوقت (او) می شود همه چیز و همه کس. همه ی حرف ها و درد و دل ها و خصوصی ها و لحظه ها می شوند مال (او). دست و پای (او) را کم کم می بندند، حتی خودشان را هم محدود می کنند و اسمش را می گذارند عشق. یک روزی هم می رسد که می فهمند هیچ کس حتی (او) لیاقت این همه محبت را نداشته و ندارد. شاید هم بعضی ها به این نتیجه نرسند اما کاش هیچ نتیجه گیری خوشایندی نسبی نبود!

+ ارادتمند خواهر وسطی که از بد روزگار وبلاگم را دنبال می کند و تازگی ها هم قاطی خروس ها شده است!!!

*****

این شب ها می نشینم به اسکناس نویسی. گاهی هوس می کنم کیف پول بچه ها را هم خالی کنم و رویشان شعارهای سبز بنویسم.

*****

قبیله، آرامش و سرما کلماتی بودند که مرا توصیف کردند و چه اینهمه نزدیک بودند.

عجایب خلقت

noreply@blogger.com (Sepidar) — Wed, 09 Sep 2009 18:45:00 +0000

پسر: جونِ عزیزت شمارتو بهم بده!

مکث

پسر: آخه می خوام از چشمات ، دریا بسازم!!!!

نتیجه ی اخلاقی: پسر کور رنگی دارد که سبز را آبی دیده لابد!

*****

پی نوشت: باز من یک چیزی گفتم شماها سوژه پیدا کردین؟!

خانه ی خیابان مانگو (2)

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sun, 06 Sep 2009 18:50:00 +0000

+ هیچ وقت نمی توانی آسمان زیادی داشته باشی. می توانی به خواب بروی و مست از آسمان بیدار شوی و آسمان به وقتِ اندوه تو را حفظ کند. اینجا اندوه فراوان است و آسمان ناکافی. پروانه هم کم است و گل نیز هم چنین و خیلی چیزهای دیگر که زیابا هستند. با این همه آنچه را می توانیم بر می داریم و بهترین استفاده را از آن می کنیم.

+ اولین بار یادم نمی آید کی متوجه شدم که او به من نگاه می کند ـ سایر. اما می دانستم که نگاه می کند، هربار. تمام مدت از جلو خانه اش رد می شدم. او و دوستانش روی دوچرخه هایشان جلو خانه می نشستند و سکه در دست می چرخاندند. مرا نمی ترساندند. البته می ترساندند، اما نمی گذاشتم بفهمند. مثل بقیه ی دخترها از خیابان نمی گذشتم. سرم را بالا می گرفتم و روبه روی خودم را نگاه می کردم. می گذشتم. می دانستم نگاه می کند. باید به خودم ثابت می کردم که از چشم کسی نمی ترسم، حتی چشم های او. فقط یکبار مجبور شدم نگاه کنم، درست مثل اینکه او آینه است، این کار را کردم، یکبار کردم.اما وقتی سوار دوچرخه اش شد و از کنار من گذشت زیادی نگاهش کردم. نگاه کردم چون می خواستم شجاع باشم، یک راست چشم دوختم به چشم های مخملی غبارآلودش و دوچرخه ایستاد و محکم خورد به ماشین پارک شده و من به سرعت رد شدم. هرکس اینطور به آدم نگاه کند خون توی رگ های آدم بند می آید.

*****

زندگی در پیش رو

+ لحظه ای که از دست آدم کاری ساخته نباشد، لحظه ی سختی است.

+ آقای هامیل همیشه یک کتاب از ویکتور هوگو را با خودش دارد منهم هروقت بزرگ شدم، یک بینوایان خواهم نوشت. چون وقتی کسی چیزی برای نوشتن دارد، همیشه این کتاب را می نویسد.

+ آدم مجبور است از بین بی توجهی های دنیا آنهایی را که بیشتر می پسندد انتخاب کند. آدم ها همیشه بهترین و گران ترین را انتخاب می کنند. مثل نازی ها که کارشان به قیمت میلیون ها آدم تمام شد یا قضیه ی ویتنام.

+ گاهی از اینکه مردم نمی خواهند بفهمند حسابی خوصله ام سر می رود.

+ تو پسر خیلی خوب و باهوشی هستی، خیلی حساسی، حتی زیادی حساسی. اغلب به رُزا خانم گفته ام که تو هرگز مثل بقیه نخواهی شد. گاهی اوقات، این جور آدم ها، شاعر یا نویسنده ی بزرگی می شوند، گاهی هم...

آهی کشید.

... و گاهی هم، انقلابی می شوند.اما مطمئن باش، این معنی اش این نیست که طبیعی نخواهی بود.

دکتر کاتز بسیار امیدوارم که هرگز طبیعی نشوم. فقط ناکس ها هستند که همیشه طبیعی هستند. دکتر من هر کاری که از دستم بربیاید می کنم تا طبیعی نباشم...

زندگی در پیش رو/ نوشته ی رومن گاری / ترجمه لیلی گلستان/ 3300 تومان

خانه ی خیابان مانگو

noreply@blogger.com (Sepidar) — Sun, 06 Sep 2009 08:57:00 +0000

پسرها و دخترها در دنیایی جدا از هم زندگی می کنند. پسرها در دنیای خودشان و ما در دنیای خودمان. به عنوان مثال برادرهایم. توی خانه که هستیم کلی حرف دارند که به من و ننی بگویند. اما بیرون از خانه آن ها را نمی بینی که با دخترها حرف بزنند. کارلوس و کی کی با هم دوست صمیمی هستند... اما با ما نه.

ننی کوچک تر از آن است که دوست من باشد. فقط خواهر من است و من تقصیری ندارم. آدم خواهرهای خودش را انتخاب نمی کند، گیر می آورد و بعضی وقت ها مثل ننی می آیند.

او نمی تواند با بچه های بارگاس بازی کند، یا مثل آنها باشد. چون درست بعد از من آمده، من باید مواظب او باشم. یک روز دوست صمیمی خوبی پیدا می کنم. کسی که حرف دلم را به او بزنم. کسی که جوک های مرا بفهمد و لازم نباشد برای او توضیح بدهم. تا آنوقت بادکنک قرمزی هستم، بادکنکی که به لنگری بسته شده است.

خانه ی خیابان مانگو / نوشته ساندرا سیسنروس/ ترجمه اسدالله امرایی/ 1200 تومان