In deze nieuwe wet worden er verschillende pogingen gedaan om de eeuwige toeristen aan te moedigen een andere vorm van verblijfsvergunning te zoeken (zoals een residente permanente, zoals ik zelf heb). Een van de manieren waarop men dit wel doen is door te verbieden dat men 2 keer achter elkaar naar hetzelfde buurland kan reizen voor een visum. Men moet dus nu verplicht 1 maal naar Panama en 1 maal naar Nicaragua. Voor diegenen die in de Centrale Vallei wonen is dat niet zo’n probleem, diegenen die vlak bij de grens wonen krijgen het hier moeilijker mee. Voor $100 kan men ook op een kantoor het visum verlengen, maar men moet dan wel kunnen aantonen dat men voldoende financiële middelen heeft om hier 3 maanden te verblijven. Omdat je als toerist hier niet mag werken kun je dus geen werkgeversverklaring overhandigen om dit aan te tonen.

Toeristenvisum verlengen

Verder kan een toeristenvisum slechts 3 keer verlengt worden. Daarna moet men minimaal 15 dagen het land uit. Dit is een vrij zware eis, wetende dat een groot deel van de eeuwige toeristen hier in Costa Rica -al dan niet legaal- werkt. Een werkgever zal er niet om staan te springen een werknemer ieder jaar 15 vakantiedagen te geven (11 dagen is het gemiddelde aantal vakantiedagen dat een Costa Ricaan heeft).

Tot slot zijn er ook een aantal eisen opgenomen in de nieuwe wet voor mensen als ik die al wel een verblijfsvergunning hebben. Zo zullen ‘wij’ moeten meebetalen aan het Costa Ricaanse ziekenfonds. Nu doe ik dit al omdat ik dat a) eerlijk vind en b) een prettig gevoel vind geven dat als er wat gebeurt ik niet direct naar een stervensduur privé ziekenhuis gereden zal worden, maar de meesten hebben hier totaal geen behoefte aan.

Illegaal verblijf

Personen die denken dat het allemaal wel mee zal gaan vallen zullen het misschien pijnlijk gaan voelen als ze gesnapt worden met een verlopen visa. Er wordt binnenkort een nieuw politie onderdeel gecreëerd dat zich speciaal gaat toeleggen op het opsporen van mensenhandel en illegaal verblijf in Costa Rica. Mocht men gesnapt worden dan volgt een fikse boete en men mag Costa Rica 3 keer het aantal dagen dat men te lang hier was het land niet meer betreden. 2 Weken te lang in Costa Rica kan dus een inreisverbod voor 1,5 maand betekenen.

Hoe de nieuwe wet zich gaan ontwikkelen en of het daadwerkelijk een verschil maakt zullen we moeten afwachten. Persoonlijk vind ik het een goede ontwikkeling, al ken ik zelf ook een aantal ‘eeuwige toeristen’ die door de nieuwe wet mogelijk in de problemen komen. Voor mij maakt het allemaal weinig uit. Mijn cedula is geldig tot 2012 :).

Met een vaartje dat rond de 90 KM/h ligt ben ik samen met mijn ouders op weg naar Manuel Antonio. Vlak na het passeren van de brug over de Río Tarcoles duikt er ineens een trafico, een agent van de verkeerspolitie, op die mij richting de kant van de weg stuurt. Het is duidelijk: ik ben staande gehouden. Waarvoor is me dan nog een raadsel, al heb ik het vermoeden dat het door de snelheid komt, die lag immers 10 KM/h hoger dan de maximale snelheid van 80 KM/h. De agent nadert mijn raampje, dat vanwege de warmte toch al helemaal naar beneden is, en stelt zich voor. “U reed te hard meneer”. En wie ben ik om dat te ontkennen?

“Inderdaad meneer agent, ik reed ongeveer 10 kilometer boven te toegestane snelheid”.
“U reed 87 kilometer”.
“Dat kan kloppen”, ontkennen heeft geen zin en de boetes zijn zo laag dat het de moeite niet eens waard is.
“Weet u dat de maximale snelheid hier 60 kilometer per uur is? Dat is een boete van bijna 20.000 colones”.
“Nee meneer agent, naar mijn idee is de maximale snelheid hier 80 kilometer per uur”.
“Rijbewijs graag”.

Ik overhandig de agent mijn Costa Ricaanse rijbewijs en wacht vol spanning af. Hij fronst wat, blijkbaar verwachtte hij niet een Costa Ricaans rijbewijs aan te treffen in een auto met 3 Nederlanders. Om zeker van zijn zaak te zijn vraagt hij ook mijn cedula, mijn identiteitsbewijs in Costa Rica.

“De maximale snelheid is hier 60 kilometer per uur, en een stuk hiervoor zelfs 40. U moet deze boete betalen”.
“OK, ik blijf bij mijn mening dat het hier 80 is, maar schrijf dan die boete maar uit zodat ik die bij de bank kan betalen”.
“Hmmm, als de maximale snelheid hier 80 KM/h was geweest dan reed u nog steeds te snel. De boete zou dan 10.000 colones zijn”.
“Ook prima, geef me die boete dan maar dan betaal ik die later bij de bank”.

Inmiddels begin ik te beseffen dat de agent geen boete uit wil schrijven. Een officiële boete kan hij immers niet in zijn zak steken. Ineens begint de agent over hele andere zaken te praten. Misschien beseft hij dat ik weet hoe het in Costa Rica werkt en dat híj in de problemen komt als ik hem rapporteer.

“Wie zijn dat bij u in de auto?”
“Mijn ouders, toeristen uit Nederland”
“Waar gaan jullie naartoe?”
“Manuel Antonio meneer”
“Waar en waarom woon je precies in Costa Rica?”
“San Rafael de Alajuela. En ik woon hier omdat ik met een tica getrouwd ben. Zij werkt in San José bij een advocatenkantoor”.

De agent besluit dat hij geen verder risico wil nemen, misschien was de opmerking over het advocatenkantoor voldoende, en laat ons gaan.

“Volgende keer beter oppassen. U reed overduidelijk te hard”.
“OK, ik zal mijn snelheid aanpassen”.
“Prettige dag verder”.

Helaas zullen de meeste toeristen door een dergelijke agent dusdanig geïmponeerd raken dat ze met plezier de boete betalen. Het is triest maar waar dat er in Costa Rica, ondanks pogingen van de overheid om het de kop in te drukken, nog steeds corrupte agenten op straat te vinden zijn. Gelukkig is het de agent deze keer niet gelukt om wat geld in zijn zak te steken.

Viel de hele trip naar Manuel Antonio dan tegen? Nee, absoluut niet. Laat ik beginnen met de positieve kanten van de trip naar Manuel Antonio.

Hotels

De keuze in hotels is in de omgeving van het nationale park en in het dichtstbijzijnde door Quepos overweldigend. Of je op zoek bent naar een super-de-luxe 4 sterren all inclusive resort of gewoon simpel wilt overnachten waarbij een bed en een gedeelde douche voldoende zijn, alles is te vinden. Zelf hebben we overnacht in Hotel California, een goed geprijsd hotel met adequate service, een uitstekend zwembad en kamers met uitzicht over de oceaan. Ook qua eten hoef je je geen zorgen te maken. Restaurants zijn er in overvloed en ook hiervoor gaat dezelfde vlag op: van hamburgers tot spaghetti en van een broodje gezond tot haute cuisine, alles is er te vinden.

Wit strand

Het park zelf heeft natuurlijk prachtige witte/witachtige stranden en doordat de grens van de vegetatie (net als overigens vrijwel overal in Costa Rica) doorloopt tot aan het strand geeft dit fabelachtige fotomomenten. Het water is heerlijk warm (meer dan 25c) en de stranden hebben een ‘blauwe vlag’, een markering van de overheid dat het er schoon is. Ook aan fauna is er natuurlijk geen gebrek in Manuel Antonio en men kan bijna de garantie op papier krijgen dat er een aap op de foto gezet kan worden.

Heel veel Toeristen

Helaas is het, zoals ik het artikel al begon, niet allemaal rozengeur en maneschijn in Manuel Antonio. De hoeveelheid toeristen bijvoorbeeld is enorm en dat zorgt ervoor dat het gevoel dat je in de vrije natuur bent vrij snel verdwijnt. Het komt allemaal meer en meer over als een grote openlucht dierentuin. Helemaal in vergelijking met de Osa Peninsula (waar het Nationale Park Corcovado is gevestigd en waar we letterlijk geen(!) andere toeristen zijn tegengekomen een week voor ons bezoek aan Manuel Antonio). De hotels en restaurants zijn natuurlijk uitstekend maar ook die ‘verpesten’ de sfeer voor diegenen die (semi) puur natuur willen reizen.

Hoewel er voldoende dieren te zien zijn in het park zijn deze dieren verre van wild. Een groep apen die bijna op je hoofd komt zitten of je tas met eten steelt, een rendier(achtige) die samen met een jong(!) letterlijk tussen de groepen toeristen doorloopt op zoek naar wat eten of een coati die naast je een hol staat te graven, alles is mogelijk in Manuel Antonio. Uitstekend voor je foto’s, maar het hoort niet natuurlijk.

Gids

Dan zijn er ook nog gidsen die de toeristen graag het park willen laten zien. Ze vragen tussen de $40 en $60 per persoon en hiervoor krijg je een een wandeling van zo’n 2 uur voor je kiezen. Het park is echter overspoeld door deze gidsen en hoewel ze natuurlijk een leuk en informatief verhaal ophangen zou ik het geld uitsparen en af en toe bij groepen toeristen gaan staan die een gids hebben gehuurd. Dat klinkt natuurlijk niet netjes, maar met letterlijk elke 100 meter(!) een gids die stilstaat en een verhaal doet is het goed te doen zonder al te veel op te vallen.

Het uiterlijk van het park is ook niet meer wat het geweest is. Doucheruimtes, kleedkamers, toiletten, publieke telefoons en een semi-verharde weg naar het strand zijn tegenwoordig aanwezig in het park. De mooie klim naar een uitkijkpunt is gesloten en voorzien van een bord dat verder lopen voor eigen risico is. Het enige dat nog overblijft is de wandeling over de punta catedral, iets dat gelukkig niet veel toeristen doen waardoor dit het enige stukje Manuel Antonio is waar je nog wél het idee hebt in de vrije natuur te verblijven.

Conclusie

Mijn conclusie is dat ik voor de flora en fauna niet meer terug zal gaan naar Manuel Antonio. Het strand blijft echter prachtig en is zeker de moeite waard. Omdat er echter genoeg mooie stranden dichter bij mijn huis te vinden zijn zal ik ook hiervoor niet naar Manuel Antonio terugkeren. En voor de toeristen? Als Manuel Antonio bij de rondreis zit inbegrepen: geniet er lekker van. Ben je zelf in staat je reis te bepalen en wil je wat minder toeristen en meer natuur? Reis dan lekker door, er zijn genoeg andere mooie plekken in Costa Rica.

Een BTW nummer opzoeken? Geen probleem. De eigenaar van een voertuig opzoeken? Geen probleem. Het aantal kinderen, inclusief namen, van dezelfde eigenaar opzoeken? Geen probleem. Weten of de eigenaar getrouwd is of niet en zo ja hoe vaak? Geen probleem. En vanaf vandaag komt daar nog een extra optie bij: boetes die je hebt gekregen opzoeken? Geen probleem.

Boeten online opzoeken

Via deze website (van de overheid) kun je eenvoudig opzoeken of jezelf (of anderen) nog boetes open hebben staan. Boetes worden in Costa Rica geregistreerd op je kenteken of op je rijbewijs en daarom kan je -makkelijk- op beiden zoeken op deze website. Niets blijft meer geheim en je kunt dus zo nagaan of de vorige eigenaar van je auto een beetje netjes reed of dat je nieuwe vriend(in) geen verborgen boetes heeft.

Probeer voor de grap eens te zoeken (consultar) naar kenteken (placa) ‘404750′, van wie ik geen idee heb van wie het is. Dit voertuig heeft 4 bekeuringen in totaal gehad en deze zijn allemaal voldaan. De twee oudste bekeuringen a 5000 colones (€ 6,12) waren voor fout parkeren. De derde bekeuring (in 2005) was wegens niet werkende remlichten en heeft de bestuurder maar liefst 2000 colones gekost (€ 2,45). De laatste bekeuring tenslotte was een dure en is wegens het niet tijdig APK laten keuren van het voertuig.

Informatie ligt op straat

Het blijft idioot voor mij dat deze informatie allemaal zomaar op straat ligt maar de gemiddelde Costa Ricaan interesseert het weinig. Als ik hier over begin met Costa Ricanen dan worden de schouders opgehaald. Het is nu eenmaal zo. Gelukkig maakt de zon een hoop goed in dit prachtige land waar ik nog steeds met veel plezier woon!

Op weg naar een winkelcentrum om daar de noodzakelijk kerstinkopen te doen kwamen Laura ik in de file terecht. De file leek geheel onlogisch omdat er normaal gesproken in het weekend nooit een file op deze weg staat, maar een ongeluk zit in een klein hoekje en wellicht was er wel iets aan de hand waardoor er enkele rijbanen geblokkeerd waren.

Een nieuw dessert van de KFC

Zo langzaam voortkruipend in de file passeerden we een bord van de KFC waarop een nieuw dessert werd aangekondigd. Een soort McFlurry met Oreo achtige koekjes. Het zag er lekker uit maar verder kon het ons weinig interesseren. Tot we daadwerkelijk de KFC passeerden.

De file bleek te worden veroorzaakt doordat personeelsleden van de KFC midden op de weg (!) ijsjes stonden uit te delen aan passerende automobilisten. Uiteraard sloeg niemand een ijsje over bij 28+ graden en een file was het gevolg. Omdat wij ook een hele poos in de file hadden gestaan besloten wij ook maar even te stoppen om de twee ijsjes in ontvangst te nemen.

Dat kan toch alleen in Costa Rica: ijs (en een folder met kortingsbonnen voor de KFC) uitdelen midden op de weg. Niet op de vluchtstrook of een parkeerplaats maar gewoon in het midden. De file die werd veroorzaakt, ach, kleinigheid toch?

Kerstinkopen

Oh, en de kerst inkopen? We zijn gedeeltelijk geslaagd EN ik weet zeker dat de komende jaren NOOIT meer 2 weken voor kerst inkopen gaan doen. Crisis bestaat niet in Costa Rica en met geld werd gesmeten leek het wel. Volgende week, het laatste weekend voor kerst, blijven Laura en ik lekker binnen. Men voorspelt dat het land in een gekkenhuis gaat veranderen en gezien de drukte die overal dit weekend al heerste willen wij dat niet meemaken.

Men verwacht dat de APK keuring, die hier bekend staat als Riteve of RTV, op een typische Costa Ricaanse manier gebeurt, maar niets is minder waar. Mijn mening is zelfs dat de keuring hier in Costa Rica netter, sneller en vooral eerlijker gebeurt dan in Nederland. Omdat ik vandaag zelf voor de keuring ben langs geweest bij Riteve bij deze mijn verslag.

Stap 1

Eenmaal aangekomen bij het gebouw van Riteve parkeer ik op de duidelijk aangegeven parkeerplaatsen. Het is nog vroeg en er staan vrijwel geen auto’s. Als echte Nederlander ben ik veel te vroeg voor mijn afspraak maar in plaats van in de auto te wachten besluit ik gewoon te proberen hoe ver ik kan komen. De eerste stap is een bezoek aan een duidelijk aangegeven loket (voorzien van een sticker met de tekst ‘STAP 1′ waar men mijn afspraak verifieert. Mijn voertuig staat op de lijst en ik krijg een leeg keuringsformulier mee en mag daarna naar loket 2.

Stap 2

Loket 2 is weliswaar in een ander gebouw maar staat ook duidelijk aangegeven waardoor het geen probleem is om het gebouw te vinden. De vriendelijke medewerker controleert wat gegevens van mijn voertuig als merk, kleur en type alsmede de autopapieren en mijn cedula. Vervolgens maakt hij een factuur en geeft op het keuringsformulier aan dat ik betaald heb. Ik moet echter nog wel naar Loket 3 om te betalen. Gelukkig zitten de loketten naast elkaar en het betalen is dan ook zo gedaan.

(lees meer / zie hieronder)

Stap 3

Met al het papierwerk in orde mag ik met mijn auto naar het keuringsstation rijden. Het station heeft wel wat weg van een McDonalds McDrive. Ik ben meteen aan de beurt en mag doorrijden naar het eerste meetpunt. Een vriendelijke medewerker controleert hier wat essentiële zaken aan het voertuig, waarbij je zelf overigens in je voertuig blijft zitten. Groot licht, stadslicht, toeter, gordels, ruitenwissers, et cetera. De controle duurt een paar minuten en ik mag doorrijden naar het tweede meetpunt.

Bij meetpunt 2 aangekomen wordt er direct een slang op mijn uitlaat aangesloten. Men verzoekt of ik netjes 2.500 RPM wil aanhouden om zo de uitstoot van gassen uit mijn uitlaat te meten. Ondertussen gebruikt men een soort trilplaat die volledig automatisch mijn schokdempers test. Alles is duidelijk te volgen op de grote monitoren die voor je staan. Nadat de test is afgelopen mag ik naar het derde testpunt waar ik door een nieuwe medewerker wordt opgewacht, eveneens een vriendelijk persoon.

Het derde meetpunt bestaat uit een soort rollerbank waar ik de voorwielen van mijn voertuig in mag zetten. De rollerbank komt op snelheid en op aanwijzingen van het personeel moet ik zachtjes steeds dieper de rem intrappen tot ik van de rollerbank afschiet. Hetzelfde herhaald zich met de achterwielen en wederom zie ik allemaal mooie waarden verschijnen op een monitor. Het is echter alweer tijd voor het vierde en laatste onderdeel en dus rij ik naar het volgende punt.

Het laatste punt is wat apart omdat ik mijn voertuig hier over een kuil moet manoeuvreren. In deze kuil zit constant een monteur. Naast mij heb ik een grote speaker staan die door de monteur onder mijn voertuig gebruikt wordt om instructies te geven. Stuur links, stuur rechts, snel heen en weer, remmen, handrem, et cetera. Nadat de monteur klaar is mag ik naar het laatste hokje doorrijden voor het eindresultaat.

Stap 4

Het eindresultaat is direct bekend en mijn auto is goedgekeurd! Ik krijg een sticker en een keuringsrapport mee en kan weer een jaar lang tevreden rondrijden. De hele keuring, inclusief betalen heeft nog geen 45 minuten in beslag genomen.

Waarom beter?

Waarom vind ik deze aanpak beter dan in Nederland? Allereerst ben je gedurende de hele keuring aanwezig en alles is transparant: de computer laat zien wat er gemeten is en of deze waardes goed of slecht zijn. Daarnaast is de keuringsinstantie onafhankelijk. Als het voertuig wordt afgekeurd dan moet je terug naar een garage. Men is zelf echter geen garage en heeft er dus geen belang bij om je af te keuren (zoals dat in Nederland wel is: een garage die je APK afkeurt kan zelf wat verdienen door de reparaties uit te voeren)

Ook krijg je bij het afkeuren van je voertuig een aantal dagen de tijd om je voertuig op dat punt te laten herkeuren, wat een onnodige (dubbele) keuring voorkomt. Tot slot de tijd die je kwijt bent aan de keuring: 45 minuten. In Nederland kost een APK keuring je al gauw een hele dag, of minstens een paar uur.

Voor mij was het de eerste keer dat ik overdag in ons huis aanwezig was tijdens een aardbeving. De vorige keren was ik altijd ergens anders óf was het nacht en werd ik wel wakker maar besefte ik het eigenlijk pas te laat. Deze keer was echter anders en dat drukte mij meteen met de neus op de feiten: sommige dingen moeten een ander plekje krijgen.

Rammelende glazen

Onze woning is een appartement op de 6e (en tevens laatste) verdieping van een appartementen complex. Hierdoor voelt een beving een stuk sterker dan dat ‘ie op ‘de grond’ doet. Op het moment van de beving was ik net in de keuken op zoek naar popcorn voor bij de film van vanavond toen ineens het hele huis begon te schudden. Wat nog het meest opviel was dat het écht schudden was, en niet even heen en weer bewegen. Verschillende glazen in de keukenkastjes bewogen vrolijk mee maar gelukkig is er niet een van de plank af gevallen.

Nieuws over de aardbeving is altijd moeilijk te verkrijgen in Costa Rica. Wanneer er ook maar iets interessants te melden valt dan zijn de belangrijkste websites van het land onbereikbaar. La Nacion, ’s lands grootste krant, gaf een time-out net zoals de OVSICORI, de officiële instantie die aardbevingen registreert. Gelukkig blijkt ook de kracht van web 2.0: via Twitter deed niet alleen ik maar ook vele anderen hier in Costa Rica verslag. Hierdoor kon al gauw een beeld gevormd worden van waar de beving het meeste gevoeld werd en vooral waar ook niet.

Vooralsnog lijkt het allemaal erg mee te vallen. Mocht er iets spannends gebeuren dan zal ik daar direct verslag van doen. Allereerst via mijn Twitter en vervolgens hier op mijn weblog.

De start- en landingsbaan van de internationale luchthaven bevindt zich op een lichte helling en vanaf een bepaald punt is het mogelijk om loodrecht, vanaf het laagste punt, op de startbaan uit te kijken. Dit geeft op warme dagen een prachtig uitzicht op zinderend heet asfalt en in zwoele nachten op mooie rijen lampjes.

Wanneer er veel regen valt en er weinig tot geen vliegtuigen opstijgen of landen dan krijgt het asfalt in de nachtelijke uren een diepzwarte gloed. Helemaal wanneer de regen zelft niet meer valt en de druppels het prachtige gladde laken van asfalt niet kunnen verstoren. Gisteren was een van deze dagen en toevallig passeerde ik de luchthaven terwijl een straalvliegtuig bezig was te taxiën naar de startbaan. Vliegtuiggek als ik ben moest ik blijven wachten tot het vliegtuig zou zijn vertrokken en ik koos een plekje recht achter het vliegtuig, op slechts 100 meter van de startbaan*. Het vliegtuig positioneerde zich en wachtte op zijn take-off clearance. Een paar seconden later hoorde ik dat de motoren langzaam vermogen op begonnen te bouwen en niet veel later ging het gas vol open.

Omdat de landingsbaan kletsnat was en de motoren een enorm vermogen bezitten werd al het water dat op de baan lag bij het volle vermogen van de motoren naar achteren geblazen, precies waar ik stond. Een krachtige wind, afkomstig van de motoren, en een enorme bak met water vlogen tegen mij aan en langs mij heen. Een onvergetelijke ervaring. Het vliegtuig was direct niet meer zichtbaar en dook pas weer op nadat deze flink hoogte had gemaakt.

Hoewel ik het er niet droog vanaf heb gebracht zou ik het zo weer doen. Achter een vertrekkend vliegtuig staan is indrukwekkend, maar wanneer deze vertrekt vanaf een natte startbaan dan is het helemaal geweldig.

Wellicht dat ik volgende week terugkeer met een camera om vast te leggen hoe de start- en landingsbaan er in het donker uitziet. Met een beetje geluk heeft het dan weer net geregend.

* veiligheid is hier niet zo’n groot issue als in de VS of Europa. Het hele vliegveld is slechts omgeven door een hek van gaas en prikkeldraad. De startbaan is tot op meters te benaderen.

Dat toeristen en expats worden opgelicht door de politie is geen geheim in Costa Rica. Regelmatig zijn er verhalen te lezen en te horen van buitenlanders die een (hoge) boete krijgen en die vervolgens direct af kunnen kopen bij de desbetreffende agent. De meeste buitenlanders doen dit omdat het in verhouding weinig geld betreft en omdat de agent een verhaal klaar heeft waar de meeste buitenlanders huiverig van worden. Een boete zou alleen in San José afgerekend kunnen worden en de auto is men tot die tijd kwijt. De meeste buitenlanders betalen dan maar de $25 tot $100 die de agent van ze vraagt en voorkomen zo ‘een hoop rompslomp’.

Natuurlijk is dit gedrag fout want de buitenlanders helpen zo de corruptie in stand te houden. Maar echt kwalijk nemen kun je het ze ook niet, want wie laat zijn of haar vakantie nu verpesten voor een paar dollar?

Dat de politie het niet alleen gemunt heeft op buitenlanders is ook al geen geheim hier in Costa Rica. Het salaris van agenten is enorm laag (rond de $500 per maand), het werk is gevaarlijk en men maakt lange dagen. Er zijn dus altijd agenten die op zoek zijn naar een extra klusje om geld mee te verdienen. Een half jaar geleden bijvoorbeeld is meer dan 320 kilo cocaine die was onderschept op zee geroofd uit een opslagdepot. Alles wees hier op een inside job, met medewerking van de politie dus.

Geen incident

Vandaag blijkt echter dat de corruptie bij de politie in Costa Rica geen incidenten betreft maar dat het common practice is. 25% van de agenten is corrupt, 1 op de 4. Na geruchten die halverwege 2008 de kop opstaken is de recherche een onderzoek begonnen dat gisteren is afgesloten met de arrestatie van het hoofd van de politie van San José en 11 ondergeschikten. Zij bleken lokale criminelen van bescherming te voorzien in ruil voor geld.

Naast deze 12 hooggeplaatste agenten loopt er een onderzoek naar nog eens 77 agenten in de hoofdstad die verdacht worden van corruptie. De afgelopen maanden heeft de recherche gebruik gemaakt van undercover agenten, videobeelden en niet nader genoemde technieken om deze agenten in de gaten te houden. Hieruit bleek dat ze geld aannamen van criminelen, maar ook dat ze bijvoorbeeld in beslag genomen drugs doorverkochten of willekeurige mensen fouilleerden en daarbij waardevolle spullen achterhielden.

Of dit een tipje van de sluier is moet de komende weken blijken. In ieder geval is er in Costa Rica geschokt gereageerd op dit bericht en heeft het image van de politie er (weer) een grote deuk bijgekregen.

Costa Rica is (nog steeds) een erg gelovig land en dit betekent dat op zaterdag en zondag de kerken bomvol zitten. Of men er heen gaat omdat het moet of omdat men oprecht gelooft daar wil ik mijn vingers (nu) niet aan branden maar het feit is er wel dat men steeds minder en minder geld in de collectezak stopt.

Om dit fenomeen terug te dringen heeft de Katholieke kerk besloten om als proef in 14 kerken de kerkgangers te laten doneren met hun creditcard. De minimum donatie is 1.000 colones (€ 1,20) waarna men met een gerust hart de kerkdienst kan verlaten. Hoe de donatie precies in zijn werk gaat is mij nog niet duidelijk, evenmin of een kerk hier in de buurt mee doet met deze nieuwe vorm van collecteren.