vandenb.com

Plekken waar je beter zat

Fri, 19 Mar 2010 09:24:00 +0100

Ik ging zitten in een van de onhandige zitjes bij het raam. Er waren genoeg plekken om beter te zitten, maar ik was daar niet zo goed in, plekken waar je beter zat.
Mijn redacteur kwam een paar minuten later binnen en hij schoof in het onhandige zitje.
We praatten over wat dingen, en toen hadden we het over het derde boek, ik stelde voor hoe ik verder wilde gaan en hij vond het goed, hij zei wat geruststellends, we praatten over wat andere dingen, en we dronken nog wat.
Buiten liepen er goths langs. Mensen in sombere kleren met witgeschilderde gezichten en rare kapsels. Ze kwamen in korte stroompjes, groepjes van twee of drie met tussenpozen van tien, vijftien minuten.

Niet veel meer

Thu, 18 Mar 2010 08:02:00 +0100

Roy woonde achter de Derkinderenstraat. Hij was Jerry's neef. Ik weet niet precies hoe het in elkaar zat; Jerry kwam van de Antillen en Roy was een Molukker, en Jerry's moeder was Indisch, maar ze was niet Moluks. Het maakte ook niet uit. We reden op zaterdagmiddag naar Roy omdat we niet veel meer te doen hadden.

In het hofje waar Roy woonde, stond een rij garages, en één van die garages was van Roys vader, maar zijn vader reed niet meer, die was te oud en had zijn auto weggedaan. Dus die garage was een beetje van Roy geworden. Roy had zelf geen auto, maar hij was wel monteur, en hij sleutelde er aan de auto's van zijn vrienden. De hofjes achter de Derkinderenstraat hadden veldjes tussen de woonblokken, en om de veldjes heen, tegen de woonblokken aan, stonden prikkelstruiken. Roys ouders woonden op de eerste verdieping van hun blok, en Roys slaapkamer was beneden — als je via de voordeur naar binnen ging, moest je beneden aanbellen, de trap op naar de eerste, naar binnen bij z'n ouders, en dan de trap weer af. Roys kamer had een raam, en door dat raam gingen we dan weer naar buiten, door de prikkelstruiken, naar de garage.

Bij Roy hingen altijd nog een paar jongens, Franco en Corrie, en Patrick, een grote gast die al een stuk ouder was dan wij. Hun auto's stonden op de plaats voor de garages, en Franco had zijn portieren open en zijn radio aan; hij had de beste geluidsinstallatie en hij had 'm op een zender staan die house uitzond — ik weet niet wat voor house het was, het was 1990 en ik denk niet dat er iets anders was dan gewoon house.

Zo hingen we.
Er was altijd wel iets aan een van de auto's te doen, en als er niks aan te doen was, verzonnen we wel iets. Als het regende, riep Roys moeder ons naar boven, en dan gingen we de prikkelstruiken door, stapten we door het raam van Roys slaapkamer en liepen we naar boven. Dan gingen we op de bank zitten en schonk Roys moeder cola voor ons in.

De verkeerde toren

Wed, 17 Mar 2010 10:19:00 +0100

Mijn zuster belde toen ik op m'n werk zat. M'n moeder was verhuisd naar het ziekenhuis omdat ze weer een longontsteking had. Ze had hoge koorts gehad, vanochtend, die was nu een beetje aan het zakken, maar de mensen van het revalidatiecentrum hadden haar in een ambulance gelegd en haar naar het Lucas laten brengen.

Na het werk fietste ik ernaartoe. Ze lag op een kamer waar ze een week of twee geleden ook had gelegen. De andere mensen waren nieuw. Een oud vrouwtje dat de hele tijd naar ons zou blijven kijken, een oude man die in een rolstoel was gezet en bewoog door kleine stapjes op de vloer te zetten, en een man met een baard. De man met de baard zag eruit alsof hij in een band die liedjes van Boudewijn de Groot speelde had gezeten.
Mijn moeder sliep.
Ik legde mijn hand zacht op haar arm en ze werd wakker.
We praatten een beetje, ze vertelde hoe het gegaan was vanochtend. Ik legde mijn hand op haar voorhoofd — ze was niet warm meer.
Toen we niets meer te zeggen hadden, keek ze omhoog. Boven het bed hing een televisie, en die stond uit.
Ik vroeg of ik een tv-kaart voor haar moest halen.
Graag, zei ze.

Ik pakte de lift naar beneden, liep naar de hal, naar de automaat die tv-kaarten uitgaf. Er was een A4-tje opgeplakt, en op het A4-tje had iemand met balpen 'defect' geschreven. Ik liep naar de portier. De portier was een jongen met puisten, en hij vertelde me dat er nog zo'n automaat op de tweede stond. Hij wees naar het trappenhuis, rechts van hem.
Ik pakte de lift naar de tweede. Op de tweede vond ik geen automaat. Alleen deuren naar verkoeverkamers en operatiecomplexen. Er kwamen twee jonge dokters aangelopen — ze hadden geen witte jassen aan, alleen maar stethoscopen om hun nek hangen. Ik vroeg ze of ze wisten waar de automaat stond.
De langste van de twee zei dat ik in de verkeerde toren stond. Dat ik het andere trappenhuis naar de tweede had moeten nemen. Hij wees me de kortste weg naar de andere toren, via de eerste verdieping; hij liep een klein stukje met me mee om de deur die ik moest hebben aan te wijzen.
Ik bedankte hem.
Succes, zei hij.

Een ongelukkige soep van misplaatsten

Tue, 16 Mar 2010 09:08:00 +0100

Het was een donderdagochtend en de V&D zat nog in de Bilderdijkstraat. Ik had Aardrijkskunde maar ik was niet gegaan. Het heette geen spijbelen meer, want ik zat op de moedermavo. Aardrijkskunde was niet heel vervelend, maar de mensen die op de school rondliepen waren dat wel. Ouderen die niet meer werkten en jongeren die van hun normale school waren afgetrapt of daar niet mee konden komen — een ongelukkige soep van misplaatsten. De ouderen waren te geïnteresseerd, de jongeren hadden vastgehouden aan hun houding van het tegenovergestelde: ik ben hier omdat het moet. Maar het moest niet.
Daarom was ik in de V&D. Ik was mijn tijd aan het volmaken. Het moest niet, maar ik was achttien en thuis moest ik vertellen hoe het was geweest, op school, en daarom moest ik ook echt weg zijn geweest.

Ik keek rond bij de muziek; het was de tijd dat er een stelling met singletjes achter de balie stond, met nummers van 1 tot en met 40. Ik stond een tijdje bij de singeltjes, maar ik had geen platenspeler. Ik weet niet meer wat er in de top 40 stond.

Na de singeltjes ging ik naar de bandjes. Er was ook een rek met voorbespeelde cassettebandjes, de harde plastic hoesjes in cellofaan, in een systeem met een slot aan de onderkant van het rek: je moest een verkoper roepen als je een bandje wilde hebben.
Ik keek rond bij de bandjes en ik zag iets wat ik wilde hebben. Een bandje van John Hiatt. Ik weet niet meer waarom ik het toen wilde hebben; misschien had ik iets van hem op de radio gehoord, misschien dacht ik: nu ga ik van country houden. Ik weet niet of je John Hiatt country kan noemen, maar ik weet wel dat ik dat soort dingen kon beslissen. Nu ga ik van country houden, en dit is mijn eerste aankoop. Ik riep er een verkoper bij en kocht het bandje. Ik draaide thuis alleen maar bandjes; de vriend die mijn moeder toen had, had uit de haven een radio-cassettespeler voor me meegenomen. Aan de radio had ik niks, want mijn slaapkamer was in de kelder, en de antenne deed er niet veel.
In mijn herinnering ben ik kleiner dan de verkoper, maar dat kan niet, want toen ik achttien was, was ik al twee meter. Ik heb dat met meer herinneringen uit die tijd: ik stel mezelf altijd kleiner voor dan ik was. Nu doe ik dat al een tijdje niet meer. Als ik me nu iets van een jaar of twee, drie geleden herinner, ben ik gewoon twee meter.

Ik denk dat ik nog ergens ben gaan rond gaan hangen, want Aardrijkskunde duurde anderhalf uur, en toen ben ik naar huis gegaan.

Tussen de boekenkasten door

Mon, 15 Mar 2010 08:49:00 +0100

Ik nam de lift naar de derde etage. Op de derde zit een uitbouw binnen het glas, en in de uitbouw staan ouderwetse tafels zoals ze vroeger ook in bibliotheken moeten hebben gestaan, met een schuin tafelblad en groen vilt. Ik heb daar vaker gezeten; als je niet schreef, kon je door de grote ramen naar de stad kijken.
Ik kwam de lift uit en de OBA was vol. Achter de rijen met computers zaten Marokkaanse jongetjes Runequest te spelen, op de plekken zonder computers zaten studenten met openliggende boeken en opengeklapte laptops.
Ik liep tussen de boekenkasten door naar de uitbouw, maar alle plekken in de uitbouw waren bezet, de tafels onzichtbaar onder al het papier.
Ik pakte een roltrap omhoog, ik pakte weer een roltrap omlaag, ik vond een plek in een diepe stoel zonder tafel, legde mijn macbook op een kunstboek op mijn schoot, klapte 'm open — en er kwam niets.

Ik las wat ik tot dan toe had, zuchtte een paar keer diep, keek op twitter, keek op facebook, klapte mijn macbook weer dicht en vertrok.

Meta: feeds 2

Sat, 13 Mar 2010 20:10:00 +0100

Met slimmigheid van Bob is het me (waarschijnlijk) gelukt de feed naar feedburner te verhuizen zonder dat iemand daar last van heeft. U hoeft niet te draaien aan uw knoppen.

Meta: feeds

Sat, 13 Mar 2010 14:29:00 +0100

Voor de mensen die vandenb.com via een feed lezen: heel waarschijnlijk ga ik mijn feed verhuizen naar feedburner, want een van de manco's van rss is dat je niet kan zien hoeveel mensen je op die manier lezen; met feedburner kan dat wel. En ja, ik vind statistieken af en toe best belangrijk.
Gevaarlijk aan het verhuizen: als je mensen vraagt hun feedreader aan te passen, haken er vast wel wat lezers af. Maar ja, enzo.
Ook voor de mensen die mijn site nooit meer in vol ornaat bekijken: vandaag heb ik mijn delicious-account weer op de voorkant gezet, en daar link ik (vooral voor mezelf) naar dingen die ik leuk of boeiend of nerdig vind (en dat gaat bij mij in vlagen, heb ik al eens gemerkt). Die links komen niet door in de feed, maar je kan je natuurlijk ook op die feed abonneren.
Mochten feedlezers iets over bovenstaands te melden hebben ('Feedburner is van de duivel!'), kom eens gezellig binnen en laat een reactie achter. Ik waardeer u: ik lees zelf al mijn weblogs in Google Reader. Wij zijn familie. Echt.

Meta: vanaf de iPhone

Fri, 12 Mar 2010 15:13:00 +0100

Dit is een postje vanaf de iPhone. Voor de gewone lezer nauwelijks interessant, voor nerds: pivotx is er (bijna) klaar voor.

Link: professor Bijzinnen

Fri, 12 Mar 2010 12:10:00 +0100

Professor Bijzinnen -- Michel is sinds gisteren officieel hoogleraar. Die bloggers kunnen best wel iets.

Dat ik wist wat ik wilde

Fri, 12 Mar 2010 08:35:00 +0100

Ik liep de Amsterdamse Poort door met mijn fiets aan mijn hand. Er zat een parfumwinkel; ik had 'm een keer gezien.
Het was bijna zes uur 's avonds en ik wist niet of ze hier nog aan koopavond deden; koopavond is als een soort feestdag die nauwelijks meer wordt gevierd in Amsterdam, zoals Sint Maarten, omdat de stad altijd open is op zondag.

Ik liep een rondje en vond de winkel. Binnen stonden alleen maar negerinnen. De winkeldames en de klanten. Een winkeldame kwam naar me toe en vroeg of ze me kon helpen. Ik zei dat ik een geurtje wilde voor mijn vriendin, en ze was klaar om te zuchten — een man die een geurtje voor zijn vriendin wilde, waar moest je beginnen?
Ik zei snel dat ik wist wat ik wilde. Die, wees ik aan. Ze had een monstertje gekregen en ze had er heel zuinig mee gedaan omdat ze 'm zo lekker vond ruiken. Ik was al heel lang van plan geweest een heel flesje voor haar te kopen, en vandaag was er een gelegenheid geweest; een reden.

De winkeldame rekende met me af en gaf het flesje aan een andere winkeldame, vroeg of zij 'm in wilde pakken. Toen we klaar waren met afrekenen, ging de eerste winkeldame ergens anders staan en liet me alleen met de tweede winkeldame. Ze pakte het flesje netjes in, goudkleurig pakpapier en een hardroze krul eraan. Ze zei dat ze alleen nog hele grote tassen had. Ik zei dat ik 'm zo mee zou nemen.

Ik fietste naar haar huis, en toen ik er bijna was, kreeg ik een smsje, hoe laat zou ik thuis zijn, en ik wilde eerst iets terugsms'en, maar ik stopte m'n telefoon weer weg, zette mijn fiets op slot, ging naar boven en naar binnen en zei dat ik een cadeautje voor haar had.
Zij zei dat ze ook een cadeautje voor mij had.

In de tijd dat alle koninginnedagen warm waren

Thu, 11 Mar 2010 10:51:00 +0100

Het was koninginnedag en we waren begonnen bij Daan thuis. We waren met vijf jongens, of mannen eigenlijk — iedereen was ouder dan ik, en ik was al oud. Bij Daan thuis hadden de anderen paddestoelen genomen, en iemand was met biertjes binnengekomen, en ze maakten grappen over mijn nuchterheid. Dat duurde altijd maar even, en zo ging het ieder jaar. De jongens waren vrienden van elkaar, maar niet heel erg van mij; alleen Daan zag ik regelmatig, de anderen waren voor mij koninginnedag, Ajax in de Champion's League, Nederland met het WK.

We liepen Daans huis uit, de Jordaan in, en bij de eerste bierpomp werd nog meer bier gehaald. En zo gingen we door, de overstroomde straten over, naar het Museumplein, eerst, want daar stond kermis, en we moesten een doel hebben.
Op de kermis gingen we de cakewalk in, en Jonathan raakte al zijn drugs kwijt — de bewegende trap had al zijn zakjes en pakjes uit zijn borstzakje geschud. Een jongen die bij de cakewalk werkte, wilde hem helpen met oprapen, maar trok zijn handen terug toen hij zag wat hij wilde pakken.
In het reuzenrad keken we over de stad, en we maakten grappen. Alle bomen die nog op het Museumplein stonden waren lichtgroen in de zon. In die tijd waren alle koninginnedagen warm.

We duwden onszelf de stad weer in, en de anderen waren dronken, stoned, van alles, en ik zorgde dat Armin, die altijd harder liep als ie meer drugs had gebruikt, bij ons bleef, en ik trok Jonathan mee toen ie op het Leidsplein ruzie zocht met een grote gast op een lage motor. De Angels, zei hij, dat zijn pas mannen, en hij zei dat we naar de bar van de Hell's Angels op de wallen moesten, en hij zeurde net zo lang door tot er werd toegegeven.

Ik denk dat we de Leidsestraat niet namen; ik weet het niet meer. Het enige dat ik altijd tegen mensen van buiten Amsterdam zeg als ze vragen waar ze heen moeten met koninginnedag, is: vermijd de Leidsestraat.
Maar we kwamen op de wallen, en we liepen het café van de Hell's Angels binnen, en de anderen met al hun bier en hun drugs en hun onzekere bravoure bestelden nog meer bier, schreeuwden naar elkaar en gingen tussen de Hell's Angels staan alsof ze dat iedere dag deden, en ik vond een hondje op de bank bij het raam, een Jack Russelachtige, en het hondje kwispelde en ik aaide en ik ging ernaast zitten; het zette haar pootjes op mijn schoot en vroeg om meer, en ik aaide door.
De grootste Hell's Angel maakte zich los uit de groep bij de bar, kwam naar me toe en zei: lief is ze, hè?
Heel lief, zei ik.

Het silhouet van de ooievaars

Wed, 10 Mar 2010 09:19:00 +0100

Ze stapten de deur uit na het eten, en het was later geworden dan ze van plan waren, want ze wilden van het goeie weer genieten maar het was al donker, toch, en koud nu — maar ze hadden het de hond en elkaar beloofd, dus ze gingen toch.
De hond mocht los toen ze bij het eerste park waren, hij keek af en toe achterom om te zien welk pad hij kon nemen, en ze liepen achter hem aan, af en toe hand in hand, af en toe de handen in de zakken om warm te worden, en ze liepen over de donkere paden langs het kleine vijvertje in de richting van de grote weg, gingen daar onderdoor, keken naar de mooie huizen aan de overkant van het water, en ze praatten lang en veel over de dingen waar ze blij van werden: het huis opknappen, samenwonen, de vrienden die ze hadden, en toen ze het eerste park uit waren en het kleine stukje naar het tweede park overbrugden, de hond aan de lijn, wezen ze elkaar nog meer huizen aan: daar, en dat is ook mooi, en kijk daarbinnen, nu weten we dat we geen rode muur moeten nemen (ze lachten), en deze huisjes hier, net een klein dorpje in de stad.
In het tweede park ging de hond weer los en hij rende naar elk geurtje dat hij op moest snuiven, negeerde kleine hondjes die naar hem blaften.
Ze keken naar het silhouet van de ooievaars in hun nest, en ze liepen door, wachtten met oversteken van het grote pad op een groepje renners, gingen aan de andere kant het park weer uit en liepen door de oude wijk terug naar huis; ondertussen bij etalages stilstaand, die lamp misschien, en hier kunnen we nog voor meer borden kijken. Zo gingen ze &mdash en alles aan hen moet geluk hebben uitgestraald.

Nooit haast hier

Tue, 09 Mar 2010 09:29:00 +0100

We zaten aan de boulevard en het was middag. De avond ervoor hadden we hier ook gezeten, bij dezelfde tent, we hadden even moeten kijken, maar ja, zie die lampen, daar hadden we het over gehad, Ikea-lampen, dus in Griekenland moesten ze Ikea hebben. De avond ervoor hadden we frappés gedronken. Nu Fanta Lemon, en het ging hard, want het was heet.
Op de boulevard waren perkjes aangelegd, kleine stukjes gras met een muurtje eromheen, een boom in het midden. Verderop het beeld van Onassis, neergezet door mensen die zich zijn vrienden hadden genoemd.

Er kwam een groepje aangelopen, drie orthodoxe priesters met grote baarden, in zwarte gewaden en een een stuk of tien, twaalf meisjes.
Ze bleven hangen bij het perkje recht voor ons, één priester leunde tegen de boom, pakte de weinige schaduw die de boom gaf, de andere twee praatten met elkaar, de meisjes gingen op de muurtjes rond de perkjes zitten, twee gingen bij de priester onder de boom staan. De jongste van de twee leunde tegen hem aan, nonchalant, ze maakten grapjes, er werd gelachen.
Een van de meisjes had een gitaar.
Ze droegen allemaal nette rokken; het meisje dat het gewaagdst was gekleed, was ook nog tuttig.

Wij zaten en we keken. We vroegen ons af wat de situatie was — een schoolklas op stap? Nee, het was zaterdag, en scholen zullen nu toch ook wel vakantie hebben hier?
Een van de priesters wees een kant op, de helft van het groepje liep weg, een paar meisjes en de priester onder de boom bleven nog even hangen.
Wij bestelden nog een Fanta Lemon.
Het strandje waar we vandaag naartoe wilden rijden was dichtbij. Geen haast. Nooit haast, hier.

Langere, rechtere wegen

Mon, 08 Mar 2010 09:36:00 +0100

Ik tilde mijn fiets de trap af, trok onderaan de trap mijn schoenen aan, zette mijn helm op, en rolde mijn fiets naar buiten. Ik klikte mijn schoenen vast en reed weg, de Postjesweg op, en ik wilde mijn achterblad schakelen naar een zwaardere versnelling, maar ik maakte 'm lichter — ik was vergeten hoe het schakelen ging. Ik had te lang niet gefietst.
Maar het voelde goed, rijden, na een winter vol sneeuw, al was het nog koud; de snelheid binnen een paar trappen, de fiets die nog harder wilt en het zware lichaam dat erop zit bijna achter wilt laten, de spieren in mijn benen die al meteen protesteren en tegelijkertijd om meer vragen.

Ik reed over de Derkinderenstraat naar de Plesmanlaan, kou door m'n kleren heen, ook al had ik vier lagen aangetrokken, en een koude kop; ik had verwacht dat de helm kou tegen zou houden, maar dat was dom. Die helm heeft spleten, en de kou kwam door de spleten heen.
Op de Plesmanlaan snoot ik m'n neus op de onbeschaafdste manier: achterom kijken en snuiten zonder zakdoek. Sommige mannen drukken eerst het ene neusgat en dan het andere dicht, maar ik blaas ze samen leeg.
Over de brug naar Badhoevedorp ging ik rechts, zette weer aan, was van plan naar Halfweg te rijden, maar het was te koud op m'n kop en het werd niet warmer. M'n handen tintelden al in m'n handschoenen, dat wel.

Verderop zag ik het viaduct over de ringvaart terug naar Amsterdam. Ik had 'm nooit genomen, die weg, er stond een bordje 'Osdorp' bij, en Osdorp kende ik wel. Maar nu wilde ik terug, weg uit die kou.
Ik zakte linksaf de dijk af, reed de verhoging naar de brug op, een lange helling tegen het talud van de brug aan, in tegenovergestelde richting met zestig meter verderop een haarspeldbocht, langs de jongetjes die hun fiets de steile trap opduwden. Ik reed, zij liepen, en zij waren eerder. Ze waren al op de brug zelf toen ik er kwam, reden slingerend over het fietspad. Ik belde; ik heb een klein belletje op mijn stuur dat een helder geluidje laat horen. Veel is het niet, maar het is genoeg, de jongetjes maakten ruimte, maar ze riepen wel iets, ze moesten stoer zijn.

Van de brug af: snelheid.
En een stoplicht.

Terug door Osdorp, over Tussenmeer, mijn oude Tussenmeer, dat was de wereld, toen ik twaalf was. Op het fietspad zat ik achter een scooter met een stel erop, een jongen die langzaam reed, een meisje achterop dat dikker was dan hij en hem helemaal uit het zicht nam.

langs de Sloterplas, door het park, weer naar de Postjesweg, en ik bleef het koud hebben, alleen mijn handen waren warm.
Een te kort rondje dat naar meer deed verlangen, langere, rechtere wegen, een paar graden warmer maar, of gewoon een muts onder die helm.

Kort: ideeënhandel

Sat, 06 Mar 2010 13:59:00 +0100

Ik heb nu de derde slechte recensie gelezen over het nieuwe boek van Yolanda Entius, en ik ga het niet lezen omdat ik zo lui ben dat ik recensenten geloof als ze in de meerderheid zijn, terwijl ik het idee van het boek zo goed vind: een touringcarongeluk met een schoolreisje, één dood kind, en de ouders van alle kinderen wachten samen omdat ze nog niet weten welk kind dood is. Er zou een veiling voor goeie ideeën moeten zijn. Of ik zou geen recensies moeten lezen die mij van het lezen afhouden.

Te vaak ossehaas

Sat, 06 Mar 2010 11:59:00 +0100

Mijn zuster zat in de hal. Ik zag haar door het raam.
Mijn neefje zat in de stoel naast haar, met zijn DS. Hij speelde. Ik ging door de draaideur naar binnen.
Ze zitten te eten, zei mijn zuster, daar mogen wij niet bij zijn.
Ik ging naast mijn neefje zitten. Hij had Mario op zijn DS. Hij zat in een wereld met water dat steeg en weer daalde.
Hoe ziet het er verder uit, hier, vroeg ik.
Wel goed, zei ze. Ze hadden alleen een fout gemaakt in het Lucas, ze hadden gezegd dat ze geen zuurstof nodig had bij het lopen, dus ze hebben geen flessen meegegeven. Dus ik heb even flink gevloekt, zei mijn zuster. Maar morgen neem ik flessen mee. Dan kan ze zonder de kachel.
De kachel is het apparaat waar mijn moeder nu haar zuurstof uit krijgt. Zo noemt ze het apparaat zelf, en wij zijn het ook zo gaan noemen.

Ze zat nog in de eetzaal. Ze zat aan een grote tafel tussen andere oude vrouwen. Er waren drie mannen in de eetzaal: twee oude en een jongere, met een lichaam dat meer romp was dan iets anders. Ze keek op toen we in de deuropening stonden. Daarna keken alle oude mensen naar ons.
Een verpleegster haalde haar van tafel. Ze trok de stekker van de kachel uit de muur en de kachel piepte. De verpleegster rolde mijn moeder naar de gang, waar een zitje was; met een hand duwde ze de rolstoel, met de andere rolde ze de kachel. Bij het zitje stopte ze de stekker van de kachel weer in het stopcontact; de kachel hield op met piepen.
Mijn neefje klapte zijn DS weer open en speelde verder. Hij was in een wereld waarin Mario als een reus doorheen stapte.

We zaten een half uur. Toen rolden we mijn moeder zelf naar haar kamer.
Ze deelde een kamer met drie mensen. De andere drie zaten nog steeds in de eetzaal.
We maakten lichten, hielpen haar op bed, sloten de kachel weer aan, vroegen of ze nog iets wilde. We vroegen of het gordijn tussen haar en het bed naast haar open of dicht moest.
Laat maar dicht, zei ze. De man naast me is een zeur, zei ze, hij is blind en vraagt de hele tijd hoe ik eruit zie.
"Ik heb hele grote tieten," zei ik.
We lachten.

Mijn zuster had de deur van haar autootje op een kier laten staan. Haar stoel was nat geworden. Mijn neefje ging achterin zitten.
Mijn zuster stuurde haar autootje uit de parkeerplaats met wilde armbewegingen.

We zochten een plek bij het restaurant van haar man.
Hier, zei ik.
Nee, zei mijn zuster, dat kan ik niet met mijn armen. Mijn zuster heeft MS; ze kan niet heel veel met haar armen.
We vonden een plek waar ze zo in kon rijden.

We aten ossehaas.
Mijn neefje at zijn halve ossehaas niet op.
We eten te vaak ossehaas, zei mijn zuster, drie keer per week.
Mijn neefje zat in een wereld met vliegende blokjes. De blokjes hadden vleugels, en vraagtekens.

Planeet vandenb

Thu, 04 Mar 2010 12:14:00 +0100

1.

Ik heb op poppetjes gestemd. Op Asscher van de pvda omdat ik 'm sympathiek vind, op Boris van der Ham van D66 voor het stadsdeel omdat ie leuk twittert. Poppetjes hebben de toekomst; partijprogramma's zijn heel erg twintigste eeuw.

2.

Ik heb gisteren een beetje ruzie gemaakt met mijn oude moedertje op haar ziekenhuiszaal. Mijn oude moedertje is nogal doof — toen de mensen aan de overkant van de zaal zich ermee begonnen te bemoeien, heb ik ook boos iets tegen hun gezegd, maar mijn moeder dacht dat ik nog meer bozigs tegen haar zei.
Achteraf is het allemaal heel grappig.

3.

Ik had daar dus een heel stukje over kunnen schrijven. Lekker uitsmeren, beetje drama, beetje grappig — uitstekend materiaal voor een stukje.
Maar ja, ik was al met een planeet vandenb begonnen.

4.

Nu zit ik dus te denken wat ik nog meer te vertellen heb.

5.

Niet veel, blijkt.
Het gaat erg goed hoor.
Dat u niet denkt: die vandenb zit ergens ongelukkig te zijn.
Integendeel: ik ben juist erg gelukkig. Maar over geluk valt erg weinig te schrijven.

Heup 2

Wed, 24 Feb 2010 13:52:00 +0100

Wat ik de vorige keer niet had verteld: mijn oude moedertje was in haar scootmobiel juist op weg naar het ziekenhuis waar ze nu ligt, om iemand te bezoeken. Inderdaad, de ironie.

De man bij wie ze op bezoek wilde, lag er voor zijn longen. De longafdeling is op de zevende, mijn moeder kwam met haar heup op de vijfde. Maar omdat ze een doorzetter is, ontwikkelde ze hupsakee even een longontsteking, dus ze heeft nog een paar dagen op zaal bij haar kennis gelegen.

Haar kennis is ondertussen naar huis, en mijn moeder is bijna door haar longontsteking heen, dus dan mag ze nog even terug naar de heupexperts, en daarna wordt het een revalidatieplek uitzoeken.

Dat zou in het bejaardenhuis waar zij een aanleunwoning heeft kunnen zijn, maar ze heeft nogal wat slechte verhalen over de verpleegafdeling daar gehoord, dus waarschijnlijk wordt het de Overtoom.

Heup

Mon, 15 Feb 2010 13:03:00 +0100

Mijn oude moedertje doet alles wat oude mensen doen, dus ook een heup breken. Vorige week is ze met haar scootmobiel omgekukeld omdat ze een slingerende fietser probeerde te passeren. Een paar heel erg lieve 'jonge mensen' zijn bij haar gebleven tot de ambulance kwam, en toen ze op de eerste hulp lag, belde een van hen om te vragen hoe het ging — barmhartigheid bestaat nog.

De volgende dag is ze geopereerd. Dat moest met een ruggeprik; ze heeft longemfyseem, waardoor ze niet volledig onder narcose mag, want als ze aan de beademing gaat, komt ze daar niet meer vanaf.

Die ruggeprik was al een zegen: ze had de hele nacht niet kunnen slapen van de pijn, mede omdat ze óók nog restless leg syndrome heeft: ze schopt oncontroleerbaar. En schoppen met een gebroken heup is geen pretje.
Met die ruggeprik voelde ze geen pijn meer, en tijdens de operatie is ze in slaap gevallen. Pas toen de chirurg zijn beitel pakte, werd ze wakker. 'Zeg, ik kom hier voor m'n rust,' grapte ze, dat malle oude moedertje.

Na die operatie ging het goed, ze stond al vrij snel op die nieuwe heup, maar afgelopen zaterdag ging het mis: ze was zelfstandig naar het toilet gegaan, maar had daar een verkeerde beweging gemaakt, en de heup was uit de kom geschoten.

Nu ja: ze zal nog wel even voortmodderen.

Link: Bas Heijnes kleur

Sun, 07 Feb 2010 12:41:00 +0100

Bas Heijnes kleur -- In het opiniekatern van de nrc van zaterdag staat een stuk over cryptowetenschappers die roepen dat de klimaatopwarming een verzinsel is, en hoe de PVV dat met ze meeroept, en ik bedacht me dat het idioot is dat meningen altijd in pakketjes lijken te komen, tegenwoordig: als je niet van buitenlanders houdt, geloof je ook dat het linkse volk heeft verzonnen dat de aarde opwarmt. En een paar bladzijden verder kwam ik de column van ome Bas Heijne tegen, die dat allemaal weer eerder en slimmer heeft opgeschreven.

"Nooit lees je eens een opinieartikel van iemand die een fervent voorstander van de inval van Irak was, maar ook vindt dat het wat broeikaseffect betreft vijf voor twaalf is."

Samenwonen

Mon, 01 Feb 2010 09:23:00 +0100

Gisteren deed Robin de grote aankondiging op twitter: we gaan samenwonen.
Dat wilden we al heel lang, maar we hadden ons ook heel lang gericht op optie A, en daarbij hadden we alle mogelijkheden van optie B nooit helemaal goed bekeken.

Optie B is: het huis waar ik nu nog alleen woon ont-éénpersonen. Dat huis heeft nu nog heel erg mijn stempel, en die stempel gaan we eruitgooien en we gaan een nieuwe zetten. En dat wordt dan een stempel die we allebei mooi vinden.

Van de zomer gaan we klussen en nieuwe dingen kopen. We nemen tijd genoeg om uit te zoeken wat we precies willen, en wellicht gaan er in die maanden aanbiedingen langskomen waar we iets aan hebben — een mooie vloer voor de slaapkamer, bijvoorbeeld.

Voor de voorpret (om ons te oriënteren, zouden we moeten zeggen) kopen we nu woonbladen en gaan we langs de Bijenkorf en andere zaken waar ze mooie woonspullen hebben. We hebben staan kwijlen bij de Le Creuset-pannen en bij de Nespresso-apparaten.

We zijn heel erg blij dat we optie B hebben bedacht (nou ja, eigenlijk kwam Robins moeder ermee). Gisteren, na een kraamvisite aan onze toekomstige pannen in de Bijenkorf, kwamen we op de bushalte een paar mensen tegen die ik van heel vroeger kende, en dat waren dan mensen die ik kende omdat ik er af en toe een pakje bezorgde in lang vervlogen tijden, en dat werd zo'n hoe-het-gaatgesprek waarbij je aan de oppervlakte hoort te blijven en ik moest me heel erg inhouden om niet te roepen WIJ GAAN SAMENWONEN.

We wilden dit al een hele tijd, en nu gaat het gebeuren.

591 woorden: Aardig

Sat, 30 Jan 2010 12:40:00 +0100

Nrc.next belde en vroeg of ik nog last van een mening had. Neuh, niet speciaal, maar ik ben niet te beroerd er een te verzinnen. Geplaatst in de papieren next van 29 januari.

Ik ben aardig. Dat is een tekortkoming. Dat weet ik nu.

Gelukkig heeft SIRE geholpen me dat te realiseren met hun nieuwe campagne.

Op www.pasopaardig.nl staat een gebruiksaanwijzing voor het omgaan met aardige mensen. Aardige mensen zijn namelijk nogal zonderling, zo blijkt, en nu ik de verschillende aardigerds (de groeter, de complimentenmaker, de uitdeler, de attenterik en de wegwijzer) op de website heb kunnen bekijken, weet ik dat ik ook een rare snuiter ben. Als ik bij mijn vriendin in het dorp ben, begin ik al meters voor we iemand tegemoetkomen breed te glimlachen omdat ik weet dat daar teruggegroet wordt als ik gedag zeg and I love it; als er iemand langzaam langsfietst terwijl hij zoekend om zich heen kijkt, wil ik 'm eigenlijk aanklampen om te vragen waar ie heenmoet — weer iemand die ik de weg kan wijzen; en ik doe aan de Amsterdamse variant van de uitdeler: ik geef bedelaars geld. Ik scoor drie uit vijf. Ik ben behoorlijk raar dus. Er is een gebruiksaanwijzing nodig voor mij, met een waarschuwende toon. Pas op, aardig.

Natuurlijk is het allemaal met een dikke knipoog bedoeld, want, zo zegt SIRE zelf: 'uit onderzoek komt naar voren dat 78% van de Nederlanders vindt dat we aardiger voor elkaar zouden moeten zijn. Tegelijkertijd blijkt echter dat ruim twee miljoen Nederlanders er niet goed raad mee weten als een onbekende een aardig gebaar maakt.' De nieuwe campagne is er 'om aardige mensen een hart onder de riem te steken.' Ah.

De — vast bijzonder aardige — mensen van SIRE doen hun best. En dat doen ze al jaren.

Ik heb een tijdje op hun website rond zitten klikken en ik kwam bij De maatschappij, dat ben jij, uit 2002, en bij dat filmpje staat: 'Deze tachtigste SIRE-campagne deed veel stof opwaaien.' De tachtigste? In 2002 was SIRE al tachtig campagnes bezig Nederland op te voeden? Dan kan het punt van de honderd niet ver weg zijn.

Misschien is het dan eens tijd om de stekker eruit te trekken.

Of misschien kan SIRE worden gereduceerd tot twee vrolijke jongens die elk jaar een variant op Je bent een rund als je met vuurwerk stunt verzinnen, gewoon, omdat dat een beetje bij Nederland hoort, omdat het een beetje cultuurgoed is. Jammer dat al dat opvoedgeweld verder zo nutteloos is geweest.

Want niemand, echt helemaal niemand, heeft zich ooit aangesproken gevoeld door een campagne van SIRE. De mens in het algemeen en de Nederlander in het bijzonder heeft het talent (of misschien is het wel een overlevingsmechanisme) te denken dat het altijd over iemand anders gaat. En de Nederlander denkt bij het zien van zo'n (vaak goed bedacht) filmpje: ha, ja, dat zal ze leren. De Nederlander betrekt het filmpje niet op zichzelf. Het zijn altijd de anderen over wie het gaat.

Hoe sympathiek het clubje ook is: SIRE is overbodig. Het zou een ideale wereld zijn als de stichting zichzelf overbodig zou hebben gemaakt, als iedereen de groeter morgen terug zou groeten, maar de campagnes slaan stuk op de overtuiging van ieder mens dat het niet aan hem ligt. Een opvoeding krijg je thuis, en je ouders hebben het altijd goed gedaan, ook al hebben ze dat niet.

Ik ben een aardig mens omdat ik dat als kind heb geleerd. Ik ben verre van perfect opgevoed: mijn ouders hebben het lang niet altijd goed gedaan, maar ik laat me dat niet door een reclameblok op televisie vertellen. SIRE werkt niet. TV-kijkend Nederland is al opgevoed. En of dat goed of slecht is gebeurd, doet er niet toe.

Brief aan J.D. Salinger

Fri, 29 Jan 2010 08:58:00 +0100

Hee JD,

Ik heb altijd het idee gehad dat ik nog een keer bij je aan kon kloppen — dat je mij wel binnen zou laten dan. Idioot idee natuurlijk. Er lopen duizenden gekken rond zoals ik die altijd hebben gedacht dat je in hen wel een geestverwant zou zien, dat je hen niet weg zou jagen van je tuinpad. Hen. Ons.

Allemaal phonies.

Als je zelf boeken schrijft, vragen mensen wie dan jouw favoriete schrijvers zijn. Ik noemde jou altijd als derde of vierde in het rijtje, een beetje verontschuldigend, omdat iedere gek en zijn moeder jou als favoriete schrijver had. Maar jij bent de enige schrijver van wie aanwijsbare sporen terug te vinden bij mij. Ik vond de badkamerscene in The Catcher altijd zo mooi, en die in Franny & Zooey, met Zooey in het bad die die brief leest — nou ja, ik heb in m'n tweede boek ook een badkamerscene geschreven, en die was een beetje voor jou.

Voor jou — het was natuurlijk uitgesloten dat je het ooit zou lezen; er loopt in Engeland wel een agent rond die ooit z'n best heeft gedaan mij daar vertaald te krijgen, maar de enige vertaling die ik tot nu toe heb, is in het Servo-Kroatisch (een kort verhaal maar hoor, niet een heel boek of zo). Maar misschien schrijf je daar wel een beetje voor, in de hoop dat je helden je ooit eens lezen en er iets aardigs over willen zeggen.

Dat is best wel phony, ja. Je moet voor jezelf schrijven, of voor die dikke dame.
Was het nou een dikke dame?
Ik weet het niet meer.
Ik ben ook een waardeloze fan. Jij hebt boeken geschreven waar je je leven omheen kunt bouwen. Bakken vol met wijsheid en het is allemaal zo mooi om te lezen, en ik ben vergeten wat je precies hebt gezegd.

Wat ik wel van je geleerd heb: je hoeft niet tijdloos te zijn. Als je jong bent en denkt dat je geweldige boeken gaat schrijven, heb je het idee dat je voor de eeuwigheid schrijft, en dat je daarom niet kan vertellen over Bassie en Adriaan, want Bassie en Adriaan zijn straks vergeten. Maar als je de Catcher leest, zie je dat ie helemaal volstaat met namen van mensen die niemand meer kent. En dat is geweldig, eigenlijk. Je boeken zijn helemaal jaren 40/50, en volledig, volledig tijdloos.

Ik ga je vanavond herlezen. Beginnen met de Catcher, en daarna je andere drie boeken. Een paar weken die goeie ouwe JD. Heel phony, ja, om dat nu te doen, maar je kan er niets meer van zeggen.

Niemand weet nog of je door hebt geschreven. Of je tien of twintig boeken in een kist hebt liggen. Ik weet niet of ik dat zou willen, nog tien of twintig boeken van jou. Wat je hebt geschreven klopt nu zo heel erg.

Ik hoop dat je een beetje gelukkig bent geweest. Je wilde niets met niemand te maken hebben, en ik weet niet hoe erg je dat in de weg heeft gezeten. Misschien was je boos op de wereld, en dat mocht — als je maar niet boos op jezelf was.

Je bent m'n held, goeie ouwe JD, en je bent belangrijk voor me geweest. Dankjewel daarvoor. Als iemand nog eens vraagt wie mijn favoriete schrijvers zijn, noem ik jou als eerste, want dat verdien je. Fuck iedere gek en z'n moeder maar.

W.

De iPad

Thu, 28 Jan 2010 09:50:00 +0100

Ik ben teleurgesteld door Apple. Als fanboy wilde ik heel graag hun nieuwe gadget geweldig vinden, maar de iPad is een uitgewalste iPod touch. En dat vrijwel letterlijk: je kunt alle apps uit de appstore draaien, en je kan ervoor kiezen dat te doen in een groot zwart kader of met een verdubbeling van pixels: uitwalsen dus.

Dat is alleen interessant voor games, maar ik game vrijwel niet op mijn iPhone; ik gebruik vooral apps voor twitter, facebook, en allerlei opzoek- en contentspul. Bij Steve Jobs op het podium zag je de facebookapp in uitgewalste vorm, en dat was ronduit lelijk.

Ik had meer innovatie verwacht. Ik dacht aan een briljante oplossing waar iedereen van achterover zou vallen. Een apart scherm voor 'kleine' apps en een groter scherm voor het browsen, gamen en film kijken, bijvoorbeeld, een beetje zoals de Nook, maar dan nog slimmer. Of iets volledig anders. Maar in ieder geval: iets waar niemand, in alle speculaties, nog aan had gedacht.

Het zou goed kunnen dat ontwikkelaars straks met briljante apps komen, speciaal voor de iPad, waardoor ik 'm alsnog onmisbaar ga vinden. De killer-app op de iPhone is tenslotte ook de appstore. Maar het apparaat zelf valt erg tegen. Ik wil geen boek lezen van een scherm waar je na verloop van tijd pijn in je ogen van gaat krijgen (e-bookreaders die alleen dat doen hebben electronische inkt: een scherm dat niet ververst en dus rustig voor je ogen is), en al het andere dat je er (vooralsnog) mee kan doen, kan ik ook met mijn andere Apple-apparaten.

Kort: blijven leunen

Thu, 28 Jan 2010 09:18:00 +0100

De metrochauffeur van vanochtend was een beetje verontwaardigd dat er mensen ook daadwerkelijk mee wilden in zijn wagen. 'Als jullie tegen de deuren blijven leunen, kan ik niet rijden,' zei hij heel boos door zijn intercom. De mensen die tegen de deur leunden, leunden aan de andere kant nogal hulpeloos tegen de duizendnogwat anderen die iets dieper waren doorgedrongen.

Glad

Mon, 18 Jan 2010 09:04:00 +0100

Op de Overtoomsebrug stonden twee agentes de fietsers te waarschuwen dat het glad was in de bocht.
'Het is glad in de bocht!' riep agente 1.
'Pas op, het is hier erg glad,' zei agente 2.
Voorbij de bocht vroeg ik me af of ze varianten hadden in hun zinnen — waarschijnlijk waarschuwden ze enkele honderden fietsers vanochtend.

Op de Apollolaan waren een paar moeders met kinderen achterop onderuitgegaan. Het waren jongens van een jaar of zes die stonden te snikken, hun moeders op hun hurken bij hen, troostend over ruggen wrijfend, de fietsen op hun kant op de stoep.

Bij de oefenvelden van Ajax gleed ik zelf weg in een bocht. Ik zette mijn voet op tijd op de grond.

Net voor de Amsterdamse Poort nam een lange man de bocht te scherp — hij ging onderuit. Er liep een groep Bijlmerkids (luidruchtig gespuis van rond de vijftien jaar, ontbijt etend uit zakken chips) en naar, wreed lachen steeg op.

Ik rolde de helling van de fietsenstalling af, met mijn hielen in mijn rem gedrukt.

De Sloterdijk-manoeuvre

Thu, 14 Jan 2010 12:37:00 +0100

Wat u nu dus krijgt: metro-avonturen.

Dit is mijn vierde dag, en alle vier die dagen reed de metro met korte stellen: waar er normaal drie wagentjes rijden, waren het er nu twee. Dus het was persen, en vanochtend was het persen te erg: op Postjesweg bleven er een stuk of twintig mensen buitenstaan. Ik ook.

De volgende metro zou tien minuten later komen, en die hoefde niet per se leger te zijn.
Ik ging naar Sloterdijk, de andere kant op, omdat daar de metro mijn kant op nog maagdelijk aan zou komen.

Op Sloterdijk stond de metro naar Bijlmer net klaar, en de massa was langzaam naar binnen aan het stromen, en ik voegde me bij de massa.

Natuurlijk bleef iedereen bij de deuren staan, maar achterin was een deur kapot, dus daar was ruimte genoeg — niemand had de gelegenheid gehad daar bij de deuren te gaan staan.

Onderweg dus, en nu de juiste kant op. Bij Jan van Galenstraat was de kluit bij de deuren al zo dik dat er mensen buiten bleven staan; ze keken wel een beetje moedeloos naar het deel waar ik stond, waar nog ruimte zat was, maar ja: onbereikbaar.

Op elke halte, ook op de Postjesweg, bleven mensen op de volgende wachten, en ik stond mezelf briljant te vinden dat ik die Sloterdijk-manoeuvre had gedaan.

Bij Bijlmer Arena, waar ik eruit moet, gaf die stukke deur die me eerst een rustige overtocht gunde toch nog een probleem: iedereen die daar had gestaan moest naar de andere deur, en bij Bijlmer Arena moet ook echt vrijwel iedereen eruit, dus dat stroomde de chauffeur net iets te langzaam: hij besloot de deuren maar gewoon dicht te gooien.

Met een hoop gescheld hielden wij, nu plotseling verenigd, de deuren open, en worstelden we ons naar buiten.

Dooi, graag. Ik wil fietsen.

Planeet vandenb verlate nieuwjaarseditie

Tue, 12 Jan 2010 20:56:00 +0100

1.

Dat het zover moet komen dat ik 's avonds mijn stukjes ga zitten schrijven.

2.

Ik heb ooit iemand horen zeggen dat het mag tot 15 januari, dus: gelukkig nieuwjaar!

3.

Ik heb een nieuwe klus. Heel 2009 heb ik in Den Haag gezeten, bij de KPN, en ik heb daar een beetje mysterieus over gedaan want dat leek me wel zo discreet. Nu ga ik ook een paar maanden discreet doen over mijn nieuwe klus. Wat u wel mag weten: het is leuk en ik ben er blij mee.

Vandaag mocht ik beslissen over het aantal uren dat ik per week zou gaan maken, en ik ben voor de 40 gegaan. Aanpakken! Werken en centen verdienen.

Groot voordeel van deze klus: hij is in Amsterdam. 's Ochtends moet ik een overvolle metro pakken (ik moet naar Zuid-Oost) en een volle metro is een grotere bron voor weblogstukjes dan een forensentrein. Net op de weg naar huis zat ik tussen een groepje zwakzinnige kinderen (mag je dat zeggen, zwakzinnig?) waarbij de begeleiders moesten zorgen dat meisje A jongen B niet voortdurend beet.

Zodra het weer het toelaat, zoals dat dan heet, pak ik de fiets.

4.

40 uur per week, maar vandenb, zegt u nu, ik dacht dat je ook nog een boek aan het schrijven was.
Jawel, en daar ga ik gewoon mee door, want West heb ik ook in zes zondagen geschreven. Enige is dat ik nu nog een paar opdrachtjes heb liggen ook. Die gaan allemaal afkomen, maar ik ga mijn momenten van vrije tijd koesteren.

5.

Ik was van plan geweest wat lijstjes in een oudejaarseditie te gooien, want oh, lijstjes. Maar daar had ik wat meer tijd in willen steken dan ik heb.

6.

Mijn verkering schrijft natuurlijk wél regelmatig erg leuke stukjes. En voor de mannelijke mannen onder u die niet op het werk op viva.nl gezien willen worden: ze heeft een eigen feed. En als mannelijke man lees je natuurlijk alles via feeds.

7.

Verder is alles ook goed.

668 woorden voor nrc.next: Sneeuw

Wed, 23 Dec 2009 11:48:00 +0100

Nrc.next belde mij maandag of ik een verhaal voor dinsdag kon schrijven over het noodgedwongen thuisblijven door de sneeuw. Dat kon ik: ik was thuisgebleven door de sneeuw.
Dit is een iets langere versie dan in de krant stond.

Het intensiefste wat ik op 21 december 2009 heb gedaan, de maandag waarop werkend Nederland stilviel door een dik pak sneeuw, is het aanmaken van een twitter hashtag. Nee, dit wordt geen technisch verhaal over sociale media – dit gaat over de rust die over Nederland viel toen het land werd toegedekt.

Nederland had zijn wekker braaf om zeven uur gezet, maar de NS zei nog steeds dat je beter niet op de trein kon stappen, en de ANWB raadde autorijden af. Het had een hoog wij van wc-eendgehalte, zag ik iemand op twitter zeggen – maar dan negatief. Hoewel, negatief? Ik drukte mijn wekker om zeven uur uit, zocht even uit hoe het zat met de treinen (ik moest vanuit Amsterdam naar Den Haag voor mijn werk), haalde mijn schouders op, en sliep een uurtje verder.

Dat extra uur was welkom: het laatste rondje met de hond de vorige avond was nogal uitgelopen. Het park was te wit geweest, te stil, en om één uur 's nachts ongegeneerd sneeuwballen naar je enthousiaste hond gooien zit een beetje in dezelfde categorie als zwemmen met dolfijnen, als je mensen die ooit met dolfijnen hebben gezwommen moet geloven. Dat kan dus veel simpeler: een pak sneeuw en een hond.

Weeralarm, of nee, toch niet, en dan kamervragen over waarom er geen weeralarm was gegeven door het KNMI, want Piet Paulusma had het wel zien aankomen. Auto's die schuivers maken, Afgelaste wedstrijden in het weekend, het Dickensfestijn in Deventer waar 20.000 bezoekers minder dan verwacht waren, koopzondagen waar niemand op afkwam. 'Mensen bleven binnen of gingen recreëren in de sneeuw,' zei Trouw.

Het meestgebruikte woord hiervoor is chaos. Chaos? Twintigduizend mensen minder naar Deventer? Ik herhaal: 'mensen bleven binnen of gingen recreëren in de sneeuw.'

Na zo'n zondag de gordijnen opentrekken en dan die sneeuw nog steeds zien liggen. Natuurlijk: als er dingen zijn die je móet doen, als je echt de weg opmoet, is het klote. Maar er waren op 21 december 2009 vast een heleboel Nederlanders die hebben gedacht: weet je wat: ik werk thuis. Of: ik doe helemaal niks. En door die opengetrokken gordijnen zie je de auto's van de mensen die echt moesten stapvoets rijden, je ziet een paar voetgangers (voor het beeld mag je nu een moeder met een slee aan een stevig touw voor je zien, twee kinderen in hun kerstvakantie erop) en iemand die het aangedurfd heeft zijn fiets van het slot te halen. En iedereen gaat even snel. Of beter: even langzaam. De sneeuw is egaliserend.

Nederland lag stil. Nederland bleef thuis. En zo erg was dat niet.

Ik bleef ook thuis, op 21 december 2009. Natuurlijk nog een wandeling met de hond die zijn liefde voor sneeuw nog niet verloren had, na een nachtje slaap, links en rechts andere hondenmensen begroetend. Maar verder: dingen doen die ik voor mijn werk thuis kon doen, wachten op de conference call van twee uur – en die hashtag op twitter aanmaken.

Want: op 21 december 2009 wilde mijn verkering vanuit Tilburg terug naar Amsterdam komen. En het enige dat de NS deed was zeggen dat er weinig werd gereden. Dus ik riep twitterend-zich-op-stations-bevindend Nederland op te tweeten welke treinen er wel reden, want ik wilde mijn verkering graag thuis hebben. Doe het met een hashtag, dan heeft iedereen er wat aan, zei ik. Een hashtag is een overdreven benaming voor een woord met een # ervoor.

Ik had bedacht: zet #snov in je bericht (voor sneeuw en ov) en heel Nederland kan zoeken op dat woord om live te zien of er een trein op je traject rijdt. Het had niet veel nut. Iemand zei iets over Den Haag en Utrecht, en iemand anders zei iets over de sprinter tussen Rotterdam en Hoek van Holland. Niets over een rit van Tilburg naar Amsterdam. Iemand twitterde nog iets over een sneeuwballengevecht. En mijn verkering twitterde na tweeëneenhalf uur reizen, ongeveer, dat ze in een Amsterdamse tram zat.

Nederland was toegedekt, op 21 december 2009, en echt: zo erg was het niet.

Link: blauwe schermen/groene schermen

Mon, 21 Dec 2009 16:40:00 +0100

Blauwe schermen/groene schermen -- Je moet er bijna een beetje zachtjes van gaan huilen.