Hoe de prequelserie op Rogue One het stokje heeft overgenomen van The Mandalorian als het beste wat Star Wars momenteel te bieden heeft. Kuddos voor schrijver en showrunner Tony Gilroy.

Waarom vijf seizoenen helaas zijn teruggebracht tot twee. Ze doen namelijk tweeëneenhalf jaar over één seizoen opnemen, waardoor hoofdrolspeler Diego Luna te oud zou worden voor zijn rol.

Dat Star Wars dus prima zonder Jedi en lichtzwaarden kan. Stellan Skarsgård, die de spin in het web van de rebellen Luthen Rael speelt, vat de kracht van de serie misschien nog wel het mooist samen: “Andor is Star Wars voor volwassenen.”

Ik wil echter inzoomen op de opening. De allereerste aflevering van de serie zette voor mij meteen de toon. Rauw en realistisch. De setting deed me denken aan Blade Runner, mede dankzij de regen. Wat een start. Ik was meteen gegrepen door het verhaal.

Tweeëneenhalf jaar later zijn de verwachtingen voor het tweede seizoen hooggespannen. Kunnen de makers de druk aan? Hoe pik je draad weer op?

Met de beste openingsscene die ik ooit heb gezien.

De eerste aflevering van het tweede seizoen begint met het Lucasfilm-logo en de korte theme van de serie. We zien een tijdsaanduiding: “Een jaar later.” Gevolgd door “BBY 4”, het jaar 4 voor de slag om Yavin, en we horen de gong uit Andors woonplaats op Ferrix. Terwijl de gong nagalmt, is het beeld zwart. Wat wordt de allereerste scene?

En dan gaat het licht aan. Letterlijk. Tientallen lichtbakken floepen in hoog tempo achter elkaar aan in een prachtig wide shot van een hangar ter grootte van een gymzaal. Ze zijn ingeschakeld door een mecanicien die richting een TIE Avenger loopt. Een kleine, zwarte service-droid wordt wakker, laat wat bliepjes horen en begint te rijden. De mecanicien is een vrouw. We horen haar voetstappen richting het nieuwe vijandelijke gevechtsvliegtuig boven een stationair gezoem uit, waarschijnlijk een combinatie van al dat kunstmatige licht en ongetwijfeld een luchtzuiveringssysteem. Er klinkt geen muziek.

De scene duurt wel twaalf seconden en is pure cinematografie-poëzie. Nog voordat er een woord is gezegd ben ik weer aan boord van de serie.

Seizoen twee bestaat uit vier hoofdstukken van telkens drie afleveringen. Elk hoofdstuk beslaat een jaar uit het leven van Cassian Andor, richting het verhaal van Rogue One, waarin hij helpt de plannen te stelen van de Death Star. Een missie die hij niet overleeft. Dankzij die plannen weten de rebellen de Death Star te vernietigen in de slag om Yavin, de eerste grote overwinning van de rebellen.

De eerste drie afleveringen zijn om te smullen. Behalve misschien de scenes waarin Andor wordt vastgehouden door een groepje minder heldhaftige rebellen. Maar die worden weer ruimschoots goedgemaakt door Mon Mothma, dansend op een ‘banger’.

Ik ga hier heel erg van genieten.

Het is verbazingwekkend hoe Disney is omgesprongen met een van de grootste franchises in de entertainmentindustrie. De derde trilogie begon nog redelijk. The Force Awakens was in feite een remake van A New Hope, maar dan met een nieuwe jonge generatie helden en schurken. De film kende wel wat reshoots. Rogue One was een hele vermakelijke tussenfilm met boeiende backstory. Al moest een nieuwe regisseur de derde act helemaal opnieuw doen. Bij The Last Jedi ging het mis. Die film leek Star Wars een wedergeboorte te willen geven (“Burn it all”) maar verpeste het sci-fi sprookje door er Marvel-gotspe aan toe te voegen. Fans voelden zich beledigd en verraden. Tussenfilm Solo, op zichzelf best onderhoudend ondanks een regisseurwissel tijdens de productie, kreeg de rekening gepresenteerd en flopte. The Rise of Skywalker, met opnieuw een regisseurwissel, moest veel goed maken. Te veel zo blijkt. Alsof de makers vooral wilden voorkomen dat fans de film zouden haten en vergaten de film iets mee te geven om van te houden. (Nou ja, op Babu Frik na dan.)

Er is echter hoop.

Zo verdeeld als de meningen zijn over de nieuwe trilogie, zo lovend en eensgezind zijn ze over The Mandalorian. De eerste live-action Star Wars serie is het paradepaardje van Disney’s nieuwe streamingdienst Disney+. De achtdelige serie speelt zich af in de periode tussen Return of the Jedi en The Force Awakens. De keizer is verslagen (zo lijkt het), de First Order is nog niet opgestaan en Jedi zijn schaars. Een perfecte voedingsbodem om opnieuw te beginnen met een Star Wars verhaal. Dat verhaal, over een premiejager bijgenaamd ‘Mando’, is in uitzonderlijk goede handen bij het duo Jon Favreau en Dave Filoni.

Favreau is gepokt en gemazeld na zijn Iron Man en Avengers producties in de Marvel Cinematic Universe onder leiding van Kevin Feige. Filoni wordt beschouwd als de inhoudelijke erfgenaam van George Lucas, met onder andere de animatieseries The Clone Wars en Star Wars Rebels op zijn naam. Samen geven ze The Mandalorian de koers die de nieuw trilogie ontbeert. Een rechtlijnige en gedoseerde koers die getuigt van een diepgeworteld gevoel voor wat het fictieve Star Wars universum zo aantrekkelijk maakt. Met als kers op de taart het personage dat bekend staat als Baby Yoda. Internet is er dol op.

Vergeet Rian Johnson. Vergeet David Benioff en DB Weiss. Vergeet zelfs JJ Abrams. Laat Favreau en Filoni de nieuwe Star Wars films maken. De eerste staat gepland voor 2022. Seizoen 2 van The Mandalorian volgt komend najaar. “This is the way.”

There is a story in the game, with missions and side-missions, and they’re great. But I loved the game the most when I was just roaming about. Get on your horse and ride out, hunting for animals, have a trapper turn your perfect pelts into crafted garments, and sleep in your bedroll under the stars.

Everything in the game works according to the pace of this late 19th century world. There is no Starbucks, so if you want coffee, you have to make it yourself. Build a fire, take out your Ground Coffee and use a percolator. Every zip requires an action on your game pad. Same with food. You can buy a meal in a saloon or hotel, but out in the wild you have to cook your hunted animal meat yourself, one piece at a time. If you want to spice things up, you have to go out and find herbs.

You also need to take care of yourself and your horse in the game. Eat and sleep regularly. You can skip a night, but nothing replenishes your stamina, health and dead eye cores like a good night sleep. As for your horse, its stamina and health diminish when it needs a brush. You also increase the bond with your horse by brushing, which unlocks special skills like rearing, skid turns and drifting.

Things just take time in RDR2. When you build a ranch, you have to hit X on your pad for every nail. If you want to travel a great distance, the only alternative to your own horse is a stagecoach or a train. There is a so-called fast-travel option in the game but it’s quite limited, and actually takes longer than a stagecoach. The best way to travel though is on your own horse. Mark the destination on the map and activate the cinematic mode. Sit back on your couch and enjoy the beautiful scenery and soundtrack.

This might all sound tedious, especially for impatient players who are used to fast-paced games like Fortnite in Battle Royale mode. But Red Dead Redemption 2 is slow gaming at its best and rewards players who surrender to its pace. Except perhaps for one challenge: hunting for moose. It drives people crazy.

RDR2 presents over two hundred species of wildlife animals: mammals, birds, fish, reptiles, both big and large. The rarest of them all is the moose. Its pelt, when in perfect condition which is a challenge in itself, unlocks special garments. And if you want to enhance your gang’s camp, you need a bull moose specifically, for its antlers. That narrows it down even further.

Contrary to other main mammals there is no fixed place on the map where the moose spawns. There are a few areas where it has been sparsely sighted. Mostly early in the game, I noticed, when you have other priorities. So shoot it as soon as you see one because it might take a while before you encounter another one.

By the time I got around to hunting for a bull moose, I couldn’t find one anywhere. I visited all known spots in different corners of the game world over and over. I slept at those locations, several nights, hoping for a spawn the next day. All to no avail. I’ve seen every moose video on YouTube looking for hints and read every moose thread on Reddit, including the one speculating that moose spawns are broken. After a week I was ready to throw in the towel. Frustrated I was about to quit the game altogether. On my way back to camp and the regular game missions, I decided to check one final spot.

And suddenly there it was. A majestic bull moose and a moose cow, walking through the water of Owanjila lake together. My heart almost stopped. I had to put away my binoculars and switch to a sniper rifle. I was afraid it would vanish in that instant as the animation looked a bit buggy. As if it was a glitch in the game the moose was walking there in the first place. Fortunately it was still there in my sights. I pulled the trigger. The pelt wasn’t perfect but I got the antlers. I have never hunted for real in my life and I probably never will, but in that moment I felt a rush I never felt before playing a videogame.

RDR2 taught me patience is nature’s biggest secret and I managed to unlock it. Happy holidays, Rockstar Games, you guys earned it.

This piece is also published on Medium.

Al sinds de komst van cd-i een kwart eeuw geleden lees ik over interactieve cinema. Een filmische ervaring waarin jij de koers van het verhaal bepaalt. De doorbraak is nooit gekomen. Op cd-i niet, op cd-rom niet, als website niet en ondanks dappere pogingen, zoals twee jaar geleden nog Late Shift en momenteel Mosaic van Steven Soderbergh en HBO, ook niet als app. Interactie en film lijken niet voor elkaar gemaakt. Open world games als The Legend of Zelda: Breath of the Wild of Horizon Zero Dawn voelen filmischer. Dat komt omdat interactie meer compatibel is met ruimte dan met tijd. Het verkennen van de wereld in genoemde games en tegen uitdagingen aanlopen is natuurlijker en boeiender dan het stoppen van de tijdlijn in film om een keuze voor het verhaal te maken. Als filmkijker wil je eigenlijk geen keuze maken, als gamer maak je die spelenderwijs continu.

Aanleiding voor deze hersenscheet is Horizon Zero Dawn, die ik had bewaard voor de kerstvakantie. Beste PlayStation-game van het jaar. Van 2017 welteverstaan. Kuddos, Guerrilla Games!

Check op Bright.nl m’n tips voor de vele goede series die momenteel lopen, met oa The Deuce, Mindhunter (foto), Star Trek: Discovery, Mr Robot en Stranger Things die vrijdag van start gaat.

De afgelopen weken heb ik amper een film gezien, serie gevolgd of boek gelezen. Ik kon maar één ding: terug naar Hyrule om mijn missie te vervolgen als Link in zijn strijd tegen het kwaad en de verlossing van prinses Zelda. Vanavond heb ik eindelijk na het terugveroveren van de vier titanen, het voltooien van liefst 120 tempelmissies, tientallen mini-missies waaronder het bouwen van een dorp, en het slechten van talloze monsters ook eindbaas Calamity Ganon verslagen met hulp van het Master Sword en het Hyrule Shield. Ik had niet eerder een Zelda-game gespeeld dus vergelijken kan ik ze niet. Als game op zichzelf kan ik kort zijn: The Legend of Zelda: Breath of the Wild voor de Nintendo Switch is een meesterwerk.

Het open world avontuur van BOTW met zijn zoektochten, puzzels, actie, flora en fauna zit zo krankzinnig goed in elkaar dat je van die plek gaat houden. Hyrule maakte op mij zo’n indruk dat ik laatst langs een bloemenlint fietste hier in Noord en meende een Fluisterkruid en Hartradijs-plant te zien staan.

Dat onderscheidt voor mij de echt hele goede games; dat je graag in die wereld bent. Jaren terug had ik dat bij titels als Quake, Age of Empires en Medal of Honor. Tegenwoordig heb ik minder tijd voor games maar pik ik juweeltjes nog graag mee; vorig jaar Firewatch en daarvoor Monument Valley. Laat van die laatste nou net een vervolg zijn verschenen…

Op speciaal verzoek van Ingeborg doe ik weer eens een update over de series die ik kijk. Directe aanleiding is het tweede seizoen van Master of None met Aziz Ansari op Netflix. Ik ben geen groot fan van Ansari als comedian. Parks & Recreation keek ik niet en een one-man show van hem heb ik eens na tien minuten stopgezet. Maar als maker van deze rom-com serie, wat een openbaring. Het eerste seizoen van Master of None was al fijn geschreven en gefilmd, met veel ruimte en geduld voor grotere levensthema’s, verpakt in een cadeaupapier van gemoedelijke grappen en een aanstekelijke obsessie voor lekker eten. In het tweede seizoen rekken Ansari en co-auteur Alan Yang die ruimte nog verder op. Het levert om in de geest van Ansari’s tik voor eten te blijven een heerlijk frisse salade op die niet zwaar op de maag ligt en verrassend voedingsrijk is. Extra punten trouwens voor het liefdesverhaallijntje tussen Dev en de fantastische Francesca.

Wat kijk ik nog meer?

The Americans. Ondergewaardeerde serie over een Russisch spionnenstel dat in de VS woont en werkt tijdens president Reagan. Bonuspunten voor Keri Russell.

Silicon Valley. Heb de nieuwe afleveringen van seizoen 4 opgespaard om dadelijk lekker door te kunnen kijken. Dat doe ik ook met seizoen 3 van Better Call Saul en seizoen 3 van Fargo.

Designated Survivor. 24 meets House of Cards. Maar dan minder goed. Zo kan ik het zuchtend praten van Kiefer Sutherland amper nog verdragen, maar ik blijf toch kijken. Gelukkig begint over anderhalve week het echte werk weer van Frank Underwood.

Morgenavond markeert de terugkeer van Twin Peaks, de wegbereider voor de nieuwe gouden jaren van televisie. Veel slechter dan The X-Files return kan het niet worden.

En dan is er nog American Gods op Amazon Prime. Nog niks van gezien – heb het niet zo op Neil Gaiman – maar goede dingen over gehoord.

Tot slot een tip: de app iShows TV. Die houdt alles voor je bij.

Van de nieuwe generatie WiFi voor beter bereik in je hele huis tot zonnepanelen op het dak, ons nieuwe huis is één grote proeftuin voor smart home technologie. Slimme verlichting, slimme camera’s, robotstofzuigers, binnenklimaatsensors, luchtreinigers, deursloten, doe-het-zelf diagnose tools, gordijnen die automatisch dichtgaan, noem maar op. Benieuwd naar mijn keuzes? Volg de reeks in Bright TV of kijk de afleveringen terug op YouTube.

Na een verhuizing (check Bright TV maandag), een verjaardag (van m’n oudste dochter), een hack (van deze site), een inbraak (bij Bright) en een paar feestdagen heb ik op de valreep van mijn kerstvakantie toch nog een gaatje gevonden om m’n persoonlijke site een grote beurt te geven. Dat was nodig. M’n eerste post met WordPress op deze site dateert van tien jaar geleden. De frequentie lag nooit hoog, maar sinds Bright onderdeel is geworden van RTL Nederland in de zomer van 2015 kwam er van bloggen weinig meer terecht. Ik heb daarom de homepage statisch gemaakt en van links voorzien naar sociale media waar ik wat actiever ben. Ik overweeg mijn schrijfinspanningen op Medium.com te verhogen, zeker gezien hun nieuwe koers, maar ik beloof niks Gelukkig nieuwjaar!