Τι πάει να πει “μόνιμος πρωταθλητής” ρε μαλάκες; Άμα υπάρχει μόνιμος πρωταθλητής τότε οι άλλοι γιατί να κατεβαίνουν να παίζουν; Κι ας μην πιάσω την πολιτικολογία. Ας μην αναφερθώ δηλαδή στο πώς έπρεπε να είναι το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός γενικότερα (ερασιτεχνικός, μακριά από επιχειρηματίες και σπόνσορες). Ας μείνω στην παρούσα κατάσταση.

Δυστυχώς είναι τόσο επιχειρηματικά καθυστερημένοι οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν πως δεν συμφέρει και τους ίδιους ένα πρωτάθλημα με μόνιμο πρωταθλητή, αλλά ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα με πολλούς διεκδικητές και εναλλαγές στον θρόνο. Έτσι λοιπόν κινούνται με γνώμονα το πρόσκαιρο. “Να πάρουμε το πρωτάθλημα φέτος” είναι ο στόχος, μακροπρόθεσμος και βραχυπρόθεσμος μαζί. Και παίρνουν παίχτες υπέργηρους που θα παίξουν σε 5-10 ματς, παίχτες δανεικούς, ξεπεσμένους αστέρες που θα εντυπωσιάσουν το πόπολο και ίσως θα εξασφαλίσουν τον τίτλο την τρέχουσα περίοδο.

Κι όμως αντί για το “δώσε ημίν σήμερον” θα μπορούσαν εύκολα να δημιουργήσουν πολύ καλύτερες ομάδες σε βάθος χρόνου. Ομάδες με μικρότερο κόστος, με νέους ταλαντούχους παίχτες, με σταθερότητα (δεν είναι δυνατόν να πηγαινοέρχονται 15-20 παίχτες κάθε μεταγραφική περίοδο), ομοιογένεια και συνέπεια. Μπορεί ρε παιδιά να συγκροτηθεί ένα σοβαρό σύνολο μέσα σε 2-3 μήνες (τόσος είναι ο μέγιστος χρόνος αναμονής πριν τις επόμενες αλλαγές προπονητών και παιχτών) αποτελούμενο από 8 Έλληνες, 6 Ισπανούς, 2 Δανούς, 2 Ούγγρους, 1 Σέρβο, 1 Μαροκινό, 1 Γάλλο, 1 Βέλγο, 1 Βραζιλιάνο, 1 Αργεντινό, 1 Γερμανό και από αυτούς οι 11 να έχουν έρθει φέτος; Κοροϊδευόμαστε;

Προβάλουν βέβαια κάποιες θεωρίες για να δικαιολογήσουν την στρατηγική του άρπα κόλα.

Θεωρία 1η – Τα λεφτά του Champions League
Για πολλά συνεχόμενα χρόνια ο Ολυμπιακός είχε παρουσία στους ομίλους του Champions League. Ποιο το αποτέλεσμα; Παραδόθηκε από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη στον τωρινό με τεράστια ελλείμματα. Κι είναι λογικό όταν τα έσοδα που σου αποφέρει η συγκεκριμένη διοργάνωση αντί να τα χρησιμοποιήσεις για τις υποδομές, τις ακαδημίες, την παραγωγή παικτών, τα δίνεις στον Ριβάλντο, τον Μαρέσκα, τον Όσκαρ, στον Σόλιντ, τον Μπιγκόν, τον Ζίκο, τον Ντιόγο και ένα σωρό άλλους.

Θεωρία 2η – Η πελατειακή βάση
Οι αστέρες του επιχειρήν που διοικούν τις ΠΑΕ θεωρούν πως ο τίτλος του πρωταθλητή εξασφαλίζει νέους οπαδούς (και μελλοντικούς πελάτες) μεταξύ των παιδιών. Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύει κάποιος πως ένα παιδί ακολουθεί μια ομάδα μόνο επειδή πήρε το πρωτάθλημα. Όχι ότι δεν μπορεί να συμβεί κι αυτό αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι παράμετροι, π.χ. παίχτες που μπορούν να λειτουργήσουν ως πρότυπα, η απόδοση της ομάδας σε συγκεκριμένους αγώνες, η οικογένεια, οι φίλοι, η εικόνα και το ήθος που αντικατοπτρίζει η ομάδα, η αστική μυθοπλασία και η σύνδεση της με κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες κλπ κλπ.

Αντί λοιπόν οι βλαχολεφτάδες Κόκκαλής και Μαρινάκης να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Άγιαξ ξέρω ‘γω που και πολύ καλή ομάδα έχει και υγιή οπαδική βάση διαθέτει και παίχτες βγάζει και σημαντικότατα έσοδα έχει από την πώλησή τους, πάνε να μιμηθούν την Μπαρτσελόνα και την Ρεάλ χωρίς βέβαια να διαθέτουν τους αντίστοιχους επιδέξιους κώλους που απαιτούνται.

Και λίγο πολύ όλες οι ομάδες την ίδια τακτική ακολουθούν. Ακόμα και η ΑΕΚ που -λόγω των καταστάσεων- θα μπορούσε να κάνει μια νέα αρχή ξεφεύγοντας από την συγκεκριμένη αδιέξοδη πολιτική, αντί να υποβιβαστεί να ξεχρεώσει και να δημιουργήσει από την αρχή σε σωστές βάσεις μια καινούργια ομάδα, προτίμησε το άρθρο 44 και τώρα με τον Δέλλα, τον Λυμπερόπουλο, τον Πατσατζόγλου και τον Καφέ πάει να χτίσει την ομάδα του μέλλοντος. Και μη χειρότερα…

Δυστυχώς οι άνθρωποι που γιγαντώθηκαν με τις λαμογιές και τις ρεμούλες, ο υπόκοσμος, η νύχτα, διαφεντεύουν το ποδόσφαιρο και εν’ είδη πολύχρωμων χαντρών χρησιμοποιούν τους τίτλους για να εντυπωσιάσουν και να χειραγωγήσουν τους οπαδικούς στρατούς των ιθαγενών… Μας καταδυναστεύει παντού o αμερικάνικος “πολιτισμός”, του φαίνεσθε, των γιάπηδων και των winners. Ως πότε αλήθεια;

“Περνάνε τους θεατές για χαζοβιόληδες

Δεν έχει να κάνει με το ότι ο Bono είναι ένας αφόρητος πλιατσικολόyos τάχα μου ανθρωπιστικών, αλλά στην πραγματικότητα ενοχικών συνδρόμων από την ίδια μεγάλη μάζα που πιστεύει, ας πούμε, ότι ο Αλ Γκορ με το παιδαριώδες ντοκιμαντέρ του είναι ο άνθρωπος που θα σώσει τον έρμο τον πλανήτη μας. Έτσι ήταν από παλιά, από την εποχή που κυμάτιζε λευκές σημαίες επί σκηνής (για να μην πω ακόμη πιο πίσω). Δεν έχει να κάνει ούτε καν με το ότι -αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς δηλαδή- οι U2 έχουν να γράψουν ένα πραγματικά καλό τραγούδι περίπου 17 με 19 χρόνια (από την εποχή του “Zooropa” και του “Achtung Baby” αντίστοιχα, όπως το πάρει κανείς).

Το πρόβλημα είναι ότι οι U2 επιμένουν να πιστεύουν ότι είναι το σπουδαιότερο από τα μεγάλα (όχι κατ’ ανάγκη σε ειδικό βάρος) συγκροτήματα εκεί έξω, ευλογώντας τα γένια τους με το λιγότερο ουσιώδη τρόπο: παρουσιάζοντας σε κάθε περιοδεία ένα υπερθέαμα μεγαλύτερο από αυτό της προηγούμενης, και επί της ουσίας αντιμετωπίζοντας το κοινό όπως οι κονκισταδόρες τους Αμερικανούς ιθαγενείς: σαν χαζοβιόληδες που εύκολα μανιπουλάρονται με φαντεζί πετράδια, λαμπιόνια, τεράστια λεμόνια (ήμουν κι εγώ στην -τότε Πολιτιστική Πρωτεύουσα- Θεσσαλονίκη, πριν από 16 χρόνια), σκηνές που στριφογυρίζουν 360 μοίρες και, άμα λάχει, στο τέλος περγαμόντο. Ως γνωστόν, όμως, οι πραγματικά και όχι κατ’ επίφαση σπουδαίοι καλλιτέχνες πείθουν το κοινό τους μοναχά με τα τραγούδια τους. Ο Bono και η παλιοπαρέα του καλά θα κάνουν να δουν το “London Calling”, το dvd από την περσινή συναυλία του Bruce Springsteen στο Hyde Park. Και μετά ας συνεχίσουν να ασχολούνται με τη σωτηρία της σαλαμάνδρας στην Παπούα-Νέα Γουινέα, ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο τους χαλάει αυτή την εποχή το μακάριο ύπνο τους.“

Το ότι έχω να γράψω ένα μήνα στο blog δεν σημαίνει πως τόσο διήρκησαν και οι διακοπές μου. Δέκα μέρες, με το ζόρι, ήταν αυτές, αλλά ένιωθα την ανάγκη για αποχή από οτιδήποτε ηλεκτρονικό για περισσότερο. Εξάλλου αυτό είναι και το νόημα των διακοπών. Διακόπτεις ότι κάνεις όλον τον υπόλοιπο χρόνο. Σε τι έγινα σοφότερος λοιπόν αυτόν τον μήνα…

• Σε μια χώρα που -υποτίθεται- βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας, ο πρωθυπουργός πάει 35 μέρες (!) διακοπές και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης 20 (Real News). Τώρα θα μου πείτε τι είχαν να κάνουν οι άνθρωποι από την στιγμή που έχουν δώσει τα κλειδιά στο ΔΝΤ; Να κάθονται και να τα ξύνουν; Σωστό αλλά μήπως να τους στέλναμε μόνιμα διακοπές να πάνε στο διάολο;
• Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κάνουν τα ΜΜΕ να μας πείσουν πως στην κοινωνία επικρατεί “καλοκαιρινή” διάθεση, ένα γενικό χάχανο, ανεμελιά και χαβαλές, η αλήθεια είναι πως ο πολύς κόσμος αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες στην καθημερινότητά του. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην ύπαιθρο. Τα χωράφια χέρσα, οι δουλειές όλο και λιγότερες, οι υποδομές σε κακό χάλι, η ψυχολογία στο ναδίρ. Κι έρχεται και ο “Καλλικράτης” να βάλει την ταφόπλακα…
• Όλη αυτή η αγωνία των μέσων δεν μοιάζει με το Μεταξικό “γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα”; Δικτατορία τότε, δικτατορία και τώρα.
• Ελλάδα ρε δεν είναι οι πέντε, δέκα τουριστικοί προορισμοί, η Μύκονος, τα Μάλια, η Κέρκυρα και η Πάρος.
• Ο Homo Sapiens πάντως φαίνεται πως έχει εξελιχθεί ταχύτατα τα τελευταία χρόνια στο κρεβάτι του πλαστικού χειρουργού και τους πάγκους των γυμναστηρίων. Έτσι τα στήθη των θηλυκών, υπερνικώντας την βαρύτητα, πήραν την ανιούσα, οι γλουτοί τους μοιάζουν με φουσκωμένα μπαλόνια, ενώ τα άτριχα αρσενικά φέρνουν προς τον Κόναν τον βάρβαρο.
• Στο Φαρ-Ουέστ μαρκάρανε τις αγελάδες και τα βουβάλια. Στις μέρες μας τα ανθρώπινα βουβάλια αυτό-μαρκάρονται. Έπηξαν οι παραλίες στο τατουάζ.
• Προσέξατε πόσο μοιάζουν πλέον οι άνθρωποι μεταξύ τους; Σαν τα σύγχρονα αυτοκίνητα που είναι περίπου όλα ίδια. Εποχή της ομοιομορφίας. Εποχή των ιδίων και των αιδοίων.
• Αυτή δεν είναι οικογένεια. Η ΜΟΜΑ είναι, που μια φορά και ένα καιρό άνοιγε τους δρόμους. Ο Πατέρας “ανακάλυψε” τον αξέχαστο τρίτο δρόμο για τον σοσιαλισμό (τον δρόμο της λαμογιάς και της ρεμούλας) κι ο γιός τώρα τον τέταρτο! Μόνο που δεν μας είπε πως αυτός (ο τέταρτος) περνάει μέσα από την κόλαση.
• Από τις πιο σημαντικές πολιτιστικές προτάσεις του καλοκαιριού ήταν οι συναυλίες του Σταύρου Ξαρχάκου με την Έλλη Πασπαλά. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πως γίνεται αυτός, ο τόσο ταλαντούχος άνθρωπος να είναι(;) δεξιός, στην ίδια παράταξη μάλιστα με τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς, την Μπέσυ Αργυράκη, τον Περικλή Περάκη και τον Ζαχαρία Τσίχλα.
• Καλοί ήταν και ο Περίδης με τον Ρασούλη.
• “Ου υπέροχος δεν έδξε τίπουτας.“, και “Ήτανε πανάκριβους αυτός ου ρημαδιασμένους ου υπέροχος.“, κι ο “υπέροχος” αυτό κι ο “υπέροχος” το άλλο. Μη με παρεξηγείς κυρά Βούλα μου, αλλά μου πήρε λίγα λεπτά για να καταλάβω πως ο “υπέροχος” ήταν ο “υπέρηχος“, που πάντως δεν αποκλείεται να είναι και υπέροχος. Ένας υπέροχος υπέρηχος. Γιατί όχι;
• Ο Υπέρτατος μαλάκας σε άρθρο του στην LiFo έγραψε “Πήρα θέση και στα τρία μεγάλα διλήμματα της εποχής μου. Στο δίλημμα Stones ή Beatles, διαλέγω Beatles. Στο Θεοδωράκης – Χατζιδάκις, Χατζιδάκις. Και στο Καζαντζίδης – Μπιθικώτσης, Μπιθικώτσης.“. Παρότι λοιπόν “επέλεξε Χατζιδάκι” μόστραρε στην πρώτη σειρά, δίπλα ακριβώς στον εορτάζοντα, στην συναυλία για τα 85χρονα του Θεοδωράκη που έγινε τον Ιούλιο στον Λυκαβηττό. Κάποιος θα πει, μπορεί να επέλεξε Χατζιδάκι αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν αναγνωρίζει την αξία του Θεοδωράκη. Η απάντηση είναι πως ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης δεν είναι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Η τέχνη δεν είναι πρωτάθλημα ώστε να είσαι αναγκασμένος να “επιλέξεις” σώνει και καλά ομάδα. Δεν υπάρχει δίλλημα δηλαδή “Θεοδωράκης ή Χατζιδάκις”. Τέτοια διλλήματα βρίσκονται μόνο μέσα στο μυαλό των κομπλεξικών και το κόμπλεξ τους αυτό ακριβώς είναι που αποτελεί προσβολή για καλλιτεχνικούς ογκόλιθους όπως ο Θεοδωράκης.

Ξέρω πως κάποιους τους ενοχλεί η ευχή “καλό χειμώνα”. Εμένα πάλι όχι. Το ίδιο φαντάζομαι και τον μισό πληθυσμό της γης που ζει στο νότιο ημισφαίριο. Άντε, καλό χειμώνα λοιπόν και μη χειρότερα, που δεν το βλέπω.

Το σχετικό απόσπασμα:

Εχετε κληθεί να καταθέσετε για την υπόθεση “Γερμανός”;
Εχω κληθεί στο προανακριτικό στάδιο.
Από ποιον αν επιτρέπεται;
Από τον ανακριτή που είχε τότε την υπόθεση, τον κύριο Ζαβιτσάνο.
Εχετε δώσει κατάθεση γι’ αυτό;
Βεβαίως.
Σας έχει ρωτήσει τίποτα που να μας αφορά ιδιαίτερα και τι γνώμη έχετε;
Μετ’ επιτάσεως.
Δηλαδή;
Με ρώτησε μετ’ επιτάσεως εάν είχα διαπιστώσει συμμετοχή του ΚΚΕ στην μετοχική σύνθεση της εταιρείας “Γερμανός” και η απάντησή μου ήταν “όχι”.
Δεν υπάρχει δηλαδή καμία συμμετοχή.
Δεν έχω διαπιστώσει τίποτα τέτοιο.

Επειδή βέβαια δεν μπορούν να ισχυριστούν πως ο Βερελής δεν γνωρίζει, ή ότι προσχώρησε στο ΚΚΕ, τώρα κάνουν απλά την πάπια. Ποιοι; Αυτός που είχε δηλώσει πως θα εγκαταλείψει την πολιτική αν κάνει λάθος κι ο άλλος που θα ζήταγε δημόσια συγνώμη. Όμως δεν έχουν ούτε την αξιοπρέπεια, ούτε τον ανδρισμό να κάνουν όσα με έπαρση διακήρυτταν. Πρόκειται για νούλες, για τιτίκες ολκής, για άνανδρους, για ελεεινούς συκοφάντες, που μόνο στόχο έχουν την εξυπηρέτηση προσωπικών και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Και αν δεν περιμένει κανείς δείγματα ανωτερότητας από ανθρωπάρια τύπου Πάγκαλου, Καρατζαφέρη και Μανώλη, περιμένει τουλάχιστον αυτοκριτική από όσους θεωρούνται αριστεροί και κόπτονται για την ενότητα της αριστεράς.

Από το παραπάνω απόσπασμα και συγκεκριμένα από το “μετ’ επιτάσεως”, νομίζω αναδεικνύεται περίτρανα και ο ρόλος της “ανεξάρτητης” δικαιοσύνης…

Ο Bruce Springsteen είναι ένας ιδιαίτερα παραγωγικός δημιουργός σ’ όλη την διάρκεια της καλλιτεχνικής του παρουσίας. Και αυτό χάρη στο πηγαίο του ταλέντο στο να σκαρώνει τραγούδια. Η διαδικασία της δημιουργίας είναι μια εντελώς φυσική κατάσταση γι’ αυτόν κι όχι καταναγκασμός στα πλαίσια συμβολαίων και εντολών του marketing.

Ακόμα όμως κι αυτός ο σταθερά παραγωγικός δημιουργός υπόκειται στον γενικό κανόνα που λέει: κάθε καλλιτέχνης έχει μια χρυσή πενταετία* μέσα στην οποία ξεδιπλώνει το μεγαλύτερο μέρος του ταλέντου του και δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Άλλοι μετά το πέρας της πενταετίας “ξεφουσκώνουν” γρήγορα και δεν έχουν να δώσουν πολλά, άλλοι πάλι “ξεφουσκώνουν” μεν – με πολύ αργούς ρυθμούς δε, πράγμα που τους κάνει να διατηρούνται σε ψηλό επίπεδο. Για παράδειγμα ο Dylan έδωσε ότι είχε να δώσει από τις αρχές μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και από κει και πέρα βολοδέρνει ασκόπως, ενώ η άλλη μου μεγάλη αγάπη ο Freddie Mercury από το ’73 μέχρι το ’78-’79 έγραψε απίστευτα πράγματα για να ακολουθήσει μια δεκαετία πολύ μέτρια (έως κακή).

O B.S. ανήκει στην δεύτερη κατηγορία. Στους καλλιτέχνες δηλαδή που σ’ όλη την πορεία τους διατηρούνται σε ψηλό επίπεδο. Παρόλα αυτά, τα χρόνια από το ’75 μέχρι το ’81-’82 ήταν αναμφίβολα τα καλύτερά του. Από το “Born to Run” μέχρι το “Nebraska” δηλαδή χοντρικά. Για μένα (και για πολύ κόσμο ακόμα) η καλύτερη δουλειά αυτής της περιόδου (αλλά ταυτόχρονα και η πιο αδικημένη) ήταν το “Darkness on the Edge of Town”. Και λέω η πιο αδικημένη όχι τόσο σε σχέση με την υποδοχή του κόσμου, όσο με την ποιότητα των ηχογραφήσεων (κάτι που το έχει παραδεχθεί και ο ίδιος ο Springsteen).

Καταλαβαίνετε λοιπόν πως η είδηση για μια επετειακή επανέκδοση του Darkness** η οποία μάλιστα θα περιλαμβάνει και 10 ανέκδοτα τραγούδια από αυτά που δεν “χώρεσαν” τότε στον δίσκο είναι για μένα και για τους απανταχού “πιστούς” ότι καλύτερο μέσα στην καλλιτεχνική μαυρίλα των καιρών μας. Και μην με κατηγορήσει κανείς για Ζαχοχατζηφωτισμό γιατί ο εικοστός πρώτος αιώνας (ως τώρα) είναι καλλιτεχνικά μαύρος κι άραχνος, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με την μουσική και μπορώ να το τεκμηριώσω για όποιον έχει αντίθετη άποψη.

Φέτος λοιπόν έχουμε έναν σοβαρό λόγο να περιμένουμε με αγωνία τα Χριστούγεννα…

* Το πενταετία είναι σχετικό όπως καταλαβαίνεται. Μπορεί να είναι τριετία, ή επταετία ξέρω εγώ, αλλά εκεί γύρω από την πενταετία κυμαίνεται.

** Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για κάτι ανάλογο με το “30th anniversary boxed set” του “Born to Run” με καινούργιες μίξεις των τραγουδιών, DVD με οπτικό υλικό, βιβλίο κλπ.

Η Ξιπασιά τους δεν έχει όριο πια. Ο πνευματικός τους παχυδερμισμός και η οσφυοκαμψία προς το κεφάλαιο τους καθιστούν ικανούς να καταλάβουν μια περίοπτη θέση στο “πάνθεον” των δωσίλογων διαχρονικά. Ας αφήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα και τα “αμάρτησα για το παιδί μου”. Η πολιτική τους είναι καθαρός δωσιλογισμός. “Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ” προχωρούν στην ανατροπή κάθε κοινωνικής κατάκτησης και παροχής επειδή έτσι προτάσσει η “his master’s voice.”Άξιοι…

Έτυχε να ακούσω την ίδια μέρα δύο τραγούδια τα οποία με μια πρόχειρη ακρόαση μπορεί να ακούγονται μια χαρά, αλλά η αλήθεια είναι πως εξαιτίας μιας μόνο λάθος λέξης έχουν σφαγιασθεί από τους εκτελεστές τους (το εκτελεστές εδώ παραπέμπει στο δήμιοι).

Περίπτωση Α. Πρωί. Κατευθύνομαι στην δουλειά και στο ραδιόφωνο ακούω το “Μην μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου” του Τσιτσάνη τραγουδισμένο από κάποια πολύ συμπαθητική γυναικεία φωνή που δεν μου είναι γνωστή. Καλή προσπάθεια ώσπου κάποια στιγμή στο ρεφρέν η αοιδός αντί για “Μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου” τραγουδάει -για άγνωστο λόγο και αιτία- “Μη μου ξαναφύγεις πια μάτια μου” και με μιας βέβαια καταστρέφεται όλο το τραγούδι. Και προκύπτει το ερώτημα. Κυρά μου καταλαβαίνεις τι τραγουδάς; Καταλαβαίνεις πως άλλο το “μάγκα μου” άλλο το “μάτια μου”; Καταλαβαίνεις πως το “Μη μου ξαναφύγεις πια” το απευθύνει μια σφόδρα καψουρεμένη γυναίκα του λαού των μέσων του προηγούμενου αιώνα στον αλανιάρη άντρα της – φίλο της και όχι ο γκέι αρχιτέκτονας του σήμερα στον graphic designer απόφοιτο της ΑΚΤΟ σύντροφό του;

Για το συγκεκριμένο τραγούδι (από άλλη πλευρά) έχει γράψει στο παρελθόν και η Σοφία. Αν κάποιος, κάποια, ξέρει ποια είναι η αοιδός ας μου το πει γιατί τέτοιοι “εγκληματίες” χρειάζεται να ξεφωνίζονται με ονοματεπώνυμο.

Περίπτωση Β. Απόγευμα. Ακούω ένα cd που μου έδωσε ένας συνάδελφος από κάποια συναυλία που έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας προς τιμήν του Μπιθικώτση όταν ήταν ακόμα εν ζωή. Ο Μητροπάνος τραγουδάει το “Βρέχει στη φτωχογειτονιά” του Λειβαδίτη και του Θεοδωράκη και αντί για “είσαι μικρός και δεν χωράς τον αναστεναγμό μου” λέει και ξαναλέει “είσαι μικρός και δεν χωράς στον αναστεναγμό μου”. Δηλαδή σύμφωνα με την Μητροπάνιο ερμηνεία ο ντουνιάς (αυτός είναι το υποκείμενο της πρότασης) είναι μικρός και δεν χωράει στον αναστεναγμό που προφανώς πρέπει να είναι μεγέθους extra small ώστε μα μην χωράει το μικρό (small).

Γι’ αυτό σας λέω… Δεν μιλάω για καμιά ιδιαίτερη ευφυΐα. Για απλή λογική, για κοινό νου μιλάω…

Η συκοφαντία των απεργών

1. Ο απεργός είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος της δημοσιογραφίας.
2. Όλον αυτόν τον καιρό οι κομπογιαννίτες δημοσιογράφοι βγάζουν το ψωμί τους εις βάρος των απεργών. Μπορεί ο απεργός να λιμοκτονεί αγκαλιά με την οικογένειά του, αλλά δεν του επιτρέπεται να κάνει κάτι γι’ αυτό. Αυτό που ενδιαφέρει τους δημοσιογράφους είναι η εικόνα «προς τα έξω», τι λένε για μας τα ξένα ΜΜΕ. Το άκρον άωτον του μικροαστισμού.
3. Οι εξηγήσεις των δημοσιογράφων είναι περιττές μπροστά σε μια τόσο μεγάλη κοινωνική δυσφορία. Όλοι βλέπουν και όλοι γνωρίζουν πως οι κατέχοντες είναι ανένδοτοι όσον αφορά την απληστία τους. Όσοι συμπράττουν μαζί τους φυσικό είναι κάποτε να δώσουν λόγο.
4. Η ψυχολογία των απεργών δοκιμάζεται άγρια από δημοσιογραφικές κλίκες που έχουν αναλάβει το ρόλο του εισαγγελέα. Δεν υπάρχει δελτίο ειδήσεων που να μην εμφανίσει δημοσιογράφο μουεζίνη με τα χέρια ψηλά να αναρωτιέται: “Μα δεν υπάρχει αστυνομία να μαζέψει τους απεργούς;”
5. Από τη στιγμή που η ερμηνεία της καθημερινότητας ξέφυγε από τους στοχαστές και ξέπεσε στους κομπογιαννίτες δημοσιογράφους, όλα κυλούν με τις ορέξεις τους. Ό,τι τους χαλά την ψυχική ηρεμία αυτόματα γίνεται εθνικό πρόβλημα. Ένας λαός που έχει ανυψώσει τους μεγαλόσχημους δημοσιογράφους στο κέντρο της πνευματικής του ζωής πρέπει να ετοιμάζεται για τα χειρότερα.
6. Ο απεργός ως κακό συναπάντημα είναι το θεατρικό έργο που γράφουν ταυτόχρονα οι βεντέτες της δημοσιογραφικής ψωροκώσταινας. Ο απεργός δεν έχει πρόσωπο ούτε όνομα. Πρόκειται για κάποιον του οποίου η θέληση για ζωή θα έπρεπε να αφαιρεθεί διά ευνουχισμού. Η αντίστασή του δέχεται όλο το ανάθεμα.
7. Όσο η κοινωνική αφασία διευρύνεται τόσο οι δημοσιογράφοι κομπογιαννίτες βουλιάζουν στην παράνοια. Δε θ’ αργήσουν τα θεολογικά σχόλια να κάνουν την εμφάνισή τους για έναν μοναδικό σκοπό: τον εξορκισμό των απεργών.
8. Ο κόσμος θα πρέπει ν’ αρχίσει να διασκεδάζει με τους κορυφαίους της τέταρτης εξουσίας. Ας αρχίσει να τους βλέπει σαν μια κωμική σειρά όπου ορισμένοι/ες πουδραρισμένοι/ες κύριοι και κυρίες τσιρίζουν κατακεραυνώνοντας και εκστομίζοντας βρισιές ενάντια στην εργατική τάξη που δεν εννοεί να βάλει μυαλό.
9. Υπάρχουν δελτία ειδήσεων που νομίζεις πως είναι λουτροπόλεις. Ο παραμικρός θόρυβος τις αναστατώνει. Ο δε απεργός παίρνει στα μάτια της δημοσιογραφικής ομάδας τις διαστάσεις ενός κατά συρροήν καταστροφέα τον οποίο δεν μπορεί να σταματήσει κανείς.
10. Και μόνο με την παρουσία του, ο απεργός γελοιοποιεί ό,τι αντιπροσωπεύουν οι μεγαλόσχημοι. Οι ψευδαπόστολοι του πολιτικού συστήματος που καταρρέει καλά θα κάνουν να εγκαταλείψουν τις κοινότοπες θεωρίες των αφεντικών τους. Όσο κι αν είναι καλοπληρωμένες oι θέσεις τους, καλά θα κάνουν έστω και την τελευταία στιγμή να διαβάζουν την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι.
11. Απέναντι σε όσους κλαίνε για την εθνική χρεοκοπία, ο απεργός προτάσσει το θυμό. Η δημοσιογραφική βλακεία μπορεί ατάραχη να συνεχίζει τη ρητορεία της. Όσο το πεζοδρόμιο της προκαλεί αποστροφή, είμαστε σε καλό δρόμο.

Γιώργος Κακουλίδης, Ριζοσπάστης, 4/7/2010