Το σχετικό απόσπασμα:

Εχετε κληθεί να καταθέσετε για την υπόθεση “Γερμανός”;
Εχω κληθεί στο προανακριτικό στάδιο.
Από ποιον αν επιτρέπεται;
Από τον ανακριτή που είχε τότε την υπόθεση, τον κύριο Ζαβιτσάνο.
Εχετε δώσει κατάθεση γι’ αυτό;
Βεβαίως.
Σας έχει ρωτήσει τίποτα που να μας αφορά ιδιαίτερα και τι γνώμη έχετε;
Μετ’ επιτάσεως.
Δηλαδή;
Με ρώτησε μετ’ επιτάσεως εάν είχα διαπιστώσει συμμετοχή του ΚΚΕ στην μετοχική σύνθεση της εταιρείας “Γερμανός” και η απάντησή μου ήταν “όχι”.
Δεν υπάρχει δηλαδή καμία συμμετοχή.
Δεν έχω διαπιστώσει τίποτα τέτοιο.

Επειδή βέβαια δεν μπορούν να ισχυριστούν πως ο Βερελής δεν γνωρίζει, ή ότι προσχώρησε στο ΚΚΕ, τώρα κάνουν απλά την πάπια. Ποιοι; Αυτός που είχε δηλώσει πως θα εγκαταλείψει την πολιτική αν κάνει λάθος κι ο άλλος που θα ζήταγε δημόσια συγνώμη. Όμως δεν έχουν ούτε την αξιοπρέπεια, ούτε τον ανδρισμό να κάνουν όσα με έπαρση διακήρυτταν. Πρόκειται για νούλες, για τιτίκες ολκής, για άνανδρους, για ελεεινούς συκοφάντες, που μόνο στόχο έχουν την εξυπηρέτηση προσωπικών και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Και αν δεν περιμένει κανείς δείγματα ανωτερότητας από ανθρωπάρια τύπου Πάγκαλου, Καρατζαφέρη και Μανώλη, περιμένει τουλάχιστον αυτοκριτική από όσους θεωρούνται αριστεροί και κόπτονται για την ενότητα της αριστεράς.

Από το παραπάνω απόσπασμα και συγκεκριμένα από το “μετ’ επιτάσεως”, νομίζω αναδεικνύεται περίτρανα και ο ρόλος της “ανεξάρτητης” δικαιοσύνης…

Ο Bruce Springsteen είναι ένας ιδιαίτερα παραγωγικός δημιουργός σ’ όλη την διάρκεια της καλλιτεχνικής του παρουσίας. Και αυτό χάρη στο πηγαίο του ταλέντο στο να σκαρώνει τραγούδια. Η διαδικασία της δημιουργίας είναι μια εντελώς φυσική κατάσταση γι’ αυτόν κι όχι καταναγκασμός στα πλαίσια συμβολαίων και εντολών του marketing.

Ακόμα όμως κι αυτός ο σταθερά παραγωγικός δημιουργός υπόκειται στον γενικό κανόνα που λέει: κάθε καλλιτέχνης έχει μια χρυσή πενταετία* μέσα στην οποία ξεδιπλώνει το μεγαλύτερο μέρος του ταλέντου του και δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Άλλοι μετά το πέρας της πενταετίας “ξεφουσκώνουν” γρήγορα και δεν έχουν να δώσουν πολλά, άλλοι πάλι “ξεφουσκώνουν” μεν – με πολύ αργούς ρυθμούς δε, πράγμα που τους κάνει να διατηρούνται σε ψηλό επίπεδο. Για παράδειγμα ο Dylan έδωσε ότι είχε να δώσει από τις αρχές μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και από κει και πέρα βολοδέρνει ασκόπως, ενώ η άλλη μου μεγάλη αγάπη ο Freddie Mercury από το ’73 μέχρι το ’78-’79 έγραψε απίστευτα πράγματα για να ακολουθήσει μια δεκαετία πολύ μέτρια (έως κακή).

O B.S. ανήκει στην δεύτερη κατηγορία. Στους καλλιτέχνες δηλαδή που σ’ όλη την πορεία τους διατηρούνται σε ψηλό επίπεδο. Παρόλα αυτά, τα χρόνια από το ’75 μέχρι το ’81-’82 ήταν αναμφίβολα τα καλύτερά του. Από το “Born to Run” μέχρι το “Nebraska” δηλαδή χοντρικά. Για μένα (και για πολύ κόσμο ακόμα) η καλύτερη δουλειά αυτής της περιόδου (αλλά ταυτόχρονα και η πιο αδικημένη) ήταν το “Darkness on the Edge of Town”. Και λέω η πιο αδικημένη όχι τόσο σε σχέση με την υποδοχή του κόσμου, όσο με την ποιότητα των ηχογραφήσεων (κάτι που το έχει παραδεχθεί και ο ίδιος ο Springsteen).

Καταλαβαίνετε λοιπόν πως η είδηση για μια επετειακή επανέκδοση του Darkness** η οποία μάλιστα θα περιλαμβάνει και 10 ανέκδοτα τραγούδια από αυτά που δεν “χώρεσαν” τότε στον δίσκο είναι για μένα και για τους απανταχού “πιστούς” ότι καλύτερο μέσα στην καλλιτεχνική μαυρίλα των καιρών μας. Και μην με κατηγορήσει κανείς για Ζαχοχατζηφωτισμό γιατί ο εικοστός πρώτος αιώνας (ως τώρα) είναι καλλιτεχνικά μαύρος κι άραχνος, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με την μουσική και μπορώ να το τεκμηριώσω για όποιον έχει αντίθετη άποψη.

Φέτος λοιπόν έχουμε έναν σοβαρό λόγο να περιμένουμε με αγωνία τα Χριστούγεννα…

* Το πενταετία είναι σχετικό όπως καταλαβαίνεται. Μπορεί να είναι τριετία, ή επταετία ξέρω εγώ, αλλά εκεί γύρω από την πενταετία κυμαίνεται.

** Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για κάτι ανάλογο με το “30th anniversary boxed set” του “Born to Run” με καινούργιες μίξεις των τραγουδιών, DVD με οπτικό υλικό, βιβλίο κλπ.

Η Ξιπασιά τους δεν έχει όριο πια. Ο πνευματικός τους παχυδερμισμός και η οσφυοκαμψία προς το κεφάλαιο τους καθιστούν ικανούς να καταλάβουν μια περίοπτη θέση στο “πάνθεον” των δωσίλογων διαχρονικά. Ας αφήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα και τα “αμάρτησα για το παιδί μου”. Η πολιτική τους είναι καθαρός δωσιλογισμός. “Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ” προχωρούν στην ανατροπή κάθε κοινωνικής κατάκτησης και παροχής επειδή έτσι προτάσσει η “his master’s voice.”Άξιοι…

Έτυχε να ακούσω την ίδια μέρα δύο τραγούδια τα οποία με μια πρόχειρη ακρόαση μπορεί να ακούγονται μια χαρά, αλλά η αλήθεια είναι πως εξαιτίας μιας μόνο λάθος λέξης έχουν σφαγιασθεί από τους εκτελεστές τους (το εκτελεστές εδώ παραπέμπει στο δήμιοι).

Περίπτωση Α. Πρωί. Κατευθύνομαι στην δουλειά και στο ραδιόφωνο ακούω το “Μην μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου” του Τσιτσάνη τραγουδισμένο από κάποια πολύ συμπαθητική γυναικεία φωνή που δεν μου είναι γνωστή. Καλή προσπάθεια ώσπου κάποια στιγμή στο ρεφρέν η αοιδός αντί για “Μη μου ξαναφύγεις πια μάγκα μου” τραγουδάει -για άγνωστο λόγο και αιτία- “Μη μου ξαναφύγεις πια μάτια μου” και με μιας βέβαια καταστρέφεται όλο το τραγούδι. Και προκύπτει το ερώτημα. Κυρά μου καταλαβαίνεις τι τραγουδάς; Καταλαβαίνεις πως άλλο το “μάγκα μου” άλλο το “μάτια μου”; Καταλαβαίνεις πως το “Μη μου ξαναφύγεις πια” το απευθύνει μια σφόδρα καψουρεμένη γυναίκα του λαού των μέσων του προηγούμενου αιώνα στον αλανιάρη άντρα της – φίλο της και όχι ο γκέι αρχιτέκτονας του σήμερα στον graphic designer απόφοιτο της ΑΚΤΟ σύντροφό του;

Για το συγκεκριμένο τραγούδι (από άλλη πλευρά) έχει γράψει στο παρελθόν και η Σοφία. Αν κάποιος, κάποια, ξέρει ποια είναι η αοιδός ας μου το πει γιατί τέτοιοι “εγκληματίες” χρειάζεται να ξεφωνίζονται με ονοματεπώνυμο.

Περίπτωση Β. Απόγευμα. Ακούω ένα cd που μου έδωσε ένας συνάδελφος από κάποια συναυλία που έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας προς τιμήν του Μπιθικώτση όταν ήταν ακόμα εν ζωή. Ο Μητροπάνος τραγουδάει το “Βρέχει στη φτωχογειτονιά” του Λειβαδίτη και του Θεοδωράκη και αντί για “είσαι μικρός και δεν χωράς τον αναστεναγμό μου” λέει και ξαναλέει “είσαι μικρός και δεν χωράς στον αναστεναγμό μου”. Δηλαδή σύμφωνα με την Μητροπάνιο ερμηνεία ο ντουνιάς (αυτός είναι το υποκείμενο της πρότασης) είναι μικρός και δεν χωράει στον αναστεναγμό που προφανώς πρέπει να είναι μεγέθους extra small ώστε μα μην χωράει το μικρό (small).

Γι’ αυτό σας λέω… Δεν μιλάω για καμιά ιδιαίτερη ευφυΐα. Για απλή λογική, για κοινό νου μιλάω…

Η συκοφαντία των απεργών

1. Ο απεργός είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος της δημοσιογραφίας.
2. Όλον αυτόν τον καιρό οι κομπογιαννίτες δημοσιογράφοι βγάζουν το ψωμί τους εις βάρος των απεργών. Μπορεί ο απεργός να λιμοκτονεί αγκαλιά με την οικογένειά του, αλλά δεν του επιτρέπεται να κάνει κάτι γι’ αυτό. Αυτό που ενδιαφέρει τους δημοσιογράφους είναι η εικόνα «προς τα έξω», τι λένε για μας τα ξένα ΜΜΕ. Το άκρον άωτον του μικροαστισμού.
3. Οι εξηγήσεις των δημοσιογράφων είναι περιττές μπροστά σε μια τόσο μεγάλη κοινωνική δυσφορία. Όλοι βλέπουν και όλοι γνωρίζουν πως οι κατέχοντες είναι ανένδοτοι όσον αφορά την απληστία τους. Όσοι συμπράττουν μαζί τους φυσικό είναι κάποτε να δώσουν λόγο.
4. Η ψυχολογία των απεργών δοκιμάζεται άγρια από δημοσιογραφικές κλίκες που έχουν αναλάβει το ρόλο του εισαγγελέα. Δεν υπάρχει δελτίο ειδήσεων που να μην εμφανίσει δημοσιογράφο μουεζίνη με τα χέρια ψηλά να αναρωτιέται: “Μα δεν υπάρχει αστυνομία να μαζέψει τους απεργούς;”
5. Από τη στιγμή που η ερμηνεία της καθημερινότητας ξέφυγε από τους στοχαστές και ξέπεσε στους κομπογιαννίτες δημοσιογράφους, όλα κυλούν με τις ορέξεις τους. Ό,τι τους χαλά την ψυχική ηρεμία αυτόματα γίνεται εθνικό πρόβλημα. Ένας λαός που έχει ανυψώσει τους μεγαλόσχημους δημοσιογράφους στο κέντρο της πνευματικής του ζωής πρέπει να ετοιμάζεται για τα χειρότερα.
6. Ο απεργός ως κακό συναπάντημα είναι το θεατρικό έργο που γράφουν ταυτόχρονα οι βεντέτες της δημοσιογραφικής ψωροκώσταινας. Ο απεργός δεν έχει πρόσωπο ούτε όνομα. Πρόκειται για κάποιον του οποίου η θέληση για ζωή θα έπρεπε να αφαιρεθεί διά ευνουχισμού. Η αντίστασή του δέχεται όλο το ανάθεμα.
7. Όσο η κοινωνική αφασία διευρύνεται τόσο οι δημοσιογράφοι κομπογιαννίτες βουλιάζουν στην παράνοια. Δε θ’ αργήσουν τα θεολογικά σχόλια να κάνουν την εμφάνισή τους για έναν μοναδικό σκοπό: τον εξορκισμό των απεργών.
8. Ο κόσμος θα πρέπει ν’ αρχίσει να διασκεδάζει με τους κορυφαίους της τέταρτης εξουσίας. Ας αρχίσει να τους βλέπει σαν μια κωμική σειρά όπου ορισμένοι/ες πουδραρισμένοι/ες κύριοι και κυρίες τσιρίζουν κατακεραυνώνοντας και εκστομίζοντας βρισιές ενάντια στην εργατική τάξη που δεν εννοεί να βάλει μυαλό.
9. Υπάρχουν δελτία ειδήσεων που νομίζεις πως είναι λουτροπόλεις. Ο παραμικρός θόρυβος τις αναστατώνει. Ο δε απεργός παίρνει στα μάτια της δημοσιογραφικής ομάδας τις διαστάσεις ενός κατά συρροήν καταστροφέα τον οποίο δεν μπορεί να σταματήσει κανείς.
10. Και μόνο με την παρουσία του, ο απεργός γελοιοποιεί ό,τι αντιπροσωπεύουν οι μεγαλόσχημοι. Οι ψευδαπόστολοι του πολιτικού συστήματος που καταρρέει καλά θα κάνουν να εγκαταλείψουν τις κοινότοπες θεωρίες των αφεντικών τους. Όσο κι αν είναι καλοπληρωμένες oι θέσεις τους, καλά θα κάνουν έστω και την τελευταία στιγμή να διαβάζουν την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι.
11. Απέναντι σε όσους κλαίνε για την εθνική χρεοκοπία, ο απεργός προτάσσει το θυμό. Η δημοσιογραφική βλακεία μπορεί ατάραχη να συνεχίζει τη ρητορεία της. Όσο το πεζοδρόμιο της προκαλεί αποστροφή, είμαστε σε καλό δρόμο.

Γιώργος Κακουλίδης, Ριζοσπάστης, 4/7/2010

• Η αγαστή και απροκάλυπτη (πλέον) συνεργασία σοσιαλφιλελεύθερων και εθνικοσοσιαλιστών. Τα αποβράσματα του ΛΑ.Ο.Σ. αποτελούν το καλύτερο δεκανίκι και συμπαραστάτη της κυβέρνησης.
• Η λυσσαλέα αντίδραση των κεφαλαιοκρατών και των εφοπλιστών που εκφράζεται τόσο από τους επίσημους φορείς (ΣΕΒ, Ένωση Εφοπλιστών κλπ), αλλά και από τα “his master’s voice ανδρείκελα” τύπου Μητσοτάκη (πατρός, υιού και θυγάτηρ), Πάγκαλου, Καρατζαφέρη, κλπ.
• Οι καθημερινοί λίβελοι των Μανδραβέληδων (Π. Μανδραβέλης = Δημοσιογράφος που στην σημερινή νέα Κατοχή, την Κατοχή Γ’, αποτελεί την σύγχρονη Σίτσα Καραϊσκάκη).
• Οι σπασμωδικές κινήσεις των ΜΜΕ. Και να μην μείνω στα “άδεια μάτια” και την αμηχανία των παρουσιαστών των ειδήσεων. Να χρησιμοποιήσω δύο πρόσφατα μικρά, αλλά χαρακτηριστικά, παραδείγματα. Ο ΣΚΑΪ ως ΠΡΩΤΗ ΕΙΔΗΣΗ… επαναλαμβάνω… ΠΡΩΤΗ ΕΙΔΗΣΗ στην παρούσα χρονική συγκυρία (μόλις πριν μερικές μέρες), είχε μια “έρευνα” φοιτητών του πανεπιστημίου Πειραιά που “απεδείκνυε” πως για την απαξίωση την Ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης φταίνε τα συνδικάτα(!!!), ενώ το κανάλι 9 ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ (μα ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!) παίζει ένα προπαγανδιστικό ντοκιμαντέρ με Ιταλικό σπηκάζ για τα “εγκλήματα” των μπολσεβίκων και του Στάλιν!.
• Οι άρπα κόλα “εσχατολογικές” έρευνες, προβλέψεις, αναλύσεις, εκθέσεις, διαφόρων ιδρυμάτων και πανεπιστημίων της κακιάς ώρας που σκοπό έχουν την τρομοκράτηση του κόσμου, οι κατασκευασμένες φήμες και το κλίμα φόβου που συντονισμένα διασπείρεται.
• Ο πανικός των κατ’ επάγγελμα αριβιστών και τυχοδιωκτών της πολιτικής να τρέξουν να πάρουν θέση στο νέο πολιτικό σκηνικό με νέα κόμματα, ως λευκές περιστερές εμβαπτισμένες στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

… που δείχνουν, πως -ίσως για πρώτη φορά από το 1989- ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ. Για πρώτη φορά από τότε έχουν απωλέσει το υπεροπτικό ύφος του “νικητή” και ανησυχούν έντονα για την κουτάλα και τα ζουμιά. Μπορεί να βγάζουν δόντια, αλλά ταυτόχρονα έχουν και την ουρά στα σκέλια. Κι αυτό σημαίνει κάτι…

Έτσι οραματίζεται την ανάπτυξη ο Πρωθυπουργός του ΔΝΤ. Σίγουρα κάθε σοβαρός άνθρωπος θα γελάσει, αλλά νομίζω πως η βλακεία του ανδρός, που ξεπερνά κάθε μέτρο, υποθηκεύει το ήδη υποθηκευμένο μέλλον μας εις τον αιώνα τον άπαντα.

Διαβάζεις λοιπόν την συνέντευξη τύπου του Γιωργάκη στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Νέα Υόρκη.

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: “Ναι, interactive. Αυτό βεβαίως πρέπει να στηριχθεί μετά, με μια πιο επίσημη και συμβατική καμπάνια στις τηλεοράσεις, με διαφημίσεις κ.λπ. Και αυτό που θέλουμε επίσης – και γίνεται μια δουλειά και προς αυτή την κατεύθυνση – γιατί εδώ χρειάζεται μια δουλειά υποδομής, είναι να δώσουμε την άλλη εικόνα της Ελλάδας. Να σας πω και το εξής: η διαφήμιση που κάναμε μέχρι πρότινος για την Ελλάδα, δυστυχώς, επιβεβαίωνε τα στερεότυπα. Δηλαδή, λέγαμε θάλασσα, ήλιος, γλέντι κ.λπ.”

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: “Ζορμπάς.”

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: “Ζορμπάς κ.λπ.”

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: ““Αβέρωφ”. Ελάτε σε ένα πολεμικό πλοίο!”

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: “Αυτό έδεσε, “κούμπωσε”, με το στερεότυπο ότι, στην Ελλάδα, είναι Ζορμπάδες, ούζα κ.λπ. Τώρα μιλούσα με έναν Καναδό. Μου λέει, “δεν δουλεύετε εσείς στην Ελλάδα;”. Του λέω, με συγχωρείς, στερεότυπο είναι αυτό. Βεβαίως, εσείς έρχεστε στην Ελλάδα, ναι, ωραία, θέλουμε να σας φιλοξενούμε, να χορέψετε, να τραγουδήσετε, να πιείτε, να κάνετε τα μπάνια σας, να ερωτευθείτε, οτιδήποτε, να τα πούμε και αυτά, αλλά ο Έλληνας δουλεύει. Αυτή είναι η τουριστική βιομηχανία. Άρα, λοιπόν, αυτό που θέλουμε να κάνουμε στην καμπάνια, είναι να αναδείξουμε κάποια άλλα θέματα της Ελλάδας.”

Όπα, λες εδώ… Μπράβο Γιωργάκη! Επιτέλους κάτι πάει να πει… Ώσπου ο Γιωργάκης συμπληρώνει:

“Μιλούσα με τους Κινέζους, και συζητούσαμε για εξειδικευμένα προϊόντα για τις αγορές. Βέβαια, η Κίνα είναι τεράστια αγορά. Αλλά πρέπει να αναδείξουμε κάτι διαφορετικό. Είναι το Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα, όπου πήγαν 2 εκατομμύρια επισκέπτες σε ένα χρόνο; Είναι ότι έχουμε το πιο φημισμένο – και δεν το ξέρει κανείς – rock climbing, την αναρρίχηση σε βράχο, στην Κάλυμνο, που θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο; Και τα Μετέωρα βεβαίως, αλλά και η Κάλυμνος. Ότι θα ανοίξουμε πια μια διαδικασία, με το scuba diving, για τα αρχαία μας; Ότι στα κινεζικά, η λέξη “Αιγαίο” – έτσι μου είπαν – σημαίνει αγάπη, και τώρα θα αναπτυχθεί μια ολόκληρη βιομηχανία για να έρχονται και να παντρεύονται, στυλ “Mamma Mia”, στα νησιά μας;”

Μην ξεχάσω να αναφέρω και την σημερινή ομοφωνία και ομοθυμία πολιτικού συστήματος και ΜΜΕ. Σύσσωμος “κλήρος και λαός” λοιπόν συμφωνεί: “οι ναυτεργάτες του ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ καταστρέφουν την εθνική οικονομία“! Αυτό υποστηρίζουν οι… εξυγιαντές της εθνικής οικονομίας. Το συμφέρον της εθνικής οικονομίας κατ’ αυτούς ταυτίζεται με το συμφέρον της ANEK, της Hellenic Seaways, της Superfast, των εφοπλιστών και των ξενοδόχων. Αλλά είπαμε. Αυτή είναι η ανάπτυξη που οραματίζονται: rock climbing, scuba diving, mama mia και η “θάλασσα της αγάπης”.

Πως αλλιώς θα χαρακτήριζες κάποιον διευθυντή ειδήσεων που ως δεύτερο θέμα στο δελτίο επιλέγει ρεπορτάζ που “καυτηριάζει” την καθυστέρηση στα έργα του γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό(!) και ως τρίτο θέμα (πριν από το κλασσικό παραλιακό ρεπορτάζ κώλου) επιλέγει να προβάλει τις φιλανθρωπικές δραστηριότητες της Μαριάννας Βαρδινογιάννη;

Πως αλλιώς θα χαρακτήριζες κάποιον διευθυντή προγράμματος που συντονισμένα και μεθοδικά, από τις διάφορες εκπομπές, σπεκουλάρει και προπαγανδίζει τα περί χρεοκοπίας ποντάροντας ουσιαστικά σ’ αυτήν και εξυπηρετώντας έτσι, με τον πιο χυδαίο τρόπο, τα συμφέροντα του εργοδότη του, που έχει πάρει ένα σωρό δάνεια κι έχει μεταφέρει τα λεφτά στο εξωτερικό;

Πως αλλιώς θα χαρακτήριζες ένα κανάλι που συστηματικά σιγοντάρει ένα πολιτικό κόμμα που με την άνοδό του στην εξουσία είναι σίγουρο πως θα εξασφαλίσει περισσότερα έργα στο αφεντικό;

Είναι αλήθεια πως τα ΜΜΕ στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζονται από τους ιδιοκτήτες τους ως αυτόνομες επιχειρηματικές δραστηριότητες αλλά ως “υποστηρικτικές” των βασικών τους ενασχολήσεων (κατασκευές, ναυτιλία, προμήθειες δημοσίου, εκδοτικά καρτέλ κλπ). Κάνω δουλειές με το δημόσιο για παράδειγμα και έχω κι ένα κανάλι και δέκα δημοσιογράφους για να… με προσέχουν. Ακόμα όμως και αυτοί που έχουν ως κύριο επιχειρηματικό πεδίο τα ΜΜΕ δεν είναι παρά τυχοδιώκτες και απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου. Η κατάσταση μοιάζει με λίγο με το αυτοσχέδιο δικαστήριο του Ρου Μπίν όπου προσέφερε “δικαιοσύνη και παγωμένη μπύρα”. Κάπως έτσι…

Κάποια στιγμή λοιπόν αυτό το παραμύθι της “ανεξαρτησίας” και της “αντικειμενικότητας” θα πρέπει να σταματήσει. Όπως ο Ριζοσπάστης έντιμα και ξεκάθαρα δηλώνει την τοποθέτησή του, “όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ”, έτσι και το Mega θα έπρεπε να αναφέρει “Όργανο των επιχειρήσεων Μπόμπολα”, το Star “Το στέκι του Βαρδή”, το Alter “Κουρής Uber Alles”, το Βήμα “Νόμος είναι το δίκιο του Λαμπράκη(RIP) Ψυχάρη”, η Ελευθεροτυπία “Στηρίζουμε τον Τεγόπουλο ελέγχουμε αυτούς που τον ελέγχουν”, ο ΣΚΑΪ “Η δεοντολογία σταματάει εκεί που αρχίζει το συμφέρον του κυρ Γιάννη” κλπ.