Απ’ την πλειοψηφία των εκδοτικών συγκροτημάτων (που προεκλογικά στήριξαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ.) ακούμε και διαβάζουμε αναλύσεις επί αναλύσεων για τις αλλαγές που θα φέρνει η νέα κυβέρνηση, για τα αθλητικά παπούτσια της υπουργού περιβάλλοντος, για το οβάλ γραφείο του Γιώργου, για τον πρίγκηπα Γερουλάνο, για τα “νιάτα” της κυβέρνησης (λες και θα παίξουμε μπάλα ένα πράμα), με μια εσάνς βέβαια από παλιό καλό Πάγκαλο του “μαγκιά κλανιά και κώλος φιλιστρίνι”. Φυσικά δεν λείπει και η δοκιμασμένη (και κλασσική πια) καμπάνια παραλαβής “καμμένης γης”. Σε συνέχεια της “σεμνότητας και ταπεινότητας” όλη αυτή η life style φανφάρα είναι νομίζω ενδεικτική του ύφους και του ήθους της νέα διακυβέρνησης. Ανήμερα των εκλογών η κρεμασμένη στο περίπτερο κυριακάτικη ΧαφιεδοΕλευθεροτυπία κάτω από τον υπέρτιτλο “Στην εποχή του Γιώργου” (πως λέμε στην εποχή των παγετώνων), είχε μια φωτογραφία που νομίζω αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο το αύριο…

Όχι ρε παιδιά πες τε μου…

Υπάρχει άλλο κόμμα που γράφει σε τέτοιο βαθμό στα παλιά του τα παπούτσια τηλεοπτικούς και επικοινωνιακούς κανόνες;

Υπάρχει άλλο κόμμα (σε παγκόσμια κλίμακα) που να διαθέτει στο ανθρώπινο δυναμικό του τέτοιες “άυλες” και μεταφυσικές μορφές, βγαλμένες λες μέσα από καρτούν;

Υπάρχει ζωγράφος του μεσαίωνα που να μην ήθελε αυτή η φάτσα να αποτελέσει το μοντέλο του Ιούδα;

Υπάρχει σκηνοθέτης που να μην ήθελε σαν τρελός ο άνθρωπος με αυτό το ανφάς να υποδυθεί τον σατανικό πυρηνικό επιστήμονα που θέλει να καταστρέψει τον κόσμο;

Υπάρχει πρόεδρος κόμματος που να έχει πιει περισσότερους καφέδες;

Υπάρχει άλλη προεκλογική τηλεοπτική παρουσία κόμματος με αυτή την σημειολογία: στο προσκήνιο ο πρόεδρος και στο παρασκήνιο (από αριστερά προς τα δεξιά) ο Χριστός, ο κακός, ο καλός κι ο άσχημος;

Γι αυτό γουστάρουμε Βασίλη Λεβέντη. Γουστάρουμε τρελά…

Για όσους από μας ψηφίζουμε στην Β’ Αθηνών νομίζω δεν υπάρχει δίλλημα… Άννα Νταλάρα δαγκωτό! Γιατί;

• Γιατί “Ασχολείται και δουλεύει για τον πολιτισμό πάνω από 30 χρόνια” . Όπου πολιτισμός βάλτε Γιώργος Νταλάρας και Λαμπράκης. Αυτοί είναι ο πολιτισμός.
• Επειδή ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα αυτού του τόπου μιας και “Δίνει έμφαση ιδίως στα ζητήματα του πολιτισμού και της πολιτιστικής παραγωγής, της πνευματικής ιδιοκτησίας, της θεσμικής κατοχύρωσης της καλλιτεχνικής δημιουργίας.” – δηλαδή με το πώς θα βγάλει πιο πολλά λεφτά ο Γιώργος.
• Γιατί θα λύσει τα προβλήματα “των νέων, των γυναικών των συνταξιούχων, των μεταναστών, των προσφύγων, αξιοποιώντας την εμπειρία της, τις γνώσεις της και τις δυνατότητες της.“. Ιδίως η εμπειρία της είναι πολύτιμη μιας και έχει φάει με το κουτάλι τα ΙΚΑ, τις λαϊκές, τα ΚΑΠΗ, τα γκέτο, τον ΟΑΕΔ, τις φτωχογειτονιές. Πάντα παρούσα η Άννα όλα αυτά τα χρόνια.
• Γιατί πρόλαβε και έφτιαξε ενόψει των εκλογών και blog και facebook και twitter και flickr και YouTube και FriendFeed και της Παναγίας τα μάτια κι όλα αυτά χωρίς να ξεχάσει ούτε μια στιγμή τους συνταξιούχους ε;
• Επειδή αντιγράφει ωραία αποσπάσματα από τα σχολικά βοηθήματα για την έκθεση της κόρης της: “Οι τέχνες δεν είναι προνόμιο των ολίγων, αλλά δικαίωμα των πολλών – Ο πολιτισμός ανοίγει ορίζοντες σε έναν κόσμο που στενεύει απελπιστικά – Η καλλιέργεια, η μόρφωση, η παιδεία, η υγεία, πρέπει να είναι αγαθά αυτονόητως παρεχόμενα σε ένα σύγχρονο κράτος – Η ανεργία είναι η επαχθέστερη μορφή αποκλεισμού που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ριζικά – Η παρατεινόμενη ανέχεια – που πλήττει ειδικά τις ευάλωτες ομάδες – είναι η ταπεινότερη μορφή υποδούλωσης που καλούμαστε να αποτινάξουμε” κλπ.
• Επειδή δεν διαπλέκεται και την έχουν αποκλείσει τα ΜΜΕ και δεν της δίνουν βήμα οι εκδότες και οι καναλάρχες (έχει συνεπώς όλα τα φόντα να αποτελέσει μια ανεξάρτητη φωνή στο κοινοβούλιο που δεν θα προωθεί τα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων).
• Γιατί λανσάρεται παντού ως Άννα Νταλάρα τηρώντας τα ήθη και έθιμα αυτού του τόπου (όπου η γυναίκα παίρνει το όνομα του άντρα της). Μάλιστα από υπερβάλλων ζήλο ήθελε να κατέβει ως Γιώργαινα Νταλάρα αλλά τελευταία στιγμή το επικοινωνιακό της επιτελείο την απέτρεψε.
• Επειδή τα στημένα σχόλια στο site της έχουν πολύ γέλιο!
• Επειδή απλά είναι η Άννα του Γιώργου…

Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές γίνεται όλο και πιο εξόφθαλμο πως πλην του Κ.Κ.Ε. όλα τα υπόλοιπα κόμματα (Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., ΛΑ.Ο.Σ., ΣΥ.ΡΙΖ.Α και το ανέκδοτο που ακούει στο όνομα Οικολόγοι Πράσινοι), λιγότερο ή περισσότερο, κάνουν πολιτική εντυπώσεων παρά ουσίας.

Μας παραμυθιάζουν με “σωτήρια” οικονομικά μέτρα και μεταρρυθμίσεις χωρίς να λένε πως αυτά δεν είναι παρά ασπιρίνες μιας και η οικονομική, αγροτική, αναπτυξιακή πολιτική της χώρας καθορίζεται από την Ε.Ε. και ο εκάστοτε υπουργός οικονομίας δεν είναι παρά ένας βοηθός λογιστή με περιορισμένες δυνατότητες.

Μας παραμυθιάζουν με την “πράσινη ανάπτυξη” (άλλη μια φορά να ακούσω αυτή την καραμέλα θα κάνω εμετό) χωρίς να λένε πως το περιβάλλον δεν είναι ξέχωρο από την κυρίαρχη πολιτική. Όσο τον πλούτο της χώρας λυμαίνονται επιχειρηματίες, εργολάβοι, εφοπλιστές, εκκλησίες κλπ, το οικοσύστημα δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα.

Μας παραμυθιάζουν με εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις όταν κέρδος και παιδεία δεν συμβαδίσουν. Όταν αντί για εκσυγχρονισμό και βελτίωση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας ευαγγελίζονται (μηδενός εξαιρουμένου) τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και κατά συνέπεια εκπαίδευση 2 (και παραπάνω) ταχυτήτων και απόφοιτους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα του μεγάλου κεφαλαίου.

Μας παραμυθιάζουν με εθνικές πολιτικές και εθνική ανεξαρτησία όταν δουλοπρεπώς υπακούουν στα κελεύσματα του ΝΑΤΟ και των Αμερικάνων.

Μας παραμυθιάζουν με εκσυγχρονισμό αυτοί που έκαναν την διαφθορά αναπόσπαστο κομμάτι της δημόσιας διοίκησης, αυτοί που αναδιένειμαν το εθνικό εισόδημα μέσω της μεγάλης απάτης του χρηματιστηρίου απομυζώντας από τον φτωχό κόσμο και τις τελευταίες του οικονομίες, αυτοί που καθιέρωσαν το “δεν έχεις λεφτά – πεθαίνεις” απαξιώνοντας την δημόσια υγεία.

Μας παρουσιάζουν ένα μέλλον ζοφερό χωρίς την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ (περίπου ότι θα πεθάνουμε χωρίς αυτούς) και δεν σταματάνε εκεί, αλλά έχουν το θράσος να βγαίνουν κι από πάνω χαρακτηρίζοντας το Κ.Κ.Ε. αρτηριοσκληρωτικό και παρωχημένο επειδή με συνέπεια τονίζει τις πραγματικές πηγές των προβλημάτων.

Και η πολιτική για το θεαθήναι δεν έχει να κάνει μόνο με τον τρόπο που πολιτεύονται αλλά και με τον τρόπο που νοούν τις εκλογές. Προεκλογικός αγώνας και marketing είναι ακριβώς το ίδιο γι αυτούς. Σε κάποια sites είδα μια συνέντευξη του ηθοποιού Χάρη Ρώμα (συμπαθής μου είναι ο άνθρωπος, δεν έχω τίποτα μαζί του) ο οποίος δήλωσε πως του έχουν ζητήσει τόσο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και η Ν.Δ. να είναι στα ψηφοδέλτιά τους! Γνωστός και διάσημος να είναι ο άλλος. Αυτό έχει αξία γι’ αυτούς. Αν μπορεί, αν είναι ικανός, αν έχει τουλάχιστον κάποια ιδεολογική “συγγένεια” δεν μετράει. Ψήφους να μαζέψουν κι ας μην είναι συνειδητές. Ας γίνει η κάλπη το πτυελοδοχείο του lifestyle και η βουλή παραλιακό κέντρο διασκέδασης για το κάθε μοντέλο, τον κάθε τηλεοπτικό αστέρα, τον κάθε ποδοσφαιριστή. Και βέβαια αν χρειάζεται αγοράζουν ψήφους ακολουθώντας την πεπατημένη (προ-διορίζοντας, τάζοντας, “εξυπηρετώντας” κλπ).

Επίσης το debate των δύο ήταν κάτι σαν διάλογος (ο Θεός να τον κάνει) κωφών. Ρώταγε κάτι ο από δω, άλλα αντ’ άλλων απάνταγε ο απέναντι. Είχε μάθει ο καθένας από ένα ποίημα για την κάθε ενότητα και το έλεγε ανεξάρτητα αν η ερώτηση ήταν παντελώς άσχετη. Και ο Καραμανλής το παίζε κουφός (π.χ. ομόλογα) αλλά ο Γιωργάκης το ‘χει κάνει επιστήμη τόσο που να αναρωτιέσαι αν είναι πραγματικά κουφός ή έχει υποστεί κανένα ελαφρύ εγκεφαλικό. “Τι θα κάνεις ρε μεγάλε με το θέμα του Αχελώου;“, “Που θα βρεις τα λεφτά για όλα αυτά που υπόσχεσαι;” τον ρώταγε ο χοντρός, χαμπάααααρι ο Γιωργάκης. Εκεί… τον χαβά του, την έκθεση ιδεών που τον έβαλε να αποστηθίσει ο Αθανασάκης. Και το παιδί αυτό βρίσκεται σε υπουργικές θέσεις από τις αρχές της δεκαετίας του ‘80…

Απ’ την άλλη η γελοιότητα των sites των υποψηφίων βουλευτών ξεπερνά κάθε όριο. Για να μην πάω μακρυά να αναφερθώ στα sites των υποψηφίων του τόπου μου, της Αιτωλοακαρνανίας. Ας αφήσουμε τον σχεδιασμό, και τις φωτογραφίες που αποτελούν… ψιλά γράμματα. Προσέξτε τους τίτλους των links σ’ αυτό το site: “Ο Θάνος, Ο Θάνος λοιπόν, Τα ΜΜΕ για τον Θάνο, Δείτε τα φυλλάδια του Θάνου, Ο Θάνος στα Social Media, Πολιτική Ομιλία του Θάνου στους Ετεροδημότες“, ή σ’ αυτό: “Από την παρουσία στης Ζέφης στο Αγρίνιο, Ομιλία της Ζέφης στη Ναύπακτο, Η Ζέφη στο Αγρίνιο στις 23/9, Από το άνοιγμα του γραφείου της Ζέφης στο Μεσολόγγι, Η Ζέφη στο γραφείο της στο Μεσολόγγι, Άνοιγμα του γραφείου της Ζέφης στη Ναύπακτο, Από την πρωινή βόλτα της Ζέφης στη Ναύπακτο, Το φυλλάδιο της Ζέφης!, Η Ζέφη στον αγιασμό του Τρίτου Δημοτικού Ναυπάκτου“. Ο Θάνος και η Ζέφη… Πως λέμε ο Πλούταρχος, η Θέλξη, ο Νίνο, ο Πάριος, ο Μυτιληναίος, Η Χριστιάνα, Η Ελπίδα, η Καλομοίρα κλπ. Πίστα και βουλευτικό έδρανο ένα και το αυτό. Η χυδαιότητα μιας πολιτικής χωρίς επώνυμο. Επιτηδευμένη “άνεση” και χαριτωμενιές που θα απέφευγαν και διαφημιστές της επαρχίας την δεκαετία του ‘80.

Βέβαια μνημείο πολιτικού site αποτελεί αυτό του Γιώργου Νούλα ο οποίος με την σειρά του αποτελεί επιβεβαίωση της δαρβινικής εξέλιξης των ειδών όπως θα διαπιστώσετε. Ο Γιώργος Νούλας λοιπόν θέλει την ψήφο μας γιατί: “Είναι αυτοδημιούργητος, είναι νέος πολιτικός και καταξιωμένος επιστήμονας, μαχόμενος δικηγόρος.” (δις), ενώ χωρίς ενδοιασμούς εκτοξεύει την απειλή “Θα σε επισκεφθώ στο σπίτι σου, στη δουλειά σου, στο σπίτι η το γραφείο των συμπολιτών μας. Θα είμαι εκεί, πάντα δίπλα σου και πάντα μαζί σου.“. Προκύπτει λοιπόν το θεολογικό ερώτημα: μήπως τελικά ο πανταχού παρών Γιώργος Νούλας είναι θεϊκή μορφή; Μήπως αποτελεί την δεύτερη παρουσία του Χριστού; Σας συμβουλεύω να δείτε οπωσδήποτε το φωτογραφικό του άλμπουμ.

Υ.Γ. Α, ρε μεγάλε Θανάση Μανιφάβα πόσο δίκιο είχες όταν το ‘88, ‘89 (κάπου εκεί) μου ‘λεγες πως ο Γιωργάκης προαλείφεται ως ο μελλοντικός πρωθυπουργός! Εσύ με την τετράγωνη λογική σου είχες προβλέψει σωστά. Εγώ ένας μαλάκας πιτσιρικάς που γελούσα…

Όλα καλά με το χτεσινό debate αλλά οι δημοσιογράφοι δεν έθεσαν τις σωστές ερωτήσεις. Δεν μετέφεραν τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν τον κόσμο σήμερα όπως:

Πως θα νικήσει ο πολέμαρχος στο Αράντις;
Τι προβλέπει το Σχέδιο Νέμεσις;
Που βρίσκεται η πυραμίδα του Απόλλωνα.
Τι ήταν το κέρας της Αμάλθειας;
Ποια είναι η αδελφότητα της αλήθειας;
Γιατί χάσαμε τον πόλεμο της Μικράς Ασίας ενώ νικούσαμε;
Πως νίκησε ο Ηρακλής τους Μισναβάχ;
Για ποιον δουλεύει ο Κίσσινγκερ;
Πως κατέλαβε ο Διόνυσος της Ουρ;
Τι ετοίμαζαν στο CERN;
Ποια η κληρονομιά των Θεών;
Πως θα ζήσουν οι φτωχοί σαν Βασιλιάδες;
Ποιο το μυστικό των σχημάτων των αστερισμών;
Που βρίσκεται η λευκή πυραμίδα;
Τι φοβούνται οι Νεφελίμ το 2012;
Που είναι το παλάτι της Λίλιθ Λαμάσθου;

Τι με νοιάζει εμένα ρε αδερφέ η οικονομία, η παιδεία, η δημόσια διοίκηση και τα υπόλοιπα που ακούμε κάθε μέρα; Θα μπει επιτέλους κάποιος στον σκληρό πυρήνα των σοβαρών θεμάτων του αφορούν αυτόν τον τόπο;

Μια προσπάθεια να ταράξει τα νερά έκανε ο αυτοδημιούργητος γιος του σανοπώλη όταν έμμεσα αναφέρθηκε στους πάτρωνες των κομμάτων εξουσίας, ενώ καλή ήταν και η προσπάθεια του οικολόγου Χρυσόγελου ο οποίος χρησιμοποίησε συμβολισμούς και έφερε νερό από τον Ασωπό μέσα σε βαζάκι από γλυκό του κουταλιού, μαζί με φούντα Καλαματιανή διπλωμένη μέσα σε ένα φυλλάδιο του κόμματος. Μπορεί να μην είπε τίποτα απολύτως, ή μάλλον ότι και να τον ρώταγαν να έπαιζε ακριβώς την ίδια κασέτα (και από πάνω παραπονιόταν που κάποια ερωτήματα δεν ήταν επί του προγράμματος(;) του κόμματος), αλλά οι συμβολισμοί του ήταν πολύ εύστοχοι.

Εκείνος που σίγουρα απογοήτευσε τους Νεφελίμ στην λευκή πυραμίδα ήταν ο Γιωργάκης ο οποίος -κακά τα ψέματα- έδειξε ότι δεν τραβάει ρε παιδιά. Ok, όπως κι ο Γιώργος, ούτε ο Καραμανλής ξέρει τι του γίνεται και έλεγε ένα σωρό μπαρούφες, αλλά ο άνθρωπος φαινόταν διαβασμένος. Είχε ακούσει τον Λούλη και το επιτελείο του για το πώς θα μιλάει, τι θα λέει, πως θα χειρονομεί και σε επίπεδο εικόνας τα πήγε μια χαρά. Ο Γιωργάκης παρόλο που ήταν προφανές πως είχε αποστηθίσει τα πάντα, μπέρδευε τις ερωτήσεις. Δηλαδή του είχαν πει “Πρόεδρε αυτό θα το πεις σε αυτή την ερώτηση, το άλλο στην άλλη.” κλπ, αλλά ο μαλάκας τα μπέρδευε…

Πάντως, πέρα από πλάκα, αυτό που νομίζω φάνηκε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο στο χτεσινό debate είναι αυτό που λέγαμε παλιά, πως υπάρχουν κόμματα αρχών και κόμματα προσώπων που ευκαιριακά προσπαθούν να υφαρπάξουν την ψήφο του κόσμου. Παπανδρέου, Καραμανλής, Καρατζαφέρης, και το καλλιτεχνικό δίδυμο Τρεμόπουλος – Χρυσόγελος νομίζω ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία. Με προγράμματα αποσπασματικά, χωρίς σοβαρή επεξεργασία και ιδεολογική βάση, γεμάτα πυροτεχνήματα και δομημένα με εκλογική λογική είναι εκεί για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα και προσωπικές φιλοδοξίες.

Τότε…

“Ασθενήν έχομε εις τον γύψο τον βάλαμε, τον δοκιμάζουμε εάν μπορεί να περπατάει με τον γύψο, σπάζομε τον αρχικό γύψο και ενδεχομένως περιορίζουμε τον καινούργιον εκεί που χρειάζεται. Ενδεχομένως το δημοψήφισμα θα είναι μια γενική θεώρησις των ικανοτήτων του ασθενούς. Ας προσευχηθούμε να μην χρειάζεται ξανά γύψον. Εάν χρειάζεται θα του τον βάλομεν. Και το μόνο που μπορώ να σας υποσχεθώ είναι να σας καλέσω να δείτε και σεις το πόδι χωρίς γύψο.”

Γ. Παπαδόπουλος
Ψυχοπαθής δικτάτορας χαμηλής νοημοσύνης που ταλαιπώρησε για 7 ολόκληρα χρόνια τον τόπο.

Τώρα…

“Η χώρα χρειάζεται εγχείρηση…”

Κ. Βελόπουλος ,
Τηλεπλασιέ και βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. στην πρωινή εκπομπή “κοινωνία ώρα mega”.

Για όσους έχουν αναρωτιούνται από που αντιγράφουν επιχειρήματα και πολιτικές “θέσεις”…

Πρόκειται για την συνεργασία το αιώνα. Για την συνεργασία που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του πολιτικού συστήματος. Για την συνεργασία που θα ανατρέψει άρδην τους πολιτικούς συσχετισμούς. Για την συνεργασία που έχει αναστατώσει τον παγκόσμιο σιωνισμό. Για την συνεργασία που οριοθετεί την ανάσταση του έθνους. Για την συνεργασία που σηματοδοτεί την αφύπνιση του μαρμαρωμένου βασιλιά και της επιστροφή της βασιλεύουσας.

Μετά τον αρχικυπατζή και τον Ανατολάκη άλλη μια χαρισματική προσωπικότητα ανεβαίνει λοιπόν στο άρμα του κόμματος των νοικοκυραίων πατριωτών.

Ο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑ.Ο.Σ. !!!

Ακολουθεί εκτενές βίντεο που καταδεικνύει το εύρος και την δύναμη της πολιτικής σκέψης του Κωνσταντίνου Παπανικόλα καθώς και τις διασυνδέσεις του με τους αγγέλους, πράγμα που θα μπορούσε να αποδειχθεί σαφώς πολύ χρήσιμο για τον τόπο σε περίπτωση υπουργοποίησής του (στο ΥΠΕΧΩΔΕ ίσως;) από τον πρόεδρο…

Η αλήθεια είναι πως από χτες είμαι αισιόδοξος. Συνειδητοποίησα πως πιάσαμε πάτο. Πιο κάτω δεν πάει με καμιά Παναγιά… Από δω και πέρα μόνο καλύτερα μπορεί να πάει το πράγμα. Και μιλάω για το Ελληνικό τραγούδι.

Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες αυτό τον καιρό, που παίζεται ακατάπαυστα σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, είναι το τραγούδι “Όταν σ’ είχα πρωτοδεί” του συγκροτήματος Professional Sinnerz. Τους στίχους υπογράφει ο κύριος Αδάμαντας που σαν χαρακτήρας μπορεί να είναι αδαμάντινος αλλά αν το όνομά του είχε σχέση με το ταλέντο, ή τις γραμματικές του γνώσεις, μάλλον θα έπρεπε να λέγεται Αγράμματας, ή Ατάλαντας, ή ίσως και Γάματας ξέρω ‘γω.

Προσέξτε δεν μιλάμε για κανένα λούμπεν και περιθωριακό τραγούδι από αυτά που κατά καιρούς κυκλοφορούν περισσότερο εν είδει πλάκας (ο Θεός να την κάνει), αλλά για mainstream που μάλιστα προβάλλεται πολύ από τα ΜΜΕ.

Άξια… προσοχής (εμένα δεν μου έμεινε άντερο απ’ το γέλιο) είναι επίσης και η εκφορά του λόγου κάτι μεταξύ Σέρτζιο Εντρίγκο και Τουρνά (θυμάστε την “μηχανή τσου χρόνου“;

Το αντιγράφω με μαζί με κάποια δικά μου σχολιάκια…

Όταν σ’ είχα πρωτοδεί κάτι στη ζωή μου ειλικρινά είχε παιχτεί
Κάτι είχε συμβεί μα δεν το χα καταλάβει
Όταν έβγαλες φωνή μπορώ να πω πως αρχικά είχα σοκαριστεί

Τι εννοεί με το “έβγαλες φωνή” ο ποιητής; Μουγκή ήταν και μίλησε;

Το μήνυμα εστάλη μα δεν το είχα λάβει

Κωλοεταιρείες παιδί μου. Vodafone, Wind, Κλπ. Δεν είναι να τις εμπιστεύεσαι.

Είχαν περάσει μέρες και σε αναζητούσα
Ήθελα να σε δω μα δυστυχώς δεν μπορούσα
Και πήρα πρέφα τότε πως είχα τρελαθεί

“Πήρα πρέφα“. Ποιος είπε πως η τέχνη δεν έχει συνέχεια; Να και η αναφορά στο ρεμπέτικο και την φρασεολογία του. Τσιτσάνη ακούς;

Η μοίρα μας μας έφερε στο ίδιο τραπέζι

Πως λέμε η μοίρα Κλωθώ, ή η μοίρα Λάχεση; Εδώ γίνεται αναφορά στην μοίρα “Μας”, την κακιά μοίρα που έγινε αφορμή να γραφτεί αυτό το τραγούδι.

Και εκεί ακριβώς κατάλαβα μαζί σου τι παίζει
Mπορώ να πω γλυκά σε είχα ερωτευτεί

“ερωτεύομαι γλυκά” π.χ. πάστες, κανταΐφια, γαλακτομπούρεκα κλπ.

Τρέμουν τα πόδια μου όταν μου μιλάει
Νιώθω αμήχανα όταν στα μάτια μου με κοιτάει

Το “μου” δηλώνει ότι τα μάτια είναι δικά του όντως, μιας και θα μπορούσε να τον κοιτάει στα μάτια κάποιου άλλου ας πούμε.

Συνήθως δεν ακούω το τι με ρωτάει
Γιατί απλά φαντάζομαι πώς θα ‘ταν αν με φιλάει

“πώς θα ‘ταν αν με φιλάει” κι η κόρη μου που ναι 4 χρονών δεν τους μπερδεύει έτσι τους χρόνους.

Και λιώνω…
Νιώθω το χρόνο όμορφα να κυλάει, για μια δόση σταματάει
Όποτε χαμογελάει είναι σαν άγνωστου ζωγράφου ζωγραφιά που γελάει

Πσσσσ… να και τα καλολογικά στοιχεία.

Βλέπω την αύρα της σιγά σιγά να με γαργαλάει..

Όραση (βλέπω) και αφή (γαργαλάει) μπερδεύονται εδώ αλλά αυτό είναι μάλλον το λιγότερο.

Με κάνει ευάλωτο αλλά “δε γ……” , ό,τι κ αν της πω αυτή δεν παρεγηγιέται..

Φαίνεται πολύ ευάλωτος και ευαίσθητος, το σωστό να λέγεται.

Αντιθέτως λέει ότι ευχαριστιέται που ‘μαι εδώ, κ ότι το κλίμα που επικρατεί είναι ποθητό

Ποθητό κλίμα. Ναι…

Επιθυμώ να της πω όλα αυτά που ποθώ

Γι’ αυτό φταίει το άνωθεν “ποθητό κλίμα” μάλλον.

, μα δεν μπορώ το κρατώ λες κ είναι μυστικό
Ψάχνω ρυθμό στο πιοτό, μήπως βγάλω μιλιά
Μήπως και καταφέρω να τα πω έστω ψυθιριστά,
Κάποιες φορές που βγαίνουμε μού ντύνεται σαν χίπισσα

Έχει κάνει μεγάλη ζημιά στο styling η ΚΝΕ τελικά.

Όπως κ να χει εγώ την βλέπω πάντα σαν πριγκίπισσα
Η τύπισά μου ήρθε σαν πουλί από το νότο

Καλολογικών στοιχείων συνέχεια κι η αίσθηση ότι αντιγράφει στιχάκια από ημερολόγια είναι πλέον κυρίαρχη.

Πώς στο διάολο κελαηδάνε εκεί για να της πω τι νιώθω..

Ως γνωστόν τα πουλιά του νότου κελαηδάνε διαφορετικά από τα πουλιά του βορρά. Έχουν άλλη προφορά.

Εγώ κολάω, κ αν κολάω δύσκολα ξεκολάω

Αυτό αλήθεια είναι.

Δηλώνω έμμεσα με λέξεις ότι την εκτιμάω

Μα γιατί έμμεσα; Με τέτοια ευφράδεια;

Μήπως και καταλάβει ότι πετάω σαν αεροπλάνο

Το “σαν” τι το θες;

Κ έτσι μ’αφήσει να εργαστώ μες στο δικό της πλάνο

Κοίτα να δεις που τελικά δουλειά έψαχνε το παλικάρι. Γι αυτό τα ‘ρίχνει στην γκόμενα. Άρα μιλάμε γι ένα εξόχως κοινωνικό τραγούδι που θίγει το θέμα της ανεργίας.

Τα χάνω όποτε φεύγει μα έχω υπομονή

Το πρώτο μέρος της φράσης δεν έχει σχέση με το δεύτερο, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Θα μπορούσε να λέει ας πούμε “Τα χάνω όποτε φεύγει μα έχω Peugeot 206.“. To ίδιο θα ‘ταν κι ίσως καλύτερο.

Πόσο θα ήθελα γλυκιά μου να σου κάνω παιδί

Και μετά η αριστερή θολοκουλτούρα τα ‘ριχνε στον Πανταζή που ήταν φερέγγυος και ήθελε να μείνει η άλλη μαζί του έγκυος.

Να φτιάξω μια γλυκιά ατμόσφαιρα και να σου πω ξεντύσου

Είναι και αυταρχικός ο μπαγάσας.

Κ η γλώσσα μου να κάνει βόλτα σ’όλο το κορμί σου

Αυτή δεν είναι γλώσσα αλλά “η οχιάντρα η κακιά η διμούτσουνη” που λεγε κι η Μαλβίνα για την “γλωσσάρα” του Φλωρινιώτη.

Μαζί σου, στην κόλαση μα αυτό είναι σχήμα λόγου

Σοβαρά; Πρόκειται για σχήμα λόγου; Γιατί εγώ είχα καταλάβει πως είχε βάλει πλώρη για τον αγύριστο.

Ξέρω πολλούς που ζήσανε ζωή ταινίας τρόμου

Εδώ η επιστήμη σηκώνει απλά τα χέρια ψηλά.

Ντωντώ μου.. έλα μαζί μου απόψε γλυκιά μου

Για το “Ντωντώ” δεν μου πέφτει λόγος, αλλά είναι σίγουρο πως από την πολύ γλύκα θα πάθουμε κάνα ζάχαρο στο τέλος.

Εύχομαι αν γίνουν όλα αυτά να μην τραβάω τα μαλλιά μου
Στίβω το μυαλό μου μήπως βρω κάτι γαμάτο

Άστο. Μην κουράζεσαι. Δεν…

Αλλά που τέτοια τύχη έχω ρίξει τον πήχη

Τον έχεις ρίξει και πάρα πολύ μάλιστα. Ούτε ο Ζαχαρίας Τσίχλας δεν τον φτάνει εκεί κάτω.

Το στόμα δεν ανοίγει παρά μόνο όταν φύγει

Τι θέλει κι ανοίγει και τότε το ρημάδι;

κ όταν φύγει είναι αργά και εκεί παθαίνω ζημιά (δις).

Εμείς να δεις ζημιά…

Η τοποθέτηση του πρώην διοικητή της ΕΥΠ στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΛΑ.Ο.Σ. είναι ενδεικτική του ότι εν’ έτι 2009 παρακράτος και ακροδεξιά συνεχίζουν να βαδίζουν χέρι-χέρι και η σχέση τους δεν έχει χάσει την… φλόγα των προηγουμένων δεκαετιών. Το βρώμικο κανάλι “πληροφοριών” του Καρατζαφέρη, αυτών που κατά καιρούς “τεκμηριώνουν” τις επιθέσεις του στους πολιτικούς του αντιπάλους, εκτέθηκε σε κοινή θέα και η δυσωδία του είναι ανυπόφορη.

Επίσης η στελέχωση των ψηφοδελτίων με τηλεοπτικούς και επικοινωνιακούς όρους από Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΛΑ.Ο.Σ. νομίζω εγείρει σοβαρότατο θέμα για τον κοινοβουλευτισμό. Ο πολιτικός αριβισμός που περισσεύει στα δύο μεγάλα κόμματα και η σαφής πρόθεση των θαυμαστών του Χίτλερ να ευτελίσουν την κοινοβουλευτική δημοκρατία ώστε κάποια στιγμή να μας πλασάρουν ως σωτήρες τίποτα στρατηγούς ή συνταγματάρχες, βγάζει μάτι.

Και μέσα σ’ όλα αυτά να εκβιάζουν την ψήφο μας με τον μπαμπούλα της ακυβερνησίας; Γιατί ορέ λεβέντες; Τόσα και τόσα χρόνια που κυβερνιέται αυτός ο τόπος τι κατάλαβε ώστε να τρομάζουμε στο ενδεχόμενο της ακυβερνησίας; Τι περισσότερο θα μπορούσε να είχε πάθει αυτή η κακόμοιρη χώρα από όσα έχει υποστεί από το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ; Ε;

Είναι πια κοινό μυστικό… Κυκλοφορεί από γραφείο διευθυντή προγράμματος σε γραφείο διευθυντή ειδήσεων και φιλοδοξεί να βάλει τέλος στην διαρκή αγωνία για την εξεύρεση τηλε-σχολιαστών. Είναι η απάντηση της TV στην ενοποιημένη θεωρία της φυσικής που ερμηνεύει το σύμπαν. Και η πραγματικότητα είναι πως η τηλεόραση πρόλαβε την επιστήμη και κατέληξε στο απόλυτο πάνελ κατάλληλο για κάθε θέμα και κάθε περίσταση. Αποτελείται από 6 παράθυρα και το στελεχώνουν:

Δημοσιογράφος
Διακοσμητικό περισσότερο στοιχείο. Το auto-cue και η απευθείας ενδοσυνεννόηση με τον καναλάρχη καθιστούν πρωτεύων την χωρίστρα με το ζελέ. Ο Ευαγγελάτος έχει απλά καλύτερη από τον Χατζηνικολάου.

Βλάκας
Το alter ego του νεοέλληνα. Η υπόμνηση κάπου-κάπου “πόσο μαλάκας μπορεί να είμαι που κάθομαι και τους παρακολουθώ” λειτουργεί υπέρ της τηλεθέασης αν αναλογιστεί κανείς τις αυτοκαταστροφικές και μαζοχιστικές τάσεις της ανθρώπινης φύσης. Βλάκας μεγαλύτερος του Καψή δεν νομίζω πως μπορεί να βρεθεί στην Ελληνική τηλεόραση. Δεκτές μετρήσεις IQ.

Φασιστοειδές
Εδώ τα πράγματα είναι απλά. Η επιλογή μπορεί να γίνει από την… μεγάλη δεξαμενή στελεχών του ΛΑ.Ο.Σ., δηλαδή τους εξής 4: Άδωνις, Πλεύρης υιός, Βελόπουλος και Βορίδης. Ο Άδωνις είναι πιστεύω η καλύτερη επιλογή γιατί παραπέμπει στην επταετία τότε που φασισμός και γκλάμουρ (κοσμοπολιτισμός αν θέλετε) πήγαιναν χέρι-χέρι, όχι ότι σήμερα δεν πάνε.

Αριστερός του κώλου
Κομπάρσος. Λειτουργεί ως άλλοθι και πρόσχημα. Είναι το αντίβαρο (από αφρολέξ) στον φασίστα. Του δίνει τις κατάλληλες πάσες και βοηθάει την συζήτηση να κρατηθεί σε θέματα που… ταλανίζουν αυτόν τον τόπο όπως αν θα γίνονται παρελάσεις , αν θα ορκίζονται με θρησκευτικό όρκο οι βουλευτές κλπ. Ο Παπαδημούλης με το μουστάκι που παραπέμπει σε αντάρτη γράφει καλύτερα στο γυαλί από κάθε άλλον αυτής της κατηγορίας.

Παπάς
Μετά τον θάνατο του μακαριστού και την απομάκρυνση του παραθυράκια Θεόκλητου ο Άνθιμος είναι ίσως η καλύτερη επιλογή μιας και έχει άποψη (ας θυμηθούμε την ρήση του μεγάλου Χάρρυ Κάλαχαν για τις απόψεις: “Opinions are like assholes… everybody has one.“) ακόμα και για την μουσική ραπ, το πρωκτικό σεξ, την τιμή της ντομάτας στις λαϊκές . Μαζί με τον Βλάκα και τον Φασίστα ενσαρκώνουν στο γυαλί το τρίπτυχο πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια και αν προσέξετε συνήθως κάθονται έτσι ώστε να σχηματίζουν τρίγωνο. Απαραίτητος δίχως άλλο.

Αερολόγος
Με την ικανότητά του να μιλάει ακατάπαυστα χωρίς να λέει τίποτα δίνει τις απαραίτητες ανάσες στην συζήτηση. Άοσμος, άχρωμος, άγευστος. Είναι κάτι σαν τα παλιά μουσικά διαλείμματα της ΥΕΝΕΔ με την Κλειώ Δενάρδου και τον Τώνυ Βαβάτσικο. “Άσε τον Λοβέρδο να μιλάει να κάνουμε ένα τσιγάρο, να πάρουμε μια ανάσα, να ξεκουραστεί λίγο και το κοινό.” είναι μια συχνή εντολή των διευθυντών ροής προγράμματος.