medulla oblongata

kombin

noreply@blogger.com (hatma) — Fri, 18 May 2012 13:34:00 +0000

selam cicişler,
yaz geldi yine davet davet üstüne. kıyafet yetiştiremiyorum. eminim benimle aynı dertten muzdarip bir sürü genç kız vardır. yüce gönlüm kimseyi çaresiz bırakmaya elvermediği için kombinlerimden birkaçını blogumda paylaşayım da arkadaşlara yardımcı olayım dedim. işte ilk kombinim.

Tülbent: Orijinal Silkhouse 150 TL

Tişört: Nesine Dütti 140 TL

Hırka: Terry 150 TL

Etek: Varantino 2500 TL

Eşofman: DHMY 250 TL

Terlik: D&Ğ 500 TL

ibretlik hikayeler

noreply@blogger.com (hatma) — Tue, 13 Dec 2011 01:32:00 +0000

bu görmüş olduğunuz yapı türkiyenin ilk demiryolu köprüsüdür. tren şoförleri tarafından uzun süre kullanıldığı için bu köprünün etrafı, çeşitli öküz türlerinin yaşam alanı haline gelmiş, fakat yakın köylerden bir köy ağasının ete düşkünlüğü yüzünden, öküzlerin soyu tükenmiştir. yerli halkın inanışına göre bu öküzlerin ruhu hala bu topraklarda dolaşmakta, arada sırada köprü etrafında gezinip belki tren geçer ümidiyle gözlerini köprüye dikmiş öküz siluetleri görülmektedir.

kral 12. felis ketus... babasını öldürdükten sonra tahta geçen 12. felis ketus 6 yıl tahtta kalmış, bu süre zarfında hükmettiği topraklara yenilikler getirmiştir. bunlardan birisi, çinden getirtmiş olduğu katı meyve sıkacağıdır. daha önce uzun uğraşlar sonucu meyve suyuna sahip olan halk, katı meyve sıkacağıyla büyük rahatlığa kavuşmuş, sıkacak krallıktaki tüm evlerin vazgeçilmez mutfak aleti haline gelmiştir. bu jesti yüzünden halk, kralı bağrına basmış, felis ketusun uzun yıllar kralları olarak kalmasını istemiş fakat kral, kıskanç kardeşi tarafından bangicamping yaparken ipi kestirilerek genç yaşta katledilmiştir.

bir türkmen hükümdarı bir kız sevmiş. tabii hükümdar olduğu için hemen kızı alırım diye düşünmüş ama çok yanılıyormuş. babası kızı vermemiş. bunun üzerine hükümdar kızı kaçırmaya karar vermiş. bir gün kız bağda üzüm toplarken hükümdarın adamları gelip ağzını burnunu kırmış, sonra da çuvala atıp hükümdara götürmüşler. fakat hükümdar kızın bu halini görünce aşkı kaçıvermiş. "götürün bunu, ben vazgeçtim" demiş. kız da "o kalpak kafana yapışsın inşAllah" diye dua etmiş. hakikaten o günden sonra hükümdarın kalpağı kafasından bir türlü çıkmamış ve onunla ölüp gitmiş. derler ki her bahar mezarının başında kalpak şeklindeki bu çiçek çıkar, hükümdara ağlarmış.

- komşu komşu huu!
- ne?
- oğlun geldi mi?
- geldiii.
- ne getirdi?
- sanane.
- ya bi baksana yüzüme.
- ne var?
- bi şey getirmedi de mi?
- hey ya Rabbim ya!

kimsenin malaya gelinciklerinden haberi yok

noreply@blogger.com (hatma) — Sat, 26 Nov 2011 22:25:00 +0000

sıkıcı günlerin getirileri bitmek bilmiyor sevgili izleyenler. bağımsız sinemaya katkıda bulunmam kaçınılmazdı. filmimin adına tam karar vermedim ama çoraplarından kaleler yaptım olabilir.

filmin ilk sahnesinde duvardaki saati görüyoruz. tek duyulan ise saatin tiktakları ve laminent parkedeki terlik tıpırtıları... sonra başrolümüz olan ev hanımı görünüyor. kendisi karşısındaki dev çamaşır yığınını katlamakla uğraşmakta. yarım saat çamaşır katlıyor. sonra bir an gözü saate takılıyor. o an saatin tiktakları dışında bir şey duyulmuyor ve zaman yavaşlıyor. Sonra yine bayanı görüyoruz. kamera bayanın suratında yarım saat duruyor. sonra zil çalıyor ve bayan kapıya bakıyor. o an kamera arkasından gitmiyor, biz ööööylece boş odaya bakıyoruz. uzaktan kapıcıyla geçen son derece gereksiz konuşmayı dinliyoruz. kapının kapanma sesini tüm ayrıntılarıyla duyuyoruz. derken bayan görüş alanımıza giriyor. çamaşırları katlamaya devam ederken damlayan çeşmenin sesi beynimizi tırmalıyor. bayan kısık sesiyle hüzünlü bir şarkı mırıldanıyor. çok üzülüyoruz. ağlıyoruz.

bunların ne anlamı olduğunu soracak olursanız, gerçekten de hiç bilmiyorum. ben çekeceğim, nasıl olsa bir anlam yükleyen, derin psikolojik sebepler falan bulan olur.

üçleme de düşünüyorum aslında; tavuk, pilav, yoğurt. aslında köfte, makarna, salata da güzel oluyor. dörtleyip kek de mi eklesem? karnım acıktı.

PİLAV-DER Başkanından Önemli Açıklamalar!

noreply@blogger.com (hatma) — Thu, 27 Oct 2011 11:17:00 +0000

PİLAV-DER başkanı hafta başında çıkan haberler hakkında sorduğumuz sorulara yanıt verdi.

Derneğe gelen bağışları cebe indiriyormuşsunuz. Ne iş?
Ne alakası var. Siz bir pilava ne kadar masraf gidiyor, biliyor musunuz? Bunun şehriyesi var, yağı var, suyu var, tuzu var. Bizim amacımız pilavımızı en kaliteli malzemelerle yapmak. Pilav kalitesini yükselttiğimizi düşünüyorum.

Şehriyeler hakkında ileri geri konuştuğunuz, onları dışladığınız iddia ediliyor.
Hayır. Kesinlikle şehriyelerimizi küçümsemiyorum. Pirinç gibi beyaz olmasalar bile onlar bizim şehriyelerimiz. Benim de bir sürü şehriye arkadaşım var. Yalnız tabii burası pilav tenceresi, bunu da unutmasınlar.

ÇORBA-DER başkanıyla sofrayı kimin kuracağı konusunda gerginlik yaşadığınızı duyduk. Buna ne diyeceksiniz?
Şimdi, bu sofra kurma görevi bizim değil. Neden bize soruyorsunuz, anlamadım.

ÇORBA-DER başkanı, “Biz PİLAV-DER başkanıyla konuştuk. Sofrayı onlar kuracaktı. Sonradan üşendiler” dedi.
Hayır, efendim. Yok öyle bir şey. ÇORBA-DER’in işi ne? Hazırlasın. Bizim daha mühim işlerimiz var sonuçta. Çorba sofrada olmasa da olur ama pilav olmadan insanlar doymaz.

Bir de kepekli pirinçler mevzusu var.
Yani bu mevzudan biz de çok sıkıldık. Kepekli pirinçlere bir lafımız yok. Onlar da pirinç sonuçta ama baldo pirinçler gibi her tencereye girmeye kalkmasınlar. Baldo pirinçler baskı altında kalıyor, rahatsız oluyorlar. Zaten, aramızda kalsın ama kepeklilerin tatları da iğrenç.

Bu yaptığınız ayrımcılık değil mi?
Hayır, ben karışmıyorum onlara. Paketleri içinde diledikleri gibi yaşabilirler. Sonuçta özgürlük önemli bir şey. Ben hep bunu savunmuşumdur. Hatta arkadaşlarım özgürlükçülüğün de bu kadarı fazla, diyor. Buradan sesleniyorum, lütfen bireylerin hak ve özgürlüklerini kısıtlamaya çalışmayın. Çok ayıp oluyor.

Peki, teşekkürler. Son olarak söylemek istediğiniz bir şey var mı?
Halka seslenmek istiyorum. Gerizekalı mısınız? Neden her söylenene inanıyorsunuz? Hakkımda çıkan asılsız haberlere prim vermeyin, rica ediyorum.

samır hits 2011

noreply@blogger.com (hatma) — Fri, 08 Jul 2011 13:02:00 +0000

ben bir rüya görmüştüm 3

noreply@blogger.com (hatma) — Wed, 15 Jun 2011 10:31:00 +0000

arkadaşlarımla üniversite kantinindeyiz. birden bir patlama duyuluyor. herkes yere yatıyor. kafayı kaldırdığımızda kantinin ortasında dev bir uzaylı robot dikildiğini görüyoruz. bize kendi acayip dilinde bir şeyler söylüyor. bizden ses çıkmayınca hareketlenecek gibi oluyor. yanımdaki arkadaşım "bir dakika, konuşuyor" deyip robota "hello" diye karşılık veriyor. robot birden duruyor ve bize kendi dilinde cevap veriyor. bunun sebebi sistemindeki bir programın yabancı dilleri kendi diline çevirip beynine iletmesi. bizim söylediğimiz "hello" kelimesi onun beynine kendi dilinde iletildiği için bizim başka bir dilde konuştuğumuzu anlamıyor ve bize kendi dilinde konuşmaya devam ediyor. biz tabii bir şey anlamıyoruz. anlamadığımızı farketmeyen robot artık tahammül edemiyor, sinirleniyor ve saldırıya geçiyor. kantin ceset ve kan doluyor. ben kaçmayı başarıyorum.

bu dehşet gününden bir süre sonrasında okulda olduğumu görüyorum. fakat bu sefer liseli olmuşum. arkadaşlarımın hepsini ayrı ayrı sınıfa yerleştiriyorlar. yerleşimler öğrencilerin ilgi alanları ve yeteneklerine göre belirleniyor. sınıflarda üniversite hocaları ders veriyor. istilacı robotlar yönetimi ele geçirdikten sonra eğitim sistemimizi beğenmedikleri için kökten değişikliğe gitmişler. benim sınıfım yok. benim dışımda kimse ingilizce gramer sevmediği için sınıfsız kaldığımı söylüyor öğretmen.

bir kaç gün sonra sokakta dolaşıyorum. sokaklar her zamanki gibi kalabalık değil. insanlar huzursuz, mutsuz. ağır bir hava var. işgal altında olduğumuzdan her an silah sesleri duyulabiliyor. endişeyle bir yerden bir yere gitmeye çalışırken kamyon kamyon asker taşındığını görüyorum. oradan geçen birine askerleri soruyorum. "paralı askerler" diyor adam. "robotlar parayla asker tutuyorlar." içimden şöyle geçiriyorum: "para için kendi insanına kıymaya değer mi? bu huzursuzluğa değer mi?"

rüyadan çıkarılacak dersler:

1) uzaylı ingilizce bilmek zorunda değildir.

2) iletişim eksiklikleri çok büyük sorunlar doğurabilir.

3) eğitim sisteminde sorun var galiba.

4) bu dünya senin olmaz, ettiğin sana kalmaz, söylemiştim sevgilim, parayla saadet olmaz.

karıcım dön

noreply@blogger.com (hatma) — Tue, 18 Jan 2011 23:22:00 +0000

sen, sen gittin

ve kaldım bir başıma.

hani yeni mezuna tam akbil basmak zor gelir ya, işte öyle zor geliyor ayrılığın bana.

kurtlar vadisi bile keyif vermiyor artık, ağlıyorum ara ara.

sen, sen yoksun ya,

ben artık geceleri kime arkamı dönüp yatacağım?

tulumbadan su çeken inek videosunu izlerken,

kimin konuştuğunu bile duymayacağım?

kimin alışverişini beklemek için girdiğim kitapçıdan,

alim olup çıkacağım?

senden başka kimse yürürken tartışmaya başladığımızda,

zınk diye duruvermiyor yolun ortasında.

kimse gözlerimin ta derinlerine bakıp,

tüm kalbiyle demiyor "sen harbiden çok çirkinsin ya"

ben, ben var ya,

youtube'taki videonun dolmasını,

oyunus'taki rakibin pas geçmesini bekler gibi bekliyorum seni,

sabırsızlıkla.

sinema salonunda bir salak

noreply@blogger.com (hatma) — Wed, 10 Nov 2010 10:01:00 +0000

ben hikaye yazarlığından, senaryodan falan anlamam. fakat şu konuda eminim ki bir karakterin kimseyi incitemeyecek kadar iyi olduğunu sırasıyla tüm karakterlere beşeryüzbin defa söyletmek yerine bu karakterin iyiliğini gösteren bir kaç örnek göstermek yeterli sanıyorum. şahsen son gittiğim "new york'ta beş minare" filminde "hayır, bir hata yapıyorsunuz, o kimseyi incitmez" cümlesini duymaktan gına gelmişti.

ayrıca film bana, akşam haberleri esnasında "aa biraz bundan, biraz da şundan koyayım filme, hmm nefis oldu" gibi notlar alınarak oluşturulmuş bir film gibi geldi. adı "aralarında bağ kurulamamış olaylar bütünü" de olabilirdi bence. mesajların resmen gözümüze sokulması da cabası. bu mesajlardan biri de islam'ın adını kullanıp terör eylemleri yapan insanların yanı sıra, iyi kalpli ve güzel şeyler yapmaya çalışan dindarların da olduğuydu. bir de töre cinayetlerinin cehaletten kaynaklandığıyla ilgili bir konu işlemişti mahsun.

film çıkışında tam bizim mösyöye "ya biz salak mıyız, niye mesajlarını bu kadar açık bir şekilde tekrar edip durmuş ki" diyecekken arkadaki adamın biri şöyle dedi: "işte ya, adam süper çekmiş, hepsi doğru, türkiye'de tüm geri kalmışlıklar cehalet ve din yüzünden"?!?!

büyüğümsün mahsun...

arakawa under the bridge

noreply@blogger.com (hatma) — Wed, 20 Oct 2010 10:12:00 +0000

hiç kimseye borçlu kalamayan genç bir adamın venüsten geldiğini iddia eden bir kıza borçlanmasıyla başlayan bir hikaye... tüm anime bir köprünün altında geçiyor.
köprünün altında yaşayan şöyle tipler var:

bence çok komikli, aynı zamanda "what is common sense, anyway?" gibi güzel sorular da soruyor. böylesi zor bulunur. bu kadar.

yazıyı ikinci sezon bridge x bridge'in bitiş müziği ile noktalamak isterim sevgili dinleyenler.

günün menüsü: yumurta çakması ve ekmek

noreply@blogger.com (hatma) — Wed, 13 Oct 2010 13:50:00 +0000

merhaba sevgili hanımlar, "beceriksiz ev hanımlarına pratik rezillikler" adlı yazı dizisine başlamış bulunmaktayım. diziye yumurta çakmasıyla başlayacağım.

öncelikle henüz yıkamış olduğumuz sahanı ateşe koyup sahana yağımızı koyuyoruz. ne kadar koyuyoruz bilmiyorum. her defasında kafadan atıyoruz. en kötü ihtimal birinden birinde tuttururuz değil mi? ehe. herneyse ciddileşelim.

bir sonraki adımda yumurtamızı çakıyoruz. bunu kase kenarında, tezgahta veya tencere kenarında yapabilirsiniz. yalnız tezgahta yaparsanız bütün yumurtanın tezgaha akması gibi bir ihtimal var (gerçekten var!) ve o manzara hiç güzel olmuyor, söyleyeyim. ben tencere kenarını da tercih etmiyorum çünkü genelde tencerenin içini tutturamıyorum.

yumurtayı kaseye çaktıktan sonra biraz pulbiber ve tuz katıyoruz. Tabii ki beceriksiz hanımlar olarak bir ritüel haline getirmiş olduğumuz tuz kapağını açık unutma olayını es geçmiyor ve yumurtayı tuza buluyoruz. çay kaşığı yardımıyla tuzun fazlasından kurtulduktan sonra yumurtayı çırpıyoruz.

biz bunlarla uğraşırken ateşin üzerinde unuttuğumuz yağdan sesler gelmeye başlıyor. Buradan yağın yanmak üzere olduğunu anlıyoruz ve hemen yağı ateşten alıyoruz.

yumurta hazır olduğunda yumurtayı sahana yavaaaşçana döküyoruz. beceriksizliğin bir numaralı şartı olan sabırsızlık yüzünden bu yavaş dökme olayına alışmak biraz zaman alabilir.

yumurta sahana yapışıp canı çıkana kadar pişiriyoruz. her seferinde "bir dahakine ateşten daha erken alacağım, kesin!" diyerek kendimize telkinde bulunuyoruz fakat her defasında yine aynı hatayı yapıyoruz.

son olarak yumurtamız tam da hazır olmuşken evde bulunan tek ekmeğin on günlük taşlaşmış bir ekmek olduğunu görüyoruz zira beceriksizliğin en önemli sebeplerinden biri de unutkanlıktır. herneyse sonunda aç kalmıyoruz. afiyet olsun!

höttüdük

noreply@blogger.com (hatma) — Wed, 29 Sep 2010 11:19:00 +0000

bizim mösyö olmadığı zamanlarda evde yalnızca mutfakta yaşayan örümcek ve ben kalıyoruz. süpürge yaparken onu makinaya çekmeye çalıştığım andaki başarılı kaçışından sonra bir daha ona bulaşmadım. barış içinde yaşıyoruz. onu seviyorum. genelde çok sessiz. en sevdiği şey bütün gün köşede durmak. süpürge sesini duyunca acı hatıralar aklına geldiğinden olacak herhalde, ortadan kayboluyor. kapı ve duvar arasında yattığı yer var. mekanını merak ediyorum tabii ama denedim, sığamıyorum. bir ara evimize karıncalar dadandığında bayağı bir şişmanlamıştı. yattığı yere sığamaz da yeni yerler arar, evi berbat eder diye çok korktum. neyseki karıncalara kesin çözüm buldum. sanırım bana biraz bozuldu ama şu an aramız iyi. geçende çavdar tarlasında çocukları bitirdim. ona da biraz okudum ama kaçtı. galiba biraz depresif buldu. neyse, şimdi ona bir isim arıyoruz. ben "höttüdük olsun" dedim ama beğenmedi. bloga yazayım belki beğeneceği bir öneri ile gelen olur diye düşündüm. örümceğim ve ben önerileriniz bekliyoruz. hürmetler...

VIP

noreply@blogger.com (hatma) — Fri, 03 Sep 2010 08:01:00 +0000

VIP ne demektir? efenim açılımı very important person olan VIP sizi böcek gibi hissettiren bir kısaltmadır. Bazı insanların gözünde çok da önemli olmadığınızın bir göstergesidir. Bu insanlar "important"ın başına "very" getirerek "siz de importantsınız tabii arkadaşlar ama onlar very important" diyerek gönül alma yoluna gitmişlerdir. Biz de "oha biz de importantmışız ama az importantmışız." diyerek sevincimizden havalara uçmuşuzdur fakat hayatta kabullenemeyeceğimiz şeyler de vardır dostlarım. misal Wikipedia'da VIP örnekleri şöyle sıralanmış:"Examples include celebrities, heads of state/heads of government, major employers, wealthy individuals,..." şimdi bir celebrity sırf celebrity diye veya zengin vatandaş sırf zengin diye very important da ben mi değilim. Ağzını burnunu kırarım lan ben o celebritynin.

one more time, one more chance

noreply@blogger.com (hatma) — Tue, 31 Aug 2010 08:50:00 +0000

geçenlerde five centimetres per second adlı animeyi izledim. hem hikayesi hem de görselliği beni derinden etkiledi. oturdum ağladım. şaka şaka ağlamadım ama çok güzeldi. bence izleyin yani yoksa ağlarım. şaka şaka ağlamam.

One More Time One More Chance en Yahoo! Video

dersimiz vatan konumuz referandum

noreply@blogger.com (hatma) — Sat, 28 Aug 2010 08:30:00 +0000

referandum tartışması facebooku aldı götürdü. "hayır demeyen cahildir, evet demeyene yuh diyorum, hayırsever vatandaş hayır de, evetsever vatandaşlar buraya" şeklindeki iletilerden, paylaşımlardan ve nefret dolu atışmalardan bıktım açıkçası. "efendi gibi gidelim oyumuzu verelim gelelim" diyen bir insan evladı görmedim. işbu sebepten bendeniz referandumda ZIKKIM oyu kullanmaya karar verdim. referandumda sevgi için huzur için ZIKKIM diyoruz. gel sen de ZIKKIM de. vatanını seviyorsan paylaş. paylaşmayanın Allah belasını versin.

biz bazen

noreply@blogger.com (hatma) — Thu, 19 Aug 2010 13:53:00 +0000

ben bir rüya görmüştüm 2

noreply@blogger.com (hatma) — Tue, 25 May 2010 07:31:00 +0000

yer yeşil, gök mavi... karşıdan önce bir duman yükseliyor. sonra bu duman korkunç bir dinazor şeklini alıyor, meydanda birikmiş insanlara doğru koşmaya başlıyor. insanların bir kısmı geriye doğru kaçıyor. bir kısmıysa ileriye, dinazora doğru bağırarak koşuyor. duman dinazor ve ona doğru koşan insanlar çarpıştığında bir patlama oluyor.

etrafı kaplayan sis dağıldığında korkup kaçan insanların öldüğünü görüyoruz. içlerinden bir tanesi bile kurtulmamış. kurtulanların hepsi, dinazora doğru koşan insanlar. onlar da sapasağlam değil. çeşitli mutasyonlara uğramışlar. ben de o sağ kalan insanlardanmışım. henüz ne gibi bir mutasyona maruz kaldığımı çözmüş değilim.

diğer insanlarla birlikte şehre iniyoruz. şehir de mutasyona uğramış. tüm yapılar greko-roman tarzına dönmüş. yunanca "eczane" yazan bir dükkanın önünde duruyoruz. o an farkediyorum ki ben kıvırcık saçlı erkek bir eczacıya dönüşmüşüm. bana birşeyler soruyorlar. onlara dönüp diyorum ki:
-non, je suis une fille.

samır hits 2010 - vol 2.

noreply@blogger.com (hatma) — Wed, 19 May 2010 18:41:00 +0000

1.yumeji's theme - shigeru umebayashi
2.dem - mercan dede feat. azam ali
3.goodnight moon - shivaree
4.urami ibushi - meiko kashi
5.she - elvis costello
6.i saw daddy today - yann tiersen
7.breath me - sia
8.i believe - shin seung hun
9.elleri ellerime - duman
10.falling in love at a coffee shop - landon pigg
11.everybody's gotta learn sometimes - beck
12.from prison to hospital - yann tiersen
13.tell me now so i know - holly golightly
14.bu aşk beni yorar - duman
15.waltz of the butterfly - seitkaliyev
16.creep - radiohead
17.hey yar - minoo javan
18.the man who sold the world - nirvana
19.subterranean homesick alien - radiohead

samır hits 2010

noreply@blogger.com (hatma) — Mon, 10 May 2010 07:19:00 +0000

atla abi, gidiyoruz.

noreply@blogger.com (hatma) — Thu, 06 May 2010 16:56:00 +0000

bu son derece teknolojik, pratik ve artistik taşıma yöntemini görünce deklanşöre basmadan edemedim.

ben bir rüya görmüştüm.

noreply@blogger.com (hatma) — Tue, 04 May 2010 21:11:00 +0000

gecenin karanlığında geniş bir caddede yürüyorum. vahşi batı filmlerindeki gibi ıssız yolda toza bulanmış çalı topakları uçuşuyor. karanlığı patlayan bombalar bozuyor. her an bir tanesinin tepemde bitmesinden korkarak ilerliyorum. şehre ne olduğundan haberim yok. bir yandan korkudan titrerken, diğer yandan ne olmuş hemşerim buraya der gibi etrafa meraklı gözlerle bakıyorum. o sırada yerden bir oda bitiyor, ben de içinde bitiyorum. odanın içinde iki adam...

- abi, diyorum. ne oluyor burada. savaş mı çıktı?
- hemen google'dan bakalım, diyorlar.

bakıyoruz ki, o da ne! şehri uzaylılar istila etmiş. bu manşeti okumamızla birlikte oda yok oluyor, kafamı yukarı bir kaldırıyorum,devasa bir uzay gemisi tüm gökyüzünü kaplamış. öyle ışıklı, alengirli bir kaportası var ki uss-enterprise'ın 2009 versiyonu bu geminin yanında halt etmiş. bu uzay gemisini görmemle dadaaan diye korku sahnesi ses efekti geldikten sonra ben bıdıbıdı eve koşuyorum.

eve vardığımda komşunun oğlu, korku filmlerinde psikopatik bir bakışla amaçsızca dikelen çocuklar gibi kapıda duruyor. komşunun evine giriyorum. komşu kadın ve kocası zil zurna sarhoş olmuş, sonra da uyuyakalmışlar. çocuk bir annesinin bir babasının başına gidiyor, kıyafetlerini çekiştiriyor, ağlıyor, sızlıyor ama nafile, uyanmıyorlar. çocuğun haline içim cız ediyor. derken, babamı fark ediyorum, bir kenarda uyuyan komşu bayanın mücevher kutusunu açmış, hangi küpenin en güzel olduğuna karar vermeye çalışıyor. sonunda hiçbirini beğenmiyor, bırakıyor. o sırada içeri kardeşim giriyor, babam ve kardeşim saçma bir sebepten tartışmaya başlıyorlar. ben dışarıda bir hareketlenme seziyorum, dışarı çıkıyorum. tartışma sesleri dışında hiçbir ses yok. bu arada babam ve kardeşim komşunun evinden tartışarak çıkıyor.

-susun, diyorum. susun, bir şeyler oluyor.

bomba sesleri kesilmiş. etrafı korkunç bir sessizlik kaplamış. sağ kalan ender insanlardan olduğumuzu farkediyorum. yere yatıyoruz ve korkumuzla yüzleşmeyi bekliyoruz.babam ve kardeşim fısıltıyla tekrar tartışmaya başlıyorlar. bir diğerine “senin yüzünden yakalanacağız” gibisinden bir şeyler söylüyor. bir an her şey duruyor. bahçe kapısına bakıyoruz. tişört giymiş, korkunç suratlı, buruş buruş bir uzaylı elinde not defteri ve kalemiyle kapının önünden geçiyor, bir an kurtulduk, gidiyor diyoruz içimizden…. kiiii, zönk diye bize dönüyor.

hayâl

noreply@blogger.com (hatma) — Wed, 07 Apr 2010 20:04:00 +0000

sen ve ben

bir göl kıyısında,

yemyeşil çimlerin üstünde kitap okuyoruz.

ılık ılık rüzgar esiyor.

başın dizlerimde, elim saçlarında...

sonra sen uyuyakalıyorsun.

ben bir süre daha okuyorum.

dizlerim uyuşunca,

kafana bir koyuyorum,

bir de yerden yiyorsun...

bizim mahalle aşağıki mahalle

noreply@blogger.com (hatma) — Sat, 03 Apr 2010 19:17:00 +0000

bugün aile köklerimiz hakkında yazmak istiyorum.

benim büyük dedem koreli. soyadları çugulleymiş. kan davasından dolayı kore’den firar etmişler. italya’ya kaçmışlar. dedem orada babanemle tanışmış. babanem güzeller güzeli bir italyan kızıymış. üzüm bağlarında dolaşırlarken birbirlerine vurulmuşlar. babam italya’da doğmuş. dedem ünlü italyan mafya sülalesi cubuccilerle takışınca türkiye’ye kaçmışlar.üzüm bağlarındaki gezinmelerine izmir’de devam etmişler. babam annemi izmir’deki bir üzüm bağında görmüş. hemencecik evlenmişler.

annemin babası çin’de yaşayan singapurlu bir balıkçıymış. ben onu hiç görmedim. bir gün koskocaman bir mersinbalığı tarafından yenilmiş. (ya da yutulmuş. yani balık dedemi çiğnedi mi yoksa çiğnemeden mi yuttu, onu bilmiyorum). ananem bolivyalı esmer bir kızmış. dedemle büyük okyanus açıklarında bir yerlerde tanışmışlar herhalde. ananem dedem ölünce acısını içine gömmüş, yakışıklı bir bahriyeliyle evlenmiş. adam emekli olunca izmir’e yerleşmişler. (adama dede demiyorum, amca diyorum çünkü gerçek dedem değil).

ben laos’lu bir gençle nişanlıyım. biz ailecek laos’u çok seviyoruz. her yaz gidiyoruz. nişanlımın babası aslında liechtenstein göçmeni. laos’ta çok göçmen var. sıcak memleket ya, ondan herhalde. annesi de burkina fasolu. ogadugu’nun bir köyündenmişler. öyle diyor. neyse böyle şeyler işte.

marketten dönüyorum ellerim dolu

noreply@blogger.com (hatma) — Sat, 09 Jan 2010 20:51:00 +0000

teybinde ilahiyle yürüyor tesbihçi amca. parlak ve sevimli gözlerine bakıyorum.

-şu siyahlardan iki tane versene amca.

küçük bir tahta parçasına çaktığı çivilere asmış olduğu çengelli iğnelerin birinden çıkarıyor istediğim tesbihleri.

-ne kadar amca?

-bir lira versen yeter evladım.

iki lira bırakıyorum titreyen eline. kocaman açılmış kara gözleriyle ilk defa bakıyor gözlerimin içine.

-oo bu çok evladım. olmaz!

ve bir lirayı geri uzatıyor bana. gözlerim doluyor. onu yarı şaşkın yarı mutlu arkamda bırakarak karışıyorum kalabalığın içine.

sesi geliyor uzaktan;

-Allah razı olsun yavrum. helal et o zaman.

kendimden utanıyorum..

ünlü bir koreli düşünür demiş ki;

noreply@blogger.com (hatma) — Sat, 09 Jan 2010 13:16:00 +0000

yazamıyorsanız çiziniz.

laylaylom. bom.

noreply@blogger.com (hatma) — Thu, 07 Jan 2010 20:56:00 +0000

yok, ben yazmamalıyım. düşünce baloncuklarından ibaretken mükemmelmiş gibi görünen kelimeler, ne zaman yazmaya çalışsam birer zırvaya dönüşüveriyorlar. zaten kompozisyon sınavları hayatımın en zor sınavları olmuştur.

neyse o zaman ben size albüm önereyim. nouvelle vague'nun yine aynı adlı albümünü şiddetle, hiddetle, ciddiyetle falan tavsiye ederim. ananeniz bile "kapat şunu kafam şişti" gibi serzenişlerde bulunamayacak.