சிதறல்கள்

காதலில் சொதப்புவது எப்படி?

2012-02-18T08:04:00.000+05:30

அவள்: காதலில் சொதப்புவது எப்படி - படம் பார்த்தியாடா?
அவன்: இத படத்துல வேற போய் பார்க்கனுமா?
அவள்: $^%&%$#$#@#@#$@$#
----

இப்படித்தாங்க.. சாதாரணமா ஆரம்பிக்கிற ஒரு உரையாடல், ஒரு சாதிச்சண்டை அளவுக்கு டெவெலப் ஆகி, கடைசியில அவள் அவனைத் திட்ட, அவன் அவள்கிட்ட திட்டு வாங்க - இப்படி திட்ட திட்ட காதல் பண்றத, ரெண்டு மணி நேரம் ஜாலியா சொல்லி இருக்காங்க.

ஏற்கனவே வலை மக்களுக்கு குறும்படமா அறிமுகமான படம்தான். அதை அப்படியே மேக்சிமைஸ் செஞ்சி, பெரிய திரையில காட்டி இருக்காரு இயக்குனர். படத்தோட ஒளிப்பதிவு கோளாறா, இல்லை சாந்தி தியேட்டர் ப்ரொஜெக்டர் கோளாறானு தெரியல - தியேட்டர்லயே படம் திருட்டு விசிடி தரத்துலதான் இருந்தது. இருந்தும் படத்தோட நம்மள ஒட்ட வைக்கிறது என்னன்னு பார்த்தீங்கன்னா, பெவிகாலோ, சீட்ல ஒட்டியிருந்த பப்பிள்-கம்மோ இல்ல - காதல். அதவிட, காதலிக்க பசங்க செய்ற சொதப்பல்கள்.

அதுலயும், சித்தார்த்-அமலா பாலோட மெயின் காதல் கதைய விட, சித்தார்த் நண்பனா வர்ரவரோட சொதப்பல் செம கலக்கல். அதுதான் ஒரிஜினல் குறும்படத்தோட கதைன்னு நினைக்கிறேன் (நான் இன்னும் குறும்படத்த பார்க்கல!). "அவ உன்னத்தான்டா பார்க்குறா! லவ் பண்ணிடு மச்சி!" இப்படின்னு கூட இருந்தே ஏத்தி விடற நண்பர்களா நாம ஏணியா பார்ப்போம். ஆனா, அந்த ஏணி நம்மள எப்படி பார்க்கும்னா "மாப்ள! நீ கீழ இருந்துகிட்டு கீழ விழுந்த பெருசா அடி படாது. அதனால இந்த ஏணி வழியா மேல போய், அங்க இருந்து கீழ விழனும்! சரியா!?" -

கமிங் பேக் டூ மெயின் ஸ்டோரி - படத்துல ஹீரோ, ஹீரோயின தவிர்த்து நிறைய சுவாரசியமான கேரக்டர்களும் விஷயங்களும் இருக்குது. தமன்னா படத்தை Facebook ப்ரோபைல் போட்டோவா வச்சிருக்குற சித்தார்த் பாட்டி, அமலா பால் அப்பா- அம்மாவோட காதல் கதை (ஆமாங்க, படத்துல ஆடியன்ச தவிர மீதி எல்லாருமே காதல் பண்ணிட்டுதான் இருக்காங்க!), பாண்டிச்சேரி ட்ரிப் அப்புறம் முக்கியமா "இனிமே உண்மைதான் பேசுவேன்" அப்டின்னு காதலிகிட்ட சத்தியம் பண்ணிட்டு, இந்த டிரஸ் எப்படி இருக்குன்னு கேட்டவகிட்ட, "கேவலமா இருக்கு"ன்னு உண்மைய சொல்லி அடி வாங்குற காதலன் - இப்படி சொல்லிகிட்டே போகலாம்.

மொத்ததுல, ஒரு சுவாரசியமான படம்.

கடைசியா சொல்ற மெசேஜ் என்னன்னா - பசங்க எல்லாம் டிசி கரண்ட் மாதிரி - ஒரு நேரத்துல ஒரு விஷயத்த மட்டுமே யோசிச்சிட்டு அப்படியே நேரா போய்கிட்டே இருப்பாங்க. ஆனா, டிசி கரண்ட் வேலைக்காகாது. பொண்ணுங்க எல்லாம் ஏசி கரண்ட் மாதிரி. எப்பவுமே ஏசிக்கிட்டே இருக்குறதுனால இல்ல.. நிமிசத்துக்கு ஒண்ணா மாத்தி மாத்தி யோசிச்சு, அவங்களும் குழம்பி, பசங்களையும் குழப்புவாங்க. ஆனா, ஏசி கரன்ட்டுதான் வீட்டுக்குதவும். அதனாலதான் காலங்காலமா, வீட்டுல விளக்கேத்தனும்னா கல்யாணம் பண்ணிக்கோங்கறாங்க. இத புரிஞ்சிகிட்டாதன் லைப் safe. இல்லாட்டி off.
--
தினம் இரு திருக்குறள் - http://twikural.veerasundar.com/

ஸ்மைலி

2010-12-09T15:20:00.000+05:30

நீ முத்த ஸ்மைலி அனுப்பும்
ஒவ்வொரு முறையும்
வெட்கிச் சிவக்கிறது
என் கணினி.
வெறுமையாகக் கிடக்கிறது
என் கன்னம்.

நந்தலாலா

2010-11-27T18:06:00.001+05:30

சலசலவென்று மெதுவாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நீரோடை. ஓடையின் உள்ளே, அசைந்தாடிக்கொண்டிருக்கும் நீர்ச்செடிகள். நீரோடும் ஒலியைத் தவிர்த்து, வேறு ஏதும் இல்லாத, அமைதியான காட்சியாக திரையில் விரிகிறது நந்தலாலா. "இசை - இளையராஜா" என்று ஆரம்பிக்கும் இந்த காட்சிக்கும், நந்தலாலா படத்திற்கும் ஏக பொருத்தம். அமைதியான நீரோடைக்கு, அதன் ஓட்டம் இசையாவதைப் போல், மெதுவாக கடந்து செல்லும் திரைக்கதைக்கு, இசையாகி இருக்கிறார் இளையராஜா - படத்தின் முதற் கதாநாயகர்.

வயதால் சிறுவனான அகி (அஸ்வத்), மனதால் குழந்தையான பாஸ்கரனும் (மிஷ்கின்) தங்களது அம்மாக்களைத் தேடிச் செல்லும் பயணம்தான் நந்தலாலா. அகிக்கு அவனது அம்மா கன்னத்தில் ஒரே ஒரு முத்தமிட வேண்டும். பாஸ்கரனுக்கு அவனது அம்மா கன்னத்தில் ஒரு அறை விட வேண்டும். சுற்றுலா போவதாகப் பொய் சொல்லி வீட்டில் இருந்து கிளம்பும் அகி, மன நல காப்பகத்தில் இருந்து தப்பித்து வரும் பாஸ்கரன் என தாயைத் தேடி தனித்தனியே கிளம்பும் இந்த இருவரையும் இணைக்கிறது பயணம். இவர்களின் பயணத்தில் எதிர்கொள்ளும் மனிதர்களும், நிகழ்வுகளும்தான் நந்தலாலா.

திரைப்படம் என்பது ஒரு காட்சி ஊடகம் என்பதை மிகச்சரியாக பயன்படுத்தி இருக்கிறார் இயக்குனர். திரைக்கதையில் பல இடங்களில் வசனமே இல்லை (அல்லது குறைவு). இருந்தாலும், சொல்ல வந்ததை தெளிவாக உணர்த்தி இருக்கிறார். உதாரணமாக மிஷ்கினும், அஸ்வத்தும் நெடுஞ்சாலை ஓரத்தில் நின்று பேசும் காட்சி. மிஷ்கின் தனது தாயின் கன்னத்தில் அறைய தேடிப் போவதாகச் சொல்ல, அதற்கு அஸ்வத் தான் தன் தாயின் கன்னத்தில் முத்தமிட அவளைத் தேடிப் போவதாகச் சொல்ல, இருவருக்கும் இடையில் நீண்டு கிடக்கிறது நெடுஞ்சாலையின் வெள்ளைக் கோடு. இதைப் போல படம் முழுக்க பல காட்சிகள். அனைத்தையும் இங்கே சொல்வதானால், படத்தின் திரைக்கதையைத்தான் முழுவதுமாக எழுத வேண்டி இருக்கும். :)

திரைமொழி குறைவு என்பதானால படம் முழுக்க இசைமொழி பேசி இருக்கிறார் இளையராஜா. அதிலும், இறுதிக்காட்சியில் மிஷ்கின் அவரது அம்மாவைப் பார்த்து அழும்பொழுது, "தாலாட்டு கேட்க" என்று உருகும் குரலாய் இளையாராஜா ஆரம்பிக்க, கேட்கும் யாருக்கும் ஒருதுளியாவது கண்ணில் நீர் துளிர்க்கும். பின்னணி இசை நம்மையும் பயணத்தில் கூட அழைத்து செல்கிறது.

சில காட்சிகளில் "அஞ்சாதே" பாதிப்பு இருந்தாலும், ஒளிப்பதிவில் பல காட்சிகள் மனதை விட்டு இன்னும் அகல மறுக்கிறது. இதைப் போல, படம் நெடுகிலும் வரும் சின்ன கதாபாத்திரங்களும் திரைக்கதையை முன்னெடுத்துச் சென்றிருக்கின்றனர். சிறுவன் அஸ்வத் பள்ளி ஆங்கிலத்தில் பிளந்து கட்ட, முரட்டு மீசை காவல் அதிகாரி ஒன்றும் புரியாமல், அஸ்வத்தை உற்று பார்க்க அரங்கில் சிரிப்பலைகள். இறுக்கமான திரைக்கதையை இலகுவாக்குவது இதைப்போல ஆங்காங்கே பரவிக் கிடக்கும் (நகைச்)சுவையான காட்சிகள்.

வாசமான ரோஜாவாக நந்தலாலா இருந்தாலும், ஆங்காங்கே சில முட்களும் எட்டிப் பார்க்கின்றன. முள்ளில்லாத ரோஜா இங்கே ஏது? அதனால் மலரை மட்டும் ரசிப்போம்.

அமைதியான, உணர்வு சார்ந்த படங்களை நீங்கள் ரசிப்பீர்கள் என்றால், நந்தலாலாவும் உங்களை கண்டிப்பாக ரசிக்க வைக்கும்.

தி கராத்தே கிட் (The Karate Kid) - விமர்சனம்

2010-06-12T23:22:00.000+05:30

விளையாட்டை கருவாக வைத்து எடுக்கப்படும் தமிழ் படங்களில் ஒரு விஷயம் கவனித்திருக்கீர்களா? ஏதேனும் ஒரு முக்கியமான போட்டிக்காக தயாராகும் கதாநாயகன் அதிகபட்சம் பத்து தன்டால்கள், ஒரு கையில்லாத பனியன், கொஞ்சம் வியர்வை, பின் ஒரு பின்னணி பாடல் - இவற்றை மட்டும் வைத்து பயிற்சி எடுத்து போட்டி இறுதி வரை சென்று விடுவார். பின், போட்டியில் வில்லனிடம் கொஞ்சமே கொஞ்சம் அடி வாங்கி, பயிற்சியாளர் 'கமான்' சொன்னவுடன், வீறு கொண்டு வில்லனை வீழ்த்தி, பின் கதாநாயகியை கட்டிப் பிடித்து கட்டை விரல் உயர்த்துவார். அதிகபட்சமாக இந்த காட்சிகள் ஒரு பதினைந்து நிமிடங்கள் வரும். இதில் கதாநாயகனின் 'பில்டப்' காட்சிகளுக்கு மட்டுமே ஒரு பத்து நிமிடங்கள் சென்று விடும். ஆனால், இப்படி ஒரு போட்டிக்காக ஒரு சிறுவன் தயாராவதை மட்டுமே ஒரு முழு நீள படமாக எடுத்தால்?

தி கராத்தே கிட் (The Karate Kid) - பார்க்கர் (ஜேடன் ஸ்மித்) என்ற பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் சீனாவில் நடைபெறும் கராத்தே போட்டிக்காக தயாராகிறான். அவனை தயார்படுத்துவது ஹான் (ஜாக்கிசான்) என்கிற கட்டிட பராமரிப்பாளர். பூஜ்யமாக இருந்த சிறுவனை, ஹான் புலியாக மாற்றுவதுதான் படத்தின் கதை. குறையேதும் இல்லாமல் எடுத்திருக்கிறார்கள்.

அம்மாவின் பணி மாறுதல் காரணமாக, அமெரிக்காவில் இருந்து சீனாவிற்கு வருகிறான் சிறுவன் பார்க்கர். அங்கே பார்க்கும் ஒரு சிறுமியிடம் நட்பாக ஆசைப்பட்டு அவளிடம் பேசும் போது, சிறுமியின் ஆண் நண்பன், செங் (கராத்தே கற்றவன்), பார்க்கரை அடிக்கிறான். பின், பள்ளியில் பார்க்கும் இடங்களில் எல்லாம் செங், பார்க்கரிடம் வம்பு செய்ய, செங்கை கண்டாலே பார்க்கர் பயந்து ஓடுகிறான். ஒரு கட்டத்தில், செங்கும் அவனது பிற நண்பர்களும் பார்க்கரை சுற்றி வளைத்து அடிக்க, அவனைக் காப்பாற்றுகிறார் ஹான். பின், ஹானும் பார்க்கரும் சமாதானம் செய்ய செங்கின் கராத்தே பள்ளிக்கு செல்கிறார்கள். அங்கே நடக்கும் நிகழ்வுகளால் கராத்தே போட்டிக்காக பார்க்கரை தயார் செய்கிறேன் என்று ஹான் சவால் விட நேர்கிறது. அதில் இருந்து, ஹான் போட்டிக்காக பார்க்கரை தயார் செய்கிறார். இறுதிப் போட்டியில் (எதிர்பார்த்தபடியே) பார்க்கர், செங்கை வீழ்த்தி கோப்பையை வெல்கிறான்.

படத்தின் முக்கிய பலம் பார்க்கராக நடித்து இருக்கும் ஜேடன் ஸ்மித். வில் ஸ்மித்தின் மகனாம். டைனோசருக்கு பிறந்தது, டாக் ஆகாது (:) ) என்று நிரூபித்து இருக்கிறான். சரியான பயிற்சி இல்லாமல், எதிரியுடன் மோதி அடிவாங்கி விழும் போதும், பின் ஜாக்கிசானிடம் பயிற்சி எடுக்கும் காட்சிகளிலும், இறுதிக் காட்சிகளில் நடக்கும் கராத்தே சண்டையிலும் முழு ஈடுபாட்டுடன் நடித்து, தன் திறமையை நிரூபித்து இருக்கிறான். ஹாலிவுட்டிற்கு ஒரு கதாநாயகன் தயார்!

ஜாக்கிசானைப் பற்றி தனியாக சொல்ல தேவை இல்லை. வழக்கமாக, கதாநாயர்கள் அறிமுக காட்சி என்றாலே, கேமரா வானத்தில் இருந்து, பூமிக்கு இறங்கி கதாநாயகன் காலை பத்து முறை சுற்றி விட்டு, இடுப்பு வழியாக தலைக்கு மேலேறி இறுதியாக நாயகனின் முகத்தை காட்டுவதற்குள் நமக்கு இங்கே தலை சுற்றி கிறுகிறுத்திருக்கும். இந்த மாதிரியான வீண் காட்சிகள் எதுவுமில்லாமல் இயல்பாக திரையில் வந்து, இறுதி வரை தன் பலத்தை நிரூபித்திருக்கிறார். வயது ஏறியிருப்பது தெளிவாக தெரிந்தாலும், சண்டையின் போது அந்த வேகம் இன்னும் போகவில்லை. அதிலும், பார்க்கரை, செங்கிடம் இருந்து காப்பாற்றும் சண்டைக் காட்சியில், சிறுவர்களிடம் மோதுவதால், நேரடியாக அடிக்காமலே அவர்களை வீழ்த்துவது அருமை. ஜாக்கிசான் திரையில் வரும் போதெல்லாம், அரங்கத்தில் கேட்கும் கைதட்டலே அவரின் நடிப்பிற்கு சாட்சி. நிஜ சிங்கம்!

படத்தில், குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய இரண்டு அம்சங்கள் - ஒளிப்பதிவு மற்றும் வசனம். கராத்தே சண்டைகளை பரபரப்பாக காட்டுவதில் முக்கிய பங்காற்றியிருக்கிறது ஒளிப்பதிவு. வசனம் - வாய்ப்பே இல்லை. படம் முழுக்க பரவியிருக்கிறது 'நச்' வசனங்கள். எழுதியவருக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். "அடிச்ச ஒன்னரை டன் வெய்ட்டுடா" என்று அதிரிபுதிரி வசனங்களை எழுதுபவர்கள் தயவு செய்து கவனிக்க!

வாய்ப்பு கிடைத்தால் கண்டிப்பாக பாருங்கள் - தி கராத்தே கிட்!

அடியாள்

2010-04-20T22:54:00.001+05:30

சிறைக்கு சென்றதுண்டா?

நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு சிறை என்பது வாழ்வில் ஒருமுறை கூட செல்ல விரும்பாத இடமாகவே உள்ளது. எனக்கும் அப்படித்தான். ஆனாலும் நான் ஒரு முறை சிறைக்கு சென்றிருக்கிறேன். அதுவும் சென்னை மத்திய சிறைக்கு - கைதியாக அல்ல, ஒரு பார்வையாளனாக (வேறு எதையும் எதிர் பார்த்திருந்தால், ஏமாற்றத்துக்கு மன்னிக்கவும்!). சில மாதங்களுக்கு முன், இடிக்கபடுவதற்கு முன்னால், சென்னை மத்திய சிறை பொதுமக்கள் பார்வைக்கு திறக்கப்பட்டது. அப்போது சிறையை பார்த்ததுதான் என் வாழ்வில் முதல் முறை (அதுவே இறுதி முறையாக இருக்க வேண்டுமென்றும் நம்புகிறேன்).

இதை இப்போது சொல்ல காரணம், நான் சமீபத்தில் சிறை அனுபவங்களை பற்றிய புத்தகம் ஒன்றினை படித்தேன். அப்புத்தகம் என் முதல் சிறை அனுபவத்தை நினைவூட்டியதுடன், அவ்வனுபவத்துக்கு உயிரூட்டவும் செய்தது. சென்னை மத்திய சிறையில் நான் பார்த்த இடிந்த கட்டிடங்களின் பின்னால் உள்ள வலிகளை புத்தக வரிகளாக என் முன் நிறுத்தியது. அப்புத்தகத்தின் பெயர் அடியாள். புத்தகத்தினை எழுதியவர் ஜோதி நரசிம்மன்.

ஒரு அரசியல் கட்சியின் அடியாளாக வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கும் ஜோதி நரசிம்மன், விழுப்புரத்தில் நடக்கும் ஒரு தேர்தல் கலவரத்திற்காக காவல் துறையினரால் தேடப்படுகிறார். அவரும், அவர் சகாக்களும், காவலர்களிடமிருந்து தப்பித்து தலை மறைவு வாழ்க்கையை வாழ நேரிடுகிறது. பின், கட்சி வக்கீலின் ஆலோசனைப் படி சரணடையும் இவர், கடலூர் மத்திய சிறைக்கு அனுப்பபடுகிறார். சில நாட்களுக்கு பின் வெளிவரும் ஜோதி நரசிம்மன், பின் மற்றொரு அரசியல் கட்சியின் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டு, மீண்டும் சிறை செல்ல நேரிடுகிறது. ஆனால் இம்முறை அரசியல் கைதியாக, சென்னை புழல் சிறைக்கு. சில நாட்கள் கழித்து மீண்டும் விடுதலை. பின், மனித உரிமை ஆர்வலராக தனது அரசியல் பயணத்தை தொடர்கிறார். இவரது இந்த சிறை அனுபவங்களே "அடியாள்"-ன் வாக்குமூலமாக புத்தமாகியுள்ளது.

எளிய நடையில், தெளிந்த மொழியில் தனது சிறை அனுபவங்களை தொகுத்துள்ளார். சிறையில் நடக்கும் பல நிகழ்வுகள் ஆச்சரியத்தை தருகின்றன. உதாரணமாக, சிறைக்குள்ளே காபி, வடை விற்கும் கைதிகள், பிரேமானந்தா சாமி, புழல் சிறையில் வைகோவை கேரோ செய்யும் ஆயுள் தண்டனை கைதிகள் என சுவாரசியமான தகவல்களுடன், கைதிகளின் கடினமான வாழ்க்கை முறை பற்றியும் எழுதியுள்ளார்.

ஆங்காங்கே சில நெருடல்கள் இருந்தாலும், அலுப்பின்றி படித்து விட முடிகிறது, இப்புத்தகத்தை.

இந்த வருஷ IPL யாரு ஜெயிப்பாங்கோ?

2010-04-08T08:46:00.000+05:30

டெல்லியின் தைரியமான பேய்கள்
சென்னையின் அருமையான மன்னர்கள்
மும்பை இந்தியர்கள்
பெங்களூர் மேன்மையான சவால்காரர்கள்
ராஜஸ்தானின் மேன்மையானவர்கள்
கொல்கத்தால நைட்ல வண்டி ஓட்டுறவங்க
டெக்கன்ல காசு வாங்குறவங்க
பஞ்சராகிப் போன மன்னர்கள் பதினோரு பேரு.

உங்க ஓட்ட பின்னூட்டத்துல சொல்லுங்க. :)

கச்சேரி ஆரம்பம்

2010-03-20T11:42:00.001+05:30

வணக்கம் மக்களே..

எப்படி இருக்கீங்க?... இருக்கீங்களா முதல்ல? :) ஏன்னா, நான் இந்தப் பதிவு பக்கம் வந்தே மூணு மாசம் மேல ஆகப் போகுது. அதனால, கடை காலின்னு கிளம்பிட்டீங்களா?

இவ்வளவு நாள் பதிவு பக்கம் வராம இருந்ததுக்கு வேலை வெட்டி அதிகமா இருந்ததுன்னு எல்லாம் பொய் சொல்ல மாட்டேன். சொல்ல போனா, வெட்டி வேலைதான் அதிகமா இருந்தது (அது எப்பவுமே இருக்கறதுதானேன்னு கேட்குற நல்லவங்களுக்கு, கடந்த மூணு மாசமா கொஞ்சம் அதிகமா இருந்தது. சந்தோஷமா ? ).

கடந்த சில மாதங்களா, தமிழ் பதிவுகள் மேல இருந்த ஆர்வம் கொஞ்சம் குறைஞ்சிருச்சு.
காரணம்,

என்னுடைய ஆங்கில வலைபதிவிற்கு முழு கவனம் தேவைப்பட்டது.
தமிழ அடுத்த தளத்திற்கு (மூணாவது ப்ளோர் - நன்றி, பிரபு) எடுத்து செல்ல, என்ன விட தகுதியான நிறைய பேர் இருக்காங்க.
தமிழ் பதிவுகள்ள செலவிடுற நேரத்திற்கு ஏற்ப வர்ற பலன் ரொம்ப கம்மிதான் (Return on Investment ஹி.ஹி. )
மொத்தம் மூணு பாயின்ட் தான். :)

இப்ப ஓரளவுக்கு நேரம் கொஞ்சம் கையில இருக்கறதுனால, அப்பப்ப இங்கிட்டும் எட்டி பாக்குறதுன்னு முடிவு செஞ்சிருக்கேன். அதனால இனிமே அடிக்கடி பாப்போமா ? :)

இன்னமும் இருக்கிறது

2009-11-05T19:59:00.001+05:30

முகவரிகள் ஏதும் இல்லை, என்
முக வரிகள் மாறவில்லை.

தோழர்கள் யாருமில்லை, என்
தோள்களும் துவளவில்லை.

பாதைகள் காணவில்லை, என்
பாதங்களும் ஓயவில்லை.

எதிர்காலம் எத்தனை நாள்,
எனக்கேதும் தெரியவில்லை.

ஆனாலும் என்முகத்தில், புன்
சிரிப்புக்கும் பஞ்சமில்லை.

ஆதவனில் கண்ட 'அறிவியல்' உண்மைகள்

2009-11-02T18:39:00.004+05:30

1.சமையற்கட்டுல, சப்பாத்தி, உப்புமா மட்டுமில்ல.. டைமிருந்தா, டைம்பாமும் செய்யலாம். தேவையான பொருட்கள் : ஓடாத வாட்ச் - ஒன்னு; பச்சைக் கலர் போர்டு - ரெண்டு; கொஞ்சம் எல்.இ.டி. லைட் (கலரா வேணும்கிறவங்க, அவங்களுக்குப் பிடிச்ச கலர எடுத்துக்கலாம்); அப்புறம் வயர் தேவைக்கேற்றவாரு. செய்முறைய ஆதவனக் கேட்டுக்கங்கப்பா.
2.'பெட்ரோல்'னு தெளிவா எழுதியிருக்குற பிளாஸ்டிக் டிரம்ல துப்பாக்கியால சுட்டா அது வெடிக்காது. அதுக்கு பதிலா, ஓட்டை குடத்துல ஒழுகுற தண்ணி மாதிரி, பெட்ரோல் அமைதியா டிரம்ல இருந்து வடியும்.
3. அஞ்சு நிமிஷ கேப்புல, ஒரு கிஃப்ட் பாக்ஸ்க்குள்ள ஓபன் பண்ண உடனே வெடிக்கிற மாதிரி பாம் செட் பண்றத குடிசைத் தொழிலா பண்ண முடியும் (மெய்யாலுமே ஒரு குடிசைலதான் அப்படி செட் பண்றாங்க, படத்துல!).
4. வழக்கமா ராக்கெட் லாஞ்ச்சர்ல இருந்து ராக்கெட் பாம் அனுப்புனா, அது டார்கெட்-அ தாக்குன ஒடனே வெடிக்கணும். ஆனா, டார்கெட்ல போய் சொருகிக்கிட்டு, ஒரு நிமிஷம் கழிச்சு (ஹீரோ கண்ணு முழிக்கிற வரைக்கும் பொறுமையா இருந்து), அப்புறமா வெடிக்கிற மாதிரியான பாம் எல்லாம் அறிமுகப்படுத்தியிருக்காங்க.
5. வில்லனோட ஹெலிகாப்டர் வானத்துல பறந்துக்கிட்டிருந்தா, டோன்ட் ஒர்ரி.. ஒரு ஜம்ப் பண்ணா ஈஸியா எலிய என்ன, ஹெலியக் கூடப் பிடிக்கலாம். (என்னங்க, பஸ்ஸ மிஸ் பண்ணா ஓடிப் போய் ஏறுறதில்லயா, அது மாதிரிதான் இதுவும்....அப்படியெல்லாம் சிரிக்கப்படாது!)
6. நாலாவது பாயிண்ட்ல சொன்ன, ராக்கெட் பாம்-அ, அம்பாஸிடர் கார்ல இருந்து உருவி எடுத்திட்டு, அஞ்சாவது பாயிண்ட்ல சொன்ன டெக்னிக் படி ஹெலிகாப்டரத் தாவிப் புடிச்சு, கையில எடுத்துட்டு போன பாம்-அ ஹெலிகாப்டர்ல குத்தி வைக்க முடியும் (ஹோட்டல்ல, பில்லுக் கம்பில பில்ல குத்துர மாதிரி, இங்க பாம குத்தி, குத்தி விளையாடுறாங்க. அதுலயும், அந்த பாம அம்பாஸிடர்ல சொருகுறதுக்கு வில்லனுக்கு ஒரு ராக்கெட் லான்ச்சர் தேவைப்பட்டது. ஆனா, ஹீரோ அசால்ட்டா கையில எடுத்து சொருகுறாப்ல!)

இன்னும் எவ்வளவோ சொல்லலாம். ஆனா, இதுக்கு மேல எனக்கு டைப் பண்ண பொறுமை இல்லாததுனால, இதோட நிப்பாட்டிக்குறேன்.

திரு திரு துறு துறு

2009-10-18T19:11:00.000+05:30

வேட்டைக்காரர்கள் பலர் வில்லெடுத்து எய்து, தமிழ்த் திரைப்படங்களை குருவியாக வீழ்த்த நினைத்தாலும், பேரரசர்கள் பலர் வந்து அதனை ஊரூராக விரட்டினாலும், கந்தசாமிகள் பலர் வந்து வெந்த புண்ணில் வேலைப் பாய்ச்சினாலும், தமிழ் படங்கள் உயிர்ப்புடன் இருக்குமென எதிர்பார்க்கலாம் - காரணம் திரு திரு துறு துறு போன்ற திரைப்படங்கள்!

மங்களூர் பயணத்தைப் பற்றி

2009-09-20T21:51:00.000+05:30

கடந்த ஒரு மாத காலமாக, மலையாள தேசத்திலிருந்து கன்னட தேசத்திற்கு இடப்பெயர்ச்சி ஆகி இருந்தேன். பணி நிமித்தமான இடமாறுதல். இதற்கு முன், பெங்களூருவைத் தாண்டி, இந்தியாவின் மேற்பகுதிகளுக்கு சென்றிராததால், மங்களூர் பயணத்தினை ஆவலுடனே எதிர்பார்த்திருந்தேன்.

அரபிக்கடலின் ஓரமாக, கேரள-கன்னட எல்லையோரம் அமைந்திருக்கும் நகரம், மங்களூர். இன்ஃபோசிஸில் இருந்து மங்களூரிலும் ஒன்று அல்ல இரண்டு மென்பொருள் உருவாக்க மையங்கள் (Software Development Center) அமைத்துள்ளனர். அதில் ஒன்றுக்குத்தான் நான் பயணமாகியிருந்தேன். மலபார் எக்பிரஸில் ரயில் பயணம் - ஒரு புறம் அரபிக்கடல் ஆர்ப்பரிக்க, ம்றுபுறம் கேரளக் காடுகளும், தூரத்தே தொடர்ந்து வரும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளும் என இயற்கைக்கு நடுவே பயணமாகி, ஒரு மழை நேரத்துக் காலையில் மங்களூரில் இறங்கினேன் (இது நடந்தது ஒரு மாதத்திற்கு முன்பாக என்பதனையும் இங்கே சொல்ல கடமைப்பட்டுள்ளேன்!).

நான் சென்றிருந்த நேரம் மங்களூரில் ஒரு மழைக்காலம். காலை, மதியம், இரவு என மழை ‘ஓவர்-டைம்' பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. இதனாலயே, முதல் வார ஓய்வில், நேரம் கிடைத்தும், மங்களூருவைச் சுற்ற முடியவில்லை. ஒன்று அல்லது இரண்டு மணி நேரம் மழை பெய்தால், கையில் ஒரு காஃபி கோப்பையை வைத்துக் கொண்டு (உ.பா பிரியர்கள் வேறு எதாவது வைத்துக் கொண்டு!), ஜன்னல் கம்பியில் வழியே மழையை ரசிக்கலாம். போனால் போகிறதென்று ஒரு கவிதைக் கூட எழுதலாம். ஆனால், 24/7 என்று மழை பெய்தால், வீட்டிற்குள்ளேயே அடைந்து, கன்னடத் தொலைக்காட்சிகளில் ஆரம்பித்து, உலகத் தொலைக்காட்சிகளில உலவி, தமிழ்ப் படங்களே சரணம் என விழுந்து, மின்சாரம் நின்றால், அறுவைப் புத்தகங்களில் தொலைந்து - சரியான ‘போர்'. என் முதல் வார மங்களூர் மேற்கண்ட நிகழ்வுகளால் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தது. பின், இரண்டாவது வாரத்தில் இருந்து, சூரியன் கொஞ்சம் பயம் தெளிந்து வெளியே எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்ததால், குடை மறைந்தாலும் நனையாமல் அலுவலகத்திலிருந்து அறைக்குத் திரும்ப முடிந்தது.

மழையில் நனைந்திருந்தாலும் மங்களூர் கேரளாவினைப் போல் வெகு அழகு. பெரிய நகரமில்லாவிட்டாலும், மெட்ரோபாலிட்டன் நகரங்களுக்கே உரிய வசதிகள் நகரில் ஆங்காங்கே எட்டிப்பார்க்கின்றன (இவ்வருட ஜனவரியில் ‘ராம் சேனா'வினர் மங்களூர் பப் ஒன்றில் புகுந்து, பெண்களைத் தாக்கியது நினைவிருக்கலாம்). வணிக வளாகங்கள் நிறையத் தென்பட்டன. ஆட்டோவில் மீட்டர் போட்டு பணம் வாங்குகிறார்கள். தனியார் பேருந்துகள் சாலைகளில் பேயோட்டம் ஓடுகின்றன. கல்லூரி மாணவர்களும், பெண்களுமாக காலை சாலைகளில் இளைஞர் கூட்டம்தான்(மணிப்பால் பல்கலைக் கழகம், மங்களூருவிற்கு மிகப் பக்கம்). தமிழ்ப் படங்களின் சுவரொட்டிகளை அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாகத்தான் காண முடிந்தது (தமிழ்ப் படங்களைக் காண, கேரள ஊரான காசர்கோட்டிற்கு செல்வார்களாம் - அலுவலக நண்பர் சொன்னது). தெருவிற்கு மூன்று இடங்கிளாலவது ஒயின்ஷாப். பரவலாக இனிப்புக் கடைகள். பல இடங்களில் ரோட்டோர பானிபூரிக் கடைகள். நகரைச் சுற்றி அபார்ட்மெண்ட் காடுகள் நிறைய முளைத்துள்ளன. மொத்தத்தில் வளர்ந்து வரும் பெருநகரம் - மங்களூர்.

--

இன்னும் சில அனுபவங்கள் மீதி உள்ளன. அடுத்த பதிவில் தொடர்கிறேன்.

கடவுளர்களின் வீதியில்

2009-09-09T20:00:00.001+05:30

Image credit: CVR

கடவுளர்களின் வீதியில்

*******

கர்ப்பக்கிரக கதவினில்
கார்ப்பரேஷனின்
பழைய எண்ணும்/புதிய எண்ணும்.

*******

விரைந்து மறைந்த
லான்சரின் புகையில்,
மெதுவாய் ஊர்ந்தது
விநாயகரின் எலிவாகனம்.

*******

காணாமல் போனார்,
கடவுள் சிலமணிகளுக்கு.
மின்தடை தொடருமென,
பேப்பரில் நாளைவரும்.

*******

பாலும் தேனும்
பணக்காரக் கடவுளுக்கே!
நமக்கு வாய்த்தது
கார்பனாபிஷேகம் மட்டுமே!
பரிதாபத்தில்
ரோட்டோரப் பிள்ளையார்.

******

"இறைவா! காவிரிப் பிரச்சினையை
தீர்த்து விடு"
வேண்டினான் பக்தன்!

"பக்தா! வெளியே இருக்கும்
கால்வாய் பிரச்சினையை தீர்த்து வை"
வேண்டினார் கடவுள்!

******

வாழைப்பந்தலிட்டு,
வரிசையாய் விளக்குகட்டி,
வரிவிதித்து வசூலித்து,
கூழூற்றி கூடிக்கலைந்தனர்,
பக்தர்கள்.
ஒருவருடம் இனி நிம்மதியென
குதூகலித்தார் கடவுள்!

******

முற்றுப் புள்ளி

2009-08-17T21:39:00.005+05:30

'முற்றும்' என்றொரு
முத்தமிட்டாள்,விரல்
பற்றும் அச்சிறு
கொடியிடையாள்! அவள்
சுற்றம் எதிர்க்கும்
என்றெந்தன்,
பற்றை உதறிப்
பிரிகின்றாள். ஊர்
சுற்றிய பொழுதினில்
அவளுக்கிது
சற்றும் நினைவினில்
வரவில்லையோ?
குற்றம் என்னதுதானென்றே
இங்கே குத்திக் காட்ட
மற்றும் பலர். என்
கூற்றைக் கேட்பவர்
யாரிங்கே? கதையின்
முற்றுப் புள்ளி
அவளல்லவோ!!

தொடக்கப்பள்ளி

2009-08-05T23:52:00.006+05:30

கருவேல நிழலில், பதிவர் ராஜாராம், ஒரு தொடக்கப்பள்ளியின் படத்தை வெளியிட்டு, அதற்கு ஒரு கவிதையும் எழுதக் கேட்டிருந்தார். என்னாலான ஒரு முயற்சி கீழே... [படம் - கருவேல நிழல் பதிவில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது. உபயோகப்படுத்த அனுமதித்த ராஜாராம் அவருக்கு நன்றிகள்!]

தொடக்கப்பள்ளி

அனா
ஆவன்னா
இங்கதான் படிச்சேண்ணா.
ஈரெண்டு நாலுன்னு
உருப்போட்டு
ஊர் போனா,
என்னத்தடா படிக்கிற
ஏட்டுகறி ருசிக்குமாடான்னு
ஐயா கேட்டாருண்ணா.
ஒக்காந்து யோசிச்சு
ஓட்டுறது இப்ப ஏருங்கண்ணா!!!

சில புத்தகங்கள் - சில நினைவுகள்

2009-07-22T20:24:00.000+05:30

புத்தகங்கள் என்றாலே பெரும்பாலானோர்க்கு ஒவ்வாமைதான். அந்த ஆபத்து இந்தப் பதிவிற்கும் இருப்பதனால் முடிந்த வரையினில் இந்தப் பதிவினை சுவாரசியமாக எழுத முயற்சிக்கிறேன். சுவாரசியமாக இல்லையென்றால், தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்து, மன்னித்து விடவும்.

பள்ளி வயதில் ஆரம்பித்தது எனது புத்தக வாசிப்புகள். ஊரில், என் பாட்டி வீட்டிற்கு பக்கத்தில் ஒரு வங்கி மேலாளர் இருந்தார். அவர் வீட்டிற்கு வரும் தினமலருடன், வார இறுதியில் சிறுவர் மலரும் வரும். நான் முதலில் கதைகளை வாசிக்க ஆரம்பித்தது அதில்தான். பின், தளிர், ஆ.வி, குமுதம், உள்ளூர் நூலகத்தின் புண்ணியத்தில் ராஜேஷ்குமார் நாவல்கள், வார, மாத இதழ்கள், பின் கல்லூரிக் காலத்தில், சென்னை கன்னிமராவின் தமிழ்ப் பிரிவில் இருந்த சில பல அட்டை தடித்த நூல்கள், வேலை கிடைத்தபின் சொந்தக் காசில் தேடித் தேடி வாங்கிப் படித்த புத்தகங்கள் என ஜனரஞ்சக இலக்கியத்திலேயே எனது வாசிப்பு (நல்ல வேளையாக!) நின்று போனது. இதுநாள் வரையிலும் சிற்றிதழ்களின் பால் நாட்டம் வரவில்லை. ஒருமுறை எப்படித்தான் இருக்கிறதெனப் பார்க்கலாமென, குமுதம் தீராநதியை சிறிது நேரம் வாசித்தது, தீரா தலைவலியைத்தான் தந்தது. பிற்போக்கு நவீனத்துவம், சமூகக் கட்டமைப்பாளர்கள், முடிவற்ற பேரண்ட வெளி, எக்ஸ்டென்சியலிசம் இந்த மாதிரியான எந்த இசங்களும் இல்லாத, என்னை பயமுறுத்தாத வார்த்தைகள் உள்ள புத்தகங்களே எனது ‘நேயர் விருப்பம்’.

அப்படிப் பார்த்தால் எனது நினைவுக்கு வருவது இந்த நூல்கள். வாய்ப்புக் கிடைத்தால் கண்டிப்பாகப் படித்துப் பாருங்கள்.

ராபின்சன் குருசோ [தமிழில் ஆசிரியர் நினைவில்லை - ஆங்கிலத்தில் இங்கே படிக்கலாம்]
இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி நான் ஏற்கனவே எழுதியிருக்கிறேன். ஆங்கிலப் புத்தகத்தின் தமிழாக்கமான இதை நான் படித்தது எனது பால்ய வயதில் என்றாலும், இன்றளவும் எனது நினைவில் நிற்க காரணம் கதையின் எளிமை மற்றும் அந்த வயதில் இருந்த ஒரு ‘அட்வென்ச்சர்’ மனப்பான்மை. கடற்பயணம் மேற்கொள்ளும் கதையின் நாயகன், விபத்தினால் ஒரு ஆளரவமற்ற தீவில் ஒதுங்க நேரிடுகிறது. பின் அந்த தீவில் தனியாக வாழ ஆரம்பிக்கிறான் (இப்போது ஒரு கதாநாயகி தீவுக்கு வருவாளென்றெல்லாம் எதிர்பார்க்க வேண்டாம். இது தமிழ்ப் படமல்ல!). கிடைக்கும் பொருட்களைக் கொண்டு, வீடு கட்டி, விவசாயம் செய்து, வாழ்க்கைய நடத்தும் போது, அவனுடன் ஒரு ஆதிவாசி வந்து சேர்கிறான். பின், கதைநாயகன் எப்படி தன் நாட்டிற்கு திரும்புகிறான் என்பதை இறுதி வரை சுவாரசியம் குறையாமல் சொல்லியிருப்பார் கதை ஆசிரியர். இந்தக் கதை ஆங்கிலத்தில் திரைப்படமாகவும் வெளிவந்துள்ளது.

நாலு கெட்டு [எம்.டி. வாசுதேவன் நாயர் - தமிழில் சி.பாலன்]
மிகச் சமீபத்தில் படித்தது. இதுவும் தமிழாக்கம்தான். மலையாள தேசத்தின் முக்கியமான எழுத்தாளர் எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரால் எழுதப்பட்டு, தமிழில் சி.பாலன் அவர்களால் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டது. இரண்டு வருடங்களாக அடியேனுக்கு கேரள வாசமென்பதால், இயல்பாகவே ஒரு மலையாளப் படைப்பை படிக்கும் ஆர்வம் இருந்தது. எனது ஆர்வத்தை இந்தப் புத்தகம் வீண்டிக்கவில்லை. கேரள நாயர் மக்களின் பண்பாடுகளையும், பழக்க வழக்கங்களையும் இந்தப் புத்தகத்தின் மூலம் அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. சிறிதும் குழப்பமில்லாத தெளிவானக் கதை, அதிக, அனாவசிய திருப்பங்கள் இல்லாத கதை நடை என நாயரின மக்களின் வாழ்க்கையை வாசித்த திருப்தி புத்தகத்தினை மூடி வைக்கும் பொழுது.

சிகரங்களை நோக்கி [ கவிஞர் வைரமுத்து]
திருநெல்வேலி புது பேருந்து நிலையத்தில், திரும்பும் இடமெல்லாம் திகட்டிக் கிடக்கும் ‘சாந்தி ஸ்வீட்ஸ்’ கடைகளுக்கு மத்தியில், ஒரு மூலையில் ஒடுங்கிக் கிடந்த புத்தகக் கடையினில், ‘சரோஜா தேவி’ ரக புத்தகங்களுக்குப் பின்னால் தூசி படிந்து கிடந்த இந்தப் புத்தகத்தை, திருவனந்தபுரம் வரையினில் வழித்துணையாக இருக்கட்டுமென நான் வாங்கிய பொழுது இரவு 2 மணி. காலையில் பயண தூரம் தீர்ந்த பொழுது, புத்தகமும் எனது கையில் தீர்ந்திருந்தது.

கவிதை நடையில் சொல்லப்பட்ட ஒரு கதை. சிலுசிலுவென்ற வானமும், சில்லென்று ஓடும் நதியும், பச்சைப் போர்வையால் மூடிய மலைப் பிரதேசமும், அங்கே ஒரு குடிலும், குடிலின் முன்னே ஒரு சாய்வு நாற்காலியும், கண்களைப் பாய விட சில புத்தகங்களும் மற்றும் கையில் ஒரு தேநீர்க் கோப்பையும் கிட்டத்தட்ட எல்லா இலக்கியவாதிகளின் கனவு வாழ்க்கை. கனவை நனவாக்க, வீட்டைத் துறந்து, ஒரு மலைப் பிரதேசத்திற்கு செல்கிறான் கதை நாயகன். அங்கே வாழ்க்கைய அனுபவப் பூர்வமாக மட்டுமே அனுகும் கதை நாயகியைச் சந்திக்கிறான். இவர்களது இயல்பானக் காதலும், மலைக்கிராம மக்களின் வாழ்க்கைப் பிரச்சனைகளும், இறுதியில் ஒரு சிறிய திருப்பமுமாக நூலை முடித்திருப்பார் கவிஞர். வார்த்தைப் பிரயோகங்களால் பல இடங்களில் என்னை ‘அட’ போட வைத்த நூல் இது!

பஸ் ஸ்டாப்

2009-07-20T20:12:00.000+05:30

”டக்..டக்..” - கதவு தட்டப்பட்டது.

“கம் இன்” - என்றார், குளிரூட்டியின் ’ஹம்’ சத்தம் நிறைந்திருந்த அந்தக் கண்ணாடி அறைக்குள், திரை மட்டும் அணைத்திருந்த ஒரு கணிணியின் பின் உட்கார்ந்திருந்த, அந்த அரை வழுக்கை ஆசாமி. மேசையில் இருந்த பெயர்ப்பலைகை அவரை நகர வளர்ச்சித் துறை அதிகாரியாக அடையாளப்படுத்தியது.

“வணக்கம் சார். நாங்க கோல்டன் நகர் அசோசியேசன்ல இருந்து வர்ரோம்”

“கோல்டன் நகரா... அந்த புதுசா போட்ட பை-பாஸ் ரோட்ட ஒட்டி இருக்குர குடியிருப்புதானே!?”

“அதேதான் சார். ரொம்ப நாளா எங்க குடியிருப்புக்கு பஸ் வசதி இல்லாம இருந்தது. இப்ப பை-பாஸ் ரோடு போட்டு இருக்கறதுனால எங்க ஏரியாவுக்குப் பக்கத்துல பஸ் ஸ்டாப் கொண்டு வரப் போறதா கேள்விப்பட்டோம். அந்த பஸ் ஸ்டாப் எங்க குடியிருப்புக்குப் பக்கத்துலயே வர மாதிரி இருந்தா நல்லா இருக்கும். எங்க குடியிருப்புக்குப் பக்கத்துல இருக்குற பாரதி நகர்கிட்ட பஸ் ஸ்டாப் வர்ர மாதிரி இருக்குதாம். அப்படி இருந்தா நாங்க ரொம்ப தூரம் நடக்க வேண்டி இருக்கும். அதான், அய்யாவைப் பார்த்துப் பேசிட்டு போகலாம்னு வந்தோம்.”

“இல்லீங்களே.. ரூல்ஸ் படி பார்த்தா, பஸ் ஸ்டாப் பாரதி நகர் பக்கத்துலதானுங்களே வரணும்”

“எங்க குடியிருப்புப் பக்கத்துல வர்ர மாதிரி செஞ்சிட்டீங்கன்னா, உங்கள நல்லா கவனிக்கறோம் சார்” - என்றவாரே ஒரு பையை எடுத்து மேசையின் மீது வைத்தார், கோல்டன் கிளப் அசோசியேசன் செகரெட்டரி.

“சரி. நீங்க போய்ட்டு வாங்க. நான் என்னால் ஆனத பாக்குறேன்” - விடை கொடுத்தார் நகர வளர்ச்சித் துறை அதிகாரி.

மறுநாள்.

”டக்..டக்..” - கதவு தட்டப்பட்டது.

“கம் இன்”

“வணக்கம் சார். நாங்க பாரதி நகர் அசோசியேசன்ல இருந்து வர்ரோம்”...

இம்முறை பஸ் ஸ்டாப் கோல்டன் நகருக்குப் பக்கத்தில் ‘ரூல்ஸ்படி’ மாற்றப்பட்டது. பணப்பை பாரதி நகர் மக்களிடம் இருந்த, நகர வளர்ச்சித் துறை அதிகாரிக்கு மாற்றப்பட்டது. ”என்னால் ஆனதப் பார்க்குறேன்” என்ற உறுதி மொழியைக் கேட்டுக் கொண்டு விடைபெற்றனர் பாரதி நகர் மக்கள்.

சில மாதங்கள் கழித்து,

பஸ் ஸ்டாப் சரியாக கோல்டன் நகருக்கும், பாரதி நகருக்கும் நடுவினில் கட்டப்பட்டது.

”வாங்குன காசுக்கு சரியா வேலை பார்த்துருக்கான்யா.. நல்ல வேளையா பஸ் ஸ்டாப் நம்ம குடியிருப்புக்கு பக்கத்துலயாவது வர வச்சோம்” - இது கோல்டன் நகரமும், பாரதி நகரமும் நினைத்தது.

“மாக்கானுங்க.. பஸ் ஸ்டாப்ப முதல்ல ரெண்டு குடியிருப்புக்கும் நடுவுல கட்டுற மாதிரிதான் திட்டம். இவனுங்க அடுத்தடுத்த நாள் வந்து அவனுங்க குடியிருப்புப் பக்கத்துலதான் பஸ் ஸ்டாப் கொண்டு வரனும்னு பணம் கொடுத்துட்டுப் போனானுங்க. ரெண்டு பேர்கிட்டயும் மாத்தி மாத்திப் பேசி பணத்த வாங்கிகிட்டு, கடைசியா திட்டத்துல மாறுதல் எதுவும் இல்லாமலே பஸ் ஸ்டாப் கட்டியாச்சு. நமக்கு அம்பதாயிரம் லாபம்!” - இது ஒரு சனிக் கிழமை ராத்திரி, நகர வளர்ச்சித் துறை அதிகாரி, சக ‘கிளாஸ்’ மேட்டிடம் போதையில் உளறியது.

இந்திய அணி T20-யில் தோற்றதற்கான 5 'ரகசிய' காரணங்கள்

2009-06-16T21:32:00.000+05:30

சரியான ‘சியர்லீடர்ஸ்' இல்லை - இந்தியா தோத்ததுனா, அதுக்கு இந்திய வீரர்கள் ஆடாதது மட்டும் காரணம் இல்லை, ‘சியர்லீடர்ஸ்' சரியா ஆடாததும் ஒரு காரணம். ரெண்டு பொண்ணுங்களும், ஒரு பையனும் ஆடற எவ்வளவு நேரந்தாங்க பாக்குறது !?
உலகக்கோப்பை ‘கிளாமராக' இல்லை - உலகக் கோப்பை, நம்மளோட ஐபிஎல் கோப்பை அளவுக்கு ‘கிளாமரா' இல்லை. இந்தக் கோப்பைய எல்லாம் கைல தூக்கனுமான்னு டோனி யோசிச்சிருப்பாரு, அதனாலதான் அணியக் கை விட்டுட்டாரு.
டைம் அவுட் இல்லை - ஐபிஎல்-ல இருந்த மாதிரு பத்து ஓவரு முடிஞ்சதுக்கப்புறம் டைம் அவுட் குடுக்கல. அது இல்லாதுதானால, நம்ம இந்திய அணி வீரர்கள், அந்த கேப்புல ‘மேட்ச் ஃபிக்ஸிங்' பண்ண முடியல. இப்ப, ஐபிஎல்-ல பாத்தீங்கன்னா, 11வது ஓவர்ல நிறைய விக்கெட் விழுந்திருக்கும். எல்லாம் எப்படி !? இப்படித்தான்!
தேசிய கீதம் - வழக்கமா நம்ம நாட்டுல, ஒரு நிகழ்ச்சி முடியும் போதுதான் நாம தேசிய கீதம் பாடுவோம். இத எப்படியோ தெரிஞ்சிக்கிட்ட ICC, ECB-கூட ரகசிய டீலிங் போட்டு, ஒவ்வொரு மேட்ச் ஆரம்பத்துலயும் தேசிய கீதம் பாட வைச்சிட்டாங்க. இதனால நிறைய இந்திய வீரர்கள் மேட்ச் முடிஞ்சு போச்சுங்குற ஃபீலிங்ல இருந்ததுனால, யாருமே சரியா ஆடல.
கங்குலி கமெண்ட்டேட்டரா வரப் போறது - தாதா செமிஃபைனல் மேட்ச்ல இருந்து கமெண்டேட்டரா வரப் போறதா ஒரு செய்தி வந்தது. கங்குலி எல்லாம் வந்து, நம்ம ஆட்டத்தக் கலாய்க்கனுமான்னு பயத்துல பயபுள்ளக, செமி எல்லாம் வேணாம்னு தோத்துட்டாங்க.

நாங்களும் நளன்தான்!

2009-06-15T20:56:00.002+05:30

போன வெள்ளிக் கிழமை, ஒரு அவசர வேலையா, அம்மா ஊருக்குக் கிளம்பி போயிட்டாங்க. அதனால சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சேன். ஹோட்டலுக்குப் போய் சாப்பிடவும் மனசு இல்லை. சரி, சமையல் கட்டுதான் சும்மா இருக்கே, நாமளே ஒரு நாளைக்கு நளனா மாறுனா என்னன்னு தோணுச்சு. ஏற்கனவே ஒரு தடவ சமைக்கலாம்னு முடிவு செஞ்சு, அந்த முடிவு, முடிவாகவே முடிஞ்சு போனத ஒரு தோழிகிட்ட சொல்ல, அவங்க போன் பண்றப்ப எல்லாம் அதை வச்சு கலாய்க்கறதயே பழக்கமாக்கிட்டாங்க. அதனால, இந்த தடவ சமைக்கிறத ரொம்ப சீக்ரெட்ட வச்சுக்கனும்னு முடிவு செஞ்சேன் (ஆனாலும் இப்ப அதையே பதிவா போடறேன் பாருங்க, ஏன்னா என்னோட சமையல் அப்படி!)

சரி, என்ன சமைக்கலாம், எப்படி சமைக்கலாம்னு யாருகிட்டயாவது கேட்கலாம்னு யோசிக்கறப்ப, ஜிடால்க்-ல அபர்ணா மாட்டுனாங்க. நான் பெருசா கேள்வி எல்லாம் கேட்குறதுக்குள்ளயே ஒரு வெப்சைட் அட்ரஸ் குடுத்து, அங்கன போய் பார்த்துக்க ராசா அப்படின்னு மேடம் எஸ்கேப். சரின்னு அந்த வெப்சைட் போய் பார்த்து, முட்டைக் கொழம்பு வைக்கலாமுன்னு முடிவு செஞ்சு (அதுதான் பேச்சிலர் அயிட்டம்னு போட்டிருந்தான்!), அதுக்கான பொருட்களை சமையல்கட்டுல தேட ஆரம்பிச்சேன். முட்டை கொஞ்சம் பெரிய சைஸா இருந்ததுனால, அத ஈஸியா கண்டுபிடிச்சிட்டேன். ஆனா அதுக்கப்புறமா அந்த வெப்சைட்ல கடுகுங்குறான், உளுந்துங்குறான், வெந்தயம்ங்கறான், வெங்காயம்கிறான், இன்னும் என்னன்னவோ சொல்றான். இதெல்லாம் என்ன ஐட்டம்னே தெர்ல. சாப்பாடு போடறப்ப, அம்மா சாம்பார்னு சொல்லிட்டு ஒரு ஐட்டம்தான் குடுப்பாங்க. அந்த ஒரு ஐட்டத்துல, இந்த ஐட்டம் போடனுமா!? ஆரம்பமே கண்ணக் கட்டுதேன்னு சொல்லிட்டு ’முட்டைக் கொழம்பு’ புரொஜெக்ட்ட அப்பவே ட்ராப் பண்ணிட்டேன்.

ஈஸியா எதுனா பண்ணலாம்னு நினைச்சு ‘இட்லி’ செய்ய முடிவு செஞ்சேன். நாமதான் தோசைய வட்டமா போடறது எப்படின்னு ஆராய்ச்சி பண்ணவங்களாச்சே.. இட்லி ஈஸியா செஞ்சுடலாம்னு நினைச்சேன். சரின்னு கடைக்கு போய் பாக்கெட் இட்லி மாவு, இட்லிப் பொடி எல்லாம் வாங்கிட்டு வந்து, இட்லி பாத்திரம் எல்லாம் ரெடியா எடுத்து வச்சாச்சு. இப்ப அடுத்த கன்ஃப்யூஷன். ”இட்லி தட்டுல, மாவ ஊத்திட்டு அது மேல துணிய போட்டு மூடனுமா, இல்லை துணியப் போட்டு அது மேல மாவ ஊத்தனுமா?” அப்படின்னு. என்னடா இது இட்லிக்கு வந்த சோதனைன்னு, நானும் எப்படியெப்படியெல்லாமோ யோசிச்சு பார்த்தேன். ஒன்னும் சரியா வரல. சரி, யாருகிட்டயாவது போன் பண்ணி கேட்கலாமுன்னா, சமையல் புரொஜெக்ட்ட சீக்ரெட்டா செஞ்சுக்கிட்டிருக்கேன்! ’போத்திக்கிட்டு படுத்தா என்ன, படுத்திகிட்டு போத்துனா என்ன’ன்னு இட்லிய ஊத்தவும் மனசு இல்ல. ஏன்னா, இட்லி சுட்டு, அத சுத்தியல வச்சு நெம்பி எடுத்துத்தான் சாப்பிடனும்கிற மாதிரி ஆகிட்டா என்ன பண்றது!? அதனா ‘புரொஜெக்ட் இட்லியும்’ அவுட்.

சரி மொத புரொஜெக்டயும், ரெண்டாவது புரொஜெக்டயும் மிக்ஸ் பண்ணி, ‘முட்டை தோசை’ செய்யலாம்னு முடிவு செஞ்சேன். ரெண்டு முட்டைய எடுத்து ஒடைச்சு விட்டு, தோசை மாவையும் எடுத்துக்கிட்டு, அடுப்புல தோசைக்கல்ல வச்சு, மாவ ஊத்துனா, மாவு அடுப்பு சூடு தாங்காம ஓடுன மாதிரி தோசைக்கல்லோட ரெண்டு பக்கமும் வழியுது. அப்புறம் பார்ததா, தோசைக்கல்ல திருப்பி வைச்சிருக்கேன்! என் மேல தப்பு இல்ல. தோசைக் கல்லுல முன்பக்கம், பின்பக்கம் இப்படியெல்லாம் எதுவுமே போடல! :(

அப்புறம் கல்லைத் திருப்பி வைச்சு, மாவ ஊத்தி ஒரு வழியா தோசைய சுட்டு எடுத்தா, அது என்ன ஷேப்ல இருக்குன்னு எனக்கே தெர்ல. பாதி தோசை கரண்டியில இருக்கு. மீதி பாதி ‘ஊங் கூட வர மாத்தேன் போ’ அப்டின்னு தோசைக் கல்லுலயே செட்டில் ஆயிடுச்சு. இதையெல்லால் ட்விட்டர்ல சொல்லி புலம்புனா, நண்பர் ஒருத்தர் வட்டமா தோசை போட ஒரு வளையம் இருக்குனாரு. ஆனா அதோட விலை 59 டாலராம். எனக்கு தோசையே வேணாம்ப்பான்னுட்டேன்.

பின்ன வாங்கிட்டு வந்த இட்லி மாவ, முட்டையையும் என்ன பண்றது? எங்க வீட்டு ரோஜாச் செடி பெருசா ஆனப்புறம், ’என்ன அரிசி மாவு, முட்டையெல்லாம் ஊத்தி வளர்த்தாங்கன்னு’ பெரும பேசும் பாருங்க.

இப்படியாக எனக்கு சமைக்க வராதுன்னு தெரியறதுக்கு ஆன செலவு கிட்டத்தட்ட 200 ரூபாய். இதுக்கு நான் ஒழுங்கா ஹோட்டல்ல போய் சாப்பிட்டிருந்தேன்னா, 20 ரூபாய் கூட ஆயிருக்காது! ஹ்ம்.. என்ன பண்றது !? நாங்களும் நளன்தான்..என்ன ஒரு வேளைக்கு மட்டும்!

நீதியில்லாக் கதை

2009-06-15T20:55:00.002+05:30

”எவிட?”

”பவானி பில்டிங் போங்க” - ஆட்டோவிடம் இடம் சொல்லி ஏறி உட்கார்ந்தவுடன், அந்தக் குரல் கேட்டது.

“எக்ஸ்யூஸ்மி, ஆர் யூ கோயிங் டூ டெக்னோபார்க்? ஷால் ஐ ஜாயின்?” - பதிலுக்குக் காத்திராமல் உள்ளே ஏறினாள்.

நம்மூர்ப் பெண் போல்தான் இருந்தாள். கழுத்தில் தொங்கிய ஐடியில், அவளும் என் ஜாதிதான் என தெரிந்தது. கோதுமை நிறத்தின் மேல், பால் வண்ன உடையில், ஒரு குளோப்ஜாமூனைப் போல் இருந்தாள்.

”காலைல ஒழுங்கா சாப்பிட்டு கிளம்பிருக்கணும்,” - என்னை நானே என்னைக் திட்டிக் கொண்டேன். ”செய்யறது சாப்டுவேர் வேலை, ஆனா சாப்பிடறதுக்கு நேரமே இல்லை”.

அவள் உள்ளே வந்தவுடன், ’நல்ல பையன்’ தோரணை எங்கிருந்தோ திடீரென்று என் மேல் முளைத்தது. ”இரண்டு மீட்டர் இடைவெளி தேவை” ஆட்டோவின் உள்ளே கூட எழுதியிருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது. ஐந்து நிமிட பயணத்தில் இரண்டு முறை அரைக்கண்னால் பார்த்த போது, ஒரு முறை கைக் கண்ணாடியில் மேக்கப் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். மறுமுறை அதே மேக்கப்பை கலைத்து விட்டு ஆட்டோக் கண்ணாடியில் சரி பார்த்தாள். நான், வழக்கம் போல, முற்றும் துறந்த முனிவனாக வெளியே பார்த்துக் கொண்டு வந்தேன்.

பவானி பில்டிங் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆட்டோவை நான் முதலில் அழைத்ததால், நான் ஆட்டோவிற்கு முழுப் பணம் கொடுப்பதா, இல்லை பாதியை அவளிடம் வாங்கலாமா !?

”அவகிட்ட கண்டிப்பா பாதி காசு வாங்கனும். மேக்கப்புக்கே கடன் வாங்கி செலவு பண்ணுவா போல, ஆட்டோவுக்கு குடுக்க மாட்டாளா!?” நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில், பவானி வாசலில் ஆட்டோ நின்றது. நான் என்னுடைய பாதியை பர்ஸில் இருந்து எடுப்பதற்குள், அவள் வெளியே இறங்கி, முழுப் பணத்தையும் அவளே குடுத்து விட்டு ‘ஐ பெய்ட் த மணி. பை’ என்று போய் விட்டாள்.

நீதி: இந்தக் கதை என்ன மெஸ்ஸேஜ் சொல்லுதுன்னு யோசிச்சிக்கிட்டுருக்கேன், எதுனாச்சும் தோனுனா, அப்புறமா சொல்றேன்!

கவிதைக் கரு

2009-06-15T20:54:00.000+05:30

கவிதையொன்று வேண்டுமெனக்கு,
கருவைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

காதலை எழுதலாமென்றால்,
காதலி கிடைக்கவில்லை!
கவிதை தேடி, கவலை அடைய
விருப்பமும் எனக்கு இல்லை.

நிலவை எழுத நினைத்தழைத்தேன்.
ஏற்கனவே என்னூறாயிரம் கவிஞர்கள்
வரிசையில் நிற்கிறார்களாம்,
கவலையாகச் சொன்னது நிலா!

ஈழமிருக்கிறதே எனநினைத்தால்,
சிங்களவன் சினக்கிறான்,
தமிழனைக் கொல்லுமுரிமை
தனக்கு மட்டுமேவென!

சோர்ந்து திரும்புகையில்,
உதித்ததொரு யோசனை!

இறுதியில்,

கவிதை கருவாக, ஒரு
கவிதை உருவானது!

திருடன்டா டேய்ய்ய்ய்ய்ய்

2009-06-15T20:31:00.000+05:30

அது நான் ஏழாவது படித்துக் கொண்டிருந்த காலம் அல்லது ’7C’ என்ற முகவரியுள்ள அறையினில் உட்கார அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த காலம். ஆனால் இந்தப் பதிவிற்கும், நான் படித்த பள்ளிக்கும் தொடர்பு எதுவும் இல்லாததால், முந்தைய வரியை, இந்த வரி படித்து முடிப்பதற்குள் மறந்து விடவும். இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புதான், பள்ளிக்கு மிக அருகில் இருக்கும் எங்களது சொந்த வீட்டிலிருந்து, தேவாடெக்ஸ் காலனியில் இருக்கும் ஒரு வாடகை வீட்டிற்கு எனது குடும்பம் இடப்பெயர்ச்சி ஆகியிருந்தது. இடப்பெயர்ச்சிக்கு அப்பாவின் ஜாதகத்தில் நடந்த குருப்பெயர்ச்சி காரணமாகச் சொல்லப்பட்டதெனக்கு. இந்த தேவாடெக்ஸ் காலனியானது, ஊரிலிருந்து ஒதுக்குப்புறமாக, ஒரு அரைமணி நேரம் நடந்தால் சென்றடையக் கூடிய தூரத்தில் இருந்தது. அதிலும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம் என்னவென்றால், ஊர்ச் சுடுகாட்டைத் தாண்டி, பை-பாஸ் சாலையைக் கடந்து, சுற்றிலும் மரங்களே இல்லாத ஒரு பொட்டல் காட்டின் நடுவே, இருபத்தைந்து மஞ்சள் நிற வீடுகளை உள்ளடக்கியது தேவாடெக்ஸ் காலனியாகக் வரலாற்றில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. இங்கே ‘வரலாறு’ என்பது காலனியின் முகப்பில் இருந்த ஒரு காலாவதியான இரும்பு போர்டு என்பது, தேவாடெக்ஸ்வாசிகளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த பரமரகசியம்.

அந்த தேவாடெக்ஸ் காலனியில் இருந்த இளைஞர்கள், கிரிக்கெட், கிட்டிபுல், ஐஸ்பாய், திருடன்-போலீஸ் எல்லாம் விளையாடிய நேரம் போக மிச்சமுள்ள நேரத்தில் சமூகசேவை செய்யலாமென முடிவு செய்து ‘தேவாடெக்ஸ் இளைஞர் சங்கம்’ ஒன்றை ஆரம்பித்திருந்தனர். நான் புதிதாக அந்தக் காலனிக்கு குடிசென்றிருந்தாலும், என் சார்பாக அந்தச் சங்கத்திற்கு கிடைக்கப் போகும் ஐந்து ரூபாய், என்னையும் அந்தச் சங்கத்தின் வாழ்நாள் உறுப்பினர் ஆக்கியது. இவ்வாறு ஒவ்வொரு வீட்டிலும், சமூகசேவை செய்ய கட்டாய வசூல் செய்த பணத்தில், கிரிக்கெட் பந்தும், பேட்டும் வாங்கி விளையாடிக் கொண்டு, சங்கம் சீ(பீ)ரும், சிறப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அச்சமயத்தில்தான் எங்களது தேவாடெக்ஸ் காலனியில் அந்தச் சோதனையான சம்பவம் நடந்தது. ஒருநாள் நள்ளிரவு 7 மணிக்கு, பணி முடிந்து தேவாடெக்ஸ் காலனிக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்த பால்கார அண்ணனின் சைக்கிளை ஒரு திருடன் மறித்து, வழிப்பறி செய்து விட்டான். இத்திருட்டுச் சம்பவத்தினால் மனமுடைந்த காலனி மக்கள், எங்களது சங்கத்திற்கு கட்டிவந்த சுங்கத்தின் தைரியத்தில், சங்கத்து தலைவரின் உள்பனியனைப் பிடித்து (தலைவர் சட்டை அணியும் பழக்கமில்லாதவர்!) கேள்வி கேட்க, வீறு கொண்டெழுந்தது இளைஞர் படை. வீட்டிற்கு ஒரு வாண்டு உடன் வர (அனைவரும் ஏற்கனவே சங்கத்தில் கட்டாய உறுப்பினராக்கப்பட்டவர்கள்!), அன்று முதல் காலனியைப் பாதுகாக்க இரவில் ரோந்து வர முடிவு செய்தோம்.

முதல் இரண்டு நாட்கள் இரவில் ரோந்து வந்ததில் குறிப்பிடத்தக்க சம்பவங்கள் எதுவும் நடைபெறவில்லை. ஆனால் மூன்றாம் நாள் இரவு எங்களுக்கு வேறு விதமாக இருண்டது. யாருமற்ற இருட்டை அதிக நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சலிப்பிலும், நடிகைகளைப் பற்றிய கிசுகிசுக்களைப் பேசிக் கொண்டிருந்த அலுப்பிலும், காலனியில் புது வீடு கட்ட கொட்டி வைத்திருந்த மணல் பரப்பில் சங்கம் உறங்கப் போகும் சமயம் அது நிகழ்ந்தது. தூரத்தில் யாரோ நடந்து வரும் நிழல். காலனி மக்கள் இரவு எட்டு மணிக்குள் காலனிக்குள் வந்து விடும் வழக்கமிருந்ததால், சங்கத் தலைவர் தூரத்தில் வருவது திருடன்தான் என தன்னிச்சையாக முடிவெடுத்து அறிவிக்கவும் செய்து விட்டார் “திருடன்டா டேய்ய்ய்ய்ய்ய்..”. அவரது இந்த வீர முழக்கத்தைக் (அலறலைக்) கேட்டதும், தூங்கிக் கொண்டிருந்த சங்கம், சிங்கமாக சிலிர்த்து எழுந்தது. பக்கத்தில் கிடைந்த சவுக்குக் கட்டைகளை ஆளுக்கு ஒன்றாக எடுத்துக் கொண்டு, எல்லாருமாக அந்த நிழல் உருவத்தை நோக்கி ஓட ஆரம்பித்தோம்.

திபு..திபுவென்று பத்து பேர் கையில் கட்டைகளுடன், தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்ட அந்த உருவமும் பயத்தில் பின்னங்கால் பிடறியில் அடிக்க ஓட ஆரம்பித்தது. திருடன் எங்களை நோக்கி ஓடி வந்திருந்தால், பயத்தில் நாங்கள் சங்கத்தை அப்போதே கலைத்திருப்போம். ஆனால், அவன் பயந்து ஓட, நாங்கள் தைரியமாக துரத்த ஆரம்பித்தோம். காலனியின் முகப்பில் துரத்த ஆரம்பித்த அவனை, காலனியை ஒட்டி அமைந்திருந்த வயல்க்காட்டின் வழியே விரட்டிச் சென்று, சோளத் தோட்டத்தில் உள்ளே துரத்தி, அதைத் தாண்டி சென்று கொண்டிருந்த பை-பாஸ் சாலையிலும் விடாமல் துரத்தினோம். சிறிது நேரம் கழித்து அந்த உருவம் அந்தச் சாலையில் இரவு ரோந்திற்காக சென்று கொண்டிருந்த காவல் வாகனத்தின் அருகே சென்று நிற்க, நாங்களும் திருடன் கிடைத்து விட்ட மகிழ்ச்சியில், அந்த வாகனத்தை நோக்கி, வெற்றி நடை நடந்து சென்றோம்.

அங்கு சென்ற பின்தான் தெரிந்தது, நாங்கள் இவ்வளவு நேரமாக திருடன் என்று துரத்தியது போலீஸ் காவலர் என்று!! காலனியில் திருட்டு நடந்திருந்ததால், அன்றிரவு ரோந்திற்கு வந்த காவலரைத்தான் எங்களின் ரோந்துப் படை அந்த துரத்து துரத்தியிருந்தது!! பிறகு எங்கள் சங்கத்தின் வீரத்தை பாராட்டும் விதமாக, சங்கத்தில் இருந்து சில பேரை ‘போலீஸ் நண்பர்கள் குழு’வில் இணைத்துக் கொண்ட சம்பவம் மறுநாள் எந்த நாளிதழிலும் வெளிவரவில்லை!

நான் என்னதான் செய்ய?

2009-05-23T14:07:00.000+05:30

அன்றைய மாலையில்
உன்னூரில் மழையென,
தொலைபேசியின் வழியே
என்னையும் நனைய வைத்தாய்!
மழைச்சத்தம் நடுவே நம்
மனச்சத்தம் கரைந்து விட,
பெய்யாத மழையின் குளிர்,
என் நெஞ்சினிலே நிறைந்ததடி!
மழைநின்ற மண்வாசமாய்,
என் மனதிலே பரவுமுன்னை,
சட்டென்று காதலிக்காமல்
நான் என்னதான் செய்ய !?

வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்

2009-05-23T14:06:00.000+05:30

தமிழ்ப் பதிவுகள் எழுதியே ரொம்ப நாளாச்சு. எதாவது எழுதலாம்னு உக்காந்தாலும், ’சிஸ்டம்.அவுட்.பிரிண்டெல்லென்’ அப்படின்னே வார்த்தைகள் வந்து விழுகுது. எவனாச்சும் சிக்குனாய்ங்கன்னா, கலாய்ச்சு ஒரு பதிவு போடலாம்னு பார்த்தா, எல்லாரும் உசாராயிட்டாங்க. சரி, மொக்கைப் படமாவது பார்த்து விமர்சனம் எழுதலாம்னா, தெரியாத்தனமா கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னால நல்லவனா மாறிட்டதால, இப்ப படத்துக்கும் அதிகமா போறது கிடையாது. என்னடா பண்ணலாம்னு யோசிக்கும் போதுதான், வசந்த் போன் பண்ணாரு. ஞாயித்துக் கிழமை, திருவனந்தபுரம் தமிழ் சங்கத்துல ஒரு விழா இருக்கு, தனியா போக பயமா இருக்கு, கூட வர முடியுமான்னு கேட்டாரு. நானும் இதுக்கு முன்னால, இந்த மாதிரியான சங்கத்து விழாக்கள்ள கலந்துக்கிட்டதே இல்லைங்குறதுனால, சரி விழாவ சிறப்பிக்கலாம்னு (ரொம்ப ஓவரோ!?) போகலாம்னு முடிவு பண்ணி, சாயந்திரம் 5 மணி விழாவுக்கு 4:30 மணிக்கே கிளம்பியாச்சு.

வசந்த்க்கு மறுபடியும் ஒரு மிஸ்டு கால்ல பேசி, சங்கத்துக்கு வழி கேட்டா, ”திருவனந்தபுரம் ரயில் நிலையத்து பாலத்த தாண்டி PRS ஆஸ்பிட்டலுக்கு எதுத்தாப்ல போற சந்துல இருக்கு சங்கம்” அப்படின்னு பதில் வந்தது. ரயில் நிலையத்துல போய் எறங்கி, பாலத்த தாண்டலாமான்னு பார்த்தா, நாலு ஆள் உயரத்துக்குப் பாலத்தக் கட்டி வச்சிருக்கானுக. இது வேலைக்காகாது, நமக்கு ஆட்டோதான் சரின்னு, சைடுல வந்த ஆட்டோவ பிக்கப் பண்ணி சங்கத்து போங்கன்னு சொன்னா, அவரு திருவனந்தபுரத்து பாலத்தத் தாண்டி ஒரு பத்து நிமிச தூரத்துக்கு வண்டிய ஓட்டிக்கிட்டு போய்க்கிட்டு இருக்காரு. நான் மீட்டர பார்த்துக்கிட்டே கொஞ்சம் பயத்தோடவே உக்காந்துக்கிட்டு இருந்தேன். போனா போகுதுன்னு, PRS வாசல்ல இறக்கி விட்டு, 15 ரூபாய்ன்னாரு (கழக்கூட்டம்ல இருந்து, தம்பானூர் வர்ரதுக்கே 10 ரூபாய்தான். ஆனா, தம்பானூர்ல இருந்து, தோ..இங்க இருக்குற PRS ஆஸ்பிட்டலுக்கு 15 ரூபாயா !! எண்டே குருவாயூரப்பா!!). சரின்னு ஆட்டோவ கட் பண்ணிட்டு, சந்து எங்க இருக்குன்னு தேட ஆரம்பிச்சேன். ஆஸ்பிட்டல் வாசலுக்கு எதுத்தாப்லயே ஒரு சந்து போச்சு.. ஆனா சந்தோட மறுமுனையில கேரள டாஸ்மாக். ஆஹா.. சங்கத்த நல்ல எடத்துலதான் கூட்டியிருக்காங்க..அவசரப்பட்டு நல்லவானாயிட்டமோன்னு யோசிச்சிட்டு இருக்கும் போது, நல்ல வேளையா வசந்த் இன்னொரு ஆட்டோல வந்து இறங்கி, சங்கம் இருக்குறது வேற ஒரு சந்துன்னு, என்னைக் காப்பாத்துனாரு.

நாங்க தமிழ்ச் சங்கத்துக்கு போகும் போதே இசை விருந்து ஆரம்பமாகியிருந்தது (பிரியாணி விருந்து எல்லாம் எதிர்பார்க்காதீங்க, இது தமிழ்நாடோ, மதுரையோ இல்ல!). இவ்வளவு சொல்லிட்டு விழா எதுக்குன்னு சொல்லலன்னா எப்படி.. திருவனந்தபுரத்துல இருக்குற சாகித்திய அகாடமி விருது பெற்ற எழுத்தாளர் நீலபத்மனாபன் அவரோட பிறந்த நாள் விழா. ’பள்ளிகொண்டபுரம்’ அப்டிங்கிற நாவல எழுதுன பெரிய எழுத்தாளர். இன்னும் நிறைய எழுதியிருக்கார். அவரோட பிறந்தநாளுக்காக, ஒவ்வொரு வருஷமும் ரெண்டு பேருக்கு ‘நீலபத்மன்’ விருது வழங்குறது வழக்கம். அந்த விழாவுக்குத்தான் நேத்து நான் போயிருந்தேன். ஹ்ம்.. எங்க விட்டேன்.. ம். இசை விருந்துல. இசை விருந்து ஆரம்பமாகி நடந்துக்கிட்டு இருந்தப்பதான், நாங்க அரங்கத்துக்குள்ள நுழைஞ்சோம்.

அரங்கத்துல எதுத்தாப்ல தென்பட்டவங்க எல்லாம், டக்குன்னு எங்கள நிறுத்தி, “தம்பீஈஈஈ.. உன் வயசு, என் அனுபவம்ப்ப்பா” அப்டின்னு சொல்ற ரேஞ்சுலயே இருந்தாங்க. எங்களோட ஏஜ் குரூப்ல, நானும் வசந்தும் மட்டும்தான் அனாதையா சுத்திக்கிட்டு இருந்தோம். ஒவ்வொருத்தரும், “யார்ரா இவனுங்க.. கசாப்பு கடைக்குள்ள, கடன் கேட்டு வந்த ஆடு மாதிரி” இருக்கானுங்களே, பார்த்துக்கிட்டு இருக்க, காலியா கிடந்த சேர்ல போய் செட்டிலாயிட்டோம். அரங்கத்துல இன்னும் இசைவிருந்து நடந்துக்கிட்டு இருந்தது. சரி. இசைவிருந்து முடிஞ்சா, விருதோ, எருதோ சீக்கிரமா குடுத்துட்டு சங்கத்த கலைப்பாங்கன்னு பார்த்தா, 7 மணி வரைக்கும் பாடிக்கிட்டு இருந்தாரு. 7 ம்ணிக்கு அப்புறம்தான் ஆக்சுவல் விழாவே ஆரம்பமாச்சு.

அப்படி இப்படின்னு நிறைய பேரு பேச ஆரம்பிச்சாங்க.. நமக்கு இதுக்கு மேல தாங்காதுன்னு, போனதுக்கு ஒரு போண்டாவத் தின்னுட்டு, ஏழரை மணிக்கெல்லாம் பொட்டியக் கட்டிட்டு கிளம்பியாச்சு.

இப்ப இந்தப் பதிவுக்கு, ’வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்’ அப்டிங்கற தலைப்பு எதுக்குங்கிறீங்களா.. எதுக்குன்னா, விழாவுல பேசுன ஒரு பேச்சாளர் சொன்னாரு “ஒரு படைப்பாளி அவனோட படைப்புக்கு வைக்கிற பெயர், ஒரு பொருளை மட்டும் தரக்கூடாது. அது பல பொருட்களை தரணும்” அப்டின்னாரு. அதுக்காகத்தான் இந்தப் பதிவுக்கு இந்தத் தலைப்ப வைச்சிருக்கேன். இது என்னென்ன பொருள் தருதுங்கிறது, உங்களோட கற்பனைக்கு விட்டுடறேன்!

அடுத்த வாரம் போய் அந்த சங்கத்துல உறுப்பினர் ஆக வேண்டியிருக்கிறதுனால, இதுக்கு மேலயும் கலாய்க்காம, இத்தோட நிப்பாட்டிக்கறேன்!

பொன்குன்னம் பயணம்

2009-05-03T22:25:00.000+05:30

கடந்த மே தினம், எனக்கு காலை 5 மணிக்கே விடிந்து விட்டிருந்தது. என் அலுவலகத் தோழியின் திருமணம், கோட்டயம் அருகில் இருக்கும் பொன்குன்னம் என்ற நகரில் மே முதல் தேதி நடக்க இருந்ததால், திருமணத்திற்கு திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து நண்பர்களுடன் செல்லலாம் என்ற முடிவெடுத்து, மங்களூர் வரை செல்லும் பரசுராம் ரயிலில் முன்பதிவு செய்திருந்தோம். இந்த ரயிலில் சங்கனாச்சேரி வரை சென்று, பின் அங்கிருந்து பேருந்தில் பொன்குன்னம் செல்லலாமென்பது எங்களின் குறைந்தபட்ச செயல்திட்டம்.

வழக்கமாக விடுமுறை நாள் என்றால், காலை பத்து மணிக்கு மேல்தான் எழலாமா, வேண்டாமா என யோசனை செய்யும் என்னை, பரசுராம் எக்ஸ்பிரஸ் காலை ஐந்து மணிக்கே எழ வைத்தது. அப்போது கிளம்பினால்தான், கழக்கூட்டத்தில் இருந்து, பேருந்தில் ஸ்ரீகார்யம், உள்ளூரைக் கடந்து, 6:30 மணிக்குக் கிளம்பும் பரசுராமைப் பிடிக்க இயலும். அதனால் ஐந்துக்கே எழுந்து கிளம்பினேன். அந்த அதிகாலை நேரத்திலும் அம்மா எழுந்திருந்து தேநீர் போட்டுக் கொடுத்தார் (அம்மாக்களுக்கு மட்டும் இது எப்படி முடிகிறதோ!). இரவுப் பனியில் குளித்(ர்ந்)திருந்த வாசல் கதவைத் திறந்து, ஆளில்லா வீதியில், அரைத்தூக்கத்திலிருந்த தெருநாய்களைச் சத்தமில்லாமல் கடந்து, சாலை விளக்குகளால் மஞ்சள் குளித்திருந்த தேசிய நெடுஞ்சாலையின் பேருந்து நிறுத்தத்தை அடையும் முன்னர், அந்த விடியற்காலை என்னுள் நான்கைந்து கவிதைகளின் கருவை விதைத்திருந்தது.

விடிகாலைகள் எப்பொழுதுமே அழகானவை. அதிலும் நகரத்து விடிகாலைகளுக்குத் தனி அழகுண்டு. வாகனங்களும், மக்களும், சத்தங்களும், தூசுகளும் நிறைந்திருக்கும் நகரத்தின் பகல், ஓரிரவில் தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டு, கொஞ்சம் உரமேற்றிக் கொண்டு, அடுத்த நாளைக்குத் தயாராய் வந்து நிற்கும் பொழுது இந்த விடிகாலை. பகல் முழுதும் பார்த்துப் பழகிய நகரம், விடிகாலையில் இன்னும் கொஞ்சம் செளந்தர்யத்துடன், ஒரு புத்தகத்தின் திறக்கடாத புதிய பதிப்பாகத் தன்னை வெளிக்காட்டிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, அதிகாலைப் பொழுது. கல்லூரிக் காலத்தில், ஒருமுறை காலை ஐந்து மணிக்கு மதுரவாயலில் இருந்து அண்ணா பல்கலைக்கழகத்துக்கு பேருந்தில் சென்றபோது பார்த்த அந்தப் புதிய சென்னையின் பிம்பம் என்றும் என் மனதை விட்டு அகலாது. நியான் வெளிச்சங்களும், அவசரமில்லா மனிதர்களும், மெதுவாக நகரும் இரவும், கூடவே கொஞ்சம் குளிருமாக ஒரு கவிதைக்கான ஊற்றுக்கண் நகரத்து விடியல்களில் இருக்கும்.

ஆனால் அன்று நான் இது எதையும் ரசிக்கும் மனநிலையில் இல்லை. ஆறரை மணி பரசுராம் ரயில் என் மனதில் ஐந்தரை மணிக்கே ஓட ஆரம்பித்திருந்தது. இந்திய ரயில்வேயின் நேர மேலாண்மையில் எனக்கு வெகுவாக நம்பிக்கை இருந்தாலும், ரயில் நிலையத்தை அடையும் வரையில் ரயிலைத் தவற விட்டுவிடுவேனோ என்று சிறிது பதட்டமாகவே இருந்தது . ஆனால், சரியாக ரயில் கிளம்பும் முன் ரயில் நிலையத்தை அடைந்து, நண்பர்களை அலைபேசியில் பிடித்து, முன்பதிவு செய்து வைத்திருந்த இருக்கைகளில் ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்தவர்களை வெளியேற்றி, நாங்கள் அமரவும், வண்டி கிளம்பவும் சரியாக இருந்தது. கேரளாவில் கோடை விடுமுறை என்பதால், ரயிலில் கூட்டத்திற்கு குறைவில்லை. முன்பதிவு பெட்டி என்றாலும் மக்கள் வருவதும் போவதுமாக இருந்தனர். இது கேரளா முழுவதிலும் இருக்கும் ஒரு பிரச்சனை. இங்கே முன்பதிவு என்பதெல்லாம் வேலைக்காகாது. பாதி வழியில் யாராவது முன்பதிவுப் பெட்டியில் ஏறி, தள்ளி உட்காரச் சொன்னால் உட்கார்ந்துதான் ஆக வேண்டும்.

ரயில் மெதுவாக வேகம் பிடிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. மூன்று மணி நேர பயணம். படிக்க எதையும் எடுத்து வராத என்னையே நான் நொந்து கொண்டேன். கூட வந்த நண்பர்கள் 'மலையாள மனோரமா'-வை புரட்டத் தொடங்கினர். நான் வழக்கம் போல அதில் ‘பொம்மை' பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ரயில் ஜன்னலுக்கு வெளியே தென்னைகளும், நதிகளும், கொஞ்சமே கொஞ்சம் மக்களும், நிறைய மழைத் தூறல்களுமாக காட்சிகள் வேகவேகமாக மாறிக் கொண்டிருந்தன. கொல்லம், கருநாகப்பள்ளி, மாவேளிக்கரா என்று கேரளத்தின் உட்பகுதிகளைக் கடந்து சங்கனாச்சேரியில் இறங்கும் போது மணி ஒன்பதைக் கடந்திருந்தது. பின்னர், அங்கிருந்து ரயில் நிலையத்தின் பின்வாசல் வழியாக வெளியேறி, சாலையக் கடந்து, வழி விசாரித்து, பொன்குன்னம் செல்லும் தனியார் பேருந்தில் ஏறினோம்.

-- அடுத்த பதிவில் முடியும் --

தூது போ!

2009-04-27T23:01:00.005+05:30

அவன்:
என் எண்ணத்தைச் சுமந்து
அன்னமே, நீ
தூது போ!!

அவள்:
ட்விட்டர் இருக்க
இன்னுமா அன்னம்!?
தூ. து. போ!