VEGAN LOGIC

VEGAN LOGIC - 80'LER İSPANYA'SINDAN NEW WAVE & POST-PUNK

2018-04-11T22:25:00.001+03:00

11.4.2018

1- Esplendor Geometrico - Moscu Esta Helado

2- De Picnic - Jeanette Me Quiere

3- Derribos Arias - Aprenda Aleman En 7 Dias

4- Derribos Arias - Virgenes Sangrantes

5- New Buildings - Humo

6- Jugos De Otros - Salon Xanadu

7- Ovifornia SCI - Mao’s Children

8- Diseno Corbusier - Golpe De Amistad

9- Lunes de Hierro - Ellos

10- Ultratruita - Sangre y arena

11- Alphaville - El Modelo De Pickman

VEGAN LOGIC - OPERATING THEATRE - 6.4.2018

2018-04-06T11:20:00.003+03:00

6.4.2018

Bu haftaki programın konusu, 36 yıl önce İrlanda’da kurulan Operating Theatre adlı müzik-performans grubu. Besteci Roger Doyle ve aktrist Olwen Fouere tarafından kurulan Operating Theatre, hem tiyatro oyunlarında müziği oyunculuğu ile eşit oranda öne çıkaran bir tiyatro kurumu hem de albümler yayınlayan bir müzik grubuydu. Her iki sanatçı da duruma göre hem şarkı söylüyor hem de oyunculuk yapıyordu. Deneysel elektronik müzikte ilginç kayıtlar yapan ikiliyi bu akşam mercek altına alacağız.

1- Sir Geoffrey

2- Spring is Coming with a Strawberry in the Mouth

3- Queen of No Heart

4- The Confectioners

5- Satanasa

6- No Come

7- Syllable

8- Before She Was Asked to Dance

9- Positive Disintegration

10- Part of my make-up

11- Blue Light and Alpha Waves

12- Gloss + Eggshell

13- Dragon Path

14- Miss Mauger

15- Austrian

16- Ah Love, Ah Love

VEGAN LOGIC - MART 2018 EN İYİ KAYITLAR SEÇKİSİ - 28.3.2018

2018-03-29T22:44:00.002+03:00

29.3.2018

1- Birds of Passage - If Full of Care Part 1

2- Birds of Passage - Creature of My Night

3- Erik K Skodvin & Rauelsson, Otto A Totland - Breathe

4- Nanook of the North - Pingajoq

5- Huerco S. - Marked for Life

6- Dialect - Three Sisters

7- Dahakara - Wish

8- Moby - Motherless Child

9- In Hoodies - No Tabula Rasa

10- Logistics - Lotus Flower

11- Alva Noto - Uni Mic A

12- Phil Struck - Memo

13- Barış Ergün - Voice of Nagging Suspicion

YAZ GELİYOR, CAZ GELİYOR!

2018-03-26T18:20:00.000+03:00

26.3.2018

Uluslararası İstanbul Caz Festivali hayatımıza gireli çeyrek yüzyıl olmuş!

Geriye doğru baktığımda müzik yazarı olarak her yıl heyecanla beklediğim basın toplantılarını hatırlıyorum. Festival başlamadan önce o yıl hangi isimlerin katılacağına dair söylentiler yayılır, tüm programın açıklanacağı günü sabırsızlıkla beklerdik. Eski yıllarda sosyal medya yoktu, internet hayatımıza hakim değildi. Dolayısıyla basın toplantısına gidip bilgiyi ilk elden almak, biz gazeteciler için çok önemliydi. Programı öğrendikten sonra hemen telefonlara sarılır, yakın arkadaşlarımıza müjdeleri verirdik.

İstanbul Caz Festivali ile benim müzik yazarlığı geçmişim arasında güzel bir tesadüf de var. Ben, her ikisi için de 25. yılı kutluyorum. Önceleri amatör olarak büyük bir tutkuyla kaleme aldığım müzik yazıları zaman içinde değişip gelişti elbette ama içimdeki müzik tutkusu ilk günkü kadar canlı. Belki de bu örtüşme nedeniyle İstanbul Caz Festivali’nin bende ayrı bir yeri oldu. İstanbul’un kültür hayatına ilk baştan beri hissedilir bir dinamizm katan etkinlik, bir yandan da benim müzik yazarlığı maceramın gelişme zeminini oluşturdu.

Birçok kişi gibi benim de festival hakkında birçok anım var. Hemen aklıma Lou Reed’in konseri geliyor. 2000 yılıydı. Herkes özel röportaj yapmak istiyordu ama öyle bir olanak olmadığı bildirilmişti. Ardından konserden kısa bir süre önce Lou Reed’in kuliste sınırlı sayıda gazetecinin sorularını yanıtlayacağı haberi geldi. O zaman Kanal E’de müzik programı yapıyordum. Müzik dünyasının asi ruhu ile yüz yüze gelip soru sorma düşüncesi büyük heyecan yaratmıştı. Sonunda basın toplantısı gerçekleştiğinde karşımızda tepkisiz bir yüz ifadesi ve büyük bir ciddiyetle oturan Lou Reed ile karşı karşıya geldik. Çok soru hazırlamıştım ama Lou Reed’in bir muhabiri sakız çiğneyerek soru sorduğu için terslemesi ve diğer sorulara da sadece “evet” ya da “hayır” şeklinde tek kelimelik yanıtlar vermesi, herkes gibi benim de çekinmeme neden oldu. O toplantı bugün olsa soru sorabilir miyim emin değilim; çünkü yıllar sonra 11 Eylül sırasında New York’ta bir toplantıda tesadüfen yanıma oturduğunda yine onunla konuşmaya çekindim, yanındaki eşi Laurie Anderson’a merhaba dedim.

Massive Attack’ı ilk kez canlı dinlediğim yılı unutamam. 1997’de grubun dünyada fırtına gibi estiği bir dönemdi. Öyle etkilenmiştim ki konserden sonra haftalarca Massive Attack şarkılarından başka bir şey dinleyemedim. Aynı yıl Goran Bregović Düğün ve Cenaze Orkestrası’nın konserine annemi gönderdim. “Hayatımda geçirdiğim en güzel günlerden biriydi,” der hâlâ... Tek başına konsere gitmiş, saatlerce dans edip gece yarısı eve yüzünde kocaman bir gülümseme ile dönmüştü.

Björk’ün Türkiye’deki ilk konseri, müzik tarihimizde mekân kapasitesini en çok zorlayan konserlerden biri olmalı. 1998 yılıydı, Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu’nda kelimenin tam anlamıyla izdiham yaşanmıştı. Oturacak yer bulamamış, duvarların üstünde bir yere ilişmiştik, adeta nefesimizi tutup o büyüleyici performansına tanık olmuştuk.

İstanbul Caz Festivali’nin yarım yüzyıldır ağırladığı birbirinden yetenekli dünyaca ünlü müzisyenler ve grupların içinde, Antony and the Johnsons’ın benim için özel bir yeri oldu. Daha önce yurtdışında canlı dinlemiştim ama Şan Tiyatrosu’ndaki tarihi kalıntıların arasındaki konserin atmosferi ve Antony Hegarty’nin dinleyiciyle etkileşimi çok farklıydı. Avant-garde ile kabare tarzını mükemmel bir şekilde buluşturduğunda, onun şarkıları söylemediğini, yaşadığını hissetmiştim.

Yine 2007 yılında rock tarihinin dev ismi Led Zeppelin’in karizmatik vokalisti Robert Plant’i, grubu The Strange Sensation ile birlikte dinleme olanağı sundu festival. Şarkı aralarında Tony Blair’e, Irak işgaline dokundurmalar yapmış, teypten işgalle ilgili bir konuşma dinletmişti. Bis için sahneye geri döndüğünde “Whole Lotta Love”ı hep birlikte ayakta söyleyen binlerce insanın yarattığı coşku, müziğin gücünün somut kanıtıydı.

Festivalin 15. yılında ilk kez canlı dinlediğim bir sanatçı, yıllar boyu müziğin sunumuna dair yazılarımda ve konuşmalarımda kullandığım bir örnek oldu. Çok güzel bir yaz akşamında bir müzisyen, Harbiye Açıkhava Tiyatrosu’na elinde gitarı ile gelip sahnenin ortasında duran sandalyeye oturmuştu. Yoksulluk ve adaletsizlik başta olmak üzere sosyal konulara değinen şarkılarını usulca çalıp söylerken müthiş bir etki yaratıyordu. Ne yanıp sönen ışıklar vardı, ne de dansçılar... Müziğiyle sahnede yapayalnızdı. Bilmediğimiz bir dildeki şarkıları dinlerken niye o kadar etkilenmiştik? Müziğin içtenliğini hissetmek için dili anlamak şart değildi, gitarından çıkan tınıları ve sesine yansıyan duyguları algılayabiliyorduk. Müzik bir tür sihirbazlıksa, onun en çarpıcı kanıtıydı bu. Karşımızda oturan müzisyen, Brezilyalı şarkıcı, besteci, gitarist, yazar ve insan hakları savunucusu, Brezilya’nın diktatörlük günlerinde gelişen Tropicalismo adlı sanat hareketinin öncülerinden Caetano Veloso’ydu. Müziğini algılamamızda onun kişiliğine dair bu ön bilginin de etkisi vardı kuşkusuz ama sanatını o kadar yalın bir sunumla icra edip öylesine güçlü bir etki yaratması aklımdan hiç çıkmadı. Politik duruşu ve müziğe yaklaşımıyla önemli etkiler bırakan Veloso’yu ne zaman dinlesem, ruhen o konsere ışınlanıyorum.

İstanbul Caz Festivali’nin benim açımdan en güzel konserini tahmin etmek, herhalde beni biraz tanıyanlar için zor olmasa gerek. 2012’de Morrissey’in verdiği konseri “İstanbul’u Sarsan İnce Derinlik” diye tanımlamıştım. Sahnenin önünde toplaşıp her şeyi birkaç saatliğine unutarak ayrıksı ruhların marşlarını dinlemiştik. “Istanbul” adlı şarkısını İstanbul’da söylemiş; konserin bir yerinde, “Yüreğimi hissediyor musunuz? Sahip olduğum tek şey o” demişti Moz. Bunu bana en yoğun hissettiren iki müzisyenden birini şahane ağırlamıştı festival.

Bunca yıldır hafızama kazınan konserleri düşündüğümde, çoğunlukla aklıma festivalin caz dışındaki türlerde müzik yapan konukları geliyor ama Herbie Hancock, Jan Garbarek, Marcus Miller, Ornette Coleman, Brad Mehldau, Wynton Marsalis ve daha birçok büyük caz ustasını da İstanbul Caz Festivali sayesinde dinledim. Cazdan rock’a, folktan Latin’e, klasik cazdan modern caza, farklı tür ve tarzları bir arada bulunduran programları her zaman çok renkliydi. İstanbul’da yaz demek, özellikle müzikseverler için son 25 yıldır İstanbul Caz Festivali demek. Her yıl gerçekleştirildiği dönemde mutlaka bir konseri yaşgünüme de rastladığından, bir anlamda onunla yaşlanıyorum desem yanlış olmaz. O zaman festivale de bana da şimdiden nice yıllar!

(Bu yazı, ilk olarak T24'te yayınlandı. http://t24.com.tr/yazarlar/caz-ve-dahasi/yaz-geliyor-caz-geliyor,19346)

VEGAN LOGIC - BAHARA MERHABA 2018 - 21.3.2018

2018-03-22T18:09:00.001+03:00

22.03.2018

1- This Mortal Coil - Velvet Belly

2- Emerald Web - The Dragon’s Gate

3- Pink Playground - Circle Again

4- Sade - Flower of the Universe

5- Mica Levi - Love

6- Operating Theatre - Eighties Rampwalk

7- Sammy Osmo - Verlaten Dierentuin Wassenaar

8- Roll the Dice - Under the Arches

9- Nico Motte - Transpersonnal

10- Museum of Devotion - Remember

11- LA Vampires with Maria Minerva - Seasons Change

12- Broadcast - The Book Lovers

VEGAN LOGIC - KONUK: IN HOODIES - 14.3.2018

2018-03-15T12:51:00.001+03:00

15.03.2018

Bu haftaki programa In Hoodies konuk oldu. Bugün Tantana Records etiketiyle yayınlanan yeni kısaçaları "Circling the Cage"i konuştuk, David Bowie'den Radiohead'e, Bob Dylan'dan Neil Young'a ve Basquiat'ya kadar ilginç hikayelerden söz ettiğimiz güzel bir sohbet oldu. Kısaçalarda yer alan dört şarkıyı da ilk kez Vegan Logic'te çaldık. Sevgili Murat Kılıkçıer'e yürekten teşekkürler!

Programda sırasıyla çalınan şarkılar:

1- David Bowie - Lazarus
2- In Hoodies - Tabula Rasa
3- In Hoodies - That's
4- In Hoodies - Magnolia Call
5- Radiohead - Daydreaming
6- In Hoodies - It's Alright

VEGAN LOGIC - JÓHANN JÓHANNSSON'IN ANISINA - 7.3.2018

2018-03-08T15:42:00.004+03:00

8.3.2018

Geçtiğimiz ay aniden yaşama veda eden ünlü İzlandalı besteci ve prodüktör Jóhann Jóhannsson anısına, onun muhteşem eserlerinden bir seçki dinledik dün akşamki Vegan Logic'te...

1- By the Roes, and by the Hinds of the Field

2- The Flat

3- There’s No Harm Done

4- Hotel Room

5- The Tall Man Music

6- Payphone

7- Rise

8- Melancholia

9- The Bank

10- Alejandro’s Song

11- Odi Et Amo

12- There is No Safe Side But the Side of Truth

13- A Model of the Universe

14- Passacaglia

VEGAN LOGIC - ŞUBAT 2018 EN İYİ KAYITLAR SEÇKİSİ - 28.2.2018

2018-03-05T11:43:00.004+03:00

5.3.2018

1- Jonny Greenwood - Catch Hold

2- Tor Lundvall - The Void

3- Dedekind Cut - DeCivilisation

4- Gigi Masin - Aphrodite’s Eyes

5- TSU! - トラック

6- Poppy Ackroyd - Resolve

7- Laurie Anderson & Kronos Quartet - Riding Bicycles Through the Muddy Streets

8- Ryuichi Sakamoto - async (Arca Remix)

9- Rezzett - Wet Bilge

10- Terekke - Wav1

11- The Soft Moon - It Kills

12- The Skull Defekts - The Dance

13- Klan - Thor

14- Potter Natalizia Zen - Articulated

VEGAN LOGIC - MONIKA ENTERPRISE - 14.2.2018

2018-02-20T19:35:00.003+03:00

20.2.2018

1- Barbara Morgenstern - Schiffland

2- Barbara Morgenstern - Merci (Dass Es Dich Gibt)

3- Malaria! - Cheerio

4- Gudrun Gut - Diving (with Jovanka Von Willsdorf)

5- Myra Davies & Gudrun Gut - Tick

6- Gudrun Gut - The Ocean Club

7- Michaela Melian - Delta of Venus

8- Danielle de Picciotto - Per Aspera Ad Astra

9- Natalie Beridze - Light is Winning

10- Sonae - Einfach So

11- Dorit Chrysler - Satellite

12- Robert Lippok - Falling into komeit

13- Tusia Beridze - Gorod

VEGAN LOGIC - OCAK 2018 EN İYİ KAYITLAR SEÇKİSİ

2018-02-03T00:38:00.001+03:00

31.1.2018

1- Antipole - October Novel (I am the Shadow Remix)

2- Silvia Kastel - Target

3- Nils Frahm - All Melody

4- Johnny Jewell - Digital Rain

5- Daniel Avery - Slow Fade

6- Moby - Mere Anarchy

7- Afgan - Noblelown (feat Armonycoma or Slt)

8- Gantz - Fugazi (ft. Elif Dikec)

9- Sycho Gast - dan prvi

10- Farazi - Var mı?

11- Orson Hentschel - Facades II

VEGAN LOGIC - PERFECT AESTHETICS - 24.1.2018

2018-01-26T11:52:00.002+03:00

26.1.2018

1- Milij Pritula - Across the Atlantic

2- Burning Pyre - To Have Wings

3- Sobranie 8 18 - Lonely Wooden Bridge

4- Styrioth - Actio Immanes

5- Perfect Human - Your Sister

6- Caerulea - Abuse of Trust

7- Klizaljka - Be

8- Jugen Nord - New Ease

9- Venetian Roses - The Golden Rule of Etiquette for Perspective Lovers

10- Mala - N is for Nudes

11- Perfect Aesthetics - Rivals (Outro)

VEGAN LOGIC - RUSYA'DAN POST-PUNK - 17.1.2018

2018-01-19T12:44:00.000+03:00

19.1.2018

Noir For Rachel - Synthetic Potion

вечер для двоих - пустота

Manicure - Снег

Буерак - Твоя Фигура

Диаскоп - Артистки

Фирма - однодневка – Кабаки

Убежище 13 - Апатия

Социальная Фобия - Инъекция жизни

Brandenburg - No Feelings

ОБРАЗ - НЕ ИСПЫТЫВАЮ ЧУВСТВ

Evorange - Shear

Бумажные Тигры - Полтергейст

агирре - гамсун

Oppression Section - альтернативная космонавтика

Wristcutters - Dancing On Bones

Ploho - Город устал

İYİ BİR MÜZİK FESTİVALİ NASIL OLUR? YANITI LE GUESS WHO?'DA!

2018-01-15T19:02:00.001+03:00

15.1.2018

Artık kasım ayı geldiğinde birçok farklı ülkeden müzikseverin içini güzel bir heyecan kaplıyor. Nedeni Hollanda’nın Utrecht kentinde düzenlenen Le Guess Who? festivali! İki yıldır izleme olanağı bulduğum dört günlük etkinlik, kusursuz denilebilecek bir müzik festivalinin nasıl olması gerektiğinin somut kanıtı. Geçen yıl festival hakkında yazdığım yazıda (https://www.redbull.com/tr-tr/zulal-kalkandelen-le-guess-who-festivalini-yazdi) kent içinde birçok farklı salona yayılan etkinliğin, TivoliVredenburg adı verilen çok amaçlı bir kompleksi ana mekân olarak kullanmasının sağladığı işlevsellikten söz etmiştim. Her müzik türüne uyan salonlara sahip böyle bir kültür merkezi, LGW’nun en büyük artısı.

KÜRATÖRLÜK KAVRAMININ ÖNEMİ

Buna ek olarak, geçen yıl 10. yılını kutlayan festival, yıllar içinde belli bir saygınlığa erişmiş olması nedeniyle hem kamu kurumlarından hem özel sektörden hem de medyadan önemli bir desteğe sahip. Elbette böyle bir desteği kazanmanın ve iyi bir müzik festivali düzenlemenin ilk koşulu, yalnızca iyi müzik yapan isimlerin programda olması. Farklı müzik türlerini ve dünyanın değişik kültürlerini yansıtan ufuk açıcı programa baktığınızda, LGW’da sahneye çıkabilmek için önemli ortak bir kriter olduğunu anlıyorsunuz. Az sayıda insan tarafından tanınsa da çok iyi müzik yapan birçok yeni yeteneği canlı dinleme olanağı sunuyor festival. Elbette uzun yıllardır sahnede olup saygınlık kazanmış efsaneleri de aynı festivalde görmek olanaklı. Hepsinin ortak noktası, ticari kaygıdan uzak durup iyi müzik yapmaları. Bunu sağlamanın yolu da, festival programını oluştururken küratörlük kavramını hakkını vererek uygulamaktan geçiyor.

Genel programa ek olarak, bu yıl altı müzisyen küratör olarak belirlenmişti. Perfume Genius, Han Bennick, Jerusalem in My Heart, Shabazz Places, James Holden ve Grouper. Ayrıca New York merkezli sanat merkezi Basilica Hudson tarafından gerçekleştirilen Basilica Sounscape festivalinin küratörlüğü üstlendiği bir seçki daha yer aldı festivalde. Her biri farklı müzik türlerinde yaratıcılığını ortaya koyan bu müzisyen küratörlerin belirlediği isimlerin festivale kattığı çeşitlilik ve kalite çok belirgindi. Kuşkusuz bunun sonucu olarak, LGW’yu izleyenlerin yarısı Hollanda dışından geliyor. Her yıl aynı ekibin sınırlı bakış açısıyla festival hazırlayan organizatör ekiplerin, uluslararası alanda başarılı olmak için bu yöntemden ders almasını dilerim. Bu anlayışla, 2007’de sadece 800 kişinin izlediği, tek bir mekânda yapılan bir etkinlikken, bugün dünyanın hemen her yerinden 15-30 bin arasında katılımcının izlediği, Tivoli’nin içindeki farklı salonlar hariç 13 ayrı mekâna yayılarak tüm kenti kaplayan büyük bir festivale dönüşmüş Le Guess Who?.

Bu yıl özel olarak kendi adıma sevindiğim bir gelişme daha vardı festivalde. Geçen yılki izlenim yazımda ana festival mekânı Tivoli’de vegan yiyecek bulmakta zorlandığımı yazmıştım. Festival ekibi yazımı Google tercümesiyle okuduğunu bildirmişti. Bu yıl Tivoli’ye girdiğimde bir de baktım ki vegan yemek standı açılmış! Yıllardır kendi ülkemde yazıp durdum ve böyle bir gelişme henüz sağlanamadı ama Hollanda’ya sesimi bir seferde duyurabildim!

Geçen yılki festivale göre bir diğer farlılık, performans saatlerinin biraz daha geç saatlere kaydırılmasıydı. Perşembe ve cuma günleri bile gece 2‘den sonra başlayan konserler vardı. Ben kentteki tüm oteller dolduğundan Amsterdam’da kaldığım için epey zorluk yaşadım. Bu yüzden göremediğim birkaç performans oldu. Ama bu yıl da her türlü zorluğa değecek kadar yoğun ve tatmin edici bir müzik deneyimi yaşadığımı söylemeliyim. Deneysel müziği, çeşitli işbirliklerini ve alışılagelmişin dışına çıkan yaratıcıları buluşturan her etkinlikten zenginleşerek çıkıyor insan.

TÜRKİYE’DEN MÜZİSYENLER DE KATILDI

Hollanda’da çok sayıda Türkiye kökenli göçmen yaşasamasının etkisiyle de olsa gerek, ülkemizden müzisyen ve gruplar, her yıl LGW’da dinleyicilerle buluşuyor. Bu yıl ülkemizden katılan isimler arasında ambient/shoegaze/drone besteleriyle tanıdığımız Ekin Fil, Grouper’ın küratörlüğünü üstlendiği programın konukları arasındaydı. Derya Yıldırım & Grup Şimsek de, LGW kapsamında dinleyicilerle buluştu. Vokalist Derya Yıldırım ile Almanya, Fransa, İngiltere ve İtalya’dan müzisyenlerin bir araya geldiği Anadolu rock grubu, Özdemir Erdoğan ve Aşık Mahzuni Şerif’in eserlerini yorumlarken, saykedelik rock tarzındaki kendi bestelerini de çaldı. LGW sahnesindeki bir diğer Türkiye kökenli grup, Amsterdam’da kurulan Altın Gün oldu. 70‘lerin Türk rock klasikleri ve türkülerin modern halini yorumlayan saykedelik folk grubu, Libyalı müzisyen, multienstrümantalist ve modern Arap müziğinin öncülerinden Ahmed Fakroun ile birlikte çaldı; ayrıca solo konser de verdi.

EN BEĞENDİĞİM PERFORMANSLAR

LGW’nun en güzel yanlarından birisi, seçenekler çok olduğundan, herkesin o büyük etkinlik içinden kendisine özel bir festival yaratabilmesi. Birkaç kişi birlikte gidip festivali ayrı ayrı izleseniz, dört günün sonunda tamamen farklı müzisyenleri dinleyip ayrılabilirsiniz. Ben 150‘den fazla ismin katıldığı festivalde toplam 22 performansı yakalayabildim. Arada sahne saatleri çakışınca kaçırdıklarım da oldu ne yazık ki... Bu 22 performans içinde beni en beğendiklerimden söz etmek isterim.

Oiseaux-Tempête

Festivalin ilk gecesinde ilk kez canlı dinleme olanağı bulduğum Oiseaux-Tempête, üzerimde en çok etki bırakan grup oldu. TivoliVredenburg’dan yarım saat yürüyerek De Helling adlı konser salonuna ulaştığımda çok iyi müzik dinleyeceğimi biliyordum elbette ama canlı müziğin etkisini yaşayarak hissetmek ayrı bir duygu. Çok karanlık bir salonda, arkalarındaki ekranda farklı coğrafyalardan kentlerin ve eski dönemlerden siyah beyaz görüntülerin eşliğinde çaldı grup. Genellikle bu tür konserlerde video görüntüleri sürükler insanı ama ben nadiren ekrana bakıp daha çok müziğin içinde kayboldum. Paris merkezli bu kolektif, fırtına kuşu anlamına gelen ismi seçmiş kendisine ve 2012‘den bu yana yaptığı kayıtlarla enstrümantal rock, ambient, krautrock ve serbest caz etkilerini buluşturan, kimi zaman kaotik, kimi zaman da dingin ama daima sarsıcı bir müzik yapıyor.

The Bug vs Dylan Carlson of Earth

Drone metalin elektronik müzikle büyüleyici buluşması! The Bug adıyla tanınan ve birçok türde kendini kanıtlayan prodüktör Kevin Martin ile drone metal, enstrümantal/saykedelik rock müziğin saygın gruplarından Earth’ün üyelerinden Dylan Carlson, bu yılın en güzel kayıtlarından birisine imza attı. De Helling’in neredeyse zifiri karanlık salonunda, müzisyenleri göremeden, sadece sese göre hareketlenip adeta dans eden ışıkları izleyerek dinledik müziği. Güçlü ve özgün bir sound için ortak bir çabayla sınırları yok ediyordu iki müzisyen. Bunu kelimelerle tam olarak anlatmak pek olanaklı değil; ancak yaşanabilecek bir canlı müzik deneyimiydi.

Mario Batkovic

Bosna kökenli akordeon sanatçısı ve besteci Mario Batkovic, enstrümanını geleneksel tarzın dışında kullanıp sıradışı sesler yaratan olağanüstü bir yetenek. Akordeonun sınırlarını ve müzik türlerini aşarak, daha önce onu kimsenin çalmadığı şekilde çalıp virtüözlüğü ileri bir boyuta taşıyor. Kendisini ilk kez canlı olarak 2016’da,15. yüzyıldan kalma bir gotik kilisede dinlediğimden beri yakın takibimde. Bu yıl TivoliVredenburg’un içindeki Ronda adlı geniş salonda çaldı. Sun Ra Arkestra’nın da sahneye çıktığı yaklaşık 2800 kişilik salonu tamamen doldurdu. Kendisi de şaşırmış olmalı ki, konsere başlarken, “Siz harika görünüyorsunuz. Ben ise sahnede tek başımayım, biraz tuhaf geliyor ama teşekkür ederim,” dedi. James Holden’ın küratörlüğü üstlendiği programda yer alıyordu Batkovic. Aynı müzisyene iki sene arka arkaya programda yer vermesi, LGW ekibinin de iyi müziği ne kadar yakından takip ettiğini gösteriyor.

Protomartyr

Bugüne kadar çok yakından izlediğim bir grup değildi Protomartyr. Performansları, bana bir grubu konserde dinlemenin nasıl fark yaratabileceğini bir kez daha gösterdi. Post-punk’ın yoğun hissiyatı Joe Casey’in şiirsel şarkı sözleriyle donatılınca çok güçlü bir performans ortaya koydular. Dinden psikolojiye toplumsal konularda çarpıcı sözleri mikrofonun önünden ayrılmadan, takım elbisesi içinde büyük bir ciddiyetle dile getiren Casey, kendine özgü yöntemiyle son derece etkileyici. Uzun zamandır özlemini çektiğim karanlık post-punk atmosferini doyasıya yaşattı ama grubu daha ufak bir salonda da dinlemek isterim.

The Residents

LGW’da bu yıl Glastonbury Festivali’ni andıran bir uygulamayla gizli konserler gerçekleştirildi. Son ana kadar organizasyonu yapan ekibin dışında kimsenin bilmediği bu konserlerden birisi benim için gerçek anlamda sürpriz oldu. Bant ekibinden Cem Kayıran ve Busen Dostgül, konserden kısa bir süre önce “Bu akşamki sürpriz performansı kaçırma!” diyerek uyarmasalar, belki de kaçırabilirdim. Çünkü aynı saatlerde izlemeyi düşündügüm başka bir performans vardı. Ronda’da kendime iyi bir yer bulup beklerken, salonda da dedikodunun yayılmış olduğunu gördüm. Herkes The Residents’ı bekliyordu! Dünyanın en gizemli, en sıradışı, en tuhaf ve en yaratıcı grubu The Residents! Bu yıl mart ayında yeni bir albümü yayınlayan grubun üyeleri, 1969‘da Amerika’da kuruldukları günden bu yana 48 yıldır kimliklerini saklamayı başardı. LGW sahnesine de yine tanınmalarını engelleyecek kostümler ve maskelerle çıktılar. Sanat akımlarının içinden doğan The Residents, Batı müziğinin kalıplarını ve kurallarını yıkıp, yeni bir yaklaşımla geliştirdiği avangart müziğini canlı performansında büyük ölçüde sahnedeki görsellik, göz alıcı ışıklar, vokalistin gerçeküstü şarkı sözleri ve tuhaf tavırlarıyla sundu. Konserde hem geleneksel popüler müziği yapıbozuma uğrattığı albümlerden hem de bir tema çerçevesinde gelişen albümlerden örnekleri multimedia sanatının olanaklarından faydalanarak izleyiciya aktardılar. Müthiş kıvrak bir zekayla sahnelenmiş bir “freak show” gibiydi. Elbette herkese göre değildi; nitekim sürpriz konser diye koşarak gelenlerin bir kısmının kısa bir süre sonra salondan ayrılması şaşırtıcı olmadı. Çok ender canlı performans yapan The Residents’ı sürpriz olarak sahneye çıkartması da LGW ekibinin hanesine bir artı olarak yazıldı. Çünkü önceden açıklansa bilet satışını artırırdı. Ama zaten bilet satma sıkıntısı yaşamayan bir festival LGW.

Keiji Haino & Han Bennink

Japon noise ve avangart müzik ustası Keiji Haino ile Hollandalı davulcu/perküsyonist Han Bennink’i aynı anda sahnede görmek, her zaman bulunabilecek bir fırsat değil. LGW’daki performansları, değişen yer, obje ve duruma göre müziği şekillendirme yeteneklerini sergiledikleri bir ders gibiydi. Han Bennink, sahnenin ortasına oturup elindeki davul bagetlerini yere vurarak değişik sesler yaratırken; Haino, bir basketbol topunu yerde duran elektro gitarın tellerine sürterek ve aynı topu tavandan asılı akustik gitara vurarak alışılmadık sesler çıkarıyordu. Deneysel müziğin üretim süreçlerinin mekân ve araç kullanımı açısından sınırsızlığını ortaya koyması da ilginç ve önemliydi.

Liu Fang

Festivale gitmeden önce radyo programım Vegan Logic için LGW keşiflerinden oluşan iki seçki hazırlamıştım. Ancak o seçkilerde atladığım bir müzisyeni LGW sayesinde dinledim. Basilica Soundscape, Çin’in folklorundan doğan guzheng müziğini icra etmek üzere, geleneksel pipa enstrümanının en iyi yorumcularından biri olan Liu Fang’i Utrecht’e davet etmiş. Üzerinde geleneksel kıyafeti, önünde bir vazo içinde sahneye konulan çicekleriyle hayranlık uyandırıcı bir zarafet içindeydi Fang.

Müziği de bu görüntüyle tam bir uyum içinde hassas bir ruhun yansımasıydı ama kırılgan değildi; zengin bir birikimin ürünü olarak güçlü bir varlığın simgesiydi. Enstrümanına böylesine hakim bir virtüöze saygı duymak düştü bize de.

James Holden & The Animal Spirits

Prodüktör ve müzisyen James Holden, bu yıl yayınladığı albümü “The Animal Spirits”i LGW’da başarıyla tanıttı. Elektronik müzik ile saykedelik sesleri, soyut drone ile krautrock ve Afrika perküsyonunu buluşturduğu albümlerden sonra, yeni albümünde trans müzik ile Fas’ın Gnawa müziğini iç içe geçirdiği bir kayıtla çıktı karşımıza. Kendisine eşlik eden yerel müzisyenlerle birlikte elektronik setinin başında çekici bir karmaşanın yaratıcısı ve yönlendiricisiydi. Doğu müziğinin saykedelik tınılarını, elektronik seslerin dinamizmi ile organik bir yapıda birleştirmeyi başarmış Holden. Ortam tamamen karartılarak, tüm dikkat dev ekrana yöneltildi konser sırasında. Anlamlandırılması zor birtakım renk ve şekil dönüşümleriyle dolu videoya kendinizi kaptırırsanız, halüsinasyon gördüğünüzü sanabilirdiniz. Tahmin ettiğimden daha fazla keyif aldığım bir performans oldu.

John Maus

Başını kaçırsam da James Holden performansından çıkıp ancak bir bölümünü yakalayabildiğim John Maus konseri, tahmin edilebileceği gibi şahaneydi. 2011’de Arka Oda’nın havasız ufacık mekânını hıncahınç dolduran kalabalığın içinde, bol terli bir ortamda izlemiştim Maus’u. Herhalde en fazla 100 kişi sığabilecek bir salondu. Tam önümüzde kendini duvardan duvara atmış, içindeki isyanı da tutkuyu da içimize işlemişti. Bugüne kadar gördüğüm en unutulmaz canlı performanslardan biriydi. Aradan tam 6 yıl sonra bu kez Utrecht’te yaklaşık 1000 kişilik salonu tamamen doldurmuştu. Koşarak salona vardığımda kapıdaki görevli, ancak içeriden çıkan olursa bizleri salona alabileceğini söyledi. O nedenle biraz bekleyince girebildik. Bu kez daha geniş bir sahnede olduğundan yakınında duvarlar yoktu ama o yine bedenini savurarak, hızla öne arkaya eğilerek kitleyi hareketlendirdi. Biz sesinin güçlü titreşimlerini içimizde hissederken, o izleyici kitlesi ile sanatçı arasındaki görünmez duvarları tamamen yıkıp etkileşimin boyutlarını genişletiyordu.

Pharoah Sanders

Caz müziğinin en büyük ikonlarından Pharoah Sanders’ın caz geleneklerini soul, gospel, R&B ve Afrika folku ile harmanlayan müziği, LGW sahnesine ayrı bir kalite kattı. Caz müziğine yaptığı katkılarla Marvin Gaye’den Sun Ra’ya kadar pek çok ismi etkilemiş bir efsanenin saksofonundan çıkan özgün sesler, dışarıda dünya birbirine girse bile her şeyi durdurup sözü müziğe verebilecek kadar özeldi. Ornetta Coleman’ın “muhtemelen dünyadaki en iyi tenor saksofoncusu” dediği Sanders, saksofondaki farklı tekniğiyle serbest cazın gelişiminde öncülük eden isimlerden biri. LGW sahnesinde de çalış tekniği ile kendisine çizdiği rotayı bir kez daha belirginleştirip, yürekten gelen müziğini duyumsattı.

Mary Margaret O’Hara

Nadiren sahneye çıkan Mary Margaret O’Hara’nın LGW’daki performansı, sanatın farklı dallarında eserler veren bir sanatçının yıllara meydan okuyan yaratıcılığını sergilediği, eğlenceli bir şov gibiydi. 1988 tarihli “Miss America” adlı albümünden sonra hiçbir albüm yapmayan O’Hara’nın büyük ölçüde doğaçlamaya yer veren performansında kendisine ödüllü çello sanatçısı Peggy Lee, multienstrümantalist Aidan Closs ve çeşitli ses oyunlarıyla kardeşi Marcus O’Hara eşlik etti. Adeta evinin salonunda arkadaşlarıyla eğlenirken espriler yapan, şakalaşıp gülerken arada bir de şarkı söyleyen matrak bir ev sahibi gibiydi. Sahne onundu, bizler de konukları. Sonunda Morrissey’in çok sevdiğim 1993 tarihli şarkısı, “November Spawned a Monster”daki tuhaf sesleri canlı olarak da duyabildiğim için ayrıca sevindim. O canavar seslerini o zamanlar karanlık bir odaya kapanarak kaydetmeyi kabul etmiş O’Hara. Bugüna kadar daha acayip bir canavar sesi çıkaranı duymadım. Ne muhteşem ki aynı ses, “Somewhere Over the Rainbow”u söylerken bir meleğin sesine dönüşebiliyor.

Ex-Easter Island

İngiliz müzik kolektifi Ex-Easter Island, masa üstüne yatırılıp sabitlenmiş elektro gitarlara perküsyon tokmakları ile vurarak değişik bir yöntemle hipnotik bir müzik yapıyor. Grup içi etkileşimi ve tekrarlarla yaratılan melodik keşfi deneyimleyen grubun, müziğini fiziksel olarak enstrümanlarla yapmasına karşın zaman zaman elektronik gibi algılanması da ilgiyi ayrıca cezbedici bir özellik. Grup üyeleri arasındaki koordinasyonu canlı gözlemlemekten ve yaratılan ritmik uyuma kapılarak dinlemekten çok zevk aldığım bir performanstı.

(Bu yazı ilk olarak Red Bull Music'te yayınlandı. https://www.redbull.com/tr-tr/le-guess-who-2017-degerlendirmesi)

(Fotoğraflar ve videolar bana aittir.)

VEGAN LOGIC - KIŞ 2018 SEÇKİSİ - 10.1.2018

2018-01-12T12:54:00.000+03:00

12.1.2018

1- The Legendary Pink Dots - The Guardians of Eden

2- Baldruin - Keine Körper, Aber Seelen

3- Tor Lundvall - January

4- Delia Gonzales - Horse Follows Darkness

5- Philippe D’Aram - Bizarre Cult 2

6- Tomaga - Il flume di ferro

7- Yair Elazar Glotman - Oratio Continua (Part 1)

8- Mala - No Future

9- Dedekind Cut - Untitled

10- Styrioth - Ἀποκάλυψις

11- Sonae + Werkstatt - Between Two Worlds

12- Пожар - Так Должно Быть (Pozhar - Tak Dolzhno Byt)

13- Akira Rabelais - 1382 Wyclif Gen. II. 7 And Spiride In To The Face of Hymn an Entre of Breth of Lijf

VEGAN LOGIC - DAVID BOWIE 2018 - 3.1.2018

2018-01-07T23:53:00.003+03:00

8.1.2018

Vegan Logic radyo programı olarak yayına başladığından bu yana her yıl David Bowie'yi 8 Ocak'taki yaşgününde anıyorum hem de böylece yılın ilk programını onunla açmış oluyorum. Ne yazık ki bu büyük efsane, 2016'nın 10 Ocak günü aramızdan ayrıldı ama ben onu yaşgününde anmayı sürdüreceğim. Çünkü o şarkılarıyla, eşsiz albümleriyle yaşamaya devam edecek.

1- Little Bombardier

2- Conversation Piece

3- Afraid

4- Baal’s Hymn

5- Pablo Picasso

6- All Saints

7- Wild Eyed Boy From Freecloud

8- Heathen (The Rays)

9- We Prick You

10- Chant of the Ever Circling Skeletal Family

11- When I Met You

12- Killing a Little Time

13- Fantastic Voyage

VEGAN LOGIC - 2017'NİN FAVORİ YEREL KAYITLARI - 27.12.2017

2017-12-28T11:02:00.001+03:00

28.12.2017

Vegan Logic Yıllık Müzik Değerlendirmesi yılın son programında Türkiye’de 2017 boyunca yayınlanan kayıtlar arasından en beğendiklerime ayırdım. Albüm ya da kısaçalar formatındaki bu kayıtları bir liste mantığı içinde sıralamadım, ses uyumuna göre arka arkaya getirerek çaldım. Bu programda çalacaklarımı belirlerken Türkiye merkezli yerel plak şirketlerinden yayınlanan ya da müzisyenlerin kendilerinin internet üzerinde yayınladıkları self release denilen kayıtlara baktım. Ayrıca yabancı müzisyenlerle yayınlanan ortak kayıtlar da yok bu seçkide. Onlar da elbette dikkatimden kaçmadı; yıl içindeki aylık seçkilerde onlara da programlarda yer verdim.

T V S N - Tell Me How You Living [Wrong Way]

Da Poet - Harp in Heart [Beattape2]

Wilsondub - Less [Prrosuit]

Rijeka - Damaryolu [Not Even B-Side]

Sycho Gast - Jours_Cinq [fuck somethings 3]

Seretan - Intuition [Persona EP]

Oichuung - Idiots [Kali]

Aldes - Subflow Savage [Hymns of the Hybrids]

Akın Sevgör - Waves [Routine]

Mind Shifter - Girl [Horizon]

Reverie Falls On All - Descent [Stellar Stream]

Dead Man’s Dream - Frozen Fall [Dead Man's Dream]

Kaosmos - Dark Matter [Levitate]

Bewitched As Dark - All Monsters Are Human [Love Me Today Hate Me Tomarrow]

Batur Münevver - Noctifer [Doron]

Project Youth - Soru İşareti [Middle East]

VEGAN LOGIC - 2017'DE EN BEĞENDİĞİM ALBÜMLER 2 (10-1) - 20.12.2017

2017-12-20T22:16:00.000+03:00

20.12.2017

1- Aine O’Dwyer - Underlight [Gallarais]

2- Ninos Du Brasil - O Vento Chama Seu Nome [Vida Eterna]

3- Colin Stetson - Spindrift [All This I Do For Glory]

4- Yair Elazar Glotman & Mats Erlandsson - Turn Roots in Iodine [Negative Chambers]

5- LCC - Ka [Bastet]

6- Belief Defect - Slipping Away [Decadent Yet Depraved]

7- Gnod - Paper Error [Just Say No To The Psycho Right-Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine]

8- Morrissey - In Your Lap [Low in High School]

9- Mario Batkovic - Quatere [Mario Batkovic]

10- Iona Fortune - Shi [Tao of I]

VEGAN LOGIC - 2017'DE EN ÇOK BEĞENDİĞİM 20 ALBÜM 1. BÖLÜM - 13.12.2017

2017-12-13T23:58:00.002+03:00

13.12.2017

1- Svarte Greiner - Floor [20 > APART]

2- Penelope Trappes - Gravel Mouth [19 > PENELOPE ONE]

3- Jacaszek - Soft Music [18 > KWIATY]

4- Karen Gwyer - Why There Is a Long Line in Front of the Factory? [17 > REMBO]

5- The Bug vs Earth - Don’t Walk These Streets [16 > CONCRETE DESERT]

6- Gas - Narkopop 5 [15 > NARKOPOP]

7- JASSS - Weightless [14 > WEIGHTLESS]

8- Ryuichi Sakamoto - solari [13 > ASYNC]

9- The Caretaker - Denial Unravelling [12 > EVERYWHERE AT THE END OF TIME STAGES 1-3]

10- Oiseaux Tempête - Electrique Resistance [11 > AL-'AN! الآن (AND YOUR NIGHT IS YOUR SHADOW — A FAIRY-TALE PIECE OF LAND TO MATE OUR DREAMS]

VEGAN LOGIC - 2017 ORİJİNAL FİLM MÜZİKLERİ 2. BÖLÜM - 6.12.2017

2017-12-08T14:59:00.003+03:00

8.12.2017

1- Bear BcCreary - The Most Irresponsible Thing

2- Carter Burwell - Runaways

3- Dario Marianelli, Vikingur Olafsson - Prelude

4- Jed Kurzel - Alien Covenant Theme

5- Cliff Martinez - Another Bombing

6- Alexandre Desplat - The Shape of Water

7- Hans Zimmer - The Mole

8- Hans Zimmer & Benjamin Wallfisch - All the Best Memories Are Hers

9- Michael Giacchino - Dia de los Muertos Suite

10- Toydrum - Always With You (Pt. 2) / Ruth’s Theme

11- James Newton Howard - Filing the Brief

12- Oneohtrix Point Never - Bail Bonds

13- Daniel Pemberton - Knights of the Round Table

14- Eskmo - Axe

VEGAN LOGIC - 2017 ORİJİNAL FİLM MÜZİKLERİ 1 - 29.11.2017

2017-12-01T13:23:00.000+03:00

1.12.2017

Kasım ayınin gelmesiyle, her yıl olduğu gibi, Vegan Logic yıl sonu müzik değerlendirmesi de başladı. İlk olarak bu hafta 2017'de önçe çıkan orijinal film müzikleri dosyasını açtım. Haftaya ikinci bölümüyle ayhı kategoriyi gözden geçirmeye devam edeceğim.

1- Atticus Ross - Possibilities Are Endless

2- Benjamin Wallfisch - Hannah and Volmer

3- Michael Abels - Garden Party

4- Nick Cave & Warren Ellis - Humble Man

5- Clint Mansell - The Yellow House

6- Brian McOmber -The Road

7- Ahmet Kenan Bilgiç - Su Nereye Baksan Yine Su

8- Rael Jones - Follow That Horse

9- Jason Hill - Mindhunter

10- Nicholas Britell - The Bra / Court Loss

11- Danny Elfman - Panic Text

12- Ryuichi Sakamoto - Confusion

13- Lorne Balfe - Glitch

14- Daniel Pemberton - The Ring of Fire III - The Reveal

15- Trent Reznor & Atticus Ross - Strangers in Lockstep

VEGAN LOGIC - KASIM 2017 EN İYİ KAYITLAR SEÇKİSİ - 22.11.2017

2017-11-24T12:09:00.000+03:00

24.11.2017

1- Morrissey - Home is a Question Mark

2- Dictaphone - Opening Night

3- Moritz von Oswald & Ordo Sakhna - Draught

4- Ceramic TL + İpek Görgün - Tactics is Hench

5- Equiknoxx - Waterfalls in Ocho Rios

6- Wilsondub - Less

7- Aldes - Subflow Sumeria

8- Bibio - Ivy Charcoal

9- Pye Corner Audio - Greenpoint Hangover

10- James Holden & The Animal Spirits - Each Moment Like the First

11- Ulver - Echo Chamber (Room of Tears)

12- KonstruKt & Keiji Haino - All Things Will Be Reduced to Equal D Pt.1

OTORİTE, MEDYA VE SAVAŞ LORDLARINA MORRISSEY VURUŞU

2017-11-20T16:15:00.001+03:00

20.11.2017

Geçen eylül ayında sanatçı Linder Sterling, Instagram üzerinde arkadaşı Morrissey’in 11. stüdyo albümü “Low in High School”un kapak fotoğrafını paylaştığında, albümün ana temalarını tahmin etmek zor değildi. Fotoğrafta, Morrissey’in ekibinde yer alan bas gitarist Mando Lopez’in oğlu Max Lopez, Buckingham Sarayı’nın önünde bir elinde “Monarşiyi baltala” yazan afiş, diğer elinde bir balta tutarken görünüyordu. Morrissey’in The Smiths günlerinden bu yana şarkı sözlerine yansıyan, huzursuz, muhalif gençlik ve monarşi karşıtlığı, çok çarpıcı bir görsel ile simgeleştirilmişti. Ayrıca The Smiths sonrası 30 yıllık solo dönemi içinde “Southpaw Grammar” sonrasında kapağında kendisinin yer almadığı ikinci albüm olması da ilginçti.

BMG ve kendisinin kurduğu Etienne Records etiketiyle yayınlanan albümün prodüktörlüğünü, bir önceki kaydı “World Peace is None of Your Business” gibi Joe Chiccarelli üstlendi. Morrissey’in ekibinde yer alan Boz Boorer (gitar), Jesse Tobias (gitar), Mando Lopez (bas), Matt Walker (davul) ve Gustavo Manzur (klavye) ortak yazdığı şarkılar, prodüktör aynı olsa da, öncekine göre daha güçlü bir rock sounduna ve çeşitliliğe sahip. Bunun yanı sıra Morrissey’in sesinin etkisinden hiçbir şey yitirmediğini ortaya koyan piyano baladları da dikkat çekici.

Albüm boyunca karşımıza otorite karşıtlığı, gücü kötüye kullanan diktatörler, polis şiddeti, Arap Baharı, ana akım medyanın güvenilmezliği, petrol savaşları ve diğer tüm çatışmalar çıkıyor. Dünyanın gidişatının bir yansıması olarak WPINOYB’de öne çıkan bu temaların, bu kez Venezüella, İsrail, Ortadoğu, ABD özelinde altını çizerken, oligarşilerin baskısı karşısında halkların içine düştüğü durumu sorguluyor Morrissey. Albümde dile getirdiği politik görüşlere katılmayabilirsiniz ama solo döneminin en cesaretli ve iddialı çıkışlarından birisini yaptığını kabul etmek gerekir. Bu çıkış elbette tartışılabilir ama ne yazık ki müzik medyasında albüm hakkında yapılan yorumlar, Morrissey’in görüşlerine katılmayanların adeta ondan hınç almak için yazdığı standart kötülemelere dönüştü.

Son dönemde basın ve sosyal medya, Morrissey’in polemik yaratan sözleri nedeniyle eski hayranlarının onu yerden yere vuran eleştiri yazılarıyla dolu. Her söylediğine katılmak gerekmiyor, görüşleri elbette eleştirilebilir fakat sözleri kendi konsepti içinde analiz etmeden, gerçeği yansıtmayan sansasyonel başlıklarla verilen haberler tık alma amaçlı. Bu salgın ne yazık ki dijital dünya ile birlikte hayatımızı istila etmiş durumda. Toplumu daima klişe düşüncenin sınırlarını zorlamaya iten bir sanatçı Morrissey. Politik doğruculuğu reddediyor; acı verecek derecede dürüst bir anlatımı var, olayların gözden kaçırılan farklı yanlarını keskin bir dille söylüyor ve bu da buna alışık olmayan toplumda infial yaratıyor. Daima toplumu sarsmaya çalışıyor ve bunun bedelini epey ağır ödüyor.

Ben solo albümleri arasında en iyilerden birisi olarak gördüğüm yeni kaydı “Low in High School”u kendi içinde bir bütün olarak değerlendirmeye çalıştım.

My Love, I’D Do Anything for You (Morrissey/Lopez)

Morrissey’in tuhaf seslerle başlayan şarkılarına ayrı bir düşkünlüğüm var. Gitarist Jesse Tobias’ı karanlık bir bodruma sokup kaydettikleri iniltilerle başlayan bu şarkı, bana “November Spawned a Monster”daki Mary Margaret O’Hara’nın acayip çığlıklarını anımsattı. Açılışı, “Çocuklarınıza ölü düzenin ana akım medyasındaki tüm propagandaları tanıyıp onları aşağılamasını öğretin” diyerek yapan bir albümün medya tarafından olumlu bulunmasını beklemek boş aslında. “Toplum cehennem, hayatlarımızı istediğimiz gibi yaşayamıyoruz,” diyor Morrissey ve medyayı tanımlarken “echelon” kelimesini kullanıyor. Bu kelime, “belli bir nizama göre dizilmiş” anlamının yanı sıra, ABD, İngiltere, Kanada, Avustralya ve Yeni Zelanda istihbarat örgütlerinin dünya üzerindeki iletişim sistemlerini denetlemek amacıyla kurdukları ortak projenin kod adı. Şarkının medyanın insan hayatına müdahale edişine yaptığı vurgu, “Toplum bir cehennem, benim sana ihtiyacım olduğu gibi senin de bana ihtiyacın var,” dediğinde netleşiyor. Belli ki uğruna her şeyi yapabileceği birisi ile sadece bu nedenle yaşayamadığı bir ilişki var. “Hepimiz kendi yolumuzda ilerliyoruz / Ayrı ayrı ama aynı yönde / Ve ben burada hayatımın her gecesi daima birini özlüyorum,” sözleri ile de bunu netleştiriyor. Bu hikayeyi, güçlü davul vuruşları ve sarsıcı gitar seslerine ek olarak pirinç nefeslilerin katkısıyla anlatınca, oldukça dinamik bir giriş yapıyor albüme.

I Wish You Lonely (Morrissey/Boorer)

Yalnızlık, ölüm ve madde bağımlılığı etrafında gelişen şarkı, içinde bulunduğu durumdan memnun olmayan bir karakterin bakış açısından yazılmış. Dinleyiciden içinde bulunduğu yalnızlığı anlamaları için kendilerini onun yerine koymalarını isteyerek başlıyor. “Romantizm iyi gitmedi / Sana, bir günlük de olsa, Bergen’deki savaş helikopterleri tarafından takip edilen ama asla vazgeçmeyen son kambur balina gibi bir yalnızlık diliyorum ki benim günlük rutinimi anla,” diyor karşısındakine. Yalnızlığın öfke ile ilişkisini kurduğu şarkıda uyuşturucu bağımlılığı ve militarizmi birlikte anması ilginç. Her ikisinin de insanları aniden mezara gönderdiğini vurguluyor. Morrissey’in en sert sözlerinden birisine rastlıyoruz bu şarkıda: “Mezarlar kraliyetin, oligarşinin, devlet başkanlarının ve hükümdarların emri ile canını veren aptallarla dolu.” Onun öfkesi daima dünya liderlerine yöneldi. Morrissey’in kendi ülkesinin ya da başka bir ülkenin askerleri için “kahraman” dediğini duyamazsınız; dese alkış alacak ama o, savaşın korkunçluğunu sergileyip, askerlik kavramı hem asker için hem de halklar için kötüdür diyor. Son röportajlarından birinde, dünyanın her yerinde halkların ve politikacıların karşılıklı nefret içinde olduğunu ve bunu müziğe aktarınca hayatın umut dolduğunu söyledi Morrissey. Derdi askerin kendisi değil, ona savaşma zorunluluğunu yaratan sistemle. Bunu anlamamak için çok önyargılı olmak lazım. Ama ne yazık ki ana akım medyada müzik konusunda yazanlar, bu analizi yapma niyetinden ve birikimden yoksun. Synth’lerin belirginleştiği, vurucu bir sounda sahip olan şarkı, açılıştaki güçlü rock soundunun yarattığı etkiyi sürdürüyor.

Jack’s Only Happy When She’s Up on the Stage (Morrissey/Boorer)

Morrissey’in çok zekice kurguladığı bu şarkının ana karakteri, partneri tarafından terk edilip hayal kırıklığına uğrayan Jacky adlı eski bir sahne yıldızı. Arka arkaya tekrarlanan “exit” kelimesinden yola çıkarak şarkının “Brexit” ile ilgili olduğu yorumları yapılıp duruyor medyada. Oysa şarkının politik bir anlamı olmadığını söyledi Morrissey. Bana göre Jacky, Morrissey’in kendisi. Jacky, artık hiçbir senaryo, bağlayıcı kural olmadan sahnede sadece kendi aşığı için oynuyor. Morrissey’in hep kendisi için söylediği gibi, kalp kırıklığını ve yaşadığı kayıpları sahnedeyken unutan bir yıldız Jacky. “Exit, exit, everybody's running to the exit” dediğinde ise, son yıllarda sürekli kendisini terk eden hayranlarından söz ediyor. Malum “Eskiden hayranıydım ama artık Morrissey’i savunamam” diyenler çok bugünlerde...

(Bu arada Brexit konusu açılmışken, Morrissey’in o oylamanın sonucunu “muhteşem” diye nitelemesinin nedeni, ana akım medyanın ve ülkedeki kurulu düzen temsilcilerinin hepsinin birden Brexit’ten yana tavır almasına karşın, halkın tersi yönde karar vermesi. “Avrupa Birliği’nden çıkarsak hepimizin sonu gelir” diyen egemen güçlere karşın halkın bunu reddetmiş olmasını demokrasi açısından önemli buluyor. Daha önce İskoçya’nın Britanya İmparatorluğu’ndan ve Katalonya’nın da İspanya’dan ayrılma isteklerini desteklediği düşünülürse, bu kendi düşüncesi içinde garip de değil. Morrissey’in otoriteye karşı olduğu gibi toplumları yöneten büyük birliklere, imparatorluklara, krallıklara karşı bağımsızlık yanlısı tavrı biliniyor. Bu politik konu hakkında onunla aynı fikirde olunmayabilir ama şarkıyı ilgisi olmadığı halde Brexit’e bağlamaya kimsenin hakkı olmamalı.)

Home is a Question Mark (Morrissey/Lopez)

90’lı yılların Morrissey soundunu albüme taşıyan bu şarkı, “Back to the Old House”daki soruyu tekrarlıyor. Geriye dönüp bakıyor ve ne yapsa unutamadığı birine, “Eğer gelirsem benimle buluşur musun?” diyor. “Ev sadece bir kelime midir, yoksa içinde taşıdığın bir şey mi?” sorusunun yanıtını aslında bana 3 yıl önceki röportajda, “Gerçek eviniz bedeninizdir, yaşadığınız apartman dairesi değil,” diyerek (http://www.veganlogic.net/2014/11/morrissey-gercek-eviniz-bedeninizdir.html) vermişti ama bu konu aklını kurcalıyor demek ki aynı yere tekrar tekrar dönüyor. “Eğer bir gün ev bulursam, oraya gelirsem benimle buluşur musun, beni karşılamak için bacaklarını yüzüme dolar mısın?” diyor Moz. Cinsellik çağrıştıran sözler onunla da sınırlı değil; romanı “List of the Lost”ta örneklerine sık rastladığımız ilginç nitelemeler de var. “I have been brave, deep in every shaven cave” örneğinde olduğu gibi. Sesinin hiç yıpranmayan o ünlü kadife tonunu yakaladığı, içten ve cesur baladlardan birisi “Home Is a Question Mark”. Albümü ilk kez tümüyle dinlediğimde, sanırım o ses tonu nedeniyle, en sevdiğim şarkı buydu.

Spent the Day in Bed (Morrissey/Manzur)

Albümün ilk teklisi olarak yayınlanan “Spent the Day in Bed”, son derece akılda kalıcı melodisiyle radyolarda çok çalınacak türden bir şarkı. Gustavo Manzur’un klavye melodisi ve sözleriyle insanı öyle bir yakalıyor ki dinlemediğinizde bile zihninizde duyuyorsunuz. Albümde dinleyicilerin eşlik ederek söyleyebileceği pop sounduna yakın fazla şarkı yok; bu şarkı o eksiği doldurması açısından önemli. Morrissey, “haberleri izlemeyi bırakın, bundan kazanabileceğiniz olumlu hiçbir şey yok, haberler sizi yalnız hissettirip korkutmak için tasarlanıyor,” diyerek ana akım medya hakkındaki gerçeği dile getirse bile, bunun Trump’ın “fake news” argümanı ile aynı olduğunu iddia edecek kadar önyargılı medya. Oysa medyanın kendi gerçekliğini inşa edip kitleleri manipüle edişini eleştiriyor Morrissey.

I Bury the Living (Morrissey/Tobias)

Çekirge seslerine karışan klarnet ile başlayan şarkı, yaklaşık 1 dakika boyunca bir cenaze töreni atmosferini yansıtıyor. Bu da Morrissey’in uzun intro’lu şarkılarından birisi. Belki de bugüne kadar yazılmış en savaş ve askerlik karşıtı şarkı. Savaşın ne için olduğu hakkında haberi bile olmayan ama hem çaresiz kalan hem de kahraman gibi görünmek isteyen bir askerin durumunu şu sözlerle yansıtıyor: “Ben sadece bir askerim, beni suçlamayın, bana emri verin, kızınızı havaya uçurayım. Bana cesur deyin, bana barış için savaşan kahraman deyin, beni olduğum şey dışında ne isterseniz öyle tanımlayın. Ben sadece İsa’ya, Tanrı’ya sorumluyum. Hayatımı kaybedersem annem sevdiği işi yaparken öldü diyecek ama ben alnımda bir kurşunla öldürüldüm, bu sevdiğim iş değildi.” Şarkı, kendi içinde çok trajik bir öyküyü anlatıyor. Asker öldükten sonra sesini yumuşatarak başka bir kimliğe bürünüyor Moz. “Savaşın bizim John olmadan da devam etmesi ne acayip,” diyor; la la la la sesleri eşliğinde arkadan kahkalar duyuluyor... Kahkahaların geride kalan düzen temsilcilerine ait olduğuna kuşku yok. O zamana kadar agresif bir soundu olan şarkı, asker öldükten sonra sadece gitar tınıları eşliğinde usulca sona eriyor. Askerliği moral olarak sorguladığı bu şarkıyı askerlere hakaret olarak yorumlayanlarla doldu medya. Oysa kimsenin bu kadar dürüstlükle söylemeye cesaret edemediği bir konuya çok sarsıcı bir şekilde dokunuyor Morrissey.

In Your Lap (Morrissey/Manzur)

Arap Baharı’ndan sonra yaşanan kaosu konu alan şarkı, hedefe diktatörler ve güvenlik güçlerini koyuyor bir kez daha. Gustavo Manzur’un piyanoda harikalar yarattığı çok güzel bir balad. “Diktatörler öldüğünde halklar kazanır. Savaş lordları öldüğünde halklar şarkılar söyler. Üzülmeyin, onların sırası gelmiştir. Güvenlik güçleri en kötüsüdür, daima hükümetleri dinler, gözlerimize sprey sıkarlar. Ölmek için yaşarlar ve zarar vermeyi severler,” diyor şarkı. Bu sevgisizlik içinde sadece birisinin koluna dokunmak isteyen karakterin söyledikleri öyle gerçek duygular ki... “Bizi haritadan silmek istediler ama ben sadece yüzümü senin kucağına koymak istiyorum”... Morrissey’in kişisel duyguları ile politik olayları iç içe eşsiz bir şekilde geçirdiği çok parlak bir şarkı. .. Bir Morrissey klasiği!

The Girl from Tel-Aviv Who Wouldn’t Kneel (Morrissey-Manzur)

Bütün gün dinlemek isteyeceğiniz kadar güzel bir tango ritminin eşlik ettiği, farklı bir Morrissey şarkısı. Kocası, diktatör veya kralın önünde diz çökmeyen Yahudi bir kadın şarkının ana kahramanı. Tel-Aviv’de yoksulu yoksul tutmak için tasarlanıp çerçevelenmiş sözlerle dolu duvarlar ve olanlardan onları korumamış Tanrı’dan korkularını simgeleyen işaretlerle dolu evlerden söz ettiği gözlemleri yansıtıyor şarkı. Yaşanan acıların nedenini de net özetliyor: “Bütün bu ordular ne için sanıyorsunuz? Çünkü topraktan petrol çıkıyor.” Açık ki, Amerika’nın dış politikası ve petrol için yaptığı saldırıları eleştiriyor şarkı. Morrissey’in “Amerika burayı bombalamazsa sizinle güvenli bir yerde görüşürüz,” dediği “I’ll See You in Far Off Places” adlı şarkısındaki temaya geri döndüğünü söylemek mümkün.

All The Young People Must Fall in Love (Morrissey/Boorer)

“Eğer bu illüzyon içinde olmayı seçiyorsanız nükleer savaşla daha çok zaman geçirin ama buradaki gençlerin harika bir fikri var. Başkanlar gelir, başkanlar gider ama tüm gençler aşık olmalı. Başkanlar gidince kimse adlarını da hatırlamaz.” Morrissey’in bir önceki albümü World Peace is None of Your Business’daki gibi dünya liderlerine olan güvensizliğini anlatıyor bu şarkı. Müzik olarak diğer şarkılar kadar güçlü değil ama havayı yumuşatıcı, insanlara umut verici iyimser bir havası var.

When You Open Your Legs (Morrissey/Tobias)

Tel-Aviv’de sabahın 4‘ünde aynı kulübü terk etmesi istenen karakter, “Bacaklarını açtığında bildiğim her şeyi unutuyorum,” diyerek cinsel zevkin yarattığı sarhoşluğa atıf yapıyor. Bu da bir önceki şarkı gibi konserlerde dinleyicilerin eşlik edebileceği, hareketli pop sounduna daha yakın bir şarkı. Kartonette H.E.R. adını kullanan İtalyan kemancı Erma Pia Castriato’nın yaylılarda eşlik ettiği belirtiliyor. Bu şarkıdaki yaylılarda da onun katkısı olmalı. Albümün diğer şarkılarına göre benim için daha geride duran bir şarkı oldu bu.

Who Will Protect Us from the Police? (Morrissey/Boorer)

Bu kez rotayı Venezüella’ya çeviren şarkıda, sokaklarda ateşler yanıp tanklar gezerken, baba ile çocuk arasında şu konuşma geçiyor.

“Baba bizi polisten kim koruyacak?

Bebeğim, tanrı koruyacak.”

Hükümetler ve askerler savaşlarla meşgulken halkın ezilişi, Morrissey’in epey kafa yorduğu bir konu. Bu şarkıda da Venezüella özelinde aslında bu genel durumu ortaya seriyor. Durumun babasının dediği gibi olmadığını haykırıyor çocuk: “Konuşma özgürlüğümüze saldırıyorlar. İnandığımız şeyin bedelini ödemeliyiz. Sana inanmıyorum baba, üzgünüm. Ne yapmalıyım?” Sonunda baba da gerçeği fark ediyor: “Koş bebeğim. Lütfen koş! Sen haklıydın!”

Çatışmaların kaosuna uyacak şekilde şarkının çelik nefesliler ile epey gürültülü bir soundu var. Ganglord’u anımsattığını söyleyenler var ama müzik açısından onun kadar etkileyici gelmedi bana. Yine de içinde yaşadığımız dönemde şarkının isminde sorduğu soruyla bile unutulmazlar arasına gireceği kesin.

Israel (Morrissey/Manzur)

Morrissey’i yine eleştiri oklarının hedefi yapacak ve bol tartışma yaratacak bir diğer şarkı da bu. Çok karanlık bir atmosferde başlıyor ve kısa bir süre sonra dramatik piyano tınıları eşliğinde Moz’un sesi durumun trajikliğine vurgu yapıyor. Birçok kişi bu şarkıyı İsrail’e sevgi mektubu olarak yorumlasa da, Morrissey aslında zor bir şey yapıyor: Uzun süredir kültür dünyasında İsrail’e boykotun tartışıldığı bir dönemde, böyle bir şarkı yazarak İsrail’de yaşayan halka sesleniyor. “Orduların ne için olduğunu yanıtlayamam. Onlar siz değilsiniz. Gökyüzü birçokları için karanlık, sizin için de karanlık olmasını istiyorlar. Yeryüzü büyük bir sığınak ve hapishane fışkırıyor. Suçlu gühahkarlar olarak doğdunuz, dik durmadan önce düştünüz. Doğa size kimin neyin sevileceğini söyleyecek her türlü dürtüyü verdi. Kendinizi sevin,” seklindeki sözleri, halkları devletler ile özdeşleştirmeyen görüşü temsil ediyor. Bir süre önce İsrail’de konser vermemesi için Radiohead’e çağrı yapan Roger Waters’a yanıt veren Thom Yorke: “Biz İsrail’de Netenyahu’yu ya da İsrail devletinin politikalarını onayladığımız için çalmıyoruz. Amerika’da çalmıyor muyuz? O zaman Trump’ı onaylamış mı oluyoruz?” demişti. Morrissey de İsrail’deki halka “Ordu siz değilsiniz” diyerek bu görüşü destekliyor. Albümün tümüne damgasını vuran otorite karşıtlığının bir başka boyutunu oluşturan “Israel”, Morrissey’in vokalinin piyano ile buluşmasından doğan müthiş etkiyi bir kez daha kayda geçiriyor.

Günümüzün popüler müzik dünyasında kimsenin hem şarkı sözleri hem de müzik açısından bu kadar yüksek düzeyde yaratıcılık sergileyen, şarkılar arasında tema bağlantısını bu kadar iyi kuran, böylesine sıra dışı ve cesaretli bir albüm yapmadığını söylemek bence abartılı değil. Morrissey, günümüz müzik dünyasında eşsiz bir hikaye anlatıcı; onun metaforlarla dolu şairane sözlerini ve sesinin değişen tınılarını analiz edip anlamak zaman, emek ve birikim istiyor. Bazı politik fikirlerine, hayvan hakları konusundaki görüşlerine katılmıyorsanız bile, albüme, müziğe haksızlık etmeyin. Tartışma yaratmasa zaten Morrissey albümü olmazdı. “Low in High School”, savaş, medya manipülasyonu ve otoriteye karşı bir başyapıt.

VEGAN LOGIC - OISEAUX-TEMPÊTE - 15.11.2017

2017-11-17T16:51:00.003+03:00

17.11.2017

Geçen hafta Le Guess Who? festivalinde canlı dinlediğim onlarca grup içinde beni en çok etkileyen Oiseaux-Tempéte oldu. O nedenle bu haftaki radyo programım Vegan Logic'i tümüyle onlara ayırdım.

1- Fortune Teller

2- Nuage Noir

3- Opening Theme (Ablaze in the Distance) (Dag Rosenqvist Remix)

4- La Traversée (Saaad Remix)

5- Omen-Divided We Fall

6- Ütopiya / On Living (feat. G.W. Sok)

7- Portals of Tomorrow

8- Aslan Sütü (Santé, Vieux Monde!)

9- No Go(l)d No Master

10- Ya Layl, Ya 3aynaki (O Nuit, O Tes Yeux)

VEGAN LOGIC - COLDWAVE / SYNTH / GOTHIC / POST PUNK - 8.11.2017

2017-11-08T23:11:00.002+03:00

8.11.2017

1- Galatée - Au Revoir

2- In Death It Ends - We All Die

3- Cold Colors - Memories on a Screen

4- Fotoscura - Volo

5- Cabaret Nocturne - Blind Trust

6- Nomenklatür - Fascinated by the Chaos

7- Tifaret - Keep on Driving Baby

8- Dasha Rush - Antares

9- Gudrun Gut - Mond

10- Love Is Colder Than Death - Down and Out

11- LCC - Adamas

VEGAN LOGIC - BARRY HORNE'A ADANAN DÜNYA VEGAN GÜNÜ ÖZEL PROGRAMI -1.11.2017

2017-11-02T12:33:00.001+03:00

2.11.2017

1 Kasım Dünya Vegan Günü'ne özel olarak, anarcho-punk, hardcore, punk türlerindeki hayvan hakları konulu şarkılardan oluşan bir seçki hazırladım. Açık Radyo'da dün akşam yayınlanan Vegan Logic programını, 5 Kasım 2001 tarihinde Britanya'da bir hapishane hastanesindeki açlık grevi sırasında yaşamını yitiren hayvan özgürlükçüsü, av sabotajcısı aktivist Barry Horne'a adadım.

1- Goldfinger - What Gives You the Right

2- Inner Terrestrials - Barry Horne

3- Active Slaughter - Labour Lied Barry Died

4- Time - Cove of Ghosts

5- Conflict - Meat Means Murder

6- Conflict - This is the ALF

7- Emergency Broadcast - Morals of Ignorance

8- Starlit - Freedom

9- Rudimentary Peni - Pig in a Blanket

10- Rats from a Sinking Ship - If You Must Shoot Animals Use a Camera

11- New Winds - For the Sake of the Voiceless

12- Flux of Pink Indians - Sick Butchers

13- Exit-Stance - Slaughter House

14- Exit-Stance - The Voiceless Now Have a Voice Part I & Part II