Z tym daytradingiem bywa różnie. Sam przez studia nie mam czasu na daytrading, który pamięta jeszcze czasy moich początków (nawet nieźle szło). Dziś się upatrywałem na pozycje dwie. Tzn. od 15, bo o tej wróciłem do domu. Jeden scenariusz to wybicie ponad linię trendu na H1, czyli wejście long@1,3598, ale SL musiałbym postawić mniej więcej na 1,3525, co nie pasowało do mojego TP, który jest mniej więcej równy tyle samo. Transakcja nie zawarta. Drugi scenariusz to wejście short@1,3590, ustawienie SL@1,3639 (49 pips), a TP (potencjalne) to poziom ~1,3474 (116 pips). Poziom wejścia jest dobry, linia trendu, DPO na poziomie neutralnym, Reward/risk ok (2,36) ale ja nie widzę mocnego uzasadnienia tej pozycji. Ok., mówią o Grecji i potencjalnie dobrej sytuacji dolara, ale czy to dostateczny powód? W daytradingu nie można polegać na samej AT, lepiej wspomagać się danymi z rynku. Transakcja  nie zawarta. Powód? Lepiej stracić okazję niż pieniądze. Dawno nie robiłem takich transakcji, jestem zmęczony itp. Przekonamy się potem, czy mój filtr (zmęczony itp. = nie grasz) zadziałał i dobrze, że nie zawarłem transakcji.

Rys. 1 EUR/USD, godzinny, zaznaczona potencjalna transakcja, której nie zrobiłem ze względu na moje zasady tradingu

A sama sytuacja na EUR/USD? W bok. Nadal mam przekonanie, że poziomy 1,3745 i 1,3445 ograniczają tę konsolidację. To co prawda 2 figury, ale ja pamiętam jak kończyły się takie gry w konsolidacji. Doświadczenie podpowiada mi, że samym środku (czas trwania i tak można zweryfikować dopiero jak się skończy) jest mniej więcej najbezpieczniej. A ja teraz przewiduję raczej koniec, niż środek. Kiedy to jest środek? Tak po 6-7 dniach roboczych konsoli. Oczywiście po silnych spadkach i w żadnym innym czasie. Mój następny komentarz powinien się pojawić dopiero po wybiciu i to potwierdzonym, ale nie stawiajmy żadnych absolutów.

Rys. 2 GBP/USD, dzienny, poziomy 'ważne'

Funt. W stosunku do dolara, wczoraj zachował się konkretniej, dzisiaj też mieli okolice poziomu 1,5000. MACD (dzienny) zbliża się do klasycznego sygnału sprzedaży, ale dopóki go nie wygeneruje to tylko gdybanie. Co będzie przełomem? Powrót powyżej 1,5331 albo spadki poniżej 1,4849, które będą sugerowały kontynuację trendu. Ważnym poziome, choć w tej chwili mało wyczekiwanym jest 1,5417. Tam rozegra się gra, o cenę funta na najbliższe miesiące.

Dzisiejszy dzień nie był wspaniały dla traderów, którzy poranne umacnianie się euro. Sam myślałem rano nad pozycją, ale tej nie było, bo 7 godzin na uczelni. Jeśli coś będzie się działo, to na bieżąco będę informował na Twitterze, ale chyba przeczekam konsolę. Dla mnie konsolidacja nie jest szansą na zyski, przynajmniej przy obecnym podejściu. Mam nadzieję, że to się szybko zmieni, bo zaczynam nad tym pracować.

Autor nie wypowiada się w tonie fascynacji prostotą i sporą skutecznością metod, które opisuje. Nie znajdzie się tam też bardzo zaawansowanych technik dotyczących np. analizy czasu itp. A jednak ta książka ma w sobie coś, co przynajmniej mi, pokazało, gdzie szukać właściwej drogi. Bo nie trzeba wyrafinowanych strategii, analizy n-wymiarowej, skomplikowanych obliczeń, ani figur, by zarabiać. Słowa DiNapolego potrafią to uświadomić. Ale pomijając moje prywatne doświadczenia, trzeba przyznać, że książka jest solidnym wstępem do dobrego tradingu.

300 stron, 3 części, 15 rozdziałów i 10 krótkich dodatków w cenie 156,90 na maklerska.pl. To wszystko jest wiedzą pokazującą, że spekulacja nie jest czymś wybitnie trudnym, ani też łatwym zajęciem. Oprócz kilku ciekawych metod, paru formacji i słynnych poziomów DiNapoelgo można tam znaleźć kilka słów o różnicach między systemami mechanicznymi a uznaniowymi. Żadne z podejść nie jest lepsze od drugiego, jest to powszechnie znany fakt, choć mimo tego nadal trwają zażarte dyskusje na ten temat. Jest też wspomniane o różnicach między daytradingiem a handlem pozycyjnym. Oprócz tego są przydane wskazówki, co robić w niektórych sytuacjach, a ubarwienie tego wszystkiego postaciami Hanka, Dana i Carla sprawiają, że książkę czyta się przyjemnie. Dodatkowo stawianie pytań i odpowiadanie na nie, pozwala usystematyzować wiedzę. Dodatkowo autor wzbogaca treść swoimi doświadczeniami w poszukiwaniu wiedzy.

Same metody wydają się dzisiaj niebyt wyszukane. Oscylatory, średnie ruchome, najbardziej podstawowe rzeczy. Do tego Fibo, ale tylko 2 poziomy. Dzisiejsze metody wykorzystują wiele różnych współczynników. Poza tym formacje związane ze średnimi przesuniętymi. Ale tak naprawdę w prostocie jest metoda i przyszłość. Ja zajmowałem (i zajmuję się) się różnymi technikami i podczas intensywnych testów metod DiNapolego było po prostu fajnie. Prosto, przejrzysto, jasno. Niestety na bardzo płynnych rynkach to nie działało, dało się zastosować na WIG20 futures, czy kontraktach na ryż, ale na EUR/USD było z tym trochę więcej problemów. Jednak wg mnie te metody są najlepsze na rynki towarowe i tak już pozostanie. Bo w sumie każdy typ rynków wymaga innych metod.

Książkę polecam ludziom między początkujący a średniozaawansowany. Tzn. zaczynający muszą poznać, jak działa rynek, a ci bardziej zaawansowani większość z tych problemów już rozumieją. Jeśli chodzi o minusy to oczywiście jest to typowo amerykańska reklama szkoleń, systemów itp. A z metod mogę polecić MACD, DPO, średnie przesunięte (i formacje z nimi związane, tj. podwójny powrót, bułki z masłem, toru kolejowego i rozważania na temat formacji „tak jakby”) i zgrupowania DiNapolego. Proste i skuteczne metody. Wskaźniki nie są takie złe, jeżeli nie używa się ich więcej niż dwóch i oczywiście tylko jak potwierdzenie.

Zaletami pozycji są:

• wyjaśnienie podstawowych „prawd” dot. rynków
• dobre wprowadzenie do pojęcia systemów
• ukazanie w nowym świetle podstawowych metod
• konkretne przykłady zastosowania danych technik
• forma pytanie-odpowiedź, co ułatwia przyswojenie wiedzy

Jak zawsze znajdą się też wady:

• typowo amerykańska reklama swoich szkoleń itp.
• brakuje wskazówek, co do rozszerzenia badania poziomów DiNapoelgo do analizy zgrupowań Fibo (więcej współczynników)
• dla niektórych trochę przestarzały sposób prezentacji

Polecam dla każdego. Ci mniej zaawansowani uzupełnią swój warsztat, ci bardziej – skonfrontują swoje poglądy. I parę technik naprawdę się przydaje, nawet przy zupełnie innych systemach.

Z ciekawszych danych mieliśmy GDP Kanady (+0,6% m/m), PMI w USA (przemysłowy: 56,5 vs poprzednia 58,4, nie-przemysłowy: 53 vs 50,5), podniesienie stóp procentowych w Australii do 4%, niezmienione stopy w Kanadzie (0,25% overnight), GDP Australii (0,9 q/q), niezmienione stopy procentowe w Euro Zone (1%) i Wielkiej Brytanii (0,5%). Wczorajszy Home Sales w USA (-7,6%) i dzisiejsze Payrolls (-36k vs prognoza -56k) i stopa bezrobocia w USA na poziomie 9,7% (lepszym). Całkiem sporo danych, jak zwykle na początku miesiąca. Dane mieszane, dlatego na głównych parach nastąpiło niewielkie odreagowanie (głównie dzisiaj), co tyczy się szczególnie funta. Funt został prze-spekulowany i czeka go teraz korekta i to spora. Jak na razie od dołka (GBP/USD) jest ok. 3,5 figury. Na EUR/USD jest nadal coś w rodzaju konsolidacji i chyba jeszcze jakiś czas jesteśmy na to skazani, zwłaszcza, że spadki były duże. Dlatego ja powoli przerzucam się na egzotyki, w miarę możliwości.

Rys. 1 USD/JPY, daily

Ale nas interesują pary jenowe. Dotychczas jen był dość mocny nie tylko w stosunku do dolara. Dzisiaj okazało się, że dobre dane = mocny dolar i widać to dobrze na parach jenowych i tylko na parach jenowych, bo w stosunku do innych walut dolar i tak jest już mocny. Nie wszystkich, bo złoty jest tu dobrym przykładem, ale do większości. A dolar w stosunku do jena dziś pokazał siłę. Aż 130 pips w górę (co nie jest wielkością małą, ruch o 2 figury jest dość rzadko spotykany). Obecnie cena znajduje się w granicach 90,40. Potencjalna strefa oporu to 91,30-61. Jeśli zostanie przebita to atak na ostatni większy szczyt (93,60) jest prawdopodobny. Warto zauważyć, ze strefa oporu zawiera też opór wynikający z linii trendu spadkowego (styczeń-marzec). Dodatkowo MACD jest sygnałem za kupnem, ale jak wiadomo, ze wskaźnikami trzeba uważać.

Rys. 2 EUR/JPY, daily

Inne pary jenowe? EUR/JPY dzisiaj to dwie figury. Niestety tu trend jest silny, a stety, ze ten wzrost należy potraktować jako korektę i lepszą cenę do zajmowania pozycji zgodnych z trendem. Ważnym poziomem jest 124,12, który kryje za sobą zgrupowanie zniesień Fibo. Silniejszy jest co prawda 126,80-97, lecz dojście ceny w tamte poziomy to temat na dłuższe czekanie. Choć sygnał jest wyraźnie pro-wzrostowy, to ja poczekałbym na reakcję na rzeczony poziom 124,12. A GBP/JPY? Także odreagowanie, ale jak spojrzymy w szerszej perspektywie, trend spadkowy jest silny i jeśli ma to być jego zmiana to potrzebujemy jeszcze miesiąca (lub kilku dni intensywnych wzrostów) by to potwierdzić. Opory to 137,04 i wyższe ~139,50 i ~140,30. I to max co da się wyciągnąć w najbliższym czasie (oczywiście wg mnie).

Rys. 3 GBP/JPY, daily

A w następnym tygodniu czekają nas takie dane jak decyzja w sprawie stóp LIBOR (oczekiwane pozostawienie na 0,25%) oraz Trade Balance Wielkiej Brytanii, Chin, Kanady, USA, dane o bezrobociu w Australii i Kanadzie oraz produkcja przemysłowa Chin. Miejmy nadzieję, że może te dane wyklarują wyraźny ruch i nie będą skazywały nas na globalną konsolidację.

Całego koszyka nie da się dość krótko opisać. Skupię się na parach EUR/PLN i USD/PLN, których notowania są dla nas ważne. Oprócz nich zajmę się też USD/CCK (dolar do korony czeskiej), EUR/CCK (euro do korony czeskiej), USD/HUF (dolar do węgierskiego forinta) i USD/LVL (dolar do łata łotewskiego). Złoty i korona czeska są ważne dla regionu i to właśnie im poświecę więcej uwagi, a reszta walut jest tu jako wprowadzenie do ich dokładnej analizy. Do koszyka brakuje jeszcze korony estońskiej, lita litewskiego i ewentualnie hrywny.

Złoty od dłuższego czasu się umacnia, wielu mówi, że jest to reakcja na silne fundamenty polskiej gospodarki, ja mówię, że to skutek kumulacji pozycji krótkich na parach złotowych, które niekoniecznie wynikają z przeświadczenia o gospodarce. W stosunku do euro złoty jest na najniższym poziomie od ponad roku. Cena w granicach 3,90 przypomina nam czasy z połowy 2007 roku i stanu przed-kryzysowego. Do średniej, sensownej wartości złotego niewiele brakuje, tak około 20 gr. Na rys. 1 zaznaczyłem poziomy wsparcia i ten na ~3,73 jest mniej więcej docelowy. Obecnie znajdujemy się w trendzie spadkowym, lecz poważnym wsparciem jest linia trendu długookresowego po rozpoczęciu korekty. To oznacza, że kurs musi spaść jeszcze o ok. 10 gr., by mówić o zanegowani tego poziomu, a to już nie takie pewne. W stosunku do dolara, złoty nie znajduje się na newralgicznym poziomie. Na rys. 2 zaznaczone są poziomy wsparć, poziomy 2,70, 2,62 i kolejne, z czego 2,62 jest uśrednionym poziomem „sensownym”, choć to tylko moja opinia, a wartość waluty wycenia rynek w długim terminie. Trudno powiedzieć cokolwiek o przyszłej sytuacji, wiele zależy od CF związanych z inwestycjami w naszym kraju i importem (bo Polska ma deficyt handlowy, 7,6 mld € wg Eurostatu), ale o prawdziwej wartości złotego zdecyduje kurs wymiany przed wstąpieniem do strefy euro.

Rys. 1 EUR/PLN, weekly

Rys. 2 USD/PLN, weekly

Dolar do korony czeskiej notuje całkiem przyzwoite poziomy 18,75. Jest to całkiem średni poziom, a w dodatku same notowania są ostatnio dość przewidywalne. Na rys. 3 widać wykreślone kanały i łagodne linie MACD. To wystarczy by uznać koronę za dość stabilną walutę i inwestycję pozycyjną. Najbliższe wsparcie to 17,88, a opór 19,56 i warto uważać na te poziomy przy handlu. Tendencje oczywiście umacniające się. Euro w stosunku do korony wygląda nieco lepiej, z korzyścią dla korony. Można tu się dopatrzeć wybicia z trójkąta. 25,03 to wsparcie i jak na razie widzę to tak: pozycja krótka, target rzeczone wsparcie i oczekiwanie na ważne wydarzenia na świecie. W ujęciu midterm to  całkiem dobra inwestycja (spekulacyjna).

Rys. 3 USD/CCK, weekly

Rys. 4 EUR/CCK, weekly

Forint zachowuje się podobnie jak inne waluty regionu. W ujęciu względnym osiąga podobne zmiany jak inne waluty, np. złoty. Także widać wyraźne trendy. Choć tu spadki nie są już takie pewne, jak na razie jest to krótkoterminowy kanał wzrostowy i można spróbować zagrać na odbicie w tym kanale, czyli obserwować poziomy bliskie 190 i czekać na odpowiednią pozycję. Bardzo ważny jest niezaznaczony poziom 190,30, który pozwala na właśnie taki scenariusz. Osobiście nie uważam waluty Węgier za jakiś mega-spekulacyjny instrument, ale w ramach odejścia od „nudy” na parach głównych to może być ciekawa alternatywa.

Rys. 5 USD/HUF, weekly

A tego wszystkiego dopełnia łat. Ten wygląda o wiele ciekawiej. Ostatnio nie umacniał się tak jak inne waluty regionu, lecz ze względu na nieciekawe dane dot. gospodarki Łotwy „wykonał” korektę ABC, która mogła już się skończyć. Nadal jest to trend wzrostowy. Zaznaczyłem potencjalne wsparcia. Można spróbować spekulować na zmianę sentymentu i wzmocnienie nastrojów dot. inwestycji na Łotwie. Być może ten region powróci do łask inwestorów i kryzys minie, a GDP wzrośnie. I to jest prawdziwa spekulacja. Zachęcam do zgłębienia tematu, zarówno analizy samej waluty jak i gospodarki.

Rys. 6 USD/LVL, weekly

Czego to wszystko dowodzi? Analizując jedną z walut regionu nie można zapominać o innych. Inwestycje koszykowe, czy to słuszne, czy też nie mają duży wpływ na waluty regionu. Widać to nie tylko po wykresach kursów walut, lecz też po sile korelacji tychże. Czy można to jakoś wykorzystać? Pracuję nad tym, ale wydaje mi się, że są dobre sposoby na podłączenie się do tego typu inwestycji, ale na pewno nie na „grę” przeciw nim, ze względu na nakłady kapitału.

W moich rozważaniach przyjmuję, że jest to osoba, która ma sporty wartościowo portfel, gdyż zbyt mały uniemożliwi prawidłowe zastosowanie dywersyfikacji. Taki portfel to mniej więcej 70-150 tys. Podzielone między wiele różnych źródeł inwestycji. Faktu dywersyfikacji chyba nie muszę tłumaczyć, truizmem jest nie stawianie na jedną kartę, nawet w spekulacji. Opiszę czynniki za jak i przeciw różnym formom inwestycji, podam przykład podziału portfela i powiem o kilku wg mnie ciekawych formach inwestycji. Bardzo egzotyczne formy jak instrumenty pominą, tj. nie będzie opcji (chyba, ze do hedgingu) a tym bardziej struktur, opcji egzotycznych, inwestycji w sztukę i nieruchomości, czyli aktywa trwałe są pominięte.. Portfel układany pod typowego średnio-zamożnego inwestora.

Najbardziej podstawową formą jest lokata w banku. Jej udział w portfelu zależy od awersji do ryzyka, ale ja zaprezentuję inne ujęcie. Na oprocentowanie lokat działa głównie referencyjna stopa procentowa, ale także sytuacja na rynku, pożądany poziom zabezpieczeń przez banki itp. Trudne czasy jednak się kończą i powoli możemy myśleć o podwyżce stóp procentowych. Pociągnie to za sobą wzrost oprocentowanie depozytów, lecz obecne okolice 5% są na tyle elastyczne, że podwyżek wyższych niż 50 pb nie ma co się spodziewać. Banki i tak nadal maja dużą płynność w segmencie depozytów terminowych. Wojny na oprocentowanie nie będzie. Dlatego lokaty nie powinny stanowić więcej niż 20% portfela (5-20%), bo raz, że ich realne oprocentowanie jest dość niskie (inflacja ~3,6% r/r), a dwa z powodu kruczków prawnych i różnych rozwiązań „awaryjnych” banków. Niestety jest to jedyny instrument inwestowania krótkoterminowego (w pewnym sensie ekwiwalent bonu skarbowego) i wszystko zależy tylko i wyłącznie od potrzeb płynności.

Kolejna forma lokaty kapitału to obligacje. Generalnie są dwie strategie. Zakup np. dwulatek i przetrzymanie ich do wykupu, dzięki czemu cena rynkowa nie będzie miała dla nas znaczenia. Te są polecane osobom, które chcą bezpiecznej lokaty kapitału na dłużej i o nieco wyższym oprocentowaniu niż lokaty. Nie spotkałem się z przekroczeniem tenoru 5Y (pięć lat) przez indywidualnych inwestorów. I wcale się nie dziwię, pięć lat to już dość długi okres zamrożenia kapitału. Druga strategia to zakup wybranych obligacji i ich sprzedaż przed terminem wykupu po korzystniejszej cenie. Zasada zmian ceny jest prosta: gdy stopa procentowa rośnie (maleje), to ceny spadają (rosną). Jak widać przy zakładanych podwyżkach stóp procentowych nie opłaca się kupować obligacji z premią (ceny powyżej ceny wykupu lub najczęściej powyżej 100), ale obligacje z dyskontem mogą stać się atrakcyjne (ceny poniżej 100). Trzeba też zauważyć, że wpływ na cenę maja też czynniki zewnętrzne i gdy cen obligacji spada z powodu zwiększenia awersji do ryzyka i nieufności inwestorów, to warto wtedy takie obligacje kupić (mowa o polskich, rządowych) po niższej cenie i zaryzykować (i tak te ryzyko jest umiarkowane w porównaniu np. z hiszpańskimi o grackich nie wspominając). Te strategie polecane są jednak osobom, które maja czas i wiedzę. Zwykle obligacje to ok. 20-40% portfela (zależy od tego czy defensywny czy ofensywny).

Inną formą są jednostki uczestnictwa w funduszach i akcje. Jeśli nie mamy czasu i wiedzy to jednostki uczestnictwa co najmniej 2 różnych funduszy powinny znaleźć się w naszym portfelu. Wybieramy fundusze z różnych segmentów i różnych towarzystw, aby zachować zasadę dywersyfikacji. Jeśli jesteśmy aktywniejsi to można użyć analizy technicznej do oceniania, kiedy i jakie jednostki kupić. Radzę jednak uważać przy jej stosowaniu. Ja stosuję ją tylko do benchmarków tych funduszy, gdyż same ceny jednostek maja drugorzędne znaczenie. Ale można stosować te same metody co do analizy indeksów rynków akcji. Jeśli koszty zakupu i sprzedaży jednostek lub ich konwersji są bardzo niewielkie (lub ich nie ma) to można zastosować te metody. Dla najagresywniejszych, akcyjnych powinniśmy zmierzyć (lub zapytać zarządzających) o ich korelację z indeksami giełdy, na której notowane są akcje wchodzące w ich skład. Przyda nam się to do ewentualnego zabezpieczania jednostek, gdyż same fundusze maja ograniczone pole manewru w zabezpieczaniu portfela. Dobrze dobrane jednostki to nawet do 60% portfela.

Co do akcji to trzeba by poczekać na zakończenie korekty, ale jeśli nabywamy je regularnie to nie ma to znaczenia. Ważne tylko bo to nie były akcje jednej spółki, ani też akcje więcej niż pewna ilość (np. 15) spółek, bo nastąpi zjawisko przedywersyfikowania. Sposób dobory pozostawiam czytelnikom, bo każdy ma swoje ulubione metody. Dla preferujących płynność i możliwość zabezpieczenia się będą to akcje wchodzące w skład WIG20 (potem można zabezpieczyć się futures albo opcją), dla chcących wyższej niż przeciętna stopa zwrotu akcje średnich i małych spółek, na które „zapolują”. Tak samo, w zależności od skłonności do ryzyka akcje to od 10 do 60% portfela (akcje defensywne powinien zawierać każdy portfel w niewielkiej ilości w celu zwiększenia jego efektywności).

Zostały jeszcze waluty i ewentualne inwestycje w kontrakty CFD (Forex, towary itp., czyli spekulacja). Pisząc waluty mam na myśli wymianę złotówek i zakup ich w postaci fizycznej (lub depozytowej w banku) i częściowe uniezależnienie się od złotego. W portfelu powinno się ich znaleźć od 5 do 10%. Nie maja one na celu zwiększanie jego wartości, a stabilizację w przypadku różnych zdarzeń związanych ze złotym. Nie polecam do tego GBP i USD, mimo, że ten zyskuje na wartości w ogólnym tego słowa znaczeniu. Dobrym pomysłem jest EUR (wejście Polski do Euro Zone), CHF, ale przede wszystkim waluty nieco uniezależnione od spekulacji na rynkach światowych. Ja postawiłem na AUD, CAD, SEK, NOK. Decyduje koszt nabycia waluty. Choć sam mam niewielką część portfela w CHF, to planuję to zmienić (inna waluta/y).

Spekulacja? Można założyć konto u dobrego brokera i szukać okazji, lecz nie należy tam wpłacać więcej niż 20% portfela. Naprawdę. Dzięki dźwigni możemy racjonalnie inwestować już taką kwotą. Na więcej mogą sobie pozwolić doświadczeni spekulanci (o których tu nie mówię). A w co? Moje typy to osłabienie funta, stabilizacja a potem  wybicie z niej na rynku emisji CO2, zakończenie korekty na cukrze, przewidzenie zmniejszenia zapasów ropy w okresie letnim i pszenica (podaż w okresie letnim na półkuli północnej). Jak widać możliwości jest wiele, warto się im przyjrzeć. Tu właśnie jest miejsce na egzotykę i poszukiwanie okazji, byle nie przeinwestować. Bo jak wiemy dobrze zbudowany i zdywersyfikowany portfel jest najlepszym sposobem budowania bogactwa (jednym z czynników, oprócz racjonalizacji wydatków itp.).

Tak, mam jakąś awersję do pary GBP/USD. Mniej więcej od października nie obserwuję na bieżąco jej notowań, choć stała się przewidywalna, tylko konotuję aktualne ceny. Skupiłem się na innych segmentach rynku. Dopiero w czwartek Przemek przypominał mi o czymś takim jak funt brytyjski do dolara, a w piątek notowania EUR/GBP uświadomiły mi, że z funtem nie jest najlepiej. Patrząc na historię brytyjskiej gospodarki funt przeżywał wiele kryzysów i jakoś wychodził z tego, z mniejszymi lub większymi stratami. Ostatnie znaczące zmiany ceny w wyniku kryzysu ukazały nam poziomy nawet 1,35, które szybko zmieniły się w coś między 1,58-1,66 i do tych cyfr się przyzwyczaiłem. Ale kurczę, one są nadal niskie i pokazują, że Wielka Brytania ma jednak kłopoty. Na wykresie dziennym ten przedział wahań wyznaczył ponad półroczna konsolidację, z której kilka dni temu (18.02) nastąpiło wybicie dołem. Pora wrócić więc do funta jako rynku i rzucić „guzdrającego się edka”.

Rys. 1 GBP/USD, dzienny, wybicie z dużej konsolidacji

Sytuacja jest dość klarowna. Spadki do najbliższych stref wsparcia. Poziomy 1,4750-4850 są w zasięgu, szczególnie, że sentyment do dolara jest nadal silny. Co potem? Odbicie lub przebicie linii trendu, ja się nie zastanawiam, będę obserwował i na bieżąco informował na Twitterze, więc podążający poznają moje działania od razu. Para EUR/GBP też wskazuje na słabego funta. Trzeba tylko poczekać z wejściem, bo rynek jest chwilowo wykupiony (dzienny). Przy utrzymujących się tendencjach poziomy 0,9102 i 0,9156 są prawdopodobne. Poczekałbym na zejście ceny do ~0,89, zajął pozycję długą, a  SL ustawił na 0,8859.

Rys. 2 EUR/GBP, dzienny, wybicie z kanału spadkowego

Rys. 3 EUR/GBP, godzinny, potencjalne wejście

Ale to nie wszystko. GBP/PLN też wskazuje na bardzo słabego funta, bo jak sami wiemy złotówka, choć jest teraz jedną z silniejszych walut to zarówno w stosunku do dolara i do euro przyjmuje wartości średnie. Wczorajsze ponad 7 groszy robi wrażenie. Zaznaczyłem dwa targety dla funta. Wyższy z nich jest silniejszy i tam należy się spodziewać utrudnień. Podobnie GBP/JPY, znany kiedyś z dużej zmienności. Targety także są zaznaczone, ale w przypadku tej pary trzeba obserwować jena, bo choć na razie inne pary jenowe potwierdzają trend, to może tak się zdarzyć, że silny jen wcale nie jest pożądany i BoJ może w jakiś sposób próbować interweniować (nie mówię o otwartej interwencji walutowej, a o innych narzędziach).

Rys. 4 GBPPLN, dzienny, silna złotówka czy słaby funt?

Rys. 5 GBPJPY, dzienny, należy nałożyć go na np. USDJPY i porównywać siłę względną

Ciekawie wygląda sytuacja GBP/AUD. Cena funta jest najniższa w historii. Psychologiczna bariera 1,7 raczej się nie utrzyma. Nie ma też wsparć na tych poziomach, co oznacza, że prawie odkrywamy nowe pokłady rynku. Oczywiście istnieją metody wyznaczania potencjalnych wsparć i tak też zrobiłem. To poziomy 1,6826 i 1,6021. Chętnie zobaczyłbym ten drugi. Niemniej notowania wyglądają imponująco. Czy to początek silnego AUD, czy może koniec funta. Ale nie dziwi mnie, że byłe dominium brytyjskie radzi sobie o wiele lepiej gospodarczo niż „imperium brytyjskie”. Polecam obserwację tej pary, jak zarówno GBP/CAD, które zachowuje się podobnie, z racji bardzo zbliżonych kursów pomiędzy USD, AUD i CAD.

Rys. 6 GBPAUD, dzienny, imponujący trend

Podsumowując kiepska sytuację funta można powiedzieć tylko tyle: jeśli zdywersyfikujesz portfel trzymając w nim waluty (np. ja mam 5% we franku szwajcarskim, choć planuję się pozbyć) pod żadnym pozorem nie kupuj funta. Choć ceny atrakcyjne, sama waluta nie nadaje się do zaspokojenia potrzeby dywersyfikacji. A jeśli masz nadmiar wolnej gotówki to zawsze można spekulować CFD na funta nie zależnie czy long czy short, żeby nie było, że namawiam na konkretny kierunek.

Niezależnie czy używamy MAT (Międzyrynkowej Analizy Technicznej) czy szukamy pewnych wskazówek w wydarzeniach ze świata, przede wszystkim z gospodarek powinniśmy się zastanowić, czego nie robić.  Nie powinniśmy ulegać presji posiadania pozycji za wszelką cenę, by nie „przegapić” znaczącego ruchu. Nie powinniśmy też wierzyć wszystkim informacjom podawanym nam przez serwisy informacyjne. Osobiście, czekam na akcję rynków, by wyzwolić swoją własną reakcję. Ale można inaczej. A co powinniśmy zrobić? Połączyć te dwa podejścia i mieć trochę szczęścia, a jeśli nie handlujemy intraday, to mieć coś dla zabicia nudy.

Fundamentalnie nic się nie zmienia z dnia na dzień. Strajki w Grecji wcale nie są takie znaczne, rząd tam musi zastosować reformy, bo EU wywiera na niego silną presję. Z drugiej strony Grecja nie zbankrutuje, bo pociągnie za sobą całą Euro Zone,  to jest nie do przyjęcia. Dobrze robią ci, którzy spekulują na greckich obligacjach, choć zawsze istnieje ryzyko niewypłacalności. Znikome, ale istnieje (spread kredytowy rośnie, więc ryzyko ciągle jest wyceniane). Nie musi się to wiązać z bankructwem, ale przymusowym umorzeniem długów lub znaczącym ich przesunięciem w czasie. Dzisiaj o 14.30 zostaną podane Unemployment Claims z USA, a o 15 wypowie się szef FED. Jutro o 14.30 Prelim GDP q/q USA (IV kwartał), a o 16 dane z rynku nieruchomości tamże. Mogą to być dobre wyzwalacze do umocnienia dolara albo nic się nie stanie, jeśli dane są zbliżone do oczekiwań.

Ale dane makro to nie wszystko. Nie mają już takiego znaczenia jak kiedyś, gdy ciągle grało się pod dane i powstawały nawet specjalne automaty. Ja postarałem się znaleźć kilka czynników, które mogą, choć wcale nie muszą, wskazywać na takie a nie inne zachowania się rynków. Pierwszym z nich jest mój ulubiony spread i indeks platyna-złoto. Inni wolą srebro, ja uważam, że dzięki znaczeniu przemysłowemu platyny można wyciągnąć inne, może znaczniejsze wnioski. Spread wynosi obecnie ok. 441 dolarów, powraca do poziomów z okresu prosperity, a raczej początku bańki platynowej. Platyna lepiej znosi obecna korektę i dzięki temu spread wzrósł, choć nie jest to jego lokalne ekstremum. Jeśli platyna będzie drożeć (dla przemysłu) to oznacza słabego dolara. Niestety, aby takie zjawisko wystąpiło to musi potwierdzić te rozbieżności indeks. Tymczasem indeks nie potwierdza niczego. To dowiodło, że platyna i złoto nie wpłyną na zachowanie dolara, a dolar wpłynie na ich zachowanie w niedalekiej przyszłości. Drugim sposobem jest przejrzenie się kontraktom na ropę. Jej cena od jakiegoś czasu (lato 2009) jest zaskakująco stabilna. Range wynosi nieco ponad 20 dolarów. W tym czasie zarówno euro się umocniło jak i osłabiło. Skoro ropa nie zmienia zbytnio swoje ceny, a ta nie jest przecież centralnie sterowana (szybko pojawiłaby się spekulacja, gdyby OPEC coś mieszał), to można wysnuć wniosek, że zarówno euro i dolar mają zbliżoną siłę, niezależnie od aktualnego kursu.

Ropa, dzienny, widoczna silna stabilizacja

Wnioski z tego wszystkiego. MAT jest nieprzydatna? Może tak to tu wygląda, ale wg mnie pokazuje ona, że najważniejsze są pozycje kilku instytucji, które postanowiły sobie zrobić konkretny ruch, czy też wymienić dla kogoś pieniądze, bo inne instrumenty (np. surowce) nie odzwierciedlają globalnego nastawienia pro-dolarowego. MAT pokazało też, że i dolar i euro są podobne do siebie i jeśli pojawi się trzeci zawodnik (a prędzej czy później tak się stanie) to oba systemy „pieprzną”.

Nie oznacza to, że dolara nie opłaca się mieć, a jego skup jest spowodowany emocjami traderów. Dolara opłaca się mieć, gdy inna odskocznia, czyli euro czy złoto, prestacja być atrakcyjne, czy też jest z nimi jakiś problem. Oczywiście, dzisiejszy ruch można tłumaczyć wielorako, ale czynnik „kryzysowy” ma tu znaczenie i spory wpływ na to co się dzieje. Z ciekawostek można powiedzieć, że USA zwiększa zadłużenie, wczoraj 8 mld, dzisiaj 44 mld (2-latki), jutro 42 mld, a w czwartek aż 32 mld dolarów, co daje łącznie $126 mld (~370 mld zł). Kwota astronomiczna, równa ponad połowie całkowitego długu publicznego polski. Nadmierne zadłużenie nie powinno działać na korzyść dolara, ale teraz to nie ma znaczenia. Rynek przypatruje się Euro Zone i wszystkie fakty jej dotyczące wyolbrzymia. Rating BBB by Fitch dla kilku greckich banków jest już dobrym pretekstem.

Rys. 1 EUR/USD, przykładowe oznaczenia

A technicznie? Nic wielkiego w dłuższym terminie. Nadal spadki, kwestią zasadniczą są dwa pytania. Czy cena zejdzie poniżej dołka z piątku i gdzie ewentualnie się zatrzyma. Poziom 1,3412, 1,3340, 1,3247, 1,3120. Każdy z nich jest równie dobry. W zasadzie byle nie zeszło poniżej 1,30 to na falę 2 piątki w górę jeszcze się nadaje. Ale jestem sceptyczny, co do poziomów powyżej 1,5. Na efekt takiego scenariusza trzeba by poczekać co najmniej rok, a nikt ani nie ma na to czasu, ani nie planuje tak długoterminowych inwestycji obarczonych takim ryzykiem. Równie dobrym jest scenariusz, że to ciągle jest duża korekta ABC (cały kryzys), a teraz spadki powinny sięgnąć poziomów 1,2. Ja uważam, że najlepiej odzwierciedli to długoterminowy trend boczny, ale nikt nie sprzeda opcji na długi okres po korzystnej cenie. Dlatego skupię się na oczekiwaniu czy poziom 1,3 zostanie naruszony i dopóki nie zostanie znacząco przekroczony to nie będę robił długoterminowych analiz. Teraz uważam, że trzeba uważać z pozycjami krótkimi, poniżej 1,3450 sprzedawać, dokupować w okolicach 1,31-32 i czekać na rozwój sytuacji. Można się liczyć z piątką w dół jak na rys. 1, a jak wiadomo EUR/USD ma tendencję do wydłużonych fal piątych (scenariusz dużej korekty ABC).

Rys. 2 S&P500, korekta ABC

Do tego dochodzi S&P500. Na razie dzieje się zbyt mało, by powiedzieć coś konkretnego. Dopóki realizujemy scenariusz ABC nic szczególnego się nie dzieje, ma to owszem jakieś przełożenie na inne rynki, ale moim zdaniem, przełożenie bezpieczne. Czyli okolice nawet 1000 pkt. Nie powinny na nas robić wrażenia, bo tam spełniona jest zależność XA=BC (dokładnie 1006 pkt.). Wg MAT (międzyrynkowej analizy technicznej, czy też WAT) takie Kaziny na amerykańskim szerokim rynku akcji nie powinny prowadzić do znaczących następstw na innych skorelowanych rynkach. Co prawda EUR/USD trochę się rozjechał, ale jeśli nie bierze się klasycznej miary zmienności i kowariancji, a korelację uwzględniającą zmienność i cash flow, to można mówić o całkiem sporej zależności, choć nie w układzie S&P i E/U, ale S&P i dolar.

Nadal trwa czas mojego odpoczynku i nie ma wpisów na poważne tematy, choć nie chcę umniejszać wagi temu, o czym piszę. W czasie wolnym po prostu dużo czytam i znajduję możliwości działania by poprawić sobie standard życia, niekoniecznie an poziomie materialnym (ilość zarobionych pieniędzy), ale na poziomie funkcjonalnym (gdzie jeść, co jeść, co przestawić, itp. itd.). Ostatnio śnieg topnieje, a ja poczułem wiosnę i w zasadzie uznałem to za godne opisania. Bo choć wiosny nie ma to w promieniach słońca Żoliborz „łechce” moje zmysły estetyki ogólnej, pomijając niuanse. Wczoraj, choć było pochmurno usłyszałem jakieś „śpiewanie” ptaków, pierwsze od dłuższego czasu i zrobiło mi się naprawdę miło, szczególnie, że śniegu jest trzy razy mniej niż jeszcze tydzień temu, a chodniki nagle zrobiły się szerokie. Myślę, że śniegu do kwietnia już nie będzie a temperatury przyjmą dobry poziom 10-15 stopni Celsjusza i będę mógł powrócić do „poznawania się z miastem” w przyjemnych, wiosennych warunkach. Kwiecień to też 20-ste urodziny nie tylko moje, ale i sporej ilości moich znajomych, więc będzie się działo…

A teraz do konkretów, czyli błędów popełnionych przez władze miasta i poszczególnych dzielnic. Przede wszystkim zarezerwowanie o wiele za niskich kwot na obecna zimę. Rozumiem, że są jakieś modele przewidywania i budżetowania, ale mam wrażenie, że sprowadzają się one do interpolacji liniowej, a nie badaniu rozkładu prawdopodobieństwa i profesjonalnych prognoz pogody. Wadliwy jest tez system przekazywania tych pieniędzy. Lepiej zarezerwować ciut za dużo i potem nadwyżkę przeznaczyć na inne cele, niż zmagać się z niedoborami. Ale o tym żaden urzędnik i tworzący prawo nie pomyślą. Na sam stan odśnieżenia nie mogę narzekać, bo chodniki jako tako, były odśnieżane regularnie, a podczas śnieżyc wystarczający bo mówić o możliwości przejścia. Ale ostatnimi dniami, zanim zaczęły się roztopy, przesadzono z solą. Nie dość, że buty wyglądają po tym co najmniej tragicznie, to ze stopniałego śniegu (zmieszanego z solą) powstały kałuże i przy mroźniejszych nocach po prostu zamarzły. Co więcej brudny, niemal czarny śnieg oprócz tego, że psuje estetykę, szybciej topnieje i pozostawia po sobie błoto na chodnikach. To już wolę chodzić po śniegu, niż po błocie. A nie przewidzenie możliwości wywiezienia śniegu? To zmniejszenie nawet o 1/4 ilości miejsc parkingowych. Żoliborz jakoś sobie z tym poradził, cudów nie było, ale żyć się dało. Na Bemowie też zaobserwowałem jako takie odśnieżanie. Ale mogło być lepiej i to wcale nie tak znacząco wyższym kosztem…

Jednak z moich odczuć Warszawa poradziła sobie lepiej z zimą niż np. Białystok, gdzie rządzący powinni zostać z tego rozliczeni. Ja tak mocno nie narzekałem jak w poprzednim roku, co odbieram sobie za plus. Szkoda tylko, że w prognozach zapowiadają, że to co zostało osiągnięte zostanie zepsute i nowy śnieg pojawi się na ulicach…

Choć tak naprawdę wszystko jedno, co wskazało na takie a nie inne zachowanie rynków, to trzeba skomentować to dwóch aspektach. Trzeba brać pod uwagę to co się dzieje w Grecji i to co się dzieje z wierzycielami USA. Otóż w Grecji wcale nie chcą ‘zaciskać pasa’, ale panuje przekonanie, że pod naciskami EU reformy zostaną przeprowadzone i sytuacja uspokoi się. Z drugiej strony okazało się, że Chiny, największy posiadacz obligacji USA powoli zaczyna je upłynniać i wycofywać swój kapitał z tego typu aktywów. W sumie nie jest to niczym dziwnym, lecz tempo tych zmian jest coraz większe, co oznacza, że Chiny chcą w ciągu kilkunastu najbliższych lat znacząco zredukować swoje zaangażowanie w ‘strefie dolarowej’. I prawdopodobnie to spowodowało ten ‘oddech’ na rynkach.

Stosując mały zabieg dygresji warto wspomnieć o sferze deficytu budżetowego krajów EU. Najbardziej patrzy się na kraje należące do samej strefy, a  resztę traktuje się z ‘przymrużeniem oka’. Mam to uwarunkowanie z tego powodu, że Hiszpanie chcą sprzedać swój dług na rynku o wartości 5 mld euro (15-latki) a popyt na nie przekracza 13 mld euro. Myślę, że inwestorów czy też spekulantów interesuje raczej atrakcyjna cena długu niż silna pozycja Hiszpanii, bo ta jej nie ma i należy do grupy ryzyka (niesłusznie nazywaną PIGS). Euro Zone skorzystałoby na uczestnictwie Polski, która teraz ‘bryluje’ wśród krajów Unii. Z tym, że niekoniecznie Polska by na tym skorzystała. Dlaczego wspominam? Obligacje (10-latki) poszły na rynku za 6,1% (średnia rentowność) przy popycie w wysokości prawie 5,6 mld zł wobec 2 mld zł wartości długu.

EUR/USD, daily, sytuacja obecna

Analiza techniczna tłumaczy sytuację inaczej, choć coraz częściej poddaje się jej zasadność skoro wszyscy widząc to samo wyciągają różne wnioski. Otóż nie ma jedynego, optymalnego rozwiązania, a dopóki te narzędzie działa to będzie ono stosowane. A sytuacja wygląda tak: odreagowanie w ramach trendu spadkowego, który jest korektą trendu długoterminowego. Kurs jest teraz w okolicach 1,3730 i istnieje szansa na poziomy nawet 1,4000. Szczególnie, że na większości rynków pojawiają się sygnały kupna i to na interwałach dziennych. Oznacza to, że jest wielce prawdopodobne, że 1,3600 może być czymś więcej niż lokalnym dołkiem. Choć pojawiają się głosy, ze powinno być 1,2 czy 1,6 to wynikają one tylko z założonego scenariusza co do dolara. Swego czasu też popełniałem ten błąd. Teraz znaczenie ma tylko średni termin do 2-3 miesięcy w przyszłość. Dłuższe terminy trzeba prognozować nie an kursach walutowych a np. na cenach instrumentów związanych ze stopą procentową czy na podstawie krzywej dochodowości i dopiero stąd wyprowadzać kurs przyszły.