Vincent Van Quickenborne

Belgie bevestigt pro-Europese koers

admin — Wed, 01 Feb 2012 17:20:56 +0000

Vice-premier Vincent Van Quickenborne vindt het een goede zaak dat met de invoering van een schuldenrem in de grondwet, of in een gelijkaardige wet, Europa zijn greep op het begrotingswerk van de lidstaten versterkt. Tegenover de voordelen van de euro staan ook inspanningen en de schuldenrem zal ervoor zorgen dat ons budget steeds op orde is.

Vincent Van Quickenborne is tevreden dat de pro-Europese koers die ons land altijd heeft gevaren gisteren op de Europese top werd bevestigd. De top heeft vooral duidelijk gemaakt dat sanering en groei hand in hand gaan. Strikte begrotingsdiscipline is absoluut noodzakelijk om vertrouwen te herstellen, maar moet gepaard gaan met maatregelen om de groei aan te zwengelen. Voor vice-premier Van Quickenborne is volop inzetten op hervormingen die bedrijven doen investeren en mensen vlotter aan het werk helpen én houden de slimste manier om in deze budgettair moeilijke tijden de groei te stimuleren.

De liberale vice-premier beklemtoont evenwel dat een structurele en succesvolle aanpak van de budgettaire crisis nog verdere stappen vraagt. Hoge langetermijnrentes houden nog altijd een aantal EU-landen in een wurggreep. Daarom is het noodzakelijk dat werk wordt gemaakt van een Europees Schuldendelgingsfonds waarin lidstaten die geen gebruik maken van het Europees noodfonds hun schulden boven de grens van 60% kunnen collectiviseren. Dat maakt het mogelijk dat de eurolanden zich tegen lagere interesten kunnen herfinancieren. Samen met de invoering van een schuldenrem kan dat fonds ervoor zorgen dat de Europese landen hun staatsschulden op een periode van 25 jaar afbouwen.

Groep van 100 Chinese bedrijven staat klaar om Belgie als uitvalsbasis te kiezen

admin — Mon, 30 Jan 2012 13:56:55 +0000

Een alliantie van 100 grote Chinese bedrijven overweegt sterk om zich op korte termijn in ons land te vestigen als uitvalsbasis voor de Europese markt. Dat is bevestigd door Feng Jun, CEO van aigo Digital Technology en stichter van aigo Entrepreneurs Alliance (AEA), aan vice-premier Vincent Van Quickenborne vandaag op het World Economic Forum in Davos.

Onder de koepel van de AEA zijn een honderdtal leidende Chinese bedrijven momenteel op zoek naar een uitvalsbasis voor de Europese markt. Op 17 februari a.s. valt in Peking formeel de beslissing vanuit welk Europees land ze zullen opereren. Onder meer Gree, de grootste aircoproducent wereldwijd, en frisdrankproducent Huiyan Juice Group maken deel uit van de groep investeerders.

Tijdens een bilateraal onderhoud met vice-premier Vincent Van Quickenborne op het World Economic Forum in Davos bevestigde de topman van aigo dat de intense contacten die er de voorbije maanden zijn geweest tussen de federale regering en de Chinese bedrijven een positieve impact hebben op het investeringsdossier. In december 2011 bracht een Chinese delegatie nog een bezoek aan verschillende Europese landen, waaronder België.

Vice-premier Van Quickenborne: “Buitenlandse investeringen in ons land zijn cruciaal als we perspectief op groei en jobs willen geven. Ik heb de indruk dat de Chinese investeerders overtuigd zijn van de troeven van België als investeringsland. Ons land heeft een centrale Europese ligging, een goed uitgebouwde infrastructuur en heel wat ervaren mensen die de know-how hebben om de activiteiten van de Chinese investeerders tot een succes te maken. Ik ben ervan overtuigd dat dit een goed dossier is dat zich op zeer korte termijn zal vertalen in concrete investeringsplannen die jobs kunnen opleveren.”

OPINIE: Een derde weg voor Europa

admin — Mon, 30 Jan 2012 13:53:17 +0000

Europa davert op zijn grondvesten. De grootste naoorlogse financiële en budgettaire crisis zet het oude continent onder immense druk. Verschillende Europese landen verkeren in grote moeilijkheden en slagen er niet meer in om op eigen kracht terug op te staan. De situatie is vandaag zelfs zo ernstig dat het voortbestaan van de euro in het gedrang komt. De Unie zelf is in gevaar.

De Duitse filosoof Jürgen Habermas is in zijn essay ‘Zur Verfassung Europas’ vlijmscherp voor de politieke elite van Europa. Hij verwijt hen een totaal gebrek aan leiderschap. ‘Op de drempel van de economische naar de politieke eenwording van Europa lijkt de politiek zijn adem in te houden en ineen te krimpen van angst.’ Habermas kapittelt de Duitse kanselier Angela Merkel en de Franse president Nicolas Sarkozy als cynische technocraten die de Europese eenheid aan het verkwanselen zijn. Met het oog op hun herverkiezing offeren ze cruciale Europese waarden als vrijheid, democratie en mensenrechten op aan de belangen van hun ‘eigen’ grootbanken en nationale economieën.

Tandem

Sinds het uitbreken van de eurocrisis meer dan twee jaar geleden vormen Merkel en Sarkozy een tandem, Merkozy. In het verleden is die Duits-Franse as altijd al een succesvolle motor voor meer Europese integratie gebleken. De jongste twee jaar schokt de wagen. En dat heeft alles te maken met de weg die Merkel en Sarkozy bewandelen: de weg van het eng gedefinieerde eigenbelang. Niet alleen komen de twee Europese grootmachten steeds moeilijker tot overeenstemming, ze dringen ook voortdurend hun eigen nationale agenda op aan de rest van Europa. Ten koste van het Europese belang, het belang van 500 miljoen Europeanen. Alsof je, zoals Geert Mak in ‘De hond van Tisma. Wat als Europa klapt?’ schrijft, met ‘nationale oplossingen – waarbij altijd de ander de schuld krijgt – Europese en mondiale problemen afdoende te lijf kunt’.

Verblind door die illusie strompelt Europa aan het handje van Merkel en Sarkozy nu al twee jaar van crisistop naar crisistop. Met één constante: elke keer zijn de uitkomsten van een nieuwe crisistop ‘too little, too late’. Europa vervelt zo steeds meer tot een directorium van enkele grote landen die menen hun wil te moeten opleggen aan de anderen. Af en toe aarzelt men daarbij zelfs openlijk over steun aan landen die dreigen onderuit te gaan. Het resultaat laat zich raden: een eurocrisis die men maar niet onder controle krijgt.

De falende crisisaanpak en het gebrek aan Europees leiderschap geven zuurstof aan een tweede weg: een steeds sterker oplaaiend euroscepticisme. En daarbij ontstaan op zijn zachtst gezegd vreemde bondgenootschappen. Je hebt de klassieke criticasters van Europa die, inspelend op angst en onzekerheid, mensen aanpraten dat het multiculturele en multi-etnische Europa een bedreiging vormt voor hun geluk en hun identiteit, beiden verankerd in de eigen, kleine gemeenschap – het ‘eigen volk’, zo je wil. Zij krijgen vandaag het gezelschap van stemmen die de Europese besparingspolitiek beu zijn. Gemakshalve vergeten ze dat bij de lusten van een gemeenschappelijke Europese munt ook lasten horen. Intussen verbeelden ze zich een weg uit de crisis die loopt via minder Europa en meer belastingen. Ze dwalen.

Als we onszelf willen redden, zullen we Europa moeten redden. De twee wegen, die van het nationale eigenbelang en het eurosceptisch antwoord daarop, richten allebei de Unie ten gronde. Daarom is er nood aan een derde weg, een pro-Europese strategie. In plaats van te teren op een gemeenschappelijke vijand, bestaat die derde weg uit een gemeenschappelijke economische en monetaire politiek – te beginnen met de 17 landen uit de eurozone. Gedaan met 17 ministers van Financiën, 17 nationale banken en 17 verschillende crisisstrategieën.

Echte regering

De Europese Commissie moet omgevormd worden tot een echte regering met een meerderheid in het Europees Parlement. Samen met dat rechtstreeks verkozen Europees Parlement zet zij de politieke lijnen uit en bewaakt ze het belang van alle Europeanen. Aan het hoofd van die Europese regering moet een verkozen president komen die de functies van Herman Van Rompuy en José Manuel Barroso combineert. En om ervoor te zorgen dat Europese parlementsleden verantwoording verschuldigd zijn aan elke Europeaan, zullen ze zich moeten laten verkiezen in heel Europa. Dat kan door bij Europese verkiezingen naast nationale lijsten ook in een Europese lijst te voorzien. Enkel zo zal Europa niet langer bestuurd worden door een onderonsje van een handvol Europese leiders die verzuimen te doen wat moet.

België moet in die strijd voor die derde weg van een eengemaakt Europa weer een leidende rolspelen. We hebben erg veel aan de Europese eenmaking te danken. Van het slagveld van Europa zijn we het centrum van de Europese Unie geworden. Europa heeft ons de voorbije zestig jaar vrede, stabiliteit en welvaart gebracht. Kritiek op Europa is goed, maar leiderschap om Europa te hervormen is beter. Dat is de rol die ons land altijd heeft gespeeld en die het moet blijven spelen. Want er is één iets dramatischer dan een onvolmaakte Unie en dat is het einde van de Unie.

Bron: De Standaard, 28 januari 2010.

Herbekijk Z-talk met Polspoel (21/01/12)

admin — Wed, 25 Jan 2012 13:16:47 +0000

Van Quickenborne: ‘There is no alternative’

admin — Mon, 23 Jan 2012 18:26:29 +0000

Het is even wennen na vier jaar stilstand, maar eindelijk is er weer een regering die keihard wil werken en een ambitieus programma uitvoeren. In een interview met De Standaard gaf Vice-eerste minister en minister van pensioenen Vincent Van Quickenborne alvast aan dat hij gelooft in het regeerakkoord: ‘Het is inderdaad zeer ambitieus, maar there is no alternative.’

Hij ziet alvast een grote solidariteit binnen de regering en ook premier Di Rupo beet in zijn eigen Bergen van zich af tegen de bonden. Met die bonden blijft Van Quickenborne stug verder onderhandelen, maar de aangekondigde staking betreurt hij. “Sinds 2 januari voeren we intens overleg met de vakbonden. Er is perspectief om te landen. We hebben vorige week een lijst met knelpunten gehad van de bonden uit de privésector, wel, voor 80 procent zijn we het eens over de oplossingen. Dan ga je toch niet staken? Als men eerlijk is, gelast men die staking af. Het overleg zal in ieder geval doorgaan. Het zou veel gemakkelijker zijn om nu zelf ook de boel op te blazen. Maar dat is mijn stijl niet, ik wil dit oplossen.”

In die onderhandelingen is pensioenminister Van Quickenborne wel degelijk bereid om naar de bonden te luisteren. “Als ze strijden voor het behoud van rechten verworven door keuzes die mensen vóór de hervorming gemaakt hebben, kunnen ze op hun twee oren slapen. Maar als het de bedoeling is om de hervormingen terug te schroeven, vergissen ze zich. Op het idee dat we allemaal langer moeten werken, kunnen we echt niet terugkomen.”

Deze hervormingen zijn volgens de minister dan ook levensnoodzakelijk. Zo zal er tegen 2016 0,8 procent van het bbp (bruto binnenlands product) aan vergrijzingskosten bijkomen. “Dat is 3 miljard euro, he. Tegen 2030 gaat het al over 3,4 procent of bijna 13 miljard euro. Ik erken: de hervorming die we plannen is fors. Het tempo ligt een pak hoger dan bijvoorbeeld in Frankrijk. Maar aan de wettelijke pensioenleeftijd raken we niet. Dit is geen revolutie, maar een evolutie die echt nodig is om de problemen van de vergrijzing aan te pakken.”

Klik hier om het volledige interview te lezen

Doen wat moet

admin — Mon, 23 Jan 2012 09:07:08 +0000

Volgende week maandag staken de vakbonden. Maar dat zal mij niet afleiden van mijn keuze om volop voor overleg te blijven gaan. De voorbije jaren is in ons land genoeg gebleken dat conflict alleen maar leidt tot stilstand en achteruitgang. In De Morgen geef ik aan dat we in ons land verder moeten blijven doen wat moet.

Doen wat moet

De Nederlandse auteur en historicus Geert Mak schreef onlangs het indringende essay De hond van Tišma met als ondertitel Wat als Europa klapt? Het is een snoeiharde analyse over de crisis in, maar ook vooral van de Europese Unie. Mak vergelijkt de hedendaagse situatie met de sfeer in Wenen vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, het groeiende besef dat oude zekerheden op de helling komen te staan. Vandaag lijkt het Europese project dat ons al meer dan 65 jaar vrede en welvaart heeft gebracht, te kantelen. Mak wijst erop dat de crisis voor de meeste Nederlanders en Duitsers nog altijd iets abstracts is, en dat geldt ook voor de meeste Belgen, maar op ditzelfde moment krijgen mensen in tal van Europese lidstaten, van Griekenland over Spanje tot Ierland, het steeds moeilijker om rond te komen. Ambtenaren worden niet meer uitbetaald, uitkeringen worden drastisch verlaagd en inkomens dalen tot onder de armoedegrens. En ook de toekomst ziet er niet rooskleurig uit. ‘Van Polen tot Italië is er een grijze golf in aantocht die een zware last zal leggen op pensioenen, gezondheidszorg en andere sociale verworvenheden,’ voorspelt Mak.

Ook ons land stond enkele dagen in het oog van de storm. Toen eind november 2011 de noodzakelijke hervormingen uitbleven, steeg de langetermijnrente voor ons land tot bijna 6 procent. Net als Italië leken we op weg naar de psychologisch gevaarlijke drempel van 7 procent. Tegelijk verlaagden de verschillende ratingagentschappen de kredietwaardigheid van ons land. Pas na de vorming van de nieuwe regering met een streng maar evenwichtig budgettair akkoord en een hele reeks fundamentele hervormingen, keerde de rust voor ons land op de internationale markten terug.

De goedkeuring van de eerste noodzakelijke pensioenhervormingen tijdens de eerste dagen van de langverwachte regering demonstreerde de vastberaden hervormingsaanpak van de nieuwe regeringsploeg. De langetermijnrente daalde opnieuw. Misschien klinkt dat voor heel wat mensen abstract, maar dat is het niet. Minder rente betalen, betekent meer geld overhouden om sociale en economische maatregelen te nemen.

Hiermee wil ik niet zeggen dat ons land opnieuw de teugels kan vieren. Het tegendeel is waar. Om uit het moeras te raken zullen we verder moeten gaan op het pad van hervormingen en besparingen. Waarom die vastberadenheid? Als ik kijk naar het pensioendossier heeft dat alles te maken met het getalm uit het verleden. Met uitzondering van het Generatiepact heeft men veel te lang gewacht met hervormingen die onze pensioenen verzekeren en versterken. Een vorige minister van pensioenen bleef steevast ontkennen dat er problemen waren. Hij hield het bij de vaststelling dat de pensioenen tot 2015 konden uitbetaald worden. ‘Au reste, après nous le déluge?’ De weigering om de noodzakelijke – vaak onpopulaire – maatregelen te nemen, heeft ervoor gezorgd dat er vandaag geen tijd meer te verliezen is. Meer nog: het gebrek aan moed om in te grijpen, maakte ook dat we dreigden terecht te komen in scenario’s die zich de jongste maanden aan het ontrollen zijn in Zuid-Europese landen die niet langer in staat zijn zelfstandig orde op zaken te stellen.

We staan in ons land écht op een kruispunt: kiezen we de weg uit deze crisis door te doen wat moet? Of gaan we verder op het pad van de stilstand die ons sociaal model uitholt en ons land laat afglijden naar brutale scenario’s waarvan de zwakkere groepen in onze samenleving de eerste slachtoffers zullen zijn? Mijn keuze is duidelijk. Na méér dan drie jaar stilstand hoop ik echt dat iedereen kiest om samen de handen uit de mouwen te steken en ons huis op orde te zetten. Vandaar mijn enorme teleurstelling dat de vakbonden toch besluiten om eind deze maand een algemene staking te houden. Een staking die ons land handenvol geld kost, investeerders afschrikt en finaal leidt tot minder middelen voor ons sociaal stelsel.

Toch zal de beslissing van de vakbonden mij niet doen afwijken van mijn voornemen om ernstig sociaal overleg te plegen. Het is mijn vast plan om de komende dagen en weken sociale partners én burgers verder te overtuigen van de noodzaak van ons beleid. Grondige hervormingen en verstandige besparingen zijn de enige recepten om langzaam maar zeker opnieuw in de top van het Europees peloton terecht te komen en de geloofwaardigheid van ons land te herstellen. Zoals Churchill al wist: ‘It’s not enough that we do our best; sometimes we have to do what’s required.’ Doen wat moet. Het is in deze moeilijke tijden niet alleen de opdracht van politieke verantwoordelijken, maar van iedereen die ons sociaal en economisch weefsel wil versterken.

Vincent Van Quickenborne
Vice-eerste minister en minister van Pensioenen

Tien pensioenwerven om onze pensioenen te versterken

admin — Fri, 20 Jan 2012 10:13:44 +0000

Woensdag heb ik in de Kamercommissie Sociale Zaken mijn pensioenplannen voorgesteld. Het is mijn vaste ambitie om na jaren van stilstand en studiewerk eindelijk de nodige pensioenhervormingen door te voeren die onze pensioenen versterken en verzekeren.

We staan in ons land écht op een kruispunt: kiezen we de weg uit deze crisis door te doen wat moet? Of gaan we verder op het pad van de stilstand die ons sociaal model uitholt en waarvan de zwakkeren in onze samenleving de eerste slachtoffers zullen zijn? Na meer dan drie jaar stilstand hoop ik echt dat iedereen kiest om samen de handen uit de mouwen te steken en ons huis op orde te zetten. Dat is ook wat we doen met deze pensioenhervorming.

Een lange termijn aanpak van de pensioenen vraagt actie op verschillende fronten tegelijk. We moeten op de eerste plaats werk maken van een gezonde begroting. Dat doen we en dat moeten we blijven doen. Daarnaast moeten we een arbeidsmarktstrategie op poten zetten die zorgt voor meer mensen aan het werk en dus meer schouders ons ons sociaal model. Ook dat doen we.

En natuurlijk moeten we de pensioenen zelf ook hervormen. Een belangrijke eerste stap hebben we eind vorig jaar gezet met het optrekken van de leeftijd van vervroegd pensioen. Maar daarmee zijn we er nog niet. Daarom deze tien pensioenwerven.

1. Meer mensen een aanvullend pensioen
Vandaag hebben maar zes op tien werknemers toegang tot een aanvullend pensioen. Veel meer werknemers hebben recht op een tweede pijler.

2. Langer ‘mogen’ werken
Mensen zullen vanaf 2013 na hun 65ste onbeperkt mogen bijverdienen als ze een loopbaan hebben van zeker 42 jaar. Voor mensen met een kortere loopbaan schrappen we de onrechtvaardige sanctie dat je je volledig pensioen kan verliezen als je teveel bijverdient.

3. Langer ‘kunnen’ werken
Om ervoor te zorgen dat oudere werknemers aan de slag blijven of geraken, komt er een wortel-en-stokbeleid: een lastenverlaging voor oudere werknemers, maar tegelijk zullen we bedrijven bestraffen als die bij ontslagrondes de oudere werknemers viseren. Sowieso zijn er inspanningen nodig om het oudere werknemers makkelijker te maken aan de slag te blijven.

4. Overlevingspensioen hervormen
We willen werk maken van een nieuw systeem van overlevingspensioenen. Nu duwt een overlevingspensioen mensen die hun partner hebben verloren veel te veel in de inactiviteit. Dat moet veranderen. Ook als je je partner verliest, moet je terug aan de slag kunnen gaan.

5. Pensioenbonus
Slechts 20% van de mensen kent de pensioenbonus. Die bestaat vandaag al om langer werken aan te moedigen. Onbekend is onbemind. Doelstelling is de bonus meer ingang te doen vinden, zodat het effect op langer werken groter wordt.

6. Alle gewerkte jaren laten meetellen voor pensioenberekening
Het afschaffen van de zogenaamde ‘eenheid van loopbaan’ moet ervoor zorgen dat als je een loopbaan hebt van meer dan 45 jaar ook alle gewerkte jaren effectief meetellen voor je pensioenberekening.

7. Armoede en pensioenen
Teveel gepensioneerden leven vandaag in armoede. Daarom zullen ook in deze moeilijke budgettaire tijden extra inspanningen doen om de laagste en oudste pensioenen te versterken.

8. Vrouwen en hun pensioen
Een gesprek is nodig met het parlement om de pensioenproblematiek van vrouwen onder de loep te nemen. Onder meer de idee van de pensioensplit kan daarbij ter sprake komen.

9. Zilverfonds
In overleg met de sociale partners gaan we na of het Zilverfonds en het Fonds voor de Toekomst niet beter samensmelten.

10. Informeren en informatiseren
Mensen verdienen betere informatie over hun pensioen, ook tijdens hun loopbaan. Dat moet ook online mogelijk zijn.