Er zijn twee luisterplaatsen in huis: de woonkamer en mijn bureau.

De buizenversterker (PrimaLuna Prologue Two) staat nog steeds op mijn bureau, met daaraan de Cambridge Audio DacMagic (optisch verbonden met de Mac desktop, analoog naar de versterker) en een platenspeler (Technics).

In de woonkamer is de grootste verandering doorgevoerd. De Beosound 3000 is verdwenen; de Beolabs 8000 worden aangestuurd door de Linn Majik DS-I. In de Linn zitten digitaal (S/PDIF) de Airport Express, de Telenet Digicorder en een cdspeler (AH! Njoe Tjoeb 4000) geplugged. Ik heb echter in minstens een half jaar geen cd meer afgespeeld (ik koop ze nog wel, maar ik rip ze meteen).

De bron voor bijna alle audio verloopt –op de platenspeler na– via het netwerk: de muziek komt met de kabel binnen via Telenet (radio), of wordt gestreamd via het locale netwerk (iTunes of de Twonky UPnP op een NAS). Bijna al mijn jazz cd’s werden ondertussen geript; ik heb nog een boel werk voor de boeg met klassiek en pop (enfin, alles wat niet jazz of klassiek is). Het probleem is niet langer of al die muziek via het netwerk beschikbaar is, het nieuwe vraagstuk is welke de beste interface is om ermee om te gaan.

Apple had (heeft) een heel aanvaardbare afstandsbediening via iPhone, iTunes Remote. Helaas is het alsnog wachten op een HD versie voor de iPad, die sinds eind maart wordt aangekondigd. Mogelijks komt het in een totaalpakket met de al even gretig befluisterde nieuwe AppleTV. Wordt verwacht, ten laatste tegen het eindejaarspakjesseizoen.

Er zijn verder ook apps zoals Plugplayer, Songbook, en ChorusDS, maar de voorlopig mooiste interface moet die van de (vanaf midden augustus beschikbare) Sonos iPad Controller zijn. Ik zou voorwaar bijna overwegen om de Airport Express door zo’n Zoneplayer met optische uitgang te vervangen.

Ondertussen bepotel ik iTunes op mijn desktop via Remote HD op de iPad. Nadeel is echter dat de desktop daarbij moet aan staan, dus ik gebruik soms net zo goed ChorusDS om de NAS rechtstreeks aan te spreken. iTunes is evenwel veel gebruiksvriendelijker dan de Twonky server op de NAS (zoals sorteren op familienaam ipv voornaam). Och, binnen een jaar staan we wel weer een pak verder. Ik ga nog even een plaat opleggen terwijl ik mijn cd’s verder rip.

Ze hadden rap een plastic stropdas in elkaar geflansd, de mannen van Raw Kandinsky. Want hoewel de temperaturen tropisch waren, speelden ze het gros van hun twee Jong Jazztalent sets in vest.

Raw Kandinsky: Johan De Pue (gitaar), Quirijn Vos (trompet); Martin Masakowski (bas), Luca Susti (drums)

Het LABTrio tijdens het Jong Jazztalent Gent concours: Bram de Looze (piano), Lander Gyselinck (drums) & Anneleen Boehme (contrabas).

Neem nu Mia Doornaert, columniste van De Standaard. Ze begint als volgt:

Patulae recubans sub tegmine fagi, in idyllische landelijke rust, probeerde ik de iPad uit. Onmiddellijk een grote teleurstelling. Het model dat ik meekreeg was het goedkopere waarvoor je draadloos internet nodig hebt. En dat had ik dus niet in het lommer van wat om eerlijk te zijn niet een fagus (vijgenboom) is maar een hoge ratelpopulier in een heerlijke tuin in Damme. Als nogal Blackberry-verslaafd wil ik kunnen googelen en e-mailen enzovoort waar en wanneer ík dat wil, niet waar en wanneer mijn omgeving dat toelaat. Slecht punt dus.

Laat ons met Latijn beginnen, moet ze gedacht hebben, dat staat verstandig, en ik kan de insiders meteen laten weten dat ik Vergilius heb gelezen –of toch kan citeren. Helaas zit mevrouw Doornaert opgescheept met de WiFi versie van de iPad, en beschikt ze niet over de 3G die ze eigenlijk verlangt. Haar bovenstaand waardeoordeel houdt dan ook net zoveel steek als zeggen dat de achterdeuren van uw driedeursversie VW Golf niet open gaan.

Een tekort vind ik ook dat er geen USB-poort aan is, wat het doorsluizen van data en foto’s en films en dergelijke sterk bemoeilijkt.

In deze bewering wordt ze versterkt door haar collega Ruben Mooijman, chef economie van De Standaard, die net hetzelfde poneert. Misschien hebben zij een verschillend model iPad, maar mijn toestel kan ik via USB met mijn computer verbinden. Het is geen standaard USB poort (Apple zal wel een reden gehad hebben, of wou gewoon dwars liggen), maar hey, het gaat vele keren rapper dan via WiFi. Misschien vonden ze gewoon de verplichting om via iTunes te moeten gaan verschrikkelijk hinderlijk, maar dat is dan weer een ander paar mouwen. Foto’s, muziekbestanden en zelfs heelder films van de computer naar de iPad versassen, verloopt rapper dan.. ghoh, De Standaard downloaden.

Al ben ik het eens met Houbi, en ben ik zeer sterk geneigd om een iPad abonnement op DS te nemen. Trouwens, beste mensen van De Standaard, ik heb betaald voor die iPad app, is het niet ongelooflijk onbeschoft dat u mij verplicht om een reclamepaneel te bekijken terwijl uw applicatie (tergend traag) opstart? En terwijl u toch bezig bent, kan u meteen linker- en rechtertap toevoegen om respectievelijk naar de vorige of de volgende pagina van de krant te gaan –swipen heeft nogal de neiging niet te willen werken in uw app. En een spread van twee pagina’s in landscape mode? En een tekstversie met foto’s (instelbaar)? Dankuwel!

Het Nathan Daems Quintet, de winnaars van het Jong Jazztalent Gent concours, editie 2010.

Nathan Daems (tenorsaxofoon), Fulco Ottervanger (piano), Bart Vervaeck (gitaar), Sebastiaan Gommeren (contrabas), Simon Segers (drums)

Billie van de HoGent Conservatorium Band leek wat nerveus over de combinatie van haar kleedske en de fotografen frontstage.

Jazz, godverdomme!, een aankondigingsartikelvoor het eerste deel van het festval.

Gent Jazz uit de startblokken, waarin ElsS enthousiast bericht over De Beren Gieren, DjanGO!, en het iets minder begeesterende concert van Norah Jones.

Gent Jazz: en attendant Ornette, waarin ikzelf schrijf over het aangename wachten op Ornette Coleman, in het gezelschap van het Greg Houben Trio, Kurt Elling en de ellenlange Pierre Vaiana & Salvatore Bonafede ‘Itinerari Siciliani’ feat. Manolo Cabras.

Gent Jamm: Getuppa!, over de historische jamm session na het slotconcert van de Chick Corea Freedom Band, waarin het Vijay Iyer Trio en Hiromi –tot hun eigen ongeloof– kwamen meespelen. En het was al zo’n goede dag geweest, met Vijay Iyer en daarvoor de Christian Mendoza Group.

Gent Jazz: Toots: de Julian Lage Group en Toots, met daartussenin de Stanley Clarke Band feat. Hiromi. Was dit Middelheim? Of zondag?

Gent Jazz: voetbal; is dit jazz? vroeg men bij de radioKUKAorkestband. Ik deed een middagdutje bij de Jungle Boldieband, werd wakker geschud door Odean Pope & His All Star Odean’s List, die al gauw plaats moest maken voor Pat “no pictures please” Metheny.

Gent Jazz: Portugese stoelendans. Bram De Meyer schrijft voor het tweede gedeelte, en wij vergapen ons aan Cibelle, vinden dat Mariza een groeispurt heeft gekregen (of stelten onder haar rok verbergt), en laten ons doof maken door Gilberto Gil.

Gent Jazz: Countdown-feest der pioniers. Ze zingen wat vals, bij Vive Le Jazz, maar Danny Mommens en Els Pynoo weten ons zeer te charmeren. The Cinematic Orchestra is daarentegen als saai te omschrijven, en hoewel Kruder & Dorfmeister feat. MC Earl Zinger & Ras MC T- Weed, Visuals by Fritz Fitzke: The 16 F***king Years Anniversary Session een nog langere naam hebben opgegeven dan Pierre Vaiana & Salvatore Bonafede ‘Itinerari Siciliani’ feat. Manolo Cabras, vinden we hun muziek best te pruimen. Hun bassen iets minder, getuige daarvan de hoofdpijn en het vele nachtbraken na tien minuten frontstage.

Gent Jazz: Spannend, soulvol en silly. Wij horen Root, Gil Scott-Heron en de ambiance bij Madness, maar hebben iets te lang gedelibereerd (in de VIP area, dankuwel) over het Jong Jazz Talent Gent concours om echt van de concerten te hebben kunnen genieten.

Gent Jazz: Less Is More. Het begint met de HOGent Conservatorium Band, met een zangeres die lijkt te vrezen dat de fotografen het op haar korte kleed hebben gemunt. Het vervolgt met een misschien iets te vroeg geprogrammeerde Soil & ‘PIMP’ Sessions (aargh: daglicht, zien wij die kerels denken), Patrick (de sympathieke mens aan de persingang) ontdekt God in Joe Bonamassa, en wij gaan helemaal plat voor een authentieke Trixie Whitley.

Zie ook mijn Gent Jazz 2010 flickr set.