Het korte interview met Anne De Paepe, dat ik vanochtend in DS las, en de handelingen van Freddy Mortier, tonen evenwel een bijzonder positief verloop. Het is bijzonder groot van Mortier dat hij een stap opzij heeft gezet na de ‘indicatieve’ stemming, zodat De Paepe zonder tegenwerking van zijn kant rector kon worden (dat zegt iets over Mortier, niet over de kwaliteiten van De Paepe trouwens).

En dan lees ik volgende fantastische uitlatingen van De Paepe:

Bent u nu geen excuustruus, want rector geworden louter en alleen omdat u een vrouw bent?
‘(fel) Absoluut niet. Ik heb er vertrouwen in dat de kiezers en de leden van de raad van bestuur wijs genoeg waren om iemand te kiezen voor diens kwaliteiten. Op dit niveau heeft een excuustruus niets te zoeken.’

Zal genderevenwicht nu een prioriteit van uw beleid worden?
‘Een vrouwelijke rector zal daar meer oog voor hebben, ja, maar het is niet omdat er een vrouw aan de top staat dat het probleem opgelost is. Er gelden quota in alle organen. Ik ben daar geen voorstander van, maar soms zijn ze nodig om een signaal te geven. Ik wil die quota invullen in alle redelijkheid, en het zal wellicht jaren duren.’

Hoe maakt u de universiteit vrouwvriendelijker?
‘Bij de evaluatie van onderzoek wil ik rekening houden met zwangerschaps- en ouderschapsverlof. Ook voor mannen, hé. De mentaliteit moet eruit dat de vrouwen voor de gezinstaken opdraaien. Ik ken vrouwelijke chirurgen wiens man het huishouden bereddert. Mijn man, die gepensioneerd is, helpt mij, zodat ik kan doen wat ik doe.’
‘Ik wil de kinderopvang op de universiteit en in het UZ flexibeler maken, met latere openingstijden. Ook thuiswerken zal ik aanmoedigen. Als je een tekst moet schrijven lukt dat vaak beter in alle rust thuis. Het zal de kwaliteit van het werk ten goede komen. Maar pin me alstublieft niet op genderkwesties vast, ik wil me ook met vele andere dingen bezighouden.’

Nagel op de kop! Ik herinner mij niet dat ik het ooit al zo helemaal goed verwoord heb gezien. Ik kijk heel erg uit naar haar beleid. (En de samenwerking met Mortier.)

Het provinciebestuur heeft met het hele project nauwelijks iets te maken. Politici die op geen enkele manier de confrontatie met burgers zijn aangegaan, halen een streep door het democratische proces. Elk draagvlak en vertrouwen verdwijnt en de politiek bijt zichzelf. Een onzichtbaar en onbekend bestuur dat nauwelijks legitiem is, drukt als een lompe olifant het hele broze overlegproces plat. Dit is brute inhoudsloze macht.

Het is bovendien niet verboden te vermoeden dat er op dat provinciale niveau enig gelobby aan te pas is gekomen, ook van lokale partijen en sleutelfiguren uit of rond het Gentse stadsbestuur, die via deze provinciale omweg alsnog hun lokale gelijk proberen te halen. Enter dus alweer: partijpolitiek en nog vreemdere soorten gelobby op een niveau dat onzichtbaar en oncontroleerbaar is voor burgers. Wie het netwerk volledig in kaart brengt, schrijft zo een nieuwe Deense politieke triller. Het Gentse stadsbestuur is aan voor- en achterkant blijkbaar ook niet wat het lijkt.

Een beetje rebellie en poujadisme vind ik altijd iets hebben. Wel spijtig dat (1) de docent zijn eigen netwerkelijke belangen niet meegeeft en (2) hij veel lucht bakt, maar de kat de bel niet aanbindt. Want kijk, ik woon in Gent, en nog wel vlak bij dat Project Gent-Sint-Pieters, en dus ben ik razend benieuwd naar al dat gekonkelfoes.

Afgaande op zijn schotschrift kan ik echter alleen maar vermoeden dat iemand in de Gentse politiek en (vooral) in de provincie, eens hard tegen zijn schenen heeft geschopt, en dat hij nu een podium krijgt om zijn ongenoegen te uiten. En dat hij waarschijnlijk een N-VA signatuur heeft. Maar komaan jong, zeg nu eens waar het echt over gaat. Of zijt ge zelf gewoon aan het lobbyen?

20. Colin Stetson & Mats Gustafsson / Stones
21. Miles Davis Quintet / Live In Europe 1969 The Bootleg Series Vol. 2
    Het geluid is niet altijd je dat, maar de muziek is goddelijk.
22. Carla Bruni / Little French Songs
23. Matthew E. White / Big Inner
24. Trixie Whitley / Fourth Corner
    Genoten van de het soundcheck-concert in de Handelsbeurs een tijdje geleden, en nu mogen we watertandend uitkijken naar het concert op het Gent Jazz Festival.
25. Phosphorescent / Muchacho
26. Daughter / If You Leave
    Ik had het in mijn streamer gestoken, en Henri vond het mooi klinken. Veel meer heb ik niet nodig om een plaat in huis te halen.

27. John Hollenbeck / Songs I Like A Lot
    De man achter het heerlijke Claudia Quintet.
28. Rudresh Mahanthappa / Gamak
29. Chris Potter / The Sirens
30. Wayne Shorter Quartet / Without A Net
31. Banjax / Osa
32. Charles Lloyd & Jason Moran / Hagar’s Song
    Bijzonder goede plaat: aanrader!
33. Jan Lundgren / Man In The Fog
    Ontdekking.
34. Paolo Fresu Devil Quartet / Desertico
35. Joe Lovano Us Five / Cross Culture
36. I’ve Been Ringing You / Dave King
    Den drummer van The Bad Plus.
37. Jon Irabagon, Mike Pride, Mick Barr / I Don’t Hear Nothing But the Blues – Volume 2: Appalachian Haze
38. Jon Irabagon’s Outright / Unhinged
    Irabagon is de kerel achter MOPDTK (Mostly Other People Do The Killing), en speelt in tig groepen in tig verschillende stijlen. Altijd boeiend.
39. Sara Serpa & Ran Blake / Aurora
    Ontdekt via Tony Verstraete van Instantjazz.
40. Ingebrigt Haker Flaten New York Quartet / Now Is
41. Bill Carrothers / Castaways
42. Eric Revis / Parallax

(vorige lijst)

Sinds kort staat er een wagen voor onze poort. Normaal gezien wekt zulks een beetje wrevel op, dat dan verdwijnt een uurtje of zo na een kort telefoongesprek met de politiediensten. Deze keer niet.

De nummerplaat van de wagen komt immers overeen met de nummerplaat die op onze poort werd bevestigd, want sinds vorige dinsdag hebben we er een wagen bij. (Erbij, dus we hebben er nu twee, inderdaad, waarvan er eentje in de ‘garage’ staat, zodat elke oender die zich voor de poort stelt als de Mercedes weg is, alsnog kan getakeld worden. Want ja, we moeten soms allebei weg. Daarmee lijkt het probleem van de poort toch al ten dele opgelost.)

Het is de Mercedes C van de (schoon)ouders, die zich een nieuw voertuig hebben aangeschaft, en ons het oude exemplaar hebben geschonken. We zijn er vorige week mee naar Bouillac gereden (dat scheelt weer geld voor een huurauto –we hebben er zo eigenlijk meteen het bedrag voor de verzekering uit gehaald), en dat bolde ferm goed. Veel beter dan de 200.000+ kilometers op de teller zouden laten vermoeden. Als ik ooit binnen ben, koop ik mij een nieuwe. Een E-, of een SL-klasse. Met al dat geld dat ik verdien aan mijn jazzfotografie zal dat trouwens niet lang meer duren. (Moet ik erbij zetten #ironie ? Echt?)

Het is een fantastische auto, en ik rij er super graag mee. En de afmetingen (twee keer zo lang als onze andere, denk ik), die vallen best mee. Een beetje hetzelfde als de Alfa 156 waar ik rond de eeuwwisseling mee reed. Ugh, en dat ding heeft zes versnellingen. Zes! (En het verbruik lag op 4,6 l / 100 km naar Bouillac.)

Normaal gezien zitten er van die kleine groene (en bruine) kikkerjes verscholen achter de luiken, deze keer heb ik enkel padden in de plassen zien kwaken, krekels horen tsjirpen en salamanders zien wegwriemelen. En ik ontdekte deze motten (enfin ik denk toch dat het motten zijn) op onze gevel –ze hebben een zeer geslaagde camouflage, die dingen. Sommige zaten op de witte stenen met hun vleugels gespreid, en ze waren bijna niet te zien (hoewel ze toch wel behoorlijk groot zijn). Die zaten echter te hoog om een deftige foto van te maken (voor onderstaande had ik enkel een stoel nodig).

Veel wedstrijd is er niet echt, het is meer een flink uit de kluiten gewassen muzikale happening, waar jongeren uit (voornamelijk) Europa voor elkaar optreden. De V.E.M. deed mee in twee reeksen: met het Mini Musica Kinderorkest in Reeks F: Vrije instrumentatie en volksmuziek (in het Michielshof in Achel), en met het Strijkorkest in Reeks E: Strijkorkesten & symfonische orkesten (in de Sint-Niklaaskerk in Neerpelt).

Op het einde was er een optocht (inclusief fanfare) van het centrum (Wico Campus St-Hubertus) naar het Dommelhof, waar op een slotshow de ‘resultaten’ bekend gemaakt werden (tussen aanhalingstekens, want die resultaten waren er ook maar voor de show, heb ik zo een vermoeden). Een wervelend gedoe, helemaal op maat van de jeugd. Het stak allemaal heel mooi in elkaar.

Het weer was uitstekend, en de horeca op het –niet al te grote– dorpsplein, waar de stoet passeerde, zat helemaal vol mensen die van de zon en de gezelligheid kwamen genieten. Hopelijk doen ze volgend jaar opnieuw mee.

8. Stay Close / Harlan Coben / 2012
   Megan is a suburban soccer mom who once upon a time walked on the wild side. Now she’s got two kids, a perfect husband, a picket fence, and a growing sense of dissatisfaction. Ray used to be a talented documentary photographer, but at age forty he finds himself in a dead-end job posing as a paparazzo pandering to celebrity-obsessed rich kids. Jack is a detective who can’t let go of a cold case—a local husband and father disappeared seventeen years ago, and Jack spends the anniversary every year visiting a house frozen in time, the missing man’s family still waiting, his slippers left by the recliner as if he might show up any moment to step into them. Three people living lives they never wanted, hiding secrets that even those closest to them would never suspect, will find that the past doesn’t recede.
   Spannend, onderhoudend, etc, maar uw moet er wel een beetje de triomf van het moreel established goede bij nemen.
9. The Innocent (Will Robie #1) / David Baldacci / 2012
   America has enemies–ruthless people that the police, the FBI, even the military can’t stop. That’s when the U.S. government calls on Will Robie, a stone cold hitman who never questions orders and always nails his target.But Will Robie may have just made the first–and last–mistake of his career.
   Met een plot dat een beetje doet denken aan Leon (damn ik moet die film nog eens bekijken), introduceert David Baldacci een nieuwe reeks rond de figuur van Will Robie, een hitman van een bijzonder covert organisatie van de Amerikaanse regering. Een boek vol spanning en voorzien van een degelijke structuur, zoals we dat van Baldacci gewoon zijn.
10. Siege / Simon Kernick / 2010
    London is under attack.People are dead. Many more lives hang in the balance as a group of highly trained gunmen storm the historic Stanhope Hotel on Park Lane.The gunmen have given the government just five hours to meet their demands before they blow up the building.Shots ring out. Some guests panic. Others text their loved ones. Still more try to escape. All are united by one thing: fear for their lives.
    Men zegt dat de boeken van Kernick echte pageturners zijn, en dat klopt: er zit een rotvaart in de beschrijving van de belegering van dit Londense hotel. Helaas zat er waarschijnlijk ook een rotvaart in het schrijven van dit boek, want het vertoont een eerder erbarmelijke schrijfstijl en oppervlakkige uitdieping van de personages. Pluspunten dus voor het verhaal en de vaart die erachter zit, minpunten voor de schrijfstijl en het taalgebruik (en de originaliteit).
11. The Hit (Will Robie #2) / David Baldacci / 2013
    Will Robie is a master of killing. No one else can match Robie’s talents as a hitman…no one, except Jessica Reel. A fellow assassin, equally professional and dangerous, Reel is every bit as lethal as Robie. And now, she’s gone rogue, turning her gun sights on other members of their agency. To stop one of their own, the government looks again to Will Robie. His mission: bring in Reel, dead or alive.
    Bon, ‘t is een onderhoudende en goed geschreven format. Niet het beste werk van Baldacci, maar het laat zich gewillig lezen. En ja, ik ga de volgende ook kopen.

(boeken vorige maand)

Strips en aanverwanten

• Hell school, Tome 1 : Rituels (Hell school, #1) / Benoît Ers, Dugomier / 2013
  Het begin liet alvast sterk denken aan “L’Ile de Hozuki” van Kei Sanbe; ik ben benieuwd naar deel twee. Van de auteurs van Les démons d’Alexia.
• La maison dieu – Intégrale / Nathalie Berr, Rodolphe / 2012
  Negen mensen met een vreemde kracht worden opgejaagd door een organisatie die hen wil vermoorden. Deze reeks is een tiental jaar oud ondertussen, maar blijft boeiend –van de scenarist van Les Mondes d’Aldébaran.
• Nomad Cycle 2, Tome 1 : Mémoire flash (Nomad Cycle 2, #1) / Jean-David Morvan, Julien Carette / 2013
  Arrouan espérait vivre enfin en paix dans le désert, auprès de son futur enfant, porté par Kalash. Mais quelques jours avant sa naissance, sa femme est enlevée par un commando nord-coréen. Grâce ses pouvoirs cybernétiques, Arrouan parvient à échapper à la mort. Il décide de partir sauver les siens dans le pays le plus fermé du monde. Sa quête reprend, à la différence près qu’il n’est désormais plus la victime, mais le héros. Il lui faut, malgré toute sa colère, redevenir le Nomad
  Na meer dan tien jaar is Nomad terug met een tweede cyclus. Een goede start, maar voorlopig nog geen verrassende plotwendingen.

De keuze aldaar is evenwel beperkt tot één van drie van de ongeveer dertig titels die de man heeft gepubliceerd. Niet getreurd, er zijn er twee die ik nog niet heb gelezen, en ik opteer voor Split Second, de eerste in de reeks van de King & Maxwell serie.

Gewoon in de mand steken, gegevens invullen, en uw code ingeven bij het afrekenen, et voilà, “Your free copy will be posted out.” De paperback, die normaal £7,99 kost, wordt inderdaad gratis, maar er worden mij wel £8,50 leveringskosten aangerekend. Hmpf. Dan kan ik het al beter bij amazon bestellen: de levering is gratis, en het boek is goedkoper (uk: £5,59; fr: €6,13/€7,59; kindle: €4,38).

Bedrog, zeg ik u.

Woensdag kon ik nog net naar het Charles LLoyd & Maria Farantouri concert in De Bijloke, al zat ik daar met een stevig kloppende kop geprangd tussen een roedel meisjes (nog niet zo vreselijk lang van school af, schat ik) voor wie het duidelijk lastig was om de aandacht bij het concert te houden (ze konden dan wel weer hun handen niet van elkaar houden, maar bon). Meerdere mensen hebben zich aan hun storende gedrag geërgerd, maar ik was zodanig murw dat ik het meeste gewoon niet geregistreerd heb.

Donderdag heb ik het concert van het Sophie Gent Ensemble in de fantastische Miryzaal aan mij moeten laten voorbij gaan.

Vrijdag heb ik een goede lunch annex vergadering moeten missen, en heb ik ‘s avonds niet eens aan de orkestrepetitie kunnen deelnemen –iets wat ik nooit ofte nimmer mis (ik heb zelfs meegespeeld in de repetitie met een stuk infuus in mijn hand).

Zaterdag heb ik een bijzonder aangenaam etentje gemist én de opera waar ik al een jaar naar uitkeek (Parsifal, waarvoor ik naast mijn schoonmoeder op een premium plaats mocht gaan zitten).

Zondag gingen we eigenlijk naar een tentoonstelling (of twee) in Brussel, maar die uitstap werd (voor mij dus) uitgesteld, en Tessa en Henri zijn dan naar de Erfgoeddag getrokken.

Verder sta ik (alweer) hopeloos achter met mijn oefeningen voor piano, heb ik wel een boek uitgelezen, en heb ik bijna een volledige ronde geprestiged in Call of Duty: Black Ops II.

Maar ik ben begonnen aan een inhaalbeweging, en vanavond kom ik zelfs voor de eerste keer opnieuw buiten (repetitie beginners-orkest). En avant!

Zodoende heb ik eindelijk eens gebruik gemaakt van mijn containerparkkaart, die ik een jaar (of langer) geleden reeds had aangevraagd. Ik denk dat we er ondertussen al vier keer heen getrokken zijn, de hoeveelheid brol die een mens blijft bewaren, ge houdt het niet voor mogelijk.

De laatste keer hadden we twee kartonnen dozen vol ‘buizen’ mee, het genre weerstand dat vroeger in uw tv en radio stak, en dat achteraf vervangen werd door transistoren. Tegenwoordig vinden we die dingen enkel nog in de (veelal) upscale analoge versterkers, en die dingen kosten dan weer redelijk wat geld (die, waarvan wij er hier twee dozen hadden, waren niks meer waard, helaas). Elke ‘buis’ zat afzonderlijk in een doosje, en die moesten er allemaal uit, om uiteindelijk bij het ‘vuil glas’ te belanden (en de doosjes bij het papier). We hebben daar een tijdje gestaan, bij die glascontainer, de zoon en ik.

Mijn schoonvader was ondertussen druk in de weer om het plafond uit de kamer te verwijderen (de plijster was er na 80 jaar gedeeltelijk afgevallen), een werkje dat niet geschikt was voor Henri (astma) en evenmin voor mij (schouder). Henri heeft dan weer wel het papier van de muren gehaald –ik heb mij beperkt tot de containerparkduty en selectie van de te dumpen brol.

Nog wat latjes, nog wat nagels, en dan kunnen we heropbouwen. En dan kan die jongen eindelijk opnieuw deftig studeren.