ΜΑΔΑΡΑ

ΟΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΒΟΥΝΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ... ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΟΥΝ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Wed, 24 Feb 2021 13:22:00 +0000

Σε λίγες μέρες κλείνουμε ένα χρόνο από το ξέσπασμα της πανδημίας στην χώρα μας και πολλά δείχνουν να μην έχει αλλάξει τίποτα από τον Μάρτιο του 2020.

Παγιδευμένοι μέσα σε μια διαδικασία τηλεκπαιδευσης που δεν αρμόζει στην ειδικότητα τους οι καταρτιζόμενοι συνοδοί βουνού των ΙΕΚ Χανίων και Ρεθύμνου ζητούν με ανοιχτή επιστολή προς κάθε αρμόδιο την εξαίρεση των πρακτικών μαθημάτων από το σύστημα τηλεκπαιδευσης που όπως τονίζεται δεν πραγματοποιούνται σε κάποιο εργαστήριο αλλά εκεί που πρέπει, στην ύπαιθρο. Καθώς τονίζουν πως μια αμιγώς πρακτική ειδικότητα δεν μπορεί να μεταδοθεί μέσα από οθόνες. Ενδεικτικά να αναφέρουμε πως το τμήμα του Ρεθυμνου πρόκειται να ξεκινήσει το εαρινό και τελευταίο εξαμηνο της ειδικότητας το οποίο περιλαμβάνει μόνο πρακτικά μαθήματα.

Ακολουθεί ολόκληρη η επιστολή των Τμημάτων :

24/02/2021

Επιστολή διαμαρτυρίας των σπουδαστών της ειδικότητας “Συνοδών Βουνού” των ΔΙΕΚ & ΙΕΚ Κρήτης , προς την Υπ. Παιδείας και τον Πρωθυπουργό

ΠΡΟΣ:

1) Το Γραφείο του Πρωθυπουργού της Ελλάδος, κ. Κυριάκο Μητσοτάκη

2) Την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, κ. Νίκη Κεραμέως

3) Τον Υπουργό Τουρισμού, κ. Χάρη Θεοχάρη

4) Τον Υφυπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού, κ. Λευτέρη Αυγενάκη

5) Τον Πρόεδρο της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων, Βουλευτή κ. Διγαλάκη Βασίλειο

6) Τη Διευθύνουσα Σύμβουλο του Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π., κ. Ιωάννα Λυτρίβη

7) Τους βουλευτές όλων των κομμάτων της Βουλής των Ελλήνων

Κοινοποίηση:

- Τον Γενικό Γραμματέα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, Κατάρτισης και Δια Βίου Μάθησης κ. Γεώργιο Βούτσινο

- Μέσα Ενημέρωσης

ΘΕΜΑ: «Η ασφαλής συνοδεία στο βουνό δεν μαθαίνεται μέσω υπολογιστή - η αποφοίτηση των σπουδαστών ειδικότητας “Συνοδών Βουνού” επιβάλλεται να γίνει με πρακτική κατάρτιση και γνώσεις κατακτημένες στο πεδίο»

Μεταξύ σφύρας και άκμονος, τα Δημόσια ΙΕΚ κάπου ανάμεσα στη δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση ψάχνουν να βγουν από την αφάνεια και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, πόσο μάλλον δε, εν μέσω μιας πανδημίας που έφερε την τεχνολογία στο κατώφλι τους. Η ανάλυση των προβλημάτων της τηλεκπαίδευσης δεν είναι της παρούσης επιστολής, είναι όμως ωστόσο η πραγματοποίηση των πρακτικών ωρών εκπαίδευσης των μαθημάτων Συνοδείας Βουνού μέσω ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή...

Ας κάνουμε όμως μια εισαγωγή στην ειδικότητα του “Συνοδού Βουνού”. Τί καλείται να κάνει ένας απόφοιτος μιας τέτοιας εξειδικευμένης ειδικότητας, ειδικότητας που πιστοποιείται μόνο μέσω φοίτησης σε κάποιο ΙΕΚ, μιας και δεν υφίσταται ως τμήμα σε κανένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα της χώρας.

Ο «Συνοδός Βουνού» είναι ο επαγγελματίας που σχεδιάζει και υλοποιεί δραστηριότητες στη φύση όπως πεζοπορία, αναρρίχηση, κατάβαση φαραγγιών, κατασκήνωση - υπαίθρια διανυκτέρευση και διοργάνωση υπαίθριων δραστηριοτήτων, χωρίς να απαιτείται χρήση τεχνικών μέσων ασφάλισης και σε πεδίο χωρίς χιόνι. Τέτοιες δραστηριότητες λαμβάνουν χώρα για παράδειγμα σε μια ορεινή ζώνη ή συγκεκριμένη ορεινή περιοχή, στο Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4, σε τοπικά σηματοδοτημένα μονοπάτια καθώς και σε περιοχές φυσικού ενδιαφέροντος στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι Εθνικοί Δρυμοί και τα Εθνικά Πάρκα, οι περιοχές Natura 2000 και άλλες μορφές προστατευόμενων περιοχών. Απώτερος στόχος είναι η συνοδεία, η οποία περιλαμβάνει επεξήγηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του διερχόμενου φυσικού περιβάλλοντος ώστε η επιδιωκόμενη αναψυχή των συμμετεχόντων, να γίνεται με τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια και με υπαρκτό σχέδιο διαφυγής και διάσωσης σε περίπτωση κινδύνου. H λέξη-κλειδί παραμένει πάντα “η ασφάλεια”.

Η Ελλάδα, με τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει, όπως τη μοναδική ομορφιά του φυσικού της τοπίου, τη μεγάλη γεωγραφική ποικιλομορφία, την πλούσια χλωρίδα και πανίδα και τη μοναδική πολιτισμική της κληρονομιά, κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελέσει έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς υπαίθριων μορφών τουρισμού παγκοσμίως, οδηγώντας και αναπόφευκτα στην πολυπόθητη επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου.

Μετά από δεκαετίες αναμονής και νομοθετικής αδράνειας, το 2018 ψηφίστηκε ο νόμος 4582, Τεύχος Α’, ΦΕΚ 208/11.12.2018 “Θεματικός τουρισμός – Ειδικές μορφές τουρισμού – Ρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου στον τομέα του τουρισμού και της τουριστικής εκπαίδευσης – Στήριξη τουριστικής επιχειρηματικότητας και άλλες διατάξεις.”

Η παράγραφος 1, άρθρο 4 - Τουρισμός υπαίθρου (Κεφάλαιο Β’: Τουρισμός Υπαίθρου Αθλητικός Τουρισμός) αναφέρει: “Τουρισμός υπαίθρου είναι η κάθε ειδική μορφή τουρισμού που παρέχει διακοπές αυθεντικών εμπειριών στους επισκέπτες τουρίστες οι οποίοι έρχονται σε επαφή με τη φύση και τις δραστηριότητες στην ύπαιθρο, καθώς και με σύγχρονες επιχειρηματικές δραστηριότητες αναψυχής, οι οποίες αναπτύσσονται με σεβασμό στο περιβάλλον και στα ιδιαίτερα πολιτισμικά στοιχεία του κάθε τόπου και συμβάλλουν στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, στη δημιουργία θέσεων απασχόλησης και στην οικονομική ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών.”

Η παράγραφος 6 του ίδιου άρθρου προσδιορίζει: “Περιηγητικές διαδρομές πεζοπορία είναι η ειδικότερη μορφή τουρισμού υπαίθρου που αναπτύσσεται σε ορειβατικά πεζοπορικά μονοπάτια, όπως προδιαγράφονται στην 151344/165/2017 απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας (Β΄ 206) και περιλαμβάνουν το σύνολο δραστηριοτήτων προσέγγισης σημείων στην ύπαιθρο με στόχο τη γνωριμία με τη φυσική και πολιτιστική κληρονομιά του κάθε τόπου, την προβολή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του και την ευαισθητοποίηση των πολιτών για την προστασία του.”

Στην παράγραφο θ. του άρθρου 24 - Παροχή υπηρεσιών τουριστικού χαρακτήρα τουριστικός συνοδός έκδοση εισιτηρίων αναφέρεται η δυνατότητα παροχής υπηρεσιών τουριστικού συνοδού, με την επιφύλαξη των διατάξεων του ν. 710/1977 (Α΄283). Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του Υπουργού Τουρισμού, καθορίζονται οι όροι και οι προϋποθέσεις για την άσκηση του επαγγέλματος τουριστικού συνοδού. Πουθενά όμως σε ολόκληρο το νομοθέτημα δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στον Συνοδό Βουνού και στις προϋποθέσεις άσκησης του συγκεκριμένου πολύ ελπιδοφόρου και με προοπτική, επαγγέλματος.

Την τελευταία δεκαετία η άνθηση του υπαίθριου τουρισμού και η αυξημένη ζήτηση δημιούργησε ξεκάθαρα την ανάγκη για παροχή υπηρεσιών υψηλού επιπέδου - εφάμιλλης άλλων ευρωπαϊκών χωρών με μακρόχρονη παράδοση και σαφώς προσδιορισμένο νομοθετικό πλαίσιο - από έμπειρους επαγγελματίες που διαθέτουν την απαιτούμενη εκπαιδευτική και τεχνική κατάρτιση και είναι αποδεδειγμένα ικανοί να τις παράσχουν.

Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν με εμφατικό τρόπο γιατί είναι τόσο σημαντική η άρτια και ουσιαστική τεχνική κατάρτιση και εκπαίδευση των μελλοντικών Συνοδών Βουνού. Με βάση όσα αναφέρθηκαν παραπάνω γίνεται φανερό ότι τα εργαστηριακά μαθήματα της συγκεκριμένης ειδικότητας όπως για παράδειγμα:

- “Προσανατολισμός-Στοιχεία Μετεωρολογίας-Τηλεπικοινωνίες ”,

- “Πρώτες Βοήθειες-Αντιμετώπιση Ατυχημάτων ”,

- “Βασικές Αρχές Αναρρίχησης”,

- “Στοιχεία Διάσωσης Ατόμων στο Βουνό - Διαχείριση Έκτακτων Καταστάσεων”,

- “Σύνθετες Τεχνικές Συνοδείας Βουνών και Εκπαίδευσης”,

- “Υπαίθριες Δραστηριότητες Ελεύθερου Χρόνου - Αναψυχή στο Βουνό”,

- “Κατασκήνωση και υπαίθρια διανυκτέρευση στο βουνό”, ή

- “Κατάβαση Φαραγγιών”

είναι αδύνατον να διδαχθούν μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή και τηλεκπαίδευσης από το σπίτι. Πρόκειται για τεχνικά μαθήματα που απαιτούν εφαρμογή στο πεδίο προκειμένου να κατακτηθεί η προβλεπόμενη γνώση. Επίσης, ας μη ξεχνάμε ότι η γνώση καλείται να εφαρμοστεί σε σε ανθρώπους και μάλιστα, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, σε επισκέπτες από το εξωτερικό με όλους τους απρόβλεπτους παράγοντες, που μπορεί να προκύψουν από τη φύση. Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι εσφαλμένη κατανόηση που δύναται να προκύψει μέσω της εξ’αποστάσεως διδασκαλίας, οδηγεί σε λανθασμένες γνώσεις και τεχνικές δεξιότητες, γεγονός που στην εφαρμογή τους στο πεδίο αυξάνει τις πιθανότητες σοβαρού ατυχήματος.

Η ελληνική φύση, τα βουνά και τα φαράγγια της αποτελούν ιδανικό προορισμό για όσους επιθυμούν διακοπές μακριά από την έκθεση στον κορωνοϊό, μια έκθεση που υπήρξε αναπόφευκτα στις παραδοσιακές μορφές μαζικού τουρισμού. Ενδεικτικό ήταν ότι οι υπαίθριοι χώροι και η δυνατότητα που παρέχουν για τήρηση των αναγκαίων μέτρων κοινωνικής απόστασης αποτέλεσαν για πολλούς ταξιδιώτες φέτος ένα από τα σημαντικότερα κριτήρια με τα οποία επέλεξαν τον προορισμό και τη μορφή των διακοπών τους. Η πολύ ιδιαίτερη φετινή χρονιά παρείχε μοναδική ευκαιρία σε πολλούς ταξιδιώτες να επιλέξουν συνειδητά την ελληνική φύση και τον υπαίθριο τουρισμό ως τη βασική μορφή ξεκούρασης και αναψυχής.

Μάλιστα στις διευκρινιστικές οδηγίες που εξέδωσε ο υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λευτέρης Αυγενάκης την 7/11/20 για τα 14 αθλήματα που επιτρέπονται κατά την περίοδο του 2ου lockdown (7-30/11/20) συμπεριλήφθηκε η “ορειβασία/αναρρίχηση”.

Ο Εθνικός Δρυμός Σαμαριάς, με βάση στοιχεία της Διεύθυνσης Δασών Χανίων, κατά την τελευταία πενταετία 2015-2019 είχε αθροιστικά 744.315 επισκέπτες, με τον ετήσιο αριθμό να κορυφώνεται το 2019 στις 159.000. Μάλιστα, παρά τα καταστροφικά φαινόμενα που έπληξαν την Περιφερειακή Ενότητα Χανίων το πρώτο τρίμηνο του 2019 με κατάρρευση βασικών υποδομών, αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στην επισκεψιμότητα του Φαραγγιού της Σαμαριάς.

Οι Συνοδοί Βουνού όλων αυτών των επισκεπτών που μέχρι σήμερα δυστυχώς συνοδεύονται εντός του φαραγγιού κατά βάση από απλούς τουριστικούς συνοδούς, μιας και το επάγγελμα του Συνοδού Βουνού δεν είναι νομοθετικά προσδιορισμένο και κατοχυρωμένο, αλλά και όσων επισκέπτονται συνολικά τη χώρα με σκοπό την περιήγηση του φυσικού μας τοπίου, επιβάλλεται να έχουν αποκτήσει ολοκληρωμένη τεχνική κατάρτιση και εκπαίδευση στο πεδίο στο οποίο θα κληθούν να συνοδεύσουν προκειμένου να συνεχίσουν να παρέχουν υψηλής ποιότητας υπηρεσίες.

Θα πρέπει να σημειωθεί οτι τα εργαστηριακά μαθήματα της ειδικότητάς μας ευνοούν τη λήψη μέτρων που θα ελαχιστοποιήσουν τις πιθανότητες μετάδοσης της CoViD-19. Στο σύνολό τους διεξάγονται σε υπαίθριο περιβάλλον, η τήρηση των αποστάσεων είναι απολύτως εφικτή, και υπάρχει η δυνατότητα για χρήση ιδιωτικών μέσων μεταφοράς και ατομικού εξοπλισμού.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, ζητούμε την εξαίρεση των εργαστηριακών μαθημάτων των σπουδαστών ΔΙΕΚ και ΙΕΚ της ειδικότητας “Συνοδός Βουνού” από την υποχρεωτική διεξαγωγή τους μέσω τηλεκπαιδεύσης, την ολοκλήρωσή τους με δια ζώσης παρακολούθηση σε ανοικτό χώρο τηρουμένων των απαραίτητων μέτρων προστασίας αλλά και την ελεύθερη κυκλοφορία από Νομό σε Νομό για σπουδαστές που κατοικούν εκτός Νομού έδρας του ΙΕΚ, όπως προσδιορίζεται ρητά και στον Οδηγό Σπουδών της συγκεκριμένης ειδικότητας. Όσον αφορά στους σπουδαστές του πρώτου έτους, εφόσον το εαρινό εξάμηνο περιλαμβάνει θεωρητικά και πρακτικά μαθήματα, ζητάμε να προηγηθεί η διεξαγωγή των θεωρητικών μαθημάτων και τα εργαστηριακά μαθήματα να πραγματοποιηθούν στο τέλος του εξαμήνου, έτσι ώστε σε περίπτωση που έχουν αρθεί τα μέτρα να πραγματοποιηθούν δια ζώσης.

Με εκτίμηση

οι σπουδαστές της ειδικότητας “Συνοδός Βουνού” των ΔΙΕΚ & ΙΕΚ Κρήτης

(Χανίων-Ρεθύμνου-Ηρακλείου-Σητείας)

Ηλεκτρονική διεύθυνση επικοινωνίας: synodoivounoukritis@gmail.com

ΠΑΓΟΣ "ΣΦΑΛΙΑΡΕΣ" ΚΑΙ ΜΑΡΜΟΤΕΣ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Fri, 31 Aug 2018 18:39:00 +0000

Άπειρα ξενύχτια και τόνοι τσικουδιάς μέσα στο πέρασμα του χρόνου δεν έχουν καταφέρει να απαντήσουν στο καυτό ερώτημα. " Γιατί το κάνουμε;" "Γιατί ανεβαίνουμε βουνά;". Δεν νομίζω πως υπάρχει γενικά αποδεκτή απάντηση, η απάντηση είναι βαθιά προσωπική. Απλα όλοι αποδέχονται πως όταν έρθει η στιγμή θέλεις να βρεθείς εκεί πάνω, να "αναμετρηθείς" μαζί του. Ενα παραπάνω όταν αυτό το "εκει πάνω" έχει ένα νούμερο που δεν έχεις αντιμετωπίσει ξανά..... αντιγράφοντας από το ημερολόγιο μου προσπαθώ να συντάξω ενα αντικειμενικό χρονικό, αλλα μου είναι αδύνατο. Σκεψεις εικόνες και μυρωδιές πετάγονται σαν μαρμότες από κάθε γωνιά του μυαλού μου οπότε αν συνεχίσεις να διαβάσεις παρακάτω συγχώρεσε το χάος και το προσωπικό της γραφής.

Όταν ο Αλέξανδρος πρότεινε το Κυργισταν ως επόμενη εξόρμηση, όλοι σκεφτήκαμε αυτό που σκέφτεσαι και εσυ τώρα.... "Που είναι αυτό;". Χωμένο στα σπλάχνα της Κεντρικής Ασίας το Κυργισταν, πρωην μέλος της Σοβιετικής Ενωσης, είναι ένας προορισμός τόσο ορεινός που στην πτήση σου προς τα εκει οι αεροσυνοδοί δεν μπαίνουν καν στην διαδικασία να παρουσιάσουν την χρήση σωσιβίων. Στο νότο λοιπόν αυτού του βουνίσιου κόσμου βρίσκεται η ορόσειρα των Παμίρ με κορυφές ανω των 7000 μέτρων με πιο δημοφιλή ίσως την Λενιν με υψόμετρο 7134. Θεωρούμενη κατά πολλούς ως η ευκολότερη εφτάρα στον κόσμο. Ναι.... μερικοί έχουν το "θράσος" να χρησιμοποιουν στην ίδια πρόταση τις λέξεις εφτάρα και ευκολη.

Peak Lenin οπως φαινεται απο το camp1

Μέτα από έναν γολγοθά πτήσεων προσγειωνόμαστε πλέον στο Οσ την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το σκηνικό θυμίζει λίγο αμερικάνικη ταινία του 80 με παροπλισμένα σοβιετικά αεροπλάνα στην άκρη του διαδρόμου και ένα μοναχικό κτίριο μέσα στα χωράφια. Βρισκόμαστε πλέον στο σταυροδρόμι πολιτισμών εναν μικρό κόμβο του δρόμου του μεταξιού. Περιφερόμενοι στην πόλη ενθουσιάζομαι με την κουλτούρα και την παιδεία των ανθρώπων, αντί να χυμιξουν στα "ξενακια" που ήρθαν να κανουν καλοκαίρι δεν μας δίνουν καμιά σημασία και όταν μας δίνουν είναι περαστικοί ή συνδαιτημόνες για να πουν απλά μια καλημέρα η να μας βοηθήσουν να παραγγείλουμε στα τοπικά παραδοσιακά καφέ που παρεμπιπτώντος μόνο καφέ δεν σερβίρουν πάρα παραδοσιακά εδέσματα όπως σις κεμπαμπ και αλλες λιχουδιές. Αν είσαι φανατικός χορτοφάγος ίσως το Κυργισταν δεν είναι για σένα.

Έτσι "χαμένοι" πλέον στην Κυργίζια καθημερινότητα περνάει η πρώτη μέρα και ήρθε η ώρα να φύγουμε για τα όρη ακολουθώντας την διάσημη Pamir Highway, ένας δρόμος που περνάει το Κυργιστάν, το Ουζμπεκισταν, το Τατζικισταν και καταλήγει στο Αφγανισταν διασχίζοντας τεράστιες οροσειρες, οροπέδια και ψηλά διάσελα ιδιαίτερα δημοφιλής στους σύγχρονους νομάδες που διατηρούν ακόμα τον τρόπο ζωής τους μεταφέροντας τα κοπάδια με τα άλογα όπου έχει καλύτερο χορτάρι στήνοντας τα yurt τις παραδοσιακές τους καλύβες όπου απαιτείται.

Pamir highway

Με κομμένη την ανάσα από τις εναλλαγές του τοπίου και τις οδηγικές επιλογές του οδηγού μας έξι ώρες αργότερα φτάνουμε πλέον στο base camp σε υψόμετρο 3600 μέτρων για να φάμε άλλη μια πολιτιστική "σφαλιαρα". Απέραντα αλπικά λιβάδια, εντελβάις, παγετώνες, αλπικές λιμνες, μαρμότες και άλογα συνθετουν ενα σκηνικό λες και βρίσκεσαι σε κάποια ορεινή κιβωτό και σε αυτό βοηθάει και η παρουσία των Γιακ που αν και είναι οικόσιτα είναι στο φυσικό τους περιβάλλον.

Αυτα επιμένανε για selfie

Κι ο Διας ητονε βοσκός....

Μόνη παραφωνία πλέον είναι οτι έχουμε μπει στην "τουριστική" ζώνη. Η κατασκήνωση βάσης σφύζει από ζωή, εκεί που η βόλτα στην πόλη μου έδωσε την ψευδαίσθηση του ότι μπορεί να είμαστε οι μόνοι επισκέπτες στην χώρα βρισκόμαστε πλέον μαντρωμένοι με άλλους "ομοίους" μας που ο καθένας βρίσκεται εκεί με τους προσωπικούς του λόγους. με την δική του κουλτούρα αλλά όλοι έχουν το ίδιο στόχο... την κορυφή του Λένιν. Όπως θα αποδειχτεί στην πορεία βέβαια δεν έχει σημασία πόσα έδωσες για να είσαι εκεί, πόσο ακριβός είναι ο εξοπλισμός σου ή πόσα βουνά έχεις ανέβει πριν αν έχεις ανέβει, η Λένιν όπως όλα τα βουνά θα σου φερθεί το ίδιο.

Εγκλιματισμός προς την κορυφή Πετροφσκι

Μετα από δυο μέρες περιπάτων εγκλιματισμού στους γύρω λόφους η ελληνική συμμορία ( έτσι μας βάφτισαν οι άλλοι τουρίστες ) ξεκινάμε για το camp 1 γνωστό και ως ABC (Advanced Base Camp). Εδω πλέον τα πράγματα αρχίζουν να ζορίζουν σταδιακά με μια υψομετρική διαφορά 800 μέτρων το camp1 σε υψόμετρο 4400 μέτρων αναμέσα σε δυο παγετώνες το camp 1 είναι το ορμητήριο όλων των ομάδων προς το βουνό. Μετα από μια πεζοπορία 6 ωρών είμαστε πλέον στην ρίζα του βουνού αλλά όχι αλώβητοι ο Γιάννης δεν νοιώθει στα καλύτερα του. Πλέον έχουμε το θεριό μπροστά μας κάθε πρωί ξυπνάμε στην αγκαλιά του, το "διαβάζουμε" το μελετάμε ενώ τα βράδια την γαλήνη του ροχαλητού διακόπτει ο ήχος από τις χιονοστιβάδες, παρατηρούμε τους προηγούμενους να κατεβαίνουν "τσακισμένοι" από το βουνό η πραγματικότητα πλέον μας χτυπάει την πόρτα "δεν έχει καμία σχέση με οτι έχεις κάνει μέχρι τώρα".

Camp1

Η επόμενη "σφαλιάρα" δεν έχει καθόλου θετικό χαρακτήρα, ο Γιάννης χειροτερεύει πρέπει να κατέβει και κάποιος πρέπει να πάει μαζί του.... είμαστε μόνο στην αρχή και ήδη πρέπει να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις. Ο "κλήρος" έπεσε σε μένα να κατέβω μαζί του μέχρι το base camp ενώ οι υπόλοιποι θα συνέχιζαν τον εγκλιματισμό, όχι βέβαια γιατί είμαι κανένας υπερορειβάτης, το αντίθετο άλλος ένας τουρίστας με κραμπόν είμαι αλλά όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα στην κορυφή και την ζωή ενός φίλου.... ποιος τον χε...ει τον Λένιν. Κυριολεκτικά όμως, καθώς από το camp1 και μετά το 95% των ορειβατών συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος υπέφεραν από διάρροια, μπορεί να είμασταν και ματιασμένοι δεν ξέρω.

Περιμένοντας το πολυπόθητο παράθυρο

Με τον Γιάννη πλέον καθ οδόν για Ελλάδα έχω πάρει τον δρόμο της επιστροφής στο camp 1 για να συναντήσω τους υπόλοιπους, αν και αυτή η αλλαγή σχεδίου μου έχει "κοστίσει" δυο μέρες εγκλιματισμού είμαι αποφασισμένος να "μετρηθώ" με το βουνό και όσο με αφήσει. Την 'ωρα που ο Νότος της Κρήτης είναι γεμάτος "αερικά" που χορεύουν ξυπόλητα στα βότσαλα του Λιβυκού και με τον Γιάννη να μας στέλνει φωτογραφίες από τα πανηγύρια του Αυγούστου εμείς περιμένουμε το παράθυρο του καιρού που θα μας επιτρέψει να προωθηθούμε στο camp2 στα 5500 και αυτή η αναμονή ίσως είναι ότι χειρότερο καθώς πέρα από την σωματική καταπόνηση αρχίζει και η πνευματική.

Αναμονή για παραθυρο κροσια τα νευρα και.... Ηλια Ριχτο!

Δυο μέρες μετά ήρθε η ώρα, 4 τα ξημερώματα και έχουμε ξεκολλήσει, πάμε για πιο πάνω αλλά δεν είμαστε μόνοι, η πρώτη μεγάλη κρεβάς ( μεγάλο χάσμα στον παγετώνα) μοιάζει με ελληνική δημόσια υπηρεσία, ομάδες συνωστίζονται, σχοινιά μπερδεύονται καθώς τρως τακουνιά στα μούτρα από την μπροστινή σου που παίρνει φόρα να καρφώσει το κραμπον στον πάγο σαν να εκτελεί πέναλτι. Αυτό το γαϊτανάκι κράτησε καμιά ώρα έως ότου βγήκε ο ήλιος να μας χαρίσει την απίθανη θέα της κοιλάδας. Έχουμε περάσει τα σταθερά σχοινιά και πλέον συνεχίζουμε για το camp2. Σιγά σιγά τρώμε την ανηφόρα και κάθε βήμα είναι αγώνας για ανάσα.

Εσεις; Τι νουμερακι εχετε;

Ο ήλιος έχει πάψει να είναι σύμμαχος, τα κράνη μας μυρίζουν καμένο πλαστικό και η θερμοκρασία αρχίζει να αγγίζει τους 40, λίγο απόκοσμο σκηνικό όταν περιβάλλεσαι από πάγο, τώρα καταλαβαίνω γιατί οι ντόπιοι έχουν δώσει στο camp2 το όνομα "το τηγάνι" αφού πρόκειται για ένα φυσικό γιγάντιο κάτοπτρο που σε ψήνει την μέρα και σε παγώνει την νύχτα.

Το τηγάνι (camp2)

Η επόμενη μέρα μας έχει ετοιμάσει μια ακόμα "σφαλιάρα", όσο εμείς στριφογυρίζαμε στην σκηνή μας μεταξύ ύπνου και ξύπνιου με τρελά όνειρα έξω χιόνιζε όλο το βράδυ, το σκηνικό έχει αλλάξει, άλλη μια φορά, η κρεβας έχουν σκεπαστεί και η πούδρα κάνει το βάδισμα λίγο πιο βαρύ, παρόλα αυτά ξεκινάμε προς το camp3 ακόμα πιο αργά πλέον μια απόσταση που στα βουνά μας θα μας έπαιρνε κανένα μισαωρακι εκεί μας παίρνει μιαμιση και. Είμαστε πλέον στα μισά μεταξύ των camp 2 και 3, κάθε μέρος του σώματος είναι λες και έχει δική του άποψη, το μυαλό και τα πνευμόνια προσπαθούν να σπρώξουν λίγο παραπάνω άλλα τα πόδια πλέον δεν υπακούν, υποθέτω η εξάντληση τόσων ημερών εκτονώνεται τώρα, εδώ στα 5800. Τον πλατωνικό διάλογο διακόπτει ένα μπουμπουνητο, από ανατολικά ένα μαύρο τέρας βρυχάται ενώ νότια στην τελευταία κόψη για το camp 3 έχει μαζευτεί πάλι εκείνο το μπουλούκι ανθρώπων. Είναι βέβαιο πώς αν συνεχίσω θα δημιουργηθεί πρόβλημα οπότε ενημερώνω τους άλλους για την πρόθεση μου να γυρίσω στο camp 2 για διανυκτερευση και ή να περιμένω να ολοκληρώσουν την προσπάθεια ή να βρω μια σχοινοσυντροφιά την επόμενη μέρα να κατεβω στο camp1. Ο οδηγός μας, ένας υπέροχο παιδί από το Νεπάλ, αφού πείστηκε ότι είμαι σε θέση να γυρίσω μόνος μου, μου βρήκε αμέσως λύση. ένας άλλος συμπατριώτης του με άλλο γκρουπ θα περίμενε λίγο στο camp 2 με τις πελάτισσες του για να επιστρέψουμε μαζί αν τον προλάβαινα.
Ωστόσο η μεγαλύτερη "σφαλιάρα" περιμένει, δεμένος πλέον με μια καινούργια ομάδα που θα μπορούσε να είναι και η αρχή κάποιου ανεκδότου, ήταν ένας Ελληνας ένας Νεπαλέζος και δυο Τσεχες στο Κυργισταν, κατηφορίζουμε εν μεσω χιονοθύελλας προς το camp1. Οι κεραυνοί πέφτουν μέτρα μακριά μας την ώρα που εμείς τρέχουμε προς τα κάτω με ότι δυνάμεις έχουν απομείνει ντυμένοι σαν αλεξικέραυνα με τόσα μεταλα να κρεμονται στις ζώνες και τα σακίδια μας πάνω σε μια αλουμινένια σκάλα. Πιάνω ένα σκοπό σιγομουρμουρίζοντας αλλά πιο πολύ το λες και παράκληση την κοπέλα μπροστά να προλάβει να ασφαλιστεί αν πέσω μέσα σε καμιά καλυμμένη κρεβάς "Σάλτα κι άρπα με απ' το κύμα μη χαθώ και εχεις το κρίμα" έτσι δεν επικεντρώνομαι στον στατικό ηλεκτρισμό που τσιτσιρίζει μέσα στο αυτί μου καθώς κόβεται μόνο όταν "σκάει" ο επόμενος κεραυνός, είναι λές και παίζει μαζί σου "τώρα θα την φας...", προφανώς για να διαβάζεις αυτές τις γραμμές κανείς μας δεν έγινε φλαμπε ή πορτατιφ, ωστόσο ακόμα και τώρα απορώ που βρέθηκε τόση ενέργεια που μας έκανε να πηδάμε πάνω από τις κρεβάς σαν τρομαγμένα ζώα. Το πρωί το βουνό και η ατμόσφαιρα για άλλη μια φορά είναι διαφορετικά. Το προηγούμενο βράδυ δεν κατέβηκαν όλοι από το βουνό, δύο θάνατοι ήρθαν να προστεθούν στην σκληρή στατιστική του βουνού το οποίο με το καινούργιο χιόνι έχει γίνει ακόμα πιο επικίνδυνο.

Που είναι η κρεβάς; Οεο!

Το μυαλό ησύχασε κάπως όταν έμαθα ότι οι δικοί μου είχαν επιστρέψει και αυτοί στο camp2 για να προφυλαχθούν από την καταιγίδα. Εν κατακλείδι το βουνό αυτή την φορά δεν έκανε σε κανέναν μας την χάρη να πατήσει την κορφή του αλλά προσωπικά νομίζω μας έκανε μια άλλη μεγαλύτερη χάρη. Μας μας παίδεψε και μας εκπαίδευσε. Και τώρα που μας ζύγισε θα μας κάνει και την χάρη της κορυφής την επόμενη φορά. Τώρα πια είμαστε πάλι όλοι μαζί υγιείς, "πλουσιότεροι" και γιορτάζουμε στην κατασκήνωση 1 λες και έχουμε χρόνια να τα πούμε. Κάποιος Γερμανός με ρωτάει...
-Κανατε κορφή;
-Οχι
-Τοτε τι γιορτάζετε;
Τότε μάλλον με ύφος αμπελοφιλόσοφου αυθόρμητα του απαντάω, "Στην δική μας κουλτούρα γιορτάζουμε ολόκληρο το βουνό και όχι μόνο την κορφή του, άσε που γυρίσαμε και όλοι ζωντανοί." Πρέπει να του γκρέμισα όλη του την κοσμοθεωρία κρίνοντας από το βλέμμα του αλλά το εννοούσα γυρίσαμε όλοι πιο ζωντανοί.

Γιατί; Γιατί το κάνετε αυτό; Θα με ρωτήσει μια φίλη επιστρέφοντας... δεν ξέρω υποθέτω γιατί όταν σπρώχνεις τα όρια σου πας μόνο μπροστά, απλά να έχεις την υπομονή να επιλέγεις τις "μάχες" σου, αν σπρωξεις τα ορια απότομα μπορεί να σε σπρωξουν κι αυτά. Γιατί στην ένταση στον πόνο και οτι άλλο μπορεί να νιώσεις εκεί πάνω βγάζεις τον πραγματικό σου χαρακτήρα και καμιά φορά δεν είσαι έκπληξη μόνο για τους άλλους. Γιατί όταν σηκώνεις το βλέμμα πάντα υπάρχει και πιο "πάνω". Γιατί τα βουνά είναι απλός "μηχανισμός", σεβασου τα και θα σου χαρίσουν αξέχαστες στιγμές και ισχυρούς ανθρώπινους δεσμούς. Μην τα σεβαστεις και.... ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΜΑΡΜΟΤΕΣ!!!

Marmota Candata η Κυργιζιοτισσα

ΟΤΑΝ ΤΑ ΟΡΗ ΣΕ "ΧΟΡΕΥΟΥΝ" ΣΕ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΣΚΟΠΟ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Mon, 19 Mar 2018 20:28:00 +0000

Έχεις συλλάβει τον εαυτό σου έστω και μια φορά τουλάχιστον να συνδυάζει την μουσική με το τοπίο γύρω του; Η ακόμα "χειρότερα" να σε "χορεύει" ο τόπος ο ίδιος; Στην Ήπειρο η μουσική, είναι "μυσταγωγική", αργή και τα όργανα στον "τόπο", σε χορεύει "γλυκαίνοντας" έγνοιες, έρωτες, απώλειες... τοπίο και μουσική κάνει τους ανθρώπους να κάνουνε "χωριό".

Ένα τέτοιο "χωριό" υπάρχει και στα Τζουμέρκα. Το καταφύγιο των Πραμάντων με τον Μπαμπη και την Πωλα από την μία και το καταφύγιο των Μελλισουργών από την άλλη με τον Φωτη έχουν ενώσει κυριολεκτικά τις δυο μεριές του βουνού οχι μόνο με τα μονοπάτια που συντηρούν αλλα προσφέροντας τετοια φιλοξενία που σε συνδυασμό με τον τόπο θα σε κάνει να πεις οτι απλά.... επέστρεψες σπίτι.

Πολλά καταφύγια παρέχουν υπηρεσίες οδηγών για τις γύρω περιοχές ωστόσο το καταφύγιο στην Πραμαντα έχει μια πρωτοτυπία χρόνια τώρα. Ίσως είναι το μόνο εδώ και καιρό που έχει τετράποδο συνοδό βουνού, την θρυλική Ζαρα η οποία φυσικά με τα χρόνια έχει γίνει πολύ επιλεκτική στις ομάδες που συνοδεύει.Η οποία φυσικά φροντίζει και για την εκπαίδευση των νέων στελεχών της ομάδας. Κάπως έτσι κρατιούνται οι παραδόσεις στην Ηπειρο υποθέτω... από γενιά σε γενιά.

Αν λοιπόν βρεθεί κάποιος στην περιοχή και δεν έχει διάθεση για ενδιαφέροντα πράγματα όπως ανάβαση στην κορυφή Στρογγουλα ή παγοαναρρίχηση σε έναν απο τους καταρράκτες της μπορεί να ακολουθήσει το πανέμορφο κυκλικό μονοπάτι Καταφύγιο Πραμάντων- Καταρράκτες Μελισσουργών- Καταφύγιο Μελισσουργών και πίσω στο καταφύγιο Πραμάντων. Το μονοπάτι περνάει μέσα από το μοναδικό ελατόδασος της περιοχής και το σπήλαιο του θρυλικού κλέφτη Κατσαντώνη όπου σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση κρυβόταν κατά την δίωξη του από τους Τούρκους.

Στους καταρράκτες αν βρεθείς καλοκαιράκι και είσαι αρκετά τολμηρός μπορείς να δοκιμάσεις το κρύο Τζουμερκιώτικο ντουζάκι στην βάση του ωστόσο το χειμώνα ίσως θα ήταν καλή ιδέα να το αποφύγεις.

Μετά από την υπέροχη αυτή βόλτα στο τέλος της μέρας, το τσιπουράκι και τα τουρσιά της Πώλας στην σκιά της Στρογγούλας θα συμπληρώσουν το Ηπειρώτικο γλέντι που σε "χόρευε " όλη μέρα... μωρε ξένε μου.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΩΤΛΕΡ ΣΤΗΝ ΚΑΓΙΕΝ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Thu, 25 Jan 2018 14:17:00 +0000

Είχα πάνω από δέκα χρόνια να επισκεφθώ το βουνό των Μουσών τον Παρνασσό. Το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν το αναμενόμενο, ένα πανέμορφο βουνό ντυμένο στα λευκά με υπέροχα δάση ελάτου, ωστόσο το βουνό που κατά κάποιο τρόπο ενέπνευσε το ποιητικό ρεύμα του παρνασσισμού σήμερα αντιστέκεται σθεναρά στα τεράστια suv πολυτελείας που προσπαθούν να σε προσπεράσουν επιδεικτικά όταν έχεις κολλήσει στην κίνηση περιμένοντας κάποιον που παλεύει να βάλει αλυσίδες μέσα στο κρύο για να φτάσει στο χιονοδρομικό.

Μποτιλιάρισμα ορεινού τύπου

Παρόλα αυτά βέβαια μια μικρή ομάδα από "αντιφρονούντες" ακολουθώντας την λαχτάρα του βουνού και την επιθυμία να μάθουμε επιτέλους σκι, έστω και τώρα, βρεθήκαμε στην χώρα του Καγιεν. Μέσα σε αυτήν την τρέλα ( Αλήθεια τώρα; Εφτά ευρώ καφές και τσίχλες;) βρήκαμε ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν και θέλαμε. Ξεκινώντας από την σχολή σκι Snowflake και τον δάσκαλο μας τον Παναγιώτη που ήταν αποφασισμένος να μας κάνει να σκιαρουμε με οποιοδήποτε κόστος.... και το κατάφερε, κανείς μας δεν περίμενε πως θα κατέβαινε έστω και εύκολη πίστα μόνος στου στο τέλος της μέρας.

Πως στρίβουμε είπαμε;

Φυσικά Παρνασσός δεν σημαίνει μόνο χιονοδρομικό, διαθέτει και ένα πολύ ενδιαφέρον δίκτυο μονοπατιών και ένα από αυτά περνάει και από το ορειβατικό καταφύγιο "Δεφνερ". Εκεί βρήκαμε και εμείς καταφύγιο μετά το "όργωμα" των πιστών με τον Κωστή και τον βοηθό του τον Δημήτρη να υποδέχονται τους πάντες ως πρέπει, μετά από τόσες τούμπες, με τσικουδιά ( με κυνηγάει...) , αναμμένες σόμπες, υπέροχο φαγητό και φυσικά σε τιμές που στην ευρύτερη περιοχή μπορεί να μην τις έχουν ούτε τα περίπτερα.

Καταφύγιο "Δεφνερ"

Το καταφύγιο λειτουργεί Σαββατοκύριακα επί το πλείστων και σίγουρα είναι ένα μέρος που πρέπει να επισκεφτείς αν βρεθείς στην περιοχή ή ακόμα και να μείνεις καθώς είναι ότι πιο κοντινό σε κατάλυμα κοντά στο χιονοδρομικό και η απίστευτη θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο από το σαλόνι και την βεράντα του θα σε κάνουν να μην θες να φύγεις. Όπως όλα τα καταφύγια δεν χρήζει υποστήριξης, εσύ χάνεις που δεν τα επισκέπτεσαι πιο συχνά.

Φευγοντας από το καταφύγιο

Αυτό το σαλόνι δύσκολα σ'αφήνει να φυγεις

Αν είσαι τυχερός μπορεί ο δρόμος που οδηγεί προς το καταφύγιο να έχει κλείσει από το χιόνι αλλα αυτό δεν είναι δικαιολογία, μια ωρίτσα περπάτημα και μπορεί να είσαι το ίδιο τυχερός με εμάς και να αντικρίσεις μοναδικές εικόνες.

Εν κατακλείδι το να είσαι προκατειλημμένος απέναντι στους τόπους σίγουρα δεν βοηθάει γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Κωστή τον Δημήτρη τον Παναγιώτη και όσους ακόμα γνωρίσαμε σε αυτή την βόλτα, όπως τα παιδιά που βρήκαν την φωτογραφική μου μέσα στο χιόνι και τρέχανε να με προλάβουν, θα υπάρχουν και αυτοί που θα ακολουθούν θα στηρίζουν και θα "χαλανε" την πιάτσα αρκούμενοι στο βουνό, την ομορφιά του και τις κουβεντούλες πάνω από το τσιπουράκι.... ακούς εκεί εφτά ευρώ.... Καλή αντάμωση!!!

ΑΓΡΙΑ ΤΩΝ ΟΡΕΩΝ ΟΜΟΡΦΙΑ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Sat, 10 Jun 2017 19:00:00 +0000

Όπως ίσως έχεις διαπιστώσει στα όρη ακόμη καλοκαίρι δεν είδαμε, δεν περνάει βδομάδα χωρίς να ρίξει και μια μπόρα, έτσι προχθές χάζευα τον Γκιγκιλο να κατακεραυνωνεται κυριολεκτικά και από τα πλευρά του να χύνονται καταράκτες έτοιμοι να πνίξουν την Σαμαριά (...ξέρω μαλλον είμαι ερωτευμενος με αυτό το βουνό αλλα τι να κανεις... την αθιβολή* δεν την ορίζεις, πάει εκεί που αγαπα βλ. εδω και εδω ).

Με το δραματικό αυτό σκηνικό να εξελίσσεται, κάποια στιγμή στο μυαλό μου ήρθε η διαπίστωση του πόσο σκληροί ήταν οι άνθρωποι της μαδάρας κάποτε για να αντιμετωπίζουν τέτοια φαινόμενα και ειδικά οι γυναίκες, καθώς είναι γνωστό πως κάποτε στα όρη δεν έβγαιναν μόνο οι άντρες αλλα και ολόκληρες οικογένειες για ξεκαλοκαιριάσουν με τα κοπάδια.

Στις μαδάρες πλέον δεν συναντάς ποιμενικές οικογένειες παρα μόνο λίγους που κρατάν ακόμη την παράδοση που τους άφησαν οι παλιοί. Και οι γυναίκες; Θα ρωτήσεις! Δεν βγαινουν στα ορη μπλιο; Μα δεν έφυγαν ποτέ.... Ειναι λές και μέσα στην εξέλιξη των αιώνων τα κοπανέλια και οι καρδάρες με το γάλα έγιναν ορειβατικές μποτες, καραμπινερ* και σχοινιά.

Τα βουνά είναι στην φύση τους να είναι όμορφα όπως και οι θηλυκοί βουνοσύντροφοί μας οπότε ο συνδυασμός τους κάνει την εμπειρία πιο δυνατή με μια δόση φινέτσας που σίγουρα εμείς δεν θα μπορούσαμε να προσθέσουμε με τίποτα.

Μέχρι σήμερα είχα την χαρά συνορειβατίσω με πολλές από τις κυρίες των Ορεων που, μοιράστηκαν το φαγητό τους, μου έδωσαν πρώτες βοήθειες όταν "έφαγα¨τα μούτρα μου, μοιράστηκαν την αλουμινοκουβέρτα τους στο σπήλαιο ή ακόμα πιο απλά και όμορφα μοιραστήκαμε μια χιονισμένη κορυφή, οι λογισμοί μου κατέληξαν στο ότι θα τους άξιζε μια έκθεση φωτογραφίας αφιερωμένη σε εκείνες, έτσι άρχισα να σκαλίζω το φωτογραφικό μου αρχείο για να βρεθώ στην δύσκολή θέση να αποφασίσω, ποια να αφήσω απέξω; Όλες οι στιγμές που εμφανίστηκαν σε οθόνη και μνήμη ήταν ανεκτίμητες και άλλες δεν υπήρχαν σε εικόνα.

Προσπαθώντας λοιπόν να βγάλω από την δύσκολη απόφαση τον εαυτό μου αποφάσισα να γράψω αυτές τις γραμμούλες και αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολο τελικά.

Πιο δύσκολο, γιατί κάθε πέντε λέξεις στο νου μου πετιόταν ο τίτλος, "άγρια των όρεων ομορφιά" είπαμε την σκέψη καμιά φορά δεν την ορίζεις πάει εκεί που αγαπά. Και έτσι είναι οι σύγχρονες μαδαρίτισσες άγριες, όμορφες, και τις αγαπάμε. Για αυτό λοιπόν δεν θα γράψω άλλα.
Καλοστραθιές κορίτσια και στην άλλη βόλτα με το καλό, χαιρετισμούς από τα όρη.

* Για τους μη γνωρίζοντες την κρητικην αθιβολη σημαίνει σκέψη.

Η ΣΤΡΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ή THE CRETAN WAY

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Sat, 18 Feb 2017 11:22:00 +0000

Αν θέλεις λέει να μάθεις ένα τόπο περπάτα τον. Οι πεζοπορίες μεγάλων αποστάσεων είναι πόλος έλξης για πεζοπόρους παγκοσμίως, διαδρομές όπως το Annapurna circuit στα Ιμαλαια το Incas Trail στην Νότια Αμερική ή ακόμα πιο κοντά το μονοπάτι GR20 στο νησί της Κορσικής έλκουν χιλιάδες πεζοπόρους από όλο τον κόσμο ετησίως. Ωστόσο η παγκόσμια πεζοπορική κοινότητα μονίμως ψάχνει για νέους προορισμούς και όπως όλα δείχνουν ήρθε η ώρα της Κρήτης να μπει στον παγκόσμιο πεζοπορικό χάρτη των διαδρομών μεγάλων αποστάσεων. Όχι πως η Κρήτη δεν είναι γνωστή στους πεζοπόρους του εξωτερικού απλά τώρα πλέον η διάσχιση της μέσα από μονοπάτια από ανατολή προς δύση έχει όνομα. The Cretan Way ή όπως με πολύ ντοπιολαλιά το έθεσε ο συγγραφέας του πεζοπορικού οδηγού Luca Gianotti Η Στράτα της Κρήτης .

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Η στράτα της Κρητης μήκους 500 χιλιόμετρων ξεκινά από την Κατω Ζάκρο και τερματίζει στο Ελαφονήσι, ακουλουθεί κυρίως το ευρωπαικό μονοπάτι Ε4 ωστόσο ο Luca δεν έμεινε μόνο στην συγγραφή αλλα με την βοήθεια εθελοντών σηματοδότησε με δικά του έξοδα παραλλαγές της διαδρομής ώστε ο πεζοπόρος να μην είναι υποχρεωμένος να περπατάει σε κεντρικές οδικές αρτηρίες που έχουν "καταλάβει" πλέον το Ε4.

Η στράτα της Κρήτης δεν είναι ακόμα ένας ταξιδιωτικός οδηγός αποτελεί στον ένα χρόνο από την έκδοση του μια πραγματική κοινότητα. Μέσα από την ιστοσελίδα του οδηγού ( http://www.cretanway.eu/ ) και την σελίδα του στο facebook @CretanWayE4 οι χρήστες του μονοπατιού ανεβάζουν συχνά ενημερώσεις και φωτογραφίες από την κρητική τους περιπέτεια ωστε να εμπνεύσουν και να βοηθήσουν τους επόμενους πεζοπόρους.

Πρόκειται για ενα εγχειρημα που βασίζεται αποκλειστικά σε λάτρεις του βουνού από τους λάτρεις του βουνού καθώς όλη η σηματοδότηση έχει γίνει από τον Luca και ομάδες εθελoντών συμπεριλαμβανομένου και του γράφων. Το κυρίως μονοπάτι έχει σηματοδοτηθεί με το γνωστό κιτρινο μαύρο χρωμα του Ε4 έχοντας χρησιμοποιήσει αυτοκόλητα με το ονομα Η Στράτα της Κρήτης, ενώ οι εναλλακτικές διαδρομές έχουν σημανθεί με δύο κοκκινες γραμμές.

Σημαδεύοντας την εναλλάκτική διαδρομή Γερακάρι - Σπήλι

Στα πλαίσια τις ανάδειξης αυτής της υπέροχης διαδρομής που περνάει από τα "ξεχασμένα" χωριά της ενδοχώρας από τη μια ακρη του νησιού ως την άλλη, την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου διοργανώνεται το πρώτο εθελοντικό Cretan Way Work Camp #CWVWC με σκοπό τον καθαρισμό και συντηρηση μέρους της διαδρομής στην περιοχή Καστελιου πεδιάδος. Εθελοντές από όλη την Ευρώπη έχουν δηλώσει συμμετοχή ωστε να προσφέρει ο καθένας λίγη εργασία για την Κρητη και την Στρατα της.

Δεν είναι μονο περπάτημα είναι και πολιτισμός

H Alice βάφοντας την Κρήτη

Ο πεζοπορικός οδηγός Η Στρατα της Κρητης κυκλοφορεί από της εκδόσης ANAVASI και είμαστε πολύ υπερήφανοι που αποτελούμε μέλος της ομάδας υποστήριξης αυτης της προσπάθειας, που όχι μόνο διαφημίζει την Κρητη αλλα την αναβαθμίζει και την τοποθετεί πλέον στα μεγάλα μονοπάτια του κόσμου.

Γιους Κάμπος

Σημαδεύοντας ακόμα και τα αυτοκίνητα μας

Από δεξιά προς τα αριστερά ο Luca Gianotti με τον Στέλιο και την Alice υποστηρικτες του Cretan Way

Φωτογραφίες : Χ. Μπαλαδημας, και από την σελίδα του Cretan Way

ΜΗ ΧΙΟΝΟΤΕΡΑ ΚΑΙ... 8 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Mon, 30 Jan 2017 12:26:00 +0000

Ενας μήνας 2017 και ήδη τα πράγματα πάνε από το χίονι στο "χιονότερο", Κρητη σου λέει ο άλλος και εσυ αμέσως σκέφτεσαι εξωτικές παραλίες φοινικίες και "Beachομπαρα". Ε λοιπόν σε περίπτωση που τώρα συντονίστηκες στην συχνότητα τα μας να σου πώ οτι έπαε έχομε και όρη.

Πρωινό καφεδάκι με τον Γκίγκιλο και τον Βολακια

Και όπως καθε χρόνο η φυλή μαζεύτηκε γύρω από το τζάκι κάποιου καταφυγίου για να γιορτάσει, το κλείσιμο μια χρονιάς, την ελπίδα για μια καλύτερη, να "αποχαιρετίσει" φίλους και καλως ορίσει καινούργιους. Σε περίπτωση που έχεις ξεχάσει σε ποια φυλή αναφέρομαι, είναι εκείνα τα παιδιά (ανεξαρτήτου και αμφιβόλου ηλικίας) που η μόνη τους σχέση με τον καναπέ είναι εκείνη η στιγμή που επιστρέφεις από το βουνό και "λύώνεις" έχοντας εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο λές και είσαι 15 χρονών και σε φιλησε για πρώτη φορά το κοριτσάκι που έχεις ταράξει στις περασάδες με το παπάκι.

Φέτος το μόνο που σίγουρο που δεν λείπει από την Κρήτη είναι τα χιονισμένα βουνά, Όρεξη για ταλαιπωρία και μπότες για λύωσιμο να εχεις. Λες και ο καιρός ήθελε να ζητήσει συγνώμη για την περυσινή ανομβρία και από τα Χριστούγεννα μέχρι πρίν λίγες ημέρες φόρτωνε τα όρη με πουδρες.

Οπότε μόλις τελειώσεις να διαβάζεις αυτό το αρθρο που σου κόβει την ανάσα πάρε τα βουνά. Είναι καλή παρέα Αλλά να τα ακούς κιόλας, πρέπει να γυρίσεις με ασφάλεια στον καναπέ για να διαβάσεις τα επόμενα αρθρα αυτη την φορά λέω να γράψω κάτι που θα παραλήσει το ιντερνετ. Μεχρι τότε όμως....

ΚΑΛΗ ΧΙΟΝΙΑ !!!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΩΣ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Mon, 02 Mar 2015 12:39:00 +0000

Ποιος είπε οτι ακόμα και στις βόλτες δεν υπάρχουν ταμπού. Και τι πιο ωραίο από το να τα καταρρίπτεις. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε το εξής, χειμώνα βουνό, καλοκαίρι θάλασσα, όμως οι αγαπημένες σου διαδρομές είναι εκεί και τις εποχές εκτός αιχμής.

Μια από τις γνωστότερες διαδρομές του καλοκαιριού είναι αυτή από τον Αη Γιάννη Σφακίων στην παραλία του Αγίου Παύλου, από Άγιο σε Άγιο δηλαδή. Αρκετές δεκάδες επισκεπτών περπατούν το μονοπάτι που οδηγεί στα κρυστάλλινα νερά του Λιβυκού κάθε καλοκαίρι, τον χειμώνα όμως; Τι γίνεται εκεί κάτω;

Η απάντηση είναι τίποτα. Αυτό που επικρατεί είναι η απόλυτη ηρεμία. Χωρίς κατασκηνωτές, σκάφη και μουσικές από την διπλανή καντίνα η παραλία και το μονοπάτι ανήκει σε σένα και τις πέρδικες. Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα συναντήσεις κανέναν στην διαδρομή σου εκτός αν υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα, τώρα βέβαια αν σου φανεί ότι είδες κάποια ξανθιά με μπικίνι και ψάθα στην πλάτη να κατηφορίζει τέτοια εποχή κατα πάσα πιθανότητα έχεις πάθει αφυδάτωση, πιες αρκετό νερό και θα σου περάσει. Το μονοπάτι καλοχαραγμένο και σημαδεμένο θα σε φέρει σε μιάμιση περίπου ώρα στο όμορφο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Παύλου που χαρίζει την σκιά του στον περαστικό.

Φυσικά αν επιλέξει κάποιος να επισκεφθεί την περιοχή χειμώνα ή άνοιξη η επιστροφή από τον ίδιο δρόμο είναι μονόδρομος, η ανηφόρα σε περιμένει προς αναμέτρηση, αλλά μην αγχώνεσαι ένα βήμα την φορά και προς θεού, μην κοιτάς προς τα πάνω κάποια στιγμή θα τελειώσει. Έτσι οι τσικουδιές στο καφενείο θα αξίζουν κάθε γουλιά τις κέρδισες με το μπατόν σου.

Άλλωστε το έχουμε πει πολλές φορές και θα το λέμε πάντα. Τον τόπο τον γνωρίζεις περπατώντας.

NAMASTE!!! ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΒΙΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΓΥΡΊΣΩ;

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Fri, 05 Dec 2014 10:53:00 +0000

Οι κορυφές Annapurna I και Fishtail όπως φαίνονται από το Poon Hill

3:30 το πρωί και το ξυπνητήρι αμείλικτο, το ίδιο αμείλικτη και η ανηφόρα στα 4500 μέτρα, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου την ακολουθείς, οι κουβέντες λίγες, λές και φοβάσαι μην παγώσουν και αυτές σαν το νερό σου. Και το σακίδιο; Πιο ελαφρύ από ποτέ, φοράς όλα του τα περιεχόμενα Μια ώρα μετά η αυγή σε βρίσκει στο High Camp και την τελική ευθεία για το πέρασμα. Έτσι νομίζεις!!! Το αλτίμετρο γράφει ακόμα 4800. Ο αργός ρυθμός των Ισπανών μπροστά σου με τα ακατάλληλα παπούτσια παγώνει ακόμα και το μυαλό σου, σου ρχεται να βάλεις τα κλάματα, κρατιέσαι, και τα δάκρυα παγώνουν εδώ πάνω, ανυπομονείς να τελειώσει η τραβέρσα για να βρεθείς στην αγκαλιά του ήλιου στην απέναντι πλαγιά. Είσαι πλέον στα 5000 μέτρα, στο μικρό tea shop στην μέση του πουθενά νοιώθεις το τσαι να ρέει τις φλέβες σου σαν λάβα, νιώθεις όλη του την διαδρομή μέχρι τις φτέρνες. Συνεχίζεις... το υψόμετρο σου χτυπάει την "πόρτα", ναυτία και τρία βήματα την φορά, δεν μπορεί να είναι μακριά! Η ουρά έμεινε!!! Το χεις!! Φάτο το γ...! Κι άλλη "ψευτοκορφή" κι άλλο "ψευτοδιάσελο", το κερατό μου που το έβαλαν; Ωσπου κάποια στιγμή βλέπεις τα πρώτα σημαιάκια και ο διακόπτης γυρνάει, το βήμα γίνεται πιο σταθερό και η ναυτία μετατρέπεται σε "πεταλούδες". Welcome to Thorong La pass 5416m

Κοιτάζοντας πίσω στο δρόμο για το πέρασμα

Μέρες τώρα παλεύω να στεριώσω μερικές γραμμές που να περιγράφουν αυτό το ΤΑΞΙΔΙ. Πότε ανοίγω εκείνο το ταλαιπωρημένο τεφτέρι με τις σημειώσεις, πότε χαζευω τις πολλές... πάρα πολλές φωτογραφίες αλλά δεν βγαίνει τίποτα, πώς να χωρέσεις σε ενα άρθρο ένα μήνα εικόνων; Πως να χωρέσεις σε μια στήλη μια χώρα ολόκληρη;
Πολυπολιτισμικό , πολύχρωμο, πολύοσμο, πολύ βουνό το Νεπάλ, η χώρα που στο ανάγλυφο του χάρτη μοιάζει να έχει συγκρουστεί με την υπόλοιπη Ασία καθώς στα βόρεια αναπτύσσεται ένα τεράστιο φράγμα από βουνά, βουνά που ξεφεύγουν από τα σύνορα. Βουνά που ίσως έχεις ακουστά και ως Ιμαλάια. Το Νεπάλ αποτελεί ένα στόχο για τους απανταχού πεζοπόρους-ορειβάτες ωστόσο υπάρχει ένα "πρόβλημα", αν πάς μια φορά 99% θα ξανά πας, καθώς οι επιλογές για διαδρομές και κορυφές είναι κάτι παραπάνω από πολλές και ο τόπος σε υπνωτίζει.

Πανόραμα της Annapurna IV από τα 3800

Ο γύρος της Ανναπούρνα είναι ίσως η διασημότερη πεζοπορική διαδρομή του κόσμου και κατα κάποιους η ομορφότερη. Για το δεύτερο δεν έχω άποψη αλλά σίγουρα είναι μαγευτική. Η διαδρομή κινείται γύρω από τον ορεινό όγκο Ανναπούρνα ανάμεσα από τεράστιες κορυφές 7000 μέτρων και πάνω, τροπικά δάση, ατελείωτα λιβάδια γεμάτα άλογα και Γιακ* και χωριά που παρα το φτωχικό τους παρουσιαστικό στα μάτια του πεζοπόρου μοιάζουν οάσεις με τα αναρίθμητα tea shop και ξενώνες. Κυριολεκτικλα το αποκορύφωμα της διαδρομής είναι το πέρασμα από την μια μεριά της οροσειράς στην άλλη μέσω του Thorong La. Ένα πέρασμα στα 5416 μέτρα υψόμετρο. Και απο κει διασχίζοντας την κοιλάδα του Kali Gandaki ξανά χώνεσαι στις ζούγκλες με τα άφθονα νερά και πιθήκια για να ξανά ανέβεις στο Poon Hill στα 3200 που η θέα της Annapurna και του Dhaulagiri δεν σε αφήνει να ενοχληθείς από τις ορδές των γιαπωνέζων τουριστών που πλημμυρίζουν το μέρος κάθε ξημέρωμα. Το φινάλε έρχεται στην τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Νεπάλ, Ποκάρα, η οποία μετά από δυο εβδομάδες πεζοπορίας στα βουνά σου είναι αδιάφορη εώς ενοχλητική. Μόνη σου ευκαιρία για απόδραση είναι η βαρκάδα στην λίμνη ή να καβαλήσεις ένα άλογο προς τους λόφους την αυγή σαν άλλος Λουκι Λουκ.

Ανεβαίνοντας την κοιλάδα του Manang

Δεν είναι μόνο το τοπίο που αλλάζει αλλά και οι άνθρωποι. Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς το Νεπάλ σαν την Ασία μέσα στην Ασία καθώς κάθε φορά που αλλάζεις περιοχή αλλάζουν και τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων αλλά όχι το χαμόγελό τους. Παρά τις επιρροές των "πολιτισμένων" δυτικών τουριστών παραμένουν χαμογελαστοί και ήρεμοι όπως ακριβώς ορίζει ο Βούδας και ο Bob Marley καθώς πολύ συχνά θα δείς της δυο αυτές φιγούρες δίπλα δίπλα. Και βέβαια ποτέ δεν θέλουν να στεναχωρήσουν τον "πελάτη", 99% η απάντηση σε κάθε ερώτηση είναι μια, "Yes! Yes! No problem!!!" ακόμα και από αυτούς που δεν μιλάνε αγγλικά. Οτι κι αν ζητήσεις δεν υπάρχει λόγος "πανικού" θα το διαχειριστούν μετά. Ολα τα εμπόδια και τα προβλήματα έχουν λύση χωρίς άγχος, "Τι ώρα φευγει το λεωφορείο;" "Οταν γεμίσει!", κονσέρβα ληγμένη 200 ρουπίες, οχι ληγμένη; 400! Γενικά No Problem!!! Αυτό όμως που θαύμασα στους κατοίκους της χώρας είναι οτι αν και βλέπεις την φτώχεια παντού γύρω σου δεν διακρίνεις ίχνος μιζέριας

Εδώ ολόκληρη η φύση δίνει ρεσιτάλ

Π'έρα όμως από το ταξίδι την εμπειρία και όλα τα άλλα μαγικά δεν θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστους τους συνοδοιπόρους μου. Οπως και στην ζωή έτσι και στο βουνό είναι πολύ σημαντικό να έχεις άξιους συντρόφους που μπορείς να βασιστείς επάνω τους ανα πάσα ώρα και στιγμή και ειδικά στα δύσκολα. Και χωρίς καμία πρόθεση να μειώσω την συνεισφορά κανενός από την ομάδα που ήταν τιμή μου να μοιραστώ όλο αυτό μαζί τους έχω την επιθυμία να ευχαριστήσω την αρχηγό ΜΑΣ που έτρεξε, σχεδίασε και ταλαιπωρήσαμε για να πραγματοποιηθεί όλο αυτό αν και δεν μου επέτρεψε να το σκάσω προς το Θιβέτ.

Namaste!!!!!

Μετά από ένα ταξίδι τριών εβδομάδων οπως είπα είναι δύσκολο να περιγράψεις τις εικόνες και ακόμα και τώρα δυο εβδομάδες μετά την επιστροφή μου είναι δύσκολο να "εγκλιματιστώ" ξανά στον "πολιτισμένο " μας κόσμο και στα "προβλήματά" μας, μάλλον βιάστηκα να γυρίσω. Namaste*!!!

Οταν η Dhaulagiri σου λέει καλημέρα

*Γιακ: μεγάλο βοοειδές που ζεί μόνο σε μεγάλα υψόμετρα
*Namaste : Παρόλο που στα νεπαλέζικα υπάρχει το καλημερα, καλησπέρα κοκ ο χαιρετισμός που χρησιμοποιείται επι το πλείστων είναι η λέξη Ναμαστέ. Σε ελεύθερη μετάφραση, Χαιρετώ τον θέο που έχεις στην ψυχή σου

ΖΑΡΑΝΟΚΕΦΑΛΟΣ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Sun, 17 Aug 2014 15:38:00 +0000

Η εξόρμηση τελείωσε και ήρθε η ώρα να αποθηκεύσεις την διαδρομή στο gps. Καλλέργη-Ζαράνι-Κορμοκόπος-Φλυσκουνιάς-Αγια Ρουμέλη, "Φέρνεις δυό μπύρες σε παρακαλώ! Ξανα ίδρωσα!"

Η ενναλαγή τοπίων, δυσκολιών, θερμοκρασιών και "υγρών" δεν μου επιτρέπει να συνοδεύσω την νέα βόλτα με κάποιο σχολιαστικό κείμενο. Μαλλον τα άφησα όλα κάπου εκεί στη ανάμεσα! Από την άλλη πάλι μπορεί να φταίει και η αφυδάτωση.

PERSONAS NON STRATA

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Mon, 14 Jul 2014 11:32:00 +0000

Το σακίδιο έιναι έτοιμο από νωρίς, αύριο πάμε νότια! Ωσπου σκάει το τηλέφωνο!

-Ελά ρε! Ετοιμάζεσαι να solαρεις αύριο;

-Ναι γιατι;

-Εμεις θα πάμε εκεί. Δεν έρχεσαι μαζί μας να μην περπατάς μόνος σου σαν τον τρελό;
Εκεί δεν έχω ξαναπάει οπότε η πρόταση ήταν σίγουρα αποδεκτή αφήνοντας ασχολίαστο το τελευταίο στοιχείο της.... μάλλον μην τυχών κρύβει μια μικρή δόση αλήθειας.

Οσοι έχουν περπατήσει στις μαδάρες σίγουρα θα έχουν να σχολιάσουν την "γύμνια" τους, ωστόσο υπάρχουν μεγάλες καταφυτες γωνιές που καλώς ή κακως δεν έχει στράτα. Το μονοπάτι το χαράζεις εσύ όπως έκαναν χρόνια τώρα οι παλιότεροι. Τραβερσάρεις ανάμεσα σε τεράστια κυπαρίσσια που η μυρωδιά τους μπερδεύεται με τον θύμο και σε συνδυασμό με την ομίχλη και τον ξιπασμένο αγριμότραο (ξιπασμένος : ξαφνιασμένος, αγριμότραος : αρσενικός Κρητικός αίγαγρος) σου δίνουν την αίσθηση του μαγεμένου δάσους.

Το απόβραδο θα σε βρει κοντά στην πηγή με μια σελήνη που είναι σαν να μην νύχτωσε ποτέ και αφού πέσει και ο μεζές η μαδάρα σε παίρνει αγκαλιά σαν την αγαπημένη ώσπου να τραβήξεις τον ανήφορο πάλι την άλλη μέρα. Και βέβαια το πιο σπουδαίο από όλα ενώ έζησες όλες αυτές τις στιγμές μέσα σε δύο μέρες, καταλήγεις να βουτάς σε μια απίστευτη θάλασσα του Νότου. Τι κι αν μερικοί λουόμενοι σε κοιτάνε σαν εξωγήινο με τα μποτάκια σου τις κατσούνες και τα τεράστια σακίδια, δεν ξέρουν. Δεν ξέρουν οτι μπορείς να συνδυάσεις βουνό και θάλασσα, γιατί αλήθεια γίνεται, στην μαδάρα τουλάχιστον.

"ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ ΓΚΙΓΚΙΛΕΕΕΕ" !!!!

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Wed, 18 Jun 2014 17:48:00 +0000

... τις ιδέες μου και το μυαλό μου σκέφτομαι καθώς τραβάω την κόντρα του διάσελου, φορτωμένος μεταλλικά κουτιά βιβλία εντυπώσεων και το σακίδιο τις κυρίας που "έπαθε λάστιχο". Ωστόσο κρατάω χαρακτήρα αρχηγού καθώς η μια φίλη δεν περνάει καλά και η άλλη είναι κουτσή ευτυχώς η τρίτη κρατάει τα μπόσικα ως ήρεμη δύναμη. Μα τι βουνό κι αυτό, ο Γκίγκιλος, λίγο περπάτημα λίγο scrambling σε κάνει να νιώθεις σαν να "κατέκτησες" το Eiger, μεχρι που από την γωνία ξεπροβάλλουν οι δύο υπερήλικες Ολλανδοί τουρίστες και σου χαλάνε το στύλ. Αλλα δεν πειράζει το βουνό είναι για όλους δεν είπαμε; Ασε που είναι μαγικό καθώς στο βουνό έχεις την ψευδαίσθηση πως έχεις καλή φωνή, και το χειρότερο; Την ίδια ψεδαίσθηση έχουν και όλοι οι άλλοι γύρω σου!

Και καθώς είπαμε είναι για όλους αποφασίσαμε να τοποθετήσουμε στην κορυφή του ένα βιβλίο επισκεπτών, έτσι βρε αδερφε να μπορεί κάποιος να γράψει ενα " Τασούλα ακόμα σ'αγαπαω" ή έστω ενα "elinaki44 was here"

Και τώρα χαζέυοντας τον από το καταφύγιο με παγωμένη μπύρα και χωρίς φορτίο έχω να πώ το εξής, ΝΑΙ! ΑΞΙΖΕ! Για την Τασούλα και το elinaki44 ρε γαμώτο!

ΑΘΙΒΟΛΕΣ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΦΥΓΙΑ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Sun, 01 Jun 2014 19:12:00 +0000

Είναι Μαης και στην αυλή μας επικρατεί άπνοια πραγμα σπάνιο για την εποχή και κάπου στο τρίτο καραφάκι η Βαρβάρα και ο Χάνς με ρωτάνε, "Γιατί αγαπάς τα βουνά;" η απάντηση βγήκε χωρίς κάν σκέψη... "για την απλότητα τους". Μέρες μετά έρχεται και δευτερο "χτύπημα".

"Το θέμα είναι να περπατάς με γαλήνη, όχι για να ζήσεις μια στιγμή της". Με αποσβόλωσε! Παραλίγο να καταπιώ το καλαμάκι του φρέντο μου. Μέρες τώρα σκέφτομαι αυτή την φράση, δεν ξέρω αν είναι δική σου αλλά την "κλέβω" ως αφορμή άρθρου και τροφή για σκέψη. Τόσο καιρό εδώ πάνω στην φιλοσοφία της φασολάδας προσπαθώ να βάλω τέλος στο ερώτημα "τι στο καλό ζητάμε εδω πάνω;" παρατηρώντας τους διάφορους ταξιδιώτες που σταματάνε στην αυλή μας, οχι τους τουρίστες, αυτούς τους έφεραν για να βγάλουν σελφι. Λες να ναι αυτό; Η γαλήνη; Και αν είναι γιατί εμείς καταφέραμε να το συνδέσουμε με την μοναξιά; Οι άνθρωποι εννοώ.Η πλειοψηφία αυτών που περπατούν το μονοπάτι για να την "βρούν", περπατούν μόνοι.

Σίγουρα λοιπόν υπάρχουν αυτοι που την "ψάχνουν" περπατώντας ή φέρνοντας τον εαυτό τους στα όρια αλλά δεν νομίζω πως είναι αυτό που τραβάει εμάς τους υπόλοιπους να περπατάμε όλο και πιο πολύ, όλο και πιο μακριά. Οχι οτι έχουμε βρεί την γαλήνη αλλά αυτή έρχεται από αλλού. Η απλότητα των πραγμάτων μας τραβάει, το ταξίδι και οι τόποι. Το αναπάντεχο ουράνιο τόξο και οι πέρδικες που θα σε ξιπάσουν μόλις σηκωθούν απότομα από τους θάμνους.

Αν λοιπόν εσύ που με διαβάζεις αυτην την στιγμή ψάχνεις την γαλήνη μην αρχίσεις ακόμα το περπάτημα γιατι θα χάσεις όλα τα υπόλοιπα!
"Η γεννήτρια κλείνει σε Δεκα λεπτά"!

ΜΑ ΕΓΩ ΘΑ ΠΙΑΙΝΩ ΝΑ 'ΡΧΟΜΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΑΓΓΙΟΥ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΑ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Mon, 28 Apr 2014 10:11:00 +0000

«Η θα κόψω το ποτό ή το βουνό» σκέφτομαι καθως βήμα βήμα «τρώω» για άλλη μια φορά τον ανήφορο του Φάραγγα και οι αναθυμιάσεις από το κρασί της προηγούμενης νύχτας επιβάλουν ένα ρυθμό που ούτε σε μεγάλο υψόμετρο δεν ακολουθείς. Ωστόσο αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς απολαμβάνω κάθε γωνιά της διαδρομής, ο Γκίγκιλος απέναντι είναι λες και έχει ανοίξει τις κάνουλες μετά την δυνατή μπόρα, τον πεζοπορικό μου λήθαργο θα ταράξει ο ήχος της μικρής κατολίσθησης πάνω από το κεφάλι μου… πάλι την βγάλαμε… «θα κόψω το ποτό!».

Υπάρχουν κάτι τόποι που όσες φορές και να τους περπατήσεις δεν τους βαριέσαι ποτέ ακόμα και αν η ανηφόρα κάθε χρόνο σου φαίνεται λίγο μεγαλύτερη από την προηγούμενη χρονιά. Κάθε φορά προστίθεται ένα στοιχείο που δεν έχεις ξαναζήσει εκεί, είτε αυτό λέγεται χαλάζι που σε μαστιγώνει αλύπητα, λες και δεν έφτανε η ανηφόρα, είτε το αγριμάκι που περνά μπροστά σου σαν αέρας και εσύ αναρωτιέσαι αν είδες καλά. Μπορεί για τους επισκέπτες η Σαμαριά να είναι από τα must αξιοθέατα της Κρήτης όμως πρέπει να την ζήσεις και να νιώσεις την αύρα της. Να κοιμηθείς στις πεζούλες της με κλεισμένη φωνή από το «τραγούδι» δίπλα στα νερά της .

Τέτοια είναι η ενέργεια του φάραγγα που ο γράφων επέλεξε να ξεκαλοκαιριάσει στο πλάι της. Το Μαδάρα πλέον θα ανανεώνεται από το καταφύγιο ΚΑΛΛΕΡΓΗ, από την Μαδάρα δηλαδή. Ίσως βέβαια το φωτογραφικό υλικό να μην ποικίλει ιδιαίτερα αλλά που ξέρεις μπορεί να εμπλουτιστεί με λίγη φιλοσοφία υψομέτρου. Καθώς βλέπεις εδώ πάνω οι σκέψεις ακούγονται. Και δυνατά μάλιστα!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ.... ΣΤΟΝ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Mon, 07 Apr 2014 11:34:00 +0000

Είναι φορές που ταυτίζομαι απόλυτα με εκείνον τον στίχο του Ψαραντώνη "Τι θέλω εγώ στα σύννεφα δεν ξέρω να πετάω, εγω στην γη γεννήθηκα μόνο να περπατάω". Κάπως έτσι κύλισε και ο τελευταίος μήνας με πολύ περπάτημα και πολύ σύννεφο.

ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΈΤΡΑ ΤΟΥ ΨΗΛΟΡΕΊΤΗ
Τι συμβαίνει άραγε όταν μια ομάδα ανθρώπων με μεράκι και αγάπη για τα βουνά και το σπόρ τους αποφασίζουν να οργανώσουν έναν αγώνα ορειβατικού σκι στη Κρήτη; Γεμίζει ο Ψηλορείτης κορμιά! 16 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε το πρώτο Pierra Creta στην περιοχή Λάκκος του Μυγιερού στα βόρεια πλευρά του Ψηλορείτη. Μια άψογη διοργάνωση που ως κέντρο της είχε την αγνή αγάπη για το βουνό και των ανθρώπων του, είτε αυτοί είναι αθλητές, πεζοπόροι ή κάτοικοι. Το μόνο σίγουρο είναι οτι ακόμα και στον απέδιλο γράφων ξύπνησε η επιθυμία να ασχοληθεί με το ορειβατικό σκι παρά την τραυματική του εμπειρία σε γνωστό χιονοδρομικό πριν πολλά χρόνια. Και αυτό δεν οφείλετε πουθεά αλλού παρα στο υπέροχο κλίμα που αποπνέαν διοργανωτές, εθελοντές και συμμετέχοντες.

Σαν να χτίζεις σπίτι στον παραδείσο.... του Ψηλορείτη

Πρώτο Checkpoint και οι πρώτοι άρχισαν να φαίνονται

"Μάχη" για την πρώτη θέση, όχι ότι είχε και σημασία αφού όλοι κερδισμένοι βγήκαν

Ότι ανεβαίνει κατεβαίνει φύγαμε για την πρώτη κατάβαση

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ "ΓΚΟΝΤΟ" ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΈΑ ΤΟΥ

Εφόσον ο αγώνας είχε μεγάλη απήχηση και στο εξωτερικό ήταν φυσικό ακόλουθο το γεγονός οτι κάποιοι Γάλλοι θέλησαν να γνωρίσουν και τα Λευκά Ορη. Ως ορίζει η τοπική φιλοξενία και η ορεινή νοοτροπία έπρεπε να τα εξυπηρετήσουμε τα παιδιά. Με το όχημα να αγκωμαχεί στην ανηφόρα και μετά από αρκετές στάσεις για ψύξη καταφέραμε να φτάσουμε στο σημείο εκκίνησης, για να τους παραλάβουμε την επόμενη μέρα ηλιοκαμένους αποκαμωμένους και ενθουσιασμένους!

Επιτέλους φτάσαμε

Ο Νοτιάς μας χάρισε και λίγο περπάτημα

Άποψη του χιονισμένου Ψηλορείτη

Περιμένοντας τα κοπέλια στο φανάρι

ΒΡΕ ΠΕΡΠΑΤΑ ΣΟΥ ΛΕΩ.....

Σαν να μη μου έφτανε η ανάβαση σην κορυφή Φανάρι και στα πλαίσια του Ορειβατικού αυτή την φορά και αρχηγό την Super Λουπ ( Συγνώμη για τον χαρακτηρισμό δεν μπορούσα να αντισταθώ). Ξεκινάμε μια από τις πολλές ιστορικές στράτες των Λευκών Ορέων, από το Ξυλόσκαλο Ομαλού στο χωριό Κουστογέρακο. Παρά την 8ωρη πεζοπορία με άβολες μπότες οι εικόνες σε κάνουν να ξεχνάς τον πόνο.

Ένα σου σημάδι μόνο....

"Σαρωτικό" πέρασμα

ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΑ ΜΠΑΡΜΠΑΣΤΡΟΥΜΦ;
Σίγουρα όταν άνθρωποι αποφασίζουν να μεταφέρουν την αγάπη τους για την φύση στην επαγγελματική τους καθημερινότητα γεννιούνται πολλά "ΑΝ". Όμως στην προκειμένη περίπτωση αυτά "ΑΝ" εξαφανίστηκαν όχι μόνο γιατί γνωρίζω τους συγκεκριμένους ανθρώπους και ξέρω πόσο σέβονται την φύση αλλά γιατί το είδα και με τα ίδια μου τα μάτια. Στα πλαίσια της προετοιμασίας των δραστηριοτήτων του γραφείου εναλλακτικού τουρισμού ΠΕΤΑΣΟΣ ( http://petassostravel.com/ ) επισκεφθήκαμε την νεράιδα των Λευκών όπως αναφέρεται και στο πρόγραμμα τους. Το υπόγειο ποτάμι ΒΡΥΣΙ. Όμως όπως όλες τις όμορφες "νεράιδες" πρέπει να κουραστείς για να τις προσεγγίσεις, όποιος έχει κάνει σπηλαιολογία ξέρει, με πλήρη φόρτο στην πλάτη οι τρεις ώρες φάνηκαν αιώνας, αλλά όπως πάντα άξιζε κάθε λεπτό.

Σχοινιά κράνη διανυκτέρευτα φαγητό και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς

Του Γρηγόρη ο Λάκκος νερό για τον περαστικό όλο τον χρόνο

Κάθε που στέκω πλαί σου θαρρώ πως μαραζώνω...

Στράτα για απαιτητικούς χρήστες...

ΠΑΛΙ ΕΔΩ......

Υπάρχουν μέρη που όσες φορές και να πας τείνουν να γίνουν θεσμός. Όπως η ανάβαση του ΕΟΣ Χανίων στον Ψηλορείτη κάθε πρώτο ΣαββατοΚύριακο του Απρίλη. Ο Δίας δεν έχει πάντα κέφια στο βουνό του και πολλές φορές είναι εκείνες που απλά πάμε για να το δούμε κλειστό από τα σύννεφα όχι όμως φέτος. Με μια μικρή φιλική "ανταρσία" μια εξαμελής ομάδα ξεκινάει στις 6 το πρωι κυνηγώντας την ανατολή για να απολαύσει την ψηλότερη κορυφή της Κρήτης ( οι απόψεις διίστανται..) για μια ώρα και κάτι με υπέροχες συνθήκες και εικόνες.

Λιγο ακόμα....

Την ώρα που σε όλη σχεδόν την Κρήτη άνοιγαν οι ουρανοί

Προσθήκη λεζάντας

ΒΡΕ ΠΩΣ ΕΧΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ....

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Thu, 09 Jan 2014 13:03:00 +0000

Ανακατεύοντας τις ρυθμίσεις της σελίδας έκανα μια άκρως σοκαριστική ανακάλυψη. Το ΜΑΔΑΡΑ φέτος γίνετε 8 χρονών. Οκτώ χρόνια ατελείωτων ωρών πεζοπορίας με αρκετά ζευγάρια λυωμένα μποτάκια, πολλων χιλιομέτρων κακοτράχαλους αγροτικούς δρόμους οπου η Ντόλυ σκαρφάλωνε αγόγγυστα και χτυπιόταν δεξια αριστερά σαν να χορεύει παλιό ικαριώτικο σκοπό.

Πρώτο ραντεβού με το βουνό των Θεών 2007. Έρωτας με την πρώτη παθιά.

Μεσα σε αυτήν την παρα δύο δεκαετία είχα την τύχη να δώ πολλούς και όμορφους τόπους που η ομορφιά τους ή ιδιαιτερότητα τους σου κόβει για λίγο την ανάσα και μου χάρισαν ανεπανάληπτες στιγμές. Γιατί αυτό είναι το καλό με την φύση, ποτέ δεν ίδια πάντα κρατάει μια γητειά για την επόμενη συνάντηση.

Η κομμένη ανάσα που λέγαμε

Και εκεί που επανέρχεται ξανακόβεται

Όμως δεν περάσανε μόνο βουνά αλλά και άνθρωποι από την μια άκρη της Ελλάδας ως την άλλη. Δυνατές σχέσεις που έχουν γραφτεί καλά στο τεφτέρι της μνήμης, κάποιες έμειναν εκεί και με άλλες συνεχίζουμε να γράφουμε χιλιόμετρα, υψόμετρα και βάθη. Δεν ξέρω αν είναι οι συνθήκες και το περιβάλλον που τις θωρακίζουν τόσο και τις κάνουν ανεξίτηλες στο χρόνο μα το μόνο σίγουρο είναι ένα φυλαχτό με το οποίο είναι ιδιαίτερη τιμή να έχει κάποιος. Το πρέπον θα ήταν φυσικά να τους αναφέρω έναν έναν χωριστά αλλά με το κίνδυνο να αδικήσω κάποιον, θα πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους βουνοσυντρόφους, σπηλαιοσυντρόφους, σχοινοσυντρόφους και πάσης φύσεως συντρόφους που έκαναν τα τελευταία αυτά χρόνια πιο πλούσια και χάρισαν λίγη περισσότερη σοφία.

Το άδειο βλέμμα δεν είναι πάντα κακό.
Ειδικά αν μόλις έχει κάνει το πρώτο σου μεγάλο υψόμετρο

Είναι κάπως συγκινητικό η αλήθεια είναι, κάτι που ξεκίνησε σαν αστείο μεταξύ φίλων προς ανταλλαγή φωτογραφιών, προ της facebook εποχής φυσικά, σήμερα να έχει αποκτήσει αναγνώστες από όλο τον κόσμο και τολμώ να πω μερικούς φανατικούς. Το ΜΑΔΑΡΑ σας ευχαριστεί για την στήριξη και με την ελπίδα ότι θα μεγαλώσει κι άλλο το φυλαχτό πάμε για τα επόμενα οκτώ. Και θα κλείσω με κάτι που διάβασα σε έναν τοίχο «Οσο ψηλά και αν φτάσεις, αν σηκώσεις το βλέμμα θα δεις, ότι πάντα έχει πιο πάνω».

ΕΝΑ ΜΗΛΟ ΣΤΗΝ ΜΗΛΕ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Thu, 02 Jan 2014 21:53:00 +0000

Πείτε με κυνικό αλλά η αλλαγή του έτους, αν δεν υπήρχαν στιγμές, άνθρωποι και άλλα τερτίπια τις ζωής δεν θα ήταν παρά μόνο ένα διαδικαστικό για να αλλάξει το νούμερο στο ημερολόγιο, κάτι σαν την αλλαγή της ώρας δηλαδή. Ωστόσο όπως προ είπα είναι οι στιγμές και οι καρδιές που τις κάνουν ξεχωριστές αυτές τις μέρες. Και αυτό που λένε πως ότι κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου θα το κάνεις όλο το χρόνο είναι σίγουρα ανοησίες καθώς εγώ σίγουρα θα το κάνω όσο βαστά το κορμί κι η κεφαλή μου. Τι πράγμα; Θα παλεύω να «καταπιώ» την ομορφιά του κόσμου με μικρά και μεγάλα ταξίδια. Γιατί τα ταξίδια δεν μετριούνται με χιλιόμετρα τελικά, αλλά με εικόνες και ανθρώπους.

Η πρωτοχρονιά όπως και τα Χριστούγεννα περιελάμβαναν καλούς φίλους, θετική ενέργεια πολύ φαγητό, «μεταμέλειες» και «απειλές» προς την ακεραιότητα των ιματίων του γράφοντα. Καλά όλα αυτά, όμως μια όμορφη πεζοπορία πάντα κάνει τις αναμνήσεις πλουσιότερες . Έτσι είπαμε να πάμε για ένα μήλο στην Μηλέ.

Για το σπηλαιοβάραθρο της Μηλέ τα έχουμε ξαναπεί, ένα από τα βάραθρα της μαδάρας από το οποίο οι μουλαράδες τροφοδοτούσαν παγοκολόνες την χώρα για την συντήρηση ευπαθών προιόντων την εποχή προ καταψύκτη. Στο καφενείο του Γιώργη στους Κάμπους για αρκετά λεπτά συζητούσαμε για το πώς πήρε το όνομα της και αν υπάρχει πουθενά αλλού στις μαδάρες παρόμοιο δεντρό. Το όνομα αυτής προήρθε από ένα είδος αγριομηλιάς που φυτρώνει στα γκρεμνα γύρω από το βάραθρο. Το βάραθρο το έχω επισκεφθεί πολλές φορές μα ποτέ ως τώρα τον χειμώνα και να που ήρθε η ώρα. Με συντροφιά το «παράθυρο» του καιρού και τις δύο Μαρίες (τυχαίο άραγε;) μετά από τρεις περίπου ώρες πεζοπορίας φτάσαμε στο πλημμυρισμένο από χιόνι βάραθρο. Το τοπίο πλέον άγνωστο αφού όλα είναι καλυμμένα από το χιόνι, μόνη ένδειξη ζωής οι πατημασιές των λαγών που έχουν οργώσει τις πλαγιές και ένα περίεργο όρνιο που κόβει βόλτες πάνω από τα κεφάλια μας.

Φυσικά δεν επιχειρήσαμε να κατέβουμε στην είσοδο του καθώς τα σημάδια από τις μικρές χιονοστιβάδες ήταν εμφανή. Μια ώρα αργότερα βρισκόμασταν πάλι στο καταφύγιο στην Βόλικα όπου το γιορτινό γεύμα είχε τελειώσει, παρόλα αυτά τι καλύτερο από το να γυρνάς από μια τέτοια βόλτα και να βρίσκεις το φαγητό έτοιμο. Καλή χρονιά λοιπόν και καλή τύχη!!!

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΒΟΥΝΑ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Fri, 20 Dec 2013 13:50:00 +0000

Δεν είναι η απραξία των τελευταίων ημερών, το λάθος μου να παρακολουθήσω ειδήσεις χθες το βράδυ ή αυτή η κονσερβοποιημένη ευτυχία που με το στανιό προσπαθούν να μας περάσουν τούτες τις ημέρες η αιτία αυτού του άρθρου. Αντίθετα η σπίθα ήταν το απόφθεγμα της πρώτης γυναίκας που πάτησε και τις δεκατέσσερις οκτάρες (άνω των 8000 μέτρων υψόμετρο) κορυφές του πλανήτη. «Πάντα αναζητούσα την ευτυχία. Στα βουνά βρήκα κάτι πολύ όμοιο της» Edurne Pasaban.

Η αλήθεια είναι πως όταν γνωρίζω νέους ανθρώπους , ευτυχώς συμβαίνει ακόμα αυτό, και η κουβέντα έρθει στο βουνό, η είδηση της ενασχόλησης μου στους μη γνώστες έχει συνήθως διαφόρων ειδών αντιδράσεις. Όπως για παράδειγμα το βλέμμα του, «πρώτη φορά βλέπω εξωγήινο…» ή κάποιοι πιστεύω ακράδαντα εκείνη την στιγμή με φαντάζονται με κόκκινη μπέρτα και το σλιπάκι απέξω. Το αποκορύφωμα όμως είναι εκείνο το μεγάλο… γιατί; Γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο;

Στα δύο πρώτα δεν έχω να πω κάτι, καθώς η γενέτειρα μου ανήκει ακόμα σε αυτό τον πλανήτη και το κόκκινο δεν είναι το αγαπημένο μου χρώμα ενώ τα εσώρουχά μου τα φοράω με την κανονική τους εφαρμογή εκτός εξαιρέσεων για το κακό το μάτι. Μπορώ όμως να σου μιλήσω για το …γιατί. Γιατί να πάρεις τα βουνά; Γιατί να αφήσεις την «ασφάλεια» του υπερχρεωμένου σου νοικοκυριού; Γιατί να ταλαιπωρήσεις το ήδη ταλαιπωρημένο σου κορμί; Λοιπόν αγαπητέ μου φίλε γιατί όχι; Πριν σου μιλήσω για το μεγαλείο της φύσης. Θα σου μιλήσω για την «φυλή» μου, μια «φυλή που δεν έχει Αρχηγούς, Σαμάνους και Ιέρειες αλλά μόνο συντρόφους. Συντρόφους που σε μια πεζοπορία που οι ώρες τις κοντεύουν να γίνουν διψήφιος αριθμός και έχεις μπαϊλντήσει από το βάρος του σακιδίου, που ένας θεός ξέρει τι έχει πάλι μέσα, θα σε «σπρώξουν» να πας λίγο παραπέρα. Στο παραπέρα θα σου προσφέρουν ένα κομμάτι από το σάντουιτς το οποίο θα είναι κάτι παραπάνω από το πιο ακριβό δείπνο του κόσμου. Και όταν παραπατήσεις και κωλοκάτσεις σε εκείνον τον θάμνο με τα αγκάθια θα «λυθούν» μεν στα γέλια αλλά θα σου απλώσουν το χέρι για να σηκωθείς πάλι. Το βράδυ όπου έχετε πέσει για ύπνο δίπλα δίπλα κάποιος παλαιότερος θα σου πει μια ιστορία που θα δώσει έμπνευση στα όνειρα σου. Ο σημαντικότερος σύντροφος σε αυτό το ταξίδι φυσικά είναι το ίδιο το βουνό. Το οποίο είναι σκληρός φίλος, επιτρέπει λίγα και χαρίζει πολλά. Στο βουνό και να προσπαθήσεις αφήνεις πίσω για λίγο οτιδήποτε σε χαλάει, είναι λες και σε καταπίνει η ηρεμία του και η απόλυτη συμμετρία. Το βουνό δεν το νοιάζει ποιος είσαι, τι κάνεις, πώς είσαι το μόνο που θέλει είναι την προσοχή σου όσο είσαι στην αγκαλιά του. Έτσι δεν πρέπει να είναι οι σύντροφοι άλλωστε; Τηρώντας λοιπόν την παράδοση του ΜΑΔΑΡΑ με ένα ακόμα χριστουγεννιάτικο άρθρο, λίγο πρώιμο φέτος, δεν θα σου ευχηθώ ούτε καλά Χριστούγεννα ούτε καλή πρωτοχρονιά. Μέσα στα πολλά που εύχομαι και ελπίζω τον τελευταίο καιρό είναι οι ζωές μας να γίνουν λίγο πιο «βουνό».

ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΑΔΑΡΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Mon, 04 Nov 2013 17:38:00 +0000

Περπατώντας κανείς προς την περιοχή Ποταμός στα Λευκά Ορη ειδικά όταν ο ήλιος είναι προς την δύση του, ίσως του τραβήξει την προσοχή μια λάμψη μερικές δεκάδες μέτρα πάνω από το μονοπάτι. Δεν πρόκειται για κάποιο σπάνιο φαινόμενο, αλλά για τα σημάδια μιας ιστορίας με άσχημο τέλος.

Ηταν στα μέσα τις δεκαετίας του 70 όταν τρία βέλγικα μαχητικά αεροσκάφη τύπου mirage III απογειώνονται από την βάση της Σούδας με άγνωστο προορισμό. Λεπτά αμέσως μετά την απογείωση πέφτουν σε σφοδρή κακοκαιρία.

Στην προσπάθεια τους να επιστρέψουν στην αεροπορική βάση της Σούδας δύο από αυτά προσκρούουν με διαφορά ενός λεπτού στην κορυφή Καλόρος, ενώ το τρίτο αεροσκάφος καταφέρνει να προσγειωθεί με ασφάλεια στην Σούδα.

Κατά πάσα πιθανότητα το ένα από τα δύο αεροσκάφη μετά την πρόσκρουση κατέληξε στην βάση της Γρεμνάρας στην θέση Ποταμός. Ενώ τα συντρίμμια του δεύτερου βρίσκονται στην κορυφή Καλόρος.

Δυστυχώς κανένας από τους δύο πιλότους δεν επιβίωσε. Ενώ σήμερα τίποτα δεν μαρτυρά το τι μπορεί συνέβη στην περιοχή την ημέρα του δυστυχήματος, μόνος μάρτυρας οι διαλυμένες άτρακτοι των αεροσκαφών που έχουν γίνει πλέον ένα με το τοπίο.

Οπωσδήποτε το να επισκέπτεσαι ένα τέτοιο σημείο προκαλεί το λιγότερο δέος και εξάπτει την φαντασία σου. Όμως όταν η παρέα σου έχει τις τεχνικές γνώσεις να σου εξηγήσει κομμάτι προς κομμάτι το αεροσκάφος, αποκτά άλλη αξία και παύουν να είναι όλα λαμαρίνες στα μάτια του άπειρου. Διατηρώ βέβαια τις επιφυλάξεις μου για τις πληροφορίες που σας μεταφέρω καθώς συλλέχθηκαν από μαρτυρίες τρίτων και όχι από κάποιον επίσημο φορέα.

Η μαδάρα κρατάει πολλές ιστορίες και κάποιες από αυτές όχι τόσο ευχάριστες. Μα το μόνο σίγουρο είναι οτι όταν αποφασίσει να κρατήσει κάτι στην αγκαλιά της είναι για πάντα.

ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ Ο ΤΑΥΓΕΤΟΣ....

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Tue, 29 Oct 2013 17:34:00 +0000

Στην μέχρι τώρα ζωή μου δύο πράγματα αγάπησα πολύ δυνατά, το ένα είναι τα βουνά. Οταν τα ζάλα* σου είναι βαριά μια βόλτα στα όρη μπορεί να σε αλαφρώσει λίγο, μα καμιά φορά είναι τόσα πολλά που πρέπει να πάς και λίγο πιο μακρυά. Στην Πελοπόννησο για παράδειγμα, σίγουρα δεν είναι τυχαίο οτι πολλοί είναι αυτοί που αγάπησαν το αρσενικό βουνό όπως παραδείγματος χάρη ο Νικηφόρος Βρεττάκος. Χάνεσαι μέσα στα πυκνά δάση από έλατο και μαυρη πεύκη κοιμάσαι κάτω από τον εναστρο Σπαρτιάτικο ουρανό ευχόμενος διάφορα σε κάθε πεφταστέρι και την αλλή μέρα διασχίζεις τις πλαγιές του και τα φαράγγια του και σου είναι αδύνατο να σκεφτείς οτιδήποτε. Δεν ξέρω ίσως υπάρχει λόγος που τα όμορφα πράγματα κρατάνε λίγο ίσως για να μην χορταίνεις. Εμένα πάντως "Ετσι μου στάθηκε ο Ταυγετος με πότισε γαλάζιο, αψύ αίμα ήλιο και πράσινο ως να μου δέσει την ψυχή όπως την πέτρα του ως να χαράξει στην καρδιά μου τις βαθιές χαράδρες του να σχηματισει στην ζωή μου δωδεκα κορφές να βγαίνω απάνω με μοναδικό μου όνειρο τον ήλιο." (Απόσπασμα από το ποίημα του Ν. Βρεττάκου, Ο Ταυγετος και η σιωπή)
*ζάλα : οι σκέψεις, οι προβληματισμοί στο κρητικό ιδίωμα.

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΤΛΑΝΤΑ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Thu, 05 Sep 2013 14:57:00 +0000

Περπατάω σαν υπνωτισμένος ακολουθώντας τον βασανιστικά αργό ρυθμό του οδηγού μας, για μια στιγμή ξεχνιέμαι, πάω να ανοίξω ρυθμό, το υψόμετρο όμως μου κόβει την φόρα και κοντοστέκομαι να πάρω ανάσα ενώ από το πουθενά έρχεται στο μυαλό μου ένα τραγούδι των AC/DC, Its a long way to the top if you wanna rock n roll. Και εκεί εν μέσω οργάνων ξαφνικά χωρίς να το καταλάβω βρίσκομαι στην ψηλότερη κορυφή της Βορείου Αφρικής Jbel Toubkal

Υπάρχει μια κλισέ φράση που συναντάω συχνά σε ταξιδιωτικους οδηγούς και άρθρα, "...είναι μια χώρα γεμάτη αντιθέσεις" Μα όλος ο πλανήτης είναι γεμάτος αντιθέσεις αγαπητέ μου! Το θέμα είναι να τις ζήσεις! Και το Μαρόκο είναι σίγουρα μια γωνιά του πλανήτη που σου δίνει αυτή την ευκαιρία.
Στο Μαρακές στην πλατεία Τζεμάα Ελ Φνα όλα πωλούνται και όλα παζαρεύονται. Αξίζει τον κόπο να μπλεχτείς για λίγες ώρες στον ασταμάτητο καθημερινό χορό που στήνεται από κάθε είδους πλανόδιους. Χορευτές Σούφι που στριφογυρίζουν ασταμάτητα ανάμεσα σε γητευτές φιδιών και γυναίκες που με περισσή γητειά πριν καλα καλα το καταλάβεις σε έχουν καθίσει κάτω από την ομπρελίτσα τους και σου έχουν γεμίσει το χέρι τατουάζ από χέννα.

Το Μαρακές ωστόσο μπορεί να καλύψει μόνο τον τουρίστα της πισίνας που θα βγεί να χαζέψει τους "ιθαγενείς" και θα επιστρέψει στην "φυλακή" του πολυτελούς ξενοδοχείου. Αν θες πραγματικά να γνωρίσεις ένα τόπο πρεπει να τον περπατήσεις, έτσι και εμείς αφού πήραμε την δόση του τουριστικού πακέτου τραβήξαμε για την Οροσειρά του Άτλαντα. Εκεί τα πράγματα αλλάζουν, το σκληρό, φαινομενικά άγονο τοπίο σπάνε τα δεκάδες ρυάκια που διατρέχουν τα πλευρά του βουνού ενώ οι άνθρωποι όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε μου δίνουν την αίσθηση πως γίνονται όλο και πιο ευγενικοί και φιλόξενοι.

Ο στόχος που έχει τεθεί είναι λιγάκι μεγαλεπήβολος, διάσχιση της οροσειράς με ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του, την Jbel Toubkal με υψόμετρο 4167 μέτρα. Όταν ο τόπος όμως σε ανταμείβει σε κάθε βήμα όλα είναι δυνατά. Η εμπειρία ξεκινάει από το χωριό Imlill με προορισμό το καταφύγιο Le Mouflons, το βατό μονοπάτι μας οδηγεί μετά από μερικές ώρες στην περιοχή των καταφυγίων στην βάση της ψηλής κορυφής. Καθώς ανηφορίζουμε η πορεία μας διακόπτεται κατα τακτά διαστήματα από τα συμπαθέστατα μουλάρια των άλλων αποστολών που ανεβοκατεβαίνουν με εκνευριστική άνεση μπορώ να πω. Ο κανόνας είναι ένας εδώ, τα μουλάρια έχουν πάντα προτεραιότητα και δείχνουν να το ξέρουν. Στην κατασκήνωση βάσης επικρατεί μια λαοθάλασσα από αποστολές και μεμονωμένους ορειβάτες και τα δύο καταφύγια της περιοχής είναι σχεδόν γεμάτα, ωστόσο επικρατεί μια υπέροχη ηρεμία θες το υψόμετρο -είμαστε πλέον στα 3200- θες η αύρα του τόπου; Ζώα και άνθρωποι κινούνται με μια υπέροχη αρμονία ακόμα και ο χρόνος νομίζω οτι κυλάει αρμονικά μπορεί και να με πείραξε το υψόμετρο ποιος ξέρει. Το όλο σκηνικό σηκώνει καφεδάκι και όταν ο υπεύθυνος του καταφυγίου με ρωτάει "Morrocan coffee?" το σκηνικό γίνετε ακόμα πιο εξωτικό, τι κι αν το Morrocan coffee ήταν στιγμιαίος καφές γνωστής πολυεθνικής, τίποτα δεν σε ενοχλεί εδώ πάνω.

Ημέρα κορυφής! Η μέρα για την οποία πολλές φορές αγχωθήκαμε, αρπαχτήκαμε, ενθουσιαστήκαμε, για τους περισσότερους της αποστολής είναι η πρώτη εξόρμηση σε ψηλό βουνό οπότε ήταν για όλους μας ένα ταξίδι στο άγνωστο με αντίπαλο το υψόμετρο. Παρόλα αυτά όμως με σταθερό ρυθμό και μερικές "φιλοφρονήσεις" σε άπταιστα "Γαλλικά" με σύμμαχους την καλή διάθεση και τον άψογο καιρό που μας χάρισε μια θέα μέχρι τις παρυφές της Σαχάρα όλοι καταφέραμε να "κατακτήσουμε" την Κορυφή του Άτλαντα. Βέβαια ότι ανεβαίνει κατεβαίνει και η επιστροφή προς το καταφύγιο αποδείχθηκε λίγο πιο επίπονη. Τώρα πλέον μπορούμε να συνεχίσουμε την εξόρμηση μας με άλλο "αέρα" αυτόν των 4000 μέτρων. Η επόμενη μέρα μας βρίσκει στο μονοπάτι πάλι προς την αλπική λίμνη Ιφνί. Αφού ανεβήκαμε στα 3600 μέτρα αρχίζουμε την κάθοδο μας προς την μαγική λίμνη, μόνο έτσι μπορώ να την χαρακτηρίσω μιας και η ενέργεια του πεδίου και η θέα της είναι κάτι το μοναδικό.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες για αυτή την μοναδική εμπειρία με κάθε λεπτομέρεια μέρα προς μέρα όπως το τρικούβερτο γλέντι δίπλα στην λίμνη. Αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει αρκετός χώρος, η αλήθεια είναι πως το παρόν κείμενο γράφτηκε και σβήστηκε πολλές φορές μέσα στο καλοκαίρι ώσπου να αποφασίσω τι θα περιλαμβάνει και πως να περιγράψω όλο αυτό που έζησα. Και πάλι νομίζω δεν τα κατάφερα γιατί το τελικό συμπέρασμα είναι πάντα το ίδιο, ίσως η ορειβατική μου "σταδιοδρομία" κάποια στιγμή με στείλει ψηλότερα ίσως πάλι όχι μα η πρώτη εμπειρία θα είναι πάντα η πιο δυνατή, η πιο ουσιώδεις και η πιο όμορφη και πάντα θα είμαι ευγνώμων στους ανθρώπους που φρόντισαν να την ζήσω και την μοιράστηκαν μαζί μου. Πάντα θα βρίσκομαι ξεχασμένος κάπου εκεί στον Άτλαντα να πίνω τσάι μέντα και να τραγουδάω με τους Βέρβερους το "μου φαγες όλα τα δαχτυλίδια".

ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΣΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ ΤΗΝ ΚΟΡΦΗ.....

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Mon, 21 Jan 2013 14:27:00 +0000

Καλό είναι στη ζωή να μην αφήνεις απωθημένα έστω κι αν αυτό είναι να πατήσεις μια συγκεκριμένη κορυφή από τις πολλές των Λευκών Ορέων, πάντα επιβλητική η κορυφή του Κάστρου με συνόδευσε πολλές φορές στις απογευματινές βεγγέρες στην αυλή του καταφυγίου της Ταύρης. Οι δύο αποτυχημένες προσπάθειες εως τώρα να βγώ στην κορυφή του με είχαν πεισμώσει για να πω την αλήθεια και να που ήρθε η στιγμή να αγναντέψω την απίστευτη θέα που χαρίζει.

ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΤΗΣ... ΓΗΣ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Tue, 04 Sep 2012 20:16:00 +0000

Επι δύο ώρες πεζοπορείς στο φαινομενικά άνυδρο τοπίο που τα κυπαρίσσια διαδέχονται τα θυμάρια και οι αχλαδιές ανάμεσα σε κουφάρια της ποιμενικής ζωής κάποιας άλλης εποχής. Η μόνη ένδειξη του υδάτινου στοιχείου το λιβάδι με τις φτέρες και ο σωλήνας που σε προκαλεί να τον ακολουθήσεις. Το κυνήγι του θα σε δικαιώσει, το Βρυσί, το υπόγειο ποτάμι σε περιμένει καλά κρυμένο μέσα στο φαράγγι του, να σε δροσίσει με το κρυστάλινο νερό του και να σε μαγέψει με το τον υπέροχο διάκοσμο.

ΣΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΦΑΡΑΓΓΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΜΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΟΥΣ....ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΟΚ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Thu, 30 Aug 2012 16:11:00 +0000

Οι καλύτερες αποφάσεις και οι καλύτερες ιδέες πέφτουνε πάντα σε ενα τραπέζι με τσικουδιές μετά από ένα καλό γεύμα ύστερα από ένα τριήμερο στη μαδάρα. Ή μήπως όχι; Κάπως έτσι αποφασίσαμε πάντως να περάσουμε την Τρομάρισσα με τα πολυχρονεμένα μου ΣΠΟΚάκια και παρά την ζέστη πήραμε τα βουνά....πάλι. Αφού περπατήσαμε στο όμορφο και ανηφορικό μονοπάτι της Ζούρβας μετά από δύο ώρες μπαίναμε στην κοίτη του χειμάρρου, από κει θα άρχιζε ενα ταξίδι οκτώ ωρών σε ένα από τα αγαπημένα μου φαράγγια στην Κρήτη.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ..... ΑΣ ΠΆΡΟΥΜΕ ΤΑ ΒΟΥΝΑ

noreply@blogger.com (C. Baladimas) — Wed, 29 Aug 2012 17:23:00 +0000

Χρόνια τώρα προσπαθώ να πείσω φίλους και γνωστούς οτι όταν κάνει ζέστη στο βουνό είναι καλύτερα. Πόσο μάλλον όταν αυτό το βουνό είναι τα Λευκά Όρη ντυμένα στα καλοκαιρινά τους με την μαλοτήρα να τους δίνει χρώμα και τις πέρδικες να τους δίνουν φωνή.