میگذشت و چه سخت میگذشت… تا که روزی پس از یکی از منابر حسینی به این نتیجه رسیدم که حق کسی را اگر برگردن دارم، باز پس دهم، و با امید به رحمت خداوند، دیگر حقوق باز مانده را کان لم یکن فرض کنم. خدا شاید از حق خودش بگذرد و میگذرد، ولی ازحق دیگران نمیگذرد و اصلا حرفش را نزن! که حاشا خدای مهربان و تنها امید مظلومان، حق آنها را فراموش کند…، با اینک آن هم حق خودش است ولی همینکه به یکی از بندگانش اعطا کرده، در مرام خود نمی بیند که آن را پایمال کند. بیانش شاید کمی سخت باشد! آنروز تصمیم گرفتم که فقط حق یک نفر را صرفا یک نفر را باز پس دهم! اراده ام حل شد! با خودم فقط فکر کردم که چه خوب میشد که دیگه مزاحم فلانی [از دوستان خاصم] نشوم، باز دری دیگر به رویم باز شد. و امروز که عملا به مزاحمتم با اولین دوستم خاصم پایان دادم، و حق او را دیگر بیشتر از این پایمال نکردم، باز احساس میکنم که سبکتر شده ام. ادعا نمیکنم که اگر الان سر بر بالین مرگ بگذارم سفید روی باشم، و فعلا هم نیستم، خدا خود میداند که چه ها کرده ام و شما چه کرده اید… (۲)

خلاصه الان که میبینم فقط با یک نیت و تصمیم کار ما اینقده راه افتاده و شادی دل و سرور قلب بر ما عارض شده! حیف می بینم که فقط در حد یک تصمیم بماند…

—

پابلاگی یا همان پاورقی معمول!! :

(۱) منظور از دوست خاص، خیلی بیشتر از یک یک دوست خوب است. دوستی که از وقت خویش برای تو ایثار میکند و پای حرف های تو می نشیند. تعداد این افراد عموما از انگشتان یک دست نیز کمتر است… مثلا سعید [ستوده یان] ،که گهگاهی هم کامنت میگذارد، یکی از این افراد است.

(۲) خداوند اعتراف به گناه را حرام کرده، میدانید چرا؟… نه!… اینهم نه!… در حدیثی قدسی آمده [که امیدوارم بتوانم مصدرش را پیدا کنم] وقتی بنده من میخواهد گناه کند و به خلوتی میرود، به فرشتگان دوگان وی میگویم که بنده ی من کاری خصوصی دارد و شما او را تنها بگذارید، سپس در ادامه اگر منصرف نشد، به در و دیوار وسقف میگویم که خود را نگه دارید و بر سر بنده ی من ویران نشوید با اینکه دارد هتک حرمت من میکند، و باز اگر منصرف نشد چشم از او میپوشانم که از من خجالت نکشد و در برابر من گناه نکرده باشد… واقعا وقتی خدا خودش هم نمیخواهد ببیند بنده اش گناه میکند، بنظر شما گفتن گناه انجام شده را می پذیرد؟

(۳) نطقی بود به تاریخ بعد از ظهر سه شنبه ۱۵ دی ماه ۱۳۸۸ بعد از رسیدن به خانه و خلاصی از شهر کثیف تهران!

زخم سفر را از ترس، برمن منع کردند… شاید هم بزدلی من بود و بهانه های واهی…
و من همچنان قلاده به گردن و زنجیر در پای، در نیم تن سوخته از عصیان خویش دربندم.

لیکن این دو روز باقیمانده ی عمر منتظرم تا ببینم رایت سرخ یالثارات الحسین…

http://p-r-o.deviantart.com/art/Eternal-war-122106436

همه و همه وقتی است برای نوشتن، دلم میگرفت، مینوشتم، ناراحت بودم ، مینوشتم، امتحان داشتم، مینوشتم، دلم برای کسی تنگ میشد، مینوشتم،

اما الان چی؟

امروز ایده ای به ذهن من خطور کرد! آن هم اینکه اگر کسی گراواتار نداشت، از آواتار یاهو مسنجر فرد، و یا از آواتار جیمیل وی، بسته به اینکه چه میلی را وارد کرده است، استفاده نمود. این فعلا در اول کاره یه ایده است، دارم روش کار میکنم!

در ضمن انگاری شیطونه داره میگه که اینجا رو تعطیلش کنم! نمیدونم چرا، ولی بد هم حرف نمیزنه!

من که خاکستری بودم
به این نتیجه رسیدم که سیاه باشم بهتره تا حیرانی خاک تو سری..

–

کامنتی بود بر مرگ بر نیرنگ !

۴ – خسته شد از بس فیلم و شو نگاه کرده بود… پاشد و به زور خودشو کرد توی لباس هاش. موهاش رو مرتب کرد و همه رو موازی هم به سمت خدا بالا برد و رفت بیرون برای دیدن شو ی زنده… چند روز پیش برای اون دختره ی نامرد خیلی خرج کرده بود… دیگه پول زیادی هم نداشت، باید یکم بیشتر مواظب خرجش می بود… اینبار تصمیم گرفت با اتوبوس بره پای صحنه…

۳ – میگن مرد وقتی بیکار بشینه مریض میشه… مردی که تو خونه باشه مریض میشه و همین که بره بیرون سر کار دوباره سرزنده و سرحال میاد… خیلی وقت بود که مریض بود… چند ماهی هم که رفته بود کارگری کرده بود، اونقد بهش فشار اومد که هرچی پول درآورده بود داد برای دوا و درمون خودش… پوست نازک نبود ولی خوب کارگری هم کارش نبود… دنبال یه مسکن میگشت، چیزی که درد و مرض بیکاریش رو از یادش ببره… چطور شروع شد رو نمیدونم، شاید یه رفیق بهش داد، شاید خودش رفت و از دست فروش ها خرید…

۲ – سربازی اش رو هم به مدد دوست و آشنا افتاد تو شهر خودشون و صبح میرفت خدمت و بعد از ظهر خونه پلاس بود… دوسال هم گذشت و تنها چیزی که یاد گرفت این بود که صبح زود بیدار بشه و شب زود بخوابه… چون فرداش باید صبح زود بیدار بشه… این در و اون در میزد که یه جایی یه کاری گیرش بیاد… ولی کاری نبود… یا باید میرفت بیگاری میداد و تهش یه چندرقاز پول یامفت بهش میدادن که حتی کرایه اش از خونه تا سرکار رو کفاف نمیداد، یا اینکه میتونست بشینه دست رو دست پیش باباش، اون بیچاره هم که یه کارمند بود…

۱ – بعد از دبیرستان که انگار قفسی بود برای روحش… رفت و نشست پای درس اما اینبار برای دل خودش درس خوند، تا کاره ای بشه.. تا مدرکی بگیره و کاری دست و پا کنه تا بتونه  شروع یک ازدواج و زندگی ساده ای رو کلنگ بزنه… بیچاره خیلی خیلی ساده بود. هیچ وقت فکرش رو هم نمیکرد که روزی کارش بشه از مصادیق مفاسد اخلاقی…

—
۶ – توی پاسگاه، افسر بهش گیر داده بود که این چه وضع لباس پوشیدنه… بیچاره از ترس برادر بسیجی یادش رفته بود که گشت ارشادی هم هست که بسیجی نیستند،… نظامی اند،… پلیسند،… مردمند که شاکی میشوند… بهرحال پستش افتاده بود به یه افسر یوغور… هی چپ و راست سوال پیچش میکرد…

آخر سر بغضش ترکید و همه اش رو روی سر افسر خالی کرد…
بی کارم، بی کار…

۷ – …

- مهندس…
زنگ زدم در جریان باشی…
چاله ی لیفت ماشین ساختمان آقای…
فردا عمل داره…

- من چقدر بهتون گفته بودم حفاظ ایمنی دورش بکشید…
توی گزارشات تون هم که به شما و شهرداری تذکر داده بودم…

-چند هفته بعد، حکم دادگاه:
تقسیم دیه ی قطع نخاع عابر پیاده ی گذر کننده در شب از درون ساختمان آقای…
۵۰ درصد کارفرما…
۳۰ درصد پیمانکار…
۲۰ درصد مهندس ناظر غیر مقیم…

با اون همه گزارش و تذکر آخر سر باید ماشینش رو هم میفروخت میذاشت روی پولی که روز اول از کارفرما گرفته بود دو دستی میداد به یه عابر…
عابر ی که از رفته بود توی ساختمان (ملک خصوصی) درحال ساخت و افتاده بود توی چاله ی لیتف ماشین…
تقصیر کی بود؟؟؟
تقصیر نگهبان که رفته بود دست به آب!!!

این میشه که ادم از دین و مذهب زده میشه… عیب از دین نیست، عیب از مردمه که فقط اون تکیه ی بخشش گناه ها رو از دین میخوان و بقیه اش رو گذاشتن برای دیگران… خوب عیبی هم نداره… دینشونه آیینشونه، فرهنگشونه… ما هم بریم یه فرهنگ برای خودمون بتراشیم… من هم از دینم اون تکیه ی نماز و روزه اش رو بدون وضو و غسل برمیدارم… شب هم میرم پارتی، و تا صبح خدا کریمه… به به چه فرهنگی شد.

متاسفانه توی این مرز و بوم، خودی و غیر خودی کاری کردند که مردم دیگه از قانون تبعیت نمیکنن. هرکی ساز خودش رو میزنه… تو این گیرودار بعنوان یه شاهد از درون جامعه ی جوونها بنظرم این مساله با مشکل کار جوونها داره خیلی تشدید میشه… از اون ور توقع ها هم رفته بالا، یکیش خود من، مثلا مهندس مملکتم ولی حاضر نیستم که برم سر کارهای چیپ تر از پرستیژ یه آدم بالا شهری… شاید نسخه پیچی کار من نباشه و آدمهایی که جامعه شناسی خوندن بهتر بتونن این مساله رو حل کنن ولی من خودم اگه اینقده بیکار نباشم هرگز وقتی برای دید زدن توی خیابون توی دانشگاه و لباس های تنگ پوشیدن برای جلب توجه و باشگاه بدن سازی رفتن و عضله های پفکی جمع کردن و ابرو برداشتن(برای پسرها) و احترام های الکی برای لیدی ها و حرفای خاله زنکی و هزار مشغله ی فعلی اکثر جوونها رو نخواهم داشت…

همیشه من پدرم رو ستایش میکردم و میکنم، حتی وقتی که [بخاطر کارهای خودم] مورد توبیخ و تنبیه قرار میگرفتم یا با مخالفتش در کارهایی که دوست داشتم روبرو میشدم… اما یک چیز رو هنوز نمیتونم هضم کنم… چرا من بلد نیستم که برم سر کار… چرا دستم به کار بند نمیشه… اگه تقصیر پدرمه که نمیتونم اون رو ببخشم… و اگه تقصیر دیگرانه چرا این کار رو با من کردند؟؟

من که خیلی دلم برای فرهنگ جامعه ام میسوزه، یا حداقل فرض میکنم که اینطوریه فکر میکنم که باید کاری کرد که کار جوونا راه بیفته… با یه عدد نمیشه گفت که نرخ بیکاری فلان و فلانه که این بزنه تو سر اون یکی بگه تو زیادش کردی و اون یکی بگه که نه تو تعریفش رو تغییردادی. برای من جوون بیست و اندی سال این حرفا مسخره است، چون صددرصد افراد هم سن من توی همین درصدی که اعلام میکنید قرار دادیم… این یعنی ضرر ملی. بیست و اندی سال خورد و خواب و تازه بعد از اون کلی مشکلات عرضی که بخاطر نداشتن درآمد مناسب آدمی رو به دنبال کارهای مردود سوق میده…

خیلی دوست دارم بدونم چرا کار نیست؟؟؟ چرا کار نیست؟؟؟ چرا کار نیست؟؟؟