Blogparty

1 (4/5)

2010-02-07T18:10:14+01:00

Na het gezellige weblogloopje van twee weken geleden, waar ik moeiteloos 21 km gelopen heb, probeerde ik mezelf wat betreft hardlopen weer bij elkaar te rapen. Maar het valt tegen als je na het lopen met een groepje weer grotendeels op jezelf aangewezen bent. En het weer hielp de afgelopen twee weken ook niet mee. Ik ben de sneeuw inmiddels helemaal zat en die hoeft van mij voorlopig niet meer te terug te komen.

Maar om een lang verhaal kort te maken, diverse omstandigheden waarover later misschien meer of niet, zorgden ervoor dat ik wederom twee hele weken (minus een dag) stil heb gelegen. En het klinkt misschien raar maar het voelt zo enorm goed om niet meer die drang te hebben om steeds maar weer te moeten trainen. Gelukkig stond er vandaag wel een uurtje hollen met Wendy op het programma want ik wil toch graag een beetje in vorm blijven en dat vindt de weegschaal ook heel erg fijn :-)

We liepen in de waterkou, brrrrrr, een rondje Heideloop over de Brunssummerheide (nu bekend terrein voor sommige hardlopende bloggers) inclusief kleine afkorting en na 1:03 en precies 10 kilometer waren we terug bij het beginpunt. En dan te bedenken dat we dat rondje 'vroeger' gemakkelijk in een uurtje liepen zonder die afkorting. Ach, wie ligt daar nu wakker van? Wendy en ik in ieder geval niet :-) Voorlopig ga ik nog even op die 'relaxte' voet verder, bevalt prima!

Foto via..

Gelezen: Let's game... / Martine F Delfos

2010-01-30T20:48:17+01:00

Het 97 pagina's tellende boekje Let's game : over games en gaming, voor ouders en hun gamers van Martine F. Delfos lag vorige week ineens in mijn postvak. Alweer een boek over gaming? Is dat nog steeds heet dan? Inderdaad, dat was ook mijn gedachte maar ik werd aangenaam verrast door dit boekje dat je in sneltreinvaart op de hoogte brengt van de wereld die 'gaming' heet.

Als je bekend bent met het onderwerp staat er niet veel nieuws in (op welke apparaten wordt gespeeld, welke games zijn er, het verslavingsaspect etc.) maar het fijne aan dit boek is de positieve toon en benadering. Het tweede hoofdstuk gaat bijvoorbeeld in op het plezier van spelen en de vanzelfsprekendheid waarmee kinderen leren door te spelen. Denk bijvoorbeeld aan 'doen alsof' spelletjes. Kinderen spelen vadertje en moedertje en pretenderen dat ze iemand anders zijn. Dat element komt ook terug in zogenaamde Role Playing Games.

Zeer interessant is het stuk over sociale interactie in combinatie met mensen die autisme of een verwante stoornis hebben. Denk aan BenX die al eerder op dit blog ter sprake kwam. Voor autisten is het 'real life' vaak hard doordat ze gepest worden, sociaal niet vaardig zijn en moeite hebben om vrienden te maken. In de virtuele wereld daarentegen weet niemand precies wie er achter welke speler zit, er zijn vaste regels die houvast bieden en vriendschappen onderhouden kan via een clan of guild.

Het boekje eindigt (uiteraard) met een rits adviezen voor ouders en opvoeders en ondanks dat het aantal open deuren bevat is het fijn om ze weer eens op een rijtje te zien. Het belangrijkste instrument is volgens de schrijfster dat je erover moet praten met (je) kinderen en dat je weet wat er speelt (letterlijk en figuurlijk). Toon dus belangstelling! Dit boekje kan je daarbij helpen als je zelf geen gamer bent.

iPad afgunst :-)

2010-01-28T10:41:27+01:00

Via...

Gezien: Brett Anderson @ Luxor - Keulen 25/01/2010

2010-01-27T10:55:37+01:00

Brett Anderson heeft geen introductie meer nodig op dit weblog. Voor de vaste lezers mag het inmiddels duidelijk zijn dat deze ex zanger van Suede een van mijn muzikale helden is. Aan het Suede tijdperk kwam een einde in december 2003 en na een korte flirt met The Tears besloot Brett het solo te proberen en dat doet hij naar mijn mening heel aardig. Live was het vooral mét band een feest maar ach, een intiem optreden met alleen een celliste als begeleiding kon me de afgelopen jaren ook best bekoren.

Met Brett's laatste cd had ik desondanks wat moeite, ik noemde het een paar weken geleden zelfs geneuzel en tijdens de eerste luisterbeurt ben ik na vijf nummers afgehaakt. Dat hield overigens wel in dat ik van het concert in Keulen niet zulke hooggespannen verwachtingen had maar ooooh, wat had ik het mis. Brett tourt met een ~~vijf~~ vierkoppige band waardoor zelfs de rustige nummers niet meer als geneuzel klinken. Vraag: waarom doet meneer Anderson dat niet ook op cd?
Enfin, het lijkt er op dat Brett's stem met het verstrijken der jaren steeds beter gaat worden en als dit dan gecombineerd wordt met het beste van zijn solowerk, een heerlijk fel spelende band en een wederom goed geluimde Brett (Suede kenners weten dat dit ook heel anders kan zijn...) kan ik alleen maar concluderen dat het hem weer gelukt is. Brett weet bij mij altijd een gevoelige snaar te raken en bezorgde me gisteravond een paar keer kippenvel. Als ik aan de reactie van de zaal denk kan ik alleen concluderen dat meer mensen daar 'last' van hadden. Tijdens twee akoestische nummers kon je een speld horen vallen in de zaal, mooi!

En ja, Suede blijft een hele speciale band maar Suede is ook de band van Brett, Bernard, Simon, Mat, Alex, Neil en Richard en die zijn er nu eenmaal niet meer. Het siert Brett dat hij niet blijft teren op dat oude succes en wat mij betreft heeft hij dat ook helemaal niet meer nodig mits hij met een band blijft touren en overduidelijk laat zien dat hij er plezier in heeft.

Meer Brett vind je bij Marco.

Gelopen: Mijn eigen webloggersloopje @ Brunssummerheide (2/3)

2010-01-24T22:18:31+01:00

Je zou het bijna vergeten maar wordt er hier nog iets aan hardlopen gedaan? Met mate, zeker nadat ik twee weken geleden besloot om mijn inschrijving voor de Midwintermarathon te annuleren. Een beslissing waar ik nog geen moment spijt van heb gehad en dat houdt in dat het een goede is geweest! Ergens onderweg was ik het plezier in hardlopen kwijtgeraakt en na mijn laatste duurloop van 32 kilometer op 4 januari heb ik dan ook twee hele weken stilgelegen. Heerlijk, ik kan het iedereen aanraden :-)

De afgelopen week heb ik de draad langzaam opgepakt door op maandag mijn vaste rondje van 5.4 kilometer te lopen. Vriendje Garmin had ik thuis gelaten, gewoon lekker lopen op gevoel. Dat viel niet tegen!
Woensdagavond besloot ik na maanden weer eens een groepstraining te volgen. Heerlijk, twee rondjes Schelsberg betekende ruim 7 kilometer op de teller waarbij 500 meter rustig (kun je lekker bijkletsen) steeds gevolgd werden door 500 meter snel. Ik voelde het een dag later wel aan mijn benen terwijl ik niet eens voluit was gegaan. Maar het begin is er weer...

En daar heeft zeker de weblogloop van vandaag over de Brunssummerheide aan meegeholpen. Het initiatief van Jacqueline en ondergetekende uit januari 2009 heeft inmiddels geleid tot een aantal weblogloopjes en het leek me leuk om er zelf ook een te organiseren ter voorbereiding op Apeldoorn. Mijn sportschool VIPP wilde daar gelukkig aan meewerken zodat deze als uitvalsbasis gebruik kon worden. Bedankt Petra!

En ach, een voorbereidingsloopje werd het voor mij uiteindelijk niet maar wel een topdag op hardloopgebied. De tien hardlopende webloggers (Jacqueline, Gert, John, Ronald, Ron, Marco, Björn, Maurice, Tiny en Ruud) werden aangevuld met Willy, André en Peter van VIPP en zo vertrokken we iets voor 11.30 u. voor een rondje over de Brunssummerheide. Maar niet voordat ieders Garmin een signaal gaf :-)

Ik had een rondje uitgezet dat voornamelijk via de randen van de heide liep (het midden gedeelte doe ik volgend jaar...) en het was een combinatie van verhard en onverhard parcours met de onvermijdelijke heuveltjes op en heuveltjes af.

De kilometers vlogen al kletsend en hollend voorbij (en soms mis je dan weleens een afslag, ahum) en rond het 9 kilometerpunt stonden Marco en Wendy klaar met een hapje en een drankje. Daarna snel weer verder want het was best frisjes en af en toe viel er zelfs wat natte sneeuw. Via een tussenstop en een schietgebedje bij een Maria kapel kwamen we op de Heideloop route terecht waar de teller inmiddels op 15 kilometer stond. Peter en ik besloten dat we als toetje de Steenberg bij de Heksenberg op zouden gaan. Deze Steenberg is een overblijfsel van de Oranje Nassau IV mijn en wordt nu gebruikt voor het winnen van zilverzand. Deze berg zat niet in de oorspronkelijke route omdat je er officieel niet op mag en dat is dan ook de reden dat er een groot hekwerk omheen staat. Ach, even onder de prikkeldraad en hup, de berg op. Mooi uitzicht, ik was er al een tijdje niet meer geweest.

Na 20 kilometer en een beetje (ik liep trouwens verrassend gemakkelijk, erg fijn!) waren we we terug bij VIPP om te douchen, vlaai te eten en koffie te leuten om daarna in Heerlen de dag af te sluiten met een hapje in de Kroniek. De serveerster zal vanavond nog weleens terugdenken aan John en Ronald :-)

Tegen 17.00 u. kwam er een einde aan deze leuke dag. DANK AAN ALLEN DIE ER EEN SUCCES VAN GEMAAKT HEBBEN! Dit is voor herhaling vatbaar :-)

NB: Foto's via John en Ronald...

Gezien: No Distance Left To Run @ Kinepolis Hasselt

2010-01-22T15:43:06+01:00

Afgelopen dinsdag ging de Blur documentaire No Distance Left To Run in première waarover ik al eerder blogde. Een must see voor mij omdat ik vorig jaar samen met circa 50.000 anderen een kaartje wist te bemachtigen voor een van hun reünie concerten in Hyde Park, Londen. En dat terwijl ik eerst mijn twijfels had over een mogelijke reünie... Blur kwam hier ook al eens ten sprake dus het mag bekend zijn, ik heb deze band te laat ontdekt maar maak dat nu ruimschoots goed door zeer regelmatig naar hun oude cd's te luisteren.

Terug naar de docu... Helaas niet te bekijken in Nederland dus Marco en ik moesten ervoor naar België maar het was het tripje meer dan waard. De band wordt gevolgd vanaf de aankondiging dat ze in de originele bezetting een aantal optredens gaan geven. Tegelijkertijd wordt de geschiedenis van de band verteld, te beginnen bij de allereerste ontmoeting tussen (toen nog schooljochies) zanger Damon Albarn en gitarist Graham Coxon om via hun eerste optreden in 1989, een platendeal, de eerste (mislukte) Amerikaanse tournee, het grote succes, de vete met Oasis (de onvermijdelijke Battle of Britpop) aan te komen in 2002 toen Graham besloot om de band te verlaten tijdens de opname van Blur's laatste cd Think Tank. En dit alles wordt verteld aan de hand van oude (wat waren ze nog jong toen ze begonnen!) én nieuwe beelden van de band plus openhartige interviews met alle bandleden.

Volgens Marco komt er in de documentaire weinig nieuws naar voren als je de biografie van Damon en het verhaal van bassist Alex James hebt gelezen maar het geeft desondanks een fraai inkijkje in datgene waar een jong beginnend bandje mee te maken krijgt als ineens het grote succes om de hoek komt kijken. De druk om hits te schrijven, de vriendschap tussen de vier die naarmate de band bekender wordt steeds meer onder druk komt te staan door bepaalde gebeurtenissen (denk aan de alcoholproblemen van Graham en de relatieproblemen van Damon) maar ook de muzikale richting van de band. Willen ze eigenlijk wel voor 15-jarige gillende meisjes optreden? Is dat wat ze voor ogen hadden toen ze de band begonnen? Ook dat aspect komt in de documentaire goed naar voren.

Conclusie: Voor Blur fans een must see maar zelfs muziekliefhebbers die de band niet zo'n warm hart toedragen zouden er een lesje uit kunnen leren.

Beloofd, nu stop ik voorlopig even met bloggen over Blur. Tot het moment dat ze weer gaan optreden natuurlijk :-)

Gelezen: Open : een autobiografie / Andre Agassi

2010-01-17T20:59:14+01:00

Het kan niemand de afgelopen weken ontgaan zijn, er is een autobiografie van de Amerikaanse tennisser Andre Agassi op de markt verschenen. Andre was overal, in de krant, op het internet en heel veel op televisie. Nu heb ik persoonlijk nooit zo veel gehad met de Agassi de tennisspeler (ik was meer van de Stefan Edberg fanatics) maar door alle verhalen was ik dermate geïnteresseerd geraakt dat ik toch besloot deze autobiografie te kopen.

Ik heb er geen moment spijt van gehad. Het is weliswaar een dikke pil en het eerste hoofdstuk, dat dan weer Het Einde heet, beschrijft op een redelijk langdradige manier een van Agassi's wedstrijddagen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat maar de toon is meteen gezet. Deze man heeft iets te vertellen of dat nu is over zijn vrij beroerde jeugd, zijn nogal obsessieve vader, zijn leven als tennisnomade of zijn liefde voor Steffi Graf. Na het eerste hoofdstuk raakt Andre (en J.R. Moehringer die niet op de omslag wilde als mede auteur maar met wiens hulp Andre het boek schreef) op stoom en dat heeft ervoor gezorgd dat ik het in een aantal dagen uit las.

Het geeft een indringend kijkje in het leven van een topsporter en na het lezen ervan zou je wensen dat je kinderen nooit gaan uitblinken in welke sport dan ook omdat het zoveel opoffering vraagt van de sporter maar ook van iedereen die er dicht bij staat. Je moet wel een beetje van tennissen houden anders zijn de beschrijvingen van wedstrijden wellicht niet zo heel interessant.

Conclusie: Fijn leesbaar boek waarin Agassi niet schuwt om zichzelf open te stellen. En daarmee is meteen de titel van het boek verklaard.

Dag Midwintermarathon

2010-01-11T17:04:43+01:00

Dag Midwintermarathon, tot een andere keer. Misschien ruil ik je wel in voor Keulen. Maar voorlopig gaat deze dame heerlijk doelloos en schemaloos door het hardloopleven heen op weg naar de British 10k in Londen. Love it!

Bedankt trouwens voor alle adviezen maar uiteindelijk doe ik toch lekker wat ik zelf wil :-)

Gezocht: Het plezier in hardlopen (53/1)

2010-01-07T15:49:17+01:00

Hè, wat is dat nu voor een rare titel? Het ging toch allemaal prima met de voorbereidingen voor die tweede marathon in Apeldoorn op 21 februari? Ja hoor, de cijfertjes zijn best redelijk en ik heb na die eerste 30-er inmiddels ook al een 32-er ook op mijn naam staan maar het belangrijkste is weg, het plezier! Ik tik ze wel weg, die lange duurloop kilometers maar van harte gaat het allemaal niet. Het lijkt erop dat het plezier zomaar ineens vervangen is door 'moeten' inclusief het volgen van het almachtige marathonschema en daar heb ik door allerlei omstandigheden even helemaal genoeg van!

De ietwat trieste cijfers van week 53: 10 km in 56:51 en 13.71 km in 1:32:35. Dat laatste rondje was trouwens een gedeelte van het webloggersrondje over de Brunssummerheide van 24 januari aanstaande. Ik mag hopen dat het dan niet zo drassig is want Wendy en ik hebben een aantal keren moeten wandelen omdat we anders tot onze enkels in het water hadden gestaan. Maar goed, een beetje hardloper vindt dat natuurlijk geen probleem :-)
De cijfers van week 1 zijn tot dusver: 32 km in 3:25:34 en ik heb geen idee of daar nog iets bijkomt. Ik weet niet eens of ik zondag naar Egmond ga om daar een halve marathon te lopen.

Ai, en nu? Voorlopig laat ik die marathon inschrijving gewoon staan hoor, het is tenslotte nog een aantal weken totdat het 21 februari is en wat betreft die lange duurlopen lig ik best redelijk op schema. Maar ik wil af van dat moeten, het plannen en al het gedoe eromheen. Ik wil weer met plezier naar buiten gaan! Het is ook alweer veel te lang geleden dat ik me nog eens op een zaterdagochtend of een woensdagavond bij de sportschool gemeld heb voor de groepstraining. Misschien moet ik dat langzaam weer eens gaan oppakken en daarnaast doelloos 2010 ingaan. Gewoon wat hobbelen voor de fun! Maar, de inschrijving blijft voorlopig staan, u never know... En anders loop ik daar een kortere afstand, zo simpel is het.

Voor alle duidelijkheid, iets waar ik met heel veel plezier naar uitkijk is het al eerder genoemde webloggersloopje. En niet alleen omdat ik het zelf organiseer maar ook vanwege de gezelligheid om met een groepje gelijkgestemden op pad te gaan. Hardlopers die 18/19 km willen meehobbelen op 24 januari kunnen zich nog steeds bij melden. En uiteraard ben ik ook present als 'cateringmedewerkerster' bij de weblogloop van Tiny op 28 februari in Uden.

Foto via...

Dank

2009-12-30T21:14:38+01:00

Heb geduld met alles
wat onopgelost is in je hart
en probeer vragen
met liefde te bezien
Als kamers die gesloten zijn
of boeken in een vreemde taal
Zoek nog niet naar antwoorden
die kunnen je nog niet
gegeven worden
Omdat je niet in staat
zou zijn ze te leven
En het gaat erom
alles te leven
Leef nu de vragen
Misschien zul je dan, geleidelijk
zonder het te merken
Jezelf ooit op een dag
in het antwoord terugvinden

Rainer Maria Rilke

Geen jaaroverzicht en geen terugblik op het jaar dat bijna voorbij is. Maar ik kan het blogjaar 2009 niet afsluiten zonder DANK te zeggen aan alle lezers. Een speciaal dankjewel voor alle mensen die steeds maar weer de moeite nemen om een reactie achter te laten ter leering ende vermaeck.

Ik duik even onder in Keulen, de stad die in 2009 mijn hart wist te stelen. Tot ziens in 2010!

Een 1e dertiger met hindernissen (52)

2009-12-27T21:07:54+01:00

Blêh, wat een enorme 'kwakkel' week heb ik achter de rug. De geplande Derde Kerstdagloop werd afgelast, ik was twee dagen ziek door een zware verkoudheid, kreeg last van mijn onderrug en moest me ook nog door twee Kerstdagen worstelen (ik ben niet zo'n Kerstfan). Maar nu de laatste week van 2009 voor de deur staat mag ik over het resultaat van sportweek 52 niet klagen.

Zowel op maandag als dinsdag liep ik een rondje van om en nabij de 11 kilometer. Het rondje van dinsdag was speciaal want ik liep samen met Jacqueline, mijn dreamduo maatje. Ze was in de buurt voor een korte vakantie en wilde wel een rondje in het donker met me lopen. Euh ja, donker was het, de route was niet zo gunstig gekozen maar ik maak het 24 januari helemaal goed, beloof is beloofd. De cijfers van maandag waren 11.01 km in 1:06:43 en die van dinsdag bleven steken op 11.54 km in 1:11:47.

De geplande training met Wendy op woensdag moest ik door mijn verkoudheid afzeggen maar ik liep wel een rondje van 15 km in 1:25:37 op 2e Kerstdag. Het was koud maar het liep letterlijk en figuurlijk heerlijk. De sneeuw was al bijna verdwenen en toen ik vanochtend de deur uitstapte voor mijn eerste 'dertiger' was de sneeuw op een paar mini plekjes na helemaal weg. Die dertiger was niet gepland, ik had vandaag eigenlijk 'gewoon' een halve marathon willen lopen maar door het afblazen van de Derde Kerstdagloop had ik wat tijd over.

Enfin, het werden niet de gemakkelijkste kilometers van de week met drie sanitaire stops, mutsje af, petje op, handschoenen aan, handschoenen uit, toch weer aan, een waterig zonnetje en heel veel regen. Tijdens mijn rondjes zorgde Marco voor de catering waarvoor dank. Uiteindelijk stopte vriendje Garmin bij precies 30 kilometer in 3:14:29, 6:28 per kilometer.

Mijn weektotaal kwam uit op 67.57 kilometer, niet slecht voor een 'kwakkel' week, al zeg ik het zelf :-)

Oh ja, zou ik het nog bijna vergeten, mijn eerste wedstrijd in 2010 zal de Egmond halve marathon zijn. Via Twitter heb ik het startnummer van Herman overgenomen die helaas zelf niet kan lopen. Via bemiddeling van Maurice (aka haas) kan ik vanaf Weert met de bus mee. Tante Bea zou er sinds haar Kersttoespraak schande van spreken maar ondergetekende zit 10 januari in Egmond dankzij haar digitale contacten.

Foto via...

Brave The Storm

2009-12-25T12:05:16+01:00

There's a world where we can disappear,
into our own little stratosphere
You see the stars up in heaven baby?
They belong to me
You & me are gonna learn to fly,
the little pathways across the sky
There's nothing here that can hold you baby,
come along with me
The rain falls down, such a familiar sound
I'm on the ground, wet
Like the first time we met
Maybe now it's time to say goodbye,
put your skirt on hitch it high
There's a wind gonna take us, baby,
close your eyes to see
There's a world where we can start a new,
set alight by sun & moon
The spirits cry in the rivers, baby,
come along with me
The rain falls down, such a familiar sound
I'm on the ground, wet
Like the first time we met
Brave the storm
There's a sorrow in your eyes of green,
a darker song I have never seen
I see the earth in your body baby,
come along with me
The rain falls down, such a familiar sound
I'm on the ground, wet
Like the first time we met
Brave the storm

Met een Strepsil in je hand... (51)

2009-12-20T16:38:22+01:00

... Kom je door het ganse land! Maar helaas niet tot in Mesch/Eijsden vandaag. De weersvoorspellingen waren al een paar dagen van dien aard dat ik twijfelde of het wel zo verstandig zou zijn om naar de Mescherbergloop af te reizen vandaag. Ook Leo en Hans twijfelden en zaterdag hakten we de knoop definitief door. Zij zouden samen een duurloop gaan doen in hun eigen vertrouwde omgeving en ik zou het weer van zondagochtend afwachten. Vanaf een uurtje of half 10 begon het hier dan eindelijk te sneeuwen en het was voor mij meteen duidelijk, dag Mescherbergloop, tot in 2010! Wat ook een rol speelde in mijn beslissing was het dat feit dat ik al sinds zaterdag met een schrale en rauwe keel rondwandel en dat voelt niet echt prettig kan ik jullie melden. Een gevolg van het trainen in de kou de afgelopen week?

Maandag begaf ik me naar de sportschool voor een rondje fietsen en fitnessen, niets bijzonders. Wel bijzonder was de avondtraining op dinsdag. Nog nooit liep ik zo lang en tot zo laat mijn rondjes door de donkere Mijnstreek Oost omgeving. Marco begeleidde me op de fiets en brrrrrr, wat was het koud voor hem! Ik heb het niet koud gehad en was dik tevreden toen ik na 25 km en 2:40:17 (weer strak 6:29 per kilometer) thuis kwam. Maar 's avonds zo lang lopen heeft niet mijn voorkeur. Tijdens de laatste 5 km vond ik het erg vermoeiend om in het donker te lopen en moest ik ontzettend goed opletten waar ik liep. Maar het ergste was nog wel dat ik helemaal hieper de pieper thuis kwam en het maar niet lukte om in slaap te vallen.

Donderdagochtend liep ik een rondje van 5 kilometer en brrrr, toen had ik het wel koud ondanks verschillende laagjes kleren en een dikke fleece muts. Snel vergeten dit rondje van circa 5 kilometer in 'ik weet niet hoeveel minuten' want mijn Garmin had ik voor de verandering eens thuisgelaten.
Vrijdagavond liep ik samen met Marco 7 kilometer in 48:44, het was voor Marco de laatste test voor zijn 7 km debuut tijdens de Derde Kerstdagloop in Arnhem waar ik overigens de halve marathon ga lopen.

Min: Ik kwam maar tot 37 kilometer deze week terwijl ik er 52 had ingepland. Helaas gooide de sneeuw en mijn keel roet in het eten.
Plus: Mijn eerste 25 km sinds de Drachenlauf ging prima en ik heb geen reden om aan te nemen dat het met de lange duurlopen niet goed zou komen. En er is nog meer goed nieuws, John gaat me, als alles goed verloopt met de rest van onze voorbereidingen, vergezellen bij de eerste 27.5 km in Apeldoorn, yooohoooo. Super tof John, nu alleen nog even zorgen dat we samen heel blijven. En volgens mij heeft mijn DreamDuoMaatje Jacq ook nog wat in petto :-)

Op naar de laatste trainingsweek van 2009 om zo weer fris en fruitig 2010 in te gaan. Dan staat namelijk de eerste dertiger op het programma!

Foto via...

Gelezen: De WIFI-generatie / Liesbeth Hop en Bamber Delver

2009-12-17T19:51:48+01:00

Vorige week lag het nieuwe boek van Liesbeth Hop en Bamber Delver in mijn postvak met de fraaie titel: De WIFI-generatie : De jeugd op het mobiele internet : vliegensvlug en vogelvrij. Een hele mondvol en dat terwijl het boek maar 162 pagina's telt.

Er wordt in sneltreinvaart afgetrapt met een stukje geschiedenis dat 'van Marconi tot mobiel' heet gevolgd door de toekomstvisie van futurist Marcel Bullinga die gelooft in een 3D mediawolk waar alles met elkaar in verband wordt gebracht en waar het mobieltje als sleutel dient tot alles in die mediawolk.
Volgens Marcel zijn kinderen (de WIFI generatie dus) kwetsbaar in die mediawolk want hoewel ze zijn opgegroeid met al die nieuwe dingen kunnen ze nog niet bepalen wat er in die wolk nu goed of slecht is. Daarin ligt een taak voor ouders, opvoeders maar ook voor media-experts. Die laatste groep zal steeds belangrijker worden want Marcel denkt dat mediawijsheid in de toekomst een basisvaardigheid wordt, net zoals rekenen en schrijven.

De tien kenmerken van de WIFI generatie zijn:

- 100 % privacy
- Autonoom
- Altijd en overal online
- Continu traceerbaar
- Technisch razendsnel
- Download niets
- Wil gratis content
- Legt alles vast
- Wisselt uit
- Reflecteert niet

Uiteraard worden deze kenmerken in het boek nog verder uitgediept maar het voert te ver om daar in deze blogpost op in te gaan.

Het is duidelijk dat er nog een hoop werk aan de winkel is voor ons allen wat betreft mediawijsheid en verderop in het boek vind je dan ook allerlei tips hoe je dat kunt aanleren. Heel mooi, de aanbevelingen zijn apart gerubriceerd naar bijvoorbeeld ouders, onderwijs, overheid maar ook bibliotheek en mediatheek. Wij moeten de WIFI generatie serieus nemen en onder andere werken aan een nieuwe identiteit, ons verdiepen in de leefwereld van de jonge bezoekers, de WIFI generatie opzoeken maar ook onze eigen faciliteiten in beeld brengen, het aanbod aanpassen, zorgen voor meer ontmoeting en debat en ons uiteraard constant bijscholen door bijvoorbeeld mediacoach te worden. Niet geheel toevallig de opleiding die door Liesbeth Hop in 2007 is opgericht.

Het boek trapt, voor iemand die regelmatig het internet afstruint, open deuren in maar het is natuurlijk nooit verkeerd om al die kenmerken en adviezen weer eens te lezen. Waar ik me wel aan gestoord heb is het feit dat ook in dit boek (en het valt me vaker op tijdens het lezen van dit soort boeken) mijn generatie er weer bekaaid af komt. Ok, er zullen best veel dertigers zijn die niets weten van social software, mobiel internet, gaming en wat al niet meer maar eerlijk gezegd zou ik ook graag eens wat andere verhalen willen lezen.
Toppunt is het stereotype beeld dat geschetst wordt als een gezin op vakantie is en op de camping vraagt of er ook WIFI is. Die vraag komt via de kinderen en meestal via de moeder. Maar het zijn blijkbaar altijd de vaders die met de laptop op schoot zittend voor tent of caravan nog iets voor het werk doen. Duh! Vrouwen doen in die tijd de afwas of iets anders nuttigs in het huishouden?

Voor meer informatie over het boek surf je naar de bijbehorende website. Daar komt ook de afbeelding vandaan.

Lijstjestijd III : de favo concerten van 2009

2009-12-16T21:10:20+01:00

Last but nog least, de blogparty live jaarlijst over 2009. Het was geen overdreven druk concertjaar, in oktober werd er zelfs een concert geschrapt (Graham Coxon in Amsterdam) en eentje verplaatst (Kasabian in Amsterdam) naar februari. Gelukkig bleef er nog genoeg over voor een top 10 maar helaas voor de nummers 2 tot en met 10 stond de nummer 1 al snel vast.

Al vanaf het moment dat ik de kaartjes voor het Blur reünie optreden in de mailbox kreeg verheugde ik me enorm op dit optreden. Ik heb deze band namelijk een beetje (te) laat ontdekt, pas echt toen gitarist (daar is hij weer) Graham Coxon de band al lang verlaten had. Ai, niet handig maar gelukkig besloten de Blur boys dit jaar dat het tijd was om de muzikale strijdbijl te begraven en een aantal grote optredens te geven, waarvan het merendeel in de UK.

Ik was samen met Marco een van de gelukkigen (het optreden was binnen een paar minuten uitverkocht) die een ticket wisten te bemachtigen voor het allereerste geplande concert. Dat bleek uiteindelijk een van de laatste te zijn maar dat maakte het niet minder speciaal. De locatie, Hyde Park in mijn favo stad Londen, was top, het optreden subliem, de setlist goed gekozen en Yes, it really, really, really could happen op vrijdag 3 juli.

Daarna werd het moeilijk want de bands die in het lijstje staan zijn zo divers dat het soms lijkt op appels met peren vergelijken. Porcupine Tree won het nipt van White Lies vanwege de integrale uitvoering van hun laatste cd The Incident. Magertjes is dit keer de festivalscore, alleen Yeah Yeah Yeahs, Glasvegas en Arctic Monkeys wisten de top 10 te halen maar die overdonderden dan ook behoorlijk tijdens respectievelijk Polsslag en Pukkelpop.

Het bleek overigens niet makkelijk te zijn om een goed YouTube clipje te vinden van het Blur optreden. Overal gillende en springende (herken je me in het clipje?) mensen, bewegende camera's, handen voor het beeld etc. maar gelukkig kan er vanaf 2010 nagenoten worden met een heuse documentaire! Wooohooooo...

Genoeg geleuterd nu (alhoewel, voor eerdere live lijstjes klik je door via 2005, 2006, 2007 en 2008), tijd voor het laatste lijstje inclusief een link naar de verslagjes.

Update: Opvallend, er staat geen enkel Nederlands optreden in mijn lijstje...

1. Blur / Hyde Park - Londen (verslag)
2. Porcupine Tree / Ancienne Belgique - Brussel (verslag)
3. White Lies / Botanique Rotonde - Brussel (verslag)
4. Kasabian / Live Music Hall - Keulen (verslag)
5. Pure Reason Revolution / Luxor - Keulen (verslag)
6. Yeah Yeah Yeahs / Polsslag - Hasselt (verslag)
7. Glasvegas / Pukkelpop - Hasselt (verslag)
8. Oasis / Philipshalle - Düsseldorf (verslag)
9. Maxïmo Park / Gebäude 9 - Keulen (verslag)
10. Arctic Monkeys / Pukkelpop - Hasselt (verslag)

Update van de Oost West Zuid Best weblogloop (50)

2009-12-14T14:15:41+01:00

Een aantal weken geleden heb ik reclame gemaakt voor een Limburgs weblogloopje op 24 januari 2010 over de Brunssummerheide. Een aantal bloggers hebben via een reactie op mijn blog of via de mail reeds laten weten dat ze naar het zuiden des lands zullen afreizen. Leuk! Het programma is inmiddels rond en met dank aan Maurice is er nu ook een heuse aankondiging met mijn beer Gregory in de hoofdrol :-)

Je bent zondag 24 januari vanaf 11.00 u. van harte welkom bij fitnesscentrum VIPP aan de Roebroekweg te Heerlen. Het is de bedoeling dat we rond 11.30 u. richting de Brunssummerheide vertrekken en daar een rondje van circa 18 kilometer zullen lopen. Inclusief het in- en uitlopen richting hei zal het rondje uiteindelijk 19 kilometer tellen. De snelheid zal rond de 10 kilometer per uur liggen maar de snellere lopers mogen natuurlijk een stukje interval doen, liefst bergop :-)

Na een kilometer of 9 komen we aan bij de trainingslocatie van Atletiekvereniging STB en daar zal Marco klaarstaan met een hapje en een drankje. Euh, mits we niet met een heel peloton zijn want hij komt met de fiets...
Daarna vervolgens we onze weg om hopelijk rond 13.30 u. weer terug te zijn bij VIPP. Daar kun je douchen, wat drinken en een stukje vlaai eten. Als er dan nog hongerigen zijn kunnen we eventueel (ideetje van Ruud) richting Heerlen om een hapje te eten.

En ja ja, ik probeer gewoon de aandacht af te leiden van de ietwat rommelige trainingsweek die ik achter de rug heb. Weliswaar begon het voortvarend met een fiets- en een fitnesstraining maar de looptraining van een dag later sloeg ik over. Er moest een cavia begraven worden :-(
Donderdag liep ik een rondje van bijna 11 km in iets langer dan een uur en datzelfde rondje liep ik ook op zondagmiddag.
Vrijdag werkte ik een intervaltraining af op de loopband, 20 x 2 minuten, 9 tot en 13.5 kilometer per uur. De eerste 10 gingen moeizaam, de tweede 10 gingen al een stuk beter, blijkbaar moest ik even warmlopen.

De teller blijft op 30 kilometer staan maar dat moet de komende week ruim overschreden worden. Morgenavond staat er sowieso een duurloop van 25 km op het programma en komende zondag is het weer tijd voor de Mescherbergloop, met afstand een van de leukste wedstrijden hier in de regio. Dit jaar zakken Hans en Ron weer af naar het Zuiden en ze krijgen gezelschap van Ruud en Leo. Heren, ik kijk ernaar uit!

Lijstjestijd II : de favo ceedees van 2009

2009-12-13T14:35:52+01:00

Oh jee, wat hoorde ik dit jaar maar weinig cd's, de bandjesmoeheid die in april 2008 toe sloeg was ook in 2009 nog niet helemaal over. Echte nieuwkomers zul je dan ook niet in onderstaand lijstje tegenkomen. Een uitzondering is White Lies, het Engelse bandje dat in augustus 2008 op Pukkelpop al indruk maakte en in 2009 hun eerste volwaardige cd uitbracht.

De nummer een stond overigens al een tijdje vast want de derde van Kasabian is vanaf het moment van uitkomen geen seconde van mijn iPod geweest. Check de clipjes om een indruk te krijgen van de muziekjes want de top 10 herbergt een aantal verschillende genres. En ja, dankzij Graham Coxon ben ik tegenwoordig zelfs 'into' folk. Het moet niet gekker worden.

De winnaars van andere jaren? Zie 2005, 2006, 2007 en 2008.

1. West Ryder Pauper Lunatic Asylum / Kasabian (clipje)
2. To Lose My Life / White Lies (clipje)
3. The Spinning Top / Graham Coxon (clipje)
4. The Incident / Porcupine Tree (clipje)
5. Humbug / Arctic Monkeys (clipje)
6. It's Blitz! / Yeah Yeah Yeahs (clipje)
7. Amor Vincit Omnia / Pure Reason Revolution (clipje)
8. Tonight : Franz Ferdinand / Franz Ferdinand (clipje)
9. Wavering Radiant / ISIS (my space)
10. Quicken The Heart / Maxïmo Park (clipje)

Lijstjestijd I : de favo singles van 2009

2009-12-11T17:19:56+01:00

Het is weer lijstjestijd! En omdat het niet snel genoeg 2010 kan worden trap ik af met mijn favoriete tien singles van het afgelopen jaar! Net als voorgaande jaren staan er geen bandjes in die ook al in mijn nog te verschijnen cd jaarlijst staan.
Voorspelbare nummer een? Dat zal best maar ik vergeet nooit meer de aanblik van de deinende mensenmassa in de propvolle Marquee tent op de heetste en drukste Pukkelpop dag ooit. Hè Edwin? :-) De nummers 2 tot en 10 staan overigens in willekeurige volgorde.

Interesse in mijn oude jaarlijstjes? Check 2005, 2006, 2007 en 2008. Het is voor mij ook altijd weer een verrassing waar ik in de voorafgaande jaren op danste in de blogparty huiskamer.

Fijn weekend!

Bonkers / Dizzee Rascal (clipje)
Flowers & Football Tops / Glasvegas (clipje)
So Long / The Datsuns (clipje)
Falling Down / Oasis (clipje)
Rabbit Heart (Raise it Up) / Florence & The Machine (clipje)
This Momentary / Delphic (clipje)
Justine / Customs (clipje)
Meet Me On The Equinox / Death Cab For Cutie (clipje)
Young Adult Friction / The Pains of Being Pure at Heart (clipje)
Placebo - For What It's Worth (clipje)

Blogkermis: Welke criteria hanteren bibliobloggers voor kwaliteit van hun eigen informatie?

2009-12-07T13:29:07+01:00

Janneke nam een aantal weken geleden de zuurstok aan en startte een nieuwe blogkermis voor bibliobloggers. Het thema is dit keer: Welke criteria hanteren bibliobloggers voor kwaliteit van hun eigen informatie?
Eigen informatie? Daar maak ik 'even' online bronnen van want anders wordt deze post wel heel lang :-)

Maar het blijft een moeilijke vraag want hoewel ik tijdens de workshop Informatievaardigheden 'mijn' studenten probeer te leren dat ze online bronnen niet klakkeloos voor waar moeten aannemen maar dat het nuttig is om ze te controleren en langs een meetlat van diverse criteria (zie bv. deze of deze link) te leggen, betrap ik me er zelf vaak op dat ik niet consequent ben. En daarmee bedoel ik eigenlijk dat ik zelf meestal gevoelsmatig te werk ga. Of zou dat liggen aan het feit dat die criteria voor mij inmiddels zo bekend zijn door mijn werk als informatiespecialist dat ik er niet eens meer aan denk maar dat het een soort automatisme geworden is?

Voorbeeld: Tijdens een van de workshops wilde een student een site gebruiken over kickboksen. Volgens de student was de site perfect en afkomstig van een betrouwbare bron. Dat zal best maar een site die gedomineerd wordt door knipperende reclamebanners maakt op mij niet altijd een even gunstige indruk. Toen ik de student op de reclame wees en adviseerde om verder te zoeken werd ik verbaasd aangekeken. Dat wat voor mij vanzelfsprekend is blijkt niet altijd voor een ander te gelden.

Iets anders waar ik op let is of de bronnen door iemand uit mijn vakgebied zijn aangeraden. En ook daarin ga ik gevoelsmatig te werk. Ik volg een groot aantal weblogs en ik kan inmiddels redelijk bepalen (denk ik zelf…) of de bronnen die zij geven de moeite waard zijn. Het is overigens wel leuk om tijdens deze blogkermis te lezen waarop zij die kwaliteit beoordelen. En ondanks alle commotie rond kranten, burgerjournalistiek en wat al niet meer, een artikel op de site van de BBC of The New York Times mag op meer aandacht rekenen van mij dan een artikel op De Jaap.

Er is trouwens wel iets dat ik niet meer doe! Een aantal jaren geleden heb ik een paar maanden een medicijn gebruikt dat zeer zware bijwerkingen kende. Ik heb daar destijds informatie over gezocht via de databanken die mijn werkgever aanbiedt maar dat had ik beter niet kunnen doen. Wetenschappelijke studies zorgden voor onnodige onrust en sindsdien hou ik het netjes bij de informatie die ik van de dokter krijg plus de bijsluiters bij medicijnen. Neemt niet weg dat ik destijds ook stiekem op internet ben gaan zoeken…

Conclusie: Ik probeer bronnen te checken maar ga vaak gevoelsmatig te werk. Misschien wel te vaak en daarom is deze blogkermis een goede aanleiding om mijn leven te beteren en voortaan met een nog kritischer oog te kijken naar alle informatie die dagelijks over me uitgestort wordt.

Foto via...

Angsthaas (49)

2009-12-06T18:41:08+01:00

Zo, het begint eindelijk ergens op te lijken, die trainingen voor Apeldoorn. Het is me de afgelopen week zowaar gelukt om vier keer te lopen en op een weektotaal van 50 kilometer uit te komen.

Het begon voortvarend op maandag met een heerlijk duurloopje in mijn uppie door het Limburgse land. Nadeel van alleen, ik loop dan het liefste niet te ver weg van (t)huis. Klinkt suf maar dit jaar ben ik blijkbaar een echte angsthaas geworden. Er zijn hier in de buurt leuke routes buiten de bebouwde kom te vinden maar ik maak toch vaak hetzelfde rondje. En dat loop ik dan vaak een aantal malen. Ik weet het, heel erg saai maar op een of andere manier vertrouwd en ik vind het ook niet erg. Toch besloot ik om maandag de stoute schoenen aan te trekken en eens wat verder weg te dwalen. Het resulteerde in een loopje van bijna 13 kilometer in 1:16:16. Lekker gelopen met een gemiddelde van precies 6 minuten per kilometer.

Op woensdagavond dan toch maar weer mijn vertrouwde rondje. Het was tenslotte al donker en tijdens dit rondje hoef ik niet zo vaak over te steken en op te letten voor verkeer. Ik liep iets meer dan 8 kilometer in 44:02. Mijn gemiddelde was 5:25 per kilometer en ik kwam daardoor redelijk afgebeuld thuis. Pijn is fijn?

Vrijdagavond was het super slecht weer, het regende flink en ik was blij dat ik een uurtje in de sportschool kon gaan lopen. Ik weet dat de meeste hardlopers een hekel hebben aan loopbanden maar als je, zoals ik, niet bij een atletiekvereniging zit en dus niet de beschikking hebt over een atletiekbaan, kan het een uitkomst zijn.
Ik deed een heerlijke intervaltraining waarbij ik twee keer het 6/5/4/3/2/1 programma liep. Eerst 6 minuten op 9 km per uur gevolgd door 5 minuten op 10 en het laatste minuutje op 14 per uur. Het ging super en tijdens mijn tweede training raakte ik tijdens het 4 en 3 minuten blokje zelfs in een heerlijke flow. Ik had nog uren (nou ja, niet echt natuurlijk) door kunnen lopen op dat tempo.

Voor vandaag stond er een duurloop van 135 minuten op het programma. Wendy zou de eerste 15/16 kilometer meelopen en Marco zorgde onderweg voor de hapjes en de drankjes. En geloof het of niet maar ik kan het dus toch, langzamer lopen! We liepen een pittig rondje met veel op en af en ik was thuis na 2:22:31 en 22 kilometer. Dat is een gemiddelde van 6:28 per kilometer.

De komende week ga ik wat gas terugnemen omdat ik door omstandigheden mijn volgende langere duurloop pas op maandag kan lopen.

Foto via...