Paragrafen

Voor paragrafen is het element bijzonder eenvoudig in gebruik. Het element wat we hiervoor gebruiken is het <p>-element, en het enige wat je hiermee hoeft te doen is <p> voor een alinea/paragraaf zetten en </p> aan het einde. Bijna geen voorbeeld benodigd, maar voor het gemak toch eentje:

<p>Dit is een paragraaf. Dat kan je zien omdat zowel boven
als onder deze blok tekst een witregel verschijnt, zo wordt
het onderscheid met andere paragrafen duidelijk. Met behulp
van CSS is
dat aan te passen, en kan je ook de eerste regel
laten inspringen.</p>

Belangrijke eigenschap van paragrafen, maar eigenlijk van alle tekst van HTML is dat ze dubbele spaties, enters en inspringingen met behulp van de tab-toets negeren. Als je dat gedrag wil aanpassen, dien je in plaats van het <p>-element het <pre>-element te gebruiken. Deze is op dezelfde manier te gebruiken als het <p>-element, maar toont de tekst exact zoals deze is ingevoerd tussen begin- en eindtag. Nadeel is wel dat de tekst standaard in een zogenaamd non-proportioneel lettertype wordt getoond, net zoals tekst uit typemachines of de codeblokken op deze site. Om dit aan te passen dien je gebruik te maken van CSS. Een voorbeeld:

<pre>Dit is een preformatted paragraaf. Dat kan je
zien omdat zowel boven als onder deze blok tekst een
witregel verschijnt, zo wordt het onderscheid met andere
paragrafen duidelijk. Maar in deze paragraaf
worden       alle spaties,
enters

en tab-inspringingen getoond, in een lettertype
dat ook door een typemachine wordt gebruikt.</pre>

Gelukkig is er ook een element waarmee je het afbreken van een regel ook kan regelen zonder meteen met een ander lettertype opgescheept te zitten, het <br>-element. Dit is best een bijzonder element, omdat het geen sluittag heeft, zoals veel andere HTML-elementen. Wanneer men gebruik maakt van XHTML dient men dan ook nog een extra slash te gebruiken, en het element komt er dan uit te zien als <br/>. De makers van deze site gebruiken echter gewone HTML in de voorbeelden, de redenen waarom kan je op de speciale pagina lezen. Een voorbeeld van het <br>-element:

<p>Van: €9,95<br>Voor:€10,95</p>

Hoewel dit voorbeeld op één regel staat, zal het worden weergeven op twee regels.

Koppen

Of je nu maar een beetje tekst hebt, of heel veel, je wil dit toch graag organiseren. HTML bied genoeg mogelijkheden voor allerlei soorten koppen. Met de elementen <h1> tot en met <h6> kan je zes verschillende groottes koppen maken die gaan van heel groot (<h1>) tot kleiner dan normale tekst (<h6>). Het zijn zelfstandige elementen, dus ze worden buiten een paragraaf geplaatst.

Hoewel je volledig vrij bent om koppen in elke willekeurige voorbeeld te gebruiken, is het toch een goed idee om ze op de meest logische manier te gebruiken: <h1> voor de paginatitel, <h2> voor de paragrafen en <h3> voor subparagrafen. Heel misschien heb je <h4> dan nog nodig, maar kijk dan uit dat je de tekst niet te ingewikkeld en te lang maakt. Heb je vijf of zes niveau's koppen op je pagina, dan moet je waarschijnlijk eens gaan kijken of de tekst niet beter gestructureerd kan worden.

Tenslotte nog een stukje voorbeeldcode:

<h1>Pagina over bla bla</h1>
<p>Dit is een hoop gebla bla bla</p>
<h2>Varianten van bla bla</h2>
<p>Er zijn veel varianten van bla bla.</p>
<h3>Bla bla zonder tekst</h3>
<p>Alleen maar bla bla</p>
<h3>Bla bla als vervolgtekst</h3>
<p>Tekst die wordt aangevuld met bla bla</p>
<h3>Andere tekst als bla bla</h3>
<p>Bijvoorbeeld Lorum Ipsum</p>

De lettergroottes zijn instelbaar via CSS, daarover lees je binnenkort meer.

Scripts zijn stukken code in een programmeertaal die aan een webpagina worden toegevoegd. Door gebruik te maken van die code, wordt de pagina voorzien van allerlei extra mogelijkheden. Op de pagina waar dit artikel staat zie je hier al een paar voorbeelden van. Je kan op de artikelen reageren, en die verschijnen dan (meestal) direct op de site. En als je die reactie aan het schrijven bent, kan je deze direct voorzien van wat opmaak.

Voordat ik je nog verder in de wonderlijke wereld van scripts introduceer, is er eerst een stukje uitleg nodig. Er zijn namelijk twee soorten scripts: client-side scripting en server-side scripting. Tussen beiden zit namelijk een groot verschil.

Client-side scripting

Client-side scripting zijn scripts die worden uitgevoerd op de computer van de bezoeker. Zodra deze de webpagina opent, worden, indien de bezoeker dit heeft ingeschakeld, de scripts direct naar zijn computer gedownload, en uitgevoerd door de browser van de bezoeker. Voor de bezoeker hoeft dit niet altijd (direct) merkbaar te zijn. De meest gebruikte scripttaal voor client-side scripting is Javascript.

Met Client-side scripting worden voornamelijk verbeteringen in de webpagina aangebracht, omdat het beperkt is tot bewerkingen op de computer van de bezoeker, en niet op de webserver, de computer waarop de webpagina's zijn opgeslagen. Daardoor zijn heel veel dingen niet mogelijk met Javascript. Toch bevatten veel pagina's Javascript, want wat het wel kan, kan vaak weer niet met server-side scripting.

Server-side scripting

En dat brengt ons bij de andere vorm van scripting. Zoals de naam misschien al een beetje suggereert wordt deze term gebruikt voor scripts die op de webserver waar de website op staat wordt uitgevoerd. Op deze webserver is speciale software geïnstalleerd die de scripts uitvoert. In tegenstelling tot bij client-side scripting, bestaan er van deze vorm van scripting verschillende varianten, waarbij PHP, ASP.NET, Coldfusion en Ruby on Rails de bekendste en populairste van zijn.

Server-side scripting wordt vaak gebruikt in combinatie met een database, waarin gegevens opgeslagen kunnen worden. De website bestaat dan voornamelijk uit programmeercode die de inhoud uit de database halen. Hierdoor worden ook online bewerkingen en toevoegingen van informatie mogelijk, en dus ook populaire onderdelen als een weblog, een forum, een gastenboek of een fotogalerij.

Maar wat heb ik hier nu aan?

Scripting is een van de onderwerpen die regelmatig terug zullen komen op Webbish. Voorlopig vooral oppervlakkig, maar later ook dieper. Toch is een korte introductie handig, zeker wanneer je een website gaat uitwerken. Je weet dan welke technologie je nodig hebt om bepaalde functionaliteit uit te werken. Het mooie is, is dat je niet altijd zelf in staat hoeft te zijn om ook echt de programmeertaal te leren, er worden zeer veel softwarepakketten uitgebracht, van heel duur tot vrij downloadbaar. Voor veel soorten websiteonderdelen zijn pakketten beschikbaar, en daarover kan je in de toekomst zeker een paar artikelen verwachten.

• Het zwarte gedeelte is gewone tekst. Het staat tussen twee tags in, dus deze tekst wordt getransformeerd in datgene wat een tag doet (in dit geval aanklikbaar gemaakt).
• Het rode gedeelte zijn de tags, zoals altijd getoond in punthaken. Vooraan zien we een openingstag (de afsluitende punthaak zien we vlak voor de zwarte tekst), en achteraan zien we de sluittag.
• Het groene gedeelte is een attribuut. Een attribuut heeft bijna altijd een waarde, en dan wordt de naam van het attribuut gevolgd door een is-teken (=), en daarna twee dubbele aanhalingstekens.
• Tussen twee dubbele aanhalingstekens komt de waarde van een attribuut, in dit geval weergeven met de paarse kleur.

Een element hoeft niet altijd een attribuut te hebben, net zo goed als het mogelijk is meer dan één attribuut te hebben (zo heeft in de HTML-code voor dit artikel de afbeelding wel zes attributen!).

Nesten

Tot zover het eenvoudige gedeelte. Het hele concept van HTML is dat elementen in elkaar gebruikt worden, het zogenaamde nesten. Dit gaat eigenlijk bijna vanzelf, want als je inhoud aan het schrijven bent in een webpagina doe je dit al standaard tussen de begin- en eindtag van het <body>-element. Dat is echter op vrij grote schaal. Op iets kleinere schaal is bijvoorbeeld dit voorbeeld:

<b>Dikgedrukte tekst</b>
<i>Cursieve tekst</i>
<b><i>Dikgedrukte, cursieve tekst</i></b>

Foto gemaakt door
Frangipani Photograph
op Flickr.

Hier combineren we direct twee elementen, namelijk <b> voor dikgedrukte tekst en <i> voor cursieve tekst. Wanneer we dit soort constructies doen, moet je wel opletten! Het is belangrijk dat je de elementen precies andersom sluit dan je opent. Begin je dus eerst met <b> en dan met <i>, dan moet eerst <i&gt; worden afgesloten voordat je <b&gt; kan afsluiten. Dit klinkt heel lastig, en vergelijk het daarom eens met Russische poppetjes. Je kan een klein poppetje niet compleet maken als deze zit opgesloten in een grote pop. Je moet ze daarom in de juiste volgorde in elkaar zetten. En zo werkt het ook bij HTML-elementen.

Nesten is een belangrijk concept binnen HTML. Je zal zien dat de effecten hiervan later ook terugkomen in het opmaken van webpagina’s met HTML. Voorbeelden hiervan zullen binnenkort op Webbish verschijnen.

Voor internetadressen wordt, in tegenstelling tot Windows, gebruikt gemaakt van zogenaamde forward slashes (/). Zo ook bij het maken van relatieve hyperlinks. Wanneer je dus van Windows gebruikt maakt, moet je bij het maken van relatieve adressen dus opletten dat je de slashes net andersom dan in de adresbalk van Windows Verkenner opschrijft. Websites maken net zoals het computersysteem gebruik van een mappensysteem. Voor een bestand wat dan een map dieper ligt is het maken van een verwijzing dus niet erg moeilijk:

<a href="mapnaam/bestandsnaam.html">Link</a>

Je kan zoveel mappen in elkaar maken als je wilt:

<a href="adres/met/heel/veel/mappen.html">Link</a>

Maar op de pagina's die met deze hyperlinks worden gelinkt is het handig als je ook weer terug kan linken. Deze links komen er dan zo uit te zien:

<a href="../index.html">Link</a>
<a href="../../../../index.html">Link</a>

Zoals je in deze voorbeelden kan zien betekenen twee puntjes gevolgd door een slash forward (../) dus dat je een map omhoog gaat. Mensen die wel eens met een commandoregel hebben gewerkt zal dit vertrouwd overkomen. Je kan ook alles combineren. Als je bijvoorbeeld van het eerste voorbeeld naar het tweede voorbeeld wil, krijg je dit:

<a href="../adres/met/heel/veel/mappen.html">Link</a>

Je moet dus eerst omhoog naar de eerste gemeenschappelijke map, en vanaf daar weer de mappenstructuur vervolgen. In dit voorbeeld is dat toevallig ook de map waar de homepage in staat, maar het kan ook anders zijn. Er is ook nog een trucje om veel gedoe met deze lange adressen te vermijden. Daarover zal binnenkort meer verschijnen op Webbish.

Opbouw van een hyperlink

Net zoals veel andere HTML-elementen bestaat het <a>-element uit een openingstag en een sluittag. Tussen deze twee tags in staat de tekst die aanklikbaar is. Een voorbeeld:

<a href="http://www.nu.nl/">Bezoek Nu.nl</a>
<a href="index.html">Ga naar de homepage</a>

Hierbij valt meteen het attribuut href op. Dit attribuut wordt gebruikt om het adres van de webpagina die gelinkt moet worden op te geven. Dit kan een absoluut adres zijn (zoals in het voorbeeld naar Nu.nl) of een relatief adres (zie het tweede voorbeeld). Een relatief adres is in principe altijd op dezelfde site. Het href-attribuut zelf is altijd aanwezig bij dit element, tenzij je een anker plaatst (zie verderop).

Niet alleen naar webpagina’s: e-mailadressen

Het mooie van hyperlinks is dat ze niet alleen naar webpagina’s hoeven te verwijzen. Ook e-mailadressen zijn eenvoudig te linken met het <a>-element. Voordat ik hier een voorbeeld van geef, toch eerst een waarschuwing. Het linken van een e-mailadres wordt steeds vaker als ongewenst beschouwd. Er zijn geautomatiseerde robots actief die het internet afspeuren voor e-mailadressen om spamberichten naar te sturen. Link ook niet naar e-mailadressen anders dan die van jezelf, als je het beste met die ander voorhebt.

Na deze broodnodige waarschuwing volgt dan alsnog een mooi voorbeeld van een e-mail hyperlink:

<a href="mailto:example@example.org">E-mail versturen</a>

Zoals te zien is wordt een e-mailadres vooraf gegaan door mailto:, maar is het e-mailadres en het gebruik van het href-element niet anders. Bij het e-mailadres kunnen ook nog extra opties worden ingebouwd, zoals een onderwerp. Dat ziet er zo uit:

<a href="mailto:example@example.org?subject=Voorbeeld">E-mail versturen</a>

Handig, omdat je zo het e-mailbericht wat kunt sturen.

Binnen een pagina linken

In plaats van het attribuut href te gebruiken, kan je ook het attribuut name gebruiken. Dan maak je geen link, maar een anker aan. Dit wordt dan ook geen hyperlink, maar een plek waar je naar kan verwijzen. Dit ziet er ongeveer zo uit:

<a name="sectie"></a>
<a href="#sectie">Ga naar sectie</a>
<a href="langepagina.html#sectie">Ga naar sectie</a>

Met name maak je een anker voor een sectie van je webpagina aan. In het href-attribuut kan je naar dit anker verwijzen, of dat nu op dezelfde pagina is of niet. De naam van de sectie wordt vooraf gegaan door een hekje (#). Dat betekend niet dat maar een deel van de pagina geladen wordt, alleen de schuifbalk wordt direct naar de juiste plaats gestuurd.

Binnenkort vind je op Webbish een uitgebreid artikel over hoe relatieve links te maken zijn door de gehele site heen. Blijf dus op de hoogte, en schrijf je in voor onze RSS-feed!

Bestandsnamen

Het maakt niet zo heel erg veel uit hoe je je bestanden noemt, maar er zijn wel een aantal tips:

• Wees consequent met de bestandsextensies bij een type bestand. Gebruik bijvoorbeeld altijd .html bij HTML-bestanden, en niet .htm en .html door elkaar heen.
• Gebruik geen spaties in mapnamen of bestandsnamen. In de adresbalk van je browser komt dit eruit te zien als %20, nog los van het feit dat sommige computers geen spaties in bestandsnamen kunnen verwerken. Een alternatief voor bestandsnamen is een underscore (_) of een koppelteken (-). In recente jaren heeft de laatste de voorkeur gekregen bij webontwikkelaars.
• Gebruik geen hoofdletters in mapnamen en bestandsnamen. Op computers met Windows, wat de meeste computergebruikers hebben, maakt het niet zo veel uit. Maar op Linux en Unix, de meest gebruikte besturingssystemen voor servers, maakt dit wel uit. Het zou vervelend zijn als bezoekers een foutmelding krijgen op de website terwijl het op je eigen computer perfect werkt.
• Gebruik geen vreemde tekens in bestandsnamen. Andere tekens dan cijfers, letters en streepjes gebruik je liever niet. Geen letters met accenten dus.

Soorten bestanden

Een website bestaat uit verschillende soorten bestanden. Niet al deze soorten bestanden hoeven aanwezig te zijn, maar voor de volledigheid zijn ze hier wel vermeld. We hebben het hier over de volgende soorten bestanden

• Webpagina’s. Wanneer deze in normale HTML zijn geschreven zijn de meest voorkomende bestandsextensies .htm en .html. Wees consequent met de extensie die je gebruikt, dit om veel ergernis te voorkomen. Mocht je voor (een deel) van de website een programmeertaal gebruiken, bijvoorbeeld PHP, overweeg dan toch om alle bestanden dezelfde bestandsextensie mee te geven. De pure HTML-pagina’s worden hierdoor wel iets trager geopend, maar je kan eenvoudiger uitbreiden en je voorkomt verwarring bij jezelf.
• Opmaakbestanden. Dit zijn bijna altijd bestanden met CSS-opmaakregels, en de bestandsextensie hiervan is .css
• (Java)scriptbestanden. Dit zijn bestanden met programmeercode die op de computer van de bezoeker wordt uitgevoerd, bijvoorbeeld voor grafische effecten. Bijna altijd is dit geschreven in Javascript, en de bestandsextensie hiervan is .js
• Afbeeldingen, zoals pictogrammen en foto’s. Er zijn voor afbeeldingen op websites drie afbeeldingen gangbaar: GIF, JP(E)G en PNG. De technologie van GIF-bestanden is verouderd, het advies is om alleen JPG en PNG-bestanden te gebruiken. JPG is ideaal voor foto’s, alle andere afbeeldingen zijn dus het beste een PNG-afbeelding. De bestandsextesies zijn .gif, .jpg en .png. Er zijn ook diverse andere formaten om afbeeldingen weer te geven, maar deze worden niet door alle browsers ondersteund of zijn gewoon niet praktisch. Het bekende Windows-afbeeldingstype BMP levert bijvoorbeeld gigantisch grote bestanden op zonder bijkomend voordeel. Niet gebruiken dus!
• Overige media, zoals video of flash. Voor Flashbestanden wordt meestal .swf als extensie gebruikt, voor video zijn verschillende soorten videobestanden in gebruik. De meest voorkomende zijn .wmv, .mov en .rm (Windows Media, Quicktime en Realplayer). De laatste jaren wordt het steeds gebruikelijker om video’s als Flash Video af te spelen, omdat hiervoor gebruik kan worden gemaakt van de algemene Flashplugin. Binnenkort verschijnt een artikel voor de beste mogelijkheden hiervoor.
• Downloads en bijlages. Soms kan je wat te downloaden aanbieden. Hiervoor worden meestal gecomprimeerde bestanden voor gebruikt (.zip). Voor documenten wordt het gebruik van PDF-bestanden aanbevolen, deze zijn beter geschikt voor weergave dan Office-bestanden zoals Word of Excel.

Indelen

Zoals gezegd staat het kiezen van bestandsnamen redelijk vrij, hier is maar een uitzondering op. Voor de hoofdpagina in een map (mochten er webpagina’s in een map staan) is het vrij gebruikelijk dat dit bestand index heet, dus bijvoorbeeld index.html of index.php. Bij Windows-servers wil het nog wel eens voorkomen dat het default is, dus default.aspx. Vraag hiernaar bij de persoon of bedrijf waar je de website online zet.

Over het algemeen hou je een mappenstructuur bij waar verschillende typen bestanden van elkaar gescheiden zijn. De mappen met daarin de opmaakbestanden, scripts en afbeeldingen kunnen allemaal een aparte map zijn in de hoofdmap van je website, of een submap in een andere map. Van beiden een voorbeeld:

/images/ -> afbeeldingen
/style/ -> opmaakbestanden
/scripts/ -> scripts
/media/ -> overige mediabestanden, wellicht nog verdeelt in submappen
/files/ -> downloads
/index.html

Een mogelijkheid is om submappen te gebruiken:

/files/images/
      /style/
      /script/
      /media/
      /downloads/
imdex.html

Als je wil voorkomen dat bezoekers een bestandenlijst zien als ze een adres van een map intypen, kan je een leeg HTML-bestand in de map zetten. Er zijn ook andere mogelijkheden, die later op deze site worden besproken.

De bovenstaande mappen opzet is een voorbeeld, je kan hier gerust van afwijken. Je zou bijvoorbeeld alle mediabestanden (afbeeldingen, video en flash) in een map te kunnen plaatsen, of om een map anders te noemen. Ik kies er bijvoorbeeld voor om downloads in een map files te plaatsen, zodat de naam downloads beschikbaar blijft voor een map met webpagina’s over de downloads.

Het nadeel van mappen is dat het maken van links naar andere bestanden iets ingewikkelder is dan alleen een bestandsnaam vermelden. Daarom komen we hier binnenkort in een speciaal artikel op terug.

Een laatste tip is: Schrijf je (beoogde) mappenstructuur eens uit op een papiertje, gewoon met een pen. Vaak zie je dan al direct of je iets vergeet of dat je juist te ver gaat met het gebruik van mappen.

<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/strict.dtd">
<html>
<head>
<title>Titel</title>
</head>

<body>
</body>
</html>

Zoals te zien stelt het eigenlijk niet zo heel erg veel voor, laten we er even stap voor stap doorheen lopen.

De eerste regel kan er soms wat anders uitzien, en wordt ook wel de Doctype genoemd. Dit geeft aan de browser door welke versie van HTML of XHTML wordt gebruikt, en waar de regels hiervan te downloaden zijn. Ook voor jezelf kan dit handig zijn, zo weet je welke syntaxis je moet aanhouden bij het bewerken van een document.

Vervolgens wordt het element <html> geopend. Pas helemaal aan het eind van het document wordt dit weer afgesloten, en alles wat er dus in de pagina zit bevind zich binnen dit element. Het heeft verder weinig nut voor de ontwikkelaar zelf. Er zit wel een uitgebreid technisch verhaal achter, maar dat is niet echt interessant.

Een pagina bestaat in HTML verder uit grofweg twee delen. De <head> en de <body>. In de head staat allemaal extra informatie. Op de titel van de pagina na (daarvoor dient het <title>-element) zal de bezoeker van de webpagina dit allemaal niet zien. In de <body> daarentegen komt juist alle inhoud van de pagina terecht. Dit deel van de pagina wordt, op enkele uitzonderingen na, wel gezien door de bezoeker van de website.

Tenslotte, helemaal aan het eind, zien we zoals gezegd het <html>-element weer terug, in dit geval met het afsluitende element.

Dit alles wordt in een HTML-bestand opgeslagen. Hier zijn zoals je hier kan zien een heleboel smaken van.

CSS, de afkorting voor Cascading Style Sheets, is een technologie die in combinatie met HTML gebruikt wordt. CSS is primair bedoeld om pagina’s vorm te geven, en zo onnodige ballast in HTML-bestanden te reduceren. Maar in de loop der jaren wordt CSS ook steeds meer gebruikt om spectaculaire effecten te bereiken, regelmatig in combinatie met Javascript. Kennis van CSS is niet vereist om webpagina’s te kunnen maken, maar veel mogelijkheden van HTML worden niet meer gebruikt doordat CSS betere mogelijkheden heeft. En er zijn nog meer redenen.

1. CSS is geavanceerder dan HTML. HTML kan een hoop, maar CSS kan nog veel meer. Met CSS kan de opmaak van de pagina tot in de puntjes geregeld worden, van heel eenvoudig tot gigantische ingewikkelde instructies. Hiervoor is een hoop werk nodig, maar met een kleine inspanning zijn er meer mogelijkheden. Allerlei zaken die in HTML onmogelijk zijn, zijn met CSS in een handomdraai te regelen.
2. CSS kan hergebruikt worden. De opmaakregels voor CSS hoeven niet in het HTML-document zelf opgenomen te worden, de opmaakregels kunnen in een los bestand geplaatst worden en met HTML aan een document gekoppeld worden. Zo kan je een bestand steeds opnieuw gebruiken en worden wijzigingen in het CSS bestand meteen op al je pagina’s doorgevoerd
3. Standaardisatie is geen eenheidsworst. HTML en CSS samen bieden genoeg gereedschappen om één CSS-bestand toch vele verschillende opmaken te verkrijgen. Met verschillende elementen en attributen voor HTML zijn elke keer andere resultaten mogelijk.
4. Flexibel. De C in de naam CSS staat voor Cascading, overlappend. Opmaak in CSS-bestanden kan altijd overschreven worden, je staat ook als je CSS gebruikt volledig vrij om de opmaak altijd aan te passen waar je dat wil doen.
5. Idealistisch. Idealisten willen dat op het internet inhoud van opmaak en actieve inhoud worden gescheiden. Dit ideaal is haalbaar met het gebruik van CSS. Hierdoor kan een internet ontstaan dat beter door machines leesbaar is.
6. Niet alleen voor HTML. CSS is ook te gebruiken voor aan XML-gerelateerde talen, XML zelf en in combinatie met XSLT, de opmaaktaal voor XML.

Toegegeven, CSS heeft een moeilijkere syntax, schrijfwijze, dan HTML. Maar de mogelijkheden van CSS zijn wel zeer krachtig, en maken dit nadeel zeer zeker overkomelijk.

Mocht je nu geïnteresseerd zijn geraakt in CSS, dan ben je hier op het juiste adres. In de artikelen die nu op deze site staan en de komende tijd zullen volgen, kan je goed en snel kennismaken met alle facetten van HTML.

1. HTML is eenvoudig te leren. Zoals al gezegd tijdens de inleiding is HTML bijzonder eenvoudig te leren en in gebruik. HTML bestaat uit heel simpele blokjes die samen een webpagina vormen, en daartussen zit de tekst. Deze blokjes, die we elementen noemen, staan tussen punthaken. Ze zijn vaak een logische afkorting van de engelse naam voor iets, dus je hebt zeker niet te maken met cryptische afkortingen, waar sommige programmeertalen nog wel eens last van hebben.
2. Uiterlijk van pagina’s gemaakt door software. Ook systemen als WordPress, waarmee je websites kan maken, maken gebruik van HTML. Voor de vormgeving gebruiken ze zogenaamde thema’s. Deze thema’s bestaan uit bestanden waarin speciale codes verwerkt zitten in normale HTML. Wil je deze zonder hulp aan kunnen passen, dan is kennis van HTML bijzonder nuttig.
3. Berichten schrijven. De kracht van de softwaresystemen is dat je er erg eenvoudig berichtjes mee kan publiceren. Vaak zit hiervoor een zogenaamde WYSIWYG-bewerker ingebouwd, maar er wordt vaak ook de mogelijkheid aangeboden om de tekst op te maken met HTML. Soms kan je HTML ook gebruiken om reacties te plaatsen op artikelen op je eigen site of andere site. Hierbij is wat kennis van HTML dus superhandig!
4. Opstapje naar andere technieken. HTML is zoals gezegd eenvoudig te leren, en vormt hierdoor een mooi opstapje naar andere, meer ingewikkeldere technieken, zoals XML, maar vooral naar aanverwante technologieën als XML Schema, XSLT of XPath. Schaam je zeker niet als je deze termen niet kent, deze zijn op dit moment nog niet van noemenswaardig belang voor het maken van een website. Mocht je meer willen weten, lees dan op je gemak de gelinkte pagina’s op Wikipedia eens door.

Mocht je overtuigd zijn, dan ben je hier goed! Met de artikelen die de komende tijd op deze website zullen verschijnen kan je eenvoudig en snel kennis maken met HTML en aanverwante technieken.