پابرهنه‌ی برخط

بش‌شانسی، آنتن خراب و تیم نابود

symoniri@gmail.com (SYM) — Thu, 28 May 2009 09:22:00 +0000

دیشب، بعد از مدت‌ها قهر با فوتبال زیبا، خیلی جدی و به قصد قربت، قرار بود ناسلامتی بنشینم و از فوتبال دو تا تیم فوق‌العاده‌ی این روزها لذت ببرم. حدود یازده و بیست دقیقه زدم روی شبکه‌ی سه، طبق معمول شبکه‌ی سه روی Intel-sat به باد رفته بود. ‍پریدم بیرون تا سیم آنتن را برپا کنم، اما سیم نبود. از قرار معلوم، چند هفته‌ی پیش، سیم آنتن یی‌هو کنده شده و ما بی‌خبر.

چه کنیم؟ تمام شبکه‌های ورزشی موجود (اون‌هایی که باز می‌شدن) وارسی شدند، یا بسکتبال پخش می‌کردند یا فوتبال آسیایی بین تیم‌های الاتحاد و الشباب یا آن یکی و پاختاکور، از رادیو گوش کردم و بعد از گل دوم با صورتی کش آمده خوابیدم. چه ربطی به بش‌شانسی دارد؟

بش‌شانسی، می‌تواند این باشد که هم تیمی که طرفدارش هستی بدون هیچ دفاعی ببازد، هم نتوانی حداقل پا به توپ شدن لیونل مسی را ببینی که آن جای‌ات نسوزد و هم گزارشگر رادیو هر گذشتن توپی از دایره‌ی مرکز زمین را به عنوان فرصتی طلایی به‌ت غالب کند.

» اصلا بش‌شانسی یعنی چه؟

» خیر سرمون اومدیم چیدمان صفحه کلید رو فارسی کنیم و مثلا جای «پ» رو درست کردیم اما زدیم چشم‌اش رو هم کور کردیم. این را بگذارید به جای عذرخواهی بابت «پ»های معدوم شده‌ی این چند خط.

پنج دقیقه رویای لعنتی

symoniri@gmail.com (SYM) — Mon, 11 May 2009 03:46:00 +0000

یک قاتل و یک شاهد قتل بعد از 33 سال* قرار است رو در روی هم در یک برنامه‌ی تلویزیونی آشتی کنند، اما همه‌اش این نیست. قاتل که در هنگام ارتکاب قتل، 17 ساله و عضو UVF بوده، تمام این سال‌ها شاهد را در همه جا حاضر و ناظر می‌دیده و شاهد که به خاطر شماتت‌های مادرش و بعد از آن مرگ پدر و مادر غصه‌دارش، همه‌ی این سال‌ها در عذاب بوده، منتظر فرصتی‌ست برای انتقام؛ پنج دقیقه‌ی رویایی که شاید همه‌ی دردها و حسرت‌های این سال‌ها را با لذتی هرچند کوتاه عوض کند. اما رویای لعنتی آن پنج دقیقه لذت، از یادش برده که زندگی کند و از زندگی‌اش لذت ببرد، تا جایی که قاتل یادش می‌اندازد.

فیلم Five Minutes of Heaven مقداری Liam Neeson دارد که خوب است و عادی، مثل همیشه، اما James Nesbitt هم دارد به نقش شاهد قتل، که فوق‌العاده است.

* در IMDB نوشته که بعد از 25 سال و در ویکی‌پدیا نوشته 33 سال، در خود فیلم هم که 33 سال خب.

» مدخل ویکی‌پدیای فیلم

و آیا اصلا پرداخت مالیات، همه‌ی کارکنان دولت را نوکر ما می کند؟

symoniri@gmail.com (SYM) — Thu, 07 May 2009 09:36:00 +0000

خب، راستش این هم سوالی‌ست بالاخره. به‌خصوص وقت‌هایی که ارباب رجوع محترم، به واسطه‌ی کاری درب اتاق دیگری معطل است و در عوض به ما که در اتاق دیگری هستیم و کارمان چیز دیگری‌ست نگاه‌هایی در مایه‌های فحش‌های رکیک می‌کند. البته ما که ته دل طرف نبودیم و قصد چسباندن وصله هم نداریم خدای نکرده، اما چشم‌هایش چیز خوبی را نوید نمی‌داد.

یا وقت‌هایی که راننده‌های کامیون با زیرپیراهن و شلوارهای مامان‌دوز گله گشاد می‌آیند داخل ساختمان و یقه‌ی اولین نفری که می‌بینند می‌گیرند و پول حمل بارشان را طلب می‌کنند. این بنده‌خداها چه می‌دانند که مثلا یک فرآیند تبدیل بارنامه به سند و گرفتن چهار میلیون امضا و تبدیل شدن به چک و پول طول می‌کشد، یک مثلا “عباس آقا نامی” در باربری فلان‌شهر یک کاغذ (بارنامه) داده دستش و گفته “بار رو می‌رسونی پول رو می‌گیری جَلدی برمی‌گردی کار داریم”، مثلا.

جمله‌های آشنای مضحکی هم مثل “من نوکر ملت هستم”، به این آتش دامن می‌زند. ملت، دولت نوکر ما نیست، دولت ابزاری‌ست برای هدایت و کنترل منابع و مصارف که ما همدیگر را نخوریم، البته به جز دولت نهم که همه‌مان را شهید کرده از آن لحاظ.

باید این را یاد بگیرم که از جای درست متوقع باشم، وقتی با حسن کار دارم، یقه‌ی حسین توی دستم چه کار می‌کند؟
بگذریم…

اصلا بلاگر برای عنوان مطالب هم فکری کرده یا نه؟

symoniri@gmail.com (SYM) — Tue, 05 May 2009 10:44:00 +0000

عرض کنم خدمت شما که اول اینکه می‌دانم بعد از این همه ننوشتن و گم و گور شدن، یی‌هو آمدن و این طوری نوشتن اصلا خوب نیست، اما بدانید و آگاه باشید که زندگی آفلاین، همراه با طعم فیلم و مثل خر کار کردن برای دولت هم گاهی می‌چسبد، والله. باور نمی‌کنید؟ این شما و این چسب رازی، امتحان کنید تا بچسبد.

بگذریم، گاهی شده که وبلاگ توپی پیدا کنید و مشترک فید/خوراک‌اش شوید و مثل کنه، همه‌ی نوشته‌هاش را تیک اشتراک بزنید در گودر، اما نالان و خسته باشید که چرا مطالب عنوان ندارند و هی آن ترکیب نحس (title unknown) روی جگرتان یورتمه برود و کاری از دست‌تان برنیاید. من وبلاگ منصفانه را دوست دارم و برای نویسنده‌اش -هر که هست- احترام قائل هستم، البته با حفظ فاصله‌ی شرعی و قانونی. اینجا می‌نویسم، شاید به درد دوستان دیگر هم خورد.

در بلاگر باید کادر عنوان مطلب را فعال کرد، در «تنظیمات» و در برگه‌ی «قالب‌بندی»، به گزینه‌ی «نمایش قسمت عنوان» بله بگویید، و بدانید و آگاه باشید که همه‌ی بله‌ها، معنی یکسانی ندارند. انتخاب زبان فارسی در داشبورد فراموش نشود، لطفا.

» همین‌جوری محض الکی امتحان کردم و نتیجه این شد که بلاگر گویا از تبخیر درآمده، عجب حکایتی داریم.

والدین مثبت

symoniri@gmail.com (SYM) — Sun, 26 Apr 2009 09:39:00 +0000

خدمت شما عرض کنم که یکی از معضلات والدین، برخورد با بچه‌هاست؛ اینکه مثلا چگونه می‌شود نظم را یادشان داد. خدا را شکر که هنوز برخی از سایت‌ها از دست عموی ملعون‌مان در امان مانده‌اند، نمونه‌اش هم KidsHealth که حالا افتاده‌ام لای Positive Parentاش، همین.

عجب!

symoniri@gmail.com (SYM) — Sat, 25 Apr 2009 05:49:00 +0000

... نماینده‌ بسیج دانشجویی این سوال را مطرح کرد که «شما ده‌ها نقد به دولت نهم وارد کرده‌اید، آیا این دولت نقطه قوت ندارد؟»
موسوی در پاسخ گفت: «رسانه ملی هر لحظه در حال تبلیغات برای دولت نهم است. عده‌ای همواره می‌گویند که موسوی 20 سال سکوت کرده است ولی نمی‌گویند که در شورای انقلاب، شورای عالی دفاع و مجمع تشخیص مصلحت نظام حضور داشته است. چطور است که رسانه‌های ملی و دولتی در خدمت یک تکان دادن جزیی دست یک مدیر هستند اما به سراغ آدمی با این مسوولیت‌ها نمی‌روند. چرا در این مدت یک رسانه در دست دولت و حکومت هیچ مصاحبه‌ای با من نکرد؟ پس به من حق بدهید که در این 50 روز بیشتر به فکر بیان دیدگاه‌های خود باشم تا تعریف از دیگران. بنده با توجه به این همه تبلیغات رادیو و تلویزیونی که از خدمات بی‌شائبه‌ی دولت می‌شود حیف می‌دانم که وقت خود را در این باره تلف کنم».

حرف‌های شیرینی‌ست واقعا، اما چند تا پاراگراف بالاتر چقدر حرف‌های میرحسین شبیه حرف‌های "آقامون محمود" می‌شود وقتی که چهار سال قبل صحبت از آزادی و لباس بود. به گمانم، بدبینی، بزرگترین ارمغان دولت دروغ بود در این چهارسال، قبل‌ترها خیلی ملت خوش‌بینی بودیم، خیلی، آن‌قدر که به حرف‌های ساده و بامزه‌ی آقا سیدمحمد خاتمی دل‌مان خوش می‌شد؛ که ایران هم بهشت می‌شود به خواستنی، و خواستیم اما نشد.

» بی‌ربط، قبل‌تر، این ScribeFire برچسب‌های بلاگر را می‌شناخت، کجایید ای همه‌ی برچسب‌های من آخه!
» پیدا شد. امضا، آی‌کیو یوسف! خدا پدر و مادر اسکرول رو بیامرزه.

حرف‌های حساب، حرف مفت

symoniri@gmail.com (SYM) — Tue, 07 Apr 2009 07:54:00 +0000

حرف حساب، یک

افراط و تفريط در کارها هزينه‌ی گزافی دارد، به طوری که تفريط ما را به جایی می‌کشاند که بحث دوستداری ملت اسرائيل را مطرح می‌کنيم و از سوی ديگر در جاهایی آنچنان غرب‌ستيزی در شعارهای ما اوج می‌گيرد که برای جبران آن به فرستادن پيام‌ها و نامه‌های بی‌حاصل می‌پردازيم و شبيه آن را در مسائل اقتصادی هم داريم.

حرف حساب، دو

زمانی که به اين عزت نفس با دادن پول، صدقه و گونی سيب‌زمينی لطمه می‌زنيم و مردم را تحقير می‌کنيم، نمی‌توانيم اميد داشته باشيم که عزت نفس ملت‌مان را برای روزهای سخت ذخيره کنيم و نگاه داريم.

حرف حساب، سه

بايد فضای کسب و کار را بهتر کنيم و اراده‌ای قوی می‌طلبد و نيازمند همکاری همه‌ی قوا هستيم. ما بايد جلوی فساد مالی را بگيريم اما منظور من اين نيست که بايد دنبال مافیای نفتی خيالی باشيم…

حرف حساب، چهار

بخش خصوصی از شناور بودن سياست‌ها می‌ترسد. کسی که زحمت کشيده و با خون دل سرمايه‌ای جذب کرده، با وجود سياست‌های شناور نمی‌تواند سرمايه‌گذاری خوبی داشته باشد. وقتی ما در سه سال، سه رئيس بانک مرکزی عوض کنيم، طبيعی است که سرمايه‌گذار داخلی و خارجی حاضر به مشارکت نيست. من حمايت از توليدکننده‌ی داخلی را نيز به عنوان يکی از برنامه‌ها دنبال خواهم کرد. در دوران جنگ هم اين برنامه را دنبال می‌کردم. برای همه‌ی ما بايد دردناک باشد که پسته‌ی کاليفرنيایی در آجيل ما باشد. امروز همه خبر دادند که صادرکنندگان خارجی مستقيم با کارخانه‌هایی که سال‌ها رشد کردند، تماس می‌گيرند که توليد را متوقف کرده و کالاهای آن‌ها را به فروش برسانند.

و اما حرف مفت

پروژه‌ی امنيت اجتماعی اثرات سوء دارد و تامين‌کننده‌ی اهداف نظام ما نيست و همه‌ی مسائل اجتماعی با تکيه بر مزيت‌های ما در اعتماد به جوانان و زنان بايد تهيه شود و به صورت آمرانه و خشن هر نوع برخوردی که داشته باشيم، آثار مثبتی نخواهد داشت. وی تاکيد کرد؛ بخشی از برخوردها اساساً موضوعيت ندارد و با سوء نيت انجام می‌شود و اين به حساب نظام گذاشته می‌شود و من اين گشت‌ها را جمع خواهم کرد.

» از اینجا، متن کامل‌اش اینجاست.

و اما یک مشت حرف بسیار مفت، بسیار مفت؛ که البته برای خنده‌درمانی توصیه می‌شود.

متن یک ای‌میل

symoniri@gmail.com (SYM) — Sun, 01 Mar 2009 03:50:00 +0000

» چند هفته‌ی پیش

سلام
ببخشید که مدت‌ها بود سراغی ازتون نمی‌گرفتم، منتها چون بلاگر دوباره ف+یلتر شده گفتم هم حالی بپرسم و هم اعتراض کنم به ف+یلترش.
یک سوال، چرا دست از سر این بلاگر بی‌نوا برنمی‌دارید؟
آدرس‌اش اینه: blogger.com
یک سوال دیگه: ف+یلترشکن خوب سراغ ندارید؟ :)

» امروز صبح

سلام
بلاگر و صفحات https اون رو ف+یلتر نکنید، مگه ما چه هیزم تری به شما فروختیم که هر روز باید اون صفحه‌ی مضحک آبی رنگ‌تون رو ببینیم؟
کامنت‌های وبلاگ‌های بلاگر روی https هستند و شما هفته‌ای یک‌بار می‌زنید نابودش می‌کنید، خوش‌تون میاد هر روز فحش‌تون بدن ملت؟
قربان شما

» فرستادم‌اش برای filter@dci.ir، همین. منتها گمان نکنم ای‌میل‌های ارسالی به این آدرس خوانده شوند، چون به جز همان جواب خودکار همیشگی، هیچ موجود زنده‌ای به این ای‌میل‌ها پاسخ نمی‌دهد.

وقت‌کشی

symoniri@gmail.com (SYM) — Thu, 26 Feb 2009 05:32:00 +0000

گاهی، مشغول انجام دادن کارهای بی‌اهمیت می‌شویم و بعد، می‌افتیم به روایت و توجیه خود، در حالی که کارهای اساسی‌مان را لنگ گذاشته‌ایم.

» از کتاب کوچک کلیدهای طلایی مدیریت زمان/ یان فلمینگ/ ترجمه: مهین خالصی

هنوز هم دارم‌اش، امیدم را

symoniri@gmail.com (SYM) — Mon, 23 Feb 2009 08:17:00 +0000

روزشمارم را هنوز هم دارم، اسم‌اش را گذاشته‌ام Mahmood Day و در صفحه‌ی گوگل شخصی‌ام. عکس‌اش را می‌گذارم اینجا محض یادآوری و امید واهی دادن.

فرض هم تاریخ مبناست، روز 12 مرداد 1384 شروع شد و با ارفاقی یک روزه، 160 روز دیگر مانده. امیدوارم که حداکثر باشد. هر چند به خاتمی مدل 88 هم مثل معین دوره‌ی قبل امیدی نیست.

» حداقل‌اش این است که 160 روز خیلی کمتر از 981 روز است، 821 روز سخت را از سر گذرانده‌ایم، مابقی‌ش را هم امیدوارم، خیلی.
» امیرجان، از ابزارک Countdown در گوگل شخصی برای این کار استفاده کردم.

لذت وبلاگ، آیا اصلا برنامه‌ای هست؟

symoniri@gmail.com (SYM) — Sat, 21 Feb 2009 10:01:00 +0000

بودا سخن نیکی دارد که سخت می‌توان از آن در باب سیاست‌ورزی‌ها، اخلاقیات اجتماعی و چیزهایی از این دست که در کشورمان در نهایت صورتی نومیدانه به خود می‌گیرند سود جست. در روایات بودایی داستانی‌ست از مردی که در جنگلی ناگهان به اصابت تیری از ناکجاآبادی زمین‌گیر می‌شود. دوستان و همراهان هرکدام که بر بالای سر زخمی می‌رسند سعی در شناخت امور جزیی و ریزخوانی ماجرا دارند. یکی تحقیق می‌کند تیز از کجا رها شده، یکی از خطری که این جنس چوب تیر دارد و یکی از عمق جراحت می‌گوید. بودا اما در یک کلام می‌گوید، فرد در حال جان دادن است، ابتدا تیر را در بیاورید و مداوای‌اش کنید. این سخن که شاید در نظر نخست خیلی هم بدیهی به نظر آید دقیقاً حلقه‌ی مفقوده‌ی بسیاری از صحبت‌های این روزها باشد.

خیلی راحت بگویم سی سال است که این چهارسال‌های سرنوشت‌ساز که قرار بود ایران را از این رو به آن رو بکند می‌گذرد و هنوز انگار نه انگار. در این تصور تغییر البته یک چیز همیشه کم است: تدبیر و تدبر. این داستان مرا یاد جمله‌ای می‌اندازد که روی دیوارهای مترو به نقل از امام علی یا کسی دیگری نصب شده: آگاه باش اگر ندانی به کجا می‌روی هیچ‌گاه به مقصد نخواهی رسید. این یعنی پس از سی سال برنامه‌ریزی هنوز راهی برای کاهش فشارها و دردهای‌مان پیدا نشده. این حرف گهربار همان است که بودا به نوعی دیگرش بازگفته. تا مدت‌ها که راست یا دروغ فقط نشان می‌دادیم پهلوی مسبب چه مصیبت‌هایی بود، بعد که جنگ پدید آمد، بعد که ارزش‌های دینی بواسطه‌ی پرداختن به امور دنیایی بی‌ارزش شد، بعد که… این‌ها را مسببان مشکلات قلمداد کردیم اما آیا قدمی برای از میان برداشتن دردها هم برداشته شد؟

» متن کامل‌اش را در وبلاگ نامه‌های سوشیانت هزارم به قلم امیرعباس ریاضی بخوانید.

چرا فحش بد است؟

symoniri@gmail.com (SYM) — Wed, 18 Feb 2009 14:09:00 +0000

یک بار باید حتما بنویسم که بچه‌ها -که سیدکامیار هم یکی‌شان است- چه جور سوال‌هایی می‌پرسند، اما این بار نه. حالا تقریبا چهارسال‌ونیم دارد و علاوه بر یاد گرفتن چند کلمه فحش ناقابلی که من با هر بار شنیدن در و گوهرهای جاری شده بر زبان رییس‌جمهور نه چندان محبوب‌مان می‌گویم، به لطف دوبله‌ی افتضاح کارتون‌ها و بازی‌ها و به مدد دیگر دوستان‌اش در مهد کودک، پسرکم شده یک فرهنگ صد و شصت جلدی فحاشی متحرک.

چند روز پیش یک لنگه پا بودیم جلو معلم زبان‌اش که حضرت آقا دری وری گفته. در راه برگشتن و این یکی دو روز کلی باهاش حرف زدیم که فحش دادن کار خوبی نیست و دوستان‌ات ناراحت می‌شوند و این‌ها. بعد از همه‌ی فرسایش‌ها و فرمایش‌ها، یک‌کاره برگشته که: “اگر فحش خوب نیست پس چرا فحش رو درست کردن؟ کی درست کرده؟ چرا؟”

می‌بینی، بساط داریم به خدا.

* این را هم اضافه کنم که این فرشته‌های کوچولوی فلان فلان شده، خدای عوض کردن حرف و پیچاندن قضیه هستند، به جان…

بدعت جدید بودجه‌نویسی: شناسایی سود و مالیات موهوم

symoniri@gmail.com (SYM) — Wed, 18 Feb 2009 07:17:00 +0000

دولتی که درخواست کارشناسان برای مصرف عاقلانه‌ی درآمدهای خود را به موضع‌گیری سیاسی تعبیر کرد و هشدار آنان از شیوع بیماری هلندی را نادیده گرفت و نگرانی‌های ابرازشده نسبت به آثار مخرب کاهش درآمدهای نفتی را بی‌پایه دانست، با چنان بی‌مبالاتی درآمدهای ارزی کسب شده ظرف سه سال گذشته (که از درآمدهای نفتی 10 سال قبلی بیشتر بود) را مصرف کرده است که امروز با کسری بودجه عظیم مواجه شده است. در برخورد با این کسری بودجه‌های عمده، به جای پذیرش اشتباهات و رفتار عاقلانه، به پاک کردن صورت مساله متمایل شده است. به جای آنکه صادقانه با مردم از کسری بودجه صحبت کند و هشیارانه و هوشمندانه به حل مشکل بپردازد و راه حل‌های سنجیده و مبتنی بر واقعیات را برگزیند، همچون مودی مالیاتی‌ای که برای فرار از مالیات در حساب‌های خود دست می‌برد، از دستکاری بی‌محابانه‌ی بودجه‌ی سالیانه یک ملت که سرنوشت قشر عظیمی از مردم را رقم می‌زند، باکی ندارد.

» متن کامل به قلم حسین عبده تبریزی در روزنامه‌ی سرمایه

هدیه‌ی رییس‌جمهور به زوج‌های جوان، از کجا؟

symoniri@gmail.com (SYM) — Tue, 17 Feb 2009 13:37:00 +0000

وزارت نفت با موافقت هیئت وزیران، در قالب "هدیه رئیس‌جمهوری”، مبلغ 50 میلیارد ریال اعتبار به 23 هزار زوج دانشجو و هزار زوج طلبه اختصاص داد. به گزارش شبکه خبر به نقل از روابط عمومی سازمان ملی جوانان، این میزان اعتبار در نشستی كه 10 آذر تشكیل شد، مصوب شد و مصوبات این نشست 15 بهمن به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، وزارت نفت، معاونت برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی رئیس‌جمهوری و سازمان ملی جوانان ابلاغ شد.
بر اساس این مصوبه همچنین، مبلغ 100 هزار ریال بن كتاب برای 25 هزار زوج دانشجو و طلبه اختصاص خواهد یافت.

» منبع: شبکه‌ی خبر

یادش به خیر، یک بابایی هم بود که می‌خواست پدر مافیای نفت رو بسوزونه، چه شد پس؟ شرکت نفت رسما شده قلک هیئت دولت.

اینترنت در دستان شما

symoniri@gmail.com (SYM) — Sun, 15 Feb 2009 04:26:00 +0000

عرض کنم خدمت شما که این، عنوان کتابی‌ست که وحیدخان صالحی فرید نوشته؛ کتابی که این‌طوری معرفی‌ش کرده:

کتاب «اینترنت در دستان شما»، حاصل تلاش یک ساله‌ای است در جهت جمع‌آوری برخی نکات جالب و تاثیرگذار برای کسانی که می‌خواهند شروع قدرتمندی در اینترنت داشته باشند و خیلی چیزها را بدانند، اما ممکن است پیمودن این مسیر برای آن‌ها زمان درازی طول بکشد. در کتاب «اینترنت در دستان شما» سعی شده است بسیاری از مطالبی که برای وب‌گردها و همچنین وبلاگ‌نویس‌ها، مهم و ضروری‌ست در کنار هم گردآوری شود تا در نهایت مطالب آن ایده‌هایی را به آن‌ها بدهد که به کمک آن بتوانند اینترنت را در دستان خود داشته باشند!

بخش‌هایی از کتاب را هم محض نمونه می‌توانید در وبلاگ "آقا وحید صالحی فرید" بخوانید و آن وقت در صورت تمایل کتاب را بخرید. چطوری؟ مثلا خرید پستی چطور است؟

‌» RSS، جادوی اینترنت
» راهنمای کامل ثبت دامنه شخصی (ثبت دامنه، Domain)
» چگونه هر روز مطالب وبلاگ‌مان را به روز نماییم؟
» چگونه یک دامنه شخصی را به بلاگر متصل کنیم؟

با توجه به بخش‌های نمونه به نظرم کتاب خوبی‌ست، البته باید کامل کتاب را خواند. خاطر مبارک‌تان باشد که این مطلب، به هیچ وجه به طمع آن یکی دو جلد کتاب رایگان نوشته نشده، به جان…

برای خودم، محض یادآوری روزهای دور

symoniri@gmail.com (SYM) — Mon, 26 Jan 2009 10:46:00 +0000

تنها دشمنی که هدف‌های یک جوان بلندپرواز را به آرزوهای پیری ترسو (حال و آینده‌ی خودم*) تبدیل می‌کند تنبلی‌ست، همین.

* آینده‌ی احتمالی‌ام، اگر نتوانم عوض‌اش کنم، البته که می‌خواهم.

آیا به راستی Tetris خاطرات بد را محو می‌کند؟

symoniri@gmail.com (SYM) — Thu, 08 Jan 2009 04:59:00 +0000

» منبع: لایف‌هکر به همراه تصویر، رونوشت: بابای یسنا

محققان دانشگاه آکسفورد به این نتیجه رسیدند که بازی Tetris، بعد از آسیب‌دیدگی ناشی از حادثه می‌تواند اثرات آن را کم کند، منتها به شرطی که بلافاصله بعد از آسیب‌دیدگی شروع کنیم به بازی. از آن جایی که محققان آکسفورد به این نتیجه رسیده‌اند، که Tetris به طرز موثری، مخ انسان را کار می‌گیرد، مخ بی‌نوا فرصت پرداختن به حوادث نادخ و ناجور را پیدا نمی‌کند و بدین‌سان، اثرات روحی و فرسایشی بعد از حادثه کم می‌شود.

اما سوال، آیا Tetris، این بازی بی‌نوا که همیشه به نظرم یکی از بی‌مزه‌ترین بازی‌ها بوده، کلا مخ را تعطیل می‌کند؟ سوای سوال، این نکته را یادآوری کنم که این بازی یکی از مظلوم‌ترین بازی‌ها هم بوده، تا جایی که در صنعت تلویزیون‌سازی به سبک ایرانی، مدتی به صورت پیش‌فرض بر روی تمام تلویزیون‌های مونتاژ داخل قرار داشت.

نمی‌دانم بابای یسنا روی گوشی جدیدش هم Tetris دارد یا نه، اما مرد گنده‌ای را -با سبیل- تصور کنید که در سرویس و هنگام برگشت به خانه یا عزیمت به محل کار، به کمک آجر همراه‌اش، Tetris بازی می‌کند، مدام و مستغرق.

اما بعد، تصور کنید طرف را با بیل خاموش کرده‌اند یا با اسکانیا شاخ به شاخ شده، بعد می‌اندازندش جلو یک کنسول بازی و بی‌نوا به جای فوتبال باید Tetris بازی کند. بعد از آسیب‌دیدگی نادخی که داشته، بابت این اتفاق شرم‌آور سکته نکند خوب است، این محقق‌های آکسفورد هم یک چیزی‌شان می‌شود، والله.

و البته گمان نمی‌کنم Tetris نسخه‌ی مثلا PS داشته باشد، دارد؟ اگر دارد، وای…

حرف آخر، مرده بودید دو سه سال زودتر تحقیق می‌کردید و نتایج‌اش را منتشر می‌کردید؟ که من سه ماه کف زمین و روی تخت افتاده بودم در حالت فرسایشی‌اینگ (رونوشت میلاد) کامل، خب شاید جواب می‌داد تحقیق‌تان خب.

» و البته تا یادم نرفته عرض کنم که لینک از طریق این آدرس رویت شد، به روایتی گلچینی‌ست از مطالبی که در گودر بیشتر به اشتراک گذاشته شده‌اند.

برای خودمان دو تا

symoniri@gmail.com (SYM) — Wed, 31 Dec 2008 12:06:00 +0000

» با تو بودن، رویای دوست‌داشتنی من است.
» وقتی آرش، سال قبل نوشت با “بیش از صد ماه تجربه”، خب، راستش کف کردم، یا وقتی پرویزخان زاهد نوشت رسیدیم به بیست سال. ما هنوز خیلی مانده تا برسیم به 100 تا و 200 تا، شاید برسیم و شاید هم نه -که البته چطور رسیدن هم شرط است-، اما تا همین‌جا هم مبارک‌مان باشد، شد 72 تا تمام.

» می‌رسیم، حتما. خوب هم می‌رسیم :-) به‌خصوص حالا که رویای مشترکی هم داریم؛ سیدکامیار.
شعار هم همین است که نوشتم: “با تو بودن، رویای دوست‌داشتنی من است”.

» تا حالا وبلاگ آرش رو برای “تجربه” جستجو کردید؟ به قول خودش چاکریم.
» پرویزخان هم که سال 64، بله و اینا.

تبخیر ابلهانه

symoniri@gmail.com (SYM) — Tue, 30 Dec 2008 07:55:00 +0000

عرض کنم خدمت شما که می‌شود فیلم‌ها را هم مثل کتاب –که از آدینه‌بوک می‌خریم- خرید؛ به کمک سایت DivxKade این کار به راحتی انجام می‌شود. اما صفحه‌ی سیزده فیلم‌ها تبخیر شده، چرا؟ نمی‌دانم. آیا در میان “بچه‌های اداره‌ی مبارزه با اینترنت و وبلاگ” کسی هست که عدد سیزده را نحس می‌داند؟ نمی‌دانم.

این یادداشت صرفا به منظور معرفی یکی دیگر از روش‌های تبخیر ابلهانه و پرده‌برداری از نفوذ عمیق خرافات در میان “بچه‌های اداره‌ی مبارزه با اینترنت و وبلاگ” نوشته شده و ارزش دیگری ندارد، اما اگر به خرید فیلم از فروشگاه‌های آنلاین علاقه دارید “فروشگاه آنلاین آریا شاپ” هم بدک نیست، به‌خصوص طراحی‌ش.

و البته این چند خط به منظور اطلاع‌رسانی از زنده بودن صاحب این وبلاگ و تشکر فراوان از دوستانی‌ست که حال نامبرده را پرسیده‌اند، خب شما هم حال‌مون رو بپرسید تا ازتون تشکر کنیم خب، چه زرنگ!

بازگشت نه چندان شکوهمند، اما ماندگار بلاگر فارسی

symoniri@gmail.com (SYM) — Tue, 23 Dec 2008 11:12:00 +0000

خب، لابد از عنوان معلوم است که عرضم چیست. اما کوتاه و گذرا می‌نویسم.

1ـ بعد از مشکلاتی که از طریق هاست‌داری شرکت پارسی‌هاستینگ برای هاست بلاگر فارسی -و یحتمل وبلاگ‌ها و وب‌سایت‌های متعددی که بر روی سرورهای این شرکت میزبانی می‌شدند- پیش آمد، تصمیم گرفتیم فایل‌ها و پوسته‌های بلاگر فارسی را به هاست دیگری منتقل کنیم اما مشکل همچنان باقی بود؛ اگر این یکی هم مثل قبلی شد چه؟

پس با ایده‌ی فوق‌العاده‌ی نیما، بلاگر فارسی بر روی سایت‌ساز گوگل مستقر شد، بخش پوسته‌ها هم اینجاست و از همین هفته پوسته‌های جدیدی هم خواهد داشت. تا وقتی گوگل و سایت‌سازش هستند بلاگر فارسی هم پابرجاست، امیدوارم.

2ـ از کجا هاست بخریم؟ این را جادی در کی‌برد آزادش نوشته اما من جایی را به شما معرفی می‌کنم برای نخریدن هاست.

بگذارید به حساب یک شکایت خصمانه از یک شرکت خدمات میزبانی سایت که با خلف وعده و عمل نکردن به تعهداتی که به بلاگر فارسی به عنوان یک کاربر داشت، باعث به هم ریختگی اوضاع شد. اوضاعی که در نهایت به نابودی همه‌ی اطلاعات و فایل‌های بلاگر فارسی ختم شد. اینجا می‌نویسم که نام شرکت پارسی هاستینگ را خوب به خاطر بسپارید برای کشیدن خط قرمز روی آن و هرگز به عنوان یک گزینه برای میزبانی سایت یا وبلاگ به‌ش فکر نکنید، همین.

خیلی تند بود؟ فکر می‌کنید، خیلی بدتر از این بود، منتها وقتی ای‌میل زدم و حرف‌هایم را نوشتم برای‌شان و بعد از سه هفته پیگیری موفق به گرفتن پشتیبان از فایل‌ها شدم، حذف‌اش کردم و فقط همین تکه‌اش را نگه داشتم.

3ـ هیچی، همین‌جوری، محض تنوع عرض کردم. ولی خیلی خوشگل شده اینجا، عادت ندارم. جریان‌اش را گوشه‌ی وبلاگ نوشته‌ام، قدم‌رنجه که کردی متوجه می‌شوی.

4ـ حالا که همه‌ی کارها مرتب شده، دوباره بلاگر در دسترس نیست، بساطی داریم، آخر قیر و قیف. آن هم حالا که به دوست خوبم، آشپزباشی بزرگ قول داده‌ام.

آقای کتاب‌فروش، با ما هم بعله؟

symoniri@gmail.com (SYM) — Sun, 21 Dec 2008 14:49:00 +0000

حالا شده دو بار که جلد دوم کتابی را از آدینه‌بوک سفارش دادم و به جایش جلد اول را گرفته‌ام؛ سه تا جلد اول یک کتاب را دارم بدون هیچ جلد دومی، بساطی‌ست.

» کمی باربط
البته قسمت مربوط‌اش فروش است. برادران موغلی از گراش استان فارس، وبلاگی دارند و وسایل پینگ‌پونگ می‌فروشند. من چند تایی خرده‌ریز لازم داشتم، که سفارش دادم و امروز گرفتم. روال هم این طوری‌ست که پول را واریز می‌کنید و آدرس می‌دهید و ارسال می‌کنند، تمام.
وسایل ارسالی بدک نیستند، منتها اینکه چیزی را نبینی و بخری، همیشه یک‌جوری‌ست، نه؟

آقا، خودشه، همون‌جوری بگذار باشه لطفا

symoniri@gmail.com (SYM) — Mon, 15 Dec 2008 12:56:00 +0000

گویا دارند کابل قطع شده‌ی حیات را وصل می‌کنند، همان کابل مسخره که یا کوسه‌ها می‌خورندش یا لنگرها پاره‌اش می‌کنند. برای چند ثانیه‌ای شد بهشت، داشتیم یک دو تا اسکریپت را برای دانلود از یوتیوب تست می‌کردیم که نتیجه‌ش شد تصویر پایین، خواستم خدمت دوستان‌مان در ته دریا عرض کنم که "آقا، همونجا که نیم ساعت پیش وصل کرده بودی خوب بود، سرعت عالی، توپ، اصلا خود خود خودش بود، بگذار همون‌جوری بمونه".

اَه... خرابش نکن دیگه جون داداش، می‌رفتیم که داشته باشیم دعای خیر سی میلیون کاربر اینترنت رو...

خیاط آشنا سراغ ندارید؟

symoniri@gmail.com (SYM) — Mon, 15 Dec 2008 11:34:00 +0000

جدی عرض کردم، پاره پوره شدیم از بس این چند روزه لینک دانلود مستقیم Transporter-3 رو ای‌میل کردن و ما زدیم بره توی اسپم.

ما؟ این جمع بستن هم عادتی شده‌ها. عزت زیاد.

تولدی دیگر

symoniri@gmail.com (SYM) — Sat, 13 Dec 2008 12:34:00 +0000

چند ماه پیش در برنامه‌ی سینما اقتباس شبکه‌ی چهار، فیلمی انیمیشن پخش شد با نام تولدی دیگر؛ فیلمی به ظاهر سیاه و سفید اما تاریک و واقعی و ترسناک. داستان در سال 2054 می‌گذرد و همان نبرد همیشگی نیکی و بدی‌ست، این بار برای به دست آوردن فرمول زندگی جاوید.

یکی دو هفته‌ی پیش نسخه‌ی دوبله شده‌اش -و صد البته که تکه‌پاره- را اتفاقی پیدا کردم و نتیجه‌ی جستجوها هم منتهی شد به دیدن مجدد فیلم. تریلر فیلم را با زمان یک دقیقه و هجده ثانیه در ادامه می‌بینید.

» فیلم Renaissance در IMDB. دانیل کریگ به جای بارتلمی کاراس صحبت کرده.
» مدخل فیلم در ویکی‌پدیا
» نتیجه‌ی جستجو در یوتیوب، که ختم شد به فهرست‌های پخش متفاوت، مثل این یکی که تقریبا همه‌ی این فیلم 105 دقیقه‌ای را در 12 تکه آورده.
» اطلاعات بیشتر در وبلاگ سینما کامنت

چرا نباید به بچه‌ها دروغ گفت؟

symoniri@gmail.com (SYM) — Mon, 08 Dec 2008 17:00:00 +0000

راستش، از وقتی لپ‌تاپ‌دار شدیم و از شر مزاحمت‌های Pc راحت، یک دردسر کوچولوی شیرین -اما گاهی مصیبت- هم داریم: سیدکامیاری که می‌خواهد بازی کند؛ یعنی در واقع "من من کله‌گنده" را می‌نشاند پای لپ‌تاپ و من بازی می‌کنم و چشم‌هام درمی‌آید و او در عوض کیف می‌کند. اوایل گاهی قایم‌اش می‌کردم و تلفنی که سراغش را می‌گرفت می‌گفتم خراب شده داده‌ام عمو درست‌اش کند. کمی غر می‌زد اما دروغ‌ام را باور می‌کرد و می‌گذشت.
تا اینکه یک‌بار، چند ساعتی در محل کار مهمان‌ام بود. حالا دیگر قصه‌ی لپ‌تاپ و دروغ عمو و اداره را باور نمی‌کند و می‌گوید "من اداره رو دیدم، عموت اون جا نبود".

هنوز هم می‌پرسی چرا نباید به بچه‌ها دروغ گفت؟ برای اینکه این وسط تنها کسی که ضایع می‌شود ما مثلا بزرگ‌ترها هستیم نه بچه‌ها.