نمایشنامه “خیانت”  نوشته هارولد پینتردر سال ۹۰ توسط نشر نی منتشر شد که نگار جواهریان و تینوش نظم جو آن را ترجمه کرده بودند.

صد البته که موضوع و فضای اصلی کتاب مربوط به خیانت است، چیزی که بودنش در جوامع امروز ما هم، غیر قابل انکار است.

نمایشنامه حول محور زندگی دو زوج است، یکی خانواده اِما و دیگری جری. این دو که قبلاً به هم علاقه مند بودند و حالا هم به دور از خانواده های خود با هم زندگی مکنند!

The post خیانت first appeared on کتابخانه ما.

باید گفت که این کتاب نوعی بیانیه یک کودک ایرانی است درباره ی منش، نگرش و باورهای فرهنگی و ملی خود؛ رها از هر نوع رویکرد سیاسی یا عقیدتی به صورت دو زبانه فارسی و انگلیسی که در ۲۴ صفحه تصویرگری شده است.

شاید برایتان جالب باشد که بدانید که این کتاب توسط یک دوست ساکن کانادا به انگلیسی ترجمه شده و حالا هم قرار است به کانادا ارسال شود تا ضمن رونمایی در معرض فروش به کودکان و خانواده های ایرانی مقیم کانادا قرار بگیرد.

بزودی هم قرار است تا ترجمه به عربی نیز صورت بگیرد تا در راستای برنامه دوستی ملل، در سفری به کودکان عراقی اهدا شود.

در بخشی از متن کتاب میخوانیم:

من فروشنده‌هایی که موقع حساب می‌گویند «قابلی نداره»
راننده‌های تاکسی که می‌پرسند «کجا می‌ری پسرم؟» یا «کجا می‌ری دخترم؟»
من آنهایی که به کسی که دوستش دارند می‌گویند «دوستت دارم»
من پرستارهایی که می‌گویند «نگران نشو زود خوب می‌شی» را دوست دارم.

من کوچه‌های پر از زباله را اما دوست ندارم
من بیابانهای پر از کیسه‌های پلاستیکی را دوست ندارم
من رودخانه‌های آلوده از فاضلاب خانه‌ها و کارخانه‌ها
من جنگلهای درختهای قطع شده را دوست ندارم.

The post آنچه دوست دارم و دوست ندارم first appeared on کتابخانه ما.

در بخشی از کتاب می خوانیم:

برای اولین ‌بار احساس کرد دارد چیزی را از دست می‌دهد که همیشه فکر می‌کرد تنها متعلق به خودش بوده است. حس کرد در بازی نابرابری فریب خورده است. مثل کودکی بود که ناگهان اسباب‌بازی‌اش را از او گرفته باشند. دلش خواست بزند زیر گریه. دلش ‌خواست جیغ بکشد، اعتراض کند، التماس کند، فحش بدهد. دلش ‌خواست برود وسط خیابان و رو به جایی که نمی‌دانست کجاست، فریاد بزند: “از جون من چی می‌خواهید؟”

یه گفته ی اهالی کتاب، این اثر یکی از موفق ترین مجموعه های مستور در بین آثار قبلی او و در مقایسه با مجموعه ی روی ماه خداوند را ببوس خواهد بود.

از ویژگی های بارز این اثر به درون مایه ی سینمایی آن می شود اشاره داشت. خاطر نشان می کنیم که این مجموعه شامل ۶ داستان کوتاه است که در شهر های مختلف کشور به روایت گری می پردازد.

The post بهترین شکل ممکن first appeared on کتابخانه ما.

پریناز زئیسی نویسنده ی مجموعه داستان “ما در عکس ها زندگی می کنیم” در سال ۹۲ از نشر هیلا با ۱۵۲ صفحه منتشر کرد.

کتاب را با این پاراگراف خواهید خواند:

دیر زمانی است که ما در عکس ها زندگی می کنیم. عکس هایی از زمان های دور و نزدیک که شادی های کوچک و اندوه های بزرگ را به خاطرمان می آورند.

اندوهبارترین لحظه ها برای من لحظه ای است که مردی را با صورتی خندان و نگاهی زنده در عکسی نشان بدهم و بگویم که این مرد زمانی عاشق من بوده. کوچک کردن لحظه ها در عکس ها و نگه داشتن آدم ها در قاب های شیشه ای هیچ گاه از سنگینی حضور آن ها کم نکرده؛ بر عکس آن ها را مثل عصاره ای تلخ یا شیرین یا سایه ای پر رنگ از تمام روزهای رفته برای من نگه داشته است..

این مجموعه روایت گر زندگی پریناز، بانو ی سی ساله ای است که به اتفاق همسرش عماد در لندن ساکن است و در فواصل مختلف داستان به واسطه ی عکس هایی از دوران کودکی و نوجوانی اش به ایران سیر و سفر می کند.

اگر شما هم از آن دسته افرادی هستید که اهل خاطره بازی و مرور گذشته اتان هستید، شاید یکی از بهترین گذینه ها برای شما همین کتاب باشد.

The post ما در عکس ها زندگی می کنیم first appeared on کتابخانه ما.

این داستان که روایت گر یک راوی تنها و یک مهمان ناخوانده در شهر است. مهمانی نا آشنا که بدش نمی آید از گذشته ی تمام شده اش برای راوی ی تنها ی قصه حرف بزند.

بخشی از کتاب را به روایت لیلی مسلمی با هم میخوانیم:

من مجبورم که سالگرد رویاهای خود را جشن بگیرم٬ سالگرد آنچه را که زمانی برایم دلچسب بود٬  اما در واقع هرگز وجود نداشت ٬ زیرا این جشن یادآور رویاپردازی های بی معنی وهم گونه ی گذشته است٬ رویاهای احمقانه ای که دیگر وجود ندارند زیرا چیزی ندارم که جایگزین آنها کنم؛ اخر رویا را باید تجدید کرد. باورتان می شود که حالا دوست دارم در روزهای معین جاهایی را که در آنها به طریقی خوش بوده ام زیارت کنم و یادشان را گرامی دارم؟

دوست دارم که امروز خود را در هماهنگی با دیروز باز نیامدنی نو بسازم و اغلب با دلی گرفته و غم زده در خیابان ها و کوچه پس کوچه های پترزبورگ مثل سایه پرسه می زنم بی آنکه آنجاها کاری داشته باشم یا هدفی را دنبال کنم. و چه خاطره هایی! مثلا به یاد دارم که همین جا درست یک سال پیش٬ همین وقت٬ همین ساعت در همین پیاده رو٬ درست مثل حالا تنها و مثل حالا غمگین و سرگردان بودم. به یاد می آورم که آن روز هم رویاهایم پر از اندوه بود و گرچه پیش از آن وضع بهتر نبود٬ با وجود این احساس می کردم که زندگی پیش از آن انگاری آسان تر بود و آرام تر و این فکر سیاه این جور به ذهنم بند شده نبود و جانم این جور در سیاهی غوطه ور نبود و این ندامت روح آزار٬ این غصه های سیاه که شب و روز آرام از من می رباید٬ نبود و آدم حیران است که پس این رویاها کجا رفتند؟ و آدم از روی بهت سر می جنباند و در دل می گوید که عصر چه زود می گذرد! آدم از خود می پرسد که تو با این سالها که گذشت چه کردی؟ بهترین سالهای عمرت را کجا در خاک کردی؟ زندگی کردی یا نه؟ با خود می گویی نگاه کن٬ ببین این دنیا چه سرد می شود. سالها همچنان می گذرد و بعد از آنها تنهایی غمبار است و عصای نااستوار پیری به دستت می دهد و بعد حسرت است و نومیدی.

دنیای رویاهای رنگین رنگ می بازد٬ رویاهایت مثل گل های پژمرده گردن خم می کنند و مثل برگهای زرد از درخت خزان زده می ریزند. وای٬ تنها ماندن سخت محزون خواهد بود٬ محزون است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری٬ هیچ هیچ هیچ هیچ٬ زیرا آنچه بر باد رفته چیزی نبوده است. هیچ٬ یک «هیچ» احمقانه و بی معنی٬ همه خواب بوده است.

فکر می کنم که شاید برایتان جالب باشد که اگر اهل فیلم دیدن باشید، بدانید که داستان فیلم “شب های روشن” اثر فرزاد موتمن هم با اقتباس از این کتاب نوشته شده است و روایتی ویدئویی از داستان را به شما نمایش می دهد.

The post شب های روشن first appeared on کتابخانه ما.

بخشی از یکی از نمایشنامه ها را با هم بخوانیم:

خوشا به‌ حال‌ اونهایی‌ که‌ خودشون‌ مردن‌، ولی‌ بچه‌هاشون ‌زنده‌ موندن‌! بدا به‌ حال‌ اونهایی‌ که‌ خودشون‌ زنده‌ موندن‌، ولی ‌بچه‌هاشون‌ مردن‌! بدا به‌ حال‌ اونهایی‌ که‌ نسبت‌ به‌ دیگرون‌ بدی‌ کردن‌! خوشابه‌ حال‌ اونهایی‌که‌ نسبت‌ به‌ دیگرون‌ بدی‌ نکردن‌! بدا به‌ حال‌ اونهایی‌ که‌ از همدیگه‌ دلخورن‌! خوشا به‌ حال‌ اونهایی‌ که‌ از همدیگه‌ دلخور نیستن‌! بدا به‌ حال‌ اونهایی‌ که‌ با همدیگه‌ قهرن‌! خوشا به‌ حال‌ اونهایی‌ که‌ با همدیگه‌ آشتی‌ان‌! بدا به‌ حال‌ اونهایی‌ که‌ توی‌ جنگ‌ان‌! خوشا به‌ حال‌ اونهایی‌ که‌ توی‌ صلح‌ان‌! بدا به‌ حال‌ پدرم‌ که‌ خیال‌ می‌کنه‌ آدمها خیلی‌ متمدّن‌ان‌! خوشا به‌ حال‌ مادرم‌ که‌ می‌گه‌ هنوز خیلی‌ مونده‌ تا آدمها متمدن‌ بشن‌!

 

لازم به ذکر است که “سه نمایشنامه بهاری” نمایش برگزیده اول در چهارمین جشنواره تئاتر دانشجویان کشور- ۱۳۶۷٫ کرمان شده است.

The post سه نمایشنامه بهاری first appeared on کتابخانه ما.

به گفته ی نویسنده، این مجموعه بخشی از مجموعه شعر های سروده شده است که به صورت اتفاقی جمع بندی و در دفتر شماره (۱) به چاپ رسیده است.

بخشی از شعر “لحظه های بی کسی” را با هم میخوانیم:

ای زمان بی عذاب
هر کسی شوق دارد
عشق دارد
هر کسی عشق دارد
بی گمان در کنار خالق شیرین بیان
می نشیند نرم نرمک در جوار
در جوار خلوت تنهایی این عاشقان
من هم عاشقم
عاشق عشقم

اگر علاقه دارید بخشی از شعر ها را بخوانید توصیه می کنیم به اینستاگرام این مجموعه مراجعه کنید و از شعر ها لذت ببرید.

وب سایت نویسنده

The post و شاید عشق (۱) first appeared on کتابخانه ما.

شاید بشود سبک بیشتر داستانک ها را فراواقع گرایانه دید، از آن جهت که در بیشتر داستانک ها با شخصیت اولی مواجه می شویم که کمتر دیده ایم و در اصل با جنس دیگری رو به رو هستیم.

از عناوین داستان های این مجموعه می توان به ابر، بوی سوپ عمه گلی، رهایی، این بار کسی گوشی را بر می دارد، سنگینی، نوازش، جابه‌جایی، متمنی است و اندازه دیگری و “…” اشاره کرد.

اگر شما هم جزوه آن دسته از مخاطبانی باشید که به ادبیات فانتری و اغراق آمیز علاقه دارند، مطمئناً این مجموعه یکی از مناسب ترین گزینه های پیش رویتان خواهد بود و خواهید پسندید. چرا که زارعی سعی خودش را کرده تا سبک نوشتاری اش را در تمام سیر داستان ها پیش بگیرد و حفظ کند.

البته شاید بد نباشد در وانفسای این همه واقعی و ساده بودن، کمی تغییر ذائقه بدهیم و مثلاً قوربانه ای در پشت گلدان باشیم، و یا حتی اصغر آقای کارمندی که به یکباره آدم کوچولویی می شود که فقط در اتاقی نشسته و داستان می نویسد.

مثلاً این پاراگراف را بخوانید:

ناگهان قورباغه بودن به نظرم موهبتی آمد، این که می توانستم آن جا باشم و هیچ کس نشناسدم، آه که چند بار از پله ها افتادم و سرم به مرمر سرد خورد. آه که چقدر جست زدم. چقدر خسته و نومید شدم […] گرسنه ام بود، شانس آوردن، انگار تقدیر به رحم آمده بود، چون همان لحظه مگس چاق و چله ای را دیدم که بر لبه ی گلدان نشسته بود و اصلاً حواسش نبود، زبانم را به سویش پرتاب کردم و گرفتمش.

مردی کیف به دست از طبقه ی بالا آمد و گذشت. دوباره پشت گلدان رفتم و قایم شدم. و بعد، من قوزک پای او را دیدم. آه سهیلا!

بخشی از داستانک /متمنی است

یکی از ویژگی های بارز این مجموعه را شاید بشود اینطور توصیف کرد: اینکه زمانی که حوصله ی آدم های دور و برتان را ندارید و یا حتی از روزمرگی ها دلزده شده اید، می شود این کتاب را بردارید و به کنجی پناه ببرید، آن وقت یکهو به خودتان می آیید و می بینید که با تک تک شخصیت ها همزاد پنداری کرده اید و اصلاً هم متوجه گذشت زمان نشده اید و از همه مهم تر، چقدر آرام تر هستید.

این پاراگراف را برای نمونه انتخاب کرده ایم، بخوانید:

فریبا خودش هم دختر آرام و ساکتی است، اما گاهی از من تعجب می کند، می گوید چقدر آرومی! یا حتی گاهی می گوید چقدر سردی، عین یخی! می گوید خیلی دلش می خواهد ببیند وقتی من عصبانی می شوم چه طوری می شوم. براش ماجرای همکارم را نعریف می کنم که بهم گفت آشغال و من هیچ کاری نکردم، هیچ چیزی نگفتم. بعد یادم می افتد که قبل از آن هم یکی دیگر بهم گفته بود آشغال.

سوار تاکسی بودم..  وقتی ماجرا را براش تعریف می کنم بعضی چیزها را تغییر می دهم و بعضی چیزها را نمی گویم. اما آنچه واقعا اتفاق افتاده این است:

کنار چهارراه ولی‌عصر می خواستم سوار تاکسی بشوم و بروم میدان انقلاب، دختری از آن ور چهارراه آمد. […] گفت آقا می‌شه یه‌کم جمع تر بشینید؟ گفتم می بخشید از این بیشتر نمیشه، دیگه چسبیدم به در. بعد نمی دانم او چه گفت..

بخشی از داستانک /۲۱ – انتهای کتاب

این مجموعه با ۱۱۲ صفحه و قیمت پنج هزار و نهصد تومان از نشر روزنه عرضه شده است.

 این متن در تاریخ ۲۱ بهمن ۹۳ در صفحه ۹ روزنامه اعتماد به چاپ رسید.

The post اندازه دیگری first appeared on کتابخانه ما.

این مجموعه که اولین مجموعه شعر همایون است، برگزیده جایزه شعر خبرنگاران و هم چنین برگزیده مجله تجربه در سال ۱۳۹۲ شده است. قابل توجه است که بدانید همایون این مجموعه را برای قدردانی به مادر و همه ی زن‌های سرزمین اش تقدیم کرده است.

در بخشی از کتاب می خوانیم:

چهارشنبه ها از پیرهنم آغاز می شود
در کمربندم قُلاب می شود
زیر قدم هایم ادامه می یابد
به قرار می رسد
سلام می دهد، حرف می زند، می خندد

چهارشنه ها زنی‌ست بلند
از خواب های هقته بیرون می آید
مرا از پیرهنم در می آورد
دستش را حلقه می کند دور کمرم
قدمم می‌زند آن قدر که به قرار می رسیم
حرف می زنیم می خندیم
چهارشنه ها..

چهارشنه ها – صفحه ۱۳

به عقیده ی نویسنده در این مجموعه با دیدی متفاوت در شعر غنایی، با “زن” مواجه خواهید شد، اینکه باید دل مشغولی ها، ترس و دلتنگی ها، نگرانی ها و .. را در یک زن دید و تنها او را به مثابه ی یک اِلمان در شعر نداشت.

بخوانیدش..

The post برف تا کمر در تاریکی نشسته first appeared on کتابخانه ما.

این مجموعه شامل ۶۲ داستان کوتاه است و همان طور که از اسمش پیداست حول محور “آدم”ها و زندگی هایشان می چرخد.

بخشی از داستان را با هم می خوانیم:

خلیل می نشست روی پیت حلبی و او هم می‌نشست روی زمین. خلیل، آخرین فیلمی را که دیده بود صحنه به صحنه، ذره به ذره برای او تعریف می‌کرد و او چنان با شوق گوش می داد که انگار هوش و حواسش را از داده است. خلیل، همه فیلم‌فارسی‌ها را می‌رفت و بعد آنها را با تمام جزئیات بری نادر تعریف می‌کرد…

وقتی فیلم گوزن‌ها را برای نادر تعریف می‌کرد، نادر اشک در چشم‌هایش جمع می‌شد. وقتی می‌رسید به آخر فیلم، آنجا که پلیس‌ها خانه را به رگبار می‌بندند و در و دیوار را سوراخ سوراخ می‌کنند و بهروز تیر می‌خورد و می‌گوید: “نمردیم و گوله هم خوردیم.” نادر اشک‌هایش سرازیر می‌شد و می‌زد زیر خنده.

اگر کمی حس کنجکاوی دارید بد نیست سری به اولین کتاب فروشی نزدیک منزل اتان بزنید و این کتاب را تهیه کنید، به عقیده ی اهالی کتاب شخصیت تکراری ای در این مجموعه نخواهید دید، می شود ساعت ها رو به روی کتابتان بنشینید و زندگی آدم ها را بخوانید، تلخ و شیرینی هایش با هم اند.. .

البته؛ ناگفته نماند که اگر مخاطب روزنامه ی اعتماد بوده اید حتماً در ستون “آدم ها” این قصه ها را خوانده اید، چرا که احمد غلامی این داستانک ها را در روزنامه اعتماد می نوشته است و بعد تصمیم گرفت تا همه اش را یک جا جمع کند و به نام آدم ها منتشر کند.

The post آدم‌ها first appeared on کتابخانه ما.