po prostu: weronkaka

czas równowagi

2026-02-18T15:55:00.004+01:00

wielki post to idealny czas na zatrzymanie się, na refleksję.
oraz czas na rezygnację- żaby być może znaleźć w sobie miejsce na coś nowego.

akcja „7 tygodni bez” dotyczy czasu pasji i obejmuje 40 dni bez niedziel (niedziela nie jest dniem postnym).
to szczególny okres w roku, poprzedzający jedne z najradośniejszych świąt - święta zmartwychwstania pańskiego.
proponujemy, abyś w ciągu tych 7 tygodni przemyślał swoje stare przyzwyczajenia
i nawyki w relacjach z innymi i bogiem, zrezygnował z czegoś, by otworzyć się na coś nowego.
życzymy, by tegoroczny czas pasyjny był dobrym powodem do odkrywania boga
i poznawania siebie na nowo.

tak było onegdaj: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021; 2022...)

od nowa

2023-10-18T13:05:00.013+02:00

w pewnych tematach doszłam do ściany, zapisałam prawie wszystkie kartki moleskine'a.

ale nadal jestem,
nowy notes, nowy ołówek, historia toczy się dalej.

przez ten czas nastąpiło bardzo dużo zmian, a może nawet jeszcze więcej.
pewne tematy mają status work in progress.
a ja składam się z ciągłych powtórzeń, chociaż jestem w zupełnie innym miejscu w życiu niż byłam tydzień
czy choćby miesiąc temu, ale nadal to jestem ja.

hermetyczne: będzie mi brakować pewnych poniedziałkowych cyklicznych spotkań, być może, gdyby potrwały dłużej,
to może bym jednak została.
ale tak jak napisałam na początku: nowy moleskine, to nowe przygody.

* * *
B. i'll invite you here someday,
this door will be opened too.
already i'm leaving this promise, that something is around the corner.. in a while crocodile ;-)

zatrzymaj się na chwilę

2022-03-02T15:34:00.007+01:00

wielki post to idealny czas na zatrzymanie się, na refleksję.
oraz czas na rezygnację- żaby być może znaleźć w sobie miejsce na coś nowego.

akcja „7 tygodni bez” dotyczy czasu pasji i obejmuje 40 dni bez niedziel (niedziela nie jest dniem postnym).
to szczególny okres w roku, poprzedzający jedne z najradośniejszych świąt - święta zmartwychwstania pańskiego.
proponujemy, abyś w ciągu tych 7 tygodni przemyślał swoje stare przyzwyczajenia
i nawyki w relacjach z innymi i bogiem, zrezygnował z czegoś, by otworzyć się na coś nowego.
życzymy, by tegoroczny czas pasyjny był dobrym powodem do odkrywania boga
i poznawania siebie na nowo.

tak było onegdaj: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021...)

kluczowe

2022-02-25T11:38:00.004+01:00

ten mix, co go tutaj namalowałam
miał wyrażać zupełnie coś innego, niż wyraża dzisiaj.

tak, miał być dzieleniem się kawałkiem podłogi,
ale takim totalnie pokojowym,
opartym na równowadze między matematyką a głosem w głowie i sercu.

a dzisiaj myśli otwieram na zupełnie inne tematy.

не вмерла yкраїна ні слава, ні воля

warm and merry

2021-12-30T13:32:00.001+01:00

czasem święta nie pachną konwaliami i umytymi oknami ;-)
i czasem nie sprzątamy dla jezuska ;-)

w tym roku- święta to jedne z najważniejszych wypowiedzianych między nami słów
pamięć, gesty, myśli i wszystko to, co wiruje czasem w głowie.
i blask gwiazd na wieczornym niebie.

najbardziej merry jest oczywiście wtedy, kiedy pod choinką znajdujesz serce, które cały czas komuś dajesz.
które objawia się najważniejszym- codziennymi drobiazgami sympattii i pamięci.
everyday acts of kindness.

zaprawdę, niech to merry, zostanie nam wszystkim na dłużej,
bo warm w głowie już mam, same ciepłe słowa.

* * *
naprawdę, ta matematyka jest prosta, 3+6=11,
wiadomo, jak odpowiem na te pytania które spadają nam ze śniegiem na głowę, i te, które jeszcze się pojawią.

jeszcze będzie ... aka. jeszcze w zielone zagramy

2021-12-13T12:04:00.008+01:00

niezmiennie- oficjalnie moim najbardziej nieulubionym kolorem jest zielony.
wszystkie inne pogłoski na ten temat- są zdecydowanie przesadzone.

a jednak- czasami- nic nie jest bardziej pełne nadziei, jak zielony koralik noszony w kieszeni, ot tak na szczęście.

różnie się dzieje w państwie duńskim ( tak, wiem, zapachniało klasykiem),
zdarzają się nieszczęścia, które chodzą parami, i swoją czernią- próbują zasłonić wszystko to, co jest właśnie zielone.

zdarzają się też takie przebłyski światła, że naprawdę skaczę do góry.
tak A. o tobie mowa.
i tym, jak w ułamku sekundy- zmienia się wszystko
- i z naprawdę głębokiej ciemności wychodzimy na światło, które razi w oczy.

ostatnimi czasy- już myślałam, że zgubiłam te swoje zielone koraliki,
że chyba na jakiś czas- trzeba będzie znowu zapomnieć o dobrych rzeczach,
a tu proszę, po dokładnym przeszukaniu kieszeni
- w poszukiwaniu zupełnie innych skarbów ponownie znalazłam i ten.

* * *
A. wiadomo, wszystko przez ciebie!
gdyby nie ty, nie ostatni miesiąc, tydzień, gdyby nie MIL, gdyby nie marchewka ;-) nie szukałabym tych obiecanych skarbów,
by na nowo znaleźć zielone.

z głębi mojego czarnego serduszka

2021-11-10T15:06:00.006+01:00

niezmiennie żartuję, że jestem osobą o czarnym serduszku.
i czerwone serce mam co najwyżej na skarpetkach.
wiadomo, only stick and stones may break my bones.

ale za często - mam wrażenie, że za dobre chwile płacimy podwójnie.
czy chcę uwierzyć w tę obietnicę śniadania przy wspólnym stole razem,
bo rodziną są ludzie, którzy kochają, którzy dają wsparcie?

tak, bardzo,
chociaż już wiem, że pewnych osób zabraknie.
j. przepraszam, że nie zdążyłam, tak bardzo będzie mi brakować tych rozmów przy kuchennym stole, w zaciszu, w gwarze,
tak bardzo mi będzie brakować tego, że nie dołożę tego puzzla do swojej układanki.

słów twoich słucham

2021-09-30T13:07:00.012+02:00

i właściwie z tymi słuchawkami wiąże się kolejna historia o słabości mojej woli,
oraz porywami do słabości do klimatów #blingbling
niby taki drobiazg, a jednak jest ze mną od wielu lat, i chyba zostanie jeszcze dłużej.
z jednej strony - niesustająco pracuję nad tym, żeby do rzeczy podchodzić racjonalnie, nie emocjonalnie. bo rzecz to tylko rzecz.
ale....
ale nie zamierzam tutaj wyciągać teorii, że rzeczy mają duszę itp., nie, po prostu niekiedy konkretne emocje, konkretne sytuacje związane z daną rzeczą są warte zachowania.
jasne, najważniejsze są wspomnienia w naszej głowie, ale czasem tak najzwyczajniej w świecie- konieczne jest dotknięcie.
takie sprawdzenie, upewnienie się, przetestowanie organoleptycznie, że pewne zdarzenie czy historia miała miejsce.
takie zapukanie do drzwi kamienia, choć wiemy, że to ten realny świat jest wart powrotu, i jest wart bycia obecnym tu
i teraz, nie uciekania się do zwiewności wspomnień.

ostatnio słucham różnych słów, choćby w pewnych konferencjach, pozwalam im opadać, osadzać się w mojej głowie, robiąc taki dywan jak jesienią robią liście.
czy będę te kasztany nosić w kieszeni przez najbliższe 5 lat, czy może zostawię je za sobą po tygodniu- nie wiem, nie wiem.
ale słucham, słucham.

* * *
słowo twoje jest pochodnią...

w najmniej oczekiwanych momentach

2021-08-19T15:50:00.020+02:00

czasem, w najmniej oczekiwanych momentach włącza się tęsknota.
przez długi czas- ten konkretny etap/ krok w moim życiu- wydawał się być zbyt odległym celem, nierealnym wręcz.
a jednak- gdy coś zaczęło się dziać, z jednej strony miałam taką myśl: szybciej, na świętopełka, szybciej. ;-)
gdy wtem, zza rogu wychyliła się tęsknota.
i myśl, że tutaj zostawiłam za sobą tyle zdarzeń, że będę tęsknić za tym miejscem.

i trochę z innej strony- doszła mnie też tęsknota za ludźmi, których już nie ma.

z ciemnosci do ...

2021-02-18T14:21:00.021+01:00

ten wielki post zaczął się dla mnie szczególnymi troskami/zmartwieniami/umartwieniami.
czekam na to, że dotrę do ......

wielki post to idealny czas na zatrzymanie się, na refleksję.
oraz czas na rezygnację- żaby być może znaleźć w sobie miejsce na coś nowego.

akcja „7 tygodni bez” dotyczy czasu pasji i obejmuje 40 dni bez niedziel (niedziela nie jest dniem postnym).
to szczególny okres w roku, poprzedzający jedne z najradośniejszych świąt - święta zmartwychwstania pańskiego.
proponujemy, abyś w ciągu tych 7 tygodni przemyślał swoje stare przyzwyczajenia
i nawyki w relacjach z innymi i bogiem, zrezygnował z czegoś, by otworzyć się na coś nowego.
życzymy, by tegoroczny czas pasyjny był dobrym powodem do odkrywania boga
i poznawania siebie na nowo.
tak było onegdaj: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020...)

mocne postanowienie poprawy

2021-02-14T19:58:00.004+01:00

postaram się częściej być, częściej odzywać.
ale z głębi mojego czarnego serduszka... ;-)

dokąd tupta nocą jeż

2021-01-11T19:51:00.005+01:00

czy mam niedzrową relację z zakupami?
raczej na pewno być może ;-)

daleko mi do ekstremizmu #100things, mimo, że gdzieś tam, co jakiś czas mi w głowie gra myśl,
że pod pewnymi względami byłoby to tak naprawdę najlepsze dla mnie rozwiązanie.

tymczasem jest tak, że gdy tylko "odgruzuję" półkę nad biurkiem,
ani się obejrzę - za jakiś czas znowu jest tam rozgardiasz i powiedzmy, że artystyczny nieład.

próbuję różnych sposobów.
staram się nie kupować rzeczy, których nie mogę zwrócić - co wiem, jest bez sensu- po co kupować, jeśli się nie jest do czegoś przekonanym.
jeśli coś oddaję- to podwójną wartość wrzucam do skarbonki, żeby mocniej uderzyło po kieszeni, żeby następnym razem się zastanowić trochę dłużej.

najbardziej chyba zaskakującym odkryciem dla mnie było to, gdy nagle w głowie zaświeciła mi się żaróweczka,
że zakupami kompensuję sobie zbyt wiele rzeczy.
że jak są smuteczki-nic mnie tak nie pocieszy jak nowa rzecz.
jak coś mi się uda- tak samo, nic nie jest lepszą nagrodą niż jakiś zakup.
( nawet niekoniecznie zakup czegoś dla mnie, po prostu sam zakup jako taki).

próbowałam metody, w stylu, że jeśli już muszę- to lepiej kupić coś małego,
co łatwo da się schować w kieszeni wewnętrznej, łatwo ukryć na dnie szuflady, itd, itp.
ale po namyśle dochodzę do wniosku, że to też nie jest rozwiązanie.

co nie zmienia faktu, że w nagrodę za #out wielu rzeczy ( w tym torebek!), jednocześnie jako pocieszajka/nagradzajka wylądował u mnie jeż.
i tyle by było jeśli chodzi o #rozsądnyminimalizm

strefa

2020-08-28T15:18:00.006+02:00

zawsze twierdziłam, że ja i #rurzowy to dwie zupełnie inne bajki ;-)

a ostatnio w różnych tematach i kwestiach- wychodzę ze swojej strefy komfortu.
#rurzowy może być rockendrolowy.

z jednej kocham dzielnię swoją, a z drugiej...
chyba jestem gotowa na zmianę.

na papierze

2020-06-03T11:42:00.002+02:00

zasadniczo jestem człowiekiem prozy. aczkolwiek czasem coś do mnie trafia między wierszami.
wiadomix, gałczyński wielkim poetą był ;-)

a tym razem jestem #team #iłłakowiczówna.
wiele lat temu w jakiejś księgarni przeglądałam sobie poezje zebrane i trafiłam na ten kawałek.
nauczyłam się go na pamięć od strzała ;-)

ale, że już i wiek i pamięć nie ta, od jakiegos czasu próbowałam go znaleźć, żeby sprawdzić, na ile dobrze pamiętam.
i trochę szoczek: ale nigdzie w internetach go nie mogłam znaleźć, musiałam sięgnąć po papier.

no i jak nie zachwyca jak zachwyca?

tam, gdzie jest miejsce

2020-02-26T15:35:00.000+01:00

zatrzymaj się na chwilę:
wielki post to idealny czas na zatrzymanie się, na refleksję.
oraz czas na rezygnację- żaby być może znaleźć w sobie miejsce na coś nowego.

akcja „7 tygodni bez” dotyczy czasu pasji i obejmuje 40 dni bez niedziel (niedziela nie jest dniem postnym).
to szczególny okres w roku, poprzedzający jedne z najradośniejszych świąt - święta zmartwychwstania pańskiego.
proponujemy, abyś w ciągu tych 7 tygodni przemyślał swoje stare przyzwyczajenia
i nawyki w relacjach z innymi i bogiem, zrezygnował z czegoś, by otworzyć się na coś nowego.
życzymy, by tegoroczny czas pasyjny był dobrym powodem do odkrywania boga
i poznawania siebie na nowo.
tak było onegdaj: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019...)

życie po życiu

2020-01-15T14:55:00.000+01:00

ostatni czas upłynął mi pod znakiem różnych przypadkowych spotkań i #wspomnieńczar.
te spotkania- z jednej strony bardzo miłe, bo mimo tego, że z niektórymi osobami trochę się nam rozeszły ścieżki życiowe,
niezmiennie między nami jest dużo ciepła, sympatii- i te spotkania to naprawdę był taki błysk radości.

z drugiej strony - #wspomnieńczar dotknął tego, co kiedyś było dla mnie najtrudniejsze.
i w pewnym sensie nadal jest.
czas nie uleczył wszystkich ran, nie o wszystkim da się zapomnieć
a jednak- co mi się kiedyś wydawało niemożliwe: żyję, jest życie po.

jest życie po czternastu latach, po trzynastu, po kilku tygodniach.
czasem nawet nie zdajemy sobie sprawy, że odliczamy czas od takich małych-wielkich strat, które nawet nie zdążyły porządnie zaistnieć.
a jednak w pewnym sensie, w pewnej rzeczywistości: liczą się dla nas jako życie po.

* * *
M. wiem, że czasem czytasz: a ja ponownie poproszę.

daleko, daleko

2019-11-19T16:30:00.001+01:00

dawno temu drogą kupna nabyłam piłeczki wraz z instrukcją obsługi for dummies ;-)
wtedy jakoś zabrakło mi czasu, chociaż podjęłam pewne próby.

a dzisiaj to taki obrazek ilustrujący #scenyzżycia, że pewne rzeczy nigdy nie będą moim udziałem.
tradycyjnie bardzo #hermetyczne.

wiadomo, przykład bardzo przykładowy, poważna żonglerka odpada bo ręka nie włosy ;-)
z innych bardziej ważnych i poważnych rzeczy przyszło mi ostatnio zrezygnować,
bo chyba mimo wszystko bliższe jest mi mędrca szkiełko i oko.

trochę radośniej

2019-07-02T14:53:00.001+02:00

niekiedy od drobiazgów zaczyna się poprawa nastroju, krok za krokiem,
aż w głowie robi się trochę radośniej i radośniej.

niekoniecznie od razu ta radość musi wybuchać feerią barw, być namacalna.
czasem wystarczą skarpetki w żyrafki, i to, że ja o nich wiem, że chowają się w butach,
w kieszeni wewnętrznej złożone na cztery.
i uśmiecham się w sobie do tej wiedzy i myśli.

* * *
G. dziękuję, że jesteś Dżinem, co czaruje wiele rzeczy.
i że np. to właśnie tym czarom odkrywam nowe oblicza dźwięków i muzyki.

(nie) po drodze

2019-04-24T13:43:00.001+02:00

krok za krokiem, małymi etapami staram się ostatnio robić porządki w mojej głowie.
wymyśliłam sobie bowiem, że najwyższy czas pokonać wszystkie smutki i ciemności.
i że może to już jest pora, żeby spróbować pójść w stronę światła.

i tak krok za krokiem, powoli i delikatnie sprawdzam, czy jest mi po drodze ze szczęściem.

inna sprawa, że najlepiej mi się te ścieżki przemierza w czerwonych butach.
jako rzecze klasyk: w czerwonym zawsze podejrzany ;-)

* * * do G.*
i nawet nie wiesz jak bardzo, nie zważając na nic, nawet na te piękne buty,
nie oglądając się na nic, chciałabym skoczyć za tobą w przepaść życia.

gdziekolwiek idę (niech w święto radosne paschalnej ofiary)

2019-04-21T08:30:00.000+02:00

gdziekolwiek idę- z tobą chcę iść.
z twoim słowem w kieszeni wewnętrznej,
słowem, które jest mi światłem, lampą na mojej ścieżce.

i choć są #ludziektórzy ;-) w niedzielę wielkanocną intonują "chwalcie łąki umajone",
to jednak: niech nam wybrzmiewa sekwencja:

niech w święto radosne paschalnej ofiary
składają jej wierni uwielbień swych dary.
odkupił swe owce baranek bez skazy,
pojednał nas z ojcem i zmył grzechów zmazy.

śmierć zwarła się z życiem i w boju, o dziwy,
choć poległ wódz życia, króluje dziś żywy.
maryjo, ty powiedz, coś w drodze widziała?
jam zmartwychwstałego blask chwały ujrzała.

żywego już pana widziałam, grób pusty,
i świadków anielskich i odzież, i chusty.
zmartwychwstał już chrystus, pan mój i nadzieja,
a miejscem spotkania będzie galileja.

wiemy, żeś zmartwychwstał, że ten cud prawdziwy.
o, królu zwycięzco, bądź nam miłościwy.

czasoprawda

2019-04-18T13:15:00.000+02:00

z jednej strony 3 lata, to ogrom czasu.
tyle rzeczy się w tym czasie zmieniło, obróciło, stanęło do góry nogami.

z jednej strony- miałam sporo czasu, żeby poukładać sobie w głowie pewne sprawy,
a jednak ciągle w pewnym sensie jestem na zakręcie- wydarzenia zeszłorocznego maja zdecydowanie zburzyły ten stan rzeczy, który jakoś udało mi się wypracować.

ciągle sobie myślę, że to jeszcze nie ta pora, jeszcze za wcześnie godzić się z ograniczeniami.
z drugiej strony- nie mogę tracić więcej czasu na zasypianie i budzenie się z jedną myślą w głowie.

są dni, kiedy wydaje mi się, że umiem być dzielna, że nic mnie nie dotknie, że nawet potrafię stanąć przed tobą i powiedzieć, że takiego czasu nie mamy. ( co dziwne, łatwiej mi powiedzieć prawdę tobie, niż sobie samej, niż zgodzić się na to, by wybrzmiała w mojej głowie).
a potem myśl ta nie opuszcza mojej głowy, gdyby tylko mogło się to udać...

tam, gdzie jest miejsce

2019-04-10T12:27:00.001+02:00

#7tygodnibez
tam gdzie jest miejsce na rezygnację- jest miejsce na coś nowego.

tak, wiem, że jeszcze tyle wielkopostnej drogi przede mną.

miałam i mam pewne postanowienia na ten czas, jednak wiadomo, że nasze plany, są niczym wobec zamysłów intencjonalnej czynnej siły sprawczej. i to nie jest tak, że już robię przeskok do wielkanocnego alleluja, co to to nie. bardzo, bardzo mi wybrzmiewa nauka z tegorocznego wielkopostnego lectio divina
- czasem najważniejsze rzeczy dzieją się w ciszy.

kiedy zaczynał się tegoroczny wielki post- ja w pewnych kwestiach i tematach doszłam do ściany,
i byłam przekonana, że z tymi trudnościami sobie nie poradzę.
powiedzmy- że nadal szału nie ma, ale wydarzyło się trochę rzeczy, które przesunęły środek ciężkości
i powiedzmy, że gdzieś tam w oddali zapaliło się jakieś światełko.

co do samych postanowień- oczywiście, że miałam milion pięcset planów jak to się będę umartwiać itd, itp.
jednak to, co ja chcę czy co sobie w głowie wymyśliłam- nijak się miało i ma do rzeczywistości.
bo znowu ta czynna siła sprawcza postawiła mnie w takim miejscu- w którym musiałam się mierzyć z tematami, o których byłam zdania, że neva eva.
i wbrew temnu co sądziłam- stawanie w prawdzie przed drugim człowiekiem, choć nie jest najłatwiejsze- jest do przeżycia.

nadal wszystko we mnie wyrywa się w kierunku: #mnmlzm.
ale i tutaj zdarzało mi się przemycać rózne wymówki.
stąd: na pozostałe dni- stawiam sobie wyzwanie na stawanie w prawdzie także przed samą sobą.

zatrzymaj się na chwilę

2019-03-06T10:23:00.000+01:00

tradycyjnie: startuję razem z 7 tygodni bez przy wybitnym współudziale narzędzia jakim jest zdrapka wielkopostna .

zatrzymaj się na chwilę:
wielki post to idealny czas na zatrzymanie się, na refleksję.
oraz czas na rezygnację- żaby być może znaleźć w sobie miejsce na coś nowego.

akcja „7 tygodni bez” dotyczy czasu pasji i obejmuje 40 dni bez niedziel (niedziela nie jest dniem postnym).
to szczególny okres w roku, poprzedzający jedne z najradośniejszych świąt - święta zmartwychwstania pańskiego.
proponujemy, abyś w ciągu tych 7 tygodni przemyślał swoje stare przyzwyczajenia
i nawyki w relacjach z innymi i bogiem, zrezygnował z czegoś, by otworzyć się na coś nowego.
życzymy, by tegoroczny czas pasyjny był dobrym powodem do odkrywania boga
i poznawania siebie na nowo.
tak było onegdaj: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018...)

niezmiennie ;-)

2019-02-14T09:27:00.000+01:00

:*

czaromagicznie

2019-02-12T10:54:00.000+01:00

zasadniczo - nie jestem nadmierną fanką case'ów na telefon.
do poprzedniego telefonu miałam kupiony słownie jeden case, którego nie użyłam ani razu i go najzwyczajniej w świecie komuś oddałam.
(przyznaję, kupiłam tamten case pod wpływem impulsu - z uwagi na dizajn, bo bardzo mi przypominał pewien styl artystyczny, który bardzo lubię.)

no ale, wracając do rzeczy: nie oznacza to, że obecnie mam niewiadomo ile etui ;-)
ten- na załączonym obrazku- to trochę taki #wspomnieńczar.

ciekawa jestem, czy też macie jakieś tematy/sprawy, które zadziwiają was od lat?

ja pamiętam, że dziecięciem będąc- bardzo mnie zaskoczyło, że moja ciocia ( rodowita niemka ;-) umie grać w domino,
wie o co kaman np. z układaniem kostek domina, tak, by potem jednym dotknięciem palca je przewrócić, aby ułożyły się
w jakiś wzór.
i długo było dla mnie zaskoczeniem to, że ona słyszy jak ja np. hałasuję: bo dla mnie było oczywiste, że hałasuję po polsku, więc nie ma prawa tego słyszeć/rozumieć ;-)

inną rzeczą- która jest dla mnie nieodmiennie czaromagiczna to zaćmienie księżyca.
do dzisiaj pamiętam- jak miałam jakieś 5-6 lat, pewnym zimowym wieczorem zostaliśmy zabrani za miasto, żeby światła bloków itd, nie przesłaniały nam widoku.
i mimo tego, że potem uczyłam się pilnie geografii, że wiedzę teoretyczną mam, że nieobce jest mi także rozpraszanie rayleigha, czy wiatry pampero, to jednak nadal: za każdym razem jak sobie pomyślę o zaćmieniu księżyca, to jest we mnie to zadziwnie, że to jest takie czaromagiczne zjawisko.
i znowu mam 5 lat i znowu nie wiem, jak to się dzieje, że wiem, że stoję na ziemi- a jednocześnie widzę, że ta ziemia przesłania księżyc.

z czasem wyrosłam z wielu innych zadziwień, a z tego, mimo posiadanej w głowie wiedzy teoretycznej- nie chcę wyrosnąć.

ciągle przyklejam sobie do sufitu fluorescencyjne gwiazdki ;)
a teraz- żeby mieć ciągle taki przyczynek do pamięci, żeby nadal się światem zadziwiać jest ten case.
i tym sposobem- zadziwienia noszę złożone na cztery w kieszeni wewnętrznej.