po prostu: weronkaka

bo ja...

2012-02-14T09:59:00.005+01:00

bo ja mam swoją własną filozofię na wiele rzeczy.
i często muszę mieć swoje własne zdanie,
i staram się wcisnąć swoje trzy grosze, albo nawet pięć, tam gdzie tylko mogę ;-)

stąd- walentynki są dla mnie świętem,
kiedy po prostu po raz kolejny- możemy powiedzieć ludziom nam bliskim,
że są dla nas ważni.
i że nam zależy ;-)

rok temu- to był paryż.
w tym roku- po prostu wrocław ;)

* * *
ze świąt nietypowych np. obchodzimy dzień sprzątania biurka.
i odpowiednio wcześniej chowamy w biurku czekoladki, albo kawałek innego słodycza,
by potem przy sprzątaniu go "znaleźć" i mieć czym świętować ;-)

róża

2012-02-08T11:37:00.005+01:00

to nie jest film, w którym wolność wybucha feerią barw.

to jest film o tym, że wolność niekiedy miewa słodko- szary smak.
jak tutaj- film utrzymany w stonowanej tonacji barw.

ale stonowane są tylko barwy, a nie emocje,
historie czy zdarzenia.

film o tym, że czasem można urodzić się po dobrej stronie granicy,
a i tak mówić złym językiem, czy być po prostu wrogiem.

film zupełnie inny od ciemności holland

tutaj- cudów nie ma.
tutaj- jest sama proza życia.
proza powojennego życia, oswajania się na nowo z wolnością,
a także z tożsamością narodową,
z oceną drugiego człowieka, z na nowo ustalaniem jakie rzeczy są ważne.
o tym, że wolność czasem niesie trudniejsze wybory niż sama walka.

ale i w tej prozie jest i poezja.
choćby w chwilach, gdy róża i tadeusz po prostu ze sobą są.
siedzą obok siebie na ławce przed domem.

nie powiem, jak się film kończy,
czy jaką siłą charakteru musiał wykazać się tadeusz,
a jak swoje postrzeganie świata musiała przewartościować jadwiga.
czy, że pastor (edward linde-lubaszenko) był człowiekiem naprawdę pięknej wiary,
bo - pewnych rzeczy nie da się tak po prostu opowiedzieć.

myślę sobie, że ten film zostanie w mej pamięci na dłużej.
bo róża jak to róża- zachwyca pięknem,
ale ma też i kolce, które zostawiają w nas ślad.

uczę się

2012-02-01T15:47:00.007+01:00

ostatnio dużo rozmawiam.
z różnymi ludźmi- dane mi było porozmawiać z pewnym takim miłym rockendrollowym typem.

każda rozmowa jest lekcją,
każda przynosi jakąś nowa naukę, czy mądrość.

niektóre rozmowy- owocują potem nową sprawnością harcerską,
nową umiejętnością,
czy właśnie nowym ćwiczeniem, nowym zadaniem- które chcę odrobić.

myślę sobie, że to całkiem nieźle,
jak jeszcze jest we mnie taka gotowość i otwartość na nowe rzeczy.
nie tylko na nowe miejsca, czy nowych ludzi
- ale właśnie- na to - co trudniejsze.
- słuchanie, i uczenie się nowych rzeczy.

* * *
ciągle pamiętam o mądrości zdania
- kto ma uszy niechaj słucha

cud w ciemności

2012-01-18T10:29:00.008+01:00

jeden z nielicznych filmów, które ogląda się w kompletnej ciszy.

myślę sobie, też, że niewiele osób- ze świata kinowego,
tak jak agnieszka holland- potrafi opowiedzieć historię,
tak, że nawet w ciemności jest miejsce na cud.

film niezwykły- nie tylko przez historię jaką opowiada,
o sile ludzkiej woli, o chęci przeżycia i przetrwania nawet w tak ekstremalnych warunkach.
a co ważniejsze- film o tym, jak zmieniają się ludzie,
jak drugi człowiek (tutaj: robert więckiewicz jako leopold socha) dojrzewa do odwagi.
jak ze zwykłego złodziejaszka, szabrownika, kanalarza- staje się sprawiedliwym.

i dzieje się to bez wielkich słów, bez patosu, bez deklaracji,
za to wyraża- w prostych gestach, czynach.
choćby przyniesieniu nowych zabawek dla dzieci, menory,
a także decyzji- by przyjąć żydowskie dziecko do swojego domu.

jest to film o rzeczach ważnych i ważniejszych.
ważnych- jak potrzeba chronienia własnej rodziny,
albo równie ważnej kwestii- jak uczenia się szacunku dla drugiej osoby.
(w jednej ze scen- socha z chigerem- decyzją tego pierwszego-
postanawiają odgrywać przed resztą grupy,
że chiger co tydzień będzie płacił wyznaczoną kwotę za ochronę, i za żywność)

dla mnie- jest to jeden z najbardziej zachwycających filmów jakie widziałam.
bez zbędnych słów, bez niepotrzebnych gestów.
o tym, że wielkie rzeczy potrafią dziać się w ciszy.
w ciszy bez słów, w cichości serca.

* * *
foto: kadr z filmu

przy sobie myśli noszę

2012-01-17T12:33:00.017+01:00

różne myśli po kieszeniach,
i w moleskinie
i po prostu- wszędzie ze sobą noszę.

do wielu obecności jestem tak przyzwyczajona, że po prostu być przy mnie nieustannie muszą,
i siedzieć mi na głowie ;-)

jeżeli ktoś nie jest kochany dla samego siebie
- to prawdziwa miłość nie istnieje.
człowiek potrzebuje pewności,
że jest kochany,
aby stawać się sobą i rozwijać się.
- michel quist

bez tej myśli, bez tej mądrości- chyba nie umiałabym wielu rzeczy,
nie umiałabym na wiele rzeczy patrzeć, czy wielu rzeczy widzieć.

bo nie kochamy dla tego- jak to kiedyś będzie,
tylko dla tego, co jest.
co teraz widzimy, co dotknąć możemy.
bo tylko to, co tu i teraz- może dać nam pewność,
ową podstawę, punkt wyjścia - dla otwarcia się na jutro.

i ja się kiedyś też, na takim dniu, na takiej chwili oprę,
i pewność mi da tej obecności siła.
i wtedy dopiero szeroko otworzę ramiona.

* * *
za ostatnie rozmowy- pozdrowienia ślę do a.

także tego

2012-01-02T11:54:00.016+01:00

przyznaję, nie miałam w planach czynienia jakichkolwiek rocznych podsumowań (no, poza książkami oczywiście).
ani w planach tak za bardzo nie mam czynienia jakichkolwiek postanowień.

w sumie- już dawno wyszło,
że postanowienia jakoś tak bardziej pasują do wielkanocy,
kiedy po czasie zamyślenia, wszystko -łącznie z przyrodą budzi się do życia.

zeszły rok zaczynałam taką oto kartką z kalendarza:

a jednak wielu zmian, które przyniósł rok ubiegły- nie przewidziałam.
i był to dla mnie czas- wielu zaskoczeń, wielu lekcji, wielu nauk,
czas- kiedy pewne rzeczy zmieniły całkowicie swój bieg, i wygląd.

i szczerze mówiąc- nie ze wszystkimi zdążyłam się oswoić.

nadal nie jestem najlepszym na świecie rozwiązywaczem sudoku ;-)
nadal chciałabym się nauczyć wielu rzeczy.
nadal mi brakuje mądrości czy zdolności do ułożenia pewnych spraw.
nadal nie umiałabym powiedzieć
- jak oceniam tamten ubiegłoroczny czas, tak różny był od tego co znam.

ale ten styczeń- tak bardzo pachnie marcem,
że aż mnie te postanowienia kuszą ;-)

i tak- w związku z tym, niniejszym ogłaszam, że zamierzam popracować nad sobą, nad niektórymi swoimi postawami.

słów twoich słucham....

2011-12-31T10:34:00.001+01:00

słów twoich słucham- bardzo rada....

w mijającym roku wysłuchałam,
przeczytałam....

słowa z: 98 książek,
zapisanych na 34671 stronicach....

zobaczyłam

2011-12-31T10:30:00.002+01:00

podobno z filmami akcja jest na #104,
a nie na li i jedynie #52filmy w roku.

a mnie udało się obejrzeć w sumie: #118 obrazów ;-)

filmowo mi

2011-12-30T10:28:00.000+01:00

1. szkolny chwyt
2. notting hill
3. lektor
4. życie na podsłuchu
5. milczenie owiec
6. skryta namiętność
7. to właśnie miłość
8. tylko miłość
9. csi new york (sezon 7)

między sercem a rozumem

2011-12-22T09:53:00.012+01:00

ostatnio dopadła mnie znowu faza na ogólnie pojęte porządki, trochę jakby przedświąteczne ;-)
też- między innymi się wzięłam za uporządkowanie zakładek w delicjach, gdzie od dłuższego czasu zbierałam rzeczy do przejrzenia kiedyś tam.
fakt, że część artykułów zachowałam specjalnie- jak choćby ten mówiący o tym,
że umiarkowanie jest cool.

przyznaję, że do minimalizmu jako takiego mam słabość ;-)
i większość zachomikowanych artykułów jest w mniejszym lub większym stopniu o tematyce powiązanej z różnymi sposobami/metodami na dokonywanie zmian (niekoniecznie
rewolucyjnych) w swoim życiu.

co prawda w tym artykule mowa o tym- jak ludzie zostali zmuszeni do przewartościowania pewnych spraw pod wpływem okoliczności.
i że to właśnie była konieczność, a nie wybór.
u mnie było na odwrót- najpierw pojawił się wybór-
potem okoliczności i konieczności.

w końcu- z thermomixem się pożegnałam, kiedy jeszcze do dyspozycji miałam mieszkanie, pokoje, kuchnię i ho ho ho miejsca.
a jednak: w pewnym momencie okazało się, że tego miejsca zaczyna brakować, a thermomix choć jest praktyczną zabawką- to jednak pozbawia mnie znacznej części przyjemności z samego faktu gotowania.
także - w innych aspektach- z jednej strony duże mieszkanie zaczęło się nagle jakby kurczyć w szwach ;-)
stąd gdzieś po drodze przyszła myśl- że może warto by było zapanować nad tymi huczącymi żywiołami.
i tak pod młotek poszła szafa, a potem biblioteczka.
( przyznaję, że czasami sobie myślę, że kiedyś dopracuję się biblioteczki pełnej wymuskanych woluminów, ale to jest tylko taka myśl na zaś).

dużo takich różnych mnie myśli naszło wczoraj, jak stałam w kolejce do kasy w markecie ( i miałam wątpliwą przyjemność bycia przerażoną zawartością - w kontekście ilości w wózkach innych) ;-)
nie no, żeby nie było- ROZUMIEM odświętność i wyjątkowość, oraz szczególność tych dni.
z drugiej zaś strony nie rozumiem przesady.
stąd- w naszym koszyku znalazła się spożywka, którą jesteśmy w stanie przez te kilka dni świąt przerobić.
czasowo- to przedłużony weekend, świąteczność będzie się wyrażać przez wyjątkowość potraw, które zostaną ustawione na stole.

to nie znaczy tak, że wcześniej było dużo za dużo i się marnowało ;-)
teraz- wiele rzeczy mierzymy na siły, na zamiary, mierzymy gdzie jest granica serca- tego, co by się chciało, a gdzie jest granica rozumu- tego, co być powinno.

i tę granicę staram się także wytyczyć w innych sferach życia.
kiedyś "na stanie" była u mnie deska kreślarska.
co z tego, że była - jak najczęściej służyła jako miejsce, gdzie można położyć wszystko, począwszy od książek z biblioteki, po aktualnie słuchane płyty itd.
dziś, gdy deski już nie ma- a jest tylko zwykłe biurko - okazuje się, że przy nim pracuję więcej i częściej.

i podobnie udaje mi się powoli naprostowywać pozostałe ścieżki, którymi podążam.
i wiem, że jeszcze wiele drogi przede mną, na wielu ścieżkach jeszcze leżą różne zawalidrogi, czasami
wychodzę zbyt daleko w stronę serca, zostawiając rozum hen na horyzoncie.

stąd- w przyszłości mniej lub bardziej dalekiej, przyjdzie mi jeszcze zmierzyć się z różnościami odziedziczonymi po mieczu ;-)
bo np. ponad rok temu przyjechała z usa ta swego czasu wyśniona
i wymarzona zabawka, gdy w praktyce okazało się, że choć serce chciało, rozum poszedł inną drogą...
i zabawka leży i się kurzy, zamiast rozbrzmiewać takimi dźwiękami.

* * *
i gdy w tym roku zasiądziemy przy nieuginającym się stole ;-)
te święta wcale nie będą mniej odświętne.
będą białe koszule, będą potrawy tradycyjne (tradycje odziedziczone po kądzieli ;-)
będzie garść upominków pod choinką.
- granicę rozumu zostawimy za plecami ;-)
a posiedzimy sobie po stronie serca- i wspólnej obecności
* * *
na foto- akurat za plecami mamy granicę czeską,
a przed nami- taki polski landszafcik

xmas card!

2011-12-20T09:14:00.001+01:00

jak wiadomo - nie ma świąt bez kevina.
albo bez nowej świeckiej tradycji- i filmu to właśnie miłość.

u mnie- od lat- nie ma świąt bez tej kartki ;-)

wszystkie grudnie powinny być białe

2011-12-19T15:43:00.019+01:00

ostatnio próbuję nadążyć za uciekającym (zbyt szybko, jak na moje zdolności) czasem.

na szczęście taktyczny nawołuje do nowej manify: karpiożercom mówimy zdecydowane nie ;-).

a tak na poważnie- ten czas przedświąteczny gdzieś uciekł, schował się tak, że nijak go znaleźć nie mogę.
to samo się tyczy adwentowych nastrojów- cały czas jestem na etapie zasłuchiwania się w salve regina- zamiast rorate caeli.

znaczy w teorii wiem skąd mi się to bierze-
- bo z uwagi na różne aspekty - będą to na swój sposób pierwsze
i szczególne święta.
a szczerze mówiąc- ciągle nie przyzwyczaiłam się do owych zmian,
i trochę trudno mi tak do końca pogodzić się z jakże życiową mądrością
- że jest jak jest.

chociaż co jakiś wpada mi do głowy myśl, żeby jednak się zebrać
i po długiej przerwie ubrać w tym roku choinkę.
w sumie- będąc pod wpływem takiego impulsu- kupiłam komplet bombek.

a tu- nawet maszyna od śniegu się popsuła, i pogoda jak w marcu,
co jeszcze bardziej utrudnia myślenie o tym, że to grudzień.

i gdzieś w tle zasłuchuję się w trzech życzeniach firebirds, że wszystkie grudnie przecież powinny być białe.

nie idę z tobą do łóżka

2011-12-13T09:02:00.022+01:00

proszę państwa,
tym razem wyjątkowo nie będę odmieniać hasła minimalizm przez wszystkie przypadki,
tym razem będzie nowa manifa.

jak wiadomo biorę udział w akcji 52 książki.
dla niewtajemniczonych- akcja jest po to,
aby wesprzeć rozwój własny i czytelnictwo w polsce
- stąd optymistyczne założenie jest takie,
że czytamy jedną książkę na tydzień- co nam daje 52 książki na rok.
jak wiadomo- ja czytam zrywami- czasem mniej, czasem więcej,
ale i tak mrcichy ( bo to przez niego zaczęło się zapisywanie książek
w arkuszu) nie ma ze mną żadnych szans ;-)

czytanie jest dla mnie....

i tu najlepiej pasuje mi fragment rozmowy z kamieniem szymborskiej:

pukam do drzwi kamienia.
- to ja,wpuść mnie
przychodzę z ciekawości czystej.
życie jest dla mnie jedyną okazją.
zamierzam przejść się po twoim placu,
a potem jeszcze zwiedzić liść i kroplę wody.
niewiele czasu na to wszystko mam.
moja śmiertelność powinna cię wzruszyć.

książka nie jest kamieniem- ale po prostu innym światem,
otwierając ją- wchodząc w zawarte w niej słowa-
zwiedzam nowy świat.

a jednak mimo, że ta manifa: nie czytasz- nie idę z tobą do łóżka
mi się podoba, jednocześnie widzę jej minusy.

bo jak wiadomo- świadomie zrezygnowałam z większej części posiadanych przez siebie książek papierowych.
(chociaż ostatnio po długiej przerwie- na mojej półce ponownie wylądowały rozmowy zeldina,
nieważne, że przez ostatnie 2-3 lata dobrze mi było bez nich, i pewnie dobrze by mi było przez lat kolejnych 5, ale tak jakoś w pewnym momencie zatęskniłam za ich nastrojem.

bo choć dużo czytam- dla siebie samej, i dużo cytatów i książkowych historii w głowie i w moleskinie noszę- daleka jestem od narzucania komukolwiek takich zainteresowań.
fakt- czasem mi brakuje, jak rzucam tg. hasłem o historii sary
i johnn'ego, albo jak przychodzi mi K. wyjaśniać o co chodzi w teorii czasu według hellera, ale zupełnie mi to nie przeszkadza.

przyznaję, że też tego dystansu do czytania nauczyły mnie pewne mądre zdania,
które usłyszałam od osoby, którą darzę szacunkiem wielkim
- że książka książką, że historie ze stron papierowych- historiami,
to życie jest dla nas jedyną okazją- na zbieranie garściami różnych doznań ;-)

* * *
o akcji - nie czytasz- nie idę z tobą do łóżka.
- w najnowszym przekroju
(bo przegapiłam przekrój z ajką.
i jak ktoś dobrze śledzi- TEN przekrój był moją trzecią gazetą kupioną w tym miesiącu ;-)
a to dopiero połowa grudnia!
czyli będzie się jeszcze działo.

a także: orest na celebrytę! ;-)
a przed orestem- właśnie także jest wywiad z dziewczynami
od nieczytania ;-)

dodam także, że nie rusza mnie kwestia czytelnictwa
lub braku u innych. zupełnie.
nie wartościuję po tym ludzi. samo czytanie to jest dopiero połowa sukcesu.
na ten przykład: mam znajomego, który czyta duże ilości książek,
jednak- jest to głównie fantastyka.
a ja fantastyki w założeniu nie trawię.
i stąd: mimo dużej ilości książek - między nami nie ma książkowej płaszczyzny porozumienia.

ostatnio

2011-12-10T23:08:00.002+01:00

ostatnio,
za każdym razem jak wyglądam przez okno- widzę tęczę.

i trochę niepokoi mnie fakt- że w końcu zima coraz bliżej.

* * *
and again- it's note for u.

polish your art-ish

2011-12-09T09:54:00.012+01:00

jedną z niedokończonych przeze mnie życiowych spraw
- było w pewnym momencie odwieszenie na kołku pewnej szkoły.

i tak naprawdę- dopiero niedawno, w świetle rozmów głównie z MA,
oraz z A.
wyszło mi, że wcale nie jest to niedokończona sprawa,
choć kiedyś tak się mogłó wydawać, zwłaszcza w świetle,
gdy się rzuca szkołę na rok przed dyplomem ;-)

w każdym razie- zasadniczym pytaniem-
na które wówczas nie umiałam znaleźć odpowiedzi
było to- czym jest sztuka - i dla mnie i w ogólności.

zważywszy, że generalnie dość mocno stąpam po ziemi,
stąd- zupełnie do mnie nie pasowały i nie pasują-
niewiadomo jakie wzloty.
z drugiej zaś strony- jakoś tak nie przemawiało do mnie
- zrównanie różnych takich pomysłów- do ram samego rzemiosła.

stąd- w chwili obecnej,
temat z kołka odwieszam- tylko od święta, po znajomości,
czy w ramach różnych akcji społecznych pro różne publico bono.

jak już wspomniana kiedyś tam-pewna kościołowa akcja

albo: gościnne występy dla ani

co prawda nie uważam się za niewiadomo jakiego znawcę,
- zdecydowanie w 90% uprawiam własny punkt widzenia
- tak niezmiennie (wybranymi dziełami) zachwyca mnie paweł susid:

jak i tylkowski andrzej

* * *
was ist die kunst- seria boomerang

* * *
wiem też, że często używam w odniesieniu do niektórych swoich prac sformułowań artystycznych.
jak np. haft artystyczny.
i nie dlatego, że roszczę sobie jakieś prawa do nie wiadomo jakiej sztuki,
czy kultury wyższej, akurat w tej "branży" takie niszowe określenie się przyjęło, w ramach wyróżnienia właśnie owej niszy- czyli materiałów, treści i formy- wykorzystywanych do realizacji niektórych prac.
* * *
i kolejne w ostatnich dniach
- za rozmowy- special thanks goes to MA.

mądrość jest wtedy...

2011-12-08T09:29:00.009+01:00

z cyklu komentarze:

tym razem komentarz do wpisu na prostym blogu ajki:

mnie kiedyś ktoś też zarzucił- że kupuję sobie czasem kolorowe gazety,
a to przecież są 2-3 bochenki chleba dla biednej rodziny.

ale dla innych- jedna gazetka- to np. 1/10 tego ile potrafią zapłacić za najzwyklejszy t-shirt....
stałam kiedyś w kolejce do kasy w NY z torbą ciuchów z przeceny- za które zapłaciłam około 30 pln,
gdy ktoś przede mną- za spodnie i sweter i koszulkę- zapłacił ponad 200....

wszystko jest ważne, ale ważny jest też punkt odniesienia.
i tu zaczyna się minimalizm- to że mnie stać, nie znaczy jeszcze,
że muszę to mieć.

to ja wyznaczam sobie drogę którą chcę pójść,
to jak chcę żyć- i na ile siebie dawać innym.

dodam- że od lat wielu jest u nas w domu zwyczaj zbierania monet 2 i 5 złotowych do słoika.
co jakiś czas- robi się komisyjne otwarcie i podliczenie kwot.
i czasami- za te pieniądze odłożone- kupuje się coś do domu, albo coś dla siebie lepszego- na co wcześniej szkoda by nam było wydać pieniędzy.
ale CZĘSTO też- z tych odłożonych skarbów- rezygnujemy, i zwyczajnie przeznaczamy je na jakąś akcję charytatywną.

to jest dla mnie minimalizm.

i fakt- nie ukrywam, że tamta wypowiedź osoby, którą cenię niezmiernie,
była ważnym zdaniem w moim życiu.
(chociaż po namyśle przypominam sobie, że to było zdanie dotycząca
i gazetek i książek- gdy skomentowałam, że za jakiś podręcznik do prawa przyszło mi zapłacić TYLKO 20 pln).

myślę sobie, że to zdanie owej mądrej osoby- było na swój sposób przełomowym momentem w moim życiu, że po zweryfikowaniu moich punktów odniesienia, mojego widzimisię- powiało różnymi zmianami.

fakt, że od tamtej pory- praktycznie wcale nie kupuję kolorowych gazet-
- choć w tym miesiącu namówiona przez biurową- drogą kupna nabyłam instyle.

i fakt, rozważam także zainwestowanie w przekrój ;-)

i wcale mi nie przeszkadza, że ten przekrój- jakby co
- będzie drugą gazetką w tym miesiącu,
(poprzednią kupiłam jakoś w lipcu...)
- bo grunt to odpowiednie wyważenie tematu, odpowiednie wyważenie pewnych wartości.
i oczywiście ZEN.

bo nawet minimalizm trzeba uprawiać mądrze,
- z poważnym odniesieniem przede wszystkim do samego siebie.
bo tak naprawdę wszelkie rewolucje powinniśmy zaczynać od siebie samych,
a nie od naprostowywania innych ;-)

ile mamy

2011-12-05T15:47:00.003+01:00

ile mamy naprawdę pięknych wspomnień?
tych najistotniejszych, które nas określają i pomagają nam być tym, kim jesteśmy?

cylinder heidelberga
- jonathan carroll

ostatnio- buduję sobie właśnie takie wspomnienie,
rozmową na dwa głosy,
na dwie herbaty i dwa plasterki cytryny.
rozmową, która zmienia życie.

nie żebym kiedykolwiek podawała w wątpliwość teorie zeldina:

* * *
special thanks to MA.

2011-11-30T23:20:00.000+01:00

widzę twój uśmiech w blasku papierosa.
ognik gaśnie zbyt szybko i zapada mrok,
ale i tak widzę to, co jest do zobaczenia.
księżyc nie przestrzega zaciemnienia...

robert harris, enigma

książkowo mi

2011-11-30T23:02:00.000+01:00

1. cornwell - śmiertelny koktajl; 327
2. cornwell - ślad; 335
3. cornwell - predator; 318
4. cornwell - księga zmarłych; 415
5. britton paul - profill mordercy; 528
suma stron:1923

filmowo mi

2011-11-30T23:01:00.000+01:00

1. hannibal- po drugiej stronie maski
2. blisko siebie
3. nazywam się khan
4. 500 dni miłości
5. pozwól mi wejść
6. prawdziwe psy
7. pitbul
8. csi new york (sezon 2)
9. lie to me (sezon 1)
10. klejnoty
11. wszystko co kocham

jest lądek, lądek zdrój

2011-11-25T13:04:00.011+01:00

a dzisiaj znowu będzie mniej lub bardziej o….
minimalizmie oczywiście ;-)

albo mniej lub bardziej o tym, że wszystkie drogi prowadzą do… ;-)

właściwie- w odpowiedzi na ten wpis,
i późniejszą dyskusję, oraz inne zdarzenia z ostatnich dni.

często u mnie jest o tym, że minimalizm lubię, że zdarza mi się wspierać różne akcje i kampanie społeczne,
oraz, że lubię listy- i przez cichego od pewnego czasu prowadzę sobie arkusz, w którym zapisuję przeczytane książki,
albo, że dla siebie samej- prowadzę sobie jeszcze kilka innych arkuszy.

rzecz w tym- że okazało się- ku mojemu zaskoczeniu- że osoby z zewnątrz- postrzegają listy, oraz ogólnie rzecz biorąc uporządkowanie paru tematów- jako przejaw nudności.

w moim przekonaniu, z mojego punktu widzenia- takie zdanie jest szalenie mylące.
fakt, że prowadzę sobie listę 52książki, nie oznacza to, że czytam wszystko bez zastanowienia, żeby tylko ilość się zgadzała.
-np. w tym roku mam przeczytane do tej pory 92 książki. rok temu o tej porze miałam za sobą 163 pozycje. ;-) a więc- zupełny zen.
będę miała czas i ochotę- to może coś jeszcze poczytam, nie będę miała ochoty- to nie.

listy są tylko narzędziem do uporządkowania pewnych rzeczy.
ale czy przez to jestem nudna, albo nie ma w moim życiu miejsca na przyjemności?
otóż zdecydowanie – nie.

listy są tylko narzędziem, dzięki którym, w ważnych dla siebie sferach wprowadzam porządek i poukładanie- dzięki czemu- mam więcej miejsca na różne różności. ;-)

jak to się przekłada na codzienne życie?

nie ma takiego miasta londyn, jest lądek, lądek zdrój.
przyznam, że jakiś czas temu- byłam fanem reklam przeróżnych.
no, słabość do dzisiaj mi została- jednak z uwagi na pewne decyzje życiowe- postanowiłam pójść nieco inną drogą ;-)
i jeszcze jakiś czas temu- samo hasło- noc reklamożerców sprawiało, że od razu podnosił mi się poziom adrenaliny we krwi ;-)
w chwili obecnej- prawie zupełnie obojętnie- obok tej nocy przechodzę.
fakt- że nadal mam słabość do reklam- jednak na tym etapie życia
( i kariery zawodowej) zgłębianie tej tematyki traktuję tylko i wyłącznie hobbystycznie.

podobnie ma to się np. z hiszpańskim, który marzy mi się strasznie bardzo mocno- ale wiem, że obecnie nie mogłabym poświęcić tyle czasu, ile potrzeba na zgłębienie tajników tego języka.
a dokładniej: na takie zgłębienie, jakie ja uważam za konieczne-
choćby do przeczytania sonetów nerudy - oczywiście w oryginale :D
stąd- choć w chwili obecnej hiszpański jest wpisany na listę to-do- to w praktyce, wystarcza mi zaprzyjaźnianie się ze słownikiem.

ale ale- to wcale nie znaczy, że w swoim prywatnym czasie robię mniej, lub bardziej się obijam.
co to to nie ;-)
dzięki uporządkowaniu, ułożeniu w listy, a także nadaniu różnych priorytetów różnym sprawom, nadanie niektórym statusu ważniejszej ważności, innym mniejszej- zajmuję się dokładnie tym- co chcę.
i co obecnie jest dla mnie ważne.

i nie, nie żałuję odpuszczenia sobie reklamożerców- po prostu wiem, że gonienie w tym momencie za trendami i aktualnościami- nie jest dla mnie.
zawodowstwo zostawiam zawodowcom- mnie wystarczy weekendowe podglądanie reklam od czasu do czasu.
albo całkiem nieźle idzie mi czytanie sobie słownika hiszpańskiego do poduszki.

o całe niebo, a nawet nieba trzy- bardziej w tym momencie cieszy mnie praca nad pewnym niebiańskim i wręcz gwiazdorskim projektem, ale o tym jeszcze napiszę ;-)

* * *
maps london- dla sony walkman- saatchi&saaatchi australia

maps london- dla weronkaka- drew&weronkaka (ft.royal post) ;-)

wolę być

2011-11-23T15:30:00.005+01:00

co jakiś czas wracam do tej piosenki
- i jak nie przepadam za krawczykiem- bardzo lubię jej słowa

chciałem być marynarzem
podróżować, zwiedzać świat
pięknie żyć, garściami życie brać

przemierzyłem cały świat od las vegas po krym
zgrałem tysiąc talii kart, które lubią dym
skasowałem kilka bryk, nie żałuję dziś
nie żałuję dziś

ja nie rozpatruję zbyt wielu rzeczy w kategorii- że były, minęły.
zdecydowanie wolę myśleć o tym – co przede mną,
o tym, do jakich portów chcę dopłynąć,
co zwiedzić, zobaczyć,
co dotknąć.

i rzadko mówię- że coś muszę.
mimo tego, że jestem szalenie obowiązkową osobą, zasadniczą-
uważam, że niewiele rzeczy muszę, że to po prostu wynikają z tego,
kim jestem, co jest dla mnie oczywiste i naturalne.

kiedyś – moim największym takim marzeniem- było dopłynięcie do portu dorosłości.
i chociaż jest tutaj różnie- lubię to miejsce.
lubię wiele aspektów dorosłości, lubię samodzielność, wolność wyborów
czy swobodę w podejmowaniu różnych decyzji….
jednak- jednak mimo tej niezależności i wolności- nie wszystkie aspekty dorosłości przyjmuję bezkrytycznie.
stąd- choćby fascynacja ideą straight edge.
stąd – choćby to, że nie mam problemów z przyznaniem się do tego, że nie palę papierosów, albo, że rzadko wybieram alkohol, że lubię po prostu wszystkie doznania przeżywać w pełni, także w pełni świadomości.

zadziwia mnie czasem, jak niektórzy bezgranicznie rozumieją wolność.
gdy ja np.- do dzisiaj pamiętam słowa tomasza żółtko, które wypowiedział na pewnym spotkaniu, że nie ma wolności bez odpowiedzialności. słowa, które w pierwszej chwili dziwnie brzmią – jeśli słyszymy je wypowiadane z ust takiej osoby, którą postrzegamy właśnie przez pryzmat wolności wyrażającej się taką a nie inną kreacją artystyczną.
a jednak- przyznam, że chyba nigdy piękniejszej definicji i wolności i dorosłości- od tych słów nie słyszałam.
i że to jest właśnie sedno i clue mądrości życiowej – i tego jak wolność powinna być postrzegana- że ok.- robimy to co chcemy, możemy żyć bezgranicznie- o ile właśnie jesteśmy gotowi ponieść także konsekwencje naszych czynów.

sławkas na taktycznym blogu wspomniał ostatnio o nowej kierunku edukacji- o wychowaniu w cnocie.
czyli- o wychowaniu w pewnym systemie wartości.
to nie znaczy- żeby np. od razu narzucić wszystkim nie wiadomo jakie normy i granice-
ale bądźmy sobie szczerzy- nie nauczeni pewnych rzeczy- umieć ich nie będziemy.
nie można np. wymagać szacunku dla swojej osoby- nie szanując innych…

* * *
i tak- wolę być uznana za dziecinną przez oglądanie bajek,
niż pokazywać dorosłość – wyrażaną przez picie, palenie, czy chwalenie się sobotnim kacem.
i tak- wolę być uznana za straszny beton- przez to, że na pierwszym miejscu w moich rozliczeniach konta co miesiąc- znajdują się płatności za rachunki, a dopiero potem czas na przyjemności.

i nie uważam, że przez to- zobaczę, czy doświadczę mniej.
nie przemierzyłam jeszcze całego świata, nie byłam w las vegas – choć podróż koleją transsyberyjską jest na mojej liście to-do.
rozegrałam wiele partii czy warcab, czy chińczyka.
nie żałuję dziś.

oczko mu się odlepiło, temu misiu vol.2

2011-11-09T15:48:00.001+01:00

i pomysł na kontynuowanie akcji dla dzieci ;-)

w jednym z holenderskich szpitali w amsterdamie odbywa się akcja pod nazwą "szpital pluszowego misia". biorą w niej udział małe dzieci, które na pewien czas zamieniają się w doktorów chirurgów. pacjentami są ich ulubione pluszaki, które poddawane są specjalnym badaniom, a gdy zajdzie taka potrzeba nawet operacjom. celem akcji jest oswojenie najmłodszych ze szpitalem i lekarzami, których często maluchy się boją.

jeszcze

2011-11-07T20:13:00.000+01:00

jeszcze się nie nauczyłam, że linię twojej obecności wyznacza i.

całego siebie

2011-11-07T16:19:00.003+01:00

kiedyś, dawno temu, w efekcie różnych zdarzeń losowych przygotowałam listę swoich wad.

przyznaję, że lista ta powstała z uwagi na wiele rzeczy.
choćby na stanięcie w prawdzie i uświadomienie swoich słabości,
a właściwie- głośne ich nazwanie.
a także- było to ćwiczenie w ramach pracy nad charakterem własnym.

na liście tej- zostały uwzględnione wady małe i duże,
sprawy równe i równiejsze,
kwestie ważne i ważniejsze....

obecnie, z perspektywy czasu- choć uśmiecham się na myśl o owej liście,
uśmiecham się do myśli, że nawet taką listę stworzyłam,
zupełnie inaczej postrzegam wypisane tam podówczas wady.

niektóre z nich uważam za nadal ważne, obowiązujące, nad którymi chciałabym popracować,
które chciałabym w sobie, swoim życiu zmienić,
inne zaś- z perspektywy czasu- okazały się być nieistotne,
a niektóre z nich zwyczajnie gdzieś po drodze zgubiłam,
gdzieś mi uciekły między palcami.

w świetle listy- przepisów zakupowych i komentarzy-
że jeśli coś nie jest w 100% idealne- to jest zdyskwalifikowane
to powiem, że...
są rzeczy dla mnie tak ważne i jasne- że postrzegam je tylko w kolorze białym i czarnym,
i nie ma w nich dla mnie miejsca dla żadnych szarości.

a są sprawy- które dla mnie mienią się tysiącem barw i kolorów.

fakt - nigdy nie ukrywałam, że jestem dość apodyktyczna
- zwłaszcza w miejscach gdzie widzę tylko ową biel albo czerń.
ale- zawsze też dodaję- że najsurowiej mierzę siebie.

wtedy na liście znalazło się ponad 100 wad,
które wadami według mnie były tylko
i wyłącznie w odniesieniu do mojej osoby.

w odniesieniu do innych- wyciągam zazwyczaj ową feerię barw,
a przynajmniej chabry
- bo całego siebie dać- jak bukiet chabrów- bo zawsze warto.