Świat okiem nastolatka

instagramy

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Sat, 15 Sep 2018 10:19:00 +0000

Jak już od dawna wiecie, postanowiliśmy zamknąć bloga, ale nie kończymy ze zdjęciami. Jeśli chcielibyście zobaczyć jak nam idzie to zapraszamy na swoje instagramy:

@a_amateur_photography https://www.instagram.com/a_amateur_photography/

oraz @_amateur_project_ https://www.instagram.com/_amateur_project_/

Kwiaty

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Fri, 11 Aug 2017 12:37:00 +0000

Ostatnio zauważyłem, że kilka osób nie zapomniało jeszcze o naszym blogu, więc postanowiłem coś dodać.
Jak mijają Wam wakacje?
Ja o swoich mogę powiedzieć, że nie są najgorsze, jakie przeżyłem, ale mogłyby być dużo lepsze.

/ Kubuś :*

Nadmorskie pożegnanie dnia.

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Tue, 18 Jul 2017 14:10:00 +0000

Mój jedyny cel wyjazdu nad morze - uchwycenie zachodu słońca. W tamtym roku nie udało mi się to w ogóle, ponieważ pierwszego dnia nie miałem przy sobie aparatu, a przez kolejne dni, jak na złość, zakryły go chmury. Tegoroczny zachód również nie obył się bez chmur, ale na szczęście chociaż pod koniec dnia słońce z nimi wygrało.

Majowe zdjęcia

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Thu, 15 Jun 2017 15:12:00 +0000

A oto druga część zdjęć majowych. Nie są one zbyt dobre, ponieważ są przycinane i też nie dopracowałem tych zdjęć.

/ Kubuś :*

Przemyślenia

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Sun, 11 Jun 2017 17:13:00 +0000

Ostatnio zastanawiałem się nad tym, co można dodać tu nowego, ponieważ już nie rysuję i też nie przekonały mnie posty z Maksem i nie było również na nie dużego zainteresowania. Pomyślałem, że może chcielibyście, abym przykładowo wypowiadał się na jakiś podany przez Was temat. W realnym życiu zazwyczaj nikt się nie liczy z moim zdaniem, albo po prostu w większości przypadków je ignoruje, dlatego myślę, że dobrym pomysłem byłoby móc wypowiedzieć się chociaż tutaj. Działa to też w drugą stronę, ponieważ lubię dominować nad ludźmi i głównie stawiam na swoje pomysły, co w sumie nie zawsze wychodzi na plus, ale także w wielu przypadkach pomaga. Możecie pisać w komentarzach przeróżne tematy, a ja postaram się na nie w miarę możliwości wypowiedzieć, chociaż czasem jest tak, że nie mam na dany temat zdania, ale postaram się coś wykrzesać z siebie. Możecie także komentować to co napisze, bo nie każdy pewnie zgodzi się z moimi poglądami. Mam nadzieję, że będziecie brać w tych postach aktywny udział i wspólnie stworzymy miłą atmosferę na blogu. Jeśli mielibyście jakieś inne pomysły na nowe posty to oczywiście zachęcam do podzielenia się nimi, a ja postaram się je zrealizować.

/ Kubuś :*

Skąd moja nieobecność?

noreply@blogger.com (Zaczarowana) — Wed, 07 Jun 2017 16:07:00 +0000

Jak już zauważyliście nie dodawałam przez dłuższy czas niczego. Minęło prawie 5 miesięcy i przyszło mi na odwagę coś dla Was napisać. Nie dodawałam postów, a z tego co zauważyłam to stała się bardzo mała oglądalność naszego bloga, a Kuba rzadziej dodawał posty.
Gdy dodawałam posty regularnie to ustaliliśmy sobie z Kubą taki "grafik", że jednego dnia ja dodaję, drugiego On... Ale ja ten "grafik" przerwałam i dzisiaj Wam wytłumaczę dlaczego. Zdaję sobie z tego sprawę, że tak jakby głównie przez moją nieobecność stało się tu tak pusto i cicho, a Wy coraz rzadziej tu zaglądaliście i mam nadzieję, że to się poprawi ;). Przerwałam nasz mały internetowy świat, a ten blog jest wspólny, a współpraca nie polega na jednej osobie, ale na kilku, w naszym wypadku współpraca polegała na dwójce osób.
Wiem, że zniknęłam stąd tak nagle i nawet Wam nie napisałam, że zrobię przerwę od bloga, ale nie miałam odwagi napisać Wam, że odchodzę na jakiś czas, nie wiedziałam, czy potrzebuję tygodnia, czy miesiąca, czy też więcej. A wyszło jak wyszło i minęło prawie 5 miesięcy. Czasem trzeba sobie zrobić przerwę, by wrócić i zrobić wszystko lepiej. Nie odzywałam się do Was, ponieważ w moim życiu się strasznie wszystko pozmieniało i nie potrafiłam sobie nigdzie miejsca znaleźć. A nawet tutaj spotkało mnie duże zaskoczenie, ponieważ pod jednym postem, gdzie były moje zdjęcia odczytałam komentarz, że Kuba zrobił ładne zdjęcia, a to były moje zdjęcia i mój post. Wtedy również zniechęciłam się do bloga, ponieważ jestem też bardzo zazdrosna i wszystkie komentarze wędrowały do Kuby, a do mnie nic, albo bardzo mało to zadecydowałam, żeby Kuba sam prowadził bloga. Zawsze jakoś bardziej dominował i gdy ja coś pozmieniałam w wyglądzie i mi się podobało to pozmieniał na swoje, a ja musiałam się z tym pogodzić.
To nie jest tak, jak możecie sobie myśleć, że odeszłam, bo Kuba miał więcej aktywności z Waszej strony. Odeszłam, bo sobie musiałam wszystko poukładać i to nie do końca jest takie proste, jakby się wydawało, bo ja nie zapomnę nigdy o kimś bardzo mi bliskim nawet jakby nie wiadomo jak mnie zranił. Po prostu jest mi bliski i już zawsze ze mną zostanie nawet jak się odwróci ode mnie to ja i tak nigdy nie zapomnę i będę walczyć, żeby było dobrze. W życiu każdego są te lepsze chwile jak i gorsze, ja właśnie próbuję dotrzeć do tych lepszych chwil. Każdy z nas czasem dostanie gorszą ocenę, pokłóci się z kimś, zrobi jakieś głupstwo, które później żałuje, a po jakimś czasie wstaje i się podnosi, a wtedy jest silniejszy i lepszy. Mam nadzieję, że zrozumiecie moją nieobecność oraz moje usprawiedliwienie i przyjmiecie mnie tu z otwartymi ramionami.
Często przez ten okres czasu myślałam o Was i o blogu, zaglądałam tu, czytałam czy może pojawiły się nowe komentarze. Byłam przez ten czas kimś z Was, ale o tym nie wiedzieliście, czytałam razem z Wami posty Kuby, ale ja ich nie komentowałam, gdyż wtedy bym tu powróciła, a potrzebowałam czasu. Nie ukrywam, brakowało mi czasem do Was napisać, ale nie miałam odwagi tu wrócić, jak i też napisać, ale to się zmieni. Kuba świetnie pisze i potrafi dotrzeć do wszystkich, dlatego mam nadzieję, że Jego wesprzecie, żeby zaczął również częściej dodawać posty ;).
Wmawiałam sobie, że nasz blog jest tylko Kuby blogiem, a ja dodam czasami posta i tyle mojego, ale właśnie ten czas uświadomił mi, iż to nie jest tylko Jego blog. Jest naszym wspólnym małym światem i Waszym, bo to Wy nas uzupełniacie, Wy nam dajecie motywacje, Wy jesteście naszą inspiracją, bez Was nic się nie uda. To wszystko o czym my piszemy, co my dodajemy, co Wam pokazujemy to przez Was, bo to Wy nas czytacie: jedne posty się podobają, inne nie, ale zawsze znajdujecie coś dla siebie. Wszyscy jesteśmy "wplątani" w wirtualniewalniety.blogspot.com
Zaczarowana :*

Makro maj

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Tue, 06 Jun 2017 16:54:00 +0000

Nie wiedziałem do końca, czy chcecie, żebym Wam pokazywał wiosenne zdjęcia, ale stwierdziłem, że dlaczego mam ich nie pokazać, więc oto widzicie efekty moich ostatnich pstryknięć.

Dodając coś od siebie do tego postu, chciałem przybliżyć trochę moją dzisiejszą rozmowę o kilku zdjęciach, które mogliście zobaczyć wyżej. Pokazując je pewnej osobie, ta właśnie osoba powiedziała, że mam talent do zdjęć. Odwołując się do tych słów chciałem powiedzieć każdemu to samo, co odpowiedziałem osobie na tą wiadomość. Otóż moim zdaniem, nie trzeba talentu, żeby robić ładne zdjęcia. Myślę, że wystarczy po prostu trochę czasu dla aparatu i chęć zrobienia czegoś niepowtarzalnego. Oczywiście wiadomo, że od samego początku nie będą one jakieś oszałamiające, ale sam widzę po sobie, że jest różnica, jeśli robię zdjęcia na odwal się, a jeśli włożę w to trochę cierpliwości i starania. Tak jak temat rozprawki na egzaminie - marzenia mają moc sprawczą i jeśli marzymy o robieniu idealnych zdjęć, to wkładając w to trochę zaangażowania i pracy osiągniemy swój upragniony cel.

Nie istnieją reguły opisujące dobrą fotografię, są tylko dobre fotografie.

Ansel Adams

/ Kubuś :*

Traktujecie poważnie bloga?

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Wed, 31 May 2017 16:20:00 +0000

To pytanie dostaliśmy wspólnie z Zaczarowaną od anonimowego czytelnika. Dość późno na nie odpowiadam, ponieważ minęło 2 tygodnie. Szczerze, nie wiedziałem jak mam się do niego zabrać. Nie umiem na nie także konkretnie odpowiedzieć. Niestety od paru miesięcy bardzo ciężko podjąć mi decyzję na jakikolwiek temat.

Z jednej strony chciałbym tutaj wrócić i żeby wszystko było tak jak dawniej, ale wiem, że to już minęło i sam nie podołam temu zadaniu prowadzenia bloga. Wcześniej moją motywacją była Zaczarowana, bo przecież z moim charakterem zazdrośnika nie mogłem pozwolić na to, żeby przeciągnęła wszystkich czytelników na swoją stronę. Może to trochę dziecinne, ale za każdym razem tak było. Teraz brakuję mi tej "rywalizacji", która tworzyła się w mojej głowie, a której tak naprawdę nigdy nie było.

Odpowiadając na te pytanie- dużo bardziej jestem na "tak", niż na "nie", tylko abym zaczął normalnie pracę z blogiem, potrzebowałbym swojej współautorki. Czytelnik chciał także, abym przekazał Zaczarowanej, że są osoby które na nią tu czekają. Tego akurat nie musiałem robić, ponieważ ona pierwsza zauważyła ten komentarz, ale też dużo razy pytałem ją, czy wraca, ale jak to kobieta, co chwilę zmienia zdanie. Była między nami taka rozmowa, że sama pytała, czy może wrócić, jakbym to ja rządził tym blogiem, a ona była tylko moim "pionkiem", co oczywiście nie jest prawdą. Lubię być osobą dominującą, ale jestem też bardzo ugodowy i nigdy przecież nie będę jej mówił kiedy ma wrócić i jakie posty dodawać. To tylko i wyłącznie jej decyzja.

Na tym skończyłbym swoją wypowiedź. Jeśli mielibyście do mnie jakieś pytania lub do Zaczarowanej to śmiało piszcie w komentarzach albo w specjalnej zakładce z pytaniami.

Miałbym także pytanie do Was. Mam dość sporo zdjęć wiosennych i tu pytanie, czy chcielibyście je zobaczyć na blogu?

/ Kubuś :*

Sztuka dorastania ~2

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Tue, 09 May 2017 16:44:00 +0000

Kilka dni później chłopak był już prawie gotowy do przeprowadzki. Nastolatek pakując ostatnie rzeczy do kartonów zobaczył kawałek papieru wciśnięty w szczelinę pomiędzy panelami. Mieszkał tyle czasu w tym pokoju, jednak nigdy nie zauważył tej kartki, ponieważ w tym miejscu leżał zawsze jego kolorowy dywan, którego nie pozwolił wyrzucić, chociaż był on w dziecięce wzory. Stwierdził początkowo, że to pewnie jakiś śmieć i uznał, że to nie istotne, ale ciekawość zżerała go coraz bardziej. Pomyślał, że może to jakiś wygrany kupon na loterii, chociaż sam w to nie wierzył. Jednak ciekawość, co to jest, kusiła go coraz bardziej. W końcu nie wytrzymał i próbując wyciągnąć kartkę odkrył skrytkę, której nigdy nie spodziewał się tutaj znaleźć. Mieszkał tu bowiem od narodzin i nigdy nie przyszło mu na myśl, że może tu być coś takiego. Był bardzo zszokowany znaleziskiem i chciał się dowiedzieć, co w niej jest.

Pomyślał, że wyjmie panel i dopiero zabierze się za wyciąganie kartki, ponieważ inaczej mógł ją tylko uszkodzić. Wyjrzał na korytarz i upewnił się, że nikogo nie ma. Szybko pobiegł do garażu po łom i wrócił niezauważony do pokoju. Kolejny raz sprawdził, czy nikt nie idzie. Delikatnie podważył panel i wyciągnął go na zewnątrz. Ponownie upewnił się, czy nikt go nie słyszał. Wyjął papier i tak jak przypuszczał, kartka, którą widział pomiędzy panelami była zwykłym śmieciem. Jednak po jej dokładnym obejrzeniu, zobaczył, że jest na niej lekko naszkicowana kłódka z dziewięciocyfrowym szyfrem, jednak nie były na niej zapisane, jakie liczby ją otwierają. Gdy spojrzał na pozostawioną dziurę po wyjętym panelu, zauważył, że spod kolejnego panela lekko wystaje kłódka. Podważył więc drugi panel i odkrył mały sejf z kłódką, którą przed chwilą widział na kartce. Niestety nie mógł go otworzyć, ponieważ nie znał szyfru. Bardzo przybiła go to, że nie może otworzyć skrytki i zobaczyć, co w niej jest. Nie mógł jednak zostawiać jej w domu, ponieważ nie chciał oddać jej przyszłym właścicielom. Wyrwał ją więc z podłogi i kamuflując ją pomiędzy rzeczami schował na dno pudełka. Nie chciał, aby rodzice wiedzieli o jego znalezisku. Przeszła mu przez głowę myśl, że rodzice pewnie wiedzą o sejfie, tylko może o nim zapomnieli, jednak wolał zachować go dla siebie. Niezauważenie odniósł na miejsce łom i udawał przed rodzicami, że nic nie znalazł.

Jak myślicie, co bohater znajdzie w sejfie? Czy może jednak sejf będzie pusty?

/ Kubuś :*

Biedronka

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Sun, 07 May 2017 18:00:00 +0000

Przedstawiam Wam Panią/Pana Biedronkę.

/ Kubuś :*

Nelka

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Thu, 27 Apr 2017 16:13:00 +0000

Wczoraj nudząc się wieczorem zrobiłem swojej kotce kilka zdjęć podczas zabawy. Efekty możecie zobaczyć niżej.

/ Kubuś :*

Psi świat 24

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Tue, 11 Apr 2017 16:58:00 +0000

Kilka dni temu w końcu udało mi się zrobić kilka zdjęć Maksa podczas proszenia. Wcześniej nie udawało mi się to, ponieważ psiak nie chciał ustać w jednej pozycji i nie potrafiłem trzymać smakołyka i robić zdjęcia w tym samym momencie. W końcu jednak nauczyłem się łączyć te dwie funkcje i udało się zrobić kilka sensownych zdjęć.

Zdjęcie z serii: "Ale pyszne te smakołyki"

Ostatnio bardzo dużo wolnego czasu spędzam z Maksem na powietrzu i realizuję nasze plany spalenia brzuszka zimowego. Przy tym też uczę go, że "za darmo" nie rzucę mu zabawki, tylko musi wykonać komendę, którą każe mu zrobić. Nawet dobrze nam to wychodzi i widać, że kondycja Maksa poprawia się i z dnia na dzień wolniej się męczy i po dłuższym czasie odmawia współpracy. Gdy jednak się zmęczy to po około półgodzinnym odpoczynku ponownie goni mnie do dalszych zabaw. Jednak nie chcę go przemęczać, ponieważ ostatnio utykał na przednią łapę i nie jestem pewien, czy już wszystko z nią ok.

Wczoraj rozpoczęliśmy naukę turlania według instruktarzu Pani Natalii Śliwińskiej z "Psiego kawałka internetu". Powiem szczerze, że nie wierzyłem w Maksa i myślałem, że nie da się go nauczyć tej sztuczki, ponieważ bał się przewracać i nie chciał tego robić, jednak odpowiednia motywacja i jego ulubiony smakołyk nakłoniły go do nauki i idzie mu to coraz lepiej. Na razie jest to tylko podążanie mordką za smakołykiem i przewracanie się tylko, jak przytrzymam mu łapę, przez którą ma się przeturlać, jednak samą próbę nauki uważam za wielki postęp, jaki w ostatnim czasie robi Maks.

Chciałem jeszcze na koniec podziękować Pani Natalii za rady, które dostałem drogą mailową. Wcześniej w ogóle nie wiedziałem jak zabrać się do nauki różnych trudniejszych moim zdaniem sztuczek, a dzięki filmikom na jej blogu, uświadomiłem sobie, że to wcale nie jest takie trudne, tylko trzeba chęci i odrobinę czasu dla zwierzaka. Nie jestem znawcą w psim świecie i dzięki Niej dowiedziałem się jak pozytywne dla zdrowia Maksa jest pływanie, co planuję zrealizować, gdy tylko zrobi się sporo cieplej. Mam nadzieję, że z Jej bloga jeszcze dużo się nauczę i będę coraz bardziej wgłębiał się w psi świat.

/ Kubuś :*

Wiosenne oznaki

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Tue, 04 Apr 2017 14:59:00 +0000

Dziś mam dla Was parę zdjęć, które udało mi się zrobić wczoraj. W końcu miałem trochę wolnego czasu od rozprawek, e-maili, sprawdzianów i różnych powtórzeń przed egzaminem, których mam już serdecznie dość. Na szczęście jeszcze półtora tygodnia tej męki i w końcu nadejdą długo oczekiwane egzaminy, których każdy się tak boi.

Chciałem zrobić zdjęcia wschodzących kwiatów, wybijających się spod ziemi, ale boląca głowa i katar, którego nie dało się opanować nie pozwoliły mi na to. Nie wiem, czy po prostu byłem przeziębiony, czy nagle dostałem uczulenia, chociaż nigdy nie miałem z tym problemu.

Trochę bałem się robić te zdjęcia, ponieważ po użądleniu przez owady pojawiają mi się wielkie, swędzące obrzęki, których długo nie mogę się pozbyć. Jednak owady stały się dobrymi modelami i nie atakowały mnie. Ciężko było mi robić te zdjęcia, ponieważ w zasięgu moich rąk była tylko jedna mała gałązka, ale mimo tego udało się zrobić kilka dobrych zdjęć.

Mam nadzieję, że wybaczycie mi, że tak długo nie dodawałem żadnego posta, ale tak jak wcześniej napisałem, męczą nas wszystkimi zagadnieniami do egzaminu i albo nie mam czasu w ogóle zabrać się za to, albo zwyczajnie nie mam motywacji i chce mi się. Za 3 tygodnie postaram się wszystko naprawić i zająć się blogiem tak jak obiecywałem we wcześniejszych postach.

/ Kubuś :*

Sztuka dorastania ~1

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Wed, 08 Mar 2017 06:15:00 +0000

W szkolę zadzwonił ostatni dzwonek tego tygodnia. Wszyscy jak najszybciej wybiegli z klas, aby przedłużyć weekend chociaż o parę chwil. Jedną z takich osób był szesnastoletni Damian. Mieszkał w pobliskiej wsi. Jego mama nie mogła znaleźć pracy, a tata utrzymywał rodzinę tylko dzięki zwierzętom. Pan Zbigniew traktował je tylko jako źródło zarobku, jednak dla chłopaka były przyjaciółmi, z którymi spędzał prawie cały swój wolny czas. Czasami nawet rozmawiał z nimi, jakby widział przed sobą człowieka, a nie zwierzaka, który przecież nic nie rozumiał. Gdy tylko zauważył jakąś nieprawidłowość w zachowaniu przyjaciela, od razu biegł do taty, aby ten zobaczył, co się stało. Jednak ten jedyne co zrobił w tej sprawie, to kazał mu puknąć się w czoło i nie zawracać sobie tym głowy. Gdy szedł z tym samym problemem do mamy, ta także nie rozumiała jego zachowania i uważała to za nienormalne. Dla obu rodziców liczyło się tylko to, aby mieć za do żyć. Wiedzieli, że leczenie zwierząt wiąże się z dodatkowymi kosztami, na które nie było ich stać. Wiadomości Damiana o chorobach zwierząt były jednak dla nich bardzo przydatne, ponieważ wiedzieli, że jeśli szybko ich nie sprzedadzą, to stracą znaczne dla całej rodziny wynagrodzenie.

Parę tygodni później chłopak zauważał coraz więcej nieprawidłowość u zwierząt. Pan Zbigniew zdecydował, że sprzedadzą wszystkie zwierzęta oraz gospodarstwo i przeprowadzą się do jednego z większych miast, gdzie miał nadzieję znaleźć pracę dla siebie, jak i dla żony. Liczył na lepsze życie, niż ciągły strach, czy będzie miał, co włożyć do garnka, ponieważ mimo tego, że hodował zwierzęta, nigdy nie zabijał ich, aby móc je zjeść. Ich posiłkami były zazwyczaj pieczywo i szklanka świeżego mleka. Dzięki temu mógł więcej zarobić. Od zawsze mieszkał z rodzicami na wsi, więc nie wiedział, czego ma oczekiwać po ludziach i pracy w mieście. Obawiał się, że nie zostaną zaakceptowani w wielkim świecie. Jednak miał nadzieję, że dzięki przeprowadzce w końcu wyjdą na prostą i nie będą musieli na wszystko sobie żałować.

Damian oczywiście nie był szczęśliwy, że ma porzucić wszystko, co kocha. Było to dla niego bardzo trudne. Ostatnie chwilę wykorzystywał ze swoimi przyjaciółmi. Oni także nie mogli się pogodzić, że chłopak wyjeżdża i nie będą się widzieć dość długo. Jednak i Damian, jak i oni nie mogli w żaden sposób wpłynąć na decyzję pana Zbigniewa.

Tak oto rozpocząłem nowe opowiadanie. Jak Wam się podoba?

/ Kubuś :*

Psi świat 23

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Thu, 02 Mar 2017 07:08:00 +0000

Po długim czasie wracam z postem. Nie miałem niestety czasu napisać opowiadania, ponieważ po powrocie z ferii od razu zaatakowano mnie licznymi kartkówkami, ale mam w sumie sporo zdjęć z ostatnich treningów. Niestety, jak to zwykle bywa -w miarę dobrych i nierozmazanych jest niewiele.

Jak już pewnie zdążyliście zauważyć, Maks sporo przytył przez zimę. Z prawie 8,5 kg waga skoczyła do 10kg. Wiąże się to pewnie z mniejszą dawką ruchu i prababci, która nie rozumie, że pies je tylko jedzenie przeznaczone dla psa, ewentualnie owoce lub warzywa. Walczę z nią od długiego czasu, ale jak wiadomo, ta bitwa jest od początku przegrana.

Z jego dodatkiem wagi wiąże się także kondycja, która zauważalnie spadła. Maks szybko się męczy i nie chce aportować, tylko ucieka z zabawką gdzieś w kąt podwórka i odpoczywa. Jednak w każdej wolnej chwili wychodzę z nim na podwórko i każe mu jak najdłużej biegać, aby spalił trochę ciała. Mam nadzieję, że po testach będzie dość duży luz z nauką i będę mógł poświęcić mu więcej czasu.

Nie będę się jakoś bardzo rozpisywał, ponieważ pewnie większości z Was nie interesuje życie psa i oczekujecie czegoś innego z mojej strony. Jednak jeśli chcielibyście zobaczyć jakiś post na przykład z opowiadaniem, w jaki sposób Maks nauczył się jakieś sztuczki to chętnie o tym opowiem i może zachęcę Was tym do nauczenia swoich czworonogów do nauki, ponieważ nie jest to jakieś trudne, wystarczy tylko chęć i trochę czasu.

Mam nadzieję, że jakoś znajdę czas na pisanie opowiadania i niedługo będę mógł się z Wami nim podzielić. Jak mogliście zauważyć wprowadziłem nową ankietę o blogu i prosiłbym Was, aby każdy czytający oddał swój głos, ponieważ będę wiedział na czym stoję.

/ Kubuś :*

Sztuka dorastania - prolog

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Tue, 21 Feb 2017 13:46:00 +0000

Dziś chciałem Wam trochę opowiedzieć o nowym opowiadaniu, które będę tworzył w wolnym czasie. Sam tytuł w dużej mierze przybliża do tego, o czym będę pisał. Chciałbym poruszyć codzienne sytuacje, z którymi boryka się pewnie każdy dorastający człowiek. Wyzwaniem będzie dla mnie pisanie w trzeciej osobie i wprowadzanie w niektórych miejscach dialogów. Wcześniej nie robiłem tego, ponieważ uważałem, że to dla mnie za trudne i nie dam sobie z tym rady, ale czas przełamać lody i spróbować czegoś nowego.
Jeśli chodzi o to, kto będzie bohaterem i gdzie będzie odbywać się akcja- nie chciałbym Wam za dużo mówić, ponieważ nie chcę zdradzić szczegółów. Mogę Wam tylko powiedzieć, że bohaterem będzie chłopak, który przeprowadza się z ubogiej wsi do dużego miasta. Powód tej wyprowadzki opowiem na początku historii. Jak się pewnie domyślacie, wplotę jak zawsze coś ze swojego życia, ale postaram się, żeby było jak najmniej takich informacji, ponieważ chcę napisać trochę inną historię oraz nie chcę, aby każde opowiadanie było praktycznie takie same. Mimo tego, że będzie inne, mam nadzieję, że Wam się spodoba. Zostało mi więc tylko zaprosić Was na pierwszą część "Sztuki dorastania" już wkrótce.

/ Kubuś :*

Zmiany, zmiany... i zmiany

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Fri, 17 Feb 2017 14:18:00 +0000

Witam Was po dość długiej nieobecności. Jak sam tytuł mówi- znowu te zmiany, których było już dużo. Szczerze mówiąc, nie wiem co tu zmienić, żebyście czuli się tu dobrze. Chciałem całkiem odejść od prowadzenia bloga, ale jakoś nie mogłem zostawić tego wszystkiego. Gdybym to zrobił, jeszcze bardziej pewnie zamknąłbym się w sobie, a tak mogę Wam opowiedzieć coś o sobie i swoim życiu oraz nie zostać całkiem sam.
Nie wiem jak będzie z Zaczarowaną, ale myślę, że ciężko będzie mi nakłonić ją do powrotu. W sumie już od dawna nie mogliśmy się dogadać w sprawie bloga i już dawno chciała odejść, ale jakoś zawsze przekonywałem ją, żeby została, ale nie wiem czy takie dalsze "wymuszanie" ma sens.
Ostatnio myślałem tak ogólnie nad wyglądem, przekazem i atmosferą bloga. Zastanawiałem się często nad nazwą bloga i chciałbym ją zmienić, ponieważ nie pasuje mi do klimatu bloga. Także nie każdy post odzwierciedla tytuł bloga. Jednak mimo tylu chwilach rozmyślania nad nową nazwą, nie wymyśliłem jeszcze jak będzie się nazywał "nowy" blog, ale myślę, że z czasem uda mi się coś wykombinować, co będzie pasowało do klimatu i wszystkich postów.
Jak wiecie, jestem teraz w 3 klasie gimnazjum i niestety jakoś pozytywnie trzeba wyjść z tej szkoły. Chciałem mieć czerwony pasek, dlatego muszę się spiąć i osiągnąć cel. Dodatkowo są jeszcze testy, które też się będą liczyć. Dlatego nie będę mógł wrzucać postów codziennie, ale postaram się znaleźć czas i dodawać jeden lub dwa posty tygodniowo.
Na razie to wszystko, co chciałem Wam przekazać. Jeśli będziecie mieli jakieś pytania, albo propozycję, co mogę zmienić, aby lepiej spędzało się Wam tu czas to możecie napisać to w komentarzu, albo mailowo, jeśli chcecie zapytać prywatnie, a nie na forum bloga.

/ Kubuś :*

True story 31

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Fri, 27 Jan 2017 18:02:00 +0000

Długo rozmawialiśmy. Klaudia wytłumaczyła, że jest tu nie ze względu na Mikołaja, ale na mnie i tak naprawdę przyjechała tylko po to, aby mnie zobaczyć. Nie wiedziałem, czy mam się odzywać czy nie. Siedziałem cały czas słuchając, co mówi dziewczyna i unikałem kontaktu wzrokowego, jak to zawsze robiłem. Nie było to dość miłe, ale tak było mi lepiej i mogłem udawać obojętnego. Ale nie wszystko jednak dało się ukryć. Klaudia wiedziała, że specjalnie siedzę ze spuszczoną głową, żeby nie musieć nic mówić. Gdy podniosłem głowę, aby się napić, podeszła do mnie i wyrwała kubek z ręki, zalewając mi połowę ubrania. Dopiero teraz spojrzałem jej w oczy i chciałem jej wykrzyczeć, dlaczego to zrobiła, ale nie zdążyłem otworzyć ust, a dziewczyna siedziała już na moich kolanach i wtuliła się w moje ramię. Po chwili poczułem jak koszulka robi mi się mokra. W tej samej chwili usłyszałem, jak Mikołaj wychodzi z pokoju. Wziąłem Klaudię na ręce i zaniosłem ją do siebie. Jednak brat nie wychodził od siebie, ale ode mnie. Spotkaliśmy się w drzwiach. Zatkało go, ale nie przejął się tym, że właśnie jego dziewczyna jest przytulona do kogoś innego. Widać było, jak mu na tym związku zależało. Nie zdziwiła mnie jego reakcja, więc ze spokojem wszedłem do pokoju i położyłem dziewczynę do łóżka i jeszcze raz zszedłem na dół. Włączyłem internet i wróciłem do łóżka. Gdy Klaudia usnęła sięgnąłem po laptopa i widząc, że Ali widocznie już o mnie zapomniała, napisałem jej, że skoro tak wszystko się potoczyło, to nie będę się jej narzucał i pewnie więcej się nie zobaczymy.

Minęło już parę lat, a wiadomości od Alicji nadal nie zobaczyłem. Jestem od dawna bardzo szczęśliwy z Klaudią. Nigdy nie odezwałem się do biologicznych rodziców, ponieważ stwierdziłem, że prawdziwych rodziców i tych, którzy mnie kochają mam przy sobie i nie chcę poznawać tych biologicznych. Niestety nie mogę mieć Klaudii na co dzień, ponieważ dzieli nas tyle kilometrów, ale przynajmniej raz w miesiącu spędzamy cały weekend razem. Planuję się jej niedługo oświadczyć i zamieszkać na odnowionej działce zmarłego dziadka, ale to ma być niespodzianka, więc nie będę zdradzał szczegółów. Mam nadzieję, że się zgodzi i będziemy szczęśliwą rodziną.

Jak widzicie, jest to koniec historii adoptowanego chłopaka. Nie wiem, czy będę dodawał kolejne opowiadanie na bloga, ponieważ samym opowiadaniem nie przyciągnę Was do czytania, a na inne posty nie mam pomysłu, dlatego nie było tyle czasu posta z mojej strony. Myślałem, że podsuniecie mi jakieś pomysły, ale niestety się myliłem. Skoro wypaliły mi się pomysły, to nie wiem co będzie z blogiem i czy w ogóle do niego wrócę. Na razie nie będę dawał postów, a co będzie dalej, czas pokaże.

/ Kubuś :*

Płytki facet - recenzja

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Wed, 18 Jan 2017 06:30:00 +0000

Dziś choroba trochę ustąpiła, więc zabieram się za pisanie dla Was. Ostatnio w ogóle nie mam pomysłu na tematy postów i myślę, że mi pomożecie coś wymyślić.
"Płytki facet to komedia romantyczna, powstała w 2001 roku. Reżyserem filmu są Bobby i Peter Farrelly. Główną rolę odgrywa Jack Black, jako Hal Larson. Wszystko kręci się wokół niego, ale bez Rosemary Shanahan (Gwyneth Paltrow) oraz Mauricio Wilsona (Jason Alexander) film nie miałby zbyt dużego sensu. Pewnie wiele z Was oglądało ten film ostatnio w telewizji, więc wiecie jak toczy się cała historia. Tak jak już mówiłem, moje recenzje nie są dla kogoś, kto jeszcze nie oglądał filmu, ponieważ bardziej komentuję, co dzieje się w danej chwili, a nie opieram się na problematyce, więc po prostu zdradzam, co będzie dalej.
Od siebie chciałem jeszcze dodać, że ten film bardzo dobrze odzwierciedla współczesne społeczeństwo. Nie trudno zauważyć, że większość osób szuka miłości tylko na podstawie wyglądu zewnętrznego i nie widzi różnicy między zauroczeniem, a miłością lub w ogóle nie wie, co to zauroczenie. Przez tą niewiedzę często dochodzi do rozstań, złamanych serc oraz innych poważniejszych rzeczy. Kiedyś też nie widziałem różnicy między tymi dwoma pojęciami i wchodziłem w związki trwające kilka dni, jednak gdy zrozumiałem różnicę trafiłem na kogoś, z kim byłem bardzo szczęśliwy, ale niestety przez kłamstwo straciłem wszystko i zostały mi tylko wspomnienia. Nie przedłużając już zapraszam do "recenzji".

Film zaczyna się od sceny w szpitalu, kiedy Hal jest jeszcze chłopcem, a jego ojciec jest za skraju wyczerpania. Bohater rozmawia z ojcem, a ten poucza go na temat wyboru partnerek. Nie mówił o ich charakterze, tylko wyglądzie, dlatego chłopak zakodował sobie, że liczy się wygląd i powiedział, że nie zawiedzie taty. Sądząc po wypowiedzi chorego miał w swoim życiu bardzo dużo kobiet, ponieważ pomylił imię mamy Hala, a gdy chłopiec go poprawił, kazał mu nie dyskutować.
Kolejne akcje przenoszą się już do dorosłego życia bohatera. Jest on z przyjacielem w klubie, ale wychodzi, aby spotkać się ze swoją dziewczyną, jednak ta z nim zrywa i każe mu pomyśleć o przeprowadzce, ponieważ mieszkają obok siebie. Nie dostał także wymarzonego awansu w pracy, więc całe życie przewróciło mu się do góry nogami.
Gdy w windzie rozmawia ze znanym mężczyzną o jego ideałach, ten wydaje się dla niego dziwakiem, ponieważ on ma jedną kobietę i nie kocha ją za wygląd. Mówi mu, że postrzega kobiety w płytki sposób, ale Hal od razu się wypiera. Moim zdaniem mając tyle lat ktoś powinien go uświadomić, jak traktować dziewczyny, a on do tej pory traktuje je jak przedmioty.
Od tego momentu wszystko się zmienia. Łapiąc taxi poznaje dziewczynę, która chciała wejść do tego samego samochodu. Jest ona piękną, szczupłą kobietą, ale tylko w jego oczach. Sądząc po minie kierowcy, gdy Hal mówi, że jest piękna, jest zupełnie inaczej. O spotkaniu z kobietą opowiada przyjacielowi, ten jednak nie bardzo chce uwierzyć, że to zasługa znanego mężczyzny, tylko zwykły przypadek. Gdy zauważa on Hala z otyłą kobietą na parkiecie jest bardzo zdziwiony. Nie wierzy, że wybrał takie towarzystwo. Próbuje odciągnąć przyjaciela od niego, ale ten jednak woli bawić się z nimi, niż gdzieś wychodzić.

Następnego dnia poznaje Rosemary, która także jest atrakcyjna tylko w jego oczach. Jest bardzo zaskoczony, gdy dziewczyna zamawia tak dużo jedzenia. Ich rozmowa o diecie i wadze ciała spowodowała u mnie lekki uśmiech przez minę Hala. Kolejnego dnia opowiada o niej przyjacielowi, ten jednak dalej nie do końca jest przekonany co do omawianej dziewczyny. Gdy zobaczył na własne oczy Rosemary z otwartą buzią patrzył, jak Hal przyprowadza ją do niego i przedstawia. Postać Mauricia bardzo krytycznie ocenia ludzi, jednak co się później okaże, sam nie jest idealny.
Bardzo podobało mi się podejście Hala do dzieci, gdy Rosemary zabiera go do szpitala dziecięcego. Żartuje sobie, że tylko udają chorobę, a tak naprawdę są zdrowe i chcą uniknąć szkoły. Dziewczyna otworzyła się przez Halem i odpowiedziała mu o sobie. Jednak on dalej widział w niej kogoś innego, a kobieta kazała mu w końcu dorosnąć. Nie myślałem, że się tak zachowa i odrzuci jego komplementy. Jednak później przychodzi do niego i przeprasza za to, co powiedziała. Spędzają razem miło czas i coraz bardziej się do siebie zbliżają.
Jadąc do rodziców Rosemary zaliczył wpadkę, ponieważ chciał powiedzieć, że jej mama ślicznie wygląda poprzez powiedzenie, że wie po kim dziewczyna odziedziczyła figurę, jednak odebrała to zupełnie inaczej. Podobało mi się, że powiedział ojcu dziewczyny, co myśli o takich osobach, które oceniają innych po wyglądzie. Niedawno on sam taki był, ale dzięki hipnozie stał się normalnym człowiekiem i patrzy na to, co jest w środku. Co robili po powrocie od rodziców może podpowiedzieć Wam zdjęcie obok.

Trochę zmartwiło mnie, że wszyscy w koło oceniali Rosemary tylko po tym, jak wygląda. Mauricio cały czas próbował wybić ją Halowi z głowy, przez co cały czas się kłócili. Pracownicy w firmie jej ojca także robili to samo. Przyjaciel poszedł nawet do mężczyzny, który zahipnotyzował Hala, aby to wszystko odkręcił.
W końcu Mauricio postawił na swoim i "odczarował" Hala. Wtedy dopiero ujrzał prawdziwą Rosemary i był zszokowany. Przyjaciel szybko wyciągnął go z restauracji i wytłumaczył wszystko, jednak Hal chciał wrócić. W drodze powrotnej spotkał dziewczynę z taksówki. Udawał, że ją pamięta, ale wtedy widział zupełnie inną osobę. Wtedy zdecydował, że nie wróci do Rosemary, tylko do domu. Gdy jednak ona przychodzi do niego ten obmyśla z przyjacielem, co zrobić, aby nie zobaczyć jej "w tym stanie" i zakleja sobie oczy. Spławia dziewczynę i udaje, że wszystko jest w porządku. Staje się znowu kimś, kto patrzy tylko na wygląd i przez kilka dni traktuje Rosemary jak powietrze. Trochę się tym zdziwiłem, ponieważ myślałem, że w restauracji wróci do niej i wszystko będzie tak samo.
W końcu ich relacje psują się, a gdy Hal wychodzi z sąsiadką na kolacje, widzi ich Rosemary. Od razu się rozpłakała i wyszła. Nie miałem na szczęście okazji wcielić się w jej sytuację, ale wiedziałem, że bardzo ją to zabolało. Gdy mijają się w łazience chłopak nie poznaje swojej ukochanej, co jeszcze bardziej ją dołuje i łamie serce. Okazało się, że szedł do telefonu obok damskiej toalety, aby do niej zadzwonić, ale dziewczyna nie rozmawiała z nim długo i od razu się rozłączyła.
Od jej ojca dowiaduje się, że Rosemary wróciła do byłego chłopaka i wyjeżdża. Hal próbując z nią porozmawiać jedzie do szpitala, gdzie jej nie zastaje, ale spotyka tam dziewczynkę, u której byli razem z Rosemary. Nie poznaje jej z wyglądu, ale pamięta, jak z nią rozmawiał i się wspólnie bawili i akceptuje ją taką, jaką jest.
Później odnajduje przyjaciół Rosemary i dowiaduje się, że odbywa się przyjęcie pożegnalne, na które wszyscy wspólnie jadą. Nie będę zdradzał, co stało się w jej domu, chociaż pewnie wiecie jak wszystko się skończyło.

A więc podsumowując "recenzje", a raczej, jak za każdym razem, opis fabuły, bardzo podobał mi się film. Chciałbym, żeby każdy zmienił się tak jak Hal i kochał za to, co w środku. Jednak może to być tylko moje marzenie, ponieważ doświadczenia pokazują co innego. Mam nadzieję, że podobała się Wam recenzja i czekam na Wasze podpowiedzi odnoście nowych postów oraz propozycji na kolejne recenzje.

/ Kubuś :*

Wycieczka do Londynu.

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Mon, 16 Jan 2017 06:30:00 +0000

Dziś mały powrót do przeszłości. Chciałem podzielić się z wami wrażeniami po wycieczce do Londynu i trochę opowiedzieć co tam widziałem. Zdjęcia były robione moim starym telefonem i jak widzicie nie są zbyt dobrej jakości, ale tak jest, jak mama daje za dużo rzeczy i nie ma miejsca na aparat.

Wycieczka trwała 5 dni, ale odliczając około 24h drogi autokarem w jedną stronę, zostało nam na zwiedzanie 3 dni. Podczas drogi w ogóle nie spałem, ponieważ przez te kilka godzin w Polsce mogłem jeszcze pisać i dzwonić do innych, a później pisałem tylko, jeśli było to konieczne, ponieważ było to dość drogie. Często mieliśmy postoje i na jednym z niemieckich stacji benzynowych nie potrafiłem kupić sobie czegoś do jedzenia, ponieważ nie uczę się tego języka a pani przy kasie o coś zapytała, a za chwilę zaczęła się ze mnie śmiać, a ja nawet nie wiedziałem o co chodziło.
Bardzo podobała mi się podróż promem, ponieważ nigdy nie płynąłem statkiem w jakiś dłuższy rejs, a także tak wielkim statkiem. Zawsze była to jakaś mała łódź nad morzem. Na promie było bardzo dużo sklepów i kilka barów, ale ceny były, moim zdaniem, jak z kosmosu. Trochę przeraziła mnie ilość ludzi na statu i taka różnorodność języków. Mimo tego, że znam angielski dość dobrze, nie mogłem w ogóle zrozumieć o czym rozmawiali, ponieważ bardzo szybko mówili i nie nadążałem tłumaczyć na polski.
Zamieszkaliśmy w 3-4 osobowych grupach u rodzin angielskich. Bardzo ciekawym doświadczeniem było, że rodziny były różnych narodowości i niektórzy mieszkali u czarnoskórych, niektórzy u rodzin arabskich, a inni trafili na jeszcze inne rodziny. Ja trawiłem na rodzinę czarnoskórą. Była to ok 40 letnia kobieta i jej dwie córki bliźniaczki, które biegały po całym domu i biły się poduszkami. Przy wspólnych posiłkach jednak siedziały spokojnie przy stole i udawały przy nas bardzo kulturalne i spokojne dziewczynki.
Pierwszego dnia zwiedziliśmy Katedrę Św. Pawła, która z daleka wydawała się mała, a stojąc przed nią trochę się zaskoczyłem, ponieważ była wysoka na ponad 111m. Mieliśmy okazję patrzeć z góry na cały Londyn, ale mimo tego, że trzeba było pokonać tyle schodów, było warto. W środku było bardzo dużo przestrzeni upewniającej, że katedra jest ogromna. Później przejechaliśmy autokarem pod pałac Westminsterski. Przewodnik bardzo ciekawie opowiedział nam historię Big Bena. Obok mogliśmy podziwiać London Eye, ale na przejażdżkę musieliśmy poczekać do trzeciego dnia.

Kolejnego dnia zwiedzaliśmy Tower of London oraz mieliśmy okazję przechodzić przez słynny Tower Bridge. Mieliśmy także dużo czasu na przejście dwóch muzeów: muzeum historii naturalnej, muzeum ziemi oraz muzeum morskie. Odwiedziliśmy także Buckingham Palace. Niestety nie mogliśmy wejść do środka, ale bycie przez nim również dawało wielkie wrażenie.

Ostatniego dnia mogliśmy w końcu przejechać się na słynnym London Eye. Zwiedziliśmy także muzeum figur woskowych Madame Tussaud. Byliśmy także przez czas wycieczki w jeszcze wielu innych miejscach, ale nie pamiętam nazw oraz więcej budynków nie wpadło mi w pamięć. Całą wycieczkę oceniam bardzo pozytywnie. Chętnie pojechałbym tam jeszcze raz i zwiedził inne dzielnice Londynu.

/ Kubuś :*

Zdjęcia 46

noreply@blogger.com (Zaczarowana) — Fri, 13 Jan 2017 06:30:00 +0000

Dzisiaj mam dla Was posta ze zdjęciami zrobionymi, gdy przestał padać deszcz.

Są to zdjęcia makro z wykorzystaniem odpowiednich soczewek.

Makrofotografia jest to rodzaj fotografii, w której fotografowany obiekt zostaje odwzorowany w naturalnych rozmiarach lub jest nieznacznie powiększony.

„Fotografia nie jest związana z patrzeniem, lecz z czuciem. Jeżeli nie czujesz nic w tym, na co patrzysz, nigdy nie uda ci się sprawić, aby ludzie patrząc na twoje zdjęcia, cokolwiek odczuwali.” Don McCullin

,,Łatwa Szkoła, Łatwe Studia"

noreply@blogger.com (Zaczarowana) — Thu, 12 Jan 2017 06:00:00 +0000

Dziś mamy dla Was wspólny post, w którym chcemy Wam polecić przeczytanie pewnej ciekawej książki, której tytuł znajduje się w nazwie posta. Moim zdaniem bardzo dobrze jest przeczytać taką książkę, ponieważ można podbudować swoją samoocenę i odnaleźć się w klimacie szkoły i jak w prosty sposób radzić sobie z nauką. Poniżej macie wszystkie uwagi od autora i opis tego, co możecie znaleźć w jego utworze. Mamy nadzieję, że zaciekawi Was to i przekonacie się, że warto kupić i przeczytać tą książkę. Na dole macie fragment dzieła, który mógłby dodatkowo Was przekonać do zapoznania się z całym utworem.
Oczywiście przerazicie się ilością tekstu niżej i pomyślicie "nie chce mi się tego czytać", ale nikt nie powiedział, że musicie to przeczytać na raz. Możecie w wolnym czasie wracać do tego fragmentu i powoli analizować kawałek po kawałku. Jeśli Wam się spodoba i zdecydujecie się na zakup pełnej wersji niżej macie dwa linki, które odeślą Was do stron, na których możecie dokonać zamówienia i dokonać ostatecznej decyzji o kupnie.
Ja jako cichy i nieśmiały uczeń myślę, że przeczytanie takiej książki bardzo przyda mi się w dalszym życiu, chociaż nie cierpię czytać. Jednak chce się otworzyć na nowe znajomości i myślę, że pomoc w uzyskaniu celu znajdę właśnie w tej książce. Tak więc zapraszam Was do dalszej części posta i oddaje Was w ręce autora.

Książka została napisana z myślą o młodych ludziach (uczniach i studentach). Jest tam napisane jak poradzić sobie z większością problemów, z którymi można spotkać się w szkole, bądź na studiach, które potrafią mocno zatruć życie niejednej osobie. Autor obala w niej wiele mitów na temat uczenia się, pamięci i koncentracji. Podaje strategie jak szybko i skutecznie się uczyć. Jak pozbyć się nieśmiałości, lęku oraz co zrobić, aby być lubianym i akceptowanym przez otoczenie.

http://latwaszkola.pl/1/b/poradnik.html
http://latwaszkola.pl/1/b/zamowienie.html

Poniżej macie darmowy fragment do przeczytania

Autor: Paweł Łukasik

Tytuł: Łatwa Szkoła, Łatwe Studia

Rok wydania: 2016

Wydanie: I

SPIS TREŚCI

Rozdział 1. OBALAMY KILKA MITÓW NA TEMAT UCZENIA SIĘ

Rozdział 2. JAK SIĘ UCZYĆ ŁATWO, SZYBKO I PRZYJEMNIE

Rozdział 3. TWÓJ WARSZTAT I TWOJE MOŻLIWOŚCI

Rozdział 4. JAK MIEĆ ŁATWE ŻYCIE W SZKOLE I NA STUDIACH

Rozdział 5. TWOJE PERSPEKTYWY NA PRZYSZŁOŚĆ

Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji wejdź na stronę:

http://latwaszkola.pl/1/b/zamowienie.html

Niniejsza publikacja może być kopiowana oraz dowolnie rozprowadzana tylko i wyłącznie w formie dostarczonej przez Autora. Zabronione są jakiekolwiek zmiany w zawartości publikacji bez pisemnej zgody Autora. Zabrania się również jej odsprzedaży.

PRZEDMOWA

Dlaczego powinieneś przeczytać tę książkę i w czym ta książka może Ci pomóc?

Jak myślisz, dlaczego jedni ludzie idą przez życie jak burza i osiągają kolejne sukcesy, podczas gdy inni trudzą się i mozolą, wciąż nie osiągając niczego wartościowego? Dlaczego jednym nauka przychodzi łatwo i bez trudu, podczas gdy inni w ogóle nie potrafią się skupić, mają problemy z pamięcią, a uczenie się to dla nich katorga i przykry obowiązek? Dlaczego jedne osoby są lubiane i doceniane przez swoje otoczenie, podczas gdy inne wiodą samotne życie pełne rozczarowań i smutku?

Czyżby te osoby dysponowały jakąś tajemną wiedzą, wykształciły w sobie niezwykłe umiejętności, były mądrzejsze lub miały wyższy iloraz inteligencji (IQ)? - Część z nich być może tak. Ale na pewno nie wszystkie!

Zauważ, że to, czy szkoła jest dla kogoś łatwa czy trudna, nie zależy wyłącznie od tego, jak dana osoba radzi sobie z nauką. Oczywiście umiejętność szybkiego i skutecznego uczenia się może niesłychanie ułatwić życie, ale łatwe przejście przez szkołę lub studia nie oznacza tylko tyle, że dobrze się uczysz. Ponieważ poza osiąganymi wynikami liczy się również to, czy jesteś lubiany i akceptowany przez swoje otoczenie, jakie masz stosunki z rówieśnikami i nauczycielami (wykładowcami), jak radzisz sobie z wystąpieniami przed grupą ludzi (np. przed klasą) i ogólnie ze stresem w różnych sytuacjach, czy jesteś osobą pewną siebie, czy nieśmiałą oraz czy potrafisz jakoś wyróżnić się „z tłumu”.

To wszystko ma ogromne znaczenie, nie tylko sama nauka. Dlatego książka, którą czytasz, ma na celu spowodowanie dwóch rzeczy:

Po pierwsze– ma dostarczyć Ci WIEDZY, dzięki której rozwiążesz konkretne problemy, z którymi być może właśnie się borykasz. Są to między innymi:

• problemy z nauką,

• problemy z pamięcią i koncentracją,

• problemy związane z brakiem motywacji,

• nieśmiałość i trudności w nawiązywaniu nowych znajomości, utrzymywaniu dobrych stosunków z rówieśnikami oraz problemy związane z brakiem akceptacji ze strony otoczenia,

• stres i lęk przed próbowaniem nowych rzeczy,

• depresja i inne problemy związane z brakiem perspektyw na przyszłość.

Po drugie– poradnik ten ma za zadanie trochę Cię zainspirować i zmotywować. Podczas całej książki będę starał się zachęcić Ciebie do tego, abyś spróbował trochę pokierować swoim życiem tak, aby zrobić z nim coś naprawdę fajnego. I to nie kiedyś tam w przyszłości, ale już teraz!

Mógłbyś powiedzieć – co za brednie. Przecież nie da się nagle wszystkiego zmienić. Nie da się poprawić pamięci, ani koncentracji. Nie da się z osoby z problemami w nauce zrobić kogoś, komu nauka przychodzić będzie z łatwością. Nie można z osoby nieśmiałej, zakompleksionej i zestresowanej przekształcić się nagle w przebojowego, pewnego siebie i uśmiechniętego człowieka. Tego nie da się zrobić.

A ja Ci na to odpowiem – DA SIĘ! Tylko trzeba wiedzieć, JAK. Wiem o tym z własnego doświadczenia.

Studiowaniem ludzkiego umysłu i badaniem jego możliwości pasjonuję się od wielu lat. Już w dzieciństwie interesował mnie ten temat, jednak dopiero podczas studiów medycznych i późniejszej pracy zawodowej uświadomiłem sobie, że narzędzie, które każdy z nas nosi pod własną czaszką jest czymś znacznie więcej, niż tylko szarym „kalafiorem”. Że jest to potężny narząd, który cechuje się niesamowitą plastycznością. Potrafi się zmieniać, rozwijać, przebudowywać i wciąż uczyć nowych rzeczy. Że geny nie determinują wszystkiego…

A to oznacza, że KAŻDY z nas ma możliwość, aby się zmienić. KAŻDY może stać się taką osobą, jaką chce się stać – bardziej odważną, pewną siebie, uśmiechniętą, lubianą i niemającą problemów z pamięcią, koncentracją i uczeniem się. KAŻDY może to zrobić, wystarczy tylko, że się dowie, JAK to zrobić. Wszystko jest kwestią WIEDZY.

I o tym właśnie jest ta książka.

Znajdziesz w niej nie tylko moje własne doświadczenia i przemyślenia na ten temat. Czasami będę również podawał przykłady innych osób (często publicznie znanych), które odniosły duże sukcesy w swoich dziedzinach.

Powiedziałem, że wszystko jest kwestią wiedzy. Pozwól, że zdradzę Ci pewną tajemnicę: – Nie zawsze chodzi o to, żeby się czegoś nowego nauczyć. Czasami chodzi też o to, aby oduczyć się czegoś, co już wiemy. Bo zdarza się również tak, że wiemy coś, co niekoniecznie jest prawdą! A takie fałszywe informacje w Twojej głowie mogą mieć niekorzystny wpływ na to, jak postępujesz, a przez to decydują też o tym, jakie osiągasz wyniki – dobre, czy złe. Rozumiesz, co mam na myśli?

Dlatego powtórzę ponownie: - wiele rzeczy DA SIĘ ZROBIĆ, tylko po prostu trzeba wiedzieć JAK TO ZROBIĆ.

Z tej książki dowiesz się między innymi:

• dlaczego niektórym osobom nauka przychodzi łatwo oraz poznasz tajemnice i konkretne strategie szybkiego i skutecznego uczenia się, dzięki czemu szybko podniesiesz swoje wyniki w szkole czy na studiach, a sam proces uczenia się będzie dla Ciebie znacznie przyjemniejszy, niż dotychczas,

• zrozumiesz, jak działa Twój umysł oraz dowiesz się, jak poprawić swoją koncentrację oraz jak mieć świetną pamięć,

• dowiesz się, jak zwiększyć swoje IQ (iloraz inteligencji),

• dowiesz się co zrobić, aby znacznie poprawić swoje stosunki z rówieśnikami oraz jak być lubianym i akceptowanym przez otoczenie,

• nauczysz się, jak radzić sobie ze stresem, jak go opanować i jak sprawić, aby działał na Twoją korzyść, zamiast Cię paraliżować,

• zrozumiesz, jak wyznaczać sobie cele i jak je osiągać,

• dowiesz się, jak zmienić złe nawyki i przyzwyczajenia na takie, które będą Cię prowadziły w kierunku realizacji Twoich zamierzeń,

• poznasz strategie ludzi sukcesu i dowiesz się co zrobić, aby stać się znacznie lepszym w dziedzinie, na której Ci zależy

Mam do Ciebie jednak małą prośbę: – Czytaj tę książkę z otwartą głową.

Pamiętasz, co powiedziałem wcześniej na temat wiedzy? – Czasami jest tak, że wiemy coś, co nie koniecznie jest prawdą.

Niestety często jest tak, że to właśnie ta „nieprawdziwa” wiedza, jaką posiadamy w naszych głowach, blokuje nas przed tym, aby zacząć stawać się lepszymi w jakiejś dziedzinie. Bo na przykład paraliżuje nas strach, że sobie nie poradzimy, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy i że nie ma nawet co zaczynać. Więc nie działamy, a jak nie działamy, to nie mamy też żadnych wyników i … nasze życie staje się nudne, a my jesteśmy sfrustrowani.

Dlatego część rzeczy, o których będę tutaj mówił, może na początku nie pasować do tego, co już wiesz na dany temat. I nie wymagam od Ciebie, abyś wierzył w każde jedno moje słowo. Pamiętaj, że mogę pisać tylko o tym, co wiem z własnego doświadczenia. Mimo to proszę jednak, abyś zaufał temu, co czytasz. Wypróbuj przedstawione przeze mnie koncepcje w swoim życiu. To co zadziała – zostaw i korzystaj z tego. Jeśli coś nie działa – możesz śmiało to odrzucić. Z czasem zauważysz, że wypracujesz w sobie swój własny sposób działania i bycia, który będzie działał na Ciebie.

I na zakończenie dodam jeszcze jedną rzecz:
- Jeśli skorzystasz z zasad wyłożonych w tej książce, jeśli weźmiesz sobie do serca moje słowa i rady oraz jeśli trochę się wysilisz i popracujesz nad sobą - sądzę, że będziesz mógł całkowicie odmienić swój los. Niezależnie od tego, z jakiego miejsca aktualnie startujesz.

I nie ważne jest również, czy jesteś teraz uczniem czy studentem, a może już skończyłeś swoją edukację i pracujesz. Prawda jest taka, że im wcześniej trafiłeś na tą książkę, tym lepiej dla Ciebie, bo po prostu możesz zacząć swoją przygodę wcześniej. Ale przecież nigdy nie jest za późno, aby coś zacząć, prawda? Życzę Ci zatem przyjemnej lektury :)

WSTĘP

Lepsi mają łatwiej

Czy nie jest tak, że chcemy być lepsi? Czy to w szkole, czy to na studiach, w sporcie, w pracy i tak ogólnie w życiu. Przykładowo w szkole chcielibyśmy mieć lepsze oceny i dobre kontakty z rówieśnikami, na studiach chcielibyśmy mieć lepsze wyniki, a w dorosłym życiu lepszą pracę, lepsze zarobki i tak bez końca.

Ale po co tak naprawdę być lepszym? Po co w ogóle się starać?

Odpowiedź jest wbrew pozorom bardzo prosta: - Bycie lepszym w jakiejś dziedzinie sprawia dużo radości, daje satysfakcję, ale co ważniejsze - bardzo ułatwia życie. I nie chodzi mi tutaj wcale o chorą rywalizację o to, kto ma lepszy telefon, lepsze ciuchy, czy więcej pieniędzy. Mam tu na myśli stawanie się lepszym nie dla innych, ale dla siebie samego i dla swojej własnej satysfakcji. Bo wiesz co się dzieje, gdy zaczynasz stawać się lepszym? – Przychodzi taki moment, że inni zaczynają to zauważać, a z czasem nawet doceniać. A gdy jeszcze ciężej pracujesz i stajesz się w czymś naprawdę dobry, tak, że jesteś lepszy od innych… - zaczyna się wokół Ciebie kręcić więcej osób. Ludzie chcą z Tobą rozmawiać, chcą się z Tobą zaprzyjaźnić. Bo robisz coś, czego nie potrafi nikt inny. Fajne, prawda?

Oczywiście zawsze znajdzie się jakaś zawistna osoba, której to nie odpowiada. Od razu powiem Ci, co robić z takimi osobami, które naśmiewają się z Ciebie, gdy Ty stajesz się w czymś lepszy: - IGNORUJ te osoby. Powinno być Ci zupełnie obojętne, co te osoby o Tobie myślą. Pamiętaj, że te osoby nie mają bladego pojęcia, kim Ty naprawdę jesteś i dokąd zmierzasz (jakie masz plany). Poza tym zapewniam Cię, że za kilka lub kilkanaście lat nie będziesz nawet pamiętać imion tych osób, więc naprawdę szkoda Twojego czasu oraz energii na to, aby się nimi przejmować. Bo oni i tak wcześniej czy później znikną w końcu z Twojego życia.

Od czego zależy bycie lepszym?

Więc od czego tak naprawdę zależy bycie lepszym? Od predyspozycji, od ilorazu inteligencji, od umiejętności, talentu, genów?

Prawdopodobnie wszystkie te czynniki mają jakiś wpływ na Twoje wyniki, jednak ich nie determinują. Ponieważ najważniejszą cechą wyróżniającą zwycięzców od przegranych, najlepszych od przeciętnych, jest NASTAWIENIE.

Być może zdziwiło Cię ostatnie zdanie, bo nie sądziłeś, że Twoje nastawienie może mieć tutaj jakiekolwiek znaczenie. Otóż ma i to ogromne. Zauważ, że mistrzem nie zostaje się przez przypadek. Czy sądzisz, że Robert Lewandowski, Adam Małysz, Robert Kubica czy Agnieszka Radwańska stali się mistrzami przez przypadek? Z dnia na dzień? – Oczywiście, że nie. Ktoś, kto zostaje mistrzem, wcześniej zanim to nastąpi, ma w sobie głębokie przekonanie, że naprawdę może zostać mistrzem. Więc ciężko pracuje, aby osiągnąć swój cel i w końcu go osiąga. Wiesz, o czym marzył Arnold Schwarzenegger, gdy był młodym chłopakiem? On chciał zostać najsilniejszym człowiekiem na świecie! Wyobrażasz to sobie? Każdy mówił mu, że to niemożliwe. Zobacz, co osiągnął w swoim życiu...

Będę o tym jeszcze mówił w dalszej części książki, ale chciałem Ci dać już teraz trochę do myślenia.

Musisz też wiedzieć, że nie jest możliwe, aby być jednocześnie najlepszym we wszystkim. Jedni są lepsi w jednych sprawach, inni w innych. Można jednak stać się lepszym w obszarach, które są dla Ciebie ważne. To da się zrobić i w kolejnych rozdziałach dowiesz się, jak to zrobić.

Rozdział 1. OBALMY KILKA MITÓW NA TEMAT UCZENIA SIĘ

Dlaczego niektórym nauka przychodzi łatwo?

Czy zauważyłeś, że są wokół nas tacy ludzie, którzy zazwyczaj nie mają w ogóle żadnych trudności z nauką? I nie mówię tutaj o tak zwanych „kujonach”, czyli osobach, które całymi dniami i nocami siedzą nad książkami starając się osiągnąć jak najlepsze oceny w szkole. Nie kontaktują się przy tym z rówieśnikami, nie mają praktycznie żadnych rozrywek i ich życie wydaje się być raczej nudne i smutne.

Mam na myśli takie osoby, które sprawiają wrażenie bardzo bystrych i wyluzowanych. Którym nauka po prostu przychodzi z niezwykłą łatwością, pomimo iż nie wyglądają na takich, co by całymi dniami ślęczeli nad książkami. Wręcz przeciwnie – te osoby mają najczęściej mnóstwo wolnego czasu, który spędzają na zabawie i spotkaniach z rówieśnikami. Nie stresują się i nie przemęczają, a mimo to na egzaminach i sprawdzianach zbierają najczęściej same dobre i bardzo dobre oceny.

Tak jakby te osoby znały jakąś tajemnicę, dzięki której nie muszą ślęczeć jak inni nad książkami, bo wiedza wchodzi im do głowy bardzo łatwo i naturalnie, niemal automatycznie. Nie mają problemów z zapamiętywaniem, a co najważniejsze – potrafią w razie potrzeby przywołać potrzebne informacje ze swojej pamięci i przelać je na papier podczas sprawdzianów czy egzaminów.

Więc skoro jedni to potrafią, a inni nie, to gdzie tkwi „haczyk”? I czy w ogóle jest jakiś haczyk?

Otóż jest taki haczyk. Co więcej, mogę Ci powiedzieć, że jest ich nawet kilka. I ludzie, którzy nie znają tych ważnych zasad, mają zazwyczaj duże problemy z uczeniem się i zapamiętywaniem. Są zestresowani, bo szkoła i później praca to dla nich ciągła walka o przetrwanie. Przecież każdego dnia mogą być niespodziewanie wyrwani do odpowiedzi, a wiedzą, że nie są przygotowani. Boją się niezapowiedzianych kartkówek i sprawdzianów. Boją się wszelkich egzaminów. Boją się, bo wiedzą, że mogą nie zdać.

Musisz jednak wiedzieć iż to, że teraz nie potrafisz zmusić się do nauki, że uczenie się to dla Ciebie męczarnia, że masz problemy z zapamiętywaniem różnych faktów, definicji czy wzorów, to wszystko NIE oznacza, że jesteś gorszy od innych. Nie oznacza to również, że masz niski iloraz inteligencji lub że jesteś jakiś niedorozwinięty. Oznacza to tylko tyle, że czegoś NIE WIESZ. Nie wiesz tego, w jaki sposób uczy się Twój mózg. A przez to próbujesz cały czas na siłę wpakować całą wiedzę do swojego mózgu (najlepiej jeszcze całą na raz), a później dziwisz się, że nie masz dobrych efektów. Twój umysł po prostu tego nie przyjmuje. Choćbyś nie wiem, jak się starał. Ponieważ jest to niezgodne z jego naturą.

Dlatego chcę Cię teraz zapoznać ze strategiami uczenia się, które są całkowicie naturalne i przyjazne dla Twojego umysłu. Jeśli je zrozumiesz i zaczniesz się uczyć stosując te strategie, będziesz w stanie zapamiętywać znacznie łatwiej, szybciej i przede wszystkim na dłużej.

Gotowy?

Udowodnię Ci teraz, jak dobrą (a wręcz doskonałą) masz pamięć

Jak często powtarzałeś sobie, że masz złą pamięć, że nie potrafisz lub nie lubisz się uczyć, bo i tak później nic z tego nie pamiętasz? Czy wiesz, że większość ludzi ma ten sam problem? Ja też kiedyś go miałem. Jednak pewnego dnia trafiłem na książkę, z której dowiedziałem się, że z moją pamięcią jest tak naprawdę wszystko dobrze, a że ja po prostu ŹLE SIĘ UCZĘ.

Więc jeśli Ty teraz uważasz, że masz złą pamięć i że ciężko Ci się zapamiętuje, to udowodnię Ci zaraz, że dysponujesz o wiele lepszą pamięcią, niż sądzisz. Powiem więcej – Zdumiejesz się, ile potrafisz zapamiętać i do czego tak naprawdę zdolny jest Twój własny umysł!

Zaczynajmy!

Eksperyment

Poniżej znajduje się lista 20 losowo wybranych słów. Gdybym zapytał Cię teraz, ile z tych słów jesteś w stanie zapamiętać, jeśli dałbym Ci na to dokładnie trzy i pół minuty (po 10 sekund na każde słowo), to co byś mi odpowiedział? Mogę Ci od razu powiedzieć, że stosując zwykłą metodę uczenia się poprzez „zakuwanie” (czyli na pamięć), prawdopodobnie zapamiętasz między 6 a 12 słów.

Sprawdźmy to!

Zakryj dłonią lub najlepiej nieprzeźroczystą kartką papieru listę słów, którą widzisz poniżej. Gdy będziesz gotowy do rozpoczęcia ćwiczenia, odsłoń pierwsze słowo, a następnie postaraj się nauczyć tego słowa na pamięć. Masz na to 10 sekund.

Po 10 sekundach zakryj to słowo, a następnie odkryj kolejny wyraz i znów spróbuj się go nauczyć na pamięć przez 10 sekund.

Postępuj tak z każdym kolejnym słowem, aż dojdziesz do końca listy. Masz tylko 10 sekund na nauczenie się każdego słowa i nie możesz już wracać do poprzednich wyrazów, aby je sobie przypomnieć.

Staraj się nie oszukiwać przy tym ćwiczeniu i nie wracać do poprzednich słów. Pamiętaj, że to tylko zabawa i mały test dla Ciebie samego! :)

Gdy skończysz to ćwiczenie, zakryj całą listę tak, abyś jej nie widział. Następnie weź pustą kartkę papieru i spróbuj na niej wypisać wszystkie słowa, które pamiętasz. Ale jest jedno utrudnienie: postaraj się wypisać wyrazy w kolejności, w jakiej się ich uczyłeś. Czyli zaczynając od 1.

Wykonaj to ćwiczenie teraz.

Lista słów do zapamiętania:

1. igła

2. szafka

3. kwiatek 4. dywan

5. chmura

6. okulary

7. fotel

8. ogryzek

9. obraz

10. szklanka

11. klej

12. zeszyt

13. skarbonka

14. zegarek

15. poduszka

16. widelec

17. drzwi

18. gąsienica

19. kapelusz

20. słodycze

No i jak Ci poszło? Czy tak jak większość osób, zapamiętałeś głównie wyrazy z początku i końca listy? Tak właśnie działa nasz umysł. Najłatwiej zapamiętuje to, czego uczy się na samym początku i na końcu. Potraktuj to jako ciekawostkę i stosuj podczas nauki. Rzeczy najważniejszych ucz się na samym początku nauki, a na koniec najlepiej powtórz je sobie jeszcze raz. Wtedy dużo łatwiej wbiją Ci się w pamięć.

Nie martw się również, jeśli udało Ci się zapamiętać tylko kilka słów z listy. Gdyż już za chwilę będziesz potrafił nauczyć się na pamięć wszystkich 20 słów w niecałe trzy i pół minuty. Powiem nawet więcej. Jeśli trochę potrenujesz, będziesz w stanie jeszcze dzisiaj nauczyć się listy nawet 50 słów i to w niecałe 10 minut! I nie tylko będziesz potrafił bezbłędnie wyrecytować po kolei wszystkie te 50 słów od początku do końca listy, ale nawet na odwrót – od ostatniego słowa do pierwszego! Nie wierzysz? Uważasz, że to dla Ciebie niemożliwe? – Sprawdźmy ;) Eksperyment 2

Dla uproszczenia posłużymy się tą samą listą słów, którą użyliśmy poprzednio. Również spróbujemy nauczyć się jej na pamięć w bardzo krótkim czasie, ale tym razem wykorzystamy inny sposób uczenia się. Taki, który będzie dużo bardziej przyjazny dla Twojego mózgu, niż zwykłe „zakuwanie”, a przy okazji jest dużo przyjemniejszy :)

Posłużymy się w tym celu WYOBRAŹNIĄ.

Przeczytaj teraz powoli poniższą historyjkę. Staraj się podczas czytania dokładnie wyobrażać sobie wszystkie sceny. Im lepiej to sobie wyobrazisz, tym większa pewność, że bez problemu zapamiętasz wszystkie 20 słów.

Jesteś gotowy? – Skup się.

Pierwszym słowem, które chcemy zapamiętać, jest słowo „igła”.

Wyobraź sobie, że stoisz przed lustrem. (Jeśli chcesz, możesz zamykać co jakiś czas oczy, aby dokładnie to sobie wyobrażać). Stoisz przed lustrem i po prostu przyglądasz się na swoje odbicie. Nagle czujesz, jak zaczyna Cię coś kłuć w palec od Twojej nogi. Kłuje Cię coraz bardziej, aż nie możesz już wytrzymać, więc schylasz się, patrzysz… - A to taka wielka igła! Igła, która wbiła się w Twój paluch i tak sobie sterczy.

Postaraj się wyobrazić to sobie najdokładniej, jak potrafisz. Poczuj również ten ból. Pamiętaj, że „igła” jest słowem do zapamiętania. Masz już ten obraz przed oczami? Wyobrażaj go sobie przez ok. 10 sekund.

Po chwili namysłu wyciągnąłeś igłę z palca, więc trzymasz ją teraz w ręku i zastanawiasz się co z nią dalej zrobić. Postanawiasz wbić ją w szafkę (szafka – słowo do zapamiętania), która wisi nad lustrem. Wyobraź to sobie (przez 10 sekund). Robisz to jednak zbyt mocno, więc szafka się przechyla, a Ty widzisz, jak stojący na niej kwiatek w doniczce (kwiatek – wyraz do zapamiętania), zaczyna szybko zjeżdżać w kierunku krawędzi, a następnie spada z wielkim hukiem na dywan (dywan – słowo do zapamiętania). Doniczka roztrzaskuje się na kawałki i cała ziemia wysypuje się. Klękasz więc na dywanie, bo chcesz to wszystko posprzątać. Zobacz to dokładnie w swojej wyobraźni! Pamiętaj, aby za każdym razem gdy pojawia się słowo do zapamiętania, wzmocnić ten obraz i trzymać go „przed oczami” przez około 10 sekund.

Nagle czujesz, jak dywan odrywa się od podłogi i zaczyna unosić się w powietrzu, a ty razem z nim. Trochę kołysze, więc łapiesz się krawędzi, żeby nie spaść. Patrzysz, jak dywan zaczyna kierować się w stronę okna, a po chwili wylatujesz na zewnątrz i wzbijasz się coraz wyżej do góry tak, że aż zamykasz oczy ze strachu przed wysokością. Nagle ruch ustaje, a Ty lądujesz na czymś miękkim. Otwierasz oczy, patrzysz… - A to chmura! (chmura – wyraz do zapamiętania) – Wylądowałeś na niewielkiej białej chmurze i masz stąd naprawdę niesamowity widok! Pogoda jest piękna, słońce mocno świeci – tak, że aż zaczyna Cię oślepiać. Patrzysz, a z chmury wystają okulary przeciwsłoneczne (okulary – słowo do zapamiętania), więc sięgasz po nie i zakładasz je na nos. Okazuje się, że przez te okulary widać wszystko na różowo. Zobacz to!

Rozglądasz się, patrzysz, a obok Ciebie stoi fotel (fotel – słowo do zapamiętania), więc rozsiadasz się na nim wygodnie i zaczynasz się opalać. Jest Ci naprawdę super – jak na wakacjach! Zamykasz więc oczy i po chwili otwierasz je – patrzysz… A tu okazuje się, że to był tylko sen, a Ty siedzisz na fotelu w Twoim własnym domu i trzymasz w ręku ogryzek (ogryzek – słowo do zapamiętania). Patrzysz zdziwiony na ten ogryzek, a on ma oczy! I się na Ciebie patrzy! Wow, myślisz sobie, może to dalej sen! Rzucasz więc ogryzkiem przed siebie, a ten uderza w obraz, który wisi na ścianie przed Tobą (obraz – wyraz do zapamiętania). Obraz przechyla się i spada wprost na szklankę stojącą na stoliku poniżej. (szklanka – wyraz do zapamiętania). Szklanka pęka i rozpada się na kilka kawałków. Niech to! – Myślisz sobie. – To ulubiona szklanka mojego brata. Zabije mnie. Muszę coś z tym zrobić.

Biegniesz do szuflady, znajdujesz w niej tubkę kleju (klej – słowo do zapamiętania), wracasz do szklanki i próbujesz poskładać ją jakoś do kupy i posklejać. Po chwili okazuje się, że klej wysechł, więc bierzesz gruby zeszyt, który leży obok Ciebie (zeszyt – wyraz do zapamiętania) i kładziesz go przed sobą, aby wycisnąć na niego resztki kleju z tubki. Otwierasz ten zeszyt, patrzysz… - A w środku zamiast kartek jest taki mały schowek z drzwiczkami. Otwierasz te drzwiczki zdziwiony i znajdujesz w środku skarbonkę (skarbonka – słowo do zapamiętania). „Ale super!” – Myślisz sobie i chcesz się dostać do skarbonki, aby policzyć, ile w środku jest pieniędzy. Nie bardzo jest jak ją otworzyć, więc rzucasz skarbonką o podłogę, ta rozbija się, po czym wypada z niej złoty zegarek! (zegarek – wyraz do zapamiętania) Podnosisz go podekscytowany i oglądasz. „Ciekawe ile jest warty…” – myślisz sobie. Na wszelki wypadek podbiegasz szybko do łóżka i wkładasz zegarek pod poduszkę, żeby nikt go nie znalazł. (poduszka – wyraz do zapamiętania) Nagle patrzysz, jak spod poduszki wyłazi Twój sąsiad z widelcem w ręku (widelec – wyraz do zapamiętania). Zdziwiony patrzysz na niego, a ten podbiega do drzwi i wbija w nie widelec (drzwi – wyraz do zapamiętania), po czym wybiega na zewnątrz. Patrzysz, a w miejscu, z którego sterczy wbity widelec, zaczyna powstawać szczelina, która szybko rozchodzi się w górę i w dół tak, że drzwi w końcu pękają na pół i upadają na podłogę. Nagle spod tych drzwi wyłazi wielka zielona gąsienica (gąsienica – wyraz do zapamiętania). Staje przed Tobą i coś do Ciebie wykrzykuje! Pokazuje na swój kapelusz, który ma na głowie (kapelusz – słowo do zapamiętania) i nadal coś krzyczy, a Ty nic z tego nie rozumiesz. W końcu gąsienica zdejmuje kapelusz z głowy i pokazuje Ci jego zawartość. Patrzysz, a kapelusz wypełniony jest po brzegi różnymi słodyczami. (słodycze – wyraz do zapamiętania). Widzisz tam również Twoje ulubione cukierki, a gąsienica pozwala Ci poczęstować się jednym. Wyciągasz więc cukierek, rozpakowujesz i zjadasz z wielkim apetytem i uśmiechem na twarzy.

Koniec historyjki. Jak się bawiłeś? :)

Mam nadzieję, że udało Ci się zobaczyć całą opowieść w Twojej wyobraźni. Powinieneś czuć się teraz tak, jakbyś obejrzał przed chwilą krótki film z Tobą w roli głównej.

Sprawdźmy teraz, ile faktycznie udało Ci się zapamiętać.

Na początek prześledźmy naszą historyjkę wspólnie: - Stoisz przed lustrem. I co się stało? – Tak! Znalazłeś igłę wbitą w Twój palec od nogi. Więc mamy już pierwsze słowo. Co było dalej? – Przypomnij sobie. – Wyciągnąłeś tą igłę z palca i co z nią zrobiłeś? – Wbiłeś ją w … szafkę. Mamy więc drugi wyraz. Co było dalej? Szafka przechyliła się i co się stało? - Kwiatek, który na niej stał, spadł na dywan. Mamy więc dwa kolejne słowa: kwiatek i dywan. Co się później działo? – Tak, wyfrunąłeś na tym dywanie przez okno i gdzie wylądowałeś? – Na chmurze, dokładnie. Mamy więc kolejne słowo – chmura. Co było dalej? – Z chmury wystawały okulary (kolejne słowo), które założyłeś na nos… i co później zrobiłeś? – Dokładnie – rozsiadłeś się wygodnie na fotelu. Mamy więc następne słowo – fotel. I co było dalej? – Obudziłeś się! Ale to przecież jeszcze nie koniec. Pamiętasz, co było dziwnego po tym przebudzeniu? – No właśnie – trzymałeś w ręku ogryzek, który dodatkowo się na Ciebie gapił. Mamy kolejny wyraz. I co zrobiłeś z tym ogryzkiem? – Rzuciłeś nim w obraz (następne słowo), który spadł na co? – Na szklankę (kolejne słowo), która niestety się rozbiła. Co było dalej? – Znalazłeś klej (kolejny wyraz). Jednak klej był zaschnięty, więc postanowiłeś go wycisnąć na co? – Na zeszyt. Mamy kolejne słowo.

Zauważ, że podałeś już bezbłędnie 12 słów. Jedziemy dalej.

Co zrobiłeś z tym zeszytem? – Otworzyłeś go. I co było w środku? –

Skarbonka – nasze następne słowo. A co było w skarbonce? – Dokładnie – zegarek. I to złoty! :) (kolejne słowo). Co zrobiłeś z tym zegarkiem? - Schowałeś go pod poduszką (kolejny wyraz). I co było dalej, pamiętasz? – Spod poduszki wyskoczył sąsiad. A było w nim coś szczególnego? – Tak, trzymał widelec w dłoni. Mamy więc kolejne słowo. I co dalej z tym widelcem? – Sąsiad wbił ten widelec w … - drzwi. Dobrze pamiętasz. I co się później stało? – Drzwi pękły na pół i się rozpadły. A dalej? - Wylazła spod nich wielka zielona gąsienica z kapeluszem na głowie. Mamy dwa kolejne słowa. I było coś jeszcze? – Tak! – W tym kapeluszu były słodycze (następne słowo), w tym nawet

Twoje ulubione cukierki, którymi się poczęstowałeś…

Koniec historyjki.

A teraz mam do Ciebie prośbę. Weź kartkę papieru i spróbuj jeszcze raz samodzielnie (bez moich podpowiedzi) wypisać wszystkie 20 słów z pamięci, rozpoczynając od pierwszego. Początek pamiętasz: - Stoisz przed lustrem i … co się dalej działo? – Zrób to ćwiczenie teraz, zanim przejdziesz do dalszego czytania tej książki.

- I jak? Jeśli wszystko poszło zgodnie z planem, to śledząc w wyobraźni naszą historyjkę, powinieneś bez większego wysiłku wypisać po kolei wszystkie 20 słów. Jeżeli jednak miałeś jakieś problemy po drodze, znaczy to tylko tyle, że musisz odrobinę popracować nad swoją wyobraźnią i koncentracją, ale o tym będę jeszcze pisał w dalszej części książki.

Teraz, aby rozruszać trochę Twój umysł, zróbmy jeszcze jedno ćwiczenie. Spróbuj wypisać na kartce wszystkie 20 słów z naszej listy, ale tym razem w kolejności od ostatniego do pierwszego. Potraktuj to jako trening mentalny oraz dowód dla samego siebie, że się da. Że jesteś w stanie nauczyć się w kilka minut listy 20 kompletnie nie związanych ze sobą słów oraz że potrafisz później wyrecytować te wszystkie słowa bezbłędnie– od pierwszego do ostatniego, a nawet od ostatniego do pierwszego! Zrobisz to teraz dla mnie? – Działaj!

Mam nadzieję, że podobało Ci się ostatnie ćwiczenie. Polecam Ci, abyś jak najczęściej trenował w ten sposób swój umysł. Możesz na przykład traktować to ćwiczenie jako rozgrzewkę przed właściwym uczeniem się. Im częściej będziesz to robił, tym Twój umysł będzie sprawniejszy, będziesz łatwiej zapamiętywał oraz poprawi się Twoja koncentracja i wyobraźnia. A to wszystko przełoży się bezpośrednio na Twoje wyniki w szkole, na studiach i w życiu.

Twórz więc swoje własne listy słów oraz dopisuj do nich w wyobraźni swoje własne historie. Pamiętaj jednak o tym, że im śmieszniejsze to będzie, im bardziej wyolbrzymione i nierealne oraz im więcej dodatkowych bodźców będzie towarzyszyło Twoim obrazom (jak np. dźwięk, dotyk, a nawet zapach), tym lepiej to zapamiętasz, a przede wszystkim tym łatwiej to sobie później przypomnisz. A jeśli dodasz do tego jeszcze emocje, jak np. śmiech, wściekłość, zadowolenie itp. to jeszcze bardziej wzmocnisz ten obraz w swojej głowie i Twój umysł dużo łatwiej go zapamięta. Możesz również pobawić się w ten sposób z rodziną tak, aby to ktoś wymyślał dla Ciebie słowa, które Ty następnie będziesz starał się zapamiętać. Gdy trochę potrenujesz i staniesz się w tym dobry, możesz nawet zabłysnąć przed znajomymi :)

A gdybym Cię teraz zapytał, czy jesteś w stanie nauczyć się w 10 minut listy 50 słów (na zapamiętanie każdego słowa masz 12 sekund), ale w taki sposób, żeby później wymienić je wszystkie w kolejności od pierwszego do ostatniego, a następnie od ostatniego do pierwszego, to co byś mi odpowiedział?

- Że jest to dla Ciebie możliwe! Że możesz spróbować to zrobić.

Więc zatrzymaj się teraz na chwilę i pomyśl… Czy zauważyłeś, jak bardzo zmieniły się Twoje oczekiwania względem samego siebie tylko po wykonaniu tego jednego ćwiczenia? Pewnie gdybym zapytał Cię na samym początku książki, czy potrafisz w 10 minut zapamiętać listę 50 słów, a następnie wymienić te wszystkie słowa w kolejności od pierwszego do ostatniego, a później jeszcze od ostatniego do pierwszego, prawdopodobnie odparłbyś, że zwariowałem. Że to nie jest dla Ciebie w ogóle możliwe. A teraz po kilkunastu minutach stwierdzasz, że to nie tylko jest dla Ciebie możliwe, ale nawet całkiem łatwe do wykonania! Widzisz jaka zmiana w myśleniu?

Uwierz mi zatem, że dużo więcej rzeczy jest dla Ciebie możliwych do zrobienia. Nawet takich, o których pewnie Ci się nie śniło! Ale do tego dojdziemy później.

A wracając jeszcze do mojego pytania o to, czy jesteś w stanie zapamiętać 50 słów w 10 minut. Być może przy pierwszym podejściu nie uda Ci się tego zrobić, ale jest równie możliwe to, że Ci się uda. To zależy od tego, na jak długo potrafisz się skoncentrować i jak żywe będą Twoje wyobrażenia. Czy będą na tyle żywe, że bez problemu wbiją Ci się w pamięć po to, abyś następnie mógł je wszystkie z tej pamięci wydobyć. Wiedz też, że przy odpowiednim treningu jesteś w stanie z czasem zapamiętywać w ten sposób nie tylko 20 czy 50 słów, ale również 100, 200 czy nawet dużo więcej! Oczywiście zajmuje to trochę więcej czasu i wymaga regularnego trenowania wyobraźni, ale przy odrobinie poświęcenia jesteś w stanie stać się w tym naprawdę dobry. A to dopiero początek naszej przygody :)

Do powyższego ćwiczenia będę często wracał w dalszej części książki, ponieważ stanowi ono pewien fundament, na którym można budować całą resztę.

Mity na temat koncentracji

Jak często powtarzałeś sobie, że masz problemy z koncentracją oraz że nie potrafisz skupić się na nauce? – Jeżeli odpowiedziałeś, że często, to pocieszę Cię: – wielu ludzi ma dokładnie ten sam problem.

A czy zauważyłeś, że gdy robisz coś bardzo ciekawego, coś co Cię mocno interesuje lub pasjonuje, to wówczas potrafisz siedzieć przy tym całymi godzinami, nie robiąc żadnych przerw? To może być dowolne zajęcie, np. sport, śpiewanie, taniec, jakaś gra lub program telewizyjny, Twoja ulubiona książka, jak np. Harry Potter albo jeszcze coś innego. Czasami Twoje zajęcie tak Cię pochłania, że zupełnie zapominasz o jedzeniu, piciu, a nawet odkładasz na później wyjście do toalety!

Zauważasz więc, że gdy robisz coś, co bardzo lubisz, to możesz to robić tak naprawdę całymi godzinami, i wtedy nie masz ŻADNYCH problemów z koncentracją?! A wręcz przeciwnie – jesteś w stu procentach skupiony na swojej czynności i gdy ktoś Ci przeszkadza lub próbuje oderwać Cię od Twojego zajęcia, to masz ochotę zabić tą osobę?

Uświadom więc sobie, że z Twoją koncentracją jest jak najbardziej wszystko w porządku. Jeśli tylko lubisz coś robić, to wtedy nie masz żadnych problemów ze skupieniem swojej uwagi na danej czynności. Sęk w tym, że nauka kojarzy nam się najczęściej z czymś nudnym. A gdy coś jest dla nas nudne, wówczas nie chce nam się tego robić. A nawet gdy już zaczniemy, to potrafimy się na tym skupić najwyżej przez jakiś czas (najczęściej bardzo krótki), po czym tracimy koncentrację i mamy ochotę robić coś zupełnie innego.

Dlatego dopóki uczenie się będzie kojarzyło Ci się ze zwykłym siedzeniem nad książkami, czyli czymś nudnym i niepotrzebnym, dopóty będziesz mieć problemy z koncentracją i skupieniem się. Będziesz zapamiętywał niewiele z tego, czego się uczysz, a Twoje wyniki w szkole czy na studiach będą marne.

Ta książka ma na celu zmienić Twoje nastawienie do nauki. Chcę Ci pokazać, że istnieją zupełnie inne sposoby uczenia się – dużo łatwiejsze, skuteczniejsze i przede wszystkim przyjemniejsze. Jeśli je poznasz, uświadomisz sobie, że nauka wcale nie musi być nudna i nieprzyjemna. Zauważysz, że możesz naprawdę dobrze się bawić. A gdy jeszcze zobaczysz, jak poprawiają się Twoje wyniki, zaczniesz czerpać z tego dużą satysfakcję. A to sprawi, że sama nauka przestanie kojarzyć się Twojemu umysłowi z czymś nudnym, czyli łatwiej będzie Ci się skoncentrować na zadaniach.

Mity na temat uczenia się

Czy wiesz o tym, że większość ludzi, gdy uczy się samodzielnie w domu, robi to w bardzo podobny sposób? Przeważnie czytamy jakiś materiał raz lub kilka razy, czasem coś sobie podkreślimy lub wynotujemy, a najważniejsze informacje staramy się po prostu zapamiętać, czyli najczęściej zakuć.

Jednak, jak już zdążyłeś zauważyć, zakuwanie nie jest najlepszą metodą zapamiętywania i uczenia się czegokolwiek. Przypomnij sobie, jak za pierwszym razem próbowałeś nauczyć się na pamięć naszej listy 20 słów. Przyznaj, że nie było to łatwe. Zakuta wiedza potrafi bardzo szybko wyparować z głowy, a dodatkowo takie uczenie się jest nudne, mało skuteczne, a co najważniejsze - jest niezgodne z naturą działania naszego mózgu.

Badania pokazują, że człowiek, który uczy się w standardowy sposób, już po godzinie od zakończenia nauki zapomina ponad połowę przestudiowanego materiału. PONAD POŁOWĘ! Czyli jeśli spędziłeś nad książkami 2 godziny, to godzina Twojej pracy poszła tak naprawdę na marne. Zupełnie bez sensu.

A jednak większość z nas uczy się właśnie w taki sposób. A dlaczego? – Po pierwsze dlatego, że nikt nam nie powiedział, że można uczyć się inaczej. Po drugie szkoła wymaga, aby KAŻDY uczeń, niezależnie od tego, czy lubi dany przedmiot czy też nie, nauczył się wymaganego materiału i go zdał. Łatwo przychodzi nam nauka przedmiotów, które nas interesują i które lubimy. Gorzej z przedmiotami, których nie lubimy, nie rozumiemy i które są dla nas nudne. Ale je także musimy jakoś zaliczyć.

Jednak Ty możesz wybrać, w jaki sposób będziesz się uczyć. Moim zdaniem uczyć trzeba się po prostu sprytnie. Ze zrozumieniem tego, jak działa nasz mózg oraz w jaki sposób się uczy i jak zapamiętuje. Czyli tak, aby nie spędzać w domu przy książkach niewiadomo ile czasu, zakuwając bez sensu jakiś materiał, tylko żeby robić to łatwiej, szybciej i przede wszystkim dużo przyjemniej. Mam nadzieję, że po lekturze tej książki, nauka przestanie Ci się kojarzyć jedynie z nudnym zakuwaniem.

Zatem w jaki sposób uczy się mózg?

Pierwszą podstawową rzeczą, którą musisz wiedzieć jest fakt, że Twój mózg myśli OBRAZAMI, a nie słowami.

Jeżeli na przykład masz na kartce napisane słowo SŁOŃ lub jeśli ktoś do Ciebie mówi słowo SŁOŃ, to jeśli o tym chwilę pomyślisz, to co widzisz oczami wyobraźni?

Czy widzisz napisany wyraz SŁOŃ? Oczywiście że nie! – Widzisz prawdziwego słonia z długą trąbą. Bo tak właśnie pracuje Twój umysł. To w taki sposób przyswaja informacje. Zamienia wszystko na OBRAZY. Mogłeś to łatwo zaobserwować podczas naszego ćwiczenia.

Gdy próbowałeś zakuć na pamięć 20 słów z listy, nic z tego nie wychodziło. Byłeś w stanie zapamiętać tylko część wyrazów. Gdy jednak pomogłeś trochę swojemu umysłowi, bo podałeś mu informacje w przyjazny dla niego sposób, czyli w formie obrazów i wyobrażeń, wówczas nie miałeś problemów z przypomnieniem ich sobie. Dlatego pierwszą rzeczą do wyniesienia z tej książki jest fakt, że Twój mózg myśli OBRAZAMI! Pamiętaj o tym, gdy będziesz się czegoś uczył w przyszłości.

Jednak nie byłoby Ci wcale tak łatwo przypomnieć sobie tych wszystkich słów (a tym bardziej poukładanych w kolejności), gdyby nie jeden trik, który zastosowaliśmy. Pozwól, że wyjaśnię Ci w czym rzecz.

Gdybym polecił Ci, abyś nauczył się 20 słów ale w taki sposób, że będę Ci je kolejno podawał, po czym Ty będziesz je sobie po kolei wyobrażał i starał się je w ten sposób zapamiętać, to co by się stało?

Prawdopodobnie to, co w pierwszym przypadku. Zapamiętałbyś tylko część wyrazów i na pewno miałbyś duże trudności z wymienieniem ich wszystkich po kolei, nie mówiąc już o próbie wyrecytowania słów w kolejności od końca do początku. Dlaczego tak się dzieje? – Bo powrzucałeś te wszystkie słowa do swojej głowy jak do jakiegoś worka. Każdy wyraz osobno i żaden z niczym Ci się nie kojarzy. Dla Twojego umysłu igła to po prostu igła, szafka to szafka, a kwiatek to kwiatek. Nic więcej. Więc Twój umysł sam nie poukłada tych wszystkich 20 słów w jedną całość, nie połączy ich w żaden logiczny ciąg, TO TY MUSISZ TO ZROBIĆ!

Dlatego jedna rzecz to zapamiętać, ale co innego to wydobyć później z umysłu te wszystkie informacje na zawołanie (np. podczas egzaminu, czy odpowiedzi ustnej). Więc co zrobić, aby nie tylko dobrze zapamiętywać, ale równie łatwo przypominać sobie wiedzę, której się uczyliśmy? – Dobre pytanie. Przyjrzyjmy się temu.

Czym jest uczenie się?

Gdy chcesz się czegoś nauczyć i zadajesz sobie pytanie: -„Jak się tego nauczyć, jak się tego nauczyć?”, to NIE polega to na dowiadywaniu się czegoś. Większość ludzi myśli, że właśnie na tym to polega. Musisz zrozumieć, że uczenie się to NIE dowiadywanie się czegoś!

Więc skoro uczenie się nie polega na dowiadywaniu się nowych rzeczy, to na czym?! – Otóż uczenie się to tworzenie ZWIĄZKU (powiązania) między dwoma rzeczami: między czymś, co już wiesz (czymś znanym dla Ciebie), co już masz w głowie, z czymś zupełnie nowym, z czymś, czego jeszcze nie znasz, czego chcesz się nauczyć.

Uczenie się jest tworzeniem POWIĄZANIA

Kiedykolwiek się czegoś uczysz, wszystko co tak naprawdę robisz, jest tworzeniem POWIĄZANIA pomiędzy dwoma rzeczami: „znanym” i „nieznanym”. Ponieważ w momencie gdy łączysz coś, co rozumiesz z czymś, czego nie rozumiesz, to po chwili zaczynasz rozumieć to, czego wcześniej nie rozumiałeś. Nadążasz?

Wyjaśnię Ci to na przykładzie małego dziecka:

Gdy małe dziecko widzi jakąś nową rzecz, coś, czego jeszcze nie zna, pyta rodziców: - „A co to?”

Rodzice zazwyczaj odpowiadają (przykładowo): - bandaż (nowe słowo)

Dziecku nic to słowo nie mówi, więc pyta dalej: - „A co się z tym robi?”

Rodzice odpowiadają: - Jak się ktoś na przykład skaleczy i boli go noga, to wtedy można taki bandaż owinąć wokół nogi i zrobić opatrunek. Dzięki temu noga szybciej się wyleczy.

I w ten właśnie sposób dziecko uczy się nowych słów. Łączy to co zna i rozumie z czymś nowym, czego jeszcze nie zna.

Więc jeśli chcesz się czegoś nauczyć, a nie potrafisz (np. na lekcji), to nie chodzi o to, że nie jesteś wystarczająco mądry, żeby to ogarnąć. Chodzi o to, że osoba tłumacząca używa obcych dla Ciebie odniesień! Bo gdy na przykład uczysz się później tego samego materiału w domu, to gdy tylko znajdziesz jakieś połączenie z tym, co już wiesz i rozumiesz – zaczynasz rozumieć również to, czego próbujesz się nauczyć.

Abyś lepiej zrozumiał, wróćmy jeszcze raz do naszej listy 20 słów.

Popatrz. Przy pierwszym podejściu próbowałeś nauczyć się tych wszystkich słów na pamięć i nic z tego nie wyszło. Gdybym przy drugim podejściu poprosił Cię, abyś po prostu wyobrażał sobie kolejne wyrazy, jak na przykład obraz, kwiatek, gąsienica itp., prawdopodobnie rezultat również nie byłby jakiś imponujący.

Natomiast nam zależało na BEZBŁĘDNYM wyniku!

Dlatego aby osiągnąć nasz cel, podaliśmy Twojemu umysłowi te informacje w bardzo szczególny sposób – w formie skojarzeń. Nakazaliśmy po prostu Twojemu umysłowi aby stworzył POWIĄZANIE pomiędzy dwoma rzeczami – tym co znasz (na początku Ty sam patrzący na swoje odbicie w lustrze) z tym, czego jeszcze nie znasz (igła). Aby jakoś powiązać tą igłę z Tobą samym, wbiliśmy ją w Twój palec od stopy, ale tylko w wyobraźni. Ta wyobrażona scena utworzyła w Twoim mózgu połączenie pomiędzy Tobą a Igłą. Dzięki czemu igła również stała się dla Ciebie (dla Twojego umysłu) czymś znanym.

Następnie, aby zapamiętać kolejne słowo (szafka), które było czymś nieznanym dla Twojego mózgu, powtórzyliśmy ten sam zabieg. Stworzyliśmy POŁĄCZENIE (związek) między czymś, co znasz (igła), a czymś nieznanym (szafka). Zrobiłeś to wbijając w swojej wyobraźni igłę w szafkę.

Zauważ, że nowa informacja, której się uczysz, nie musi łączyć się z całą resztą wiedzy, którą już posiadasz w Twojej głowie. Wystarczy, że połączysz ją tylko z jedną rzeczą, którą już znasz. A każdy następny nowy wyraz, który połączysz z poprzednim, który już znasz, staje się Twoją wiedzą, do której za chwilę możesz dodać kolejną informację, kolejne elementy. A tych informacji może być tak naprawdę nieskończenie wiele w Twoim mózgu. Tworzysz w ten sposób w umyśle dowolnie długi łańcuch skojarzeń (powiązań), dzięki czemu wiedza, której się uczysz, zostanie nie tylko dobrze zapamiętana, ale również bez trudu wydobędziesz ją ze swojej pamięci, gdy zajdzie taka potrzeba (np. podczas egzaminu).

Jako ciekawostkę powiem Ci, że każdy człowiek posiada tak naprawdę w potencjale pamięć doskonałą. Ty również. Nasz umysł potrafi zapamiętać wszystko, co do niego dociera. WSZYSTKO. I tak naprawdę wystarczyłoby, żebyś tylko spojrzał przez chwilę na listę 20 słów, a Twój umysł to wszystko zapamięta. Sęk w tym, że tej wiedzy nie jesteśmy w stanie świadomie przywołać. Ale nasza podświadomość to pamięta. I gdybyś na przykład poddał się hipnozie, potrafiłbyś wyrecytować te wszystkie słowa bezbłędnie! Świadomie jednak nie masz dostępu do tej listy wyrazów, dlatego udaje Ci się przypomnieć zaledwie kilka słów.

Widzisz więc, jak istotne jest budowanie skojarzeń. To one stanowią drzwi wejściowe do naszej pamięci. To dzięki skojarzeniom jesteśmy w stanie przypomnieć sobie to, czego się uczyliśmy.

Podsumowując. Gdy w przyszłości będziesz chciał się czegoś nowego nauczyć, pamiętaj o tych trzech najważniejszych zasadach:

1. Twój mózg myśli OBRAZAMI.

2. Uczenie się jest tworzeniem POWIĄZAŃ pomiędzy czymś, co już znasz, a czymś nowym, czego jeszcze nie znasz, ale chcesz się nauczyć.

3. Masz tak naprawdę pamięć doskonałą, a Twoja podświadomość pamięta dosłownie WSZYSTKO, czego się uczysz. Aby jednak przypomnieć sobie jakąś informację, Twój mózg potrzebuje SKOJARZEŃ.

Zatem ucząc się od dziś jakiegoś nowego materiału, cały czas powinieneś zadawać sobie w głowie pytanie: - „Z czym mi się to kojarzy?” – A następnie staraj się wyobrażać sobie te skojarzenia, dzięki czemu zapamiętasz łatwiej i na dłużej.

Rozdział 2. JAK SIĘ UCZYĆ ŁATWO, SZYBKO I PRZYJEMNIE

Czy wiesz o tym, że Twój mózg nienawidzi nudy? Jeżeli coś jest dla Ciebie nudne, to Twój umysł zrobi wszystko, żebyś w ogóle się do tego nie zabrał. Wymyśli dla Ciebie tysiąc różnych wymówek. A nawet jeśli już weźmiesz się do pracy, wówczas Twój umysł zacznie Cię sprytnie sabotować. Będzie Ci powtarzał, że mu się nie chce, że może później, że teraz jesteś głodny, że chce Ci się pić, że musisz iść do toalety, że może najpierw sprawdzisz facebooka. Jednym słowem Twój umysł zrobi wszystko, abyś nie mógł się skoncentrować na tym, na czym powinieneś i na czym chcesz się skoncentrować.

Dlatego uczenie się powinno być dla Ciebie łatwe. Uczenie się powinno być przyjemne. I przede wszystkim uczenie się nigdy nie powinno być nudne!

Ale jak to zrobić? Jak sprawić, żeby nauka kojarzyła się Twojemu umysłowi z czymś przyjemnym i łatwym? O tym właśnie dowiesz się z tego rozdziału.

Jak poprawić swoje wyniki w szkole lub na studiach?

Do tej pory mówiliśmy o uczeniu się bardzo ogólnie. Zależało mi na tym abyś zrozumiał, w jaki sposób uczy się Twój mózg, jak zapamiętuje i w jaki sposób następnie przywołuje zapamiętane informacje. Gdy już to wszystko rozumiesz, pokażę Ci teraz na kilku przykładach, jak wykorzystać tą wiedzę w praktyce, czyli w szkole, na studiach, w pracy oraz w życiu.

Przedmiotów w szkole jest ogólnie bardzo dużo, a im dalej posuwasz się w swojej edukacji, tym jest ich więcej. Lecz gdy tak przyjrzeć się tym wszystkim przedmiotom, to największe problemy mamy tak naprawdę z zapamiętywaniem dat, liczb, wzorów, trudnych i długich nazw, nazwisk i postaci (np. królów), słówek w języku obcym oraz wszelkiego typu definicji i regułek. I jak za chwilę się przekonasz, istnieją znacznie lepsze, szybsze i skuteczniejsze metody uczenia tych wszystkich rzeczy niż zakuwanie ich na pamięć.

Zanim jednak o nich wszystkich napiszę wiedz o tym, że niektóre z tych sposobów mogą wydać Ci się na początku śmieszne czy nawet dziwne. Na pewno będzie to coś innego, niż dotychczas słyszałeś. Chcę jednak żebyś wiedział, że te sposoby są po prostu niesłychanie skuteczne. Zrozum, że te same metody (w rozbudowanej formie) wykorzystują najwięksi mistrzowie, którzy pobijają rekordy Guinnessa w zapamiętywaniu ogromnych porcji informacji. Dlatego podejdź do nich z otwartą głową i entuzjazmem.

Pamiętaj, że jeśli nauka stanie się dla Ciebie przyjemniejsza, jeśli będzie Ci się uczyć dużo łatwiej, jeśli zaczniesz zapamiętywać więcej i na dłużej, to jakość Twojego życia podniesie się diametralnie. Gdyż zejdzie z Ciebie cały stres z tym związany oraz podniesie się Twoja samoocena. Dlatego przeczytaj poniższe rozdziały bardzo uważnie.

Niniejsza darmowa publikacja zawiera jedynie fragment pełnej wersji publikacji.

Aby przeczytać ten tytuł w pełnej wersji wejdź na stronę:

http://latwaszkola.pl/1/b/zamowienie.html

Wywiad~uzależnienie od internetu

noreply@blogger.com (Zaczarowana) — Wed, 11 Jan 2017 06:30:00 +0000

Daliście mi propozycję wywiadu na temat uzależnienia od Internetu. Na początek wprowadzę Was co tak właściwie jest uzależnieniem od Internetu.

Jak wiecie dotyczy to teraz coraz więcej osób, ponieważ wolą spędzać swój wolny czas grając w gry komputerowe bądź przeglądając portale społecznościowe. Stąd też wywodzi się agresja u niektórych osób.

Zaczyna się niewinnie, a później ta osoba coraz więcej spędza czasu serfując w Internecie. Traci swoje zainteresowania, mniej czasu poświęca przyjaciołom, rodzinie. Dla tej osoby najważniejszy jest Internet i wszystkie jej działania prowadzą do tego aby mogła znowu spędzać czas on-line. Bycie w Internecie staje się codziennością, spędza po kilka, kilkanaście godzin w sieci. Ta osoba ogranicza sen, odżywianie się, naukę itp, ponieważ wtedy musiałaby mniej spędzić czasu w sieci.

Uzależnienie od Internetu tak jak każde inne niekorzystnie wpływa na stan zdrowia i życia osoby.

Mam nadzieję, że dostanę od Was w komentarzach nowe propozycje na wywiady;)

/Zaczarowana

Rysunek ~42

noreply@blogger.com (Kuba Kubuś) — Tue, 10 Jan 2017 06:30:00 +0000

Trochę mała niespodzianka i mimo tego, że mówiłem, że nie będzie postów w tym tygodniu z mojej strony, jednak będą, ponieważ znalazłem trochę czasu, aby się tym zająć. Ten rysunek trochę różni się od moich pozostałych dodanych na bloga, ponieważ jak widać jest na nim odzwierciedlenie złamanego serca z dziurą, która to serce rozbiła.
Moim zdaniem serce w jakiś sposób można porównać do ekranu telefonu dotykowego. Jeśli się o te szczere relacje pomiędzy ludźmi nie dba, to serce w końcu zostanie zranione, złamane. Tak samo jest teraz z ekranami, ponieważ jedna nieuwaga i lekkie obrażenia mogą popsuć cały ekran i już nie da się naprawić i poskładać go, aby nie było widać śladów uszkodzenia.
Poniżej możecie zobaczyć mój nieudany rysunek pod względem kolorystycznym oraz cytaty, które bardzo mi się spodobały i moim zdaniem pasują do tego rysunku. Jest to rysunek na papierze to drukarki laserowej, po której bardzo ciężko coś kolorować, ale nie miałem innej kartki w tej chwili. Mam nadzieję, że uchylicie oko na ten błąd i zobaczycie to, co chciałem nim przekazać oraz zrozumiecie ten przekaz, który w miarę możliwości wyjaśniłem wyżej.

" - Gdzie są Twoi przyjaciele?
- Nie ma ich.
- Jak to?
- Na razie nic nie potrzebują."

"Skoro masz złamane serce, to znaczy, że się starałaś."

"Złamane serce nigdy się nie zrasta, można o tym zapomnieć, ale to wraca."

"Złamane serce to nie tylko niespełniona miłość. To też przyjaciel, któremu się znudziłeś"

"Mimo, że mnie ranisz, kocham tylko Ciebie"

"Nauczyłem się, że ludzie odchodzą, nawet jeśli obiecywali tyle razy, że tego nie zrobią."

"Dużo czasu zajęło mi uświadomienie sobie, że odwzajemniona miłość ni jest wystarczającym powodem, by być razem"

/ Kubuś :*

,,Gwiazd naszych wina"

noreply@blogger.com (Zaczarowana) — Mon, 09 Jan 2017 06:30:00 +0000

,, Gwiazd naszych wina"
Jest to amerykański dramatyczny romans z 2014 roku w reżyserii Josha Boone'a. Film jest adaptacją powieści Johna Greena „Gwiazd naszych wina”.
Główni bohaterowie to:
*Hazel (Shailene Woodley)
*Gus (Ansel Elgort)

Przeczytałam książkę w tamtym roku, film oglądałam parę razy, ale nigdy nie sama. Tym razem obejrzałam go sama, w kilku momentach łzy zalewały moje oczy. Nigdy nie sądziłam, że będę pisać recenzję filmu o miłości i chorobie.

Nastolatkowie poznali się na grupie wsparcia dla osób chorych na nowotwory.

Oboje chcieli poznać zakończenie książki Petera van Houtena pod tytułem ,,Cios udręki", a z tym wiązał się wyjazd do Amsterdamu i były z nim kłopoty związane z chorobą, ale udało im się pojechać. Ich podróż i spotkanie z autorem potoczyło się całkiem inaczej niż chcieli.

Pomimo swoich chorób są w stanie zrobić siebie wszystko.
Gdy Hazel już spała zadzwonił do niej Gus, miał zakażenie i ona od razu do niego pojechała. Pojechał na stacje benzynową po papierosy, ponieważ one mu się zgubiły. Były taką ,,metaforą" brał je do buzi, ale nigdy ich nie zapalił ,,Widzisz, to metafora: trzymasz w zębach czynnik niosący śmierć, ale nie dajesz mu mocy, by zabijał".
Hazel natychmiast do niego przyjechała i zadzwoniła po pogotowie, aby mu pomóc.

Moja ocena jest pozytywna, bardzo dobrzej jest pokazane, że z rakiem da się żyć i nie trzeba rezygnować ze swoich marzeń. Można być szczęśliwym, świetnie się bawić i nie martwić się ciągle, że nie wiadomo kiedy się umrze. Skoro już się żyje to należy wykorzystać te życie do końca.
Końcówka jest bardzo zaskakująca, nie sądziłam, iż tak potoczy się ich los.

Przepraszam za błędy, które popełniłam pisząc tą recenzję, ale to moja pierwsza recenzja na tym blogu i mam nadzieję, że napiszecie czy Wam się podobała czy też nie i dlaczego, a może jakąś propozycje mi dacie.
/Zaczarowana