wild side

2012-05-08T02:49:00.003+04:30

دستامو مشت کرده بودم

چشامو بسته بودم. بهم فشارشون میدادم

نفسم بالا نمیومد

پدرم بود

زنگ زده بود

از راه دور

چاقو خورده بود، زخمی بود

زنگ زده بود صدامو بشنوه

چشام بسته بود

دستامو مشت شده بود

پدرم زخمی بود

خواب بود کابوس بود

هرچی که بود

پدرم بود

هرچی باشه

پدرم هیچوقت نباید زخمی بشه

2012-04-16T13:48:00.001+04:30

بهم میگه تو نمینویسی، تو فقط بازی میکنی. تو فقط میخوای بازی کنی. همونطور که با من بازی کردی و هیچ وقت منو نبردی، همچین بلایی سر نوشته هات میاد.‏ تو در تمام زندگیت مساوی کردی و خواهی کرد. نه میبری نه میبازی.‏

2012-04-01T18:13:00.001+04:30

روزای بد، روزای خوب.‏

روزایی که بلدشون نیستی.‏

روزایی که خوابشون رو میبینی.‏

روزایی که بی حوصله ایی.‏

روزایی که اشتباهاتتو تکرار میکنی.‏

روزایی که سرتو بر نمیگردونی.‏

روزایی که آرزوی کابوس میکنی.‏

روزایی که تنهایی.‏

روزایی هستی ولی کسی نمیبینتت.‏

روزایی که میخوای باشه ولی نیست.‏

روزایی که جنسشون از روز نیست.‏

روزایی که نس نس میکنی.‏

روزایی که نداری.‏

روزایی که بیخیالی.‏

روزایی که به زندگی از دست رفتت میخندی.‏

روزایی که به روزای نیومده فکر میکنی.‏

روزایی که میترسی.

فقط میترسی.‏

روزایی که لباسات تو لباسشویی میگندن.‏

روزایی که بلدشون نیستی.‏

2012-02-26T18:58:00.004+03:30

من امروز هیچ کاری نکردم
من امروز فقط لبخند زدم
به درختی، دختری و دفتری
امروز کاری نبود
بود هم به من ربطی نبود

من امروز دلم تنگ نشد
دلم نگرفت
خشمی نبود، نفرتی نبود
فقط لبخند بود

امروز به مانند همه روز هایی بود که نداشتم
امروز به یادم آورد
که از دست دادن چقد آسون است
روزی را به یاد آوردم
که دست دراز نکردم

امروز ساده بود
گر خراشی بود، سطحی بود
و فهمیدن از ریشه بی نهاد بود

راحت بودن، از آغاز بود
و نترسیدن از به پایان آمدن

2012-02-18T13:38:00.002+03:30

مهم این نیست که همش داری میبازی. مهم اینه که یه روز، به واسطه ی همین باخت ها، خواهی برد.‏

2012-02-08T18:46:00.003+03:30

نشسته بود. متوجه شده بود ساعت هاست که نشسته. روی لوازم خونه روکش کشیده شده بود. نشسته بود. متوجه شده بود که ساعت هاست در فضایی نشسته که هیچ معنایی نداره و هیچ مفهومی نمیتونه زاده شه. دور و ور خودش رو نگاه کرد. متوجه بود که ساعت هاست نشسته.‏

2012-01-25T03:45:00.003+03:30

بلدش نیستم. امیدواری، مقدمه نمی طلبه. بلد نیستم واستم، سرمو بلند نگاه کنم و نپاشم. سختی، به سخت بودن نیست. به اینه که چقدر میتونی خودتو نگه داری.‏

میبرم، در میرم و میرم. بالا که برم، مث آدم نمیام پایین، با سر میخورم زمین.‏

راه میرم. مدت هاست راه میرم. راه بری، در راهی، تو جاده ای. مقصد اهمیتشو از دست میده.‏

2012-01-18T02:53:00.000+03:30

خوابیده. نور آفتاب، به مانند زن محجوبی که پایش را برای اولین بار به خانه غریبه ای میگذراد به درون روانه میشود. روی تخت خوابیده است. ملافه ای از زیر سینه هایش تا پایین شکمش را پوشانده است. به وری تمایل شده است. خواب است. سبکی و بی حسی بدنش گویای آن است. کنارش نشسته ام، روی تخت. تخت خالی از هر چیزیست، جز من و او. انوار آفتاب روی بدن لختم می لغزند. محل نمیدهم. به او فکر میکنم. به او فکر میکنم. تمام لحظاتمان را مرور میکنم. محل نمیدهم. دیگر محل نمیدهم. بازگشتش محل دادن میخواست. و نگه داشتنتش محل ندادن. حل است. باطل نیست. صادر است. دیگر مح نمیدهم. محال است. محلش نمیدهم تا محلم بدهد. کنارش نشستم، نه کاملا نشسته و نه کاملا دراز کشیده. حالت معلقی. سرا پایش را مینگرم. دیگر گمش نمیکنم. نمیگذارم. محال است. گم کردنش همان قدر سخت بود که گم کردن خود من. نمیتوانم. توانی ندارم. سختی نیست. خفگی است. کلافه شدن. به خرت و پرت افتادن. و سرفه کردن. هرزه گفتن. و گم شدن. بی خردی و نادانی. زدگی و زده شدن. همه چی احتمال و همچنین محال است. احتمالات سرآغازی بر محالات است.

2012-01-18T02:46:00.001+03:30

برای که کارها رو میسازیم؟

میسازیم که سازش کنیم؟

کنیم که چرایی کنیم؟

سرانجام ما ننوشتن است

از هرزگی گدایی کردن

به دروغن مهر راز زدن

بر صدای تق تق تایپ رایتر، شعر ها سراییدن است

میسازیم که چکار ها کنیم؟

و بر نچراییدنمان زاری کنیم

قصه ها را شسته و نرفته بخوانیم

و همه ی کشتزارها را خالی کنیم

بسازیم که به درد چه زنیم؟

به سرای که رویم

و بر سوگ چه کسی گریه کنیم؟

بخندیم که به کجا میرویم؟

و برقصیم بر مزار نداشته هامان

چرا میخندیم؟

چرا میگرییم؟

و چرا نوردیم

از نردبان چرا ها بالا میرویم

و از بالا مینگریم

و همه از چرایی میگویند

و به چرایی گیر میدهند

که همه کجا و بر هر کجا گریزانیم

برای چه بسازیم؟

به چه بیافزاییم؟

به خرج که بنگاریم؟

به ساز و دهل بنوازیم؟

به درد همه ی لغات نمیخوریم

به رقص همه ی نت ها تن نمیدهیم

و بر همه چی میتازانیم

2011-12-09T17:06:00.001+03:30

سرشو بین پاهاش قایم کرده بود. تو قطار بود. یادش نمیومد بلیط چه مسیری رو خریده بود. فقط میخواست بره خونه.‏

2011-12-09T04:26:00.001+03:30

چقدر زمان میخواد که بشکنی. چقدر باید بخوری از یه جا. چرا انقدر نیاز داری به بودن کسی.‏

چقدر طول میکشی که بشکنی. بگی من تموم. ندارم دیگه چیزی تو چنته. ‏

چقدر زمان میخواند درمونده شی. یه جا ولو شی و نفهمی از کجا خوردی.‏

من هزار و یک مشکل دارم ولی با همه ی اینا، با تمام وجودم دوست دارم.‏

2011-11-25T02:22:00.001+03:30

داشتن "باد ما را با خواهد برد" کیارستمی رو میدیدن. دوتاییشون بچه ی روستا بودن و خاطرات کودکشین سرشار از خاطراتی از ساعت ها دویدن در دشتا بود. تو بغل هم خزیده بودن. حس خوبی میداد. حس گرمی میداد. بیرون نم نمکی برف میومد. برفارو دوتاشون دوست داشتن. تو دل تک تکشون ذره شوق و هیجان برای دوباره باریدن برف بود. یادشون نمیره اون خاطره ی ساعت ها قدم زدن و رسیدن به یکی از پارکای نیاوران رو. اون خاطره ی چای داغشم یادشون نمیره که با سیگار بعدش گره خورد. برف برای اونا پر از خاطرات بود. باورشون نمیشد خیلی از خاطرات شیرین مشترکی داشتن تویه برف شکل گرفته بود.‏

تو هم خزیده بودن. فیلم میدیدن. چایم ریخته بودن. چیپس کنارشون بود با یکم ماست. تو بغل هم خزیده بودن. میدونستن بیرون داره برف میاد. خوشحال بودن، زیر پوستی.‏

2011-11-19T22:14:00.001+03:30

نشسته بود و زل زده بود به بیرون پنجره. برفی بود. خیابون گل و شلی و عابرین به زحمت راه خودشون رو پیدا میکردن. دستش به قلم بود و به فکر فرو رفته بود. تویه فست فود کثافتی نشسته بود، کنار پنجره. کناریش غذاشو سریع خورد رو رفت. خوراک مغز کنارش یخ کرده بود. برا چی مینوشت؟ چراییشو نمیدونست ولی چیز دیگه ای نمیتونست این زماناشو پر کنه. فقط فرایند کنار هم گذاشتن کلمات یکی پشت یکی دیگه کمکش میکرد که این لحظات رو طی کنه. صدای رادیو میومد. به نظرش خیلی زشت اومد نه از لحاظ محتوا بلکه از لحاظ مدیومی که داشت توش پخش میشد. دلش برای مدیومی که رادیو در زمان کودکیش داشت تنگ شد. خوب یادش میومد که پدر بزرگش کنار همون رادیو ها سر کرد تا اینکه مرد. خوب یادش میومد که کتاب، رادیو، گرامافون و چای چطور فضای دوران کودکیش رو پر کرده بود. چقدر دلش فضاهای قدیمی خونه ها رو میخواست.
ملالت آور شد یه دفعه، نشستن تو اون فست فود. بلند شد. همه رو ریخت تو سطل آشغال، دفترش رو بست، گذاشت تو کیفش و قاطیه آدما شد.‏

2011-11-11T01:22:00.001+03:30

زیر چشمی نگام میکرد و میخورد. قرمه سبزی، غذای مورد علاقشو، یه دیس پلو و دو نوع سالاد درست کرده بود، ماست و شربت پرتغال هم کنارش. میخورد و زیر چشمی نگام میکرد. خسته بودم، ولو بودم رو مبل و بهش خیره شده بودم. اونم میخورد و گاهی اوقات زیر چشمی نگام میکرد. ‏

چشامو باز کردم. خوابم برده بود. صدای بستن شیر آب اومد. چراغ آشپزخونه بسته شد و در اتاق باز و سپس بسته شد.‏ میز تمیز و خالی از ظرف بود.‏ مونده بودم که همه ی غذا رو خورده یا نه. ‏

2011-11-08T02:20:00.000+03:30

از تاکسی پیاده شدم. در رو بستم و مث همیشه، جاری کوچه ای شدم که عمق عجیبی داره. جوری که احساس میکنی با هر قدم که ور میداری غرق و غرق تر میشی. نسیمی میوزید و برخورد برگها بهم موسیقی جالبی رو ایجاد کرده بود. لحظه ای ایستادم. چشامو بستم. لبخندی روی صورتم ظاهر شد. خیلی خوبه بعضی وقتا حس کنی یه راه همیشگی برا خودت داری. که بدونی از یه جایی رد خواهی شد، چه بخوای چه نخوای، حتی اگه، با اینکه، بهت حس غرق شدن بده.‏ ادامه دادم.‏

2011-11-05T15:29:00.001+03:30

بیدار شدم. نگران شدم از اینکه چیزی احساس نمیکنم، از اینکه خالی ام. تلاش کردم، گشتم، چیزی درونم نبود. خالی بودم. به چپ متمایل شدم، به سمت راستم خیره شدم. هوا روشن بود. دستی به موهام زدم. صورتمو لمس کردم، آروم، آرومتر. خودم بودم. لبخندی زدم. خودم بود. همون خودمی که الان دیگه خالیه. بی تفاوتی شیرینی وجودمو گرفت. هنوز تار میدیدم. بیداره بیدار نبودم. هنوز خواب میدیدم، یا نمیدیدم!

زمزمه میکردم. چند کلمه ای. معنی ای نداشتن. من در آوردی بودن. ولی حسشون میکردن. برام جسمیت داشتن. گذاشتمشون پشت سر هم و تلاش کردم یه جمله بسازم. شاید اینطوری، میتونستم وضعیتی که توش هستم رو برای خودم توضیح بدم. برای درک کردن باید توضیحی داده شود، برای درک شدن هم. با دستام چشامو پوشوندم. همه چی تاریک شد. باریکه ای نور هنوز بود. همین کافی بود که فضا رو روشن نگه داره.

به خطوط رو دستام نگاه کردم. قدیمی بودن. مث خط هایی بود که روی درختای کهنسال میتونی پیداشون کنی. احساس کردم قدیمی ام، کهنه ام. وقتشه کسی پیدا شه تیشه به ریشه ام بزنه. هه! عکس العمل نشون دادم. هه! یه بار دیگه. خنده ی ریزی کردم. نیاز به کلمه ی دیگه ای داشتم که جملم رو تکمیل کنه. باید میساختم. از اول شروع کردن، ساختن میاره، سازش نمیاره. نمیدونستم چی بگم. شاید زمزمه کردن چند کلمه ی بی معنی، الزامی برای این لحظاته. شاید چند کلمه ی تهی بتونه شرایط رو توضیح بده.‏

به پهلو خوابیدم. نگرانیم کمتر شده بود. فضای خالی ذهنم رو با یه مشت افکار مسخره، یکم پر کرده بودم. چشامو بستم. سعی کردم بخوابم.‏

2011-10-19T02:08:00.001+03:30

به خودم نگاه میکنم، میزنم زیر خنده. گاهی اوقات جز خنده کار دیگه ای نمیکنم. از طبقه ی بالا صدای خنده و شادی میاد. منم دارم میخندم. برای یه لحظه خوشحالی وجودمو میگیره. به مبل تکیه میدم. غم عجیبی یه دفعه بهم رخنه کرد. بالایی ها همچنان میزنن و میکوبن. من دیگه نمیخندم.‏

2011-09-23T19:23:00.005+03:30

سرشو به صندلی ماشین تکیه داده بود. یکنواخت به جلو پیش میرفتن. آفتابی بود. عینکشو زده بود.داشتن از شهر خارج میشدن. هوا گرم بود. کسی حرفی نمیزد. موزیکی در حال پخش بود. قطره های اشک رو میشد دید که از زیر عینک در حال سرازیر شدن بود. مدتی بود که همینجوری بود، وا مونده، هاج و واج؛ ساکت. تو یه عالم دیگه سیر میکرد. ماشین دس اندازی رو رد کرد. تکون خورد و به سمت راننده لغزید.‏

2011-09-18T22:56:00.004+04:30

جوری که پرت شده باشی از یه برج و پخش شده باشی رو زمین، خودشو ول داده بود رو مبل. در یه لحظه تمام صداهایی که احاطه کرده بودش، جسمیت محسوسی گرفت. پرت شده بود روی مبل. لبخندی رو لبش در حال جاری شدن بود. پاره های خورشید آروم آروم از پنجره پاشونو گذاشتن تو اتاق. لبخندی در حال جاری شدن بود.‏ دم دمای صبح شدن بود.‏

2011-09-10T19:03:00.003+04:30

لذت اینکه اگه بدستش نیاوردی بتونی ازش بگذری، یکی از بزرگترین لذت هایی است که تا به حال چشیدمش.‏

روزانه ها

2011-05-27T00:47:00.000+04:30

یک. چی بگم؟ نه میره، نه میخوادم. خسته شدم و همچنان قبول نداره که غیر عادیه باهم بودنمون. خسته شدم، کاشکی بفهمه.‏

روزانه ها

2011-05-25T14:21:00.001+04:30

یک. دکترا میگن نشستن، مردن رو سریع تر میکنه و من تمام عمرم، نشستم و نگاه کردم. نگاه کردم که چجور آدم ها دست و پا میزنن برای دیر مردن در حالیکه خودم ذره ذره می مردم.‏

روزانه ها

2011-05-23T13:03:00.001+04:30

یک. نشستم و از درون دارم خرد میشم و اون، فقط میگه و میگه و میگه. تنها، الان، کسی رو میخوام که بهم بگه همه چی درست میشه، خیلی زود.‏

روزانه ها

2011-05-02T22:44:00.000+04:30

یک. امروز سر کار سرم شلوغ بود وقت نکردم برم ناهار. عصرونه رفتم چای بریزم که حرف از کشته شدن بن لادن شد. نمیدونستم. چندین ساعتی بود که همه میدونستن و من در بی خبری محض بودم! شادی محسوسی در درونم موج میزد. حس اینکه از تمام مسخره بازی های این دنیا راحت شدی و به هیچ کدومشون تعلق نداری، حس زیبا و رهاییه.‏

روزانه ها

2011-05-01T22:07:00.002+04:30

یک. بهم گفت، از هیچی نمیترسم ولی از اینکه ممکنه مزه ی تو آغوش بودنت رو فراموش کنم، تنم میلرزه. چیزی نداشتم بگم.‏

دو. ...‏