Windy Mana's shared items in Google Reader

(بدون عنوان)

2011-08-20T01:35:31Z

تنها نوعی از عشق که به ما آموختند،

اصلا وجود ندارد

Fabulous works of Givi Siproshvili

2011-08-21T04:25:50Z

Siproshvili Givi Irakliyevich is a professional artist, painter, graphic artist, sculptor.
The subject matter of his works was mostly influenced by ancient culture and history of Georgia. In his creative work he expresses his world view and life stand.

Givi Siproshvili: website

Incoming search terms:

Siproshvili Givi Irakliyevich

حسن اسدی زید آبادی

2011-06-24T06:26:00Z

این در توان ما نیست که از کنار این همه دروغ بگذریم و دم بر نیاوریم، ما گر چه هر کدام به مثابه گروگانی از یک جناح و گروه سیاسی قربانی سوء استفاده جریان اقتدار گرا از قانون و قوه قضاییه شده ایم، تا با حبس و در بند کشیدن ما منافعشان را پیگیری کنند، اما می خواهیم ندا برآوریم که آقایان: مرگ یک انسان و خونی که به ناحق ریخته شده است چیزی شبیه نرخ تورم و نرخ بیکاری نیست که بتوان آنرا واژگونه نمایش داد. اگر تلاش می کنید تا با بر پایی دادگاه های فرمایشی و نمایشی، گروگان گیری سیاسی از میان فعالان سیاسی و مدنی و تعداد زیادی از شهروندان معترض را اقدامی قانونی و حقوقی جابزنید باور کنید که چنین معامله ای را با جان و حیات انسان ها نمی توانید که به انجام برسانید.

آری ما علیه دروغ به پا خواسته ایم.

بند ۳۵۰ زندان اوین

خردادماه ۹۰

حسن اسدی زید آبادی یکی از 12 زندانی سیاسی در اعتصاب غذا

شگفت انگیزترین دیدار با یک زندانی سیاسی/ هفت سال زندان بدون مرخصی

2011-06-16T21:55:57Z

Shared by بهمن دارالشفایی

حمیدرضا ماهان محمدی

تند و تند حرف می زند، انگار بیشتر از آنکه خوشحال باشد، مبهوت است، خوب حرف می زند اما گاهی تمرکزش را از دست می دهد.

او حرف می زند و نخستین بار است که تو در دیدار با یک زندانی تازه آزاد شده(یا به مرخصی آمده)احساس همیشگی را نداری.نمی دانی چرا قلبت بارها می ریزد، اصلا نمی دانی احساس ات را چگونه توصیف کنی؟با کدام واژه؟ریختن قلب می تواند احساس ات را منتقل کند؟فقط می دانی این شگفت انگیزترین ملاقات ات با یک زندانی تازه ازاد شده است.

او حرف می زند و تو قلب ات بارها فشرده می شود، فرو می ریزد، بغض می کنی، سعی می کنی جلو اشکهایت را بگیری...سعی می کنی او نفهمد که تو دقیقا چه حسی داری.

بعد از هفت سال به مرخصی آمده است، هفت سال!چرا تا همین دیروز نمی دانستی هفت سال پشت دیوارهای زندان بودن یعنی چه؟ تا دیروز نفهمیده بودی چرا همه نظام های حقوقی دنیا و حتی قوانین ایران مرخصی را از حقوق اولیه زندانی دانسته و در این مورد زندانی سیاسی هرگز مستثنی نشده است.

حتما باید ماهان را می دیدی تا بفهمی؟از او بشنوی که به تو می گوید یادم رفته چطور باید با مردم ارتباط برقرار کنم؟بشنوی که به تو می گوید بعد از هفت سال قدرت تطبیق با محیط آزاد را ندارم.

ماهان می گوید که آنقدر در یک فضای محدود و دیوارهای بلند اوین بوده است که قدرت انطباق با آزادی عمل را از دست داده است.

ماهان به تو می گوید :سه روز است که به خانه آمده و در این سه روز بارها و بارها به حمام رفته و دوش گرفته و بیش از حد به دست شویی رفته.می گوید:چقدر لذت بخش است بدون نوبت به حمام و دستشویی رفتن...

ماهان تند و تند حرف می زند، انگار همه ی هفت سال را می خواهد توی چند ساعت برایت بگوید.تو به او می گویی برو مسافرت!لازم است برایت بعد از این همه سال...

ماهان با حیرت نگاهت می کند.

و مادرش با آهی می گوید :مسافرت؟!دیروز پانزده دقیقه سوار ماشین شده و حالش به هم خورده است...

توی ماشین محکم سرش را میان دستهایش گرفته و به خانواده اش گفته :انگار زیر پایش خالی می شود، به خانواده اش گفته ماشین را نگه دارید، پیاده ام کنید، تحملش را ندارم!

به دوستانت نگاه می کنی که در اطرافت نشسته اند و همه مبهوت اند...همه وحشت زده اند، همه احساس غریبی دارند، چشم ها بارها تر می شود ، بغض ها بارها می شکند...

ماهان در این سه روز که به مرخصی آمده، از هیجان زیاد اصلا نتوانسته بخوابد و هر بار هم چند دقیقه خوابش برده، با احساس اینکه زمان آمارگیری(شمارش زندانی ها)زندان است از خواب پریده است...

ماهان به مادرش می گوید :فقط من را به جاهایی ببرید که بتوانم 150 متر قدم بزنم بدون اینکه به یک دیوار برخورد کنم.همین!

تو یادت می اید که در کتاب خاطرات یک زندانی ده شصت خوانده ای که حتی در آن سالها چند بار به زندانی ها اجازه داده بودند در باغ بزرگ اوین به پیک نیک بروندو حالا سالهاست که ماهان ارزوی گردش در یک فضای 150 متری را داشته و لابد بقیه زندانی ها هم همین طور.

ماهان حرف می زند و تو به احمد زیدآبادی فکر می کنی، ماهان حرف می زند و تو به مسعود باستانی فکر می کنی، ماهان حرف می زند و تو به بهاره هدایت فکر می کنی و نسرین ستوده، ماهان باز هم حرف می زند و تو به بهمن فکر می کنی، نکند! نکند آنها وقتی از زندان بیایند، مثل ماهان تحمل هوای آزد را نداشته باشند، آن هم نسبتا ازاد!وحشت می کنی...

ماهان یک هفته دیگر در مرخصی می ماند و قبل از اینکه خودش را با شرایط تازه تطبیق بدهد باید به زندان بازگردد و تو از خودت می پرسی چرا زندانی را از مرخصی محروم می کنند؟

ای کاش! مسوولان سوای از اتهام یک زندانی، چه سیاسی چه عادی، حقوق اولیه تصریح شده در قانون از جمله مرخصی را به او بدهند.

من اما نوشتم حسام . برعکس تو که دو خط هم نتوانستی بنویسی ، من

2011-06-12T17:24:00Z

من اما نوشتم حسام . برعکس تو که دو خط هم نتوانستی بنویسی ، من هی خط به خط نوشتم ، روز به روز ، خیابان به خیابان ، تمام شب های الله و اکبر و صبح های انتظار را .
تمام این دو سالی که بر من و ما گذشت ، تمام دویدن ها و درهای باز و بسته را . اول هاش که دست بند بستیم و برای عزیزان مان سیاه پوشیدیم . بعدش که دستبند هامان را گذاشتیم توی کیف مان تا به هم که رسیدیم درشان بیاوریم . بعد ها که دست بند ها را در آوردیم که اگر می دیدند می شد دردسر . اول ها که فریاد زدیم ، بعدش که لال شدیم . دیوار نوشته هامان و پول نوشته هامان را .
هیچ از غمم کاسته نشد اما .
ای کاش نوشتن که هیچ ، خواندن هم نمی دانستم .
و هیچ چیز وحشتانک تر از این نیست که آدم آرزو کند ای کاش هیچ نمی شنید و هیچ نمی دید وقتی دست هاش ناتوانند برای عوض کردن حتی یک گوشهء خیلی خیلی کوچک دنیا . به قول رفیقی من یکی بدجوری لوس و مینیمال بودم که می خواستم با کلماتم ، با دستبندی که از دستم باز نشد دنیا را عوض کنم .

آقای موسوی امروز بیست و دوم خرداد نود ، انگار بالاتر از سیاهی هم رنگی هست ! هر چند تو راست می گویی ؛ « ترساندن آخرین تیر ترکش است * ... »

* قسمتی از بیانیهء دوازدهم میر حسین موسوی

فریدون فرخزاد

2011-06-14T09:45:00Z

سلام فاحشه! هان!؟ تعجب کردی!؟ میدانم در کسوت مردان آبرومند، اندیشیدن به تو رسم، و گفتن از تو ننگ است! اما میخواهم برایت بنویسم. شنیده ام، تن می فروشی، برای لقمه نان! چه گناه کبیره ای…! میدانم که میدانی همه ترا پلید می دانند، من هم مانند همه ام ! راستی روسپی! از خودت پرسیدی چرا اگر در سرزمین من و تو، زنی زنانگی اش را بفروشد که نان در بیارد رگ غیرت اربابان بیرون می زند اما اگر همان زن کلیه اش را بفروشد تا نانی بخرد و یا شوهر زندانی اش آزاد شود این «ایثار» است! مگر هردو از یک تن نیست؟ بفروش ! تنت را حراج کن… من در دیارم کسانی را دیدم که دین خدا را چوب میزنند به قیمت دنیایشان، شرفت را شکر که اگر میفروشی از تن می فروشی نه از دین.

آه من بدبخت ترینم!

2011-06-12T17:01:20Z

1. نسل ما عادت کرده به "خود دردمند ترین" پنداری. وبلاگ هایمان، صحبت هایمان و تصویری که همیشه از خود ارائه می دهیم شده تصویر انسانی که همواره در حال رنج کشیدن است. از آن طرف خودمان را به خاطر این رنج محق می پنداریم که هرطور خواستیم رفتار کنیم، به خودمان اجازه می دهیم سادومازوخیسم باشیم، اجازه می دهیم دیگران را به جرم" درد نکشیدن یا کمتر درد کشیدن" خرد کنیم. به خودمان اجازه می دهیم که انگشتمان را در زندگی دیگران فرو ببریم و تا جایی که آنها به زعم خودمان" به اندازه ما درد کشیدند، بچرخانیم.

2. کسانی هستند، توی همین هم سن و سال های خودمان، چند سالی بیش و کم، که زیر فشار مسئولیت و بار زندگی مانده اند. کسانی که انگار مثل ما "شکم سیران" فرصت ندارند بنالند. همه وقتشان پی همان چیزیست که به راستی زندگی نام دارد. "گذر روزها"، " خانواده". حتی انار لغت روزمرگی که تیتر همه "آه و ناله" های ماست برایشان مفهومی ندارد. آن وقت، همان خرد زمانی که برای تو دارند، سهمت لبخند است و شادی. این ها، این آدم ها، وقتی و نیازی برای جلب ترحم ندارند و به راستی چه احترام برانگیزند.

3. هر کسی سهمی از هنر دارد. هرکسی برداشتی از کاربرد هنر دارد. این که یک نفر مانده توی موسیقی دهه شصت و هفتاد، این که کسی کتاب می خواند تا از دانش ادبیاتش برایت "پز" بدهد، این که کسی "پاپ" را هنر نمی داند، دلیل نمی شود که دیگران هم این طور فکر کنند. بله. همه ما می دانیم که هنر هم مبتذل می تواند باشد اما بیایید جای کاربرد هر شعر و ادبیات و فیلم و موسیقی را بدانیم. بیایید با لباس شب نرویم توی رستوران فست فود. بفهمیم که هنر گاهی، نه برای تحسین، بلکه برای گذران وقت ساخته می شود.

4. فکر می کنم زمانش رسیده، دیر هم هست حتی، که به این نتیجه برسیم که همه ما انسانهایی معمولی هستیم. این که می گویم دیر شده، به این خاطر است که اگر مانند پدر و مادر هایمان زندگی می کردیم زودتر می فهمیدیم که زندگی چیست و ما چقدر در برابر آن حقیریم.

پی نوشت یک: این متن مدت ها توی "ثبت موقت" گیر کرده بود! به خاطر مکالمه ای که با دوستی داشتم تصمیم گرفتم منتشرش کنم. البته طبعاً چیزهایی کم و زیاد شد!

پی نوشت دو: خودم را از هیچ کدام از موارد بالا مبری نمی دانم. من هم کسانی را با انتقاد های تند و بی رحمانه آزرده ام. اما حالا وقت ساختن است.

دندان مار

2011-06-06T11:41:00Z

احمد: کي ازت تو جنگ بوده؟

رضا: برادر کوچيکه هست. شايدم بود. پلاکشو رفيقش آورد داد به خدابيامرز مادرم گفت خودش وا کرده. زخمي بود. ما رو گذاشت وسط مفقودي و اسيري و شهيدي. نه مي‌شه واسش گريه کرد نه مي‌شه نکرد!

-----

احمد: يه جاست که تو بايد وايسي، يه جا هم هست که بايست در ري. اما خدا نکنه جاي اين دو تا با هم عوض شه. ديگه تا آخر عمر بدهکار خودتي.

چهارشنبه سوري

2011-06-07T22:02:00Z

مرد: عيد چطور بهم خوش بگذره؟ چطوري؟دو روز نمي بينمت قاطي مي کنم!گيج مي زنم!

زن : قرارمون اين بود؟

مرد : ول کن بابا دارم جدي بات صحبت مي کنم!

زن: منم جدي حرف مي زنم...

مرد: اگه اين چيزا قول و قرار ور مي داشت که من حال و روزم اينجوري نبود...

تفاوت نگاه ایران و ترکیه به مسأله فلسطین

2011-06-04T15:17:59Z

مسأله فلسطین مهمترین مسأله جهان، خاورمیانه و کشورهای اسلامی در قرن اخیر و قرن جاریست. اسرائیل تا کنون به هیچ یک از قطعنامه های مجامع بین المللی که متضمن حق فلسطین باشد عمل نکرده است و موازنه قدرتهای جهانی نیز به سود اسرائیل است. به همین دلیل اسرائیل لزومی به پیروی از هیچ نهاد یا کشوری احساس نمی کند.

در چندساله اخیر موضوع درگیری اسرائیلی-فلسطینی تحت سایه درگیری حماس-فتح قرار گرفت به طوری که فلسطینی دشمن قلسطینی شد و آنکه از این موضوع بهره ها برد اسرائیل بود.

ایران سالهاست که با مسأله فلسطین درگیر است. ایران موجودیت کشور اسرائیل را به رسمیت نمی شناسد و با طرفهای درگیر ماجرا از جمله فتح، مصر، عربستان، آمریکا و کشورهای غربی هیچگاه رابطه دوستانه ای نداشته است.

حمایت ایران از فلسطین در جای خود پسندیده است اما روشهای حمایت ایران از فلسطین باید مورد بررسی قرار بگیرد.

چندی قبل، خبری در ایران منتشر شد که "عبدالله گل رئیس جمهور ترکیه خواهان به رسمیت شناخته شدن اسرائیل از سوی حماس شده است". انتشار این خبر باعث موضعگیری هایی در ایران شد.

نگاه ترکیه به مسأله فلسطین در طول 10-12 ساله اخیر به کلی دگرگون شده است. لغو حضور اسرائیل در رزمایشهای مشترک ترکیه، برخورد محکم رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه با جنایات اسرائیل در غزه و ترک اجلاس داووس و از همه مهمتر حرکت کشتی مرمره آبی که به کشته شدن 9 تبعه ترک در راه آرمان کمک به فلسطین منجر شد نشاندهنده اینست که ترکیه به طور مستقیم وارد درگیری اسرائیل با فلسطین شده است.

نخست وزیر ترکیه نیز مسأله فلسطین را مسأله ترکیه دانسته است و جالب است بدانیم که بعد از وقایع جنگ جهانی اول، ترکیه از سوی جامعه بین الملل به همراه بریتانیا قیم فلسطین دانسته شده است.

بعد از وارد شدن ترکیه به مسأله فلسطین قضایا کاملا به سود مردم فلسطین عوض شده است. دیگر نگاه به فلسطینیان نگاهی انسانی تر شده است. مسأله فلسطین به طور رسمی وارد مسائل استراتژیک ترکیه شده است و همین امر نیز اعتراض شدید اسرائیل را در بر داشته است.

ایران نگاهی آرمانی به مسأله فلسطین دارد اما ترکیه سعی می کند به طور واقع بینانه وارد مسأله شود. ایران اعتقاد دارد موجودیت اسرائیل غیر مشروع است و به همین دلیل نباید در نقشه های جغرافیایی جهان نامی از اسرائیل وجود داشته باشد. اما ترکیه معتقد به این است هر امتیازی که برای مردم فلسطین گرفته شود قدمی رو به جلو است. به همین دلیل علاوه بر اینکه تمامی ارتباطات خود با اسرائیل را قطع نکرده است از هر اقدامی برای احقاق بخشی از حقوق فلسطینیان تا رسیدن به حقوق کاملشان حمایت می کند.

در شرایطی که اسرائیل با آغاز و ادامه شهرک سازی ها در حال تغییر ماهیت مناطق فلسطینی جدید می باشد حرف از محو کامل اسرائیل زدن کمکی به ملت فلسطین نمی کند بلکه باعث قرار گرفتن فلسطینیان در موقعیت محکوم می گردد.

کما اینکه سخنان احمدی نژاد در رد مسأله هولوکاست ابزار خوبی را برای مظلوم نمایی اسرائیل فراهم کرد.

عصر جدید عصر سیاست است و در عرصه سیاست آنانی موفقند که واقع بینانه به مسائل بنگرند.

درخواست گل از حماس برای شناسایی اسرائیل تنها بخشی از مسأله است و در واقع عبدالله گل تلاش می کند اسرائیل را در موقعیت انفعال قرار دهد و یکی از مهمترین ابزارهای مظلوم نمایی اسرائیل را از آن کشور بگیرد.

بدیهی است که ترکیه نیز به دنبال تشکیل یک دولت فلسطینی است. این کشور ظرف چند سال اخیر بیشترین کمکها را به قضیه فلسطین داشته است. تفاوت دیدگاه ترکیه با ایران در موضوع فلسطین نیز در این است که ترکیه با موضع منطقی خود کمک بسیاری به ملت مظلوم فلسطین می کند اما ایران با برخوردهای احساسی به طور غیرمستقیم برای ادامه عملکردهای غیرانسانی ابزاری به دست اسرائیل می دهد.

حال چگونه می شود که نشریات و پایگاههای اطلاع رسانی ایرانی به انتقاد از عملکرد رئیس جمهور ترکیه می پردازند در حالی که عملا این تنها ترکیه است که با پایگاه قوی مردمی، به حمایت از مردم فلسطین و حقوق آنها می پردازد.

» چرا مشترک فید/خوراک وبلاگ ترجمه‌ی اخبار ترکیه نمی‌شوید؟
» ای‌میل: uzakyolblog@gmail.com

باد ما را جر خواهد داد

2011-06-09T13:14:37Z

روزی که فردایش مرد ، هوا ابری بود .پیرزن مدت ها بود لگنش شکسته بود و زمینگیر شده بود . باید با عصا و پای لنگان تعریفش می کردی . آنروز عصر به زور بدن چاقش را از زمین کند و خودش را کشاند پای پنجره گفت روزبه برایم یک صندلی بیاور ، نشست روی صندلی .برایش پنجره را باز کردم و روی تخت ولو شدم . باران که زد نفس عمیقی کشید و دوباره برای پسرش قاسم که در نوزده سالگی مرده بود گریه کرد سرش را پایین انداخته بود و اشکهایش آرام آرام از بین چین و چروک صورت سفیدش راهشان را پیدا می کردند .

کمی کنارش نشستم و حوصله ام که سر رفت ، رفتم و کتاب خواندم .نمی دانم چند ساعت گذشت اما وقتی برگشتم هوا دیگر تاریک شده بود و پیرزن هنوز کنار پنجره نشسته بود .گفتم مادر بیا تو بگذار پنجره را ببندم سرما می خوری .نگاهم کرد و لبخند زد کمکش کردم تا بیاید و سر جایش که روی بالشی که همیشه پهن بود و فلاسک چایی اش بنشیند . نگاهم کرد و هنوز بعد پانزده سال نگاهش جایی در وجودم ثبت شده است . فردا صبح هم سکته کرد و مرد .

حال و هوای خودم در این روزهای سرد و سیاه مثل آنروزهای مادر است . دلم می خواهد بنشینم و زل بزنم به بیرون پنجره و همانطور که نگاهم بی هدف می چرخد تمام شوم . در سی سالگی حس پیرمرد از مردی افتاده ای را دارم که تنها نگرانیش شستن دندان های مصنوعی اش است . کاش توان شستن همین زندگی مصنوعی را داشتم یا لا اقل توان پاک کردن خودم از زندگی واقعی .

روزهای بسیار بدی را سپری می کنم طوفان بزرگی آمده و منهم که دستم نه به اعتقادی بند است و نه به دست همراهی ، دارم با دلخواه باد به این طرف و آن طرف می خورم . بیخیالی از همیشه درم قوی تر شده است . اینهمه حجم نفرتی که به سویم آمده بی نهایت است . آوار قلبهایی که شکسته ام دارد خردم می کند و تنها دلخوشیم همین است که ما هیچ چیزی نیستیم جز ذره ای از جرقه هستی که شوپنهاور ترسیم کرده بود .

بیرون هوا هم طوفانی است لااقل می توانم از دیدن هارمونی آسمان و قلبم لذت ببرم .

Love is....

2011-06-10T21:23:09Z

آدامس "لاو ایز" یادتون می آد؟ حتماً یادتون میاد با اون تبلیغات گسترده ای که بر علیه اش توی مدارس می شد. اون موقع ها مد بود برچسب غیر بهداشتی بودن بزنن روی این جور محصولات. اما غیر قانونی بودنش مانع نمی شد که بعد از مدرسه و قبل از حرکت سرویس، تند تند نریم بقالی نزدیک مدرسه و ده تا آدامس نخریم! بعد هم بازشون می کردیم و عکس های توشون رو با اشتیاق نگاه می کردیم. ولع جمع کردن اون عکسا توی همه بود. انگار دختر و پسر نداشت! یادمه اولین بار که حسودی کردم به یکی از همشاگردی ها بود که هر 100 تاشو داشت! اما چند نفر از ما اون موقع انگلیسیش انقدر خوب بود که جمله های زیرشونو هم بخونه؟ من که نه! شما رو نمی دونم. چند نفر از ما حدس می زد که روزی اینترنتی وجود داشته باشه و به همین سادگی بشه از اول تا آخرشونو خوند و دید...

عادت کهنه ای دارم که البته دوست داشتنیه. چند وقت یک بار جعبه ها و قوطی هایی که حاوی یادگاری هام هستن رو می ریزم دور و برم و مرتب می کنم و ناخودآگاه هربار کلید می کنم روی یک قسمت. دو سال پیش "سیا" بهم یه تعدادی خرت و پرت داد که براش نگه دارم. همون موقعی که دست از زندگی کشید و همه چیشو بذل و بخشش کرد. توی اون خرت و پرت ها که بعداً هم پسشون نگرفت، یه کیف پول قدیمی بود که توش هرچی کاغذ آدامس جمع کرده بود نگه می داشت.

امروز عصر، گذر ناخودآگاهم افتاد به مجموعه "عشق یعنی...". همه شون رو چیدم جلوم و از اول تا آخر خوندم. و فهمیدم که اگر یک نفر، فقط یک نفر از عکس ها بگذره و نوشته ها رو بخونه، پی به چیز های کوچک و پر اهمیتی می بره که "عشق" رو تشکیل می دن.

فک نمی کنم خوندن همه اینا از روی سایت بیشتر از 5 دقیقه وقت ببره. ارزشش رو داره. هم پرتتون می کنه به دنیای بچگی، هم(شک نکنید که)لبخند می یاره رو لبتون...

Love is...taking her home safely

کلاغ کون دریده

2011-06-09T05:49:00Z

شرمنده‌ام از تیتر، اما هیچ چیز دیگری احساس مرا به این وضوح بیان نمی‌کند. در روستاهای کردنشین شرق ترکیه، با دهاتی‌هایی که جاده آسفالته نداشتند و نمی‌دانستند که پدیده ای به اسم آب گرم هم اختراع شده است، در مورد ایران گپ می‌زدیم. در حالی که روسری روی سرشان را محکم می‌کردند*، می‌گفتند: « شما توی ایران آزادی ندارید!» و سرشان را بالا می‌گرفتند. مفتخر به دولتی که اگر چه راههای روستایشان را آسفالت نمی کند و برای بچه‌هایشان مدرسه نمی‌سازد، اما آزادی فردی را ازشان نمی‌گیرد. دلم می‌خواست داد بزنم. سرم را بالا بگیرم و بگویم « مردم من...» و جمله‌ام را نمی‌شد که تمام کنم. با حرص می‌گفتم : « اما ایران ما قشنگتر است.» و دلم می‌خواست جمله‌ام حقیقت داشته باشد.

* بیشتر زنها در این ناحیه محجبه بودند و تقریبا به ندرت زن بی حجاب در منطقه دیده می‌شد.

یک درخت توت هست پایین پنجره من که گذر این هشت سال رو با اون حس

2011-06-07T07:47:00Z

یک درخت توت هست پایین پنجره من که گذر این هشت سال رو با اون حس کردم. جوونه می زنه، سبز میشه، زرد میشه، تو یه روز پاییز یهو همه برگ هاش می ریزه، برف روش می شینه، لخت میشه و دوباره. چند روز پیش که باد شدیدی می اومد از زیرش رد شدم چند تا توت افتاد تو دستم. توتی که از شاخه جدا بشه و روی زمین نیفته غنیمته. هفته پیش خواستیم بریم فوتبال. ماشین محسن زیر درخت بود. اومدیم دیدیم لاستیکش کمباد شده. رفتیم آ اس پ. دو تا مکانیکی داشت. اولی نه دومی یه اوس علی نامی بود. لاستیک رو باد زد. خواستیم بش پول بدیم از روی کاپوت ماشین چند تا توت برداشت گفت این اجرت من. درخت جای ما حساب کرد.

- در این ارتباط + این

انتظار

2011-06-05T10:31:47Z

کاش توی اس ام اس بازی ها هم آپشن “is typing … ” فعال بود!

Imagine

2011-06-05T17:43:20Z

Shared by Patricia

زندگی ِ من :(

امام

2011-06-03T17:54:00Z

صفحه اول كتاب يادت هست؟ امام اميدش به ما دبستاني‌ها بود ... و الآن ما بزرگ شده‌ايم ...

مسعود باستانی

2011-06-05T11:07:00Z

معصومه ملول، مادر مسعود باستانی روزنامه‌ نگار زندانی: بچه من را جلوی مادرش زدند به خدا هیچ کافری این کار را نمی‌ کند. امروز جیگر مرا پاره کردند، می‌سپارمشان به خدا، بمیرد ما چه کار کنیم. این سرباز بدبخت هم جوان است. من از دادستان شکایت دارم. من نمی‌دانم صدایم را به چه کسی برسانم. همه شاهد کتک خوردن بچه من بودند.

پ.ن: این روزها، روزهای نگرانیست. نگرانی مادری برای زنده ماندن فرزندش، زنی برای سلامتی همسرش و مردمی که زندگیشان پر از دغدغه و نگرانیست.

چنین گفت میرحسین - ششم

2011-06-04T20:01:36Z

Shared by Vahid Online

من نمی توانم بر سر حقوق و آرای پایمال شده‌ی مردم معامله یا «مصالحه» کنم.

در ایامی که گذشت شخصیت‌ها و گروه‌هایی به سراغ اینجانب آمدند و خواستار گذشت من از آنچه گذشت شدند. شاید توجه نمی‌شد که اینجانب از همان ابتدا از حق شخصی خود گذشته بودم، اما مسئله‌ی انتخابات مسئله‌ی شخصی من نبود و نیست. من نمی توانم بر سر حقوق و آرای پایمال شده‌ی مردم معامله یا مصالحه کنم. مسئله جمهوریت و حتی اسلامیت نظام ماست. اگر در این نقطه ایستادگی نکنیم، دیگر تضمینی نداریم که در آینده با حوادث تلخی نظیر آنچه در انتخابات کنونی گذشت روبرو نباشیم.

+ میرحسین موسوی. بیانیه نهم. ۱۰ تیرماه ۸۸
+ بیانیه ۴ زندانی سیاسی رجایی شهر: رهبران سبز را تنها نگذارید

+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید:
http://www.dreamlandblog.com/atom.xml

ژانر

2011-06-04T11:04:14Z

این زردآلوهایی که هستشون خود به خود باز میشه... قربونتون برم، خیلی گلین...