ทีเล่นทีจริง

สุรินทร์เอฟซี เปิดบ้านถล่ม หนองบัวลำพู 6-0

2010-03-01T21:37:00.002+07:00

28 ก.พ. 53 ผมเพิ่งได้มีโอกาสเข้าการแข่งขันลีกฤดูกาลแข่งขันฟุตบอลดิวิชันสองภาคตะวันออกเฉียงเป็นครั้งแรกของฤดูกาลหลังเริ่มมาได้สองสัปดาห์แล้ว โดยสัปดาห์นี้สุรินทร์ได้แข่งในบ้านตัวเองโดยพบกับ กฟผ.หนองบัวลำพูด ที่ สนามกีฬาศรีณรงค์

ปีนี้ทีมสุรินทร์เอฟซี มีการเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่าง ที่สำคัญคือการย้ายสนามเหย้าจากสนามกีฬาจังหวัดมาเป็นสนามกีฬาศรีณรงค์ที่อยู่ติดๆ กัน ซึงมีสภาพสนามดีกว่ามาก ทำให้บัตรเข้าชมการแข่สำหรับอัฒจันทร์มีหลังคา ปรับจากเดิม 20 บาท เป็น 40 บาท และบัตรเข้าชมตลอดฤดูกาลก็ปรับเป็น 500 บาท ส่วนเสื้อเชียร์ปีนี้เป็นสีเขียวจำหน่ายในราคาตัวละ 200 บาท และชุดของนักกีฬาก็เปลี่ยนจากสีเหลืองมาเป็นสีเขียวเหมือนสีเสื้อแฟนคลับซะที สุดท้ายคือเวลาการแข่งขันปรับจากฤดูกาลที่แล้้วจะเริ่มเตะเมื่อ 16.00 น.มาเป็น 17.30 น.

ปีนี้ดูแล้วผู้ชมก็เข้ามาชมมากเหมือนเดิม แต่อัฒจันทร์กว้างขึ้นทำให้ีผู้ชมไม่แอดอัดเหมือนเมื่่อก่อนแต่ก็ทำให้มันดูโล่งๆ เห็นผู้ชมรวมกลุ่มกันเป็นกองเชียร์หลายกลุ่ม บางกลุ่มก็นำอุปกรณ์มาด้วย บางกลุ่มก็แค่นัดกันใส่เสื้อมาเหมือนกันและตะโกนพร้อมๆ กันก็มี

สำหรับเรื่องของการแข่งขันนั้น สุรินทร์ต้องเจอกับหนองบัวลำพูที่มีแต่ผู้เล่นที่รูปร่างสูงใหญ่ซึ่งเข้าใจว่าคัดกันมาตั้งแต่แรกเลย ครึ่งแรกนั้นเกมส์พอสู้กันได้ สุรินทร์ได้ไปสองประตูก่อนเพราะกองหลังของหนองบัวลำพูปล่อยให้หลุดจากการชิ่งสั้นๆ หรือไม่ก็ลากเข้าไปยิงดื้อๆ ได้ ส่วนครึงหลังนั้น หนองบัวลำพูดพยามเอาคืนเลยบุกขึ้นมามากขึ้น ส่วนสุรินทร์ก็ตั้งรับและคอยสวนกลับเป็นระยะ สุรินทร์นี่จะเน้นการบุกจากทางปีกขวาเป็นหลัก บางช่วงก็เหมือนจะเล่นฟุตบอลแต่ฟากนั้นอย่างเดียว ช่วงหลังๆ หนองบัวลำพูรั่วมากๆ สุรินทร์มาได้อีกสี่ลูกในครึ่งหลัง ทำให้ชนะขนาดลอย 6-0 อันนี้เป็นเรื่องที่น่าดีใจมากเพราะฤดูกาลที่แล้วนั้นสุรินทร์ไม่ค่อยชนะในบ้านเลย

ช่วงครึ่งหลังเดินไปนั่งใกล้ๆ กลุ่มเชียร์สุรินทร์ กลุ่มเขาก็เชียร์ได้สุภาพดี ไม่มีแอลกอร์ฮอล์ ไม่ตะโกนด่า ไม่โห่ พอใจหรือไม่พอใจก็ตบมือเอา แถวนั้นผู้ปกครองหลายคนก็ชอบมาลูกหลานเล็กๆไปชมฟุตบอลด้วยการที่เราแสดงมารยาทที่ดีก็คงจะทำให้เด็กๆ พวกนั้นเห็นตัวอย่างบ้าง เห็นพวกไม่พอใจแล้วตะโกนด่านักฟุตบอล กรรมการ โค้ช ฯ พวกนี้สว่นมากด่าทุกอย่างแต่ตัวเองก็ไม่ลงไปทำอะไรให้ดีขึ้น

ฟุตบอลเลิกเกือบสองทุ่ม ผมช่วยอุดหนุนเสื้อมาหนึ่งตัวก่อนกลับบ้าน

การสอนให้คิดตามทำตามง่ายกว่าสอนให้คิดริเริ่ม

2010-02-27T17:17:00.004+07:00

แปลจากบทความ It's easier to teach compliance than initiative ของ Seth Godin

การคิดตามทำตามง่ายต่อการวัด ง่ายต่อการทดสอบ และง่ายในการสอน (ด้วยวิธี)การลงโทษเมื่อทำตามไม่ได้และให้รางวัลเมื่อทำตามได้แบบซ้ำๆ

เป็นการยากที่จะสอนให้นักเรียน 28 คนในห้องที่เงียบกริบให้รู้จักคิดริเริ่ม เป็นการยากที่จะโน้มน้าวเรื่องนี้ต่อคณะกรรมการสถานศึกษาและมันเป็นสิ่งรบกวนการกระทำที่น่าเชื่อถือ

โรงเรียนทั้งหลายชอบสอนให้นักเรียนคิดตามทำตาม พวกเขาถนัดในเรื่องนั้น

กระทั่งเร็วนี้ บรรดาผู้ใช้บริการการฝึกอบรมก็ซื้อบริการฝึกให้คิดตามทำตามเป็นจำนวนมหาศาล ส่วนการคิดริเริ่มถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ควรระวัง และไม่ถือว่าเป็นสินทรัพย์

แน่อน ปัจจุบันทุกสิ่งเปลี่ยนไปหมด กฏเกณฑ์ของสิ่งแวดล้อมถูกกำหนดใหม่ องค์การที่ฉลาดมองหานักแก้ปัญหาที่ฉลาด ยกเว้นสิ่งที่ยังคงเดิมคือ การสอนให้คิดตามทำตามยังคงง่ายกว่า(สอนให้คิดริเริ่ม)อยู่เสมอ

เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ทำให้งานเสร็จเร็วที่สุดอาจไม่ใช่เครื่องที่เร็วที่สุด

2010-02-22T20:35:00.001+07:00

ผมเพิ่งได้ข้อสังเกตเรื่องนี้มาด้วยเหตุีที่เดิมนั้นผมเอาเครื่องโน้ตบุคส์ส่วนตัวมาใช้ที่ทำงานเพราะมันทำงานได้รวดเร็วทันใจดี แต่ต้องเอากลับไปใช้ที่บ้านแทนเครื่องตั้งโต๊ะเริ่มงอแง

ในที่ทำงานผมก็ไปเอาโน้ตบุคส์เก่าๆ Toshoba A65 P4 3.0 GHz มาใช้แทน เครื่องนี้มันแสนอืดเพราะมีแรมแค่ 256 MB ทำเอาหงุดหงิดมากในช่วงแรกๆ แม้พยามแก้ปัญหาโดยฟอร์แมตเครื่องใหม่ลงอะไรใหม่หมดมันก็ยังช้าอยู่ดี แต่ที่ทนใช้เพราะผมคิดว่ายังไงจอมันเป็น LCD น่าจะถนอมสายตากว่าจอ CTR ของคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ

พอเวลาผ่านไปสักอาทิตย์ผลที่เกิดขึ้นกลับตรงข้ามกับที่เราคาดไว้ ผมสามารถทำงานได้เร็วกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ?

เหตุเพราะนิสัยในการทำงานผมเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะ เดิมนั้นผมทำงานไป เปิดเว็บไปด้วย โหลดงานไปด้วย ฟังเพลงไปด้วย ออนไลน์ MSN และ Google Talk สุดท้ายกลายเป็นว่า ผมทำงานอย่างไม่มีสมาธิ สลับไปมางานนั่นบ้างนี่บ้าง ไม่ได้อะไรสักอย่าง

พอมาเจอเครื่องช้าๆ สิ่งที่เกิดขึ้นทันทีคือ ต้องหยุดฟังเพลงๆ หยุดดาวน์โหลดงาน และปิดเว็บที่ไม่เกี่ยวออข้องออกไปให้หมด ไม่งั้นช้าจนทำอะไรไม่ได้ นี่ทำให้ผมหงุดหงิดในตอนต้นๆ แต่พอเริ่มชิน สมาธิที่ได้มาก็ทำให้ทำงานได้รวดเร็วขึ้น ทำงานทีละชิ้นแม้จะช้านิดหน่อยแต่ก็เสร็จเป็นเรื่องๆ ไป

และช่วงสองสามวันนี้ผมต้องรันสคริปต์ภาษาไพธอนบนโน้ตบุคส์เพื่อแปลงฐานข้อมูลของโปรแกรมห้องสมุด ผลคือ ต้องไม่ออนไลน์ MSN และ Google Talk เพื่อให้เหลือทรัพยากรสำหรับงานดังกล่าว และผมยังพบด้วยว่า หากไม่เชื่อมต่ออินเทอร์เนตเครื่องจะลื่นไหลมากขึ้น และผมก็คุ้นที่จะไม่เชื่อมอินเทอร์เนตตลอดเวลาบ้างแล้ว นี่ก็ทำให้ผมทำงานได้เร็วมากขึ้นอีก

เรื่องนี้ให้ข้ัอคิดหลายอย่าง เครื่องเร็วๆ ไม่ได้ทำงานเสร็จเร็วเสมอไป หากไ่ม่มีการจัดการที่ดีจะกลายเป็นว่าเครื่องยิ่งเร็วกลับทำให้งานช้าลงซะอีก เรื่องอื่นๆ ก็เหมือนกัน การมีอะไรเยอะกว่า มากกว่า สูงกว่า อาจจะไม่ได้ได้ทำให้ชีวิตเราดีกว่าก็ได้ นี่เป็นเรื่องที่น่าคิดทีเดียว

Visual Thinking Strategies

2010-02-08T16:56:00.006+07:00

บังเอิญผมไปเห็นประกาศ เชิญเข้าร่วมสัมนาเรื่อง Visual Thinking Strategies (VTS) ในเว็บสำนักงาน กศน. ด้วยความสงสัยเลยลองค้นหาดูว่า VTS นี่คืออะไร

เว็บไซต์หลักอยู่ที่ www.vtshome.org ดูจากวิดิโอแนะนำ แนวการสอนนี้จะเป็นการนำภาพ(ที่เด็กไม่คุ้นเคย) มาให้เด็กดูแล้วครูก็ชวนเด็กสนทนาเกี่ยวกับภาพ อย่างเช่นภาพในตอนต้นของวิดิโอ ครูจะถามเด็กว่าทั้งบุคคลในภาพทั้งสามคนนี้เป็นอะไรกัน เมื่อเด็กตอบว่าเป็นแม่กับลูกสองคน ครูก็ถามต่อว่าทำไมคิดอย่างนั้น ? หรือ คนไหนเป็นพี่คนไหนเป็นน้อง? ทำไมถึงสันนิษฐานเช่นนั้น ? เด็กก็จะตอบไปตามประสบการณ์ของเขา ถามกันไปแลกเปลี่ยนกันไป

ดูคร่าวๆ แนวทางแบบนี้เป็นการฝึกใช้สมอง"ขุด" เข้าไปให้ลึกว่าที่เห็นด้วยตาแบบเผินๆ คำตอบเหล่านี้ไม่มีผิดไม่มีถูก ฝึกให้เด็กสร้างจินตนาการต่อไปจากสิ่งที่มองเห็น นอกจากนี้ยังช่วยฝึกทักษะอื่นๆ ให้กับเด็กอีกเช่น การพูด สร้างความมั่นใจในตนเอง ฯ ส่วนรายละเอียดก็เข้าไปอ่านเพิ่มเติมได้เลยครับ

ยอดนักประดิษฐ์กังหันลมจากมาลาวี

2010-02-06T16:17:00.010+07:00

ชายหนุ่มชาวมาลาวี ชื่อ william kamkwamba อายุ 21 ปี ได้ประดิษฐ์กังหันลมเพื่อใช้งานในครัวเรือน เขาเริ่มประดิษฐ์กังหันลมตั้งแต่อายุ 15 ปี หลังจากออกจากโรงเรียนแล้วโดยอาศัยการอ่านจากหนังสือ และใช้อะไหล่จักรยานเป็นอุปกรณ์ เขาทดลองทั้งกังหันแบบสามและสี่ใบและพบว่าแบบหลังนั้นให้พลังงานสูงกว่า
กังหันลมตัวแรกสามารถผลิตไฟฟ้าได้ 12 วัตต์ สำหรับจ่ายไฟให้กับหลอดไฟ 4 หลอดและวิทยุ 2 เครื่องในบ้านเขา ส่วนกังหันตัวที่สองใช้เพื่อการสูบน้ำบาตาลสำหรับใช้ภายในหมู่บ้าน

ที่มา : Ted.com

พิธีปิดกีฬานักเรียนนักศึกษาแห่งประเทศไทย ครั้งที 31 29 ม.ค. 53

2010-01-31T11:02:00.006+07:00

การแข่งขันกีฬานักเรียนนักศึกษาแห่งประไทย ครั้งที่ 31 เปิดฉากเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยพิธีปิดที่เรียบง่ายท่ามกลางประชาชนสุรินทร์ที่เข้ามาร่วมชมอย่างคับคั่ง ณ สนามกีฬาศรีณรงค์ 29 ม.ค. 53

การแข่งขันรายการนี้จัดขึ้นระหว่างวันที่ 21-29 มกราคม 2553 มีนักกีฬาและเจ้าหน้าที่เข้าร่วมกว่า 6,000 คน จาก 76 จังหวัดทั่วประเทศ ที่ผ่านการคัดเลือกมาในฐานะตัวแทนเขตการศึกษาทั้งสิบเขตเพื่อแข่งขันชิงใน 28 ประเภทกีฬา

สำหรับพิธีปิดครั้งมีผู้ว่าราชการจังหวัดสุรินทร์มาเป็นประธาน พิธีเริ่มจริงๆ เมื่อประมาณ 18.15 น. เมือขบวนนักกีฬาเคลื่อน
เข้าสู่สนาม จากนั้นประธานได้มอบของที่ระลึกสำหรับหน่วยงานต่างๆ ทีมีส่วนร่วมในการสนับสนุนกิจกรรมในครั้งนี้ และกล่าวปิดงาน ตามด้วยการเชิญธงกีฬาลงจากเสา จากนั้นเป็นการมอบธงการแข่งขันกีฬาให้กับเจ้าภาพครั้งถัดไปคือจังหวัดเพชรบุรี ซึ่งจัดการแสดงระบำพัดใบตาลมาแสดงต้อนรับ

สำหรับการแสดงในพิธีปิดของเจ้าภาพสุรินทร์ เป็นการแสดงเรือมอันเรและกะโน้บติงตอง ปิดท้ายด้วยพิธีดับไฟในกระถางคบเพลิง โดยชุดผู้แสดงเป็นนางอัปรา ถือคนโทน้ำมาดับไฟท่ามกลางเสียงสีเสียงและฉากแสนตระการตา ก่อนจะจุดพลุไฟ และร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี

สำหรับบรรยากาศในวันนี้มีประชาชนเข้ามาชมในสนามอย่างคับคั่งนอกจากบนอัฒจันทร์แล้วบางคนก็ยืนอยู่นอกสนามข้างลู่วิ่ง แรกๆ นั้นก็เป็นระเบียบเรียบร้อยดี พอถึงการแสดงในพิธีปิดมีการดีบไฟมืด เริ่มมีคนเข้าไปในสนาม ผมถือโอกาสนี่(มั่ว)เข้าไปในสนามกับเขาด้วย :-) เลยได้โอกาสเห็นสภาพสนามที่มีการปรับปรุงอย่างเร่งรีบในช่วงก่อนหน้าการแข่งขัน

ผมเองก็เพิ่งเคยเห็นลู่วิ่งยางสังเคราะห์เป็นครั่งแรกก็ปรากฎว่านุ่มดีทีเดียว ส่วนสนามฟุตบอลมีการปูหญ้าใหม่ซะนุ่มแต่รอยหญ้ายังเป็นตารางให้เห็นอยู่เลย ่บางจุดข้างสนามก็ยังปูหญ้าไม่เรียบร้อยเพราะเห็นเป็นดินโล้นๆ ซะงั้น

พิธีปิดสิ้นสุดเมือ 19.30 น. ก่อนที่ผู้เข้าร่วมทุกท่านจะทยอยเดินทางกลับ

เิพิ่มเติม
- ดูภาพทั้งหมดได้ที่นี่
- ชมภาพสวยๆ จากบอร์ด surin108.com ได้จากที่นี่

เทศกาลการแสดงวัฒนธรรมพื้นบ้านนานาชาติ (Surin International Folklore Festival 5 : SIFF)

2010-01-29T16:07:00.004+07:00

เทศกาลการแสดงวัฒนธรรมพื้นบ้านนานาชาติเป็นกิจกรรมที่จัดโดยมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ทุกๆ ปี สำหรับปีนี้เป็นปีที่ 5 แล้ว จัดขึ้นระหว่างวันที่ 14 - 24 มกราคม 2553 ณ สนามกีฬา มรภ.สุรินทร์

ผมเห็นการประชาสัมพันธ์กิจกรรมนี้ตั้งแต่ปีแรกๆ แต่ก็ไม่ได้มีโอกาสแวะเข้าไปชมสักที บังเอิญว่าเมื่อปีกลาย ได้ไปร่วมการประชุมสัมนาวิชาการ ดนตรีและการแสดงพื้นบ้าน : ยุทธศาสตร์มุ่งสู่มาตรฐานสากล เห็นว่า ทาง มรภ.เอง ภูมิใจนำเสนอกิจกรรม SIFF ด้วยวิสัยทัศน์ก้าวสู่ความเป็นนานาชาติอย่างมาก ตั้งใจว่าหากมีโอกาสจะต้องมาชื่นชมสักหน่อย

ภายใน SIFF มีกิจกรรมย่อยหลายๆ อย่างเช่น การสัมนา, การแสดงแบบเครื่องแต่งกาย แต่กิจกรรมหลักคือ การแสดงพื้นบ้านโดยคณะนักแสดงจากประเทศต่างๆ บนเวที ซึ่งเป็นกิจกรรมเดียวที่ผมได้ร่วมชมและนำมาเสนอในบทความนี้

ผมไปชมเมื่อวันที่ 19 ม.ค. 53 ที่ผ่านมา ในปีนี้ผู้จัดตั้งเวทีกลางแจ้งอยู่ในสนามฟุตบอล ด้านหน้าเวทีมีการตั้งเก้าอี้หลายแถวสำหรับผู้ชมที่ซื้อบัตรในราคา 100 บาท ส่วนถัดออกไปนั้นมีการตั้งอัฒจันทร์ไม่สูงนักโดยรอบเป็นรูปตัวยูสำหรับผู้ชมที่ซื้อบัตรในราคา 40 บาท

เมื่อไปถึงบริเวณจัดงานเมื่อเวลาเกือบสองทุ่มแล้วการแสดงเริ่มไปก่อนหน้านั้นพอสมควร ผู้ชมก็มีจำนวนมากเกือบเต็มที่นั่งที่จัดเตรียมไว้ ประเมินด้วยสายตาพบว่าครึ่งหนึ่งเป็นนักศึกษาที่เหลือเป็นบุคคลภายนอก

ขอนำเสนอการแสดงแต่ละประเทศ(เท่าที่จำได้) มาเล่าให้ท่านฟังต่อไปนี้
อินเดีย

เมื่อผมไปถึงเป็นการแสดงชุดสุดท้ายของประเทศอินเดีย เห็นนักแสดงคนเดียวมาร่ายรำอะไรสักอย่าง โฆษกบอกว่าเป็นการแสดงระบำของชาวพื้นเมือง

ก่อนจะเลิกนักแสดงจากอินเดียก็ออกมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นการเต้นของชาวพื้นเมืองที่มาเป็นกลุ่มสิบกว่าคน ผู้แสดงจะยึดแขนไว้ด้วยกัน แล้วเต้นโดยขยับไปมาพร้อมกันและลงเท้าหนักๆ เสียงดังสนั่น ไม่รู้ว่าจะเจ็บเท้ากันบ้างหรือเปล่า

ฟิลิปปินส์

ฟิลิปปินส์ส่งมาเพียงสามคนชายหนึ่งหญิงสองในเครื่องแต่งกายสไตล์สเปน การแสดงทั้งหมดเป็นการขับร้องเพลงสเปน ที่มีทั้งเพลงช้าและเพลงเร็วในจังหวะสนุกสนาน

นักร้องหญิงมีเสียงที่มีพลังมากๆ บางทีก็ร้องเดียว บางเพลงก็ร้องคู่กับนักร้องชาย โดยเฉพาะเพลง Time to say goodbye

เวียดนาม

การแสดงของเวียดนามมีสามชุด ชุดแรกเป็นระบำในชุดอ๋าวหญ่ายที่นักแสดงถอดหมวดขยับไปมา

ต่อมาเป็นสามหนุ่มบอยแบนด์ออกมาในเครืองแต่งกายและทำนองของเกาหลี เพียงแต่เสียงร้องเป็นภาษาเวียดนาม

ส่วนชุดสุดท้ายเป็นระบำชาวเขาแถบตอนกลางของประเทศ แต่ดูๆ แล้วก็เหมือนกับว่ามีการประยุกต์การเต้นรำสมัยใหม่เข้าไปมาก

อิตาลี

คณะนักร้องประสานเสียงจากเกาะซาร์ดิเนียร์ มาแสดงการร้องเพลงประสานเสียงที่เป็นมรดกตกทอดมาให้เราฟัง ฟังๆ ดูก็คล้ายกับการสวดมนต์ของบ้านเรา เริ่มจากนักร้องร้องเพลงท่อนสั้น ลูกคู่ที่เหลือก็จะประสานเสียงรับ เพียงแต่ว่าการประสานเสียงเขาจะดูซับซ้อนไพเราะไปอีกแบบ

บางเพลงก็จะมีผู้เต้นประกอบแต่ก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรมากมายนัก นักแสดงยืนเรียงแถวเอาแขนไขว้กัน ก่อนขยับแต่ขาไปมาพร้อมๆ กันแบบช้าๆ ตามจังหวะเพลง

ลิธัวเนีย

นักแสดงจากลิธัวเนีย มีชุดเดียวแต่แสดงสามเพลง ทุกเพลงเป็นจังหวะเต้นรำสนุกสนาน
การเต้นแบบลิธัวเนียนั้นจะเขย่งปลายเท้ากระโดดไปมาคล้ายนักบัลเลต์ การเต้นแบบนี้ดูแล้วคงกินแรงผู้เต้นไม่น้อย การจะเต้นต่อเนื่องกันได้สามเพลงเช่นนี้แสดงว่าร่างกายคงแข็งแรงพอสมควร

พม่า
การแสดงเดียวจากพม่าเป็นการเต้นระบำจากนักแสดงกลุ่มใหญ่ แต่งกายเป็นชนกลุ่มน้อยกลุ่มต่างๆ แล้วสลับกันให้คู่ชายหญิงที่แต่งการเป็นชนกลุ่มน้อยแต่ละกลุ่ม ผลัดกันออกมาเต้นข้างหน้าด้วยท่าทางที่เป็นเอกลักษณ์ เสียดายที่ผมกับเก็บภาพไม่ดีนักเลยไม่ได้นำมาแสดง

ไทย

ประเทศไทยออกมาปิดรายการด้วยระบำดึงครกดึงสาก ที่เป็นการรวมมิตรวัฒนธรรมจากภาคต่างๆ เนื้อหาการอ้อนวอนพระแม่โพสพขอให้ข้าวปลาอาหารสมบูรณ์ นักแสดงที่เป็นพระแม่โพสพนั้น แต่งการเป็นนางอัปราแบบเขมร เพลงประกอบและท่ารำเป็นเพลงโปงลาง ส่วนการแต่งการของนักแสดงอื่นๆ เป็นแบบภาคกลาง เช่น โจงกระเบนในเสื้อแขนกระบอก

สรุป
โดยรวมๆ แล้วการแสดงในวันนั้นการแสดงที่หลากหลาย น่าตื่นตาตื่นใจ ทำให้สนุกสนานได้ไม่น้อย แต่กิจกรรมเหล่านี้จัดโดยสถานศึกษาจึงน่าจะมีคุณค่าทางวิชาการเพิ่มมาด้วย

เมื่อแวะชมเว็บไซต์ของ SIFF เห็นมีกิจกรรมทางวิชาการอยู่บ้าง เช่น การสัมนาทางวิชาการ แต่ก็ไม่ค่อยได้ข่าวคราวอะไรมากนัก ปีต่อไปอยากให้ มรภ.เน้นกิจกรรมเหล่านี้มากขึ้นก็จะดียิ่งขึ้น

เพิ่มเติม
- ชมภาพกิจกรรมทั้งหมดได้ที่นี่

ชมโทรทัศน์ผ่านอินเทอร์เนตได้ที่ www.me.in.th

2010-01-23T09:30:00.003+07:00

หากท่านพลาดโทรทัศน์รายการโปรดหรืออยากชมโทรทัศน์ในที่ที่ไม่มีโทรทัศน์แต่มีอินเทอร์เนต ไม่ต้องกังวลแล้วครับ เพราะท่านสามารถชมโทรทัศน์ผ่านอินเทอร์เนตได้จากเว็บไซต์ะบบการจัดระดับความเหมาะสมของสื่อ

สำหรับผู้ชมทั่วไปสามารถชมรายการย้อนหลังได้ไม่เกิน 6 ชม. หากต้องการชมย้อนหลังมากกว่านั้นสามารถทำได้โดยต้องลงทะเบียนและเข้าสู่ระบบในฐานะสมาชิกก่อน

สำหรับบริการโทรทัศน์ผ่านอินเทอร์เนต จำเป็นต้องใช้โปรแกรม Windows Media Player และ IE ในการรับชมเท่านั้น ผมได้ทดลองชมโดยติดตั้ง Plugin แล้วก็ยังชมไม่ได้ผล

อบรมการเขียนบล็อกด้วย Blogger.com ที่วิทยาลัยเทคนิคสุรินทร์

2010-01-22T15:24:00.002+07:00

เมื่อวันที่ 19 ม.ค. 53 ที่ผ่านมาผมได้เป็นวิทยากรให้กับนักศึกษา ปวช.1 และ 2 จากภาควิชาสำรวจ วิทยาลัยเทคนิคสุรินทร์ เพื่อแนะนำน้องๆ เหล่านี้เกี่ยวกับการเขียนบล็อกโดยใช้ Blogger.com

การอบรมครั้งนี้ใช้เวลาสามชั่วโมง เนื้อหาที่ถ่ายทอดได้ในเวลาเท่านี้คือ พาสมัครบล็อก ให้ลองเขียนบทความ ลบและแก้ไขบทความ และใส่รูปลงในบล็อก

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปีที่ผมได้ไปสอนนักเรียนในชั้นเรียน หลังจากเว้นไปประมาณเจ็ดปี ช่วงหลังๆ สอนแต่ผู้ใหญ่ (ส่วนใหญ่จะเป็นครูซะด้วย) บรรยากาศโดยรวมก็สนุกสนานดี นักเรียนที่สายช่างก็เรียบร้อยดี อาจจะมีเหม่อๆ ลอยๆ อยู่บางก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติ

ผมมีข้อสังเกตดังนี้
1. อย่าคิดว่าเด็กวัยรุ่นใช้อินเทอร์เนตเป็นทุกคน ส่วนหนึ่งใช้ได้อย่างคล่องแคล่วขณะที่บางคนก็ไม่เคยเข้าใช้ห้องคอมพ์นอกเวลาเรียนเลยตั้งแต่เรียนมา
2. การสมัครใช้ Gmail เดี๋ยวนี้ต้องมีการยืนยันผ่านมือถือด้วย
3. ทั้ง Gmail และ Hotmail หากมีการสมัครพร้อมๆ กันหลายคน จะถูกมองว่าเป็น Spam ทันที
4. เราสามารถสมัครเข้าใช้งาน Blogger โดยไม่จำเป็นต้องใช้ E-mail ของ Google ก็ได้ หรือจะใช้ E-mail สมมุติที่ไม่มีอยู่จริงของผู้ให้บริการรายไหนมาสมัครเข้าใช้งานก็ได้ เช่น อีเมล์ aaa@hotmail.com ซึ่งไม่มีอยู่จริง ในการสมัครเป็นต้น

ร้านข้าวแกงบ้านสวน จ.สระบุรี ,กศน. กับ การสร้าง Platform

2010-01-18T17:14:00.012+07:00

เมื่อ 17-19 ม.ค. 53 ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปราชการที่ จ.กาญจนบุรี ตอนขากลับคณะได้แวะรับประทานอาหารเที่ยงที่ร้าน "ข้าวแกงบ้านสวน" ก่อนถีงตัวจังหวัดสระบุรีเล็กน้อย ที่ร้านอาหารแห่งนี้ไม่ได้ขายแค่ข้าวแกงเพียงอย่างเดียวยังมีอาหารหลายอย่างให้เราเลือกรับประทานได้เช่น ก๋วยเตี๋ยว ไอศครีมและของหวาน ฯ รวมทั้งของฝากที่นิยมอีกอย่างหนึ่งคือขนมเค้ก โดยการซื้ออาหารทุกอย่างนั้นต้องแลกคูป่องก่อนเสมอ

ด้วยเหตุที่ต้องใช้คูปองนี่เองทำให้ผมเริ่มสังเกตแนวทางการทำธุรกิจของร้านแห่งนี้ เข้าใจว่าแรกนั้นร้านแห่งนี้คงขายเฉพาะข้าวแกงธรรมดา ต่อมาเมื่อมีลูกค้าพอสมควรก็เริ่มต่อเติมขยายร้านออกไปและหาพันธมิตร เช่น ร้านไอศกรีม ร้านก๋วยเตี๋ยว ฯลฯ เข้ามาร่วมขายสินค้าในบริเวณเดี๋ยวกัน เข้าใจว่าคงจะแบ่งผลประโยชน์จากยอดขายซึ่งตรวจสอบได้จากการใช้คูปอง

กลยุทธ์การสร้าง Platform
ด้วยแนวทางเช่นนี้ทำให้ทางร้านสามารถเพิ่มทางเลือกให้กับลูกค้าโดยไม่ต้องลงทุนสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่เช่น ทำร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านไอศกรีมด้วยตนเอง นอกจากจะเสียเวลาและค่าใช้จ่ายแล้วยังขาดความชำนาญในการผลิตสินค้าเหล่านั้นด้วย

ร้านข้าวแกงบ้านสวนจึงได้เปลี่ยนบทบาทจากการเป็นร้านข้าวแกงมาเป็นผู้จัดการศูนย์อาหารอีกอย่างหนึ่งด้วย และสามารถขยายร้านค้าได้หลายสาขาตลอดถนนมิตรภาพ ถ้าหากว่าผู้บริหารร้านนี้คิดเพียงแค่จะขายแค่ข้าวแกงเท่านั้นก็คงจะไม่สามารถขยายกิจการได้ใหญ่โตขนาดนี้ นี่เป็นตัวอย่างหนึ่งของการคิดใหญ่

กระบวนการนี้ขอเรียกว่าการสร้าง Platform คือสร้างพื้นที่บางอย่างให้ผู้อื่นเข้ามาใช้ประโยชน์ร่วมกันโดยผู้สร้างยังคงมีการควบคุมภาพรวมอยู่ด้วย ซึ่งต่างจากการร่วมมือกันทำงานทั่วๆ ไป ที่ต่างฝ่ายอาจจะไม่มีอำนาจในการควบคุมอีกฝ่าย

กลยุทธ์ธุรกิจแบบนี้เห็นกันได้ทั่วๆ ไปเช่น App Store ของ Apple , บริการสารพัดชนิดของ Google ฯลฯ ผมตั้งข้อสังเกตว่าผู้จะเริ่มสร้าง Platform ได้นั้นต้องมีความเข้มแข็งในธุรกิจดั้งเดิมของตนเป็นอย่างดี เช่น Apple มี iphone , Google มีบริการ Web Application และร้านอาหารแห่งนี้ก็มีข้าวแกงที่เป็นที่นิยมของลูกค้า

ใน กศน.เอง ผมก็เห็นแนวคิดการสร้าง Platform มาช่วงระยะหนึ่ง นั่นคือหลังจากมีการจัดตั้งสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย เมื่อ 4 มี.ค. 2551 ด้วยความที่ชื่อหน่วยงานมีคำว่า "ส่งเสริม" อยู่ด้วย นั่นหมายความว่าต้องมีการลดบทบาทในการทำงานโดยตรงลงหันไปส่งเสริมหน่วยงานอื่นๆ ที่มีความพร้อมมาร่วมจัดการศึกษาด้วย โดย กศน.เอง ก็ควบคุมแนวทางการดำเนินงานโดยผ่าน "คูปองการศึกษา" แต่ก็ไม่ได้มีการขยายผลอะไรมากมายนอกจากการทดลองนำร่องมาโดยตลอด

สรุป
แ้ม้ว่าการสร้าง Platform เป็นกลยุทธ์หนึ่งในการขยายตลาดของบริษัท สามารถช่วยลดต้นทุนต่างๆ ได้หากมีการบริหารจัดการที่ดี แต่ก็ไม่จำเป็นที่หน่วยงานจะต้องพยามสร้าง Platform เสมอไป บางกรณีเราอาจจะเป็นเครือข่ายที่เข้าไปร่วม (หรือ Third Party) หรือบางกรณีก็ดำเนินงานอิสระเพียงลำพังก็อาจจะเหมาดสมกว่า

แต่ไม่ว่าเราจะเลือกเป็นแบบใด เราต้องรู้ทิศทางเป้าหมายของเราให้แน่ชัด เพราะที่เห็นนั้น มีหน่วยงานบางหน่วยไม่รู้ว่าต้วเองจะเดินทางไหน หรือไม่ก็(คิดเอาว่า)ไปได้ทุกทาง ซึ่งหากคิดเช่นนั้นคงไม่พ้นจะต้องลำบากในอนาคต

ฝากให้คิด : คนเราจะสร้าง Platform ของตัวเองได้หรือไม่ ? ถ้าไ้ด้จะต้องทำอย่างไร ?

การทำลายอย่างสร้างสรร (Creative Destruction)

2010-01-15T09:28:00.003+07:00

นวัตกรรมไม่ได้เกิดขึ้นมาเอง บางที(หรือจำเป็น ?)ต้องมีการทำลายสิ่งเก่าๆ(ซึ่งก็เคยเป็นนวัตกรรมในยุคก่อนหน้า) เสียก่อน

สวัสดีปีใหม่ 2553

2010-01-04T16:29:00.005+07:00

กลับมาทักทายกันเป็นบทความแรกของปี 2553 วันหยุดที่ผ่านมาไม่ได้ไปไหนเลยครับ นอนอยู่บ้านมีความสุขมากๆ เพราะปกติไม่ค่อยอยู่ติดบ้านนัก

ผมบังเอิญไปเห็นคลิปวิดิโอน่ารักๆ ของนักร้องสาวเกาหลีแต่เกิดในออสเตรเลีย เลยเอามาฝากให้ดูอะไรสบายๆ ตอนต้นปีหน่อยก็แล้วกัน

หากชมยังไม่จุใจก็ไปชมต่อที่คลังวิดิโอของพวกเธอได้นะครับ

บุหรี่ตราแมว

2009-12-21T20:05:00.001+07:00

ผมเกิดทันขนมบุหรี่ตราแมวนะครับ เมื่อสักสองอาทิตย์ที่แล้วเห็นขนมนี้กลับมาวางขายใหม่หลังจากไม่เคยเห็นร่วมยี่่สิบปี ที่ร้านค้าในหมู่บ้านแห่งหนึ่งใน อ.ศีรขรภูมิ ระหว่างที่ไปเยี่ยมญาติพี่น้องแถวๆ นั้น

ปัจจุบันเขาแพ็คขายพร้อมลูกอมสองลูกในราคาห้าบาท ถ้าหักค่าลูกอมออกก็เหลือซองละสี่บาท จำได้ว่าสมัยนั้น
ตัวมวนบุหรี่(จริงๆ คือหมากฝรั่ง) เขาทำคล้ายบุหรี่จริงมากกว่านี้โดยกระดาษที่ห่อเขาจะทำสีน้ำตาลเหมือนว่าเป็นบุหรี่ที่มีก้นกรองด้วย

เอามาฝากให้ระลึกความหลังกันครับ

เที่ยวนครนายก ตอนที่ 2 : น้ำตกนางรอง

2009-12-21T10:11:00.006+07:00

น้ำตกนางรองเป็นตั้งอยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ จากตัวเมืองนครนายกตามตามเส้นทางสาย 3049 ประมาณ 20 กม. แถวๆ นั้นมีน้ำตกอยู่หลายแห่ง อีกแห่งที่เป็นที่รู้จักคือน้ำตกสาริกา วันที่ผมไปก็มีคนมาเยี่ยมชมมากพอสมควรโดยเฉพาะเด็กๆ วัยรุ่นที่จะมากันเป็นกลุ่มใหญ่ๆ

น้ำตกแห่งนี้ีมีหน่วยงาน อบจ.นครนายก เป็นหน่วยงานที่เข้าในจ้ัดการบริหาร มีการสร้างอำนวยความสะดวกอย่างครบครัน เช่น ที่จอดรถ ห้องน้ำ ร้านอาหาร และได้รับการบำรุงรักษาอยู่ในสภาพเรียบร้อยดี นักท่องเที่ยงจะต้องเสียค่าบำรุงสถานที่ประตูทางเข้า สำหรับรถตู้ของคณะเรานั้นต้องเสียตามจำนวนรถตู้คันละ 100 บาทพร้อมผู้โดยสารแยกต่างหากอีกคนละ 10 บาท

น้ำตกแห่งนี้เป็นน้ำตกที่ไม่ใหญ่ันัก หากใครคิดว่าจะไปดูน้ำตกที่ไหลมาจากที่สูํงๆ เสียงดังสนั่นก็อาจจะผิดหวัง แต่ลักษณะนี้ก็ดูจะปลอดภัยหากจะไปเป็นครอบครัวหรือเน้นความสะดวกสบายเป็นพิเศษ

เมื่อเราเดินไปทางเดินที่ทำไว้จะไปถึงชั้นล่างของน้ำตกจะเป็นลานกว้าง นักท่องเที่ยวส่วนมากๆ มักจะมานั่งเล่นบ้างหรือปูเสื่อร่วมกันรับประทานอาหารกันแถวนี้บ้างแต่ไม่ยักมีใครเล่นน้ำให้เห็น คงเพราะบริเวณนี้อาจจะดูเปิดเผยไปหน่อย

หลังจากนั่งเล่นครู่ใหญ่ๆ ผมลองเดินขึ้นไปดูชั้นบนๆ ที่อยู่ห่างไปสองสามร้อยเมตรบ้าง ถึงส่วนนี้น้ำตกไม่ค่อยชันแล้วเป็นเหมือนลำธารใหญ่ๆ ที่มีน้ำไหลผ่านโขดหิน และมีต้นไม้เล็กๆ สูงพอทั่วหัวขึ้นแซมไปทั่วทึบพอสมควร แถวนี้เองเป็นที่ที่คนนิยมมาเล่นน้ำกันเพราะมันดูส่วนตัวดี นักท่องเที่ยวเกือบทั้งหมดที่มาเล่นน้ำบริเวณอยู่ในวัยรุ่นอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบ สงสัยเขตนี้สงวนไว้สำหรับเด็กๆ (ฮา)

ถึงตรงนี้ทางเดินที่เลียบน้ำตกสิ้นสุดแล้วหากอยากจะเดินต่อไปต้องถอดรองเท้าลัดเลาะไปตามแก่งเอา ผมนั่งเล่นสักครู่ วักน้ำล้างหน้าล้างตาพอสดชื่น ตอนจะกลับได้ยินเสียงกรี๊ดของสาวๆ แถวนั้น เหตุเพราะเธอไปเจองูตัวเล็กๆ อยู่ในกองเสื้อผ้าเข้า สักประเดี๋ยวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ใกล้ๆ ก็มาเขี่ยงูออกให้ จึงได้รู้ว่าน้ำตกแห่งนี้มีเจ้าหน้าที่คอยดูแลความปลอดภัยกระจายอยู่ทั่วไปด้วย

(บรรยายภาพ -เจ้าหน้าที่คนนี้กำลังเขี่ยงูออกจากกองเสื้อผ้าของนักท่องเที่ยว)

หลังจากได้เติมความสดชื่นจากน้ำตกแห่งนี้เรียบร้อยแ้ล้ว ผมและคณะก็เดินทางต่อเพื่อไปชมเขื่อนขุนด่านปราการชลต่อไป

เพิ่มเติม
- ดูภาพทั้งหมดที่นี่

เที่ยวนครนายก ตอนที่ 1 : วัดหลวงพ่อปากแดง

2009-12-19T19:03:00.004+07:00

เมื่อวันที่ 11-13 ธันวาคมที่ผ่านมา ผมได้ร่วมกับคณะเดินทางไปทัศนศึกษาในบริเวณจังหวัดนครนายกร่วมกับคณะ ธรรมชาติที่สวยงานของจังหวัดให้ความสดชื่นมากพอสมควร จึงขอนำเรื่องสนุกๆ มาเล่าใหัทุกผ่านได้ฟัง

จังหวัดนาครนายกเป็นจังหวัดเล็กๆ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ มากนัก คำว่า "นายก" มีที่มาจากอดีตที่มีการยกเลิกภาษีค่านาเนื่องมาจากความแห้งแล้ง ไม่ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนก็จะเห็นนักท่องเที่ยวคึกคักเสมอ แหล่งท่องเที่ยงส่วนใหญ่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ เช่น น้ำตก ภูเขา เป็นต้น

สำหรับการเดินทางนั้นจากสุรินทร์นั้น เราใช้เส้นทางผ่าน อ.วังน้ำเขียว, อ.กบินทร์บุรี และแวะเยี่ยมชมตึกเจ้าพระยาอภัยภูเบศร ที่ จ.ปราจีนบุรี ก่อนจะเข้าพักที่รีสอร์ทในตัวเมืองนครนายก

หลวงพ่อปากแดง
หลวงพ่อปากแดงประดิษฐานอยู่ในวัดพราหมณี อยู่บนถนนสาริกา-นางรอง ไม่ห่างจากตัวเมืองนัก เส้นทางนี้เป็นเส้นทางเดียวกับน้ำตกนางรองและเขื่อนขุนด่านปราการชลที่เราจะไปเที่ยวในวันนี้ด้วย ตัววัดตั้งอยู่ห่างจากถนนใหญ่ไม่มาก ทันที่ที่เข้ามาถึงพบว่ามีผู้คนแวะมาสักการะมากมายอยู่แล้ว

ประวัติของพระพุทธรูปองค์นี้สันนิษฐานว่าได้อัญเชิญมาจากนครเวียงจันทร์ พร้อมกับพระสุก พระใส ซึ่งได้ประดิษฐานอยู่ที่ จ.หนองคาย สำหรับหลวงพ่อปากแดง ชาวบ้านได้นำมาประดิษฐานเมืองนี้พร้อมทั้งสร้างวัดพรามณีขึ้นมาพร้อมกันด้วย ลักษณะพิเศษของพระพุทธรูปองค์นี้คือปากท่านมีสีแดง

ดูจากข้อมูลแล้วเห็นว่าหลวงพ่อองค์นี้เป็นที่รู้จักดีในหมู่นักเสี่ยงโชค ตลอดทางในวัดจึงเต็มไปด้วยแผงขายลอตเตอรี พร้อมบริการทำบุญ สะเดาะเคราะห์ เจิมหน้าผาก กระทั่งการนอนในโลงเพื่อสะเดาะเคราะห์ก็มี นอกจากนั้นยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ เช่น ศาลเจ้าแม่กวนอิม วัตถุมงคลต่างๆ ไว้สำหรับผู้ศรัทธาได้บูชา บรรยากาศในวัดคล้ายๆ กับอยู่ในงานฝังลูกนิมิตเพียงแต่ที่ที่วัดนี้มีกิจกรรมแบบนี้เป็นการถาวรเท่านั้น ตัวผมเองก็เพียงแต่เดินดูและเสียเงินบำรุงวัดเป็นค่าของสักการะหลวงพ่อเท่านั้น

(บรรยายภาพ - โลงศพสำหรับทำพิธีสะเดาะ์ห์เคราะห์)
องค์หลวงพ่อประดิษฐานอยู่ในโบสถ์เล็กๆ เป็นโบสถ์แบบโบราณไม่มีการตกแต่งอะไรมาก ด้านหน้าโบสถ์มีการจำหน่ายเครื่องสักการะชุดละ 20 บาท มีคนจำนวนมากทยอยเข้ามากราบท่าน ตอนที่ผมเข้าไปสักการะนั้น พยามสังเกตก็ไม่เห็นปากที่แดงของท่าน แต่ไม่เห็นชัด คงเพราะมีคนมาปิดทองบนองค์ท่านมากมายรวมทั้งปากที่แดงนั้นด้วย

คณะของเราอยู่ที่วัดแห่งนี้ประมาณหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะเดินทางไปเที่ยงน้ำตกนางรองและเขื่อนขุนด่านปราการชล ต่อไป

เพิ่มเติม
- ดูภาพทั้งหมดได้จากที่นี่

CEO กับความรัก : การศึกษาในทิศทางใหม่

2009-12-18T13:22:00.004+07:00

ผมไปได้หนังสือเล่มนี้จากพี่ในที่ทำงาน ซึ่งเล่าให้ผมฟังด้วยว่ากำลังพยามแนะนำให้ลูกสาวที่จะจบ ม.6 ในภาคเรียนนี้ได้ไปศึกษาต่อในสถาบันเทคโนโลยีปัญญาภิวัฒน์ ที่ผมจะกล่าวถึงต่อไปนี้

หนังสือเล่มนี้เขียนโดยคุณกอบศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บจม.ซีพี ออลล์ จำกัด หรือที่เรารู้จักกันดีในชื่อร้าน 7-11 นั่นเอง เมือคำนำและคำนิยมบอกว่าหนังสือเล่มนี้เป็นการรวบรวมบทความที่คุณกอบศักดิ์ ได้เขียนไว้ในวารสารเพชร ซึ่งเป็นวารสารภายในของบริษัท

สำหรับหนังสือที่ผมได้มามีความหนาเพียง 20 กว่าหน้าและมีเพียงบทเดียวคือ "การศึกษาในทิศทางใหม่" เข้าใจว่าเล่มที่ผมได้มานี้อาจจะเป็นเล่มที่ตัดทอนส่วนใหญ่ออกและพิมพ์ออกมาเฉพาะกิจเท่านั้น

สำหรับเนื่้อหาในบท "การศึกษาในทิศทางใหม่"นี้เป็นการแสดงแนวคิดที่อยู่เบื้องหลังการตั้งสถาบันเทคโนโลยีปัญญาภิวัฒน์ โดยอธิบายพร้อมยกตัวอย่างจดหมายของผู้ปกครองนักเรียนคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้บริหารในบริษัท ซีพี ออล์ ด้วย

จดหมายดังกล่าวเล่าถึงปัญหาในการจัดการศึกษาให้กับลูกชายของแม่คนหนึ่ง เดิมนั้นลูกชายสามารถสอบเข้าคณะวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ หลักสูตรนานาชาติของมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศได้ ตลอดระยะเวลาการเรียนในปีแรกนั้น ลูํกชายกลับมีแต่ความอีดอัดจากบรรยากาศการแข่งขันในห้องเรียน ความคาดหวังจากครูและผู้ปกครอง ค่านิยมที่เน้นความหรูหราฟุ่มเฟือย แม้จะต้องค่าใช้จ่ายตลอดปีสูงถึงสามแสนบาทลูกชายก็ไม่อนาทรร้อนใจอะไรเลย

ในทีสุดเมื่อแม่ทนไม่ไหว จึงหาทางสอนลูกโดยนำเงินไปถ่่่่่่่่ายเอกสารตัดออกมาในขนาดเท่าเงินจริงๆ ใบละ 1,000 บาท จำนวน 3,000 ใบ มากองให้ลูกดูว่าที่ส่งลูกใช้ไปเป็นเงินมหาศาลขนาดไหนจนทำให้ลูกชายได้สติขึ้นมา

ด้วยความสงสารแม่ ลูกชายจึงหาที่เรียนใหม่คือ สถาบันปัญญาภิวัฒน์ การเป็นนักศึกษาในสถาบันแห่งนี้ทำให้เขาต้องฝึกงานในร้าน 7-11 ไปพร้อมๆ กับการเรียน อันทำให้เขาได้ประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ หล้งจากสามปีผ่านลูกชายกลายเป็นคนที่รู้คุณค่าของเงิน มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ขยันขันแข็งในการทำงาน มีความรับผิดชอบและรู้จักทำประโยชน์แก่สังคม สร้างความชื่นใจให้แก่แม่มาก

นอกจากจดหมายจากแม่ของนักศึกษาแล้ว คุณกอบศักดิ์ได้เล่าถึงความเป็นมาสถาบันเทคโนโลยีปัญญาภิวัฒน์ว่า เริ่มจากการเข้าร่วมจัดการศึกษาในระบบทวิภาคีกับ สนง.อาชีวศึกษา ในปี 2538 ต่อมาได้ตั้งเป็นโรงเรียนปัญญาพิวัฒน์เทคโนโลยีเพื่อจัดการศึกษาระดับ ปวช.และ ปวส. ในปี 2548 และขยายสู่การจัดตั้งสถาบันเทคโนโลยีปัญญาภิวัฒน์ (Panyapiwat Institute of Technology) ขี้นในปี 2550 เพื่อเปิดสอนในระดับปริญญาตรีและปริญญาโท

หลักการในการจัดการศึกษาของสถาบันคือ Work-based Learning หรือจะพูดได้ว่า เรียนไปทำงานไป เป็นการเรียนจากการทำงานและให้งานเป็นสิ่งที่สอนเรา ทำให้หลังจากเรียนจบแล้วผู้เรียนก็สามารถทำงานได้ในทันที

แนวความคิดนี้เป็นเรื่องใหม่สำหรับสังคมไทย แต่ในต่างประเทศมีการดำเนินการจนประสบความสำเร็จมานานแล้ว เช่น ในประเทศเยอรมันนี เป็นต้น การผลักดันแนวคิดเหล่านี้ในระยะแรกอาจจะมีความไม่เข้าใจอยู่บ้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักระยะ ก็เริ่มได้เสียงตอบรับที่ดี มีจำนวนผู้สมัครเข้ามาเรียนมากขึ้น และสถาบันแห่งนี้ยังได้รางวัลรองชนะเลิศด้านนวัตกรรมแห่งชาติจากผลงาน "นวัตกรรมการเรียนรู้จากภาคทฤษฎีสู่การปฏิบัติจริง" ด้วย

ความเห็น
นี่คือสถานศึกษาที่ถูกสร้างโดยบริษัทที่ประสบความสำเร็จในกิจการขยายปลีกมากที่สุดของประเทศ กิจการของสถานศึกษามีความคืบหน้าจากการดำเนินงานมาตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีด้วยการยึดแนวคิดเรียนจากงาน เมื่อดูหลักสูตรแล้วก็เห็นว่าเขาก็สอนเฉพาะสิ่งที่เขาชำนาญ คือเรื่องการบริหารธุรกิจค้าปลีกเท่านั้น

หันกลับมาดู หน่วยงานที่รับผิดชอบเรื่องการศึกษาโดยตรงอย่างกระทรวงศึกษา มืออาชีพด้านนี้โดยตรง จะเห็นว่าระยะเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมาเราก็ทำได้แค่ปฏิรูปการศึกษาไปหนึ่งครั้งแล้วก็ไม่เห็นผลอะไรเป็นรูปธรรมนอกจากการจัดโครงสร้างใหม่เท่านั้น แถมทำไปทำมาโครงสร้างที่ว่าก็เรียกร้องจะกลับไปเป็นแบบเดิมซะอีก เป้าหมายต่อไปคือการเดินหน้าปฏิรูปอีกรอบ แม้พยามบอกว่าจะพัฒนาคุณภาพผู้เรียนแต่ไม่แคล้วเริ่มต้นที่การจัดตั้งหน่วยงานสารพัดเหมือนเดิม ก็ทำกันไปครับ ถ้าปฏิรูปรอบสองยังไม่ดีขึ้นก็ยังมีรอบสามกันอีก ผมว่าไปๆ มาๆ น่าจะลองดูตัวอย่างจากบริษัทค้าปลีกบ้างก็ได้ ว่าเขาจัดการศึกษาอย่างไรถึงไม่วนอยู่ในอ่างอย่างนี้

ตึกเจ้าพระยาอภัยภูเบศร จ.ปราจีนบุรี

2009-12-17T15:50:00.004+07:00

เนื่องจากมีโอกาสเดินทางผ่านจังหวัดปราจีนบุรี จึงได้มีโอกาสแวะเยี่ยมชม ตึกเจ้าพระยาอภัยภูเบศน์ เป็นตึกโบราณาตั้งอยู่ในบริเวณโรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร อำเภอเมืัอง จังหวัดปราจีนบุรี

เจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์ ) ผู้สร้างตึกหลังนี้เป็นอดีตผู้สำเร็จราชการเมืองพระตะบองและสมุหเทศาภิบาลมณฑลบูรพา หลังจากไทยได้ทำสัญญายกเมืองเสียมราฐ พระตะบองและศรีโสภณให้ฝรั่งเศส ใน พ.ศ. 2448 ท่านได้อพยพครอบครัวพร้อมกับราษฎรที่ติดตามมาเป็นจำนวนมาก เพื่อมารับราชการในกรุงเทพฯ ต่อมาท่านได้ขอพระบรมราชานุญาตปลูกสร้างบ้านเรือนอีกแห่งหนึ่งที่จังหวัดปราจีนบุรีด้วย

สำหรับอาคารหลังนี้ท่านได้สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 จุดประสงค์ตอนแรกเพื่อให้สำหรับรับเสด็จพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่พระองค์เสด็จสวรรคตเสียก่อน ต่อมาึตึกนี้หลังนี้ได้ถูกนำทูลเกล้าถวามพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งประทานให้กับเจ้าจอมสุวัทนาในเวลาต่อมา ภายหลังพระองค์ประทานให้แก่ทางราชการและได้รับการปรับปรุงให้เป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัด เปิดให้บริการกับผู้ป่วยครั้งแรกในปี 2484

ปัจจุบันอาีีคารหลังนี้ถูกให้เป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงประวัติของเจ้าพระยาอภัยภูเบศและพิพิธภัณฑ์การแพทย์แผนไทย เนื่องจากโรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศรแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลนำร่องการแพทย์ไทยอีกด้วย

คณะพวกเราไปถึงบ่ายๆ แล้ว นอกจากคณะพวกเราประมาณสามสิบคน ก็เห็นกลุ่มผู้สูงอายุกับเด็กนักเรียนเข้ามาชมด้วยกันอีกสองสามคนรถบัสเห็นจะได้ ในบริเวณโรงพยาบาลนี้นอกจากตัวอาคารที่เราเดินชมได้แล้ว ด้านหลังของอาคารจัดเป็นสวนอย่างสวยงามเหมาะสมกับการนั่งพักผ่อน

เนื้อหาในการจัดแสดงอาจจะแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ ประวัติของท่านเจ้าพระยาอภัยภูเบศร เรื่องของการอพยพผู้คนจากเมืองพระตะบอง การก่อสร้างอาคารหลังนี้(ซึ่งเป็นการสร้างตามแบบอาคารหลังเดิมที่เมืองพระตะบอง) การสืบเชื้อสายในวงตระกูลของท่าน

อีกส่วนหนึ่งเป็นการแสดงประวัติของแพทย์แผนไทย จำได้คร่าวๆ ว่าที่มีหลักฐานปรากฎก็ในช่วงอยุธยาเพราะมีตำแหน่งขุนทางที่เป็นแทพย์ ผู้ที่เป็นแพทย์หลวงก็จะได้กระบองอาญาสิทธิ์มีสิทธิ์จะเก็บพืชสมุนไพรจากที่ใดก็ได้ แต่มาความนิยมก็ลดลงไปตามลำดับเนื่องจากการแพทย์แผนตะวันตกได้เข้ามามีบทบาท จะได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาในช่วงในกี่ปีมานี้

วัตถุสิ่งของที่จัดแสดงไม่ได้มีจำนวนมากนักคงจะเลือกมาเฉพาะที่สำคัญ ดูเหมือนว่าสิ่งที่ผู้จัดอยากจะให้เราชมมากกว่าคือสถาปัตยกรรมของตัวอาคารเอง ที่มีความสวยงามแปลกตาและได้รับการบำรุงรักษาให้อยู่ในสภาพดีมาก

ผมอยู่ที่นี่ร่วมชั่วโมงก่อนจะเดินทางต่อ ก่อนไปก็มีหลายคนไม่ลืมจะแวะไปเยี่ยมชมซื้อยาสมุนไพรผลิตภัณฑ์ของโรงพยาบาลแห่งนี้ติดมืกลับไปด้วย

เพิ่มเติม
- ดูภาพทั้งหมดได้ที่นี่

พิธีเปิด กศน.ตำบลสวาย 14 พ.ย. 52

2009-12-01T16:07:00.013+07:00

เมื่อ 14 พ.ย. 52 ผมได้ไปร่วมงานพิธีเปิด กศน.ตำบลสวาย ของอำเภอเมืองสุรินทร์ โดยมี น.พ. อนันต อริยชัยพานิชย์ สมาชิกวุฒิสภาของจังหวัดสุรินทร์เป็นประธานในพิธีเปิด พร้อมด้วยนักศึกษาและประชาชนมากร่วมงานมากมาย

การจัดตั้ง กศน.ตำบล เป็นนโยบายหนึ่งของ สำนักงาน กศน. เพื่อขยายแหล่งเรียนรู้ให้ทั่วถึงในทุกพื้นที่อันเป็นการสนับสนุนการปฎิรูปการศึกษาที่ให้ทุกคนได้เรียนรู้ตลอดชีวิตอย่างมีคุณภาพ สำหรับในจังหวัดสุรินทร์ ในชุดแรกจะดำเนินการจัดตั้ง 10 แห่งและทยอยจัดตั้งเพิ่มในโอกาสต่อๆ ไป ภารกิจของ กศน.ตำบล คือการจัดกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้นอกระบบและตามอัธยาศัย รวมทั้งเชื่อมโยงและประสานภาีคีเครือข่ายในการจัดกิจกรรมเหล่านี้ด้วย

สำหรับพิธีการคร่าวๆ นั้น เริ่มจาก ผอ.กศน.เมือง กล่าวรายงาน ประธานให้โอวาท ก่อนจะกดปุ่มเปิดป้าย และนิมนต์หลวงพ่อมาเจิมป้าย ก่อนจะลั่นฆ้อง เป็นอันเสร็จพิธี

ในพิธีนี้ทาง กศน.อำเภอเมือง ได้จัดกิจกรรมบริการประชาชนหลายๆ อย่าง เ่ช่น การสาธิตการทำขนม ,การจัดแสดงโครงงานนักศึกษา ,จำหน่ายผลงานจากกลุ่มอาชีพและการสาธิตอาชีพต่างๆ รวมทั้งมีอาหารเที่ยงบริการด้วย

เนื่องจากผมไม่มีหน้าที่พิเศษอะไรเลยมีโอกาสได้ได้เดินชมงานไปทั่วๆ พร้อมเก็บสิ่งที่น่าสนใจมาฝาก

โครงงานผลิตภัณฑ์เฟอร์นิเจอร์จากตันตาล

โครงงานนี้จัดทำโดยกลุ่มช่างทำเฟอร์นิเจอร์นักศึกษา กศน. 5-6 คน.จากบ้านสวาย รวมกลุ่่มกันแปรรูปทำเฟอร์นิเจอร์จากต้นไม้ล้มในท้องไร่ท้องนาซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นต้นตาลและแบ่งรายได้หลังจากจำหน่ายผลิตภัณฑ์แล้ว

การเลี้ยงกบคอนโด

เป็นการสาธิตการเลี้ยงกบในยางรถยนต์ โดยเอายางรถยนต์มาซ้อนกันแล้วปล่อยกบลงไปให้อาศัยอยู่ในยางรถยนต์เป็นชั้นๆ เหมือนคอนโด การเลี้ยงด้วยวิธีนี้จะทำให้กบโตเร็วกว่าเลี้ยงในบ่อเพราะกบจะไม่ค่อยมีโอกาสกระโดดและลดค่าใช้จ่ายในการสร้างบ่อด้วย ส่วนอาหารก็จะใ่ส่ลงไปในยางรถยนต์ และทำความสะอาดโดยการฉีดน้ำทุกวันโดยยางรถยนต์ที่นำมาใช้ต้องมีการเจาะรูด้วยเพื่อป้องกันน้ำขัง

การเพาะเห็ดในโอ่ง

กิจกรรมนี้เป็นการเพาะเห็ดทางฟ้าโดยเอาเห็ดนั้นไปไว้ในโองที่ตะแคงแล้วใช้กระสอบป่านคลุมปิดไว้ ช่วยลดค่าใช้จ่ายในการสร้างโรงเรือน เหมาะสำหรับการเพาะปลูกในปริมาณน้อยๆ สำหรับรายละเอียดอ่านได้ที่นี่

เพิ่มเติม
- ชมภาพทั้งหมดได้ที่นี่

Dale 's Cone of Experience

2009-11-28T19:20:00.002+07:00

Dale ได้ศึกษาเกี่ยวกับวิธีการเรียนและสอน เขาพบว่าประสบการณ์ที่ผู้เรียนได้รับ สามารถสรุึปเป็นรูปปิระมิด เรียกว่า 'the Cone of Experience' รูปปิระมิดนี้ไม่ได้เป็นปิรามิดที่ตายตัว แต่เป็นภาพคร่าวๆ ที่แสดงให้ผู้อ่้านได้เห็นภาพของความสัมพันธ์ของระหว่างสื่อ Audio-visual หลายๆ แบบ

หมายเหตุ
- ที่มาของภาพ
http://teacherworld.com/potdale.html
-
http://rapidbi.com/created/Coneofexperience-dale.html

คิดเป็น : ปรัชญา กศน. ในมุมมองของผม

2009-11-27T20:27:00.003+07:00

ย้อนไปเมื่อต้นปี 2552 กศน.สุรินทร์ได้จัดการอบรมครู ศรช. หนึ่งในหัวข้อของการอบรมคือ "วิชาปรัชญา กศน." เนื้อหาก็กล่าวถึงรายละเอียดของปรัชญา กศน. คือการ "คิดเป็น"

มีวิทยากรท่านหนึ่งมาตั้งคำถามทำนองว่า "มีชายคนหนึ่ง เป็นโรคร้าย รักษายังไงคงไม่หาย อยู่ต่อไปคงทำให้ญาติพี่น้องลำบาก เขาเลยตัดสินใจจบชีวิตตนเองด้วยการฆ่าตัวตาย" แล้วท่านถามว่า ชายคนนี้คิดเป็นหรือไม่ โดยไม่ได้เฉลยคำตอบ แต่ก็ให้แง่คิดว่า ชายคนนี้ก็ได้คิดชั่งใจจากปัจจัยต่างๆ ก่อนจบชีวิตนะ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรเลย

ความสงสัยถูกเก็บไว้จนเกือบจะลืมไปแล้ว จนกระทั่งเห็นหนังสือ "หลักสูตรการศึกษานอกระบบ ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551" เอกสารวิชาการ หมายเลข 14/2552 ของ สำนักงาน กศน. ส่วนนิยามศัพท์ หน้า 16ให้คำอธิบายเรื่องคำว่า "คิดเป็น" ดังนี้ (ในเครื่องหมาย ****)

****
คิดเป็น (Kit-Pen) หมายถึงกระบวนการที่คนเรานำมาใช้ในการตัดสินใจ โดยต้องแสวงหาข้อมูลของตนเองข้อมูลของสภาพแวดล้อมในชุมชนและสังคม มีความพอดีระหว่างตนเองและสังคม และข้อมูลทางวิชาการแล้วนำมาวิเคราะห์หาทางเลือกในการตัดสินใจที่เหมาะสม มีความพอดีระหว่างตนเองและสังคม

หรือคิดเป็น หมายถึงการแสดงศักยภาพของมนุษย์ในการชี้นำชะตาชีวิตของตนเองโดยการพยามปรับตัวเองและสิ่งแวดล้อมให้ผสมกลมกลืนกัน ด้วยกระบวนการแก้ปัญหาซึ่งประกอบด้วยการพิจารณาข้อมูล 3 ด้าน ได้แก่ข้อมูลด้านตนเอง ข้อมูลด้านสังคม สิ่งแวดล้อมและด้านวิชาการเพื่อเป้าหมายสำคัญคือ การมีความสุข
****

หลังจากนิยามศัพท์นี้ผมเริ่มสังเกตคำสำคัญที่เคยมองข้ามไป นั่นคือ คิดเป็นเป็นกระบวนการในการตัดสินใจแก้ปัญหา ซึ่งประกอบด้วยการแสวงหาข้อมูล นำมาวิเคราะห์ทางเลือก ตัดสินใจ เพื่อเป้าหมายคือการมีความสุข

ขอตั้งข้อสังเกตและความคิดเห็นส่วนตัวสำหรับเรื่องการคิดเป็นดังนี้

1. คิดเป็นคือกระบวนการตัดสินใจ
การคิดเป็นคือกระบวนการตัดสินใจในการแก้ปัญหา จะไม่นำผลลัพท์ได้มาพิจารณา

ตัวอย่างที่ 1 สมปองเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยโดยเลือกคณะมนุษย์ศาสตร์ตามเพื่อน แต่มาต่อมาก็พบว่าตัวเองมีทักษะด้าน
ภาษามาก สามารถเรียนรู้ได้เร็วกว่าเพื่อน เมื่อจบมาทำงานก็มีความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว

ผมถือว่าสมปองคิดไม่เป็น แม้ว่าในภายหลังสมปองจะไปได้ดีกับคณะที่เขาเข้าเรียนนั้น

ตัวอย่างที่ 2 สมศักดิ์เลือกไปเรียนวิศวฯ ต่อต่างประเทศ เพราะชอบสาขาวิชานี้และอยากได้ภาษาด้วย ขณะที่เขาตัดสินใจ
ครอบครัวเขาก็มีความพร้อมทุกอย่าง หลังจากไปได้ 2 ปี เกิดปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำ เขาต้องเดินทางกลับประเทศ
เพื่อกลับมาทำงานช่วยครอบครัว หากเขาเรียนต่อในประเทศตั้งแต่แรกคงจะมีเงินเหลือพอที่จะศึกษาต่อจนจบได้

ผมถือว่าสมศักดิ์คิดเป็น ถึงแม้ว่าท้ายที่สุดเขาจะไม่สามารถเรียนจนจบได้อย่างที่หวังก็ตาม

2. "คิดเป็น" กับ "คิดถูกหรือคิดผิด"
การคิดถูกหรือผิด เป็นการพิจารณาผลจากกระบวนการตัดสินใจ ว่าในท้ายที่สุดท่านได้สิ่งรับสิ่งที่คาดหวังหรือไม่
เมื่อย้อนไปดูตัวอย่างที่ 1 สมปองคิดถูก ส่วนตัวอย่างที่ 2 สมศักดิ์คิดผิด

ส่วนความสัมพันธ์กับ "คิดเป็น" กับ "คิดถูกหรือคิดผิด" นั้น จากประสบการณ์ตรงอาจจะกล่าวได้ว่า หากเราคิดเป็นแล้ว โอกาสที่จะคิดถูกก็เป็นไปได้สูง หากคิดไม่เป็นโอกาสที่จะคิดถูกก็อยู่กับโชคเท่านั้น และแม้ว่าเราจะคิดเป็นได้ดีขนาดไหนก็อาจจะมีตัวแปรที่เราไม่คาดคิดมาทำให้เราคิดผิดได้เช่นกัน

หากท่านยังงงๆ กับสามคำนี้ ลองเปลี่ยนมาพิจารณากับเรื่องโจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์แทนก็ได้ โดยลองพิจารณาสามคำนี้แทน
"แก้โจทย์เป็น" กับ "แก้โจทย์ถูกหรือแก้โจทย์ผิด"

3. การประเมินเรื่อง "คิดเป็น" กับ "คิดถูกหรือผิด" เป็นเรื่องอัตวิสัย
ไม่มีกฎเกณฑ์ที่ชัดเจนที่ระบุได้ว่า กระบวนการตัดสินแบบไหนถึงเรียกว่าคิดเป็น คิดถูกหรือผิด สำหรับเรื่องเดียวกันถามคนหลายคนจะได้คำตอบต่างกันไป

ตัวอย่างของชายคนแรกนั้น ผมจะตอบว่าเขาคิดเป็น เพราะดูแล้วก็ใคร่ครวญอะไรพอสมควร ส่วนคิดถูกหรือผิดนั้นผมก็ตอบไม่ได้ สำหรับตัวเขาเองก็คงจะคิดถูกคือได้ตายสมปรารถนา สำหรับญาติพี่น้องก็คงตำหนิว่าเขาคิดผิดเพราะบรรดาญาติไม่ปรารถนาจะให้เขาตายก่อนเวลา

เพิ่มเติม
ระหว่างวิเคราะ์ห์เรื่องนี้ ผมคิดต่อไปอีกสองเรื่อง
- เริ่มเข้าใจว่า "การประกันคุณภาพ" คือการมุ่งไปที่การปรับปรุงกระบวนการผลิตซึ่งจะทำให้(มีโอกาสสูงที่จะ)ได้ผลผลิตที่มีคุณภาพ แทนที่จะไปวัดคุณภาพของผลผลิตโดยตรง ซึ่งการทำอย่างหลังนั้นสามารถบอกได้แค่ประสิทธิภาพในการผลิต แต่ไม่ค่อยมีประโยชน์ในการปรับปรุงกระบวนการผลิตแต่อย่างไร
- ทีมอาร์เซนอล เป็นตัวอย่างที่ดีของทีมประเภทที่ "เล่นเป็น" แต่เล่น"ไม่ค่อยชนะ" (เกี่ยวกันไหมเนี่ย?)

วิสัยทัศน์ : สิ่งที่องค์กรไม่พอใจ

2009-11-26T20:39:00.001+07:00

เมื่อต้องทำแผนยุทธศาสตร์ สิ่งหนึ่งที่เราต้องรู้จักคือ "วิสัยทัศน์" คำอธิบายที่เราได้ยินกันมาตลอดคือ วิสัยทัศน์คือภาพอนาคตหรือสิ่งที่อยากให้เป็น แต่ในทางกลับกัน วิสัยทัศน์อาจจะบอกถึงสิ่งที่แย่ๆ ไม่น่าพอใจ ของหน่วยงานนั้นๆ ได้เช่นกัน

สมมติฐานของผมคือ สิ่งที่เราอยากได้ อยากเป็น อยากเห็น ย่อมเป็นสิ่งที่เราไม่มี มีไม่พอ หรือไม่น่าพอใจ เช่น คนที่อยากได้รถยนต์ย่อมหมายความว่าขณะนั้นเขาไม่มีรถยนต์หรือไม่พอใจรถยนต์คันที่เขามีอยู่ วิสัยทัศน์ก็เช่นเดียวกัน

ตัวอย่างเช่น
- "หน่วยงาน xxx จัดการศึกษาให้มีคุณภาพได้มาตรฐาน ...."
แบบนี้ก็แสดงว่า ขณะนี้ xxx ไม่พอใจในคุณภาพและมาตรฐานที่มีอยู่ !!??!!!

สุดท้่ายนี้ก็ฝากท่านผู้อ่านให้กลับไปอ่านวิสัยทัศน์ของหน่วยงานท่านหน่อย ดูว่าเป็นอย่างที่ผมได้เสนอไว้หรือเปล่าหนอ?

โครงการ “ไทยสามัคคี ไทยเข้มแข็ง” : ร้องเพลงชาติเพื่อความสามัคคี

2009-11-26T17:48:00.004+07:00

โครงการนี้เป็นการจัดกิจกรรมร้องเพลงชาติร่วมกัน โดยให้แต่ละจังหวัดผลัดกันร้องเรียงตามลำดับตัวอักษร สำหรับจังหวัดสุรินทร์นั้นได้จัดกิจกรรมดังกล่าวในวันที่ 25 พ.ย. 2552

ผมเดินเท้าจากที่ทำงานไปที่จุดนัดหมายคือ อนุเสาวรีย์พระยาสุรินทร์ภักดีศรีณรงค์จางวาง ปรากฏว่ามีผู้คนจากหลากหลายภาคส่วนมากชุมนุมก่อนหน้านั้นแล้ว ตอนท้ายๆ แถวที่ผมไปยืนนั้นส่วนมากเป็นประชาชนทั่วไปหรือบุคลากรในหน่วยราชการที่มาไม่ทันเพื่อน(อิอิ)

หลายๆ คนเตรียมธงชาติไปเอง แต่ผมไปมือเปล่าก่อนจะซื้อธงจากพ่อค้าในงานด้ามละ 10 บาท ที่เขาทำมาขายนี้จะมีด้ามธงที่ยาวกว่าปกติ เพื่อให้เวลาที่โบกเหนือระดับศีรษะจะทำให้ดูสวยงามดี

ระหว่างนั้นพิธีกรได้นัดแนะขั้นตอนปฏิบัติต่างๆ และซ้อมสองครั้ง สลับกับการกล่าวถึงความสำคัญของโครงการนี้

หลายๆ คนเตรียมธงชาติไปเอง แต่ผมไปหาซื้อจากพ่อค้าด้ามละ 10 บาท ธงที่เขาทำมาขายนี้จะมีด้ามที่ยาวกว่าปกติ เวลาที่โบกเหนือระดับศีรษะทำให้ดูสวยงามดี งานนี้ใครไม่มีธงไปด้วยแทบจะไม่มีอะไรให้ทำเพราะกิจกรรมส่วนใหญ่คือการโบกธง

ครั้งถึงเวลาที่กำหนดคือ 17.51 น. เราก็โบกธงก่อนร้องเพลงชาติประมาณ 9 นาที เมื่อร้องเพลงชาติทุกคนจะหยุดโบกและลดธงไว้ที่ระดับหน้าอก ครั้นจบเพลงแล้วก็โบกธงต่ออีกประมาณ 30 วินาที ก่อนจะร้องสดุดีมหาราชและสดุดีมหาราชินี และแยกย้ายกันกลับในที่สุด

กลับมาแล้วก็ลองค้นข้อมูลโครงการนี้มาอ่านดู วัตถุประสงค์ของโครงการ "เพื่อให้ทุกคนได้แสดงออกถึงความรัก ความสามัคคี ของคนในชาติ "

ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่ากิจกรรมที่ทำจะช่วยอะไรได้ น่าจะกลับไปหา่สาเหตุว่าทำไมไม่สามัคคีแล้วไปแก้ที่เหตุ ระหว่างนั้นก็นึกถึงโครงการพับนกกระดาษเมื่อปี 47 ไปพลางๆ ด้วย

การดูแลพัดลมซีพียู : อย่าลืมดูความสะอาดของครีบระบายความร้อนด้วย

2009-11-12T09:53:00.007+07:00

ในหน่วยงานมีเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งจะรีสตาร์ทเองวันละ 2-3 ครั้ง ผมไม่แน่ใจว่าสาเหตุมาจากอะไร อาจมาจากไวรัสหรือฮาร์ดแวร์ จึงถอดอุปกรณ์ต่อพ่วงต่างๆ รวมทั้งฮาร์ดดิสก์ด้วยแล้วก็เปิดเครื่องทิ้งไว้ พบว่าอาการก็ยังเหมือนเดิม แต่อย่างน้อยก็ทราบว่าสาเหตุไม่เกี่ยวข้องอุปกรณ์ต่างๆ ที่เราได้ถอดออกไปแล้ว ผมสรุปแบบง่ายๆ ว่าปัญหาคงเกิดจากเมนบอร์ดและเตรียมจัดหาอะไหล่มาเปลี่ยนต่อไป

พอดีพัดลมซีพียูของอีกเครื่องหนึ่งเสีย ผมเลยเอาอะไหล่จากเครื่องแรกไปใช้งาน หลังจากติดตั้งเสร็จแล้วผมลองวัดความร้อนที่ซีพียู ปรากฎว่าพัดลมที่ผมถอดไปใ่ส่นั้นระบายความร้านได้ไม่ดีนัก เมื่อถอดพัดลมมาดูถึงได้เห็นสภาพของครีบระบายความร้อนว่ามีฝุ่นอุดตันเยอะพอสมควร

บรรยายภาพ - ครีบระบายความร้อน ก่อนและหลังทำความสะอาด

ผมทำความสะอาดโดยใช้น้ำล้างและเอาผ้าขัด ผึ่งไว้จนกระทั่งแห้งจึงนำมาติดตั้งใหม่ ปรากฎว่าใช้งานตามเป็นปกติปกติ ทำให้คิดย้อนไปถึงสาเหตุการเสียของเครื่องแรกว่าคงจะเกิดจากพัดลมระบายความร้อนทำงานได้ไม่สมบูรณ์ก็ได้ แต่ที่ผมไม่เอะใจเพราะเห็นว่าพัดลมทำงานปกติอยู่แล้วไม่น่าเกิดปัญหาเรื่องระบายความร้อน ซึ่งจริงๆแล้ว ต้องดูความสะอาดของครีบระบายความร้อนประกอบด้วยว่าอยู่ในสภาพที่เหมาะสมหรือไม่

ฝากไว้ให้คนที่มีปัญหาเครื่องรีสตาร์ทบ่อย ลองตรวจสอบภาพของพัดลมและแผงระบายความร้อนด้วย และสำหรับผู้ที่ใ้ช้งานเครื่องคอมพ์เตอร์ในสภาพที่ฝุ่นมากก็น่าจะถอดครีบระบายความร้อนมาทำสะอาดเป็นระยะๆ ด้วย

บรรยายภาพ - Bios ของเครื่องนี้ใช้วัดอุณหภูมิได้และอุณหภูมิทำงานของซีพียู ไม่ควรเกิน 60 องศาเซลเซียส

สำหรับการวัดความร้อนของซีพียู ทำได้หลายวิธี เมนบอร์ดบางรุ่นมี Bios ที่มีสามารถวัดอุณหภูมิซีพียูและความเร็วรอบของพัดลมได้ ส่วนท่านที่ไม่มีเมนบอร์ดประเภทนี้ขอแนะนำให้โหลดซอพท์แวร์ เช่น Speed Fan มาใช้แทน

เพิ่มเติม
- หลังจากเปลี่ยนพัดลมใหม่แล้วเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องแรกก็ทำงานได้ตามปกติแล้วครับ เกือบซื้อเมนบอร์ดราคาพันกว่าๆ มาทิ้งซะแล้ว

การเดินทางไปชมปราสาทนครวัดและนครธม (แถมท้าย)

2009-10-31T16:35:00.018+07:00

(บทความนี้เป็นตอนที่สี่ ของบทความเรื่อง "การเดินทางไปชมปราสาทนครวัดและนครธม" ซึ่งมีสี่ตอน คือ วันที่หนึ่ง, วันที่สอง, วันที่สาม และ เก็บตก)
ผมขอเก็บตกเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่น่าสนใจจาการเดินทางไปเขมรมาเล่าให้ฟัง
แผนที่การเดินทาง
คลิ๊กทีึ่หมุดเพื่อชมรายละเอียดได้เลยครับ

View AngorWatTrip in a larger map

การศึกษาตามอัธยาศัยที่ประเทศกัมพูชา
ผมบอกกับทุกคนที่ประเทศไทยว่า สิ่งที่ผมประทับใจที่สุดไม่ใช่ปราสาทนครวัด แต่ทึ่งที่คนกัมพูชาใช้ภาษาอังกฤษได้ดี ไม่ใช่แค่ไกด์ พนักงานโรงแรม หรือพนักงานเสิร์ฟเท่านั้น แม้แต่แม่ค้าหรือมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ก็พูดอังกฤษได้ดี บางคนพูดไทยได้อีกต่างหาก พูดได้ดีของผมคือ เขาสามารถสื่อสารกับเราได้รู้เรื่องโดยใช้คำศัพท์ง่ายๆ มาประกอบเป็นวลี

ในช่วงเช้าวันทีสองผมเดินเล่นในเมืองเสียมเรียบ เห็นป้ายประกาศเล็กๆ ติดตามต้นไม้บ้าง เสาไฟฟ้าบ้าง หากเป็นในบ้านเราจะเป็นโฆษณาไฟแนนซ์ หรือเอาบัตรซื้อของมาแลกเป็นเงินสด แต่ที่นั่นต่างกัน ส่วนใหญ่จะเป็นโฆษณาหลักสูตรสอนภาษาอังกฤษ หรือเยอรมันก็มี เป็นหลักสูตรสั้นๆ เกี่ยวกับการเป็นมัคคุเทศน์

นี่เป็นภาพที่ผมถ่ายมาจากห้องเรียนแห่งหนึ่งในหมู่บ้านกลางน้ำกำปงพลุก จะเห็นเขาใช้สัทอักษร(Phonetic) ในการเรียนภาษาอังกฤษด้วย ผมไม่คิดว่าการใช้ Phonetic ในการเรียนภาษาอังกฤษเป็นสิ่งยอดเยี่ยมมากมายอะไร นี่เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาใช้กันทั่วโลก ส่วนที่ประเทศไทยไม่ไ้ด้ใช้เพราะประเทศเราเป็นประเทศพิเศษ เรามีหลักสูตรแบบไทยๆ ที่ไม่จำเป็นต้องเหมือนชาติใดในโลก ส่วนผลจากหลักสูตรก็อย่างที่เห็น เรียนกันเป็นสิบปีกลับพูดภาษาอังกฤษไม่ได้

การทำให้คนครึ่งเมืองเสียมเรียบพูดอังกฤษแบบนี้ได้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา ต้องมีการจัดการอย่างดีพอสมควร นี่คือการเรียนรู้ตามอัธยาศัยที่เห็นผลจริงๆ ในขณะที่ในบ้านเรายังพยามจัดการเรื่องเหล่านี้โดยการออกกฎหมาย ตั้งองค์การ และการปฏิรูปไม่สิ้นสุด

เกี่ยวกับมัคคุเทศน์

มัคคุเทศน์ของเราชื่อ คุณฉาย ครับ หนุ่มวัย 24 ปี บ้านเกิดอยู่ทีจังหวัดกัมโปตแต่มาทำงานที่นี่่หลายปีแล้ว จบการศึกษาปริญญาตรีทางวรรณคดีและกำลังศึกษาในระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยในเมืองเสียมเรียบ

คุณฉายเรียนภาษาไทยระยะเวลาสั้นๆ มาหลายปีจนลืมไปหมดแล้วทำให้เขาก็พูดไทยไม่ได้เลย สองสามวันนี้ผมสอนเขาคำหนึ่งคือคำว่า "ทางนี้ครับ" คำนี้มันพูดบ่อยมาก เขาพูดได้อย่างน้อยสองภาษาคืออังกฤษและสเปนครับ ภาษาอังกฤษนี่เขาใช้ืสื่อสารกับกลุ่มใหญ่ๆ แต่สำหรับคณะเราจากสุรินทร์นี้เขาจะพูดด้วยภาษาเขมร ส่วนสเปนนี่ผมเห็นเขาทักทายกับนักท่องเที่ยวที่เคยเป็นลูกค้าเขาที่ปราสาทตาพรหมแล้วฟังดูไพเราะดีนะ (ผมเคยได้ยินใครพูดภาษานี้มาก่อน)

ไกด์ที่เมืองเสียมเรียบนี่จะมีการขึ้นทะเบียนมีเครื่องแบบเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีส้ม ตรงบ่ามีอาร์มติดด้วย นักท่องเที่ยวเกือบทุกคณะมักจะมีไกด์ไปด้วยเสมอ เมื่อพวกเขาเจอกันก็ทักกันไปมาเหมือนพวกเขาจะรู้ัจักกันไปหมด คำถามที่ได้ยินพวกเขาเขาทักกันคือ "(ลูกทัวร์)กี่คนครับ?" หรือไม่ก็ "คนชาติอะไร?"

คุณฉายมีวิธีนำทัวร์แบบแปลกๆ ดังที่ผมเคยเล่าเรื่องการเดินชมปราสาทในวันที่สอง แกเล่าให้ฟังว่านักเที่ยวที่เขาให้บริการนั้นส่วนใหญ่เป็นชาวตะวันตก มักจะชอบอะไรที่เงียบๆ และเป็นส่วนตัว และมักจะชอบสิ่งที่เขาทำให้

ระหว่างไปเที่ยวที่หมู่บ้านกำปงพลุก เขาก็พาเราไปเที่ยวได้เป็นกลุ่มแรกเพราะเราออกกันตั้งแต่หนึ่งโมงเช้า นักท่องเที่ยวรายอื่นๆ เพิ่งสวนทางกับเราเมื่อเรากำลังออกจากหมู่บ้านแล้ว เขาเล่าให้ฟังว่า การพาคนออกเจ็ดโมงเช้ากับแปดโมงเช้าต่างกันมาก ช่วงเวลาต่างหนึ่งชั่วโมงนี้ไม่ได้หมายความว่าเราจะเที่ยวเสร็จ ทานข้าวเสร็จห่างกันหนึ่งชั่วโมง การพาลูกทัวร์ออกตอนสองโมงเช้าจะต้องมาพบกับความจอแจร่วมกับนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นๆ คนที่ออกสายๆ ก็มีแนวโน้มจะเนือยกว่าปกติ นี่จะทำให้กำหนดการต่างๆ ล่าไปกว่าหนึ่งชั่วโมง

งานแต่งงานของชาวเขมร

ระหว่างออกมาจากนครวัดเห็นคู่บ่าวสาวชาวเขมรแต่งตัวสวยๆ มาถ่ายรูปกันหลายคู่ สอบถามได้ความว่าวันนั้น(24 ต.ค. 52) เป็นวันฤกษ์ดี ชาวบ้านนิยมจัดงานแต่งหลายคู่ ผมนับดูแล้วประมาณ 8 คู่เห็นจะได้

คู่บาวสาวที่ถ่ายรูปเขาจะไม่ได้มาคู่เดี่ยวแต่จะต้องพาเพื่อนบ่าวสาวมาอีกสามคู่ให้ครบตามธรรมเนียม ผมสอบถามเรื่องค่าใช้จ่ายในการแต่งงาน เขาบอกว่าคนที่มีการงานประจำหน่อย ค่าใช้จ่ายน่าจะประมาณนี้
- ค่าสินสอด ประมาณ 5000 ดอลลาร์( 170,000 บาท)
- ค่าเช่าชุดแต่งงาน รวมถึงชุดเพื่อนเจ้าบ่าวสาว ดังที่เราเห็นในวันนี้ จะเหมาตลอดงานในราคา 700 ดอลลาร์(23,800 บาท) รวมทั้งค่าช่างแต่งหน้าตลอดงานด้วย
- เลี้ยงโต๊ะจีน ราคาโต๊ะละ 50-70 ดอลลาร์(1,700-2,380 บาท)
ราคานี้ไม่รวมเครื่องดื่มนะครับ โดยทั่วไปแล้วแขกก็จะใส่ซองช่วยงานเริ่มต้นที่ 20 ดอลลาร์ (680 บาท)

ย้ำนะครับว่าราคานี้สำหรับคนที่มีหน้ามีตาสักหน่อย สำหรับคนในชนบทก็อาจจะไม่ดุเดือดเท่านี้

การเดินทางและรถยนต์
ตลอดสามวันในเขมรเรานั้นคณะเราใช้รถตู้ที่ไกด์เตรียมมา เส้นทางเกือบทั้งหมดอยู่ในขั้นดีมาก ทางหลวงหมายเลข 6 ที่เคยเป็นตำนานให้ใครๆ หลายคนกลับมาเล่าถึงความยากลำบาก ตอนนี้บูรณะมาได้ประมาณปีครึ่งเป็นถนนแบบสองเลนมีไหล่ทางเช่นเดียวกับทางหลวงจังหวัดในบ้านเรา แต่ผิวถนนเขาดีกว่ามาก จากช่องสะงำถึงเสียมเรียบ ระยะทาง 140 กม. ใช้เวลาวิ่งแค่ 2 ชม.เท่านั้น

นี่คือรถตู้ที่เราใช้ เจ้าของเล่าว่าซื้อมาในราคา 10,000 ดอลลาร์ (34,000 บาท)

การแลกเงินและการซื้อของ
ที่เมืองเสียมเรียบสะดวกในการรับเงินดอลลาร์ รีล และบาท ตามลำดับ อัตราแลกเปลียนขณะนั้นคือ 1 บาท ต่อ 125 รีล เมื่อเราดูข่าวอัตราแลกเปลี่ยน จะมีว่าอัตราแลกเปลี่ยนสองค่าคือ ซื้อและขาย ซึ่งผมค่อยเข้าใจเรื่องนี้นักแต่ได้ความกระจ่างเอาในครั้งนี้

สมมติว่าคุณเดินเข้าไปในร้านแลกเงิน คุณแลกเงินมาได้ในอัตรา 1 บาทต่อ 125 รีล ขณะเดินออกมาหน้าร้านคุณเกิดเปลี่ยนใจ กลับไปแลกเงินคืนทั้งหมด คุณจะไม่สามารถแลกได้ในอ้ัตรา 125 รีลต่อ 1 บาทอีกแล้ว คุณอาจจะต้องแลกกลับในราคา 130 รีลต่อ 1 บาทแทน เพราะทางร้านเขาจะกินส่วนต่างทุกครั้งที่คุณแลกด้วย

ในการซื้อของนั้น ผู้ัชายชอบซื้อพวงกุญแจ ผู้หญิงชอบซื้อผ้าพันคอบ้าง ปลอกหมอนบ้าง ส่วนสินค้ายอดฮิตของทั้้งสองเพศคือ เสื้อยืด ราคาตัวละ 40-50 บาท

ในการซื้อของ คนไทยชอบถามราคาเป็นเงินบาทเพื่อสะดวกในการตัดสินใจ หลังจากต่อรองเสร็จตอนจ่ายเงินจะขอจ่ายเป็นเงินรีลเพราะแลกไว้เยอะแล้ว ปรากฎว่าต้องมาต่อรองเรื่องราคาแลกเปลี่ยนกันอีกรอบ เพราะหลายคนๆ ก็คิดว่าการขายเงินกลับเป็นราคาเดียวกับราคาซื้อ หรือบางร้านก็ตั้งราคาแลกกลับเหมือนตามใจตัวเองก็มี

ตอนหลังๆ พวกคนซื้อก็เรียนรู้ว่าหากจะจ่ายเป็นเงินอะไรก็ถามราคาและต่อรองเป็นเงินนั้นให้เสร็จเลย จะทำให้การซื้อขายราบรื่นขึ้น

ขั้นตอนการผ่านพรมแดน

การเข้าออกด่านตรวจคนเข้าเมืองไม่ยากอย่างที่คิดครับ สิ่งแรกที่คุณควรรู้จักคือ วีซ่า(VISA) คือหลักฐานอนุญาตให้เข้าประเทศ โดยทั่วไปเป็นตราประทับ แต่ของประเทศเขมรเขาเป็นสติ๊กเกอร์ การขอวีซ่าสามารถขอได้ที่สถานกงสุลของประเทศนั้นๆ หรือบางประเทศก็อนุญาตให้เราไปขอที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองได้เรียกว่าการขอแบบ on arrival

ประเทศไทยมีข้อตกลงกับหลายประเทศเรื่องการยกเว้นขอวีซ่า เช่น ลาว ,เวียดนาม ,มาเลเซีย ,สิงค์โปร์ เป็นต้น

การขอวีซ่าเข้าประเทศกัมพูชา จะมีแบบฟอร์มเรียกว่า Visa Application Form คุณต้องกรอกใบนี้ แนบรูปถ่ายหนึ่งนิ้วหนึ่งรูปพร้อมเงินอีก 900 บาท สำหรับวิซ่าประเภทนักท่องเที่ยว มีอายุ 30 วัน เสียดายไทยยังไม่มีข้อตกลงเรื่องการยกเว้นวีซ่า หากดำเนินการเรียบร้อยจะประหยัดค่าใช้จ่ายไปได้เยอะเลย

สำหรับขั้นตอนการผ่านด่านขาไปมีดังนี้
1. กรอกใบ ตม.6 ทางฝั่งไทย เพื่อให้เจ้าหน้าที่ประทับตราออก
2. ขอ VISA จากทางฝั่งเขมร
3. เมื่อได้ VISA แล้วก็ กรอกใบผ่าน(คล้าย ตม.6 ของเรา) เพื่อให้ ตม.เขมร ประทับตราเข้าประเทศให้

สำหรับขากลับ ก็ย้อนมาทำขั้นตอนที่ 3 และ 1 ตามลำดับ

อาหารการกิน
ส่วนมากเรารับประทานอาหารแบบบุฟเฟต์ที่โรงแรม มีสองสามร้านที่น่าประท้บใจขอมาเล่าให้ฟัง

ร้านแรกชื่อ รุมดูล อังกอร์(ดอกลำดวนนครวัด) ร้านนี้เป็นร้านโชว์อาหารแบบเขมรครับ อาหารก็มีทั้งผัดและแกงคล้ายๆ บ้านเรา จำได้ว่าผัดนี่เนื้อหั่นชิ้นใหญ่มากๆ

เมนูที่จำได้ดีคือ ผัดผักบุ้งไฟแดง มาตอนที่เรากำลังจะกลับแล้ว เสิร์ฟหลังผลไม้ซะด้วยซ้ำ ทั้้งคณะเลยเวียนกันตักใส่จานกันให้รีบๆ หมดไป จานนี้แทนที่จะผัดกับน้ำมันหอยแบบบ้านเรา เขากลับเอาซอสพริกมาผัดครับ หลายคนชิมแล้วก็บอกรวมๆ ถึงอาหารเขมรว่า ก็คล้ายกับอาหารบ้านเรา แต่จะอร่อยแปลกๆ เพราะเครื่องปรุงบางอย่างจะต่างกัน

ที่ร้านผมลองอ่านเมนูเล่นๆ อาหารจานเดียวพื้นๆ เช่น ข้าวไข่เจียว ราคาจะเริ่มต้นที่ 3 ดอลลาร์ พวกแกง ผัด เป็นจานก็จะเริ่มที่ 4 ่ดอลลาร์

อีกร้านคือร้านอาหารจีนชื่อ Red Shoes เราทานมื้อเย็นของวันที่สองของร้านนี้ ก็เป็นอาหารจีนเหมือนที่เราไปทานตามภัตตาคารในบ้านเรา สำหรับผมนานๆ ทานทีรสชาติก็ใช้ได้ แต่สำหรับหลายๆ คนอาจจะมันและเลี่ยนกระมัง เลยต้องขอพริกน้ำปลามาเพิ่ม

เมนูพิเศษคือเนื้อจรเข้ครับ เขาทำมาเป็นเนื้อกะทะร้อน ลองทานดูรสชาติคล้ายเนื้อไก่ครับ แต่ทานนิดๆ หน่อยพอรู้รสชาติไม่กล้าทานเยอะ

สิ่งที่ผมไม่ประทับใจอย่างยิ่งเกี่ยวกับเรื่องอาหารในเขมรคือคือไม่ได้ให้บริการน้ำดื่มฟรีๆ เหมือนบ้านเรา บางร้านจะแจกน้ำดื่มมาแค่สองขวดสำหรับทั้งคณะ ในบางร้านแม้ว่าอาหารจะเป็บแบบบุฟเฟต์แต่ก็ต้องซื้อน้ำดื่มเอง

โรงแรมที่พัก

เราพักกันที่โรงแรมริเวียราอังกอร์ กลางเมืองเสียมเรียบ เป็นโรงแรมระดับสามดาวมาตรฐานเดียวกับที่หน่วยงานราชการจัดให้ตอนที่เราไปประชุมนั่นแหล่ะครับ ตอนเช้าก็มีอาหารเช้าด้วย ห้องหนึ่งพักได้ละสองคน ส่วนราคานี่ไม่แน่ใจ คาดว่าน่าจะอยู่ที่ 15-40 เหรียญต่อห้องต่อวัน ขึ้นกับว่าซื้อโดยใคร ช่วงไหนของปี

การอ่านภาษาเขมร
แม้ว่าผมจะอ่านภาษาเขมรได้บ้าง แต่เอาเข้าจริงๆ การอ่านป้ายต่างๆ ก็ยากพอสมควร เพราะเขามักจะเขียนป้ายด้วยตัวเขียนที่เรียกว่าตัวโมล ขณะที่ตามหนังสือทั่วไปจะพิมพ์ด้วยตัวเจรียง กลับมา่น่าต้องฝึุกอ่านตัวโมลเยอะๆ หน่อย

การเดินทางไปชมปราสาทนครวัดและนครธม วันที่ 3/3

2009-10-30T12:51:00.008+07:00

สำหรับวันสุดท้ายของการเดินทาง คณะของเราเดินทางไปชมความเป็นอยู่ของชาวบ้านบริเวณริมทะเลสาปเขมร ทะเลสาปแห่งนี้เป็นแหล่งน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ฤดูน้ำหลากมีพื้นที่ถึง 12,000 ตร.กม. แต่ในฤดูแล้งเหลื้อพื้นที่เพียง 2,500 ตร.กม.เท่านั้น ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านที่อยู่อาศัยบริเวณริมทะเลสาปต้องปรับตัวให้สามารถอยู่ได้ทั้งในสภาวะน้ำแห้งและน้ำหลาก

ชมชีวิตของชาวเขมรริมทะเลสาป
พวกเราเดินทางออกจากที่พักตั้งแต่ 07.00 น. หมู่บ้านที่เราเดินทางไปชมชื่อหมู่บ้าน"กำปงพลุก" อยู่ทางห่างไปทางทิศใต้ของเสียมเรียบ 16 กม. โดยเดินทางไปตามทางหลวงหมายเลข 6 จากนั้นแยกออกมาจากถนนใหญ่ประมาณ 4-5 กม. สภาพหมู่บ้านช่วงใกล้ท่าเรือนั้นเป็นหมู่บ้านชนบทมากๆ ถนนเป็นถนนดินธรรมดา(ไม่ใช่ลูกรัง) ชาวบ้านก็ปลูกบ้านไม้ หน้าบ้านมีคอกวัวบ้าง หมูบ้าง คล้ายภาพที่ผมเคยเห็นตอนเด็กๆ

จากนั้นคณะเราก็ลงเรือเมื่อไปชมหมู่บ้านกลางน้ำที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 3 กม. เห็นจะได้ ตามทางที่เราไปจะเห็นแนวต้นไม้จมอยู่ในน้ำ แนวนั้นคือเส้นทางสัญจรในช่วงฤดแล้งที่สามารถเดินทางโดยใช้รถมอเตอร์ไซต์ไปมาได้ ครั้งพอถึงฤดูน้ำหลากน้ำจะท่วมเส้นทางและไร่นาจนหมด ชาวบ้านก็ต้องใช้เรือในการเดินทางแทน

เรือที่เรานั้นนั้นจากจุเต็มที่อาจจะได้ถึง 25 คน มีเสื้อชูชีพครบถ้วน คนขับเรือเป็นหนุ่มน้อยวัย 15-16 ปี สองคนช่วยกันขับ คนหนึ่งคุมพวงมาลัยขณะที่อีกคนดูแลความเรียบร้อยทั่วไปและคอยช่วยคัดหัวเรือตอนที่เรือเลี้ยว ผมคุยเล่นกับแกดูแล้วทราบว่าไม่ได้เรียนหนังสือเลย ฐานะทางบ้านยากจนเลยต้องทำงานตั้งแต่เด็ก

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงพวกเราก็ถึงหมู่บ้านกำปงพลุก แรกที่เห็นผมนึกหนึ่งชุมชนคลองโคน จ.สมุทรสงคราม แต่ต่างกันที่คลองโคนนั้นบ้านถูกปลูกอยู่ริมน้ำเรียงรายไปแต่ที่นี่บ้านอยู่กลางน้ำเลย เห็นมีกิจกรรมหลายๆ อย่างที่คิดว่าไม่น่าทำได้ เช่นเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ใต้ถุนบ้าน เป็นต้น ปีหนึ่งๆ พวกเขาจะใช้ชีวิตแบบนี้หลายเดือน

คนข้บเรือบอกว่าระดับน้ำขณะนี้สูงประมาณสองเมตรครึ่ง หากรวมกับความสูงของบ้านที่อยู่เหนือน้ำประมาณสามเมตรแล้วในฤดูแล้งบ้านเหล่านี้จะสูงจากพื้นดินเกือบ 6 เมตร

เรือของเราขับผ่านหมู่บ้านไปชมเวิ้งทะเลาและวนกลับมาอีกรอบ ตอนขากลับพวกเราพากันแวะที่วัดเพื่อถวายปัจจัยให้กับหลวงพ่อและเดินเล่นบริเวณนั้นด้วย บริเวณวัดเป็นสถานที่แห่งเดียวเท่าที่ผมเห็นที่มีพื้นดิน จริงๆ แล้วจะเรียกว่าดินก็คงไม่ถูกต้อง เรียกว่าพื้นทรายจะเหมาะกว่า แต่การเอาทรายมาถมเช่นนี้ทำให้น้ำจากข้างล่างซึมขึ้นมาได้ ทำให้เวลาที่เราเดินจะรู้สึุกแฉะๆ เหมือนกับเดินบนพื้นทรายหลังจากฝนตกใหม่

วันที่เราแวะเยี่ยมไปเป็นวันอาทิตย์ โรงเรียนที่้ตั้งอยู่หลังวัดจึงไม่มีนักเรียนแต่ก็มีเด็กหลายคนพากันมาเล่นที่ลานวัดแทน

ในบริเวณวัดมีโรงผลิตน้ำสะอาดอยู่ด้วย ในหมู่บ้านนี้เขามีน้ำประชาใช้กันแล้ว โดยระบบประปานี้มีองค์กรเอกชนมาติดตั้งให้และเสียค่าบำรุงเป็นรายเดือน คนขับเรือบอกว่าชาวบ้านก็ไม่ค่อยนิยมใช้นักเพราะเคยชินกับการใช้น้ำจากทะเลสาป หากมีเหตุต้องใช้น้ำสะอาดในบางเรื่องเช่นการซักเสื้อผ้า เขาก็จะพายเรือไปซักผ้าที่นอกหมู่บ้าน ส่วนน้ำดื่มนั้นเขาซื้อเป็นถังแบบ 20 ลิตรแบบที่เราๆ ใช้กันทั่วไป ระหว่างการชมหมู่บ้านก็เห็นชาวบ้านหลายๆ คนพากันเอาถังใส่เรือมาซื้อน้ำดื่มด้วย

เรามาขึ้นฝั่งเมื่อเวลาประมาณ 11.00 น. ก่อนจะย้อนกลับมาเืมืองเสียมเรียบเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน

การเดินทางกลับ (เสียมเรียบ-ช่องสะงำ)
ขากลับก็เส้นทางเดียวกับขามา ระหว่างทางเราก็แวะซื้อของฝากติดไม้ติดมือเป็นน้ำตาลมะพร้าวที่ห่อใบตอง ไกด์ก็แนะนำว่า อย่าไปซื้อบริเวณที่มีร้านอยู่รวมกันและมีเด็กขายของอยู่เยอะๆ เพราะเด็กเหล่านั้นมักจะตื้อจนรำคาญ พวกเราเลือกแวะซื้อที่ร้านเล็กๆ แห่งหนึ่งแทน

ร้านเหล่านี้กระจายทั่วไปริมถนนช่วงออกจากเมืองเสียมเรียบ ส่วนใหญ่เขาก็จะเอากะทะเคี่ยวน้ำตาลมาวางอยู่ใกล้กัับแผงขายของเลย นอกจากน้ำตาลมะพร้าวแล้วเขาก็จะมีัของที่ระลึกอื่นๆ เช่น พานที่ทำจากกะลา ,ตะกร้าหวาย เป็นต้น

ในที่สุึดเราก็เดินทางถึงด่านช่องสะงำโดยสวัสดิภาพ โดยออกเดินทางจากเสียมเรียบเมื่อประมาณ 14.00 น. และึถึงช่องสะงำเมื่อ 16.00 น. ใช้เวลาเพียง 2 ชม. รวมทั้งแวะซื้อของที่ระลึกช่วงสั้นๆ ด้วย

เพิ่มเติม
- ชมภาพถ่ายได้ที่นี่