WORD - PLAY

Wkrótce zmiana nazwy bloga...

2014-01-20T14:54:00.004-08:00

Stałym bywalcom dziękuję za odwiedziny :)

Wkrótce zmieniam nazwę bloga na

wordplay-nojcynka.blogspot.com

Zapraszam!

Spoczynek w Duchu Świętym....

2014-01-20T02:05:00.002-08:00

A myślałam, że mało mnie rzeczy zaskoczy, bo w mszach o uzdrowienie, spotkaniach charyzmatycznych biorę często udział.... Dostałam od Boga wiele szczególnych łask, ale jeśli chodzi o spoczynek w Duchu Świętym, to myślałam, że ja tak twardo stąpam po ziemi, że mi się to nie przytrafi... a tu masz! Całkiem niespodziewanie, "poleciałam"... jakkolwiek z mojej perspektywy to nie był to upadek, a raczej "duchowe latanie" :) ogromna lekkość... i uczucie, że to sami aniołowie łapią mnie, żeby delikatnie złożyć mnie w ramionach Jezusa... To ogarniające poczucie wewnętrznego spokoju, miłości, radości... przedsmak nieba po prostu! Chciałoby się tak pozostać... w tym błogostanie, bez poczucia ciała, a jednak z zachowaniem pełni świadomości zmysłów! Co dla mnie najważniejsze, to, że w duchu i w sercu byłam pogodzona ze wszystkimi, którzy mnie w jakikolwiek sposób zranili obmową, oszczerstwem itd., Gdyby byli obok, to z chęcią przytuliłabym wszystkich, żeby obdarować każdego choć cząstką tej miłości, którą sama dostałam....

Taki pokój, radość, miłość może tylko Bóg dać...

Przyszły mi na myśl słowa z Pisma Świętego zaraz po "przebudzeniu" i wstaniu... "przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni jesteście, a ja was pokrzepię" i "aniołom swoim dał przykaz, aby cię strzegli na wszystkich Twych drogach"...

Nigdy nie myślałam, że "upadek" na kamienną posadzkę może być nieodczuwalny, tak łagodny, delikatny, jakby się spoczywało w najdelikatniejszych dłoniach... bez odczuwania... ale z drugiej strony ze wzmożonym odczuwaniem.

Niedawno spotkałam ludzi żyjących z ogromną pustką wewnętrzną... chcących zaspokoić tę pustkę tylko alkoholem, imprezą, seksem, pracą i wszystkimi tylko ziemskimi rzeczami. Skutek jest taki, że są w depresji, żyją bez nadziei, w ogromnym bólu wewnętrznym... Chciałabym, żeby tacy ludzie doznali tej wielkiej łaski zjednoczenia z Bogiem, żeby zostali wypełnieni Duchem Świętym, uzdrowieni ze swoich zranień... żeby w końcu poczuli, co to znaczy żyć pełnią życia , wypełnieni tym ogromnym wewnętrznym spokojem i radością... odpocznieniem - jednym słowem.

Tak trochę lirycznie na zakończenie :)

Renato Zero - Il cielo

Se non riprendi un barattolo di vernice insieme a me
e ricominciamo a dipingere questo mondo grigio
questo mondo così stanco,
dell'amore che vuoi,
dell'amicizia che rincorri da sempre.
Dipingiamolo di noi,
di noi zerofolli,
di noi zeromatti,
a noi che basta un sorriso, una stretta di mano

I kilka linków dla tych, którzy mało wiedzą o spoczynku w Duchu Świętym...
(dołączę wieczorkiem :)

Każda historia ma swój koniec... ale każdy koniec jest nowym początkiem !!! :)

2014-01-07T01:07:00.001-08:00

Kuchnia poświąteczna...:)

2014-01-05T06:23:00.002-08:00

Na pierwszym planie koreczki z cukinii z mozarellą i suszonymi pomidorami w oleju. Do dekoracji oczywiście bazylia . Goście byli zachwyceni :)

Prosciutto e melone... na liściach szpinaku z przyprażonymi delikatnie orzeszkami pinii.

Nie trzeba wspominać o konieczności dodania oliwy, czy odrobiny soku z cytryny.

Dekorację można wyczarować przy użyciu sosu balsamicznego. Sama się nie

spodziewałam , że będzie tak dobre!

Krem z dyni, z sokiem z pomarańczy, świeżym imbirem i płatkami migdałów . Do dekoracji mięta i kandyzowana pomarańcza.

Inne słowa niepotrzebne....

2014-01-02T16:34:00.002-08:00

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło...

2013-12-21T07:12:00.000-08:00

Izajasz, 9,1

Myśl na dziś... znacząca i odpowiednia.

2013-11-04T13:28:00.004-08:00

Toteż teraz, co się tyczy tej sprawy, powiadam wam: Odstąpcie od tych ludzi i zaniechajcie ich; jeśli bowiem to postanowienie albo ta sprawa jest z ludzi, wniwecz się obróci; jeśli jednak jest z Boga, nie zdołacie ich zniszczyć, a przy tym mogłoby się okazać, że walczycie z Bogiem. (Dzieje Apost. 5:38-39

Ciemno wszędzie, głucho wszędzie....

2013-11-02T16:16:00.003-07:00

W kontekście obecnych dni i polskiej tradycji i kultury... ten tekst tu po prostu pasuje. Musiałam go przytoczyć :)

KONRAD
(po długim milczeniu)
Samotność - cóż po ludziach, czym śpiewak dla ludzi?
Gdzie człowiek, co z mej pieśni całą myśl wysłucha,
Obejmie okiem wszystkie promienie jej ducha?
Nieszczęsny, kto dla ludzi głos i język trudzi:
Język kłamie głosowi, a głos myślom kłamie;
Myśl z duszy leci bystro, nim się w słowach złamie,
A słowa myśl pochłoną i tak drżą nad myślą,
Jak ziemia nad połkniętą, niewidzialną rzeką.
Z drżenia ziemi czyż ludzie głąb nurtów dociek,
Gdzie pędzi, czy się domyślą? -

Uczucie krąży w duszy, rozpala się, żarzy,
Jak krew po swych głębokich, niewidomych cieśniach;
Ile krwi tylko ludzie widzą w mojej twarzy,
Tyle tylko z mych uczuć dostrzegą w mych pieśniach,

Pieśni ma, tyś jest gwiazdą za granicą świata!
I wzrok ziemski, do ciebie wysłany za gońca,
Choć szklanne weźmie skrzydła, ciebie nie dolata,
Tylko o twoję mleczną drogę się uderzy;
Domyśla się, że to słońca,
Lecz ich nie zliczy, nie zmierzy.

Wam, pieśni, ludzkie oczy, uszy niepotrzebne; -
Płyńcie w duszy mej wnętrznościach,
Świećcie na jej wysokościach,
Jak strumienie podziemne, jak gwiazdy nadniebne.

Ty Boże, ty naturo! dajcie posłuchanie. -
Godna to was muzyka i godne śpiewanie. -
Ja mistrz!
Ja mistrz wyciągam dłonie!
Wyciągam aż w niebiosa i kładę me dłonie
Na gwiazdach jak na szklannych harmoniki kręgach.
To nagłym, to wolnym ruchem,
Kręcę gwiazdy moim duchem.
Milijon tonów płynie; w tonów milijonie
Każdy ton ja dobyłem, wiem o każdym tonie;
Zgadzam je, dzielę i łączę,
I w tęcze, i w akordy, i we strofy plączę,
Rozlewam je we dźwiękach i w błyskawic wstęgach. -

Odjąłem ręce, wzniosłem nad świata krawędzie,
I kręgi harmoniki wstrzymały się w pędzie.
Sam śpiewam, słyszę me śpiewy –

Długie, przeciągłe jak wichru powiewy,
Przewiewają ludzkiego rodu całe tonie,
Jęczą żalem, ryczą burzą,
I wieki im głucho wtórzą;
A każdy dźwięk ten razem gra i płonie,
Mam go w uchu, mam go w oku,
Jak wiatr, gdy fale kołysze,
Po świstach lot jego słyszę,
Widzę go w szacie obłoku.

Boga, natury godne takie pienie!
Pieśń to wielka, pieśń-tworzenie.
Taka pieśń jest siła, dzielność,
Taka pieśń jest nieśmiertelność!
Ja czuję nieśmiertelność, nieśmiertelność tworzę,
Cóż Ty większego mogłeś zrobić - Boże?
Patrz, jak te myśli dobywam sam z siebie,
Wcielam w słowa, one lecą,
Rozsypują się po niebie,
Toczą się, grają i świecą;
Już dalekie, czuję jeszcze,
Ich wdziękami się lubuję,
Ich okrągłość dłonią czuję,
Ich ruch myślą odgaduję:
Kocham was, me dzieci wieszcze!
Myśli moje! gwiazdy moje!
Czucia moje! wichry moje!
W pośrodku was jak ojciec wśród rodziny stoję,
Wy wszystkie moje!

Depcę was, wszyscy poeci,
Wszyscy mędrce i proroki,
Których wielbił świat szeroki.
Gdyby chodzili dotąd śród swych dusznych dzieci,
Gdyby wszystkie pochwały i wszystkie oklaski
Słyszeli, czuli i za słuszne znali,
I wszystkie sławy każdodziennej blaski
Promieniami na wieńcach swoich zapalali,
Z całą pochwał muzyką i wieńców ozdobą,
Zebraną z wieków tyla i z pokoleń tyla,

Nie czuliby własnego szczęścia, własnej mocy,
Jak ja dziś czuję w tej samotnej nocy:
Kiedy sam śpiewam w sobie,
Śpiewam samemu sobie.
Tak! - czuły jestem, silny jestem i rozumny. -
Nigdym nie czuł, jak w tej chwili -
Dziś mój zenit, moc moja dzisiaj się przesili,
Dziś poznam, czym najwyższy, czylim tylko dumny;
Dziś jest chwila przeznaczona,
Dziś najsilniej wytęzę duszy mej ramiona -
To jest chwila Samsona,
Kiedy więzień i ślepy dumał u kolumny.
Zrzucę ciało i tylko jak duch wezmę pióra -
Potrzeba mi lotu,
Wylecę z planet i gwiazd kołowrotu,
Tam dojdę, gdzie graniczą Stwórca i natura.

I mam je, mam je, mam - tych skrzydeł dwoje;
Wystarczą:- od zachodu na wschód je rozszerzę,
Lewym o przeszłość, prawym o przyszłość uderzę.
I dojdę po promieniach uczucia - do Ciebie!
I zajrzę w uczucia Twoje,
O Ty! o którym mówią, że czujesz na niebie.
Jam tu, jam przybył, widzisz, jaka ma potęga,
Aż tu moje skrzydło sięga.
Lecz jestem człowiek, i tam, na ziemi me ciało;
Kochałem tam, w ojczyźnie, serce me zostało, -

Ale ta miłość moja na świecie,
Ta miłość nie na jednym spoczęła człowieku
Jak owad na róży kwiecie:
Nie najednej rodzinie, nie na jednym wieku.
Ja kocham cały naród! - objąłem w ramiona
Wszystkie przeszłe i przyszłe jego pokolenia,
Przycisnąłem tu do łona,
Jak przyjaciel, kochanek, małżonek, jak ojciec:
Chcę go dźwignąć, uszczęśliwić,
Chcę nim cały świat zadziwić,
Nie mam sposobu i tu przyszedłem go dociec.
Przyszedłem zbrojny całą myśli władzą,
Tej myśli, co niebiosom Twe gromy wydarła,
Śledziła chód Twych planet, głąb morza rozwarła -
Mam więcej, tę Moc, której ludzie nie nadadzą,
Mam to uczucie, co się samo w sobie chowa
Jak wulkan, tylko dymi niekiedy przez słowa.

I Mocy tej nie wziąłem z drzewa edeńskiego,
Z owocu wiadomości złego i dobrego;
Nie z ksiąg ani z opowiadań,
Ani z rozwiązania zadań,
Ani z czarodziejskich badań.
Jam się twórcą urodził:
Stamtąd przyszły siły moje,
Skąd do Ciebie przyszły Twoje,
Boś i Ty po nie nie chodził:
Masz, nie boisz się stracić; i ja się nie boję.
Czyś Ty mi dał, czy wziąłem, skąd i Ty masz - oko
Bystre, potężne: w chwilach mej siły - wysoko
Kiedy na chmur spójrzę szlaki
I wędrowne słyszę ptaki,
Żeglujące na ledwie dostrzeżonym skrzydle;
Zechcę i wnet je okiem zatrzymam jak w sidle -
Stado pieśń żałośną dzwoni,
Lecz póki ich nie puszczę, Twój wiatr ich niezgoni.
Kiedy spójrzę w kometę z całą mocą duszy,
Dopóki na nią patrzę, z miejsca się nie ruszy.
Tylko ludzie skazitelni,
Marni, ale nieśmiertelni,
Nie służą mi, nie znają - nie znają nas obu,
Mnie i Ciebie.
Ja na nich szukam sposobu
Tu, w niebie.
Tę władzę, którą mam nad przyrodzeniem,
Chcę wywrzeć na ludzkie dusze,
Jak ptaki i jak gwiazdy rządzę mym skinieniem,
Tak bliźnich rozrządzać muszę.
Nie bronią - broń broń odbije,
Nie pieśniami - długo rosną,
Nie nauką - prędko gnije,
Nie cudami - to zbyt głośno.
Chcę czuciem rządzić, które jest we mnie;
Rządzić jak Ty wszystkimi zawsze i tajemnie:
Co ja zechcę, niech wnet zgadną,
Spełnią,tym się uszczęśliwią,
A jeżeli się sprzeciwią,
Niechaj cierpią i przepadną.
Niech ludzie będą dla mnie jak myśli i słowa,
Z których, gdy zechcę, pieśni wiąże się budowa; -
Mówią, że Ty tak władasz!
Wiesz, żem myśli nie popsuł, mowy nie umorzył;
Jeśli mnie nad duszami równą władzę nadasz,
Ja bym mój naród jak pieśń żywą stworzył,
I większe niżli Ty zrobiłbym dziwo,
Zanuciłbym pieśń szczęśliwą!

Daj mi rząd dusz! - Tak gardzę tą martwą budową,
Którą gmin światem zowie i przywykł ją chwalić,
Żem nie próbował dotąd, czyli moje słowo
Nie mogłoby jej wnet zwalić.
Lecz czuję w sobie, że gdybym mą wolę
Ścisnął, natężył i razem wyświecił,
Może bym sto gwiazd zgasił, a drugie sto wzniecił -
Bo jestem nieśmiertelny! i w stworzenia kole
Są inni nieśmiertelni; - wyższych nie spotkałem. -
Najwyższy na niebiosach! - Ciebie tu szukałem,
Ja najwyższy z czujących na ziemnym padole.
Nie spotkałem Cię dotąd - żeś Ty jest, zgaduję;
Niech Cię spotkam i niechaj Twą wyższość uczuję -
Ja chcę władzy, daj mi ją, lub wskaż do niej drogę!
O prorokach, dusz władcach, że byli, słyszałem,
I wierzę; lecz co oni mogli, to ja mogę,
Ja chcę mieć władzę, jaką Ty posiadasz,
Ja chcę duszami władać, jak Ty nimi władasz.
(Długie milczenie)
(z ironią)
Milczysz, milczysz! wiem teraz, jam Cię teraz zbadał,
Zrozumiałem, coś Ty jest i jakeś Ty władał. -
Kłamca, kto Ciebie nazywał miłością,
Ty jesteś tylko mądrością.
Ludzie myślą, nie sercem, Twych dróg się dowiedzą;
Myślą, nie sercem, składy broni Twej wyśledzą -
Ten tylko, kto się wrył w księgi,
W metal, w liczbę, w trupie ciało,
Temu się tylko udało
Przywłaszczyć część Twej potęgi.
Znajdzie truciznę, proch, parę,
Znajdzie blaski, dymy, huki,
Znajdzie prawność, i złą wiarę
Na mędrki i na nieuki.
Myślom oddałeś świata użycie,
Serca zostawiasz na wiecznej pokucie,
Dałeś mnie najkrótsze życie
I najmocniejsze uczucie. -

(Milczenie)

Czym jest me czucie?
Ach, iskrą tylko!
Czym jest me życie?
Ach, jedną chwilką!
Lecz te, co jutro rykną, czym są dzisiaj gromy?

Iskrą tylko.
Czym jest wieków ciąg cały, mnie z dziejów wiadomy?
Jedną chwilką.
Z czego wychodzi cały człowiek, mały światek?
Z iskry tylko.
Czym jest śmierć, co rozprószy myśli mych dostatek?
Jedną chwilką.
Czym był On, póki światy trzymał w swoim łonie?
Iskrą tylko.
Czym będzie wieczność świata, gdy On go pochłonie?
Jedną chwilką.

Inteligencja = rozum + emocje... i nie inaczej !

2013-10-17T03:53:00.001-07:00

ROZUM BEZ EMOCJI ? ! ?

Elzbieta Kołakowska

Pojecie inteligencji, pochodzące od łacińskiego słowa intelligentia – pojętność, zrobiło w XX wieku ogromna karierę. Mamy inteligentnych ludzi, prowadzących inteligentne rozmowy, mówimy o wrodzonej inteligencji naszych dzieci, a ostatnio naszym życiem coraz częściej kierują inteligentne maszyny.

W życiu społecznym na dobre już utarły się takie określenia jak inteligencja pracująca, zawodowa, techniczna lub twórcza. Inteligent to człowiek wykształcony, należący do warstwy społecznej określanej jako inteligencja. Mamy też intelektualizm, czyli pogląd teoriopoznawczy przypisujący intelektowi podstawowe lub wyłączne znaczenie w procesie poznania. Niewątpliwie też z duma stwierdzamy, ze każde następne pokolenie jest inteligentniejsze, mądrzejsze, szybciej i łatwiej przyswajające sobie wiedze, konieczna do inteligentnego funkcjonowania w dzisiejszym świecie.

Ale to tylko jedna strona medalu. Jednocześnie bowiem z niepokojem obserwujemy wzrastająca liczbę samobójstw, chorób psychicznych, rozwodów, niechcianych dzieci, gangów, sekt i zbrodni. Coraz częściej też dowiadujemy sie, iż patologie te są udziałem ludzi inteligentnych, tak jakby inteligencja coraz mniej miała wspólnego ze zdroworozsądkową ocena i przystosowaniem społecznym.

Oczywiście przyczyn tego stany rzeczy należy upatrywać w wielu bardzo rożnych okolicznościach, którymi tu nie będę sie zajmowała. Chciałam jednak zwrócić Czytelnikowi uwagę na, zaproponowane ostatnio przez psychologów amerykańskich, nowe spojrzenie na inteligencje, które w jakimś sensie rzuca tez nowe światło na powyższe problemy.

Do niedawna psychologia traktowała inteligencje jako zespól zdolności umysłowych umożliwiających człowiekowi sprawne korzystanie z nabytej wiedzy. Bardziej współczesne definicje mówiły o inteligencji jako wieloczynnikowej sprawności umysłowej przejawiającej sie w zdolności myślenia problemowego, a w tym także zapamiętywania, rozumienia znaczenia slow, wykonywania podstawowych działań matematycznych, uchwycania stosunków miedzy treścią spostrzeżeń wzrokowych i ich ułożeniem w przestrzeni, itd.

Nie wdając sie w szczegóły, bardzo ogólnie można powiedzieć, iż inteligencje pojmowano jako zdolność rozumienia "w ogóle", z naciskiem na zdolności logicznego myślenia.

Stworzono też wskaźnik badania inteligencji, czyli ilorazu inteligencji /IQ/. Wszystkie testy psychologiczne do badania IQ pozwalają na ogólną orientację co do sprawności intelektualnej danej osoby. Mówiąc inaczej testy te badają intelektualne procesy myślenia z pominięciem emocji. A wiec iloraz inteligencji nic nie mówi o emocjonalnym funkcjonowaniu jednostki, ani o wpływie emocji na ogólne, w tym inteligentne jej funkcjonowanie. A przecież ten wpływ jest ogromny.

Przez dziesięciolecia psychologia (a także filozofia) podzieliła sztucznie człowieka na istotę rozumną i emocjonalną, w badaniu inteligencji koncentrując się wyłącznie na tym pierwszym. "Serce i rozum" stały się odseparowanymi wyznacznikami ludzkiego funkcjonowania. Jednocześnie jednak, a może właśnie na skutek tego, postulat kierowania się wyłącznie rozumem stał sie sztandarowym hasłem współczesnego człowieka zachodniej kultury, z opłakanymi nieraz skutkami.

Pod naciskiem przeróżnych filozoficzno-psychologicznych teorii głoszących pochwale rozumu, a także praktycznych wymagań stawianych przez naukowo-techniczną cywilizacje, współczesny, inteligentny człowiek zaczął wypierać sie swoich emocji jako reakcji niższego rzędu, zaniedbując je, a w konsekwencji stając się bardzo racjonalnym i logicznym, lecz często nieszczęśliwym, albo ograniczonym emocjonalnie, czy tez po prostu nieżyciowym. Istnieją też takie sytuacje, gdy inteligentny człowiek na skutek nieumiejętności radzenia sobie z emocjami osiąga słabe wyniki np. w nauce, czy pracy.

Oczywiście emocje mają wpływ na skuteczność wszelkiego myślenia i udowadnia to sama struktura naszego układu nerwowego. Okazuje się bowiem, iż anatomicznie istnieją w naszym mózgu struktury, będące emocjonalnym mózgiem, połączone funkcjonalnie z kora mózgowa, czyli naszym mózgiem racjonalnym. Dzisiejsi psychologowie twierdzą, iż od funkcjonalnej równowagi miedzy nimi zależy nasze powodzenie w życiu, gdyż każdy z nich jest tak samo ważny dla naszego rozwoju i zachowania.

Sam intelekt nie wystarcza byśmy w pełni mogli wykorzystać nasze potencjalne możliwości.

Emocjonalny mózg może działać niezależnie od mózgu racjonalnego, przechowuje nasza emocjonalna pamięć nierzadko bez żadnego udziału naszej świadomości. Mózg emocjonalny rozwija sie szczególnie szybko w pierwszych dwóch latach życia człowieka. Emocjonalna sytuacja dziecka w tym okresie ma zasadniczy wpływ na jego rozwój, a przechowywane z tego okresu zachowania emocjonalne, choć nie ujęte jeszcze w słowa, staja się szkicem schematu emocjonalnego funkcjonowania u dorosłego człowieka. Deprawacja emocjonalna w okresie wczesnego dzieciństwa powoduje funkcjonalny niedorozwój mózgu emocjonalnego i ogranicza skuteczność i elastyczność połączeń miedzy nim, a mózgiem racjonalnym.

Naukowcy twierdza, iż tradycyjny iloraz inteligencji, wyznaczany przez badanie głownie uzdolnień językowych i matematycznych, określa tylko 20% czynników, które decydują o naszym sukcesie w życiu. Pozostałe związane są z inteligencja emocjonalna.

Traktowanie chłodnych i beznamiętnych procesów analizy i syntezy jako wyznacznika inteligencji człowieka nie da sie juz pogodzić z faktami anatomicznymi i fizjologicznymi, ale też z najzwyklejszą obserwacją.

Inteligencja emocjonalna związana jest, a często wręcz utożsamiana, z tzw. inteligencja społeczną, określana jako "zdolność rozumienia innych osób, tego co nimi kieruje, czyli zdolność rozpoznania i właściwego reagowania na nastroje, temperamenty, motywacje i pragnienia innych osób".

Nierozerwalnie z nią (nie można rozumieć innych nie rozumiejąc siebie) istnieje inteligencja intrapersonalna, która warunkuje samopoznanie, a wiec "dostęp do swych własnych uczuć i zdolności różnicowania ich oraz polegania na nich w kierowaniu sie swoim zachowaniem".

Oba te rodzaje inteligencji niewiele maja wspólnego z tradycyjnie badanym IQ. Gwoli rzetelności należy jednak zaznaczyć, że korelacja takowa istnieje, jednak jest tak słaba, że prawie nieistotna. Nie należy jednak wyciągać z tego wniosku, ze inteligencja mierzona wskaźnikiem IQ jest bez znaczenia. Raczej chodzi o nowe, wielowymiarowe i wielopoziomowe spojrzenie na inteligencje, a nie odrzucanie np. zdolności logicznego myślenia, jako bezprzydatnych w życiu.

Jakie są konsekwencje nowego sposobu traktowania inteligencji?

Przede wszystkim są to konsekwencje dotyczące wychowania. Inteligencja emocjonalna kształtuje się przede wszystkim w domu. Nie wystarczy uczyć dziecko dobrych manier, porządku w swoim otoczeniu, szacunku do dorosłych itd. Konieczna jest nauka rozpoznawania i nazywania własnych emocji, połączona z przyswajaniem sobie sposobów ich akceptowanego wyrażania.

U podstaw gniewu, czy smutku dziecka leża inne, bardziej specyficzne emocje, które powinny być uświadamiane i nazwane. Coś, co zostało nazwane jest "moje", w sensie: jest włączone w struktury poznawcze dziecka. To, co nie jest nazwane jest "nie moje", jest "poza mną", lub jest nierozpoznanym, a więc nie podlegającym kontroli, impulsem. Nazwanie emocji nie jest wystarczającym elementem prawidłowego kształtowania emocjonalnego dziecka, jest jednak ważnym pomostem łączącym inteligencje emocjonalna z racjonalna, poszerzającym jego samoświadomość.

Dlatego rozmowy o przeżywanych emocjach i uczuciach wyższych są tak samo ważne, jak rozmowy o przyszłości, wartościach i normach społecznych, gdyż są "materiałem" kształtującym rozumienie siebie i innych, a to z kolei gwarantuje emocjonalna równowagę, ponieważ stwarza podstawy kształtowania się prawidłowej komunikacji emocjonalnej, bez której najbardziej nawet logiczny człowiek popada w konflikty z otoczeniem i nie rzadko w społeczną izolacje. A od tego juz tylko krok do patologii.

Równolegle z rozumieniem własnych emocji powinno rozwijać się w dziecku zdolności do emocjonalnego rozumienia innych. Podstawą jest tu empatia, czyli zdolność wczuwania się w stany emocjonalne innych. Psychologowie twierdza, iż w empatii tkwią korzenie moralności człowieka.

To zdolność do stawiania sie w sytuacji innego człowieka połączona z wyczuciem jego emocji skłania nas do przyjmowania i przestrzegania określonych zasad moralnych i jest podłożem naszych ocen oraz postępowania.

Intelekt połączony z empatia jest tym najbardziej naturalnym strażnikiem sprawiedliwości w nas, dzięki któremu krzywdy i cierpienia innych jesteśmy w stanie odczuwać jako własne i reagować na dziejącą się obok niesprawiedliwość.

Od inteligencji emocjonalnej zależy wiec to, jaki mamy stosunek do inności otaczających nas ludzi, czy i jak potrafimy krytykować, na ile ulegamy stereotypom, czy potrafimy być lojalni wobec grup, do których przynależymy, czy i jak potrafimy się przeciwstawiać ksenofobicznym uprzedzeniom, a także to jakie są stosunki w naszej rodzinie i najbliższym otoczeniu, oraz to na ile satysfakcjonujące są nasze intymne związki i jak dobieramy sobie życiowych partnerów.

Nauka emocjonalnego abecadła zaczyna się w rodzinnym domu i to w nim rosną emocjonalni geniusze lub emocjonalni analfabeci o wysokim ilorazie inteligencji. Natura obdarzyła nas dwoma mózgami – racjonalnym i emocjonalnym. Tylko praca nad rozwojem obu tych struktur czyni nas w pełni istotami ludzkimi.

I na koniec moja osobista refleksja. Myśląc o inteligencji racjonalnej i emocjonalnej nasunęło mi się takie skojarzenie: dzięki inteligencji racjonalnej potrafimy czytać zapis nutowy muzyki świata, który nas otacza. Dzięki inteligencji emocjonalnej słyszymy także to, co jest poza tym zapisem. Tylko prawdziwi artyści potrafią łączyć w sobie jedno i drugie i wtedy słyszą w pełni.

Wydaje się, iż niedorozwój inteligencji emocjonalnej i przerost inteligencji racjonalnej jest jedną z cech najbardziej negatywnie odbijającą się na sytuacji współczesnego, inteligentnego człowieka. Zostaje nam mieć nadzieje, że z czasem zmienią się kryteria oceny inteligencji i w przyszłości mówiąc "człowiek inteligentny", będziemy rozumieli, iż nie tylko potrafi on sprawnie, logicznie myśleć, ale też jest wrażliwy emocjonalnie, empatyczny i moralny.

Artykuł ukazał sie w nowojorskim tygodniku "KURIER Plus" w 1999 roku

Spotkanie z Marią Vadią.

2013-10-14T06:39:00.004-07:00

Maria Vadia, katolicka charyzmatyczka, wspaniała kobieta, pełna Bożego Ducha, przepełniona modlitwą i tryskająca radością! Swoim entuzjazmem potrafi zarazić wszystkich wokół, ale co najważniejsze przybliża ludzi do serca Boga, będąc jego orędowniczką. Nie można pozostać obojętnym wobec prawd wiary, kiedy patrzy się na cuda i jest się świadkiem żywej obecności Ducha Świętego, oraz tego jak działa On wśród swojego ludu.

Ogromny wylew charyzmatów w naszych czasach jest odpowiedzią Boga na wzmożone ataki

zła. Można powiedzieć, że duchowo jesteśmy teraz chyba najbardziej bliscy czasom pierwszych chrześcijan, kiedy cuda były na porządku dziennym. Jakkolwiek ruchy charyzmatyczne (np. Odnowa w Duchu Świętym) coraz bardziej rozszerzają swoje kręgi, to jednak jest wielu ludzi, dla których wiara kończy się na niedzielnej Mszy Świętej, a i to dzieje się raczej z obowiązku i przyzwyczajenia niż z realnej potrzeby spotkania z Bogiem. W sumie nic dziwnego, bo kiedy jest się w Kościele i przychodzi się po pociechę, a z ambony lecą ciągle gromy i człowiek wychodzi bardziej upodlony niż tam wszedł, to chyba znak, że dzieje się źle.

Czasem to by się chciało po prostu podnieść swoje cztery litery i wyjść…

Jakkolwiek by patrzeć, ksiądz może się w piekle smażyć za swoje grzechy, ale ma święcenia kapłańskie i ta „moc” nie będzie mu odebrana, choćby żył w całkowitym przeciwieństwie do tego, czego się od niego wymaga. No i się „rozjechałam” z tematem :)

Jezus to jednak Jezus i dla niego się przychodzi na Mszę i mając tę świadomość można zdzierżyć nawet najbardziej nielubianego (eufemizm!) księdza.

Wracając do tematu. Miałam okazję być na seminarium z Marią Vadią i można by pisać i pisać … ale z doświadczenia wiem, że to nic nie da. Potrzebne jest osobiste doświadczenie spotkania z Bogiem. Jeśli człowiek nie doświadczy tego indywidualnie, rozumowo, emocjonalnie i duchowo… to, co najwyżej uzna to wszystko za mało ciekawe brednie, nie mające prawa współistnieć w naszym kochającym rozsądek i logikę świecie! ( Jakby jedno wykluczało drugie :) )

Poniżej przytaczam godną polecenia lekturę właśnie autorstwa Marii Vadii… Bo jak napisano „Przez głupstwo głoszenia słowa, spodobało się Bogu zbawić wierzących”

Książki napisane przez Marię Vadię

SŁOWO PROROCZE...

2013-10-12T15:37:00.000-07:00

"Jestem bowiem świadomy zamiarów, jakie zamyślam co do was - wyrocznia Pana - zamiarów pełnych pokoju, a nie zguby, by zapewnić wam przyszłość, jakiej oczekujecie".

"For I know the plans I have for you,” declares the Lord, “plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future "

PANNY MŁODE....

2013-10-10T04:09:00.001-07:00

Zrobiło się tak smętnie, smutno i bardzo poważnie… wręcz zawiało grozą… więc dla zrównoważenia nastroju, temat lekki i przyjemny … panny młode !!!

Był czas ogromniastych sukien ślubnych, kiedy to panna młoda ledwo mieściła się w otwartych na oścież drzwiach katedry, a wyjście z samochodu, czy skorzystanie z toalety (nawet pannom młodym się zdarza! :) ) było nie lada wyzwaniem… i często bez pomocy druhny , czy innej dobrej duszy się nie obeszło. Coraz częściej obserwujemy powrót do prostych form, klasycznych, delikatnych, stylowych…mniej baśniowości , a więcej subtelności.

Być może jest to związane z tym, że jeszcze dwadzieścia lat temu dziewczyny stawały na ślubnym kobiercu w bardzo młodym wieku i każda pragnęła mieć rozkloszowaną suknię księżniczki… i o ile dwudziestolatka wygląda w takiej kreacji, zgodnie ze swoim zamysłem bajecznie, to dojrzałe kobiety lepiej czują się w sukniach charakteryzujących się prostotą co absolutnie nie umniejsza ich piękna, a wręcz podkreśla kobiecość, styl, klasę…

Nie można zapomnieć, że tradycyjne proste formy nigdy nie wychodzą z mody, pomimo zmieniających się trendów…

Poniżej umieszczam kilka zdjęć sukien, które odzwierciedlają mój gust, mój wybór i mój styl, co niekoniecznie przekłada się na obowiązującą modę…
Mam nadzieję zawsze coś ciekawego dorzucić w trakcie poszukiwań i przekopywania internetowych zasobów !
No i jak tu wybrać tylko jedną ??? :)

Wampiry.... sługi szatana w przebraniu ....

2013-10-09T04:56:00.002-07:00

We współczesnym świecie nader często zło nazywa się dobrem... Bo któż poszedłby za złem, gdyby pokazało się ono ze swej prawdziwej strony? Rzadko kogo fascynuje brzydota, cierpienie, okrucieństwo... (pomijam dewiantów oczywiście). Największym zagrożeniem jest przedstawianie zła jako dobra, ciemności jako światła, kłamstwa jako prawdy... Coraz bardziej zatarte zostają granice pomiędzy "życiem", a " śmiercią", czystością a zgnilizną... Wampiry od wieków kojarzone z najczarniejszą stroną świata i ducha... zostały wyniesione na piedestał . Stały się autorytetem dla nastolatków ( o zgrozo także dla "dorosłych " nastolatków z mentalnością dziecka! ).

Piękna Bella... w białej suknie ślubnej do tego dziewica... więc czegóż chcieć więcej, prawda?!

Poniżej przytaczam wywiad z Ks. Posackim, egzorcystą na temat "Zmierzchu" i zagrożeń jakie niesie wampiryzm w różnych postaciach. Nie pierwszy raz anioł ciemności przebiera się za anioła światłości... Zafascynowanie wampiryzmem jest otwartą furtką dla demona.

Zło zawsze należy odrzucać

Powinniśmy wybierać dobro. W sposób wyrazisty i radykalny ‒ mówi ks. prof. Aleksander Posacki.

Ks. prof. Aleksander Posacki uważa, że w świecie wykreowanym przez Stephenie Meyer dochodzi do relatywizacji pojęć dobra i zła .

W Bibliotece Uniwersytetu Gdańskiego, 23-25 listopada, odbyła się konferencja „Zagrożenia rozwoju osobowości młodego człowieka na początku XXI wieku”. Z dwoma wykładami wystąpił demonolog ks. prof. Aleksander Posacki.

Jan Hlebowicz: Był ksiądz w kinie na ostatnim filmie sagi „Zmierzch”?

Ks. prof. Aleksander Posacki: Tak.

Jakie wrażenia?

- Film pogłębia ten sam wątek co poprzednie części. Wampir historycznie, typologicznie, symbolicznie, kulturowo i teologicznie jest złą postacią. W filmie jest to pomniejszane, a niekiedy całkowicie odwrócone. Akcent kładzie się na atrakcyjnym przedstawieniu wampirów. Rodzina Cullenów przedstawiona jest jako dobra. To wprowadza pewien zamęt. Widz czuje, że przebywa w obcym, mrocznym świecie, a jednocześnie ta rzeczywistość wydaje się jednak całkiem przyjemna, bo przecież Cullenowie są w porządku. Kobiety ładne, a mężczyźni przystojni. Kierują się zasadami moralnymi, są bogaci, inteligentni i dobrze ubrani. Estetyka wypiera etykę i niestety często tego nie zauważamy.

To aż takie straszne, że wampir przedstawiony jest pozytywnie?

- W filmie ludzie pokazani są jako istoty nudne, naiwne, po prostu gorsze. Według takiego ujęcia wampir, czyli stworzenie potępione, staje się bardziej atrakcyjny niż osoba święta, dobra, ofiarna, która z tych racji zasługuje na szczęśliwe życie wieczne. Perwersyjną nowością w tej fascynacji złem jest fakt, że nie ma tu odrzucania wieczności życia ludzkiego, jak to jest w ateizmie, ale jest akceptacja stanu wieczności nieszczęśliwej, co wyraża się także w otwarciu na opętanie.

W jednej z części sagi wojnę toczą wilkołaki i wampiry ‒ różnego rodzaju istoty demoniczne. Jak to tłumaczyć?

- W „Zmierzchu” następuje pomieszanie pojęć. Dobrem nazywa się to, co wydaje się dobre. To znaczy jeśli coś jest bardziej sympatyczne, miłe i przystojne to znaczy, że jest lepsze. Tymczasem i wilkołaki i wampiry są przecież stworzeniami potępionymi. Zło należy odrzucać, a nie stawać po którejś ze stron. Powinniśmy wybierać dobro. W sposób wyrazisty, radykalny.

Czy to trochę nie przesada, wszędzie doszukiwać się czyhającego zaproszenia do okultyzmu? Może w przypadku Meyer, która przecież nie jest satanistką tylko mormonką, to po prostu konwencja literacka?

- Faktycznie trzeba uważać, a z drugiej strony nie bagatelizować obecności szatana we współczesnej kulturze masowej. W mormonizmie następuje reinterpretacja Księgi Rodzaju dotycząca upadku pierwszych ludzi, zgodna z tradycją gnostycką. Mormoni uważają, że szatan otwiera oczy człowiekowi. Nie kusi do upadku, tylko chce go uczynić Bogiem. Diabeł nie jest więc taki zły, jest nauczycielem. Może to była teologiczna podstawa, która wpłynęła na Meyer i budowę fabuły „Zmierzchu”. Zastrzegam, że to jedynie moja hipoteza. Nie mam dowodów, która by ją potwierdzała.

Z czego wynika zainteresowanie wampirami w dzisiejszym świecie?

- Jest to zjawisko złożone. Dla wielu ludzi jest to rodzaj autoterapii, poszukiwań antropologicznych, ale również fascynacji złem o podłożu stricte duchowym, wynikającej z buntu metafizycznego. Zainteresowanie wampirami może wiązać się także z duchem epoki. Odejściem od zasad moralnych i dekalogu. Jest to swojego rodzaju tworzenie świata poza Bogiem, rzeczywistości, która rządzi się własnymi prawami, gdzie nie ma grzechu. Bo zło jest przecież złożone, niejednoznaczne ‒ bywa przecież piękne i atrakcyjne. Wampiryzm to problem, który należy badać antropologicznie i psychologicznie. Jednak teolog, duchowny, po prostu chrześcijanin nie może odrzucić także interpretacji, że jest to skłanianie się w kierunku szatana, który kryje się za tym pojęciem. Diabeł często używa pewnych, dobrze zamaskowanych symboli, żeby człowieka wciągnąć w świat zła.

Kiedy fascynacja zamienia się w realne zagrożenie duchowe?

- Problem polega na tym, że ten moment trudny jest do wykrycia. Wiedząc, że to przejście nie zawsze musi być zauważalne, w tradycji duchowej zachodniego i wschodniego chrześcijaństwa radzono całkowicie unikać pewnych treści i obrazów, które mogą być niebezpieczne. Nie wchodź w ten świat, bo później trudniej będzie się tobie z niego wyzwolić ‒ tłumaczono. Dzisiaj tej świadomości często brakuje. Nie można ot tak sobie igrać ze złem. W pewnym momencie możemy doświadczyć jawnej lub ukrytej inicjacji. Mniej lub bardziej celowo przejść na stronę szatana.

(Artykuł można znaleźć na stronie www.gdansk.gosc.pl )

Czy wampiry są złe? Pokaż zęby!

Świat obrazów literackich prowadził nas zawsze do poszerzania perspektyw umysłu. Od dziecięcych baśni po wiersze, czy powieści fantastyczne. To, co w tych podróżach do wyobraźni może pociągać to pewna rzeczywistość, będąca poza naszym zasięgiem, zawierająca jednak elementy, z którymi jesteśmy w stanie się utożsamić. To drugie jest naturalne, ale może stanowić pewnego rodzaju pułapkę, szczególnie jeśli, za intencją autora nie idzie tylko przedstawienie równoległego świata ideałów, ale wprowadzenie w swoistą kulturę i grupę przynależności społecznej.
Czy rzeczywiście we współczesnej literaturze powieść jest tylko powieścią, czy niektóre pozycje – jak cykl o Harrym Poterze, książki Dana Browna, Paolo Coelho, czy saga wampirycznej rodziny Cullenów o popularnym tytule „Zmierzch” – mogą wprowadzać czytelnika w pewne inicjacje, które nie są już tylko światem wyobraźni, ale realnym wyborem, niosącym konkretne skutki w jego życiu duchowym, społecznym oraz zdrowiu fizycznym i psychicznym? Literatura ta wchodzi w skład zagrożeń duchowych.
Jaka jest granica między zagrożeniem a problemem? Panu Bogu tylko znana, gdyż świata ciemności nie trzeba do swojego życia specjalnie zapraszać. Ma on tę cechę, że wdziera się, nie pytając, wykorzystując naszą osłabioną czujność, najchętniej pod postacią nienazwaną albo dobrą.

Temat ten poruszył, podczas ogólnopolskiej konferencji z cyklu „Zagrożenia rozwoju osobowości młodego człowieka na początku XXI wieku”, o. Aleksander Posacki SJ (demonolog, autor leksykonów i wybitny znawca tematu współczesnych zagrożeń duchowych). – Warto się zastanowić – mówił – czy to jest racjonalne? Bać się tematu wampirów, okultyzmu? Do tego trzeba zadać sobie pytanie, czym się różni wiara w duchy od wiary w krasnoludki? Bo czasami to się myli i my katolicy wychodzimy na jakichś oszołomów, ludzi zacofanych, a ja powiem, że jest odwrotnie. Jeśli ktoś tę rzeczywistość neguje, to prawdopodobnie właśnie zachowuje się irracjonalnie.
Ojciec Posacki podkreślił, że za pewnymi symbolami, tym co racjonalne, może stać pewna rzeczywistość: – Duch, duchy, to pojęcia, nad którymi się nie zastanawiamy i wampiryzm – ktoś powie – to tylko kultura. O ile świat kultury wysokiej zajmuje się sferą pojęć, o tyle kultura masowa zajmuje się obrazami. Kreowane nowe obrazy człowieka zawierają oswajającą z brzydotą estetykę.
Mówca przypomniał także o skłonności do psychologizowania obrazu. Tłumaczymy, że jest to tylko twór ludzki, a więc nie niosący zagrożenia: – Ewentualne zagrożenie widzimy może w chaosie, który się tu wkrada, czy pomieszaniu pojęć. Warto jednak pamiętać, że niepoważne traktowanie zła nie zmniejsza zagrożenia z jego strony. Podkreślił, że najwłaściwszym odniesieniem jakie możemy zastosować w Roku Wiary to uznanie, że jesteśmy obrazem Boga.

Postać wampirów znano już od dawna. W XIX w. nazywano tak zmarłych nękających członków swojej rodziny. Do połowy XX w. ukazywana była jednoznacznie jako zło (np. Dracula). – Potem – kontynuował Ojciec – pojawia się nowy typ wampira, już nie tak jednoznacznie odrażający, ale na swój sposób pociągający. Postępuje humanizacja wampirów, jak i humanizacja szatana. W powieści „Zmierzch” wygląda, jakoby wampiry pojawiły się nie wiadomo skąd, są częścią bytu i nie widać w nich wyraźnego buntu przeciw Bogu, bo nie ma w tym kreowanym świecie uznanej obecności Boga.
Wampir ukazany tu jest jako byt wyższy od człowieka, nie ze względu na stronę, po której walczy, ale na moc i paranormalne zdolności. Zależny jednak od ludzi, żywiący się ich energią, krwią. U korzeni swojego postępowania błąkający się w poszukiwaniu miłości i trwale nieszczęśliwy. A więc pojawia się kontekst wieczności szczęśliwej i potępionej. Ważną kwestią jest też ukąszenie – spełnia formę inicjacji, prowadzącej do przemiany człowieka w wampira. A to, zamiast sprawiać cierpienie, ukazane jest jako przejście do lepszego świata duchowego.
Ojciec zaryzykował pytanie: – Czy taka inicjacja mogłaby być odwróceniem ofiary Eucharystii? To także ofiara krwi, o której Jezus powiedział, że jest warunkiem, abyśmy zmartwychwstali i byli zbawieni.
Wampirami nie nazywamy już tylko postaci literackich, ale grupy i społeczności internetowe prowadzące do psychiczno-duchowych uzależnień. Osoby te zamiast iść do szkoły, spać, czy zajmować się dziećmi – muszą czytać wspomniane książki i kontaktować się z innymi „wampirami”, nie mówiąc już o krwawych inicjacjach.

W ochronie przed zagrożeniem duchowym chodzi jednak o poziom wcześniejszy – serce i umysł, czyli korzenie naszych wyborów i nawyki, które z nich się wykształcają. W przeciwnym razie walczymy ze strzępami skutków, co można opisać parafrazą Ewangelii: „Lepiej jest z jednym zębem wejść do Królestwa Bożego, aniżeli ze wszystkimi, które byłyby dla kogoś powodem grzechu”. Może ośmiesza ona Słowo Boże, ale w świecie wampirycznych struktur i ich kłów nie jest już tak bezpodstawna.

(artykuł znaleziony na www.młodzi.niedziela.pl)

Wywiad . Gabiele Amorth - emerytowany egzorcysta Watykanu.

2013-10-08T02:48:00.000-07:00

Ojciec Gabriele Amorth

pełni obecnie posługę egzorcysty w diecezji rzymskiej. Od wielu lat jest honorowym prezesem światowego zrzeszenia egzorcystów. Jest niekwestionowanym autorytetem w tej dziedzinie. Sam przeprowadził ponad 30 tys. egzorcyzmów. Siostra Musolesi przeprowadziła z Nim wiele wywiadów, które po wydaniu stały się światowymi bestsellerami.

S. Angela Musolesi - od wielu lat współpracuje z egzorcystami i kapłanami z całego świata. Szczególnie współpracuje z Ojcem Gabrielem Amorthem egzorcystą diecezji rzymskiej. Wspomaga Ojca, jak i jego zespół, w pełnieniu posługi organizując spotkania, podczas których uświadamia zebranym konieczność obecności egzorcystów w Kościele, zachęca do większej ufności i wiary w moc, jaką Chrystus wyposażył kapłanów w walce z Szatanem. Zwraca też uwagę na najrozmaitsze zagrożenia duchowe, które bagatelizowane przez wiernych, mogą przyczynić się do wielu duchowych nieszczęść i dramatów.

Fragenty z wywiadu....

Czy można przeprowadzać egzorcyzmy na odległość,
czyli pod nieobecność danej osoby?

Tak, można odprawiać egzorcyzmy na odległość. Ja sam odprawiam ich wiele przez telefon nad osobami, które znam osobiście i o których wiem, że tego potrzebują.

Jednak księża nieczęsto to robią.

Znam innych egzorcystów, którzy odprawiają egzorcyzmy przez telefon. Mają one prawie taki sam skutek jak te odprawiane osobiście. Ja przez telefon wykonuję krótkie egzorcyzmy. Są skuteczne. Pewna kobieta ze Szwajcarii, która dzwoni do mnie często, zdecydowanie jest opętana przez demona. Rozmawiam z demonem, a on nie przebiera w słowach. Mówi: „Tu, w Szwajcarii, robimy to, co chcemy, nie ma tu żadnego takiego dupka jak ty". W Szwajcarii nie ma egzorcystów. Jest wiele krajów, w których nie ma żadnego egzorcysty.

Jak często zwykle dzwonią do księdza?

Różnie, zależy. Jest sześć osób, które dzwonią do mnie prawie każdego wieczora, żeby otrzymać błogosławieństwo.

Czy może ksiądz wyjaśnić, dlaczego zły duch pokazuje
się czasem jako czarna bestia, czasem razem jako kot,
a niekiedy pod innymi postaciami?

Demon korzysta z różnych fałszywych postaci. Będąc duchem i nie posiadając ciała, przybiera dany kształt, w zależności od tego, jaką reakcję chce wywołać lub co chce zrobić. Jeśli chce człowieka przestraszyć, może pokazać się pod postacią jakiejś bestii, kota, wściekłego psa albo pająka. Może też mieć wygląd pięknej dziewczyny: w ten sposób pojawił się przed Ojcem Pio, gdy chciał go zwieść na pokuszenie. Kilkakrotnie pokazał mu się też pod postacią jego przełożonego, Jezusa Chrystusa, a także Madonny. Wszystko po to, żeby go oszukać.

Czy może ksiądz wyjaśnić różnicę między zwyczajnym
a nadzwyczajnym działaniem demona?

Działanie zwyczajne polega na nakłanianiu do grzechu, na kuszeniu. Natomiast działanie nadzwyczajne demona wyrządza ukrytą lub jawną szkodę; to moc pozwalająca mu zawładnąć człowiekiem lub zesłać na niego niedające się wyjaśnić choroby. Kto chodzi do magów lub wróżbitów, sam szuka kłopotów. Bóg zawsze ostrzegał przed korzystaniem z usług takich ludzi: „Nie będziecie się zwracać do wywołujących duchy ani do wróżbitów. Nie będziecie zasięgać ich rady, aby nie splugawić się przez nich" (Kpł 19, 31). Działanie nadzwyczajne może niekiedy być konsekwencją czegoś, co dana osoba zrobiła, lub tego, co ktoś zrobił dla niej przez dobrowolne lub nieświadome nawiązanie kontaktu ze złem.

Jaka jest różnica między magią białą, czerwoną i czarną?

Są dwa rodzaje magii: biała i czarna. Przez magię białą rozumie się zwykle zdejmowanie uroków, klątw i przekleństw. Natomiast czarna magia ma na celu rzucanie uroków oraz nakładanie klątw, przekleństw itp. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że magia jest zawsze czarna, ponieważ polega na zwracaniu się do demona. Również tak zwana biała magia to wchodzenie w kontakt z demonem.

A magia czerwona ?

Magia czerwona jest magią miłosną-to też rodzaj czarnej magi.Nazywam ją czarną magią ponieważ ludzie zachowują się wbrew swojej woli.Jest to przymuszanie woli danej osoby.

Orzekł ksiądz kiedyś, że wzrasta liczba osób opętanych.
Co skłania księdza do takiego stwierdzenia?

Skłania mnie do niego zwiększenie popularności przesądów i wzrost liczby osób, które oddają się różnym formom okultyzmu (seansom spirytystycznym, magii) i które przyłączają się do sekt satanistycznych. Obserwujemy gwałtowny rozwój
tych trzech form, w konsekwencji zwiększa się też liczba osób opętanych lub doświadczających w inny sposób wpływu działania demona.

Co można zrobić, żeby się przed tym ustrzec?

Co można zrobić, żeby się ustrzec? MODLITWA! MSZA ŚWIĘTA! SAKRAMENTY! Wzywanie Madonny! Otocz mnie swoim płaszczem, Maryjo! Wiele razy zły duch powiedział do mnie:

„Tobie nic nie możemy zrobić, jesteś zbyt chroniony!".

Chroniony płaszczem Madonny. Trzeba mieć zaufanie do Boga i do Madonny. Demon jest przegrany, nie ma potrzeby się go bać. To on się nas boi. Przyszedł mi na myśl pewien epizod z życia św. Teresy z Lisieux. Gdy była jeszcze małą dziewczynką, miała pewien sen. Wychodziła z domu, a na środku podwórka stała studnia. Kiedy podeszła bliżej, zobaczyła, że przy studni siedzą cztery diabły i na nią patrzą. Nie mogła się zdecydować - uciec czy iść naprzód? Zdecydowała jednak iść do przodu i zauważyła, że im dalej szła, tym bardziej diabły się bały, tak że w końcu wszystkie cztery rzuciły się do studni. Świętej Teresie z Ávila przydarzyło się coś jeszcze dziwniejszego. Wielokrotnie zjawiały się przed nią złe duchy. Doświadczała również objawień Jezusa i Maryi; była ona rzeczywiście świętą doświadczającą nadzwyczajnych łask. Pewnego razu, gdy ukazały jej się złe duchy, chwyciła krucyfiks i powiedziana :Ja jestem z Jezusem. Dlaczego mam się bać demonów? Szatanie, piekło całe, wyjdźcie mi naprzeciw, jeśli macie odwagę!". Rozejrzała się wokoło i zobaczyła, że żaden demon się nie poruszył. Święta Teresa opowiada, że od tamtej chwili nigdy więcej nie bała się już demona. A gdy czasem jeszcze złe duchy jej się ukazywały, miała wrażenie, że to one się jej bały. To jest przewaga chrześcijan. Zatem: miejmy odwagę i pewność, że to demon boi się nas, jeśli jesteśmy z Jezusem. Oczywiście, jeśli nie żyjemy z Jezusem Chrystusem, to wtedy demon może się nas nie bać. Jeśli jednak jesteśmy z Jezusem Chrystusem, jesteśmy zwycięzcami, ponieważ Jezus pokonał Szatana.

Czy spotkał się ksiądz z przypadkami małych dzieci, które
wymagały pomocy egzorcysty?

Tak, nawet teraz mam przypadki dzieci w wieku sześciu, siedmiu, dziesięciu lat; prawdopodobnie został na nie rzucony urok. Co do niektórych nie jestem jeszcze w stanie postawić dokładnej diagnozy, ale podejrzewam, że są ofiarami uroków.

Demonowi można wydać rozkaz prosty lub złożony. Czy to prawda, że rozkaz prosty może wydać każda matka, gdy chodzi o jej dziecko, albo żona, gdy chodzi ojej męża (lub odwrotnie)?

Powtarzam: modlitwy o uwolnienie mogą być odmawiane przez kogokolwiek, więc tym bardziej przez rodziców w intencji ich dzieci lub przez małżonków między sobą. Są to modlitwy o uwolnienie, a nie egzorcyzmy. Są one modlitwami prywatnymi, ale odmawiane z wiarą są skuteczne. Dozwolony jest również bezpośredni rozkaz: „W imię Jezusa rozkazuję ci, Szatanie, idź precz!"*, ponieważ Jezus powiedział: „Wszyscy, którzy wierzą we Mnie, w imię moje wyganiać będą złe duchy".

Czy wypowiedzi demona w czasie egzorcyzmu potwierdzają
jego awersję do Dziewicy Maryi?

Tak. Kiedy zapytałem demona: „Dlaczego reagujesz gwałtowniej, gdy wzywam pomocy Dziewicy Maryi, niż gdy wzywam Pana Jezusa?", on odrzekł: „Bo jestem bardziej upokorzony, gdy zwycięża mnie zwykła istota". Powiedział mi to wiele razy: czuje się bardziej poniżony, gdy zwycięża go zwykłe stworzenie, niż gdy czyni to sam Stworzyciel. Pamiętam też ten słynny sonet wypowiedziany przez dziecko będące analfabetą. Podczas pewnego egzorcyzmu demon został zmuszony opisać i obronić dogmat Niepokalanego Poczęcia Maryi Panny w formie sonetu składającego się z czternastu jedenastozgłoskowych, rymowanych wersów.

Czyje wstawiennictwo drażni złego ducha tak bardzo jak
pomoc Najświętszej Maryi Panny?

Demony bardzo gwałtownie reagują i stają się zaciekłe, gdy wzywam wstawiennictwa Jana Pawła II: „Jego nie, jego nie!" - mówią mi. ,A co do niego masz?" - pytam złego ducha. „Popsuł nasze plany które tak starannie przygotowaliśmy". Sądzę, że odnosi się to do upadku komunizmu, a dokładniej do aktu poświęcenia świata Niepokalanemu Sercu Maryi, którego Jan Paweł II dokonał 25 marca 1984 roku (uczynił to wspólnie ze wszystkimi biskupami na świecie w bazylice św. Piotra przed figurą Matki Boskiej Fatimskiej). Od tego zaczął się upadek komunizmu.

Czy prosił ksiądz kiedyś Boga o charyzmat rozeznania
duchów?

Tak, prosiłem Go i proszę każdego dnia o charyzmat rozpoznania, by zrozumieć, czy egzorcyzm jest potrzebny, czy nie. Proszę również o charyzmat zdolności wyrzucania złych duchów.

Czy zdarzyło się księdzu w czasie egzorcyzmu zostać uderzonym?

Tak. Egzorcyści zawsze są opluwani, czasami też kopani. Raz dostałem takiego kopniaka, że przez czterdzieści dni miałem nogę w gipsie. Innym razem zostałem uderzony pięścią w oko.Poważniejsze przypadki występują rzadko, bardzo rzadko.

(Przytoczone za portalem www.fornda.pl )

Włodzimierz Rędzioch: - Jest Ksiądz jednym z najbardziej znanych egzorcystów, dlatego naszą rozmowę chciałbym zacząć od podstawowego pytania: Co to jest egzorcyzm?

Ks. Gabriele Amorth: - Egzorcyzm to autoryzowana przez Kościół publiczna modlitwa kapłana mianowanego przez biskupa, której celem jest uwolnienie od Szatana i jego złośliwego wpływu oraz od zła przez niego wyrządzonego.

- Kto to jest diabeł?

- Diabeł to duch, anioł, który stał się demonem, chociaż zachował swą anielską naturę (dlatego jest niewidoczny). Wierzymy w rzeczy niewidzialne, takie jak raj czy piekło, na mocy Słowa Bożego. Jeżeli ktoś nie wierzy w Boże Objawienie, nie może uwierzyć w rzeczywistość niewidzialną.

- Czy katolik może nie wierzyć w istnienie Szatana?

- Nie. Opowiem Panu pewien epizod. Spotkałem kiedyś ks. Pellegrino Ernettiego, znanego egzorcystę działającego przez 40 lat w Wenecji, który opowiedział mi o spotkaniu z Janem Pawłem II. Powiedział wtedy Papieżowi: „Ojcze Święty, w Rzymie jest egzorcysta - miał na myśli mnie - który chciałby powiedzieć Jego Świątobliwości, że wielu biskupów nie wierzy w Szatana”. Na to Papież odpowiedział mu zdecydowanie: „Kto nie wierzy w diabła, nie wierzy w Ewangelię”. Jednym słowem katolik, który nie wierzy w istnienie Szatana, nie wierzy w prawdę ewangeliczną. Powiedziałbym więc, że jest fałszywym katolikiem.

- Nie możemy zapominać, że Jezus był pierwszym, który wypędzał diabły…

- To prawda, w Ewangelii znajdziemy na to dowody - Jezus czyni wiele egzorcyzmów, uwalniając wielu opętanych ludzi. Czytając Ewangelię według św. Marka, odkryjemy, że pierwszym cudem Jezusa było uwolnienie opętanego - miało to miejsce w synagodze w Kafarnaum (por. Mk 1, 21-28).
W pierwszych czterech wiekach egzorcyzmy wykonywali wszyscy chrześcijanie, następnie Kościół łaciński wprowadził egzorcystat (urząd egzorcysty), dając biskupom wyłączną władzę mianowania egzorcystów. Pomimo tych decyzji Kościoła słowa Jezusa: „w imię moje złe duchy będą wyrzucać” (Mk 16, 17), są wciąż ważne, dlatego wszyscy mogą się modlić o uzdrowienie i uwolnienie. Poza tym dziś na całym świecie działa ruch Odnowy w Duchu Świętym (katolicka Odnowa Charyzmatyczna); grupy tego ruchu przyzwyczajone są modlić się o uzdrowienie i uwolnienie - cel tych modlitw i egzorcyzmu jest ten sam. Jeżeli ktoś - nawet Pan - podejmuje modlitwę w tej intencji z naprawdę wielką wiarą, może być ona bardziej skuteczna niż egzorcyzm.
Do XII wieku w Kościele nie brakowało egzorcystów. W ostatnich trzech stuleciach natomiast stopniowo zaniechano egzorcyzmów. Doszło do tego, że dziś mamy biskupów i kapłanów, którzy nigdy nie zajmowali się egzorcyzmami, a czasami nawet w nie nie wierzą. Co gorsza, niektórzy teolodzy i bibliści nie wierzą w egzorcyzmy Jezusa, twierdząc, iż Ewangeliści starali się jedynie dostosować do mentalności ówczesnej epoki. W rezultacie mamy kler, który nie jest przygotowany w tej dziedzinie i nawet nigdy nie widział egzorcyzmu.

- Kto może zostać egzorcystą?

- Kapłan mianowany przez biskupa. Oczywiście, musi to być człowiek modlitwy, roztropny, cieszący się dobrą reputacją, dobrze przygotowany teologicznie (szczególnie ważna jest znajomość Pisma Świętego oraz teologii moralnej i dogmatycznej). Trudno „wyuczyć się” samemu, jak egzorcyzmować - potrzebny jest ktoś z wieloletnią praktyką, kto musi pomóc początkującemu egzorcyście. Ja miałem to wielkie szczęście, że zostałem mianowany do pomocy o. Candido, doświadczonemu egzorcyście, który działał w Rzymie przy Świętych Schodach.

- Jak można odróżnić zaburzenia natury psychologicznej i psychicznej od przypadków związanych z działalnością złych duchów?

- W tekście „Rytuału egzorcyzmów” wymieniono kilka symptomów opętania przez złego ducha (chociaż jest ich o wiele więcej):

- mówienie obcymi językami lub chociaż ich rozumienie (pewnego razu przyszła do mnie osoba, której obecni na spotkaniu zagraniczni księża zadawali pytania po włosku, niemiecku, chorwacku, polsku i arabsku; osoba ta rozumiała pytania w różnych językach, chociaż odpowiadała tylko po włosku);
- wiedza o ukrytych przedmiotach (mój przyjaciel schował w zakrystii święty obrazek; gdy zjawiła się tam osoba, którą miał egzorcyzmować, zażądała, by natychmiast usunął obrazek);
- posiadanie nadzwyczajnej siły (wiele razy egzorcyzmowałem osoby, które miały tak niezwykłą siłę, że musiały być trzymane przez czterech mocnych mężczyzn - była obawa, że mogły wyrządzić krzywdę samym sobie lub innym);
- odraza do sacrum (osoby opętane zaczynają bluźnić, usuwają z domu święte obrazy, przestają chodzić do kościoła…).
Oczywiście, są też inne symptomy, które można odkryć w miarę nabierania praktyki.

- Ksiądz wielokrotnie powtarzał, że kapitalne znaczenie w walce z Szatanem mają sanktuaria maryjne. Dlaczego?

- Mój mistrz o. Candido był bardzo przywiązany do sanktuariów w Lourdes i Loreto, gdyż wielu z jego pacjentów doznało tam uwolnienia - zdarza się, że egzorcyzmy przygotowują do uwolnienia od złego ducha, które następnie ma miejsce w domu, w miejscu pracy lub - bardzo często - w sanktuarium maryjnym. Matka Boża ma fundamentalne znaczenie w walce z Szatanem. Gdy przywołujemy Ją w czasie egzorcyzmu, jak i w modlitwach o wyzwolenie i uzdrowienie, Szatan reaguje gwałtownie.
Bóg, aby dać nam Jezusa, posłużył się kobietą. Na Kalwarii Jezus mówi do Jana: „Oto Matka twoja” (J 19, 27) i w ten sposób ofiarowuje Maryję całej ludzkości. Matka Boża staje się naszą Matką i Pośredniczką wszystkich łask. Również dziś Jezus posługuje się Maryją w objawieniach.

- Także w Medjugorie?

- Uważam, że objawienia Matki Bożej w Medjugorie i Jej przesłania są bardzo ważne.

- 29 czerwca 1972 r., w uroczystość świętych Piotra i Pawła, patronów Rzymu, Paweł VI - następca św. Piotra - wygłosił dramatyczną homilię, w której stwierdził, że „przez jakąś szczelinę wdarł się do Kościoła Bożego dym Szatana”. Dla wielu ludzi papieski krzyk na alarm był wielkim szokiem. Dziś Benedykt XVI również podnosi alarm, gdy powtarza, że Kościół jest bardziej zagrożony grzechami swoich dzieci niż wrogami zewnętrznymi. Szatan cały czas pracuje, by zniszczyć Kościół Boży rękami samych katolików…

- Dym Szatana wdarł się do Kościoła wraz z apostołem Judaszem. Kościół jest święty, bo jest Kościołem Bożym, lecz składa się z ludzi, dlatego ma też ich wady. Msza św. odprawiana przez kapłana, który żyje w grzechu ciężkim, jest ważna - Jezus rzeczywiście pojawia się pod postacią wina i chleba; podobnie ma się sprawa ze spowiedzią. Lecz kiedyś taki ksiądz będzie musiał odpowiedzieć za swe postępowanie przed Bogiem. Dzisiaj, gdy media mówią bardzo dużo o grzesznych kapłanach, nie możemy zapominać o rzeszy świętych kapłanów, którzy służyli Bogu i ludziom przez te dwa tysiące lat. Ja też poznałem świętego - Jana Pawła II, jestem głęboko przekonany o jego świętości. Kiedyś miałem okazję koncelebrować z nim Mszę św. w jego prywatnej kaplicy. Udokumentowałem też jego trzy egzorcyzmy (nie wszyscy wiedzą, że Jan Paweł II egzorcyzmował).

- Chciałem prosić o radę dla nas, wiernych świeckich, i dla kapłanów: Jak możemy bronić się przed Szatanem?

- Diabeł może nas opętać w różny sposób: gdy chodzimy do magów, do wróżących z kart lub gdy uczestniczymy w seansach spirytystycznych. Dlatego przede wszystkim należy unikać zabobonów i okultyzmu. Aby bronić się przed Szatanem, należy modlić się o uwolnienie. Ktoś sam może uwolnić się od Złego za pomocą modlitwy i postu, chociaż - podkreślam - egzorcyzm jest w tym wielką pomocą. Gdzie nie ma egzorcystów, moża znaleźć grupy Odnowy Charyzmatycznej.
Jeżeli chodzi o duchowieństwo, chciałem zwrócić uwagę, że kiedyś w seminariach wśród materii teologicznej była również teologia duchowości, w ramach której zajmowano się Szatanem i egzorcyzmami. Jednym słowem, kapłani byli przygotowani w tej dziedzinie. Dziś tak nie jest. Dlatego aby mieć kapłanów, którzy wierzą w diabła i potrafią egzorcyzmować, należałoby zacząć od seminariów.

- Kilka lat temu ludzie na całym świecie oglądali film „Egzorcysta”. Co Ksiądz sądzi o nim?

- Nie chcę oceniać treści filmu, ale jego wielką zasługą jest, że przypomniał światowej opinii publicznej zapomniane dziś słowo „egzorcysta”.

- Przypomniał też o istnieniu diabła ludziom XXI wieku, którym wiara w złe duchy wydaje się czymś anachronicznym. Dziękując za rozmowę, chciałbym życzyć Księdzu dalszych sukcesów w walce z Szatanem, najbardziej nieczystym duchem, wrogiem wiary, nieprzyjacielem rodzaju ludzkiego, kusicielem ludzi, ojcem kłamstwa.

(Przytoczone za portalem www.niedziela.pl)

W następnej odsłonie współczesne zagrożenia duchowe... okultyzm, wampiryzm, spirytyzm, voo doo i inne. :)

EGZORCYZMY...

2013-10-03T09:52:00.000-07:00

Luke 10:19

I have given you authority to trample on snakes and scorpions and to overcome all the power of the enemy; nothing will harm you.

Skoro Haloween się zbliża, to czas "postraszyć"... i
to całkiem na poważnie.

Na początek krótki wstęp " filmowy " do tematu...

Zapraszam....

Egzorcyzmy Anneliese Michel - Film Dokumentalny.

Gabiele Amorth - włoski egzorcysta , wywiad.

Syndrom wyuczonej bezradności....

2013-10-02T11:43:00.002-07:00

Artykuł pochodzący ze strony : http://www.psychorada.pl/

Z badań przeprowadzonych na zlecenie Biura Polityki Społecznej Urzędu m.st. Warszawy wynika, że:

40% ankietowanych osób nie wie, kogo ma poinformować, gdyby usłyszały, że u kogoś w domu jest głośna awantura czy bicie;
tylko co drugi badany uważa, że zdrada przez żonę w żadnym stopniu nie usprawiedliwia przemocy męża wobec niej;
ok. 10 tys. osób starszych zamieszkujących w Warszawie doznaje przemocy ze strony swoich bliskich lub opiekunów, w większości są to kobiety.

Czemu go nie zostawi?

Nie raz i nie dwa słyszałam, jak inni ludzie, słysząc o kobiecie poniżanej czy bitej przez swojego partnera, mówili: „musi to lubić, skoro od niego nie odejdzie” – i to zdanie właściwie warunkuje myślenie o przemocy w naszym kraju. Co więcej, przeważnie powtarzają je mężczyźni. Nie wiem, czy stosujący przemoc czy nie… ale dane dotyczące stosowania przemocy wobec kobiet wskazują, że 96% sprawców przemocy to mężczyźni będący często pod wpływem alkoholu (dlatego w niniejszym poradniku pisząc o sprawcy, będę pisać o mężczyznach, a o osobie doświadczającej przemocy, jako o kobiecie). Dziwi też fakt, że gdy jakiś litościwy sąsiad słysząc burdę rodzinną, dzwoni po policję, to kobieta przeszkadza interweniującym policjantom i broni krzywdzącego ją partnera. Czemu tak się dzieje? Może ona faktycznie to lubi?

NIE – nie lubi. Żaden zdrowy człowiek nie lubi być celowo i świadomie krzywdzonym. Jednak zachowanie kobiet doświadczających przemocy ze strony partnera warunkują dwa podstawowe czynniki, które determinują każde późniejsze jej zachowanie. Im dłużej trwają, tym trudniej wyzwolić się od sprawcy.

Co powoduje, że kobieta trwa w krzywdzącym dla niej związku? Co powoduje, że człowiek popada w zwątpienie, apatię czy nawet depresję? To poczucie beznadziejności, które ogarnia taką osobę na skutek braku dostrzegania pozytywnych perspektyw. Aby to łatwo zrozumieć, wystarczy rozejrzeć się wokół – jak wielu ludzi mówi, że ma beznadziejną pracę, że szef jest tyranem, że płacą marne grosze, że pracuje się po 12 godzin, że praca pozbawia życia osobistego. A mimo to całe rzesze osób tak pracują. Nie dlatego, że to lubią, tylko dlatego, że nie widzą przed sobą pozytywnej szansy na zmianę. Czasem nie widzą jej przez rok, czasem przez pięć lat, a czasem przez całe życie. Ci najaktywniejsi szybko zwrócą uwagę na to, że dana praca ich nie satysfakcjonuje, i zaczną od razu rozglądać się za lepszą posadą. Pozostali będą łudzić się, że może w końcu dostaną podwyżkę, że może w końcu zmieni się kierownik, ze może coś takiego się wydarzy, co im poprawi sytuację. Wierzą w zapewnienia swoich szefów, że będzie lepiej, i dalej egzystują w danej firmie, tracąc swój entuzjazm, zapał do pracy i kreatywność. Tracą cel i sens życia. A na koniec przestają wierzyć, że kiedykolwiek ich sytuacja się poprawi.

Kobieta doświadczająca przemocy w rodzinie też popada w pewien rodzaj bezradności i bierności wobec dziejących się wydarzeń, tylko jest on o wiele poważniejszy, ponieważ wynika z dużo większej ilości mechanizmów, które ją generują.

Jeśli jakikolwiek człowiek doświadcza sytuacji, których nie może kontrolować, wówczas zostaje uszkodzona lub całkowicie zniszczona jego motywacja do kontynuowania właściwych reakcji czy wprowadzania pozytywnych zmian do swojego życia. Jeśli wydarzenia, których się doświadcza, są nieprzyjemne i człowiek nie widzi szansy na polepszenie swojej sytuacji, to przestaje działać. I zaczyna czuć się bezradny. To zjawisko zostało opisane jako Syndrom Wyuczonej Bezradności.

W niektórych sytuacjach taka wyuczona bezradność dotyczy sfery, w której człowiek nie odnosi oczekiwanych rezultatów. W innych nie świadomie zaczyna przenosić się na wszystkie obszary życia, prowadząc do psychicznego paraliżu. Jeśli na głębokim poziomie psychicznym uwierzy się, że nie ma się wpływu na swoje życie, na relacje z partnerem i na własne szczęście, to będzie się pogłębiać mechanizm wyuczonej bezradności. Kiedy kobieta świadomie uwierzy, że nie może kontrolować przykrych sytuacji, które jej się przydarzają w związku ze swoim partnerem, to potem trudno jest jej zmienić ten sposób myślenia.

Zrozumienie syndromu wyuczonej bezradności jest podstawą do zrozumienia, dlaczego kobiety doświadczające przemocy w rodzinie, nadal w niej trwają, dlaczego nie próbują się uwalniać z toksycznych relacji. Kobieta, która uwierzyła w swoją niemoc jako człowieka, przestaje się bronić i zaczyna żyć w przekonaniu, że tak musi już być. Godzą się same przed sobą, że takie mają życie i tak ono musi wyglądać. Przestają zauważać, że mogą mieć wpływ na mające miejsce wydarzenia, że mogą się bronić, że mogą działać.

Zjawisko to lepiej obrazuje dość makabryczny eksperyment, który został przeprowadzony przez amerykańskiego psychologa, Martina Seligmana. Młode szczury od momentu narodzin były trzymane w rękach osoby przeprowadzającej eksperyment tak długo, jak długo trwały odruchy wskazujące na potrzebę ucieczki. Gdy te odruchy ustawały, szczura odkładano do klatki. Procedurę te powtarzano wielokrotnie. Drugim etapem eksperymentu było umieszczenie szczura w kadzi z wodą. W ciągu 30 minut szczury, u których wykształcono odruch zaniechania aktywności, tonęły. Wiele z nich nawet nie próbowało pływać, tylko od razu opadało na dno. Szczury, które nie zostały poddane treningowi bezradności, pływały 60 minut.

Kolejnym makabrycznym przykładem, który pokazuje, jak bardzo destrukcyjna jest świadomość braku wpływu na swoje życie, była przed kilkudziesięciu laty sytuacja słoni w cyrkach. Zwierzęta te, gdy były małe, przywiązywano sznurkiem do pali, żeby nie uciekały. Po wielu próbach uwolnienia się od sznurka za pomocą szarpania, zwierzęta przyzwyczajały się do sytuacji i tego, że nie mają na nią wpływu. I trwały na swoich miejscach godzinami. Gdy słonie stawały się dorosłe, nadal były przywiązywane do pala tym samym cienkim sznurkiem. Mogły go kopnąć od niechcenia, by się uwolnić, a jednak tego nie robiły, ponieważ tak głęboko zakorzenione w sobie miały przeświadczenie, że nie mają szansy na ucieczkę i zmianę warunków swojego życia. W przypadku pożarów cyrków zwierzęta te płonęły żywcem, nie próbując uciekać.

Ostatni z makabrycznych przykładów, który tutaj opiszę, aby lepiej zobrazować i zrozumieć sytuację osób doświadczających zjawiska wyuczonej bezradności, to historia mężczyzny, który przez przypadek został zamknięty w chłodni. Po kilku minutach, gdy jego koledzy zorientowali się, że go zamknęli, szybko przybyli mu na ratunek. Niestety mężczyzna już nie żył. Jednak okazało się, że chłodnia nie była włączona i panowała w niej normalna dodatnia temperatura. Tym, co zabiło tego mężczyznę, było jego głębokie przekonanie, że skoro jest zamknięty w chłodni, to w niej jest zimno, a skoro nie ma szansy na ucieczkę, to musi zamarznąć.

Dokładnie tak działamy. Całe życie uczymy się mieć wpływ na swoje życie lub pozwalać innym decydować za nas. Osoby, które w większym stopniu godzą się na to, by inni decydowali o ich życiu, to osoby, u których motywację do działania wyznaczają czynniki zewnętrzne, np. pochwała, docenienie, nagroda. Osoby te są w większym stopniu podatne na oddziaływania innych osób. Osoby, u których motywacja bierze się z wewnątrz, są stabilniejsze i pewniejsze siebie, i rzadziej pozwalają innym osobom ingerować w swoje życie.

Skutki wyuczonej bezradności można pogrupować w trzy główne zakresy:

deficyt poznawczy, który polega na tym, że osoba doświadczająca SWB zaczyna polegać na osobistym przekonaniu, że zmiana sytuacji na lepszą jest niemożliwa, nikt nie może pomóc, nic nie można zrobić;
deficyt motywacyjny, który polega na zachowywaniu się biernie, rezygnacji z działań polepszających sytuacje;
deficyt emocjonalny, objawiający się apatią, depresją lekiem, zmęczeniem, niekompetencją, wrogością do siebie i świata.

Przeważająca większość kobiet doświadczających przemocy w rodzinie jest w stanie depresji. Tylko niewielka ilość z nich nie jest. Te, które nie były, próbowały przejąć chociaż minimalną kontrolę nad swoją sytuacją. I chociaż wyrażało się to w irracjonalny sposób, to jednak te zachowania pozwalały im na odrobinę dystansu do doświadczanej sytuacji i ochrony przed całkowitą bezradnością. Kobiety te próbowały przejmować kontrolę nad czasem lub miejscem przemocy.

Drugim głównym czynnikiem determinującym postępowanie osób doświadczających przemocy w rodzinie to zastosowanie technik prania mózgu.

Pranie mózgu to w najprostszej definicji takie działania, które sprawiają, że osoba manipulowana działa zgodnie z intencjami i zamierzeniami manipulatora, że całkowicie mu ulega i postępuje tak, jak chce manipulator.

Proces prania mózgu to szereg zachowań, które w coraz większym stopniu uzależniają osobę manipulowaną od sprawcy manipulacji. Istotą zrozumienia prania mózgu jest właśnie proces – jego cykl, długość i natężenie – ponieważ nie jest to jedno czy dwa niezależne od siebie zachowania, tylko szereg postępujących po sobie czynności, które od małego stopnia natężenia doprowadzają do coraz większej degradacji człowieka jako jednostki społecznej.

Pranie mózgu zaczyna się od drobnych spraw, drobnych przytyków i coraz bardziej nabiera na intensywności. Do najczęstszych technik, jakimi posługują się sprawcy przemocy, by zniewolić partnerkę, należą: izolacja fizyczna, monopolizacja uwagi, doprowadzanie do wyczerpania psycho fizycznego, wywoływanie niepokojów i lęków, a nawet depresji, szafowanie nagrodami i karami za poszczególne zachowania, decydowanie o odbieraniu nagród, manifestacja własnej mocy, władzy, wymuszania.

Jak to wygląda w praktyce?

Sprawca przemocy zrobi wszystko, by osoba, nad którą chce uzyskać władzę, była mu w pełni posłuszna. Może to robić na różne sposoby, ale zacznie od degradacji własnego obrazu swojej partnerki. Będzie jej udowadniał i wmawiał, że jest gorsza od innych, że nie zasługuje na dobre rzeczy w życiu, że gdyby nie on, to byłaby zerem, nie osiągnęłaby już dosłownie nic w tej swojej marnej egzystencji. W wyniku izolacji, utrudniania kobiecie kontaktów z innymi czy wstydu, kobieta jest zdana sama na siebie, na swoje spostrzeganie, swoje osądy i swoje spojrzenie na świat. Z tym że ten „indywidualny” osąd jest już zniekształcony przez narzucone poglądy sprawcy, więc ofiara zaczyna myśleć nieadekwatnie do sytuacji. Takie podejście sprawia, że kobieta zaczyna odczuwać silny lęk, strach, poczucie winy, wstyd, złość i autoagresję. To moment, w którym sprawca przejął nad nią kontrolę. Ofiara zaś staje się coraz bardziej bezradna, podporządkowana, traci poczucie własnej wartości i zaczyna przyjmować obraz świata, który jej wykreował sprawca.

Dlaczego zatem kobiety nie szukają pomocy?

Przyczyn tej sytuacji jest bardzo wiele. Przede wszystkim po maltretowaniach, które znoszą ze strony swojego partnera, odczuwają silny lęk przed partnerem, przed jego zemstą, przed konsekwencjami, jakie ją spotkają, gdy odejdzie. Boi się kolejnych, realnych aktów przemocy na sobie i często na swoich dzieciach. Dodatkowo odczuwa wstyd z powodu zła, któremu jest poddawana. Kobiecie jest trudno zrozumieć, że to nie jej wina, ponieważ winę za przemoc zawsze ponosi sprawca. Czuje się winna, uważając, że gdyby postępowała i zachowywała inaczej, czy gdyby była lepsza, ładniejsza, milsza, JAKAŚ INNA, to przemoc nie występowałaby. Trudno jest jej pojąć, że nie ma wpływu na zło drzemiące w innej osobie.

Z bardziej przyziemnych spraw – dochodzi zależność finansowa od partnera czy brak zmiany możliwości lokalowych. Dom czy mieszkanie, w którym dana para mieszka, zawiera efekty pracy ich całego życia. Odłączenie się na poziomie emocjonalnym od miejsca jest bardzo trudne. Szczególnie, że kobieta ma do wyboru tylko tymczasowe hostele czy ośrodki pomocowe.

Patrząc na aspekt psychologiczny, kobieta wierzy, że przemoc dotyczy wszystkich związków. To przekonanie ma wiele podstaw – może być tak, że w wyniku prania mózgu przyjęła taki sposób myślenia sprawcy. Może być też tak, że kobieta głęboko wierzy, że dane zachowanie, przemoc nigdy więcej się nie powtórzą. A może być tak, że wyszła z rodziny, w której przemoc była i jej małżeństwo to potwierdziło, utwierdzając ją w przekonaniu o wszechobecności takich zachowań w życiu. Stąd utrata wiary w zmianę sytuacji na lepszą.

Kolejnym powodem, dla którego kobiety trwają w wyniszczających związkach, jest brak wiary w to, że mogą uzyskać pomoc od innych osób. Czy to osób prywatnych, czy instytucji.

Zanim więc ktoś powie „ona to lubi”, niech się dwa razy zastanowi… by nie krzywdzić jeszcze bardziej.

Dodatkowo polecam :

http://skuteczna-psychoterapia.pl/a_dlaczego-ofiary-przemocy-nie-odchodza.php

Fight Club as a Portrayal of Borderline Personality Disorder in Men ...

2013-10-01T04:43:00.003-07:00

(http://fightclubbpd.blogspot.com/)

Jakkolwiek to, że ktoś już tę zależność zauważył, nie zmienia faktu, że niczego już nie można do niej dodać :) Wesprę się więc tym, co napisano... w oczekiwaniu na sklejenie "w posta" własnych notatek odnośnie przyrównania bohatera Fight Club, to osoby cierpiącej na pograniczne zaburzenie osobowości. Tymczasem dziękuję wcześniejszemu autorowi :)

The Argument for Fight Club as a Representation of BPD in Males

The diagnosis of Borderline Personality Disorder (BPD) in females is approximately three to one versus males, according to the current research. In cinema, while BPD is not a disorder that is explicitly portrayed, there are some movies that are definitely implicit in their portrayals. These movies include such titles as Girl, Interrupted, Single White Female and Fatal Attraction. What is lacking among these movies is a portrayal by a person with BPD who is male. What I hope to accomplish here is, by going through the DSM-IV diagnostic criteria for BPD, and comparing them to specific scenes in the movie Fight Club, to make a case that this movie can now be brought into that group as a movie that portrays BPD in a male character.
In this analysis, I will list each criteria separately, and then link it to a specific scene from the movie.
The DSM-IV diagnostic criteria for BPD is as follows:

A pervasive pattern of instability of interpersonal relationships, self-image and affects, as well as marked impulsivity, beginning by early adulthood and present in a variety of contexts, as indicated by five (or more) of the following:

Frantic efforts to avoid real or imagined abandonment. Note: Do not include suicidal or self-injuring behavior covered in Criterion 5
A pattern of unstable and intense interpersonal relationships characterized by alternating between extremes of idealization and devaluation.
Identity disturbance: markedly and persistently unstable self-image or sense of self.
Impulsivity in at least two areas that are potentially self-damaging (e.g., promiscuous sex, eating disorders, binge eating, substance abuse, reckless driving). Note: Do not include suicidal or self-injuring behavior covered in Criterion 5
Recurrent suicidal behavior, gestures, threats or self-injuring behavior such as cutting, interfering with the healing of scars (excoriation) or picking at oneself.
Affective instability due to a marked reactivity of mood (e.g., intense episodic dysphoria, irritability or anxiety usually lasting a few hours and only rarely more than a few days).
Chronic feelings of emptiness
Inappropriate anger or difficulty controlling anger (e.g., frequent displays of temper, constant anger, recurrent physical fights).
Transient, stress-related paranoid ideation, delusions or severe dissociative symptoms (APA, 1994).

-=-=-=-=-=-=-=--=-=-=-=-=-=-=--=-=-=-=-=-=-=-

1. Frantic efforts to avoid real or imagined abandonment. Note: Do not include suicidal or self-injuring behavior covered in Criterion 5

At one point in the movie, the main character, Jack, realizes that his friend (and, unbeknownst to him, his alter ego), Tyler, has left him. At this time, Jack, in a dejected and depressed state, says “I'm all alone. My dad dumped me. Tyler dumped me. I am Jack's Broken Heart.” After this scene, Jack races around the country in what can only be seen as a tireless effort to track Tyler down so that he can be reconnected with him again. In other words, Jack engaged in a frantic effort to avoid the abandonment that he believed Tyler was putting him through.

2. A pattern of unstable and intense interpersonal relationships characterized by alternating between extremes of idealization and devaluation.

Most of Jack's relationships in this movie can be characterized as unstable and intense, from the imagined relationship that Jack has with his alter ego, Tyler, to Jack's relationship with Marla, to Jack's relationship with his boss. Throughout the movie, there are idealizations and devaluations of relationships from Jack's perspective, from thinking that Tyler is his savior, to thinking that Tyler is out to destroy him.

3. Identity disturbance: markedly and persistently unstable self-image or sense of self.

Jack's identity is constantly in flux throughout the movie, going from a corporate drone, to a mischief making, anti-social rebel. At one point, Jack can only see his identity through the reflection of the people with who he attends chronic illness support groups. Although Jack absorbs the identity of Tyler in the end of the movie, who Jack really is remains up in the air until the end, and confusion remains the only constant.

4. Impulsivity in at least two areas that are potentially self-damaging (e.g., promiscuous sex, eating disorders, binge eating, substance abuse, reckless driving). Note: Do not include suicidal or self-injuring behavior covered in Criterion 5

There are numerous marks of impulsivity in the movie, in many areas. For example, there are many examples of promiscuous sex, substance use, and in one scene, the main character is involved in a car crash that he impulsively decided to be involved in. As well, there are numerous incidents of crime and vandalism that Jack engages in.

5. Recurrent suicidal behavior, gestures, threats or self-injuring behavior such as cutting, interfering with the healing of scars (excoriation) or picking at oneself.

The most prominent feature of this criteria in the movie is when the character gives himself a chemical burn on the back of his hand (in conjunction with his alter ego), as well as the bare knuckle fighting that he engages in on a regular basis. As well, in near the end of the movie, Jack attempts suicide and shoots himself in the face as a means of ending the troubles that he now sees he has created.

6. Affective instability due to a marked reactivity of mood (e.g., intense episodic dysphoria, irritability or anxiety usually lasting a few hours and only rarely more than a few days).

This criteria is a little bit more difficult to identify, but there are many examples of some reactivity of mood throughout the movie. A clear cut example does not stand out, however. Thankfully, to meet diagnosis (especially “arm chair diagnosis”), one only needs to meet five of these criteria to be acknowledged at having Borderline Personality Disorder.

7. Chronic feelings of emptiness

In some of the opening scenes in the movie, we see Jack talk about his life in terms that imply a certain amount of emptiness, and his unhappiness with living in a culture that is obsessed with consumerism. Jack makes distinct attempts to connect to meaning by attending support groups and connecting with his alter ego, Tyler.

8. Inappropriate anger or difficulty controlling anger (e.g., frequent displays of temper, constant anger, recurrent physical fights).

In a fit of anger, Jack beats the face of another character, Angel Face, who he is jealous of, to the point where Angel Face is forced to be taken to hospital. In response to a question about why he did it, Jack responds “I felt like destroying something beautiful.”

9. Transient, stress-related paranoid ideation, delusions or severe dissociative symptoms

This criteria is the easiest to argue, as the whole movie is about the delusions and dissociation of the main character. Jack splits his identity to create a side of himself that he longs to be, in the character of Tyler.
In order for an individual to meet the clinical criteria for BPD, they would have to match five of these criteria. I believe that I have made the case that the character of Jack meets much more than five of these criteria, and thus, Fight Club should be now be a part of that list of BPD movies that populates the web.

Krótki skrót....( bardzo ogólny) osobowości z pogranicza.

2013-09-30T09:00:00.001-07:00

- Niedojrzała osobowość,
- Zachwiane emocje (od złości do nienawiści)
Chory wykorzystuje dziecinne metody zdobywania swojego celu.
Przyczyną może być wykorzystanie seksualne w rodzinie, alkohol w domu, przemoc fizyczna i psychiczna
Choruje ok. 3% populacji, a wśród osób chorych psychicznie występuje w 60%.
Borderline można stwierdzić za pomocą tomografu (mniejsze ciało migdałowate).
Nie leczy się tego farmakologicznie, stosuje się terapie behawioralną.

Osoby z borderline mają ambiwalentny stosunek do ludzi – lubią innych, pragną bliskości, czują, że potrzebują drugiej osoby do przeżycia, a jednocześnie boją się bliskości i są nastawieni wrogo do innych.
Mają problem z utrzymywaniem bliskich relacji, które są u nich intensywne, burzliwe, pełne niestosownego zachowania, prowokacji, testowania limitu cierpliwości drugiej strony, charakteryzujące się przechodzeniem pomiędzy ekstremami (lgnięcia do drugiej osoby i jej odpychania). Potrafią zrywać długoletnie związki w jednej chwili z błahego powodu.
Są wymagający wobec siebie i innych. Nikt nie spełnia w pełni ich oczekiwań. Odrzucają kolejnych znajomych i przyjaciół, rozczarowując i nudząc się nimi. Mają spore pokłady wiary w ludzi – wierzą, że nowo poznana osoba jest dobra, każdy ma u nich na dzień-dobry spory kredyt zaufania. Nieświadomie nie dostrzegają wad obcej osoby, która wpada w pułapkę ich idealizacji; szybko się angażują emocjonalnie. Gdy osoba zbliży się do nich dostrzegają, że nie jest idealna, wyszukują jej słabości i wad, po czym odwracają się od niej równie szybko jak się zaangażowali. Taki cykl ucieczek i skreślania ludzi z ich życia powtarza się bezustannie. Żadna relacja z nimi nie jest bezpieczna – wystarczy drobny błąd drugiej strony, a przestawiają się z jej idealizacji na dewaluację.
Są impulsywni i szybko podejmują decyzje. Zdarza im się nadużywać np. alkoholu; mają tendencje do skrajności – np. nie piją wcale, a jeśli już piją, to często tak, aby się upić do nieprzytomności; ale nie mają skłonności do wpadania w uzależnienie.
Mają huśtawki nastroju. Gdy mają określony nastrój ciężko jest im sobie przypomnieć jak to jest mieć przeciwny humor. Są zmienni pod względem tego jak inni ich odbierają; mają wiele różnych “ja”, nie są jednak fałszywi, mają po prostu zmienne nastroje. Nie są zwykle pewni swoich opinii, marzeń, nawet swojej identyfikacji seksualnej. Łatwo przejmują opinie, sposób bycia, a nawet nastrój od ludzi, z którymi akurat obcują.

Są dobrymi aktorami m.in. z powodu zmiennych nastrojów i maskowania tego, co się dzieje w ich głębi; często “obrywali” za wybuchy emocji, nauczyli się więc ukrywać to, co czują w głębi, tłumić w sobie.
Są przepełnieni wewnętrznym bólem; potrafią udawać szczęśliwych, mimo że w głębi jest płacz, co jest jednym z powodów ich niezrozumienia przez otoczenie, oraz ich zdolności aktorskich.
Lubią być na krawędzi – na krawędzi życia i śmierci, na granicy sprowokowania innych, na granicy utrzymania kontroli nad pojazdem, etc. Próbują w ten sposób uciekać od siebie, niepokoju, wewnętrznego bólu, przesadnych emocji i huśtawek nastroju, bezskutecznie. Chaos, dramat, ryzyko powoduje podekscytowanie, a to zabija uczucie wewnętrznej pustki i znudzenia, którym są przepełnieni. Wykazują potrzebę kontroli sytuacji, wpływania na wydarzenia, decyzje; utrata kontroli jest dla nich sygnałem ignorowania; jednocześnie są nadwrażliwi na próby kontrolowania ich samych.
Są nadwrażliwi na odrzucenie i ranienie ich przez innych, lecz nieświadomi tego jak ich zachowanie dotyka innych.
Boją się porzucenia; strach przed utratą ukochanej osoby jest u nich powodem uciekania od bliskich związków, do których jednocześnie dążą, gdy druga osoba jest niedostępna. Często uciekają od danej osoby dopatrując się w niej kogoś słabego, wręcz złego; większości z nich nie dano miłości w dzieciństwie, więc jeśli spotyka ich miłość od obcej osoby to dana osoba wydaje się im dziwna. Ich znajomości “balansują” – raz się do kogoś zbliżają, innym razem (gdy druga osoba zacznie się nimi interesować) tę osobę od siebie odpychają. Szukają bezskutecznie idealnej osoby, która będzie ich wybawieniem – zrozumie ich do końca, pokocha bezgranicznie i bezwarunkowo, nada sens ich egzystencji, wypełni pustkę w ich życiu, wybawi od huśtawek nastroju oraz bólu psychicznego i nigdy ich nie opuści. Tymczasowe zaangażowanie, wycofanie się i poszukiwanie perfekcyjnej, kochającej ich bez względu na wszystko, niewykorzystującej ich, drugiej połówki jest stałym, błędnym emocjonalnym kołem, w jakie wpadają; ta sinusoida wykańcza ich samych oraz tych, którzy próbują się do nich zbliżyć.
Mają problemy z kontrolą emocji – nierzadko emocje biorą w nich górę nad zdrowym rozsądkiem.
Nieświadomie korzystają z zasady “najlepszą obroną jest atak” – na krytykę odpowiadają ostrzejszą krytyką, na groźbę opuszczenia – to oni opuszczają. Nie dają się zranić, to oni ranią. Nie mają jednak złych intencji, ich zachowania wynikają ze strachu, frustracji i zdesperowania. Brakuje im “pancerza ochronnego” przed atakiem innych, czują ból przy najmniejszym dotknięciu, stosunkowo często odbierają zwykłe pytania i spojrzenia innych, jako nieprzychylne sobie, jako atak na siebie, dlatego desperacko atakują, aby odeprzeć potencjalne (i urojone) ataki na nich. Bardzo łatwo ich urazić i rozdrażnić; w skrajnych wypadkach wystarczy jedno niefortunnie ułożone zdanie, a osoba z borderline może z miejsca skreślić daną osobę ze swojego życia i szczerze znienawidzić.

Trudność w utrzymaniu bliskiej, długiej i stabilnej relacji z osobą mającą borderline jest dla niektórych pociągająca, brzmi jak wyzwanie, a sama osoba z borderline wydaje się im być (z powodu swojej niedostępności) atrakcyjna, wartościowa. Osoby próbujące się zbliżyć do kogoś z borderline są często pewne siebie, szczególnie po poznaniu osoby z borderline od jej ‘spokojnej’ strony, nabierając złudnego przeświadczenia “nic mi od Ciebie nie grozi, w ogóle Ty przecież jesteś normalny.
Osoby z borderline, które zdają sobie sprawę, że mają borderline częściej “zaciskają zęby” i starają się kontrolować swoją złość. Ale należy mieć świadomość, że któregoś dnia i taka osoba może wpaść w szał agresji i przestać się racjonalnie kontrolować. Osoby z borderline nie są jednak groźne dla społeczeństwa od strony fizycznej: ich ataki (jeśli mają już miejsce) są tylko w postaci werbalnej; są jednak celne i bolesne. Osoby z borderline z przeważającymi zachowaniami typu acting-in częściej zadają ból sobie – nawet w sposób fizyczny, np. tnąc się żyletką, aby dać upust emocjom.
Osoby z borderline mają tendencje do postrzegania w czarno-białych barwach – do polaryzowania percepcji i myśli do skrajnych stanów: dobry-zły. Popadają w skrajności: idealizują to, co im się podoba i dewaluują to, co im się nie podoba. Jednak to, co jest dobre wg nich jednego dnia, może być złe następnego – mają problem ze stałością. Im wydaje się, że to inni się zmieniają, nie zauważają jednak, iż to ich spojrzenie się zmienia. Często zmieniają opinie o innych ludziach, swoje cele, marzenia. Postrzeganie z tendencją do skrajności powoduje, że również ich spojrzenie na nich samych, poczucie tożsamości, rozsypuje się na strzępy. Ich poglądy i myśli wpadają w coraz większą huśtawkę. Przestają ufać innym (bo oni ich rozczarowują). Przestają ufać sobie. Przestają rozumieć innych, przestają być rozumiani. Przestają rozumieć nawet siebie. Gubią się tak mocno, iż kwestionują nawet istnienie – swoje i świata. Próbują uciekać od siebie zatracając własną tożsamość; rodzi się w nich uczucie pustki, przed którą uciekają w ryzykowne, a nawet fizycznie bolesne, zajęcia. Czasami bólem fizycznym zagłuszają ból psychiczny.
Są zwykle altruistyczni, tj. bezinteresownie zatroskani o dobro innych, entuzjastyczni, zabawni, wrażliwi, wielkoduszni, ciekawi świata, kreatywni, szczerzy, uczciwi, skromni. Nieświadomie koncentrują uwagę innych na sobie, roztargnieni, chaotyczni, nerwowi, wymagający, sarkastyczni, ironiczni, źli na świat i ludzi za ich niedoskonałość. Wyróżniają się dobrą umiejętnością rozumienia niewerbalnej komunikacji, dobrą intuicją i empatią (wyczuwaniem tego co czują inni), wczuwaniem się w położenie i przeżycia innych; łatwo przychodzi im przejmowanie nastroju innych.
Czasami zbyt ufni, naiwni, szczególnie wobec obcych, na ogół przesadnie nieufni, mają czasami paranoidalne, tj. wyolbrzymione i bezpodstawne, podejrzenia – szczególnie wobec najbliższych. Zwykle je ukrywają. Są nadwrażliwi na krytykę i niezrozumienie. Mają kiepskie poczucie czasu, słabą pamięć do detali i chronologii wydarzeń; kiepską orientację w terenie. Miewają zniekształcone myśli i percepcję, szczególnie nt. relacji z innymi.
Często zamyśleni, smutni, zamknięci w sobie. Czasami jednak przeciwnie – radośni, miewają “głupawki” śmiechu, bywają duszą towarzystwa. Choć we wnętrzu tak dalecy od przeciętności, z pozoru, z zewnątrz, nie wyróżniają się od innych – dobrze wtapiają się w ludzi, z którymi obcują. Z pozoru dobrze przystosowani do życia w społeczeństwie, inteligentni, kompletnie “normalni”, nierzadko weseli i pełni życia (o ile nie zmagają się akurat z depresją), całkowicie nie odnajdują się w bliskich relacjach z innymi ludźmi. W głębi cierpią, choć nie okazują tego tłumiąc ból w sobie. Mają zdolność do działania “jak-gdyby” (jak-gdyby wierzyli w coś, jak-gdyby byli kimś innym, itp.); są dobrymi aktorami, miewają dobre zdolności przekonywania i wpływania na to jak myślą inni; potrafią “zrobić z białego czarne” – przekonać nawet do tego, w co sami nie wierzą. Nieświadomie wzbudzają u innych negatywne uczucia jakich sami doświadczają (np. złość).
Mówi się, że często manipulują ludźmi, lecz oni nie widzą tego jako manipulacji, nie są przebiegli – ich “manipulacje” nie wynikają ze złośliwości, nie są zaplanowanymi aktami, lecz działaniami impulsywnymi wynikającymi ze strachu, desperacji i bezsilności. Ponadto czynnikiem jest tu ich słaba pamięć – pewne wspomnienia nieświadomie przekręcają, przekonując innych, że było tak, a nie inaczej i sami w to wierzą.
Mają problemy z tolerowaniem samotności, nawet na krótką chwilę; odczuwają potrzebę bycia z kimś, życia dla kogoś, często jednak, paradoksalnie, stronią od ludzi – ponieważ czują się przez bliskość zagrożeni – im ktoś jest bliżej nich tym większa ogarnia ich panika; ich bliższe relacje z innymi kończą się ich rozczarowaniem (gdy druga strona ich rozczaruje – co następuje zawsze, wcześniej czy później, bo nikt z nas przecież nie jest idealny – następuje u nich faza dewaluacji: przejście z miłości do nienawiści), oraz smutkiem, przygnębieniem. Ich życie jest chaotyczne – jak oni sami; nierzadko pełne zmian kierunków kształcenia, rezygnacji z pracy, zerwanych związków, itp.
Szukają zrozumienia, ale nie znajdują go w takim wymiarze, w jakim by chcieli.

( Ukradzione z http://terapiaesp.wordpress.com/ ;))

Borderline Personality Disorder: Profile and Process of Therapy....

2013-09-27T01:58:00.000-07:00

By Paul J. Hannig.

ABSTRACT: This paper is a narrative, exploratory, descriptive, and investigative profile of Borderline Personality Disorder (BP). Its purpose is to expand the existing description of behavioral characteristics of this disorder and to include a deeper emotional and interpersonal understanding of borderline symptomatology. The self and object-relations schools are recognized but treated as being limited to the post-birth biographical experiences. This study includes the expanded perinatal, preconception, transpersonal elements and interpersonal aspects of Borderline Personality etiology. BPs are characterized by lack of emotional commitment, hypersensitivity, feelings of emptiness and worthlessness, submissiveness, defense mechanisms of splitting and projection, and a strong need to control. Relationships have an "on the brink" and destructive quality. Repetitive cycles of regressive behavioral patterns are present. Excessive superego demands are combined with a deflated false self. Feelings are not discharged easily.
The borderline has a deep, underlying terror of catastrophic annihilation, which may have its earliest roots in trauma surrounding the blastocyst's need to connect to the uterine wall and even to trauma surrounding conception, involving the egg's rejection of the sperm. Consequently borderlines may be hypersensitive to withdrawal and yet insensitive as to how their behavior affects others. Besides prenatal rejection, childhood abuse and generational factors play a part in forming the BP.
The process of therapy is long term because of the chronic nature of the disorder, and the therapist must take into account the BP's terror and fragility during the release of Pain. However, treatment can be very successful and motivational and can lead to achieving workable and happy lives. This happens by releasing the Pain, regaining identity in the real self, and, through the therapist's acceptance, eventually gaining the self-acceptance which alone is capable of overcoming the inordinate en utero survival demands and abandonment that they experienced.

This article presents a profile of the Borderline Personality Disorder (BP). However, it is not the only one possible. I have chosen to include only the pathological aspects of the disorder because I wish to discuss the therapeutic process as regards those pathological aspects. I do this with full recognition that healthy behavioral aspects of the disorder exist. Some Characteristics of Borderline Personalities
Borderline Personality Disorder clients cannot sustain emotional commitment. They change emotions in midstream and have difficulty holding on to feelings of love. Love turns to indifference, estrangement, and perhaps back again to love.
This dysfunctional cycle has its roots in early childhood. Borderlines lose their love for the parent of the opposite sex when the idealization of that parent breaks down. As a child, the BP experiences the opposite-sex parent as being narcissistic, cruel, and abusive. The child's love turns to hate and distrust. The opposite-sex parent falls from the idealized pedestal and crumbles in the BP's eyes and heart. In parental relationships the BP feels as though he or she has never really possessed mother. Mother is experienced as the one who abandons and is inaccessible as a real person. For the BP this is experienced as a catastrophic loss and, as a consequence, may ultimately result in a serious depression.
The BP feels eternally alone and abandoned. There is an endless search for the love that never was or has died. The BP begins to lose or withdraw feelings of love from current relationships when the impaired self is activated by family frustrations, stress, and so on. The BP is driven to replace lost nurturance and sustenance, whether or not the experience of loss is misperceived or real. Temporary commitment, emotional withdrawal, and the search for a perfect, all-loving, non-exploitive love object is the continuous and dysfunctional emotional cycle of the borderline.
Many borderlines have a perfectly working, pleasant, alluring, seductive, competent, superman/woman facade. It is sometimes difficult to differentiate which self is being presented by the borderline - the false front, the authentic self, or the impaired inner child. In many interactions the BP is not emotionally present. Relating is from only pieces or parts of the self. To the trained observer it is obvious that the missing aspects of the personality have not been felt, recovered, and integrated into a solid whole.
It is not uncommon for borderlines and narcissists to turn to drugs, alcohol, and sex in order to deny and repress emotional pain. These activities loosen the ego's control on impulses and feelings that otherwise would be too painful to assert. As such, the pleasure principle overrides the reality function of the ego.
Borderlines have a strong need to control. For them the loss of control signals the onset of some type of emotional or interpersonal breakdown. When borderlines feel the world threatening to cave in, they become involved in external distractions that symbolically provide support, affiliation, and the promise of salvation. The fear of being controlled by others will make the borderline hypersensitive to a therapist's style and interventions. It is easy to make inadvertent mistakes when relating to borderlines because of their hypersensitivity to parental control.
Due to the borderline's hypersensitivity, a therapist's spontaneity may be inhibited for fear of crossing the borderline's diffuse, undifferentiated boundaries. When boundaries are unconscious, sometimes the only way a therapist can discover them is by an inadvertent violation. If this occurs, it can trigger paranoia and a negative transference towards the therapist. Unfortunately, for both client and therapist, the end result can be a "no win" situation with the client generally terminating the therapy prematurely. When such a hypersensitive situation does occur, it is in the best interest of both parties to process their interaction and discover the etiology of the hypersensitivity to control.
Other characteristics of BPs include the following:
• There may be a pervasive feeling of worthlessness, emptiness, and unfulfillment.
• Relationships have an on again/off again, destructive, and "on the brink", quality.
• There may be a fear of ruining primary relationships. The partner of a borderline may react to the BP's emotional chaos with anger and rejection.
• Borderlines test their partner's level of frustration-tolerance and anger. Borderlines can push partners to the limits of their rage and reactivity.
• There may be a need for an inordinate amount of assurance and affection to compensate for the heavy rejection experienced internally. Emptiness
The BP has an empty core at the center of identity. The feeling of emptiness (American Psychiatric Association, 1987) may have its roots in a very early gestational trauma (Hannig, 1981). In this stage the blastocyst-not yet even a embryo-is not attached to the uterine wall. It has no external source of emotional and physical nourishment and may, in fact, exist in an empty world (void) disconnected from its maternal source. The blastocyst's drive to survive depends on the ability to attach itself to mother's body (uterine wall). The need to connect is very strong while the failure to connect en utero may lead to emotional and physical disintegration and death (spontaneous abortion). Trauma during gestational attachment creates disordered adults who have difficulty connecting emotionally with other people. The bad, rejecting, destroying uterus is a real threat. The BP is constantly seeking a connection with the good womb in order to escape or avoid the death womb.
As a result, with this type of early trauma, we see the development of the splitting and projecting mechanisms of many borderline-narcissistic characters. These good-womb/bad-womb aspects are projected onto a therapist or a therapy group and thus may create difficulties in the formation of a therapeutic alliance. As a therapist, I have been the object of good-uterus/bad-uterus split projections of clients. In one particular therapy group a borderline female projected the good womb onto me and the group while projecting the bad uterus and bad parent onto her partner. In contrast, her narcissistic partner projected the bad womb onto the group and his wife while the good womb and good parent became his profession. Other Aspects of Borderline Personalities
Some of the other aspects of BP Disorder include the following:
• Repetitive cycles of regressive behavioral patterns are present The BP may make demands for intimate partners to satisfy a deep need and to alleviate the suffering for a lost, once-loved parent. If these demands are excessive, it may cause distance and eventual rejection.
• To varying degrees, borderlines are able to be in a relationship while being partially or fully detached emotionally from the partner.
• There is an inability to be assertive in a healthy way. When feeling threatened or anxious, the borderline can become hostile, defensive, accusatory, and provocative.
• Borderlines eventually transfer negativity onto their mates; that is, they lose love, withdraw, and become aversive to touch and sex. Borderlines may transfer positively to extramarital symbols that are unavailable, with the hope for fulfillment.
• Pathological fantasizing or obsessing may become an escape from depression, accompanied by paranoia about being helpless, immobile, and unlovable.
• There is a love/hate ambivalence toward the opposite-sex parent and a feeling of abandonment by the same-sex parent This leads to the deflated quality associated with depression. Destructiveness
Borderlines can sabotage relationships by clinging, withdrawing, provoking, and acting inappropriately. At times they not only appear to be out of touch with reality but are also competitive, resistant, and perhaps passive-aggressive as well. BPs may be only vaguely aware of their self destructive behavior through the diminishment of their caring, empathy, and sensitivity.
Lower-level borderlines have difficulty fully and permanently committing to something or someone. Socially and occupationally, nothing is appealing and a lack of enjoyment/satisfaction may be present in his life. A BP may know what he wants to do but cannot find the motivation to make the move. Satisfaction seems "out there" somewhere.
In a regressive phase an aversion to touch, kissing, and sex can occur. A female BP may dishonestly submit to her partner's needs or expectations and then withdraw into gratifying fantasies or obsessions. She may seek symbolic freedom by escaping through an extra-relationship sex or emotional triangulation. Destructive behavior protects the BP from her primal pain and prevents her from fully living her life.
The female borderline feels undeserving of love even though she is able to elicit love feelings from others. She blames herself for not getting love from her parents, as if it were her fault, rather than realizing that her parents were incapable of giving love.
Any feeling that a client has difficulty expressing can be expressed by the therapist as a means of making the client more aware of what he or she is having difficulty in expressing. Thus, the therapist can role-play the unexpressed feelings of the borderline and have the client express them as affirmations. As real feelings emerge, the borderline becomes terrified of "going crazy' and never being able to come out of it.
Many borderlines are angry because they feel their lives have been wasted. Support and empathy from the therapist are necessary to help them come to terms with such issues.
Some borderlines express themselves through symbolic images as part of their detachment from real feelings. They may waste valuable therapy-session time by symbolically talking about or explaining their feelings through images while leaving little time for actual feeling. This is part of their self-destructive tendencies.
The borderline can place excessive superego demands on himself by not living up to internal ideals for performance. There may be complaints of falling short of social and occupational expectations. The BP's internal critic says, "You are just not good enough." To the borderline, life feels cruel and unfair and there may be an inclination to complain and protest. The Deflated False Self
A child needs to feel and express love to the parent of the same sex. If the parent is not available to receive that love due to some distraction - such as death, family illness, work, addictions, care of another sibling, or the narcissistic demands of a mate or parent-then the child will never have the opportunity to fully express love to the same-sex parent. The child will begin to transfer all that need to love on the opposite-sex parent, who then becomes everything to her. If the opposite-sex parent fails to be perfect or is pathological, the child's love turns to hate and devaluation. Feelings of betrayal, abandonment, loss, and loneliness arise which can lead to depression and acting-out behavior to avoid Pain. A high-functioning borderline will choose defensiveness in the form of a false self/facade because of the dominance of buried trauma and childhood Pain.
Some borderlines portray a deflated false self by choosing a ragamuffin, orphan-like look in contrast to the ostentatiousness and overdressing of the narcissist. Borderline lifestyle is usually plain and utilitarian, with less importance placed on appearance. In contrast, some narcissists conform to the trendy, outlandish, and the ostentatious, thereby over-valuing their appearance. The narcissist overdoes it. The borderline underdoes it. Some borderlines have a narcissistic front superimposed onto the deflated self, thus revealing how certain aspects of these disorders can overlap and interrelate. However, generalizing should be avoided since there is a wide variety of appearances presented by borderline personalities.
The deflated false self of the borderline is unreal (Masterson, 1988). The client is deluded into believing that this horribly low self is the real self. The BP comes from a false-self-oriented family structure which reinforces the belief that the false self is one's true identity. It is as if the child's head is opened up and a depressed, unhappy, disconnected, alienated personality is implanted, completely destroying the real self. The borderline identifies with, and glues himself, to the false, denigrated, and self-loathing personality. This personality is an unreal mask that the BP wants the world and the therapist to accept as the real self. It represents self-deception and denial of the inner person, who therefore remains completely hidden from the self. A real self is a creature of hope, enthusiasm, joy, and love. But the borderline's belief is that the unhappy mask is actually the real person.
Because there is a deflated false self, feelings are not fully discharged easily. The natural, innate crying response is weak and whining. Consequently, depression may persist. Some borderlines can discharge rage fully, but when they are in the midst of a breakdown or regressive stage, primitive defenses will prevent the full emotional discharge of Pain or anger. Lower-level borderlines have difficulty discharging Pain and getting clear. Full discharge usually occurs only in the more advanced stages of therapy.
At the beginning stages of therapy the borderline has a minimal capacity for forming a therapeutic alliance. The ego is weak and immature, and there is a deficit in alliance-forming capacities. When a narcissistic overlay to the borderline's personality exists, therapeutic alliance becomes more difficult because of grandiose claims-i.e., "There is nothing wrong with me." Even though the borderline's deflated side of the self is aware that something is wrong, the dominating side of the inflated self wants to deny it.
The borderline has a deep, underlying terror of catastrophic annihilation and excruciating fears of rejection and loss of object love. Escape feelings are present and bonding may be difficult with the therapist. Many borderlines will go from one therapist or therapy to another, much to their own consternation and the frustration of the therapists. The borderline may possess these wanderlust behaviors and inclinations, thus being unable to root or emotionally bond to people and places. This may involve a narcissistic need for the perfect mate, the perfect place, and the perfect therapy. Many borderline-narcissistic types were raised by a parent or parents who sought to inflate their own egos by over-estimating the perfection of their children.
One borderline female relates how her mother reacted when the daughter accomplished something by saying, "Of course, what did you expect . . . she's a Smith!" It is as if perfection is the norm for such a special, gifted family member. Such egoism puts strain on the borderline who feels "not good enough" or feels like a waste in many areas of her life. It is one thing for a parent or grandparent to be impressed when a youngster is behaving cute and precocious. "Oh, he's a genius!" comes as a pleasant surprise rather than as an expectation of parental egoism. The borderline is expected to be special and successful, even though she is not given the emotional nourishment (love) needed to feel good about herself.
Some borderlines feel good in their false selves - their facades and defenses while others do not. Distorted views of reality make for unawareness of the damage being done through denial. Destructiveness, conflict, and chaos are the hallmarks of the narcissist/borderline nexus. When confronted on their choices, destructive behavior, and defensive thinking, the borderline perceives the therapist as a disapproving, withdrawing parent. When that happens, the BP goes through a cyclic round of acting out and provocation which may involve criticism, rejection, and devaluation of the therapist, as well as other love objects. Sometimes this cycle of resistance, therapeutic confrontation, and the working through of underlying Pain can continue for years. Behavior of Borderline Personalities Withdrawal
Borderlines are super-sensitive and hyper-vigilant when they suspect a love object or partner of withdrawing sexual, libidinal love supplies (Lachkar, 1992). Even if the partner or love object is not withdrawing, the borderline may project displaced maternal withdrawal onto the partner. In some cases there could be an actual partner withdrawal, combined with the borderline's projected withdrawal, that operates to trigger a regressive withdrawal into a symbiotic world of erotic repression. The BP may cease object love and choose symbolic partners, excessive masturbation, pornography, drugs, alcohol, promiscuity, sexual blocking and/or occupational failure. Libido is drawn back into the self and acted out destructively. Withdrawal continues until physical symptoms become manifest.
The male BP will be inconsistent and unstable in his thinking and feeling toward the partner (love object). He may feel love, warmth, and satisfaction when the two of them are making good contact. But when he perceives this partner as being preoccupied, it activates primitive withdrawal defenses. He will go into emergency repression to suppress the upwelling of agonizing, brutal, annihilating desertion trauma. Near-psychotic episodes could be imminent if the borderline is not contained in the framework of a therapy that allows for the release and integration of catastrophic Pain. The regression must be handled carefully and expertly. The therapist needs to have a deep understanding of the borderline's Pain. Accurate interpretations and reflections will facilitate the necessary release of emotions while providing support and reassurance to the client.
Withdrawal of self, feeling, and libido are hallmarks of BPD. Conversely, assertion and self-retrieval allow the false self to give way to the recovery of the real self. The borderline may activate very painful obsessions towards the good womb, maternal love object. The BP will engage in accusations of rejection, neglect, and abandonment toward parental love objects, especially the therapist. When erroneously perceiving any inadvertent slights, the borderline will believe these so called infractions were intentional and may abruptly withdraw from the field of action by feeling hurt and perhaps angry.
Some borderlines form strong therapeutic alliances while others become quite ambivalent when sensing any kind of betrayal, rejection, or abandonment. The terror existing deep within the BP is easily masked by a pseudo-independent, emotionally detached facade. Some borderlines, though not sexually abused, may have formed emotionally incestuous love/hate relationships with the opposite-sex parent. Failure to bond satisfactorily with the same-sex parent (girls with mothers, boys with fathers) could lead to an over-involved, high libidinal investment with the other parent. Guilt and shame usually become strong components within the relationship as the child begins feeling responsible for the parent's well-being. Outward Appearance and Behavior
Borderlines may exhibit speech behaviors that unconsciously hide shame-based feelings. Mumbling, impoverishment of speech, circumstantiality, excessive symbolic abstraction, questioning, and intellectualizing are some of the noticeable speech peculiarities of the borderline personality (Othmer and Othmer, 1989). The BP may engage in excessive, long-winded, abstract, cerebral, off-the-point descriptions of feelings without being able to directly label and express personal emotions. Speech tone may be an inaudible whisper, thus forcing the listener to frustratingly request a higher intensity of tone. Hiding feelings behind questions that have little relevance to the current focus can derail the listener and cause defensiveness. A weak and vague speech pattern gives the appearance that the BP is searching frantically for words, thus leaving the listener unimpacted and wondering what is being conveyed. Excessive symbolic, unnecessary verbal elaboration may hold the listener's attention but begs the question, "Where are the feelings?' The borderline may also use distancing, accusatory "you" statements rather than 'I' statements in order to shift the focus away from internal, anxiety-provoking, painful emotions.
Physical appearance for some borderlines is bedraggled, not quite put together, and inappropriate in dress and style. Some BPs have no sense of appropriate grooming while others may appear quite neat. There is never the sense of the exquisite, as in the case of some narcissists. Facial expressions vary from depressed to open and cheerful. Biting the lower lip, nail biting, and nail picking are signs of anxiety. Omissions and thought disruptions may be common in borderlines. Omissions are a form of forgetting. Anxiety or depressive thought disorganization can lead to repetitive patterns of destructive behavior, such as losing keys, forgetting to lock and close doors, missed appointments, incomplete communication, and so on. There may be a tendency for some people to follow up and fix the borderline's omissions and forgetfulness, which in itself can be destructive, annoying, and corrosive to relationships. Family members may experience themselves getting tired of the BP's idiosyncratic and peculiar behavior. During the regressive phase of a borderline's near-psychotic breakdown, she will engage in very destructive acting-out behaviors with little or no memory recall of the events, much to the consternation and dismay of the family members. Some borderlines feel they have never fully recovered from such near-psychotic breakdowns. Hypersensitivity to Withdrawal, and Insensitivity
Borderlines can be completely devoid of any sensitivity as to how their behavior affects others. Because they are deep into their own worlds, there is very little, if any, capacity for caring about how others may feel towards their interpersonally and emotionally insensitive behaviors. For example, a female BP seems to be intermittently and cyclically at war with an intimate partner and is never quite aware of how she influences and drives him to extreme anger and even destructive rage. The partner may have to explore the depths and range of his own Pain and rage just to become less reactive to the borderline's destructiveness. If that does not work, then complete and total withdrawal from the relationship becomes the only open choice. The borderline is capable of provoking a partner into exploring the depths of hell and the heights of transcendent heaven. This occurs because the borderline lives in the realms of extreme emotional swings, instability, and contradictions.
It is common for the borderline to lead a loved one down one emotional direction, and then suddenly and dramatically shift into another direction. Borderlines push emotional soft spots and trigger reactions in other people. The partner of a borderline may constantly have to monitor herself for emotional reactivity to the borderline's hurtful and insensitive behavior. In essence, the BP is a problem waiting to happen. Involvement with a borderline person will eventually lead to a painful emotional roller-coaster ride. It is not uncommon for a partner of a borderline to wonder, "How did I ever get involved in this mess?'
One husband of a borderline remarked, "I found myself caught up in a spider web with my wife being the black widow and I was the prey." For this borderline there is so much hurt, devastation, and damage inside that her borderline world is similar to a complicated, intricate spider web. She desperately wants someone to come into her inner world to help unravel the tangles of Pain and destruction. She is lonely and unfulfilled. Only careful, slow, and neutral empathy and expertise can allow her to descend into and recover from the nightmare of the long-lost, damaged child who was never loved fully or appropriately by her family. Then, by feeling her Pain, she can be reborn into a new world with a new self. Submissiveness
In a female borderline there can be a submissive side to her personality. She may give overt agreement or dependently collude in permitting others to behave in ways that disturb or even deny her true identity. She may be unable to set limits to behavior that violates her boundaries. Her false self may give the impression that it is alright to hurt her, as she pretends not to be disturbed by such infringements. She may also send wrong or misleading signals to her love object. Thus, in her passive-dependent collusion, she actually reinforces abandonment and betrayal, much to the confusion of her love object.
One woman compliantly submits to her husband's sexual demands even though she does not feel sexual. In fact, she resents him for wanting sex when she is actually feeling non-sexual. But she shows no overt displeasure to her husband, who believes therefore that she is agreeable to sex. Guilt about not being a good wife inhibits her from openly discussing feelings with her husband. So she performs undesired sex and avoids working the problem through with him.
Another woman works hard all day. Upon coming home, she wants some time to be with herself. Her husband wants to spend all of the remaining day's time with her. He does not know that she desires some time alone. She will not tell him because she wants to be seen as a good wife. Since she does not want to hurt him, she feels guilty for desiring some time alone. She remains passively quiet and submits resentfully.
Another woman, who has a sexually promiscuous past, allows her husband to play around sexually with other women. She overtly goes along with his seemingly harmless, recreational, extramarital sex. After all, she engaged in this behavior at one time herself. On the surface she appears agreeable to his sexual escapades. She even believes that she is being altruistic by permitting her husband to have his fun. She wants to be a good wife and feels guilty for having a desire for him to be monogamous. She suppresses her real needs and seems to go along with, comply with and submit to something that she may not feel clear about inside. She later takes revenge on him by being promiscuous again, much to his dismay and confusion.
As I have alluded to earlier, there are probably no pure personality types due to considerable overlap and fluidity in personality pathology. With the borderline, as with the narcissist or other disordered selves, submissiveness may be mixed with altruism and guilt. There is true consent, and there is false or pseudo-submissive consent in the dilemma of the personality disordered person. As with dependent and passive-aggressive personalities, the borderline has a desire to please others and tell them what she or he thinks they want to hear. The BP controls a situation through submissiveness, only to eventually turn around and attack accuse, provoke, resent, turn off to, or intensify a situation.
To the observer a borderline's efforts to talk about the issues with a partner may seem fruitful because admissions of transgressions and agreements to reform sound very good. But deep personality disturbances cannot be resolved by communication alone. Only by feeling the deeply buried Pain of emotional death before three years of age can the borderline be liberated from the chaotic emotional cycles of highly complicated, dependent relationships.
For the female borderline, her pseudo-independent self feels that she can just walk away from a relationship when the Pain gets too great. Conversely, her real self will tell her there is a deep, dark, catastrophic emotional Pain and that by releasing her pent-up, lonely inner child, she will know true peace and stability. Relationships
Borderlines can appear to function quite well. Their personas can be quite pleasant, attractive, manipulative, exploitative, and seductive. They can appear to be cocky, highly independent, and self-sufficient. They may function well in a relationship until a stressor-such as childbirth, money problems, or illness-triggers a regressive breakdown into a severely paranoid, sexual-acting-out depression. Borderlines relate from a detached position, which is also the way they relate to the inner child, their impaired real self. There is a true split in the personality: between the lonely, impaired self and the person of efficiency, competence, and warmth. BPs can be brash, cocky, confident, and in control, while feeling quite hollow and dead inside. Through denial, the narcissistic side wants to feel only pleasure and suppress pain. When borderlines cannot trust, they will keep people at a distance and remain inaccessible. When they become involved in relationships, it may be with partners who will support their pathology.
Borderline relationships are marked by instability, with back-and-forth emotional cycles of warmth and love followed by loss of love, sexuality, concern, and closeness. Once the borderline experiences injury, he may initiate a gradual deterioration and eventual death of the primary relationship. After then experiencing emotional traumas, the borderline may attempt to resurrect feelings of love and libido in the main relationship again.
The false self can feel hopeless, depressed, helpless, and pessimistic about ever recovering anything real in life. A borderline may get caught up in a busy workaholic schedule and thus passively neglect the important emotional work necessary for recovering the real self. Because repressed Pain is so deep, the borderline has to work very hard and long to reach any kind of connection, clarity, or insight. Avoiding the emotional work will keep the BP mired in a failure-oriented, deflated false self. When experiencing narcissistic injury, the borderline suppresses real feelings, only to become aware of them when they are triggered in the future again. Thus a borderline may be unaware of the grudges and resentments that she holds, only to have those feelings damage relationship bonds.
The borderline has difficulty experiencing the feeling of mourning for the loss of the real self, the inner child. The BP is unfamiliar, almost a stranger, to himself. Since the parents were emotionally inaccessible and buried behind their own facades, the BP disowns his real self in favor of an acquired, more acceptable false self. The borderline continues the family's pathology of denying the real self and accepting only the acquired, false self.
A borderline is hyper-alert to injury and much attention is highly focused on perceived abusers. This makes it difficult to accept responsibility for the way she damages relationship bonds. The BP tends to blame a partner for destroying feelings of love and sexuality. She may also rationalize relationship failures on the grounds that, "We are not right for one another, and it will never work." All of this changes when there is a successful working through of the deeply repressed Pain. Causes of Borderline Personality Disorder Fetal Rejection
The male part of the Self begins its physical journey in the body of the father and the female Self comes to life in the body and egg of the mother. In the BP the father's sperm seeks connection, acceptance, and impregnation, but mother's egg does not. The egg vehemently fights to reject the sperm. If the mother does not want the pregnancy and/or rejects the father and his child the child will feel unacceptable and unwanted, and will identify with feelings of nonexistence, such as "I'm not wanted . . . I'm nothing," and so on. As such, for the borderline, conception is not an act of love.
A fetus conceived in love and passion will feel wanted and esteemed. But, for the borderline, there has never been this ideal, environmental circumstance attached to conception. The will to live and survive originates from the real self, from a soul existing in perfect being and essence, even before taking physical form. It is the will to survive that allows the infant to endure the life-threatening traumas that are imminently faced in the womb. Childhood Abuse
Some borderlines undergo extreme physical punishment at the hand of a parent. For example, after a beating and/or verbal violence, a male child is cast away and left alone, emotionally bleeding. He will feel very abandoned and alone. He may grow into adulthood fearing being alone, and he will always feel compelled to be around people. If the child was further abused by peer groups in school, the fear of being alone and abandoned will be compounded and later projected on to his adult environment. He will stay busy with distractions from feeling. At home he may excessively read the newspaper and watch TV in order to avoid the upsurge of suppressed rage and Pain. At work and in public he will be vulnerable to being provoked and then reacting, often to the detriment of his own welfare. Conflicts with parents and schoolmates will persist into adult life and be displaced on to authority figures, work colleagues, and accidental encounters. Submission and rage will be dilemmas for him. Generational Transmission Process
The mother of a borderline may be a borderline personality herself who, through a generational transmission process, has passed on borderline traits to the child. This is accomplished by the internalization and introjection of the mother's feelings into the child's own impaired self system. On entering adulthood, the child may actually reenact a borderline drama similar to the mother's. When this happens, the impaired inner infant of the mother identifies with and bonds with the devastated internal infant of the adult child. This results in an adult mother-child relationship that is fraught with emotional problems. This relationship is marked by a lack of real love-bonding feelings. Alienating feelings like dissatisfaction, devaluation, and hostility may also be present.
Unwanted pregnancies may precipitate a borderline character-formation in unborn children. For example, if a mother has other children close in age or the pregnancy occurred too close to the birth of another child, the mother may wish that this unborn baby did not exist. She may submit to having the baby, but in her heart she feels guilty for her thoughts of disavowal. Her own borderline guilt and pretense creates a borderline pregnancy process, which leaves the baby with intense cravings for the mother's body and nourishment.
Sometimes babies of borderline mothers are born with a ravenous hunger for breast milk along with a tenacious need to cling to the mother's body. In time this hunger becomes an intense, insatiable need that eventually becomes transferred to love objects in adult life. Because of feelings of nonexistence and threat to one's survival, the borderline clings tenaciously to adult relationships based on intense early need and oral demands. When these relationships threaten to break down, the borderline regresses to an infantile, near-psychotic state. Buried emotional pain gets reactivated along with primitive regressive defenses.
Given the nature of this disorder, borderlines never get enough nurturance. When needs are not met, they will intensify demands, threaten withdrawal and/or dissolution of the relationship with a partner. Further complications may later occur due to the underlying intense oral cravings and unmet emotional needs. Bulimia, substance abuse, sexual acting-out, alcoholism, perversions, situational sexual aversion, and debilitating depression with paranoid projections may all be part of the borderline picture.
As a mother, the borderline may become heavily attached to and identified with her own child's feelings of rejection, abandonment, and being unwanted. Since the borderline is extensively vulnerable to narcissistic injury, she will fuse with her child into a tight self-protective, defensive bond when she perceives that her child is being rejected or unwanted. She will then project blame onto the offending parties without recognizing how she and/or her child set up others into being unwanting, rejecting, unloving parental objects. Blame may be used to deflect her own possible feelings of being unwanted and perhaps of not wanting her own child en utero. Thus, by defending her own child against feelings of being unwanted, she also deflects her own terror of rejection and her own guilt about being rejecting.
In a relationship it is common for the unwanted inner infant of the borderline to feel deeply attracted to bonding and identifying with the hurt, unloved inner child of another person. These people may actually form love relationships based on the empty, unloved inner infant. Attempting to turn the partner into some aspect of one's own unintegrated, disallowed inner parent marks the beginning of borderline upheaval and intensity.
Children of borderline mothers and their own subsequent offspring do not know how to build strong, sustained interpersonal object relationships. Through their flightiness and aggressive, injuring behavior, they build interpersonal bonds that are unstable, erratic, and subject to weakening influences. Their fear of sustained, strong commitment and intimacy creates weakening of love bonds through relationship breaks and "moving out to greener pastures" patterns. Though leaving a wake of broken relationships and "dead bodies" (narcissistically injured former partners), they rationalize and justify their tactics by blaming others. At the deepest levels these individuals feel brutalized by early, unformed, broken bonds and the resulting fear and distrust. And the borderline is always unconsciously trying to embroil others (therapist included) in their emotional caldrons. The Process of Therapy
The key to therapeutic success in treating the borderline personality is compassionate concern, empathic understanding of the depths of early childhood Pain, and the patience and non-reactivity of a saint. Therapeutic skills and the timing of interventions must take into consideration the borderline's terror and fragility during the release of Pain. The slightest hint of therapist neglect, rejection, or insensitivity will send the BP into painfully negative transference with its accompanying accusations, ambivalence, and attack. He needs constant assurance of the therapist's benevolent intent and will continually test for the slightest hint of inattention. It is also very important for the therapist to monitor his or her own aggressive tendencies and vulnerable, transferential trigger points.
The course of treatment is long term, because of the chronic nature of the disorder. Treatment can be very successful and motivational. Cooperative clients can and do achieve workable and happy lives. As the borderline regains a feeling connection to the real self, life progresses. Relapses do occur, however, but are less destructive because the client is more resilient and able to recognize the symptoms and patterns. By working through feelings, the BP can restore tenuous love bonds with partners and family members. Cycles of intense interactions with a significant other may reoccur, reactivating old hurts, but the BP is more capable of dealing effectively with anger in herself and other family members. Paradoxically, the borderline learns how to be more sensitive toward others and less hypersensitive to perceived injury. Treatment can be terminated when the client attains the coping and feeling skills necessary to self-monitor and control unstable, ever-changing bonding emotions.
As previously mentioned, borderline phenomena may include the defensive mechanisms of splitting and projection. When the client splits the parental object into good and bad introjects he will usually make a spouse, partner, or close love object into the bad mommy and an external person into the good, loving libidinal parent. Partners of BPs become dismayed and feel rejected when the BP suddenly goes cold sexually and displays an aversion to being touched, kissed, or handled. This type of behavior is not exclusive to borderlines, for it is an indication of personality disorganization as well.
Many disordered personalities show a splitting and projection of the good-parent/bad-parent introjects. When a client becomes aversive to being touched by a spouse, we can assume that an old abuse is being reactivated, creating a withdrawal of libido from sexual activity with the once-valued partner. The mate may get seduced into helping fix her spouse's serious problems out of unrealistic altruistic reasons. This is common to many psychological disorders. When someone has a serious personality disturbance, expecting an unqualified, untrained spouse to try to fix or correct the person's long standing illness will have disastrous results. This is especially true because emotional involvement with a disturbed person should not include quasi roles of the pseudo-patient and healing-spouse partner. Relationships and marriages do not heal personality, mood, or anxiety disorders. The clinically disturbed person should seek out a professionally trained therapist and not project the need to be cured onto a partner. When transferences erupt into full bloom in these kinds of pseudo-relationships, the consequences are quite unpleasant.
Any spouse, lover, or partner who tries to be a therapist in order to satisfy the other person's therapeutic need is asking for failure. You cannot be a spouse and a therapist at the same time when the other person is seriously impaired. The disordered person may narcissistically want to save face by not openly sharing and discussing the problem. He will avoid going to see a trained therapist. Remember, disturbed people have difficulty forming strong, stable emotional bonds; and this deficiency leads to resistance and avoidance of assuming the appropriate task of forming the therapeutic alliance.
One woman I treated stated,

I love my husband. All that I want is a marriage partner, not a patient who is looking to me as a savior. He needs a real doctor, and I need a real husband. Instead, I got a sick puppy, a lot of heartache and grief. All of his shit comes flying out at me, and I can't handle it. I need caring for myself. All we do is wrestle and fight with his sick behavior. I keep trying to get both of us to go to a therapist, but he keeps refusing and avoiding it. He insists that somehow we can solve this thing by ourselves. Frankly, I'm tired of it. So I got therapy for myself to see if I could get disentangled from this mess. Since I have gotten stronger in my therapy, my husband has finally agreed to come in. Slowly, painfully, and with the help of our therapist, we are beginning the long road to recovery.

She continued,

The marriage started out with a lot of false hope on my part. There were some good times, but eventually his sickness drove me crazy and it became a nightmare of depression for me. I learned that I am not equipped to deal with someone else's sickness. I deserve to find out who I am: I am a person and I can love myself. My husband has to take care of himself and must not be so dependent upon me to be his good mommy. When I failed him, guess what I became - his bad womb. He couldn't stand to have me touch him for fear of contamination. I felt terrible, rejected, betrayed, and alone. If it weren't for my therapy and the group support I would not have made it. Today, I am feeling wonderful. I recognize that I could not fix him and that's okay. His illness nearly destroyed our marriage and our lives. I have forgiven both of us, and now I know that he needed a doctor first and a supportive wife second. It wasn't my fault what happened between him and his mother and father. I didn't do it to him. But I got all of the shit that was meant for them and believe me, it hurt. I still bear the scars.

Regaining Identity
For the woman in the aforementioned situation, there was initially, before treatment, a complete loss of identity. The only part of her that could be real existed in her tears. She had to trust only her tears and to look at everything else about herself as being crazy and unreal. She had to learn to differentiate her false, deflated self who chose such a partner in the first place from her real self. This could only be accomplished by diligently seeking her tears and the self that emerged. Her talk and her words could not initially be trusted, because they were expressions of the false front. She was a fake, because she could convince herself and others that her unreal, low self was the real self. It was a repressed deception of the highest order.
The false self possesses pseudo-feelings devoid of real emotion. The false self is a dead person hiding a real person. The borderline may even tire of the tedious rendezvous through the labyrinths of the unfeeling false self. It is as if a BP is trying to get acceptance for the unreal self, an activity that leads nowhere except into the unfeeling world of symptoms. The therapist needs to recognize the deception of the deflated false self, unmask it, and then put the task of feeling the real emotions before the client. This may leave the borderline at first feeling confused, yet relieved. It may also mark the beginning of a genuine commitment to the reality of the borderline's true Pain. Because the false self is unreal, it leads to an unreal life that misses the mark of true happiness and the anchoring of full identity.
Commitment to Feeling
The borderline accepts and acts out a distracting, non-feeling, busy-making lifestyle. Excuses are made for not putting in the full, complete effort and time necessary for clearing out the de-energized false self and reinstating the real, stable, loving, consistent self. When a full commitment of time and energy is made to working on the self, the BP stands a better chance of gaining full access to very deep, repressed Pain and of fully releasing deadness and making healing connections. Then the BP can recover love and passion and shower it on the love partner. However, the borderline must continually be in a situation where he can feel the difference between the real and the unreal self.
The heavily abused borderline splits the mind off from the body and feelings. She may be very analytical, further cutting off from feelings. Automatically going to the head reinforces the non-feeling self. Bodywork can be very effective with people who have difficulty hooking up to their emotions (Lowen, 1985).
Clients with weak emotional discharge and poor emotional maintenance benefit greatly from the full presence of a therapist who applies strong pressure to vital, armored physical areas. The inside of the upper thigh is an area of great release when pressed carefully. The close physical proximity of the therapist provides the much needed emotional security for the deep expression of long repressed feelings.
For some very repressed borderlines, bodywork utilizing pressure-release points may have to continue over a long period of time in order to get the client used to being in touch with the real self. But the effort can be worth the reward of seeing the client happily smiling after his or her long, dark journey into a psychic hell.
Fetal Rejection Overcome By Self-Acceptance
Danger and life threat are constant companions for the en utero borderline infant who is always on the borderline of existence and nonexistence. Even so, there may be temporary bonding and unification experiences with mother in the womb. Fortunately, this allows some little piece of the real self to develop. As an adult these events can be re-experienced through certain music, nature scenes, dance movements, and other positive-triggering experiences; thus nurturing the emergence of the real self, even as the unreal self is dismantled.
On the other hand, early emotional and environmental deficits will never be overcome by performance demands and expectations imposed by the superego. You cannot will someone to be happy and engage in activities that a severely impaired person shies away from. Because en utero acceptance never occurred, constant superego exhortations and demands will only exacerbate a sense of unacceptability just for being.
Therefore, the role of the therapist is to reflect the being/accepting self that was never allowed to be in the borderline. To the decimated self of the borderline, the world and the family represent a toxic womb. People are perceived as being toxic because of bad womb projections. Acceptance of the borderline by the therapist at the level of essence and being allows the borderline to accept her or his real self and become free of the enormous burden to perform "normally" in a symbolic, toxic womb environment.
When a mother vacates emotionally from the conception and gestation of her child, it is equivalent to saying to the child, "I am not going to be here for you. You will have to do it all by yourself. You will have no mother, and you will have to raise yourself and be a mother to yourself."
This kind of abandonment is so powerful that it leaves the child feeling, "I will have to survive and grow up by myself, without your support, encouragement, and love." This expectation and demand is too great for the child to live up to. Without a mother, the child tries and tries, but can never live up to the demand, "to do it all by yourself."
When the borderline female has children of her own, she may feel that she has not been there for the child. Her child inherits the same feelings of "I can't do this by myself . . . I'm all alone and helpless. It's too much pressure to perform at surviving by myself." The motherless raises the motherless and the borderline legacy is passed on. The internal demands leave a child feeling, "I just can't make it."
But through long-term, deep feeling work-involving emotionally releasing the Pain, thereby seeing through the facade of the BPs unreal self, thereby allowing the BP to discriminate clearly between her unreal self and her real, feeling self-she can uncover the little pieces of the real self that were allowed to develop en utero. Uncovering and understanding these pieces of the real self, these pleasant womb experiences, they can be re-experienced and made stronger in the personality by choosing positive life experiences that correspond to and thereby trigger them. And since, as Adzema (1993) put it, "A crucial element of the real self is its unconditional acceptance of itself' (p. 4), the BP in growing into her real self can also grow into self-acceptance. And it is only through self-acceptance that the inordinate en utero survival demands of the borderline can ever be overcome.
References
Adzema, Michael. (1993). Only half a cure: Unconditional acceptance and the primal process. IPA Newsletter: International Primal Association, Summer, 4.
American Psychiatric Association. (1987). DMS-111-R: Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders. (3rd ed., revised). Washington, DC: American Psychiatric Association.
Hannig, Paul J., Ph.D. (1981). Feeling People: A Revolutionary Concept in Therapy, Lifestyle, and Human Contact. Winter Park, FL: Anna Publishing.
Lachkar, Joan, Ph.D. (1992). The Narcissistic/Borderline Couple. New York: Brunner/Mazel.
Lowen Alexander, M.D. (1985). Narcissism. New York: Collier Books.
Masterson, James, M.D. (1988). The Search for the Real Self. New York: The Free Press.
Othmer, Ekkhard, MD., Ph.D., and Othmer, Sieglinde, Ph.D. (1989). The Clinical Interview Using the DSM-III-R. Washington, DC: American Psychiatric Press, Inc.
PAUL J. HANNIG, PHD., MFCC, CCMHC, NCC, is a licensed California marriage-and-family counselor; a Florida-licensed clinical mental-health counselor, and Director of the Institute for Transformational Therapies in Chatsworth, California. He is nationally certified by both the National Academy of Certified Clinical Mental Health Counselors and the National Board of Certified Counselors. Dr. Hannig holds clinical membership with the California Association for Marriage and Family Therapists and the International Association for Marriage and Family Therapists.
Dr. Hannig specializes in (but does not limit himself to) personality disorders; depression; anxiety; phobias; adult survivors of physical, emotional, and sexual abuse; marital and family conflict; deep feeling therapy; and core-identity work. His therapy model is experiential and integrative, combining an individual, interactional, and multigenerational approach to treatment He is author of the book, Feeling People. This article is part of a lengthy chapter on Borderline Personality Disorder in a work-in-progress. Feel free to inquire about the completed paper, as well as papers on Narcissistic Personality Disorder, Obsessive-Compulsive Love Disorder, and other mood, anxiety, and personality disorders. Dr. Hannig is available for networking on personality disorders at (818) 882-7404. He can also be contacted at the Institute for Transformational Therapies; 10170 Larwin Avenue, #4; Chatsworth, CA 91311; and he can be visited at his homepage on the World-Wide Web at URL: http://www.psychotherapyhelp.com.
This article was originally published in Primal Renaissance: The Journal of Primal Psychology, Vol. 1, No. 2, Autumn 1995, pp. 54-71.

Jak znajdę czas, to przetłumaczę :)

Przygrywka do borderline...

2013-08-09T07:33:00.000-07:00

Zanim rozwinę temat w kolejnych postach, pozwolę sobie na posiłkowanie się przystępnym wykładem Jarosława Gliszyńskiego :"Pacjent

z zaburzeniami typu borderline - co możemu mu zaoferować?"

Do choćby minimalnego zgłębienia i opisania tego typu zaburzenia na konkretnych przykładach niezbędna jest wiedza z dziedziny psychiatrii. Biorąc pod uwagę, że tzw. "Pogranicze" jest tematem szerokim jak rzeka, skupię się tylko na kilku wątkach, akurat z mojego punktu widzenia - najciekawszych. Przyjrzę się bliżej reakcjom pacjenta z cechami histeroidalnymi, kładąc nacisk na stosowane przez niego specyficzne mechanizmy obronne. Jakkolwiek wiele miesięcy poświęciłam na lekturę czysto naukowych publikacji, to jednak nie zamierzam ich tu powielać, oprócz kilku niezbędnych "faktów", a bardziej skupię się na uczuciach... zarówno chorego, jak i tych, którzy z nim żyją na co dzień. Bo w końcu o UCZUCIA się tu wszystko rozchodzi... Tak po ludzku i indywidualnie.

Skopiowane fragmenty ww. tekstu potraktuję jak wstęp do moich dalszych analiz.

Motto: „Pamiętając, że w gruncie rzeczy są to przestraszone dzieci,

jest mi łatwiej utrzymac pozycję terapeuty”
(Luis J. Cozolino w „Neuronauka i psychoterapia”)

Określenie pacjent borderline jest wśród wielu terapeutów synonimem pacjenta trudnego. Wielu z nas odczuwa niechęć czy opór na samą myśl o pracy z tego rodzaju pacjentem. (...)

Dla przypomnienia wg. DSM-IV zaburzenia osobowości z pogranicza to:

Utrwalony wzorzec niestabilności relacji interpersonalnych, obrazu „ja” i emocji oraz znaczącej impulsywności, który pojawia się we wczesnej dorosłości i ujawnia w różnych kontekstach, na co wskazuje co najmniej pięć z poniższych kryteriów:

Gorączkowe próby unikania opuszczenia – rzeczywistego bądź wyimaginowanego.
Wzorzec niestabilnych i intensywnych relacji interpersonalnych, który cechuje na przemian skrajne idealizowanie i dewaluowanie innych.
Zaburzenia tożsamości; znaczący i trwały brak stabilności obrazu lub poczucia „ja”.
Impulsywność w co najmniej dwóch potencjalnie szkodliwych dla jednostki obszarach aktywności (np. wydawanie pieniędzy, seks, nadużywanie substancji psychoaktywnych, nieostrożna jazda, napady obżarstwa).
Powtarzające się zachowania, gesty lub groźby samobójcze bądź samookaleczenia.
Niestabilność emocjonalna spowodowana silna reaktywnością nastroju (np. silne stany dysforyczne, drażliwość lub lęk, trwające zwykle kilka godzin, rzadziej dłużej niż kilka dni)
Utrzymujące się poczucie pustki.
Nieadekwatna, silna złość lub trudności z jej opanowaniem (np. częste wybuchy złości, stałe odczuwanie złości, wielokrotne bójki).
Przemijające objawy paranoidalne lub poważne objawy dysocjacyjne jako reakcja na stres(American Psychiatric Association 2000r.).

TERAPIA OSOBOWOŚCI HISTEROIDALNEJ BORDERLINE

(wg. Marolyn Wells i Cheryl Glickauf-Hughes)

Pacjenci histeroidalni mają histeryczny styl osobowościowy i organizacje ego na poziomie borderline. W stresie używają prymitywnych mechanizmów obronnych, ale gdy nie są w regresji ich obrony mogą mieć bardziej dojrzały charakter (wyparcie, przemieszczenie). Zachowują kompetencję społeczną w sytuacjach strukturalizowanych, natomiast w sytuacjach nieustrukturalizowanych oraz w bliskich relacjach regresją aż do prymitywniejszych zachowań.

Opisowa charakterystyka pacjenta histeroidalnego

Karykatura pacjenta histerycznego – skrajności emocjonalne, nieodpowiedzialne, burzliwe relacje miłosne, zaburzona seksualność, uwodzicielskość, roszczeniowość, bardziej prowokacyjne i nieadekwatnie intruzyjne zachowania niż u histeryka z poziomu neurotycznego
Ego-syntoniczne, nieadekwatne zachowania prowokacyjne
Poszukiwanie idealnego obiektu macierzyńskiego – na skutek nierealistycznego postrzegania innych projektują obraz idealnego obiektu macierzyńskiego na niewłaściwe osoby
Agresywny acting out
Nieumiarkowane potrzeby i złe wybory obiektów – mała tolerancja na frustrację oraz niezdolność do samokojenia powodują, że pacjenci tacy często dążą do natychmiastowego zaspokojenia potrzeb bez względu na konsekwencje, dokonując często błędnych wyborów co do obiektów mających zaspokoić te potrzeby.
Brak zdolności do autentycznej ekspresji self – ekspresja autentycznego self jest tu bardzo mocno skojarzona z lękiem separacyjnym, poczucie bezpieczeństwa jest nadmiernie zależne od innych, dlatego świadomość posiadania odmiennych opinii od innych wywołuje intensywny lęk przed odrzuceniem.
Intensywny lęk separacyjny
Roszczeniowość – im ważniejszy związek tym większa drażliwość i zaborczość, agresywne domaganie się natychmiastowego zaspokojenia potrzeb. To ostatnie wymaganie jest często u tych osób ego-syntoniczne.

Histeroidalne mechanizmy obronne

Podstawowe obronne pragnienie to uniknięcie leku separacyjnego i depresji rozstaniowej poprzez połączenie z w pełni dobrym obiektem preedypalnym.

Każda z poniższych prymitywnych obron wspiera ten główny cel.

Globalne rozszczepienie – funkcjonuje jako mechanizm ochronny, który aktywnie rozdziela sprzeczne doświadczenia
Prymitywna idealizacja i dewaluacja – ten mechanizm wspiera często rozszczepienie.
Identyfikacja projekcyjna – głównie projekcja ego-dystonicznych aspektów self na obiekt i zachowanie w taki sposób, który wzbudza takie doświadczenia w obiekcie.
Agresywny acting out
Dysocjacja – szczególnie nasilony mechanizm u tych pacjentów histeroidalnych którzy mają historię ciężkich traum

Do kolejnego wpisu...:)