Αδιαφορία ή ανευθυνότητα υπευθύνων;

Έρχομαι πάλι, δυστυχώς, να γράψω για την έλλειψη ευθύνης και από δημότες, κατοίκους αλλά και των υπευθύνων του Δήμου. Ο λόγος για το Βραχάτι, την παραλία, όσο μπορεί κανείς να τη δει βέβαια, όσο κινείται πάνω στο παραλιακό δρόμο, αφού είναι “απαγορευμένη” για τους κατοίκους που βρίσκονται πάνω από αυτόν. Για την ακρίβεια αναφέρομαι για τη μια άκρη της (προς το Βέλο), που είναι, χρόνια τώρα, παρατημένη στο έλεος του Θεού και των μικροσυμφερόντων των κατοίκων της περιοχής, μόνιμων ή όχι και των τοπικών αρχόντων.

Παλιότερα είχα γράψει στο blog (εδώ: Επικίνδυνη αδιαφορία της αυτοδιοίκησης στο Βραχάτι Κορινθίας ) για την έλλειψη καθαριότητας, για προχειρότητες και για εγκατάλειψη. Ειδικά από τον Δήμο, αλλά και από τους κατοίκους. Αυτά όμως ήταν το 2010, δηλ. 8 χρόνια πριν. Επίσης υπήρχε και κάποιο άρθρο εδώ: Σε απόγνωση οι κάτοικοι στο Βραχάτι (στο zougla.gr) για να αντιληφθείτε το μέγεθος της αδιαφορίας και θράσους σχετικά με τη φασαρία από νυχτερινά κέντρα μέσα σε οικισμό. Το μόνο που άλλαξε από τότε είναι ότι τα νυχτερινά κέντρα μειώθηκαν και ηρέμησε λίγο η ζωή μας. Προφανώς άλλαξε και ο τρόπος διασκέδασης από τη δεκαετία του ‘90, 2000 οπότε ήταν και φυσική κατά μια έννοια κατάληξη.

Κάθε χρόνο αναγκαζόμαστε να ζητάμε τη βοήθεια του Δήμου σχετικά με τα αυτονόητα. Δυστυχώς. Αυτονόητα δεν είναι όμως για όλους. Τι εννοώ.

Αναφέρομαι σε δυο βασικά, αλλά και απλά (στην επίλυσή τους) προβλήματα που έχουμε εδώ και χρόνια.

Το ένα είναι τα σκουπίδια και το άλλο τα εγκαταλελειμμένα οικόπεδα, παλιά κτίσματα (πλίνθινα σπίτια και πρώην κοτέτσια με τσιμεντόλιθους και σκεπές τσίγκινες ή ελενίτ), κτήματα που είναι ακαθάριστα με ξερά χόρτα, ξύλα, σκουπίδια, καλαμιές τα οποία κάνουν την πιθανότητα πυρκαγιάς πολύ μεγάλη. Επίσης είναι φωλιά φιδιών και ποντικών που κάνουν τον κίνδυνο για τους κατοίκους των διπλανών σπιτιών μεγάλο επίσης.

Αναφορικά με τα σκουπίδια δεν υπάρχει κανένας κάδος σκουπιδιών σε ολόκληρο δρόμο (Αλεξανδρουπόλεως) τη στιγμή που έχουν γίνει τόσα σπίτια τα τελευταία χρόνια. Αυτό που βλέπει κανείς είναι πεταμένα σκουπίδια, παλιά στρώματα, σακούλες σκουπιδιών, ακόμα και μπάζα. Όσες φορές ζητήσαμε να μας φέρουν κάδο, μας είπαν να τα πηγαίνουμε στη Μυκόνου που είναι μακριά. Βέβαια η μόνιμη δικαιολογία, που δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογία όταν πρόκειται για την υγεία των δημοτών, είναι ότι η οδός Αλεξανδρουπόλεως είναι ο “συνοριακός” δρόμος μεταξύ Βραχατίου και Κοκκωνίου, αλλά πλέον ενώθηκαν οι δήμοι. Η συλλογή των σκουπιδιών μας είπαν ότι γίνεται Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή. Πολλές φορές αυτό δεν τηρείται με αποτέλεσμα τα σκουπίδια να είναι πεταμένα εδώ κι εκεί στο δρόμο, αφού δεν υπάρχει κάδος και το απορριμματοφόρο δεν έχει περάσει την καθορισμένη ημέρα. Ας συνεννοηθούν επιτέλους οι τοπικές αρχές για το καλό των δημοτών τους. Αυτός είναι και ο λόγος που εκλέχθηκαν.

Αναφορικά με τα εγκαταλελειμμένα χωράφια, σπίτια κλπ, αλλά και την πρόσβαση στην παραλία σας παραθέτω λίγες εικόνες από την Google. Αναζητήστε περισσότερες στο google maps – παραλία Βραχάτι (προς το Κοκκώνι)

Όπως βλέπετε και στην 1η εικόνα από το χάρτη google (λήψη 2011) υπάρχουν (ακόμα δυστυχώς και σήμερα είναι χειρότερα) χόρτα, δέντρα, καλάμια, φίδια, ποντίκια δίνοντας μια αίσθηση εγκατάλειψης της περιοχής. Πιο κάτω θα δείτε πάλι από χάρτη της google, λήψης 2011, μιας και δεν άλλαξε κάτι από τότε (ίσα-ίσα χειροτέρεψε αφού κανείς δεν ενδιαφέρθηκε) την εικόνα που υπάρχει.

Ας δούμε λίγο τις εικόνες, ξεκινώντας λίγο πριν τη βίλα του Μίκη Θεοδωράκη (μιας και έγινε συζήτηση από τον Δ. Μαύρο εδώ: https://tinyurl.com/y9y6wlom

Στον δρόμο λίγο πριν την βίλα βλέπουμε:

συνεχίζοντας …

(σήμερα 3/8/2018 είδα ταμπέλα με πωλητήριο για το χωράφι αυτό …. αναρωτιέμαι αν ακόμα και σήμερα μπορεί να χτίσει κανείς δίπλα στον αιγιαλό )

απέναντι από αυτό είναι:

και το κρυμμένο από τα δέντρα …. είναι παλιό σπίτι πλίνθινο που το έχουν “καταπιεί” τα χόρτα:

Αφού περάσουμε τη στενή στροφή ανάμεσα στη βίλα του Μίκη και της κόρης του θα (καταφέρουμε να) βγούμε στην “βραβευμένη”, όπως λέει ο Δήμος παραλία. Δείτε πόσο όμορφη είναι:

και λίγο πιο αριστερά:

Όπως βλέπετε δεν υπάρχει κανένας κάδος σκουπιδιών παρά μόνο ένας κάδος τοποθετημένος τα τελευταία χρόνια δεξιά από τη στενωπό από εθελοντή, ο οποίος και φροντίζει για τη συγκομιδή των σκουπιδιών, κάτι που είναι δουλειά του Δήμου.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

• Γιατί τα τελευταία 45 χρόνια που ζω εκεί όλα είναι ίδια … και απαράλλαχτα. Ούτε μια βελτίωση στη λεγόμενη ποιότητα ζωής μας. Ούτε καν ένας κάδος σκουπιδιών και να μη μιλήσουμε για κάδο ανακύκλωσης σε μια περιοχή που αναγκαζόμαστε να πίνουμε εμφιαλωμένα νερά μιας και το νερό του δικτύου ύδρευσης δεν είναι πόσιμο (πολλές φορές μάλιστα είναι και πολύ επικίνδυνο, αφού φέρνει και νερά από λύματα και βόθρους). Ο πλησιέστερος 1 (ένας) κάδος είναι σε μεγάλη απόσταση (στην οδό Μυκόνου) που εξυπηρετεί 10-δες σπίτια που είναι δίπλα του, ενώ ανακύκλωσης σε ακόμα μεγαλύτερη απόσταση, δίπλα σε μαγαζιά που είναι πάντα γεμάτοι. Οι ανάγκες αυξήθηκαν εδώ και πολλά χρόνια. Ο τουρισμός αλλά και οι μόνιμοι κάτοικοι αυξήθηκαν και η ζωή δεν είναι όπως πριν από 45 χρόνια που οι δρόμοι ακόμα ήταν χωματόδρομοι.
• Γιατί δεν θέλουμε να ερχόμαστε κάθε φορά σε αντιπαράθεση με όσους έχουν εγκαταλείψει τα οικόπεδά τους, παρακαλώντας τους να καθαρίσουν τα ξερά χόρτα και όταν αυτοί δεν το κάνουν να απευθυνόμαστε τελικά στις υπηρεσίες του Δήμου για να πράξουν το αυτονόητο. Πάλι όμως, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες, δεν φαίνεται να πετυχαίνουμε το στόχο μας και οι κίνδυνοι να παραμένουν.
• Γιατί κάθε φορά η απάντηση από το Δήμο είναι ίδια: “Δεν έχουμε λεφτά για καθαριότητα”. Αλλά από την άλλη, λεφτά υπάρχουν για φωταγώγηση με πράσινο φως στους φοίνικες στην κεντρική παραλία ή να αλλάζει τον επόμενο χρόνο και η σπατάλη να φτάνει ακόμα και τις 200.000 € (σύμφωνα με παλιότερες ανακοινώσεις).
• Γιατί οι τοπικοί άρχοντες εκλέχθηκαν από μια κοινωνία, η οποία τους τίμησε με την εμπιστοσύνη της στις θέσεις όπου οφείλουν να εργάζονται για το καλό του τόπου για το όφελος των δημοτών και μόνο.
• Γιατί οι Δήμοι και οι πρώην κοινότητες ενώθηκαν, αλλά φαίνεται ότι ακόμα δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους για το δικό μας όφελος.

ΚΑΙ …

Γιατί από τη στενή στροφή που είναι ανάμεσα στη βίλα του Μίκη και της κόρης του μέχρι το σημείο που ο δρόμος ξαναπλησιάζει την παραλία από την άλλη μεριά, είναι πολλά μέτρα και ΔΕΝ υπάρχουν ελεύθερες δίοδοι προς τη θάλασσα. Αλλά και όπου τυχόν υπάρχουν δίοδοι, είναι κλεισμένες με μάντρες από τα σπίτια που είναι στον αιγιαλό. Η στενωπός που είδατε στις εικόνες, είναι δίπλα σε καλάμια και χρόνια ακαθάριστο οικόπεδο, οπότε δεν είναι ασφαλής δίοδος.

Αν συμβεί κάτι (πχ φωτιά) και χρειαστεί να τρέξουμε να σωθούμε προς την παραλία, θα υπάρξει πρόβλημα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να θρηνήσουμε κι άλλα θύματα.

Ας μην συνεχίζουμε με την αδιαφορία μας να θέτουμε σε κίνδυνο την ασφάλεια και τη ζωή του διπλανού μας. Μπορεί τελικά να απειλήσει και τη δική μας.

Ή μήπως θα έρθουν οι μπουλντόζες κατόπιν εορτής και σύμφωνα με τις εξαγγελίες να γκρεμίσουν τις μάντρες από τα σπίτια που (και σήμερα) παίρνουν άδεια και χτίζουν δίπλα στον αιγιαλό (βλέπε το νεόδμητο στις φωτό) και κλείνουν την πρόσβαση στη θάλασσα;

Μάλλον όχι …

Ελπίζω να καταλάβατε τους λόγους που με ανάγκασαν να γράψω τα παραπάνω και τι ζητάω και να συμφωνείτε φυσικά στο ότι το να πράττουμε όλοι το αυτονόητο δεν είναι υπερβολή, αλλά αναγκαίο για το κοινό καλό.

Στη διάθεσή σας για διευκρινήσεις αλλά και για προτάσεις που θα βοηθήσουν στην ενεργοποίηση των υπευθύνων αλλά και των Δημοτών για το καλό όλων όσων ζούμε εδώ…

Θεωρώ ότι τα στοιχεία μου δεν έχουν καμιά σημασία μιας και ο σκοπός που τα έγραψα είναι για να κινητοποιηθούν για το κοινό καλό όσοι θεωρούν ότι “θίγονται”.

Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας.

Το άρθρο σε μορφή PDF

Να υπενθυμίσω ότι οι εκδρομές γίνονται με συγκατάθεση (και υπεύθυνες δηλώσεις) των γονέων και πρακτικό του Συλλόγου των καθηγητών με λεπτομερείς αναφορές για το ακριβές πρόγραμμα της εκδρομής, είτε είναι πολυήμερη είτε μονοήμερη. Το πρόγραμμα της εκδρομής κοινοποιείται (φυσικά) και στα αρμόδια γραφεία εκπαίδευσης και στους γονείς.

Η αγωνία – ανησυχία μου ….

– Τι θα συμβεί αν γίνει έστω και ένα … το παραμικρό ατύχημα;

– Ποιος θα έχει την ευθύνη; Οι αγρότες, οι αστυνομικοί, οι συνοδοί καθηγητές, οι οδηγοί; Ή “η κακιά στιγμή”;

– Τι θα έλεγαν οι γονείς των θυμάτων;

– Ξεχάσαμε τα τόσα δυστυχήματα με θύματα παιδιά – μαθητές;

Εγώ ως εκπαιδευτικός δεν θα συνόδευα με τέτοιες συνθήκες ή αν αναγκαζόμουν να το κάνω ΔΕΝ θα επέτρεπα στον οδηγό να βγει στους παράδρομους θέτοντας τα παιδιά σε κίνδυνο. Το πιθανότερο είναι να κατέβαινα ή να ζητούσα από τον αστυνομικό να υποχρεώσει γραπτά τον οδηγό γράφοντας τον λόγο που κάνει κάτι τέτοιο.

Το ανέφερε (το συζήτησα και μαζί του) και ο γνωστός ΙΑΒΕΡΗΣ (ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΑΡΚΟΥΙΖΟΣ) στην ομάδα του στο Facebook σε μια ραδιοφωνική εκπομπή της ΕΡΑ σπορ 101,8 μεταξύ άλλων επίκαιρων:

Το βίντεο είναι εδώ και αναφέρεται στο θέμα μετά το 3:40

Προς το παρόν είναι (ευτυχώς) μόνο αγωνία ….

Αν όμως πάψει να είναι αγωνία και γίνει εφιάλτης … θα είναι αργά !!

ΥΓ

Είδα και αυτό αλλά στην πράξη τελικά δεν εφαρμόζεται πάντα)

Τα κορίτσια της Βουλής και τα … κρεμμυδόφυλλα

5 Οκτωβρίου: Παγκόσμια ημέρα Εκπαιδευτικών

«ΜΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΤΕ ΕΠΕΙΔΗ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ» !!!

ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΤΩΡΑ ….

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ !!

• Τον τόπο, το χρόνο και τον τρόπο που γίνονται οι εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια δεν τα ορίζουν οι καθηγητές και οι δάσκαλοι, αλλά το υπουργείο παιδείας.

• Η διαδικασία είναι υπηρεσιακή, που σημαίνει ότι τη μέρα αυτή γίνεται η στελέχωση των υπηρεσιακών κρατικών οργάνων με τα αιρετά μέλη του, τα οποία ασχολούνται σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο με θέματα οργάνωσης και λειτουργίας των υπηρεσιών του υπουργείου παιδείας.

• Οι Εκπαιδευτικοί δεν είναι οι νταντάδες των παιδιών, αλλά οι δάσκαλοί τους. Με όσους μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά των δύο ρόλων, μπορούμε ίσως να συζητήσουμε και για άλλα πράγματα. Να μιλήσουμε για παράδειγμα για τη συμβολική διάσταση κάθε πράξης, που γίνεται στο σχολείο. Θα μπορούσε με τη λογική κάποιων να γίνεται μάθημα στα σχολεία την 28η Οκτωβρίου, την 25η Μαρτίου, των Τριών Ιεραρχών κ.λ.π. και να γίνονται οι γιορτές και οι παρελάσεις τα απογεύματα. Φαντάζομαι ότι η αργία γι’ αυτές τις μέρες δίνεται για να εμπεδωθεί στη συνείδηση των παιδιών ότι πρόκειται για πολύ σημαντικές στιγμές για τον Ελληνισμό. Οι εκλογικές διαδικασίες, που αποτελούν το θεμέλιο λίθο της Δημοκρατίας, είναι επίσης σημαντικά γεγονότα της σχολικής ζωής. Οι γιορτές, οι εκδρομές, οι σχολικές εκδηλώσεις, ακόμα και οι αργίες   είναι κομμάτια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και πολλές φορές απαιτούν την παρουσία και τη συμμετοχή των Εκπαιδευτικών ατελείωτες ώρες πέρα από ωράρια και υπηρεσιακές υποχρεώσεις.

• Οι διακοπές σε τακτά χρονικά διαστήματα δε γίνονται σαν χάρισμα στους Εκπαιδευτικούς, αλλά είναι παιδαγωγική ανάγκη επιστημονικά αποδεκτή από όλα τα σοβαρά εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου. Σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης (για να μη πάμε πιο μακριά) ανά δύο μήνες τα σχολεία έχουν μια εβδομάδα τουλάχιστον διακοπές και αυτό όχι φυσικά σαν χάρη στους Εκπαιδευτικούς. Αν για κάποιους είναι βαρύ να μας βλέπουν να καθόμαστε στις διακοπές των μαθητών, τότε ας εισηγηθούν να μη πληρωνόμαστε το διάστημα αυτό. Όπως φυσικά οι πυροσβέστες δεν θα πληρώνονται τις μέρες που δεν θα υπάρχει φωτιά, οι στρατιωτικοί, όταν δεν έχουμε πόλεμο, οι αστυνομικοί, όταν δεν υπάρχει παρανομία, οι εφοριακοί, όταν λήγει η περίοδος υποβολής των φορολογικών δηλώσεων, οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ και στη ΔΕΗ, όταν δεν υπάρχουν βλάβες, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, όταν τ’ αφεντικό δεν κάνει τζίρο κ.ο.κ.

• Η δουλειά του Εκπαιδευτικού έχει πολλά πλεονεκτήματα (διακοπές Χριστουγέννων, Πάσχα, καλοκαιριού, καθημερινή συνεργασία με νέα παιδιά), που συνήθως σχολιάζονται από τους άλλους εργαζόμενους, αλλά και πολλές ιδιαιτερότητες, καθώς αν αποτύχει σε έναν από τους ρόλους του (παιδαγωγός, επιστήμονας, ηθοποιός, ψυχολόγος) η ζωή του μέσα στο σχολείο γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Δε μπορεί να κρυφτεί πίσω από κανένα γραφείο. Κάθε ανθρώπινο ελάττωμα μπαίνει στο μεγεθυντικό φακό των παιδιών και φτάνει στα σπίτια όλων.  Κάθε μέρα είναι μόνος απέναντι σε παιδιά και έφηβους που κουβαλούν μαζί τους τα βιώματα και τις χαρές ή τις λύπες πολλών διαφορετικών οικογενειών. Έχουν καθημερινά μπροστά τους και πρέπει να διαχειριστούν τη δυστυχία που κάθεται δίπλα-δίπλα με την ευτυχία, την κωμωδία με το δράμα, την ευφυΐα με τη βλακεία, την πονηριά με την αθωότητα,  τον πλούτο με τη φτώχεια. Η προετοιμασία για τα αντικείμενα της διδασκαλίας του, η εργασία που κουβαλάει  στο σπίτι για τον έλεγχο των εργασιών των μαθητών του, που χρειάζονται πολλές ώρες αθέατες στους πολλούς, είναι το πιο εύκολο μέρος της δουλειάς του.

γραφει ο αρισταρχος

“… bogaca με συρόπια και σοκολάτες!”

Θυμάστε εκεί στη δεκαετία του εξήντα όταν με θαυμασμό και ευχαρίστηση βλέπαμε στην οθόνη του σινεμά την JulieAndrews σαν Μαίρη Πόππινς με την περίεργη τσάντα και την μαγική ομπρέλα να πετάει τραγουδώντας εκείνο το ”απλό” ακαταλαβίστικο μακρινάρι supercalifrangilisticexpialadocius. Και όταν τα παιδάκια αποτύγχαναν να το πουν ξεκαρδίζονταν στα γέλια και… αυτή ήταν η μαγεία! Η σύγχρονη Μαίρη Πόππινς μας ήρθε με μπουγατσάν και ευελφάλεια. Και το πρώτο περίεργο συνονθύλευμα φύλλου και γέμισης μου θυμίζει πιο πολύ την Τούρκικη παροιμία “Can bogazdan gelir(η ψυχή από το στόμα βγαίνει)” παρά… bogaca με σιρόπια και σοκολάτες. Και δεν τρέχει τίποτα που κάποιος είχε την φαεινή ιδέα για το ευφάνταστο γλύκισμα. Άλλωστε στην εποχή των γεύσεων ζούμε κι από ποιότητα…

Μέσα σ’ αυτά τα ακαταλαβίστικα  έσκασε και η ευελφάλεια. Κακόηχο πάντρεμα της ευελιξίας και της ασφάλειας, και  η μετάφραση… supercalifragilis! Όμως όχι! Πίσω της κρύβεται η Αγγλική λέξη flexicurity. Ήτοι, ολόκληρη η φιλοσοφία της κομισιόν για τις εργασιακές ανατροπές(σε βάρος πάντα του εργαζόμενου). Τις είπαν στρεβλώσεις του παρελθόντος, τις είπαν αναδιαρθρώσεις. Πάντα με λέξεις που δεν τρομάζουν. Τουναντίον, προοιωνίζουν εξέλιξη, πρόοδο. Με ένα απλό “κάνουμε εξορθολογισμό” έφαγαν συντάξεις και μισθούς. Τα προσγείωσαν στην δική τους “ορθή λογική”.  Όλα σωστά και καμουφλαρισμένα πίσω από μια ευελφάλεια… ένα  supercalifrangilisticexpialadocius! Μόνο που, κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, όχι απλά δεν γελάμε αλλά με τα αποτελέσματα τους γίναμε δυστυχείς και κλαίμε γοερά.

Ζωντανή η γλώσσα μας. Πλούσια και… ευέλικτη και χαράς τον ποιος την κατέχει. Αλλά και ποιος την καταλαβαίνει από τα περίεργα νεολογίστικα και πονηρά καμώματα του κάθε ευφάνταστου. Και δυστυχώς δεν είναι λίγοι.

αἰέν ἀριστεύειν

γραφει ο αρισταρχος

Φταίμε κι εμείς, φταίτε και σεις, φταίει κι ο Χατζηπετρής!

“Έκανα την δουλειά που μου δώσανε, και μάλιστα με τον καλύτερο τρόπο. Εγώ δεν πήρα αποφάσεις, άλλοι τις πήραν, και μάλιστα νόμιμα, εγώ τις υλοποίησα.” Κουβέντες Γενικού Γραμματέα Εσόδων του κράτους, του Θεοχάρη. Και αν αγαπάτε έφυγε μόνος με ψηλά το κεφάλι γιατί δεν έχει κανένας το ανάστημα να τον απολύσει. Αυτό πως σας φαίνεται; Διορισμένος από τον Θεό ήταν; Εκτός και έτσι λέγεται τώρα ο αρχηδανειστής.

Εγώ δανείζω, εγώ αποφασίζω, εγώ διορίζω, εγώ ξεδιορίζω!

Εγώ είμαι το ένα και το άπειρο. Θέλεις δις; Έλα να σου τα δώσω για να σου γίνουν όλα δυσ-βάσταχτα, δυσ-οίωνα, δύσ-πεπτα. Γιατί, τι νομίζετε; Τα δις,δυς  σημαίνει δυσκολία δυσβάσταχτη δυστυχισμένη. Και ο Θεοχάρης έκανε περίφημα την δουλειά του, αυτή που του δώσανε, ευ-τυχώς. Ο Ηρώδης δηλαδή τι έκανε; Την δουλειά του! Οι στρατοπεδάρχες στα “Arbeit macht frei ” τι νομίζετε πως έκαναν; Την δουλειά που τους έδιναν. Στο σπίτι έπαιζαν ηθικά ενδεδυμένοι με τα παιδιά τους και την κυρά τους. Σαν το παραμύθι με τον λύκο και την προβειά. Άρα;

Το νόμιμο είναι και ηθικό! (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…)

Γιατί να μην πάρει ο Σαμαράς 22% και ο Βενιζέλος 8%. Οι “κακοί” θα φύγουν τώρα. Στουρνάρας, Θεοχάρης, Άδωνις και… έπονται. Η βουλή έκλεισε, οι κακοί έφυγαν και όλοι εξαγνίστηκαν στην μεγάλη του Σιλωάμ κολυμβήθρα. Καθαροί και λευκοί σαν χιόνι και… νάτοι πάλι κουστωδία. Χειροκροτήστε τους! Δοξάστε τους! (Ξανα)Ψηφίστε τους!

Τι; Ποιος φταίει για όλα τα κακά που μας ισοπέδωσαν; Θα φωνάξουμε έναν από τα παλιά που τόπιασε το πράγμα γερά και τον φωνάζουμε ενίοτε. Τον Κηλαϊδόνη!  “Έλα βρε Λουκιανέ και πες μας σαν νέα Πυθία, ποιος φταίει για όλα τα κακά των τελευταίων ετών” Και κείνος σαν γνήσιος και αξιαγάπητος Έλληνας (ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί) θα καθήσει στο πιάνο και σε ΦΑ ματζόρε θα μας το πει για άλλη μια φορά.

Φταίμε κι εμείς, φταίτε και σεις, φταίει κι ο Χατζηπετρής! Έτσι ,μπας και γελάσουμε λίγο.

αἰέν ἀριστεύειν

γραφει ο αρισταρχος

“Πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη…”

Ωραία! Έμεινε ο ΣΥΡΙΖΑ στα ίδια ποσοστά και έπεσε η ΝΔ. Δηλαδή, και πως να μην έπεφτε. Κανονικά έπρεπε να πάρει τέτοια κουτρουβάλα που να παλεύουν με το μονοψήφιο αλλά… έλα που οι περισσότεροι των Ελλήνων έχουν παρακαταθήκες με την Νέα Δημοκρατία, κι ας βογκούν με την ανεργία, κι ας υποφέρουν με τις κομμένες τις συντάξεις, αρκεί… από παλιά έτσι δούλευε το μαγαζί, με μόνο την ελιά και τον Κώτσο- Βασιλειά.  

Ελιά; Ά ναι… τόπε ο Μπέννυ. Μη φοβάσαι φιλαράκι εγώ εδώ είμαι. Μεταμορφώθηκε το ΠΑΣΟΚ σε ελιά και τσουουπ έπιασε το 8%. Το πάμε στα λαθραία το καράβι και άσε τα κομμούνια να χαίρονται με την σταθερότητα των ποσοστών τους. Τα άλλα ποσοστά, δικά μας κι εκείνα. Γίνεται ρε Ελλάδα χωρίς ΠΑΣΟΚ(φτου γαμώ… ήθελα να πω Ελιά) και ΝουΔου(άντε ρε φίλε κάντο Νέα Ελλάδα να τελειώνουμε). Δεν γίνεται, πάλι εδώ είμαστε.

Κάτσε ρε Αλέξη που μόλις σταθεροποιήθηκες λίγο θες και εκλογές. Γιατί; Καλά δεν είμαστε; Άλλωστε αυτές θα γίνουν στον νόμιμο χρόνο, δηλαδή το 2016! Τότε που τα μνημόνια τέρμα και θα αρχίσουν τα… ξεχνόνια! Άμα θυμούνται τίποτα εμένα να με φτύσετε. Θα τους  τρατάρουμε και λίγο από δήθεν περίσσευμα  και άντε ρε, στην υγειά μας. Το Σάββατο βράδυ αλλά και την Παρασκευή γλεντήστε με Παπαδόπουλο και Χαρδαβέλλα. Ρίξτε και καμιά χαρτοπετσέτα στο κεφάλι της συμβίας έτσι, για να θυμηθείτε τα καλά χρόνια που τα τρώγατε όλοι μαζί. Τώρα; Χα! Virtual reality με φίρμα στο γυαλί και με κάτι μανούλια ναααααααα! Τα μεσάνυχτα, μετά τα αεράτα μπουζούκια ορμάτε γερόντια στο… παστωμένο αλλά ζωντανό! Κι ας φτιαχτήκατε με τα μελάνια.

“Πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη…” Μη τρελαίνεστε ρεεεεε! Η Ελλάδα δεν πεθαίνει με τίποτα. Τόπαμε πάλι. Ελλάδα και θάνατος είναι ασυμβίβαστες έννοιες. Λίγο ξαπόσταση, αλλά μετά;  Και ξανά προς την δόξα τραβά. Βέβαια το πράγμα έχει κάποια χασούρα αλλά… όσοι αντέξουν. Για τους άλλους, λυπάμαι.

Τώρα, αυτοί οι κομμουνιστές που ξεθαρρεύτηκαν με τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών θα ζητούν κάθε μισή ώρα εκλογές, και όπως λέει και το ρητό ”και λέει λέει το κοπέλι κάνει την γριά και θέλει” οι εκλογές θα ξεφυτρώσουν με τα πρωτοβρόχια(κάποτε ήταν πρωτοβρόχια, γιατί τώρα μπαχάλιασε κι ο καιρός. Με τέτοιους που έμπλεξε!). Έ και; Ο Μπέννυ νάναι καλά και η συγκυβέρνηση πάλι στα επάνω.

Για να σοβαρευτούμε λίγο ρε φιλαράκια. Ο Έλληνας, άσχετα αν δουλεύει ή όχι, τα έχει και τα θέλει όλα. Δυό ποτηράκια τσίπουρο, δυό ποτηράκια ρετσινούλα και γέμισε ο αέρας Στελάρα και Στράτο και εθνικοφροσύνη φουλ. Και να η ζεϊμπεκιά και δώστου το χασάπικο για να πάμε στον καρσιλαμά και όλα τα μωρά(τα πιά;) στην πίστα. Που ζεις ρε; Εδώ Ελλάδα, και μεις…

Έλληνες, ή όπως λέμε… μια από τα ίδια.

αἰέν ἀριστεύειν

Πηγή: enallaktikos.gr

γραφει ο αρισταρχος

“Με βάφτισαν Ελένη και με φωνάζουν Λένα για το χατίρι του πατέρα μου που ποτέ δεν γνώρισα”

Με λένε Ελένη! Μισώ το Ελεάνα και σιχαίνομαι το Έλενα. Ανέχομαι το Λένα γιατί έτσι με πρωτοφώναξε ο γιγάντιος Νίκος, ο πατέρας μου, σαν γεννήθηκα. Με σήκωσε ψηλά και έτσι φώναξε, έτσι τούρθε “Καλώς ήρθες Λενάκι μου!”. Κι εγώ, έτσι ψυχανεμίζομαι, πέταξα σαν πέρδικα στον ουρανό γιατί έτσι είναι η ευτυχία, σε κάνει ανάλαφρο σαν πούπουλο που το σέρνει ο αέρας. Θάχει τον λόγο του ο Θεός που τις αναμνήσεις τις έβαλε από τα πέντε χρόνια και μετά, αλλά εγώ στα τρία μου χρόνια το μόνο που θυμάμαι είναι κάτι ψηλούς με μαύρα κουστούμια και μια τεράστια Αμερικάνικη κατάμαυρη κουρσάρα σαν την άλλη πλευρά της ψυχής μου.
Τότε που, ο Νίκος της ζωής μου, πετούσε σαν αετός πάνω από τα έλατα του Καϊμακτσαλάν για να ρθει στο μικρό μου παραθυράκι και αφού μου χαϊδέψει τα μαλλιά, όσο μπορεί ένας αετός να κάνει, να με φωνάξει “γειά σου περδικούλα μου, γειά σου Λενάκι, πάντα θα σ’ αγαπώ!” Κι ύστερα χάθηκε στην αιωνιότητα, κοντά στους αγγέλους. Και ήμουνα, να μά το Θεό, μόλις τριών ετών κοριτσάκι με χρυσές μπούκλες και καταγάλανα μάτια εντελώς μόνη. Αφού τρελάθηκε κι ο παπα-Κωνσταντής ο ψηλέας, στην ομώνυμη εκκλησιά Κωνσταντίνου και Ελένης  του μικρού χωριού μας όταν με βούταγε στο νερό της κολυμβήθρας. “Μωρέ Νίκο τι κορίτσαρος είναι αυτός, σχώραμε Παναγιά μου! Βαφτίζεται η δούλη του Θεού…” και πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη τόπε ο Νίκος δυνατά “Ελένη!!!! Δηλαδή η… Λένα μου!” Έπεσαν τα κέρματα βροχή στους μπόμπιρες που ξεφώνιζαν “Ελένη, Ελένη!”μαζί με τα χαχανητά του κόσμου και γιόμισε η εκκλησιά μύρο κι αγιοσύνη. Έτσι τόχουν τα βαφτίσια, έτσι τόχουμε μεις. Μυστήριο είναι αυτό.

Είμαι η Ελένη, και είμαι μια απλή γυναικεία ύπαρξη. Τώρα στα εξήντα βαμμένη ξανθιά με πατομπούκαλα και σφιχτό σώμα. Έβγαλα τρία παλικάρια, τροφή στην στρατοκρατική μηχανή κι εξαρτήματα τραπεζών . Άξια μάνα, υπέροχη σύζυγος. Ζυμωμένη στη δουλειά από την γέννα μου να βοηθώ την μάνα, την χήρα, την εργάτισσα της ζωής και της γης. Μια σβέλτη μικρή το δέμας, γίγαντα της ψυχής, με ανεξάντλητες δυναμικές ακόμα και σήμερα που σπάζοντας τους κανόνες της βιολογίας ξεπέρασε και τις ογδόντα υποδιαιρέσεις των κυττάρων της για να περηφανεύεται τα ενενηκοστά τέσσερα χρόνια από γέννησής της. Τότε που η αδελφοκτόνος βλακεία έστεργε στην Ελληνική καταστροφή, εκεί στις χαμένες πατρίδες της Μικράς Ασίας.

Το τρίτο από τρία παιδιά. Τα δύο πρώτα άντρες, κι από τα δέκα πέντε τους φευγάτα. Φύλακας και συνοδοιπόρος μιας μάνας που ένιωθε πως το φορτίο που της έλαχε βάραινε και άλλο πια δεν τ’ άντεχε. Και τώρα, όπως και τότε, μόνες οι δυό γυναίκες, εγώ στα εξήντα και κείνη στα ενενήντα τέσσερα δίπλα δίπλα σ’ ένα καναπέ νιώθω τους αχνούς χτύπους μιας γέρικης αλλά πεισματάρας καρδιάς μαζί με τον υπέρμετρο εγωισμό, αυτόν που την κράτησε ορθή στα πέτρινα χρόνια. Μια ασφυκτικά κλειστή ύπαρξη ακόμη και στην κόρη που γέννησε. Γέρικες οι αισθήσεις βαρέθηκαν και την εγκαταλείπουν μια μια. Η ακοή βαριά, η όραση θολή. Τα χέρια τσακισμένα από την πολύχρονη δουλειά σκέπασαν τα αισθητήρια με χοντρές πέτσες έτοιμες να χαρακωθούν σε κάθε αντιξοότητα. Κι εγώ τη νιώθω ξεμοναχιασμένη όπως ήταν πάντα. Κλεισμένη σε ένα βιωματικό κόσμο, ξεχασμένη πάνω στον στόχο που έβαλε εκεί στα τριάντα όταν χήρευε με τα τρία παιδιά στην αγκαλιά και βοήθεια από πουθενά. Τόσα χρόνια διηγήσεις, κλάματα, στεναγμοί πέρασαν στην τρυφερή κοριτσίστικη ψυχή μου σαν δικά μου ιερά βιώματα για να με στοιχειώνουν λες και τάχα ζήσει εγώ ή λες και ήμουν εγώ η αιτία για όλα αυτά τα δεινά.

Δεν μ’ άκουγε ή λόγω κώφωσης ή γιατί ποτέ της δεν μ’ άκουσε. Αυτή πάντα άκουγε μονάχα την μοίρα της που την διόρθωνε όταν τυχόν άλλαζε.  Όμως εγώ τάλεγα, και τ’ άκουγε η ψυχή μου. Και μόνη φορτωνόμουνα και ξεχείλιζα συναίσθημα για να φουσκώνουν οι δακρυϊκοί πόροι και να πνίγουν ότι δυνατό ετοιμάζονταν για έκρηξη. Μόνη μου έμαθα από της κυρά-Αργυρώς την κόρη την Ρηνούλα στα δέκα μου πως τα παιδιά δεν τάφερνε ο πελαργός ούτε και τα κατέβαζε του χωριού μου το ρέμα. Πως τα αίματα που λέρωναν τα πόδια μου προμήνυαν την καλομάνα που έρχονταν. Τι ήταν αυτό που αναστάτωνε όλο μου το είναι σαν πλησίαζα στα δεκάξη μου τ’ αγόρια. Σκάλιζα με νύχια και με δόντια να χορτάσω όλα μου τα γιατί και τα πως. Ντρεπόμουν για τα δυό μου στήθια που έσκαγαν μπροστά μου και πάσχιζα να τα κρύψω. Πάντα με δυό μάγουλα κόκκινα από μια αναίτια ντροπή.

Σ’ όλη μου τη ζωή ήμουνα μόνη. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου απλά ψηλάφιζα και ανακάλυπτα μόνη μου. Ακόμα και σ’ αυτή τη μαγική στιγμή που αξιωνόμουν από το Θεό να φέρω στον κόσμο μια ζωή ζητούσα με τα μάτια, με τα χείλια, με τα χέρια αυτή, ποιά άλλη; Μόνο τα στοργικά μάτια του άντρα μου με ζέσταιναν πασχίζοντας να αποκαταστήσουν ανήκεστες χαμένες ισορροπίες. Απλά, ανακάλυπτα πόσο στερημένη ήμουν. Ήθελα τόσο απεγνωσμένα να είμαι το τρίτο παιδί και όχι τό, κορίτσι.

Νάσαι λοιπόν τώρα, δίπλα μου. Στον ίδιο καναπέ. Σε μια βουβή συνομιλία που ποτέ δεν κάναμε. Κι έχω να σου πω τόσα ρε μάνα. Τόσα που με στοιχειώνουν απ’ τα παιδικά μου χρόνια. Να κλάψω μέσα στην αγκαλιά σου και συ να μου χαϊδέψεις τα μαλάκια μου όπως τότε… θυμάσαι; τότε, που ποτέ δεν έκανες! Κανένας δεν ξέρει πως διαλέγει ο θάνατος την σειρά. Όπως όμως και νάχει, σε κοιτώ και βλέπω να μοιάζουμε σαν δυό τρένα που διασταυρώθηκαν, κοιτάχτηκαν και ένιωσαν το ένα τον αέρα του άλλου. Ύστερα χάθηκαν εκεί που σβήνουν οι γραμμές.

Με βάφτισαν Ελένη και με φωνάζουν Λένα για το χατίρι του πατέρα μου που ποτέ δεν γνώρισα.

Είμαι η Ελένη! Κόρη, αδελφή, σύζυγος, μάνα. Το τρίτο παιδί μιας μάνας που ποτέ δεν “γνώρισα”.  

(Για την Ελένη μου)  

αἰέν ἀριστεύειν

γραφει ο αρισταρχος

“Βαρέθηκα να ανασταίνω και ν’ ανασταίνομαι.”

Την αγκάλιασα και τη φίλησα με πάθος. Την έσφιξα επάνω μου και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Αναρωτιόμουν τι σόϊ συναίσθημα ήταν αυτό που μου φούσκωνε τα στήθια. Δεν ήταν το γνωστό ερωτικό πάθος που έβγαζα μόλις τα χείλια μου ενώνονταν με αυτά της Μυρτώς. Ήταν το γεμάτο… αγάπη! Ναι, αυτό πρέπει νάταν το συναίσθημα που ένιωθα. Ανάμικτο από αδελφικό, ερωτικό, μητρικό, πατρικό… ένα μίγμα από όλα, η αγάπη. Μ’ έπνιγε αφόρητα και μου ανέβαζε δάκρυα. Αυτός ο ζωντανός ο χωρισμός ήταν όπως μου καθότανε, ένας μισός θάνατος.

Φρρρρρ! Ο υπάλληλος των τραίνων στη αποβάθρα Νο 2. Διαπεραστική η σφυρίχτρα προειδοποιεί, σε ένα λεπτό κλείνουν οι πόρτες. Μια τελευταία σφιχτή αγκαλιά πάνω της. Η καρδιά της χτυπάει δυνατά, το στήθος της ανεβοκατεβαίνει γρήγορα. Τα αναφιλητά της συνοδεύονται από πολλά δάκρυα και τα πόδια της ίσα που αγγίζουν το έδαφος.  Μας χωρίζει ο αδελφός μου. Μόλις που προλαβαίνω στο τρίτο ηχητικό τουουουτ πριν σφραγίσει η πόρτα με το πέδιλο από το σκαλοπάτι το άνοιγμα εισόδου για το βαγόνι Νο 4 της αμαξοστοιχίας 1004 με προορισμό την… αποκλήρωση!
Πίσω από το άπλυτο και θολό τζάμι της πόρτας, τους κοιτώ. Η Μυρτώ μου και ο αδελφός μου. Η ενέργεια που παράγουν τα συναισθήματα των τριών διαπερνούν πόρτες και παράθυρα. Ανακατεύουν και ανακατεύονται, επηρεάζουν και επηρεάζονται, δημιουργούν και δημιουργούνται. Χυμώδεις καταστάσεις διαφόρων συναισθημάτων. Νιώθω το απαλό ξεκίνημα προς τα μπρος. Σε λίγο δεν τους βλέπω, δεν βλέπω τίποτε. Τα δάκρυα μου κρύβουν κάθε εικόνα που τρέχει με ταχύτητα όπως αναπτύσσεται από την αμαξοστοιχία Νο 1004. Μια σιγή με σαν κάτι από αλγόριθμο χτύπημα πάνω στα κενά επιμήκυνσης των γραμμών να σπάνε εκκωφαντικά από την τσιριχτή φωνή της αμαξοστοιχίας. Και η μετάφραση σε ελεύθερη διασκευή

“Κι ήθελα τόσα να σου πω

πως σ’ αγαπώ να σου φωνάξω

αχ να μπορούσα μια ζωή

σε μια στιγμή να την αλλάξω

κι έγραψα το σ’ αγαπώ στο τζάμι…”

Εκεί στην ίδια αποβάθρα Νο.2 που πριν πενήντα χρόνια αμούστακο το παλικαράκι με τα μανίκια ψηλά να φαίνονται τα νεανικά μπράτσα ξεκίναγε με μια ατμομηχανή για οδηγό, ο πατέρας μου, για τον ίδιο προορισμό συνοδεία μιας σέρτικης φωνής από τα μεγάφωνα ενός juke-box

‘’Φεύγει το τρένο και σφυρίζει συνεχώς

σαν μοιρολόι, σαν τραγούδι πονεμένο

γιατί, μανούλα μου με γέννησες φτωχό

γιατί να ζήσω, μακριά σε τόπο ξένο”

Κάτω από τα μουσκεμένα βλέφαρα οι θύμησες γυρνάνε αφόρητα. Στα είκοσι οκτώ μου αγανάκτησα, επαναστάτησα, βρέθηκα σε απόγνωση. Κομμένα μου τα όνειρα, σβησμένες οι ελπίδες. Που να βρω δουλειά και πώς να ζήσω. Πως με πέντε κατοστάρικα να χτίσω την φωλιά ,να ζέψω τις ελπίδες μου με της Μυρτώς τα όνειρα με τόσα λίγα στάχυα. Πφφφ, ούτε ένας γάμος της προκοπής. Κουλτουριάρικος κι αυτός για νάναι και φτηνιάρικος. Το ξέρω, δε λέω, με βάφτισαν μικρό και με το στανιό. Σάμπως ήξερα στον ένα χρόνο της ζωής μου τίποτε; Τώρα όμως τόδα, τώρα οίδα!

Θέλω την εκκλησία μου, θέλω τα ήθη μου. Θέλω τα έθιμά μου. Θέλω την πατρίδα μου.

Πως μπορώ να τα έχω αυτά όταν η ίδια με διώχνει. Πως μπορώ να ανθίσω όταν η ίδια με πνίγει. Πως μπορώ να της προσφέρω χωρίς πρόσφορα.

Βαρέθηκα να δίνω την ρωμαλεότητά μου για την ανάπτυξη των δυναστών μου με το απλούστερο και αυτονόητο(;) αντάλλαγμα αυτό της επιβίωσης.

Βαρέθηκα να ξενιτεύομαι.

Βαρέθηκα να διώχνομαι.

Βαρέθηκα να ανασταίνω και ν’ ανασταίνομαι.

Θέλω την πατρίδα μου. Θέλω την Ελληνικότητά μου χωρίς να μπερδεύεται η γλώσσα μου με μια δήλωση αμηχανίας του τύπου “πως το λέτε εντώ στο Ελλάντα;” Θέλω αυτοί οι λευκογάλανοι τρούλοι που διαφεντεύουν το θαλάσσινο στοιχειό, σήμα κατατεθέν Ελληνικό, νάναι και δικό μου και όχι του απόδημου. Θέλω η πατρίδα μου να μοιράζεται τον πλούτο της, όσος φτωχός κι αν είναι, με μένα όσο και με τους άλλους.

Πνίγομαι, καίγομαι, ζητώ αέρα. Μπροστά μου τρέχει ασταμάτητα αφρισμένος ο των δασών ποταμός, ο Αξιός. Απέναντι αν θα φωνάξεις θα σ’ ακούσει ο τσολιάς, θεματοφύλακας πάνω από το φυλάκιο των Ευζώνων εκεί πάνω στην κόψη των συνόρων. Ξοπίσω μου η τιμημένη γη των προγόνων μου, το χώμα που με ανέθρεψε. Και μπρος μου και βαθιά η αρχαία Θούλη. Το πέρασμα θυμίζει αντίπερα όχθη κι εγώ ανήμπορος να δώσω τάλαντο στον βαρκάρη. Είμαι νέος και δε μου πάει ούτε ο ζωντανός ούτε ο βιολογικός θάνατος. Παρά μονάχα η δύναμη που θα σπαταλήσω να αναστήσω τα χώματά μου.

Έμεινα να κουνώ το χέρι πάνω στην αποβάθρα της Ειδομένης. Γέμισα χαρά και αναγέννηση. Μπροστά η αγαπημένη μου και πίσω η καταχνιά. Εδώ είναι τα χώματά μου, η ιστορία μου, η ζωή μου. Χρόνια και χρόνια σαν καμηλιέρηδες που διασχίζουν αμετανόητοι την έρημο θα βάλουμε υνί στα χέρσα, θ’ απλώσουμε πανιά στα πέλαγα.

Το τρένο φεύγει, μπαίνει στο ξένο χώμα κι εγώ νιώθω ανάλαφρος που περπατώ. Μια πινακίδα μπροστά από το ανοιξιάτικο φόντο γράφει “ΕΛΛΑΣ”! 

αἰέν ἀριστεύευιν

γραφει ο αρίσταρχος

“Στον ουρανό εκρέμετο αγγούρι με το ράμμα κι όλοι, μα όλοι, τρέξανε να ελέπουν ατό το θάμα!”

Μικροί το λέγαμε ειρωνικά για την… φάρα μου, και τώρα… το βλέπουμε που κρέμεται και αναρωτιόμαστε ποιος θα σκύψει να μαζέψει το σαπούνι! Έχω την εντύπωση πως άνοιξε το σπυρί και αρχίζει να ξεχειλίζει το πύον. Βρωμάει ο τόπος και η βρώμα αυτή δεν είναι τίποτε μπροστά σ’ αυτό που θα ακολουθήσει. Νομίζω πως έφτασε η ώρα για να γίνει η καταμέτρηση και να δούμε τι και πως.

Τι έγινε και φτάσαμε , όχι στα πρόθυρα, αλλά στην χρεωκοπία και…

Πως φουντάραμε άγκυρες στο λιμάνι του ΔΝΤ, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Θα σας πω ένα μυστικό, μη το μαρτυρήσετε όμως. Αυτοί θα συνεννοηθούν όλοι μαζί και θα σκύψουν ταυτόχρονα, έτσι θα καλύψουν ο ένας τον άλλον και ούτε γάτα ούτε ζημιά εκτός… από τον αιώνιο καλοπληρωτή, τον λαό! Κι από πάνω θα ζητήσουν ανανέωση της εμπιστοσύνης για μια νέα καλύτερη Ελλάδα. Και αυτό, το ξέρουν πολύ καλά.

Και να σας πω άλλο ένα μυστικό. Θα τους την δώσουμε, όπως πάντα! Και αυτό το ξέρουν!

Θα μου πείτε τι θα γίνει με το αγγούρι και το ράμμα. Έ αυτό ή που θα τεμαχιστεί, όπως το σαλάμι, και θα το φάμε δροσερό δροσερό ή θα μείνει εκεί για να ενεργεί αποτρεπτικά σε μας, το πόπολο.

Τι πάθατε, μπροστά είναι δεν το βλέπετε; Ή δεν θέλετε να το δείτε. Βαρίδια είμαστε, και σαν τέτοια θα βουλιάξουμε στο χάος της αβύσσου ενώ οι φελλοί όπως πάντα θα μείνουν στον αφρό.

αἰέν ἀριστεύειν

γραφει ο αρισταρχος

“Το πουλί θα χαθεί ξαφνικά πάνω από τους σχιστομάτηδες και θα ταξιδέψει πίσω στο χρόνο” Πατήρ Δανιήλ.

Δέκα οχτώ μέρες που εξαφανίστηκε το Boeing των Μαλαισιανών γραμμών και… θρήνος. Δε λέω, θλιβερό! 239 άτομα αγνοούνται από αυτή την πτήση και ούτε πόλεμος να ήταν… ή μήπως ήταν;  Εν πάσει περιπτώσει τόσες μέρες δεν μπορεί να μονοπωλούν τις ειδήσεις των καναλιών με ότι πιο απίθανο σενάριο για την εξαφάνιση. Τα ίδια αναπλάθονται, αναμασιούνται και πασπαλίζονται με γνώμες ειδικών για να δώσουν… τί; Απάντηση λογική για τον εξαφανισμό του θηριώδους αεροπλάνου. Υπάρχουν δύο οι θεωρίες, μια λογική και μια… προφητική.

Η λογική, και πιο πιθανή μια και οι Αμερικάνοι κάνουν την πάπια, να το κατέβασαν από την βάση DiegoGarcia στον Ινδικό Ωκεανό γιατί θεωρήθηκε επικίνδυνο και μάζεψαν κουτιά και τυχόν συντρίμμια οπότε αν βρείτε τίποτα γράψτε μου.

Η δεύτερη, η προφητική, του γέροντα Δανιήλ να έρχεται από τον 17^ο αιώνα! “Το πουλί θα χαθεί ξαφνικά πάνω από τους σχιστομάτηδες και θα ταξιδέψει πίσω στο χρόνο. Πολλοί θα ψάχνουν αλλά δεν θα βρίσκουν. Τότε ο πόλεμος θα πιαστεί από πάνω. Οι ορθόδοξοι θα ενωθούν και θα κατατροπώσουν τον Φράγκο και την Τιάρα. Ο κοντός Μόσκοβος μαζί με τους δικούς μας θα υψώσουν ξανά την βυζαντινή σημαία στην Βασιλεύουσα την ώρα που θα φεύγουν οι Τούρκοι να σώσουν τη φυλή τους στην Κριμαία” (από το Newsbomb). Κάντε όνειρα!

Εσείς διαλέξτε και πάρτε ότι σας ικανοποιεί αλλά, για το Θεό. Αφήστε τα σενάρια κατά μέρος και ασχοληθείτε, σαν πρώτο θέμα, με αυτά που μας ταλανίζουν αφόρητα και απειλούν τη ζωή 10εκατομυρίων. Όπως για παράδειγμα την απεργία διαρκείας των φαρμακοποιών –ταλαιπωρία για τους ασθενείς- , την κατάθεση από την Τράπεζα Ελλάδος για την διευθέτηση των δανείων πάντα σε βάρος του κόσμου, τις ανόητες δημοσιεύσεις ανήμερα της παλιγγενεσίας μας άρθρων σε βάρος της ιστορίας μας από ανθρώπους-ρυάκια του ποταμού που θα ζητήσουν την ψήφο μας και…

“Όπως επισημαίνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης: “Η κυβέρνηση κινείται προς την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου που αποτυπώνει την συμφωνία της με την τρόικα την ερχόμενη Παρασκευή, έχοντας αποκρύψει το ακριβές περιεχόμενό του και μη παρουσιάζοντας στον ελληνικό λαό τι συμφώνησε με τους δανειστές.

Πρόκειται για μια μεθόδευση, που επιχειρεί να υφαρπάξει την ψήφο των βουλευτών μέσα από εκβιασμούς και πιέσεις, με σκοπό να προωθηθεί μια νέα συμφωνία – μνημόνιο για τις εργασιακές σχέσεις, τα ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες αλλά και την παραγωγή γάλακτος στη χώρα μας. Ένας νέος εργασιακός μεσαίωνας προβάλει, ενώ οι κτηνοτρόφοι της χώρας μας θα υποστούν βαρύ πλήγμα.

Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου δεν νομιμοποιείται να ψηφίσει μια τέτοια συμφωνία. Κάθε μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου οφείλει να αντιστοιχηθεί με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού”(Από ΕΝΕΤ Ελευθεροτυπία).

Επί τέλους, σταματήστε να στρέφετε το ενδιαφέρον και τα βλέμματα αλλού. Εξοστρακίζετε την προσοχή του κόσμου από θέματα που θα ρυθμίσουν την ταλαίπωρη ζωή του. Εκτός και αν αυτός είναι ο σκοπός σας, άγνωστο γιατί(κι ότι θέλει ο καθένας υποθέτει), για να σας πω πως μέχρις ενός σημείου το καταφέρατε. Περισσότερα γνωρίζει ο μέσος Έλληνας για τα συμβαίνοντα στις αερογραμμές της Μαλαισίας παρά για… της Λιάνας τα κοσμητικά επίθετα προς τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Πριν λίγο είχαμε μάθει για την Ουκρανία ότι δεν μάθαμε για την… μάνα μας. Παίξτε και λίγο Ελλάδα. Για τα άμεσα προβλήματα που μας πλακώνει το μνημόνιο ή μήπως είστε αντί(;)μνημονιακοί;

Λες να, μάλλον θα, αλλά μπααααα!

αἰέν ἀριστεύειν

γραφει ο αρισταρχος

“…θα λάδωνες τα παιδιά σου για να σ’ αφήνουν να παίζεις με τα εγγόνια…”

Περίμενε πως και πως αυτά τα αναδρομικά για να καλύψει τρύπες που έγιναν τρυπάρες και κατά πως παν θα μοιάζουν σαν την τρύπα που πέταξε ο Λεονάϊντες το πρωτοπαλίκαρο του Ξέρξη μ’ εκείνο το ιστορικό “This is Sparta!” Φράπ! Πάρτα! Δηλαδή θα πάρει η ΔΕΗ την χελώνα λόγω χρέους. Γιατί, τι άλλο καταλάβατε;

Τα υπολόγιζε κοντά στα 1050ευρώ. Και ήρθαν, μόνο που ήταν ελαττωμένα κατά… 700ευρώ! Απίστευτο! Πήρε το τελευταίο εκκαθαριστικό και εντεκάμιση η ώρα(με μιάμιση γίνονται αποδεκτοί οι απόμαχοι) στήθηκε να ομιλεί με μια υπάλληλο πίσω από ένα γκισέ που το μόνο που έβλεπε από αυτήν ήταν το… μεγάλο της μπούστο. (πόσο της εκατό αλήθεια είναι οι υπάλληλοι γυναίκες σ’ αυτό το ρημαδο-ΙΚΑ; Άντρες δεν βλέπεις.) Εκείνη του τύπωσε μια ανάλυση της πληρωμής και κείνος τώρα καθισμένος σε ένα παγκάκι το μελετάει αλλά το συμπέρασμα βγαίνει ίδιο. Στα 1040ευρώ του κράτησαν τα 700. Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά άλλοτε με όνομαΝ.4024-Ν.4051, άλλοτε σαν Ν.4093, άλλοτε σαν αλληλεγγύη κι από κάτω η προκαταβολή αλληλεγγύης έναντι(άλλο τούτο πάλι), άλλοτε σαν ασθένεια(ο Θεός να σε φυλάει, φρόντισε γι αυτό ο Άδωνις) και άλλοτε σαν τον βρικόλακα που λέγεται εφορία να στ’ αρπάζει και σαν “Λοιπές Τακτοποιήσεις”. Μωρέ μην πάρουν μυρουδιά αίματος αυτά τα κορακόμορφα, τέλειωσες.

Η προϊσταμένη δεν είχε και πολλά να πει, σιγά δηλαδή που θα σου έλεγε και την δουλειά της. Ότι κατάλαβες κατάλαβες τα υπόλοιπα στο σπίτι να τα μυξοκλαίς με την… μπάμπο. Ποιος σου είπε να γεράσεις; Κακό του κεφαλιού σου. Κι αν είχες κάποιες ελπίδες ότι θα λάδωνες τα παιδιά σου για να σ’ αφήνουν να παίζεις με τα εγγόνια, φέξε μου και γλίστρησα. Άσε που αν αρρωστήσεις… άντε και καλό κατευόδιο.

Βγήκε στο μεγάλο δρόμο και πήρε την ανηφόρα για το σπίτι. Παλιόκαιρος με αεράκι και ψιλόβροχο. Αυτή η υγρασία περνούσε στις γέρικες αρθρώσεις και του σούβλιζε με κάτι ταξιδιάρικους πόνους αφόρητους, ευτυχώς περαστικούς. Ήθελε να περπατήσει για να ξελαμπικάρει από τους αιμοδιψείς αριθμούς. Και πανάθεμά τους όλοι ήταν βαρείς, από διακόσια και πάνω.  Του φαινόταν περίεργο που έβλεπε να κυκλοφορεί τόσος κόσμος μέσα στο ψιλόβροχο και τ’ αγιάζι. Και δεν του πέρασε καθόλου απ’ το μυαλό πόσο καιρό είχε να περπατήσει έτσι. Νόμιζε πως όλοι πήγαιναν με το λεωφορείο, σαν κι αυτόν.

Με τα μάτια γουρλωμένα μετρούσε στην πολυσύχναστη λεωφόρο τα μαγαζιά που περνούσε από μπροστά τους. Τόνα έγραφε “ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ 70%!”. Το διπλανό άδειο με τεράστια γράμματα “ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ”. Το παράδιπλα άδειο κι αυτό με μια πινακίδα “ΑΔΕΙΟ ΜΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΑΝΑΚΑΙΝΗΣΗ” κι από κάτω με μικρά γράμματα “άμα πείσω την γιαγιά ν’ ανοίξει το κομπόδεμα”.   Αμέσως μετά νεωτερισμοί με τεράστιες πινακίδες που μιλούσαν για εκπτώσεις μέχρι και 80%! Μέτρησε δυό τετράγωνα με πέντε μαγαζιά σε τεράστιες εκπτώσεις και τα υπόλοιπα άδεια. Μπήκε στο πρώτο “νορμάλ” μαγαζάκι με ότι ψιλικό βάζει ο νους του ανθρώπου. Χαμογέλασε ευγενικά στην γριούλα των ογδόντα και βάλε Μαϊων και ζήτησε την παραγγελία της γυναίκας του λέγοντας

– Τυχεροί οι απέναντι. Από αυτή την πλευρά την δική σας όλα τα καταστήματα είναι για κατεδάφιση, εννοώ οικονομική.

Τον κοίταξε με τα μικρά αλλά καθαρά μάτια της και με ελαφρό χαμόγελο κάτω από ένα λεπτό μαύρο μουστακάκι του έδειξε απέναντι.

– Δες, τι βλέπεις;” Τι να δει κάποιος, μικρά μαγαζάκια με πινακίδες εκπτώσεων χωρίς τίποτε το ιδιαίτερο. Συνέχισε η γριά με κατσαρή φωνή.

– Όλα τα μαγαζιά τα έχουν νέοι άνθρωποι, τριαντάρηδες. Και όλα είναι υπό προθεσμία. Κλείνουν!

– Και γιατί δεν το γράφουν; Είναι ένα καλό κόλπο για να ξεπουλήσουν.

Η γριά κοίταζε τώρα στο άπειρο και τα μάτια της ήταν κατακόκκινα γεμάτα δάκρυα έτοιμα να κυλίσουν στα ρυτιδιασμένα μάγουλα.

– Ντρέπονται, γι αυτό!

Έπεσε βουβαμάρα. Και οι δύο έμειναν να κοιτάζουν την μιζέρια που έρχονταν να ξεπατώσει ότι έμεινε όρθιο από τις ζωές τους.

Πόσο πόνο άραγε μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος. Αδιανόητο αυτό που συμβαίνει σ’ αυτόν τον τόπο.  Και πως δηλαδή να μη συμβαίνει όταν οι ίδιοι ανάξιοι που δημιούργησαν την κρίση προσπαθούν τώρα και για την απέκκρισή της. Ο λαός το λέει “Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει”. Τι διάολο στέρεψε η φάρα μας από ικανά άτομα; Υπομονή να δούμε τι θα μας κατεβάσει το ποτάμι. Λες και δεν ξέρουμε αλλά… ποτάμι είναι αυτό, μπορεί να πηγαίνει και… στον κόσμο κοντά.

αἰέν ἀριστεύειν

Άρθρο 22 του συντάγματος της Ελλάδος: Η εργασία αποτελεί δικαίωμα! 

Ώρα 11:00 πρωινή, μπαίνω στο κατάστημα που προστατεύει την ανεργία με το να την… απασχολεί. Έτσι τουλάχιστον δηλώνει η ονομασία του. Οργανισμός Απασχολήσεως Εργατικού Δυναμικού. Περιμένω υπομονετικά στην ουρά πίσω από τρεις νέους και μια κοπελιά. Τους βλέπω κοντά στα τριάντα με τριάντα πέντε, όσο εγώ δηλαδή, όσο και ο υπάλληλος πίσω από τον γκισέ δηλαδή. Τις άλλες φορές που ερχόμουν έπιανα συζήτηση, παρακολουθούσα όλους αυτούς στην ίδια με μένα κατάσταση κατηφείς και λυπημένο βλέμμα. Όμως σήμερα είναι για μένα μεγάλη μέρα, ίσως η μεγαλύτερη μετά από ένα ολόκληρο χρόνο κατήφειας και λύπης. Και είμαι χαρούμενος γιατί την Δευτέρα πιάνω δουλειά. Στήθηκα εδώ στην ουρά για να ξεγραφώ από το τεφτέρι της ανεργίας του καταστήματος. Θα τόλεγα… μύγα μες το γάλα.

Καλά, όχι… μην πάει το μυαλό σας σε τίποτε μεγάλο και φανταχτερό. Πεντακόσια ρούβλια… συγνώμη, ευρώ θέλω να πω. Πεντακόσια ευρώ τον μήνα έεεε… καλά, θα δουλεύω όσο φωτίζει η μέρα με το φως της και θάχω και ασφάλεια συν αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις μου. Θάχω δουλειά! Λίγο σας φαίνεται; Αφού μου έδωσε και πενήντα ευρώ μπροστάντζα γιατί… δεν ξέρω τι είδε πάνω μου που του ξύπνησε τα φιλάνθρωπα αισθήματά του. Και ήταν Θεέ μου βάλσαμο. Με επερχόμενο το Σαββατοκύριακο ψώνισα γαλατάκι για τα παιδιά, τυράκι, ψωμάκι λίγα φρούτα και εν πάσει περιπτώσει τι είναι πενήντα ευρώ σήμερα… πολύ ακρίβεια, να μα τον Άγιο Σουλπίκιο . Δεν ξέρω ούτε και μπορώ να το καταλάβω πως διάολο γίνεται τα δυό μαζί, ανεργία και ακρίβεια. Μου αποσπάτε όμως την προσοχή με τέτοιες σκέψεις και δεν μ’ αφήνετε να χαρώ.

-Ορίστε κύριε. Κύριε, ορίστε τι μπορώ να κάνω για σας. Το παλικάρι πίσω από το γκισέ, δηλαδή τι παλικάρι σαρανταπεντάρης γεμάτος με πρώϊμη φαλακρίτσα και γκρίζους κροτάφους. Από μακριά δεν του φαινόταν η ηλικία, μικροέδειχνε.

-Καλημέρα! Λέγομαι άααα, έεεε… Ξέρετε έχω κάρτα ανεργίας… να, πάρτε την.  Θέλω να…

-Ορίστε κύριε άααέεε είστε άνεργος από πέρυσι, τι θέλετε; Μήπως βρήκατε δουλειά(χαχαχα). Έκανε ατέλειωτες προσπάθειες να σταματήσει το γέλιο που του ανέβαινε αλλά δεν τα κατάφερε και στο τέλος έχωσε το πρόσωπο στις τεράστιες σαν κουπιά παλάμες του και ξέσπασε εκεί μέσα για κανένα τρίλεπτο. Αφού τελείωσε με την αυθόρμητη συναισθηματική… εκδήλωση ζήτησε συγνώμη και μισοσόβαρος ξαναρώτησε

-Ορίστε, πείτε μου…

Φόρεσα πάλι το χαρούμενο ύφος και με μεγαλοπρέπεια, για να τονίσω το κατόρθωμα, είπα.

-Ξέρετε… βρήκα δουλειά και θέλω να σταματήσω το επίδομα.

Ξέσπασε πάλι σε τόσο δυνατά γέλια που κόντεψε να πέσει από την καρέκλα αλλά συνήλθε σύντομα τακτοποιήθηκε πάλι πάνω της και συνέχισε σοβαρός.

-Είστε σίγουρος; Θέλω να πω το αφεντικό το ξέρει; Δηλαδή, ωχ… Κοίτα ρε φίλε και συγνώμη για το ξέσπασμα. Ένα χρόνο τώρα και είσαι ο πρώτος που κόβει το επίδομα γιατί βρήκε δουλειά. Και βέβαια δε ρωτώ πόσα θα παίρνεις γιατί το θέμα είναι η δουλειά, και φυσικά δε ρωτώ πόσο θα δουλεύεις γιατί το πρώτο είναι η δουλειά. Ξέρεις τον αδελφό μου, που δουλεύει, τον πρότεινε το αφεντικό να τον πληρώνει κάθε… έξη μήνες! Ωραία του είπε εκείνος ρίξτα μπροστά ένα εξάμηνο. Γέλασε τ’ αφεντικό του και του είπε Ξέρεις κατά που πέφτει ο ΟΑΕΔ; Πάντως τι να πω, μπράβο που τα κατάφερες. Άντε και καλή τύχη, καλή δουλειά και καλοπλήρωτος. Είσαι ο ήρωας της χρονιάς να βάλουμε και την φωτογραφία σου στον πίνακα των ανακοινώσεων, είναι για το καλό όνομα του Οργανισμού. Κανονικά έπρεπε να φέρεις και κανένα σοκολατάκι αλλά άντε… δεν πειράζει.

Πίσω μου ουρά καμιά δεκαριά αγόρια και κορίτσια ούτε τριάντα χρονών. Με κοιτούσαν αμήχανα με κάτι σαν χαμόγελο και κουνούσαν το κεφάλι σαν να εύχονταν. Κάποια μ’ ακούμπησαν κιόλας , ίσως για να πάρουν λίγο από την καλή ενέργεια που είχα πάνω μου, ίσως λίγο από τη τύχη μου. Και καταλάβαινα τη χαρά που απομακρύνονταν από πάνω μου. Ένιωθα από την μεριά της κοιλιάς μου να ανεβαίνει αργά κάτι σαν τυφώνας και να με πνίγει. Πριν την  έξοδο κάθισα σε ένα παγκάκι και πήρα δυό βαθιές ανάσες να ανασυντάξω το είναι μου. Στο γκισέ μπροστά η ουρά όλο και μεγάλωνε με παιδιά κοντά στα τριάντα με σκυθρωπά τα μουτράκια τους χωρίς χαμόγελο, χωρίς αισιοδοξία.

 Να μπορούσα, Θεέ μου, να δώσω λίγο από την δική μου χαρά, μια σαν τη δική μου τη δουλειά. Όχι ότι θάταν κάτι σπουδαίο με τα τόσο λίγα λεφτά και το λευκό ωράριο κάτεργου χωρίς καμιά σιγουριά, χωρίς κανένα μέλλον, χωρίς συμμετοχή στο όνειρο. Η αδικία φώναζε με κεφαλαία και χοντρά γράμματα.

Άρθρο 22 του συντάγματος της Ελλάδος: Η εργασία αποτελεί δικαίωμα!

Ένιωσα ένα πλατάγιασμα μέσα μου, μια εκχύμωση με ότι συναίσθημα μπορούσε να παραχθεί από την ψυχή μου που βασανίζονταν αφόρητα. Έβαλα το κεφάλι μου ανάμεσα στις παλάμες μου και ξέσπασα σε βουβό κλάμα. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω τον λόγο που έκλαιγα αλλά μέσα μου τίποτε δεν ηρεμούσε. Σα μουντή χειμωνιάτικη θύελλα χωρίς ίχνος καλοσύνης.

Δύο λεπτά, λευκά, κέρινα χεράκια μου πρόσφεραν ένα πλαστικό ποτηράκι με δροσερό νερό και ένιωσα κάτι σαν χάδι στην πλάτη μου. Δεν σήκωσα καν το κεφάλι μου, ήξερα πολύ καλά πως δεν θάβλεπα κανένα.

Φαίνονται οι άγγελοι;

αἰέν ἀριστεύειν

“Με ποιο δικαίωμα βλέπει τα στοιχεία μου τα χρωστούμενά μου…”

Ώρες ώρες μετανιώνω που έχω σταθερό τηλέφωνο.  Ξεκινάει από τις εννιά το πρωί και όλη μέρα χτυπάει δαιμονισμένα να το σηκώσω για ν’ ακούσω μια γλυκιά, είναι αλήθεια, φωνούλα σαν από ηχογράφηση να μου απαριθμεί τα στοιχεία της εταιρίας ”εκ μέρους της τράπεζας μπλα μπλα… με κωδικό τόσο και λέγομαι έτσι, είστε ο κύριος τάδε; ” Πως ν’ αρνηθείς τον εαυτό σου επειδή σε πήρε τηλέφωνο κάποιο χαμσί και σε πιλατεύει. “Πέστε μου τους τέσσερις πρώτους αριθμούς από το ΑΦΜ σας και σας προειδοποιώ πως η συνομιλία μας καταγράφεται μπλα μπλα…”

Πρωί πρωί και το χνώτο μου βαρύ, το μυαλό ακόμα σε μισονάρκωση από τον ύπνο αδυνατεί να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα και αντιδράει. Ένα βαθύ χασμουρητό με το ανάλογο τέντωμα και μια φαγούρα στη μέση. Αν ήταν εύκολο, το ακουστικό θα έσκαγε στον τοίχο και εγώ θα γύριζα τις πλάτες σιγοτραγουδώντας “είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόϊ”. Αλλά δεν μ’ αφήνει να το κάνω αυτή, η πως την λένε, η… μωρέ λυπάμαι το κακόμοιρο που επέλεξε αυτό, το… ας πούμε δουλειά, σαν λύση απελπισίας στην ανεργία του, ειδάλλως…

Λες αυτοί που έχουν την επιχείρηση να μη το ξέρουν; Πολύ καλύτερα από εμάς. Τεντώνομαι πάλι με βαθύ χασμουρητό μέχρι εξάρθρωσης και ξύνομαι, αυτή τη φορά στο κεφάλι. Περίεργο που με πιάνει η φαγούρα σε τέτοια κατάσταση, όμως η φωνούλα απτόητη συνεχίζει. “Σας ενημερώνω για ένα χρέος που έχετε στην κλεφτομπάνκ κύριε…” Εδώ βαράει επανάσταση ο εγκέφαλος. Ξυπνάει και ανεβάζει γράδα. Ποια είναι αυτή που θα μου πει πόσα και που τα χρωστώ; Δεν ξέρω εγώ και ξέρει αυτή; Με ποιο δικαίωμα βλέπει τα στοιχεία μου τα χρωστούμενά μου κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο βλέπει σ’ αυτό το μαραφέτι του διαβόλου που το βάφτισαν… υπολογιστή. “Καλά ρε κοπέλα μου, αν είχα δεν θα πλήρωνα; Λες να μην ξέρω τι χρωστάω; ”. “Κύριε χρωστάτε τρεις δόσεις και αν μέχρι τις 22 του μήνα δεν καταθέσετε το ένα τρίτο τουλάχιστον το ποσό θα γίνει απαιτητό στο σύνολό του και μάλιστα με τόκους υπερημερίας μπλα μπλα… ” Άϊ σιχτήρ που θα μου πεις… όμως όχι, απλά εγώ δεν θέλω να τ’ ακούω γιατί, αν είχα θα πλήρωνα και θάμουν και κύριος, ενώ τώρα είμαι ένας μπαταξής!(κατά συνθήκη).

Οι κοχλίες των αυτιών μου κατέβασαν ξαφνικά την ένταση και η φωνή χάνεται κάπου στον τηλεφωνικό λαβύρινθο. Δεν ακούω τίποτα και το ακουστικό μπαίνει μαλακά στην θέση του. Εκεί στο κέντρο του κρανίου μου ανάμεσα στα δυό μου μάτια στο μετωπιαίο. Εκεί νιώθω την συγκέντρωση σαν κουβάρι και δεν θέλω να ξεμπερδευτεί, να ξετυλιχτεί. Εκεί μένω σαν φυτό με μηδέν συναίσθημα, μηδέν οπτική και με μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει ο μείζων στρογγύλος  μυς να συγκρατήσει όρθιο το κεφάλι. Κάποιες πεταλουδίτσες περνούν από μπροστά μεταφέροντας σκόρπιες και ασύνδετες σκέψεις του τύπου “ρε πως καταντήσαμε, πως θα πληρώσω, που θα τα βρω, να κάνω καφέ, να πάρω τηλέφωνο, δεν έχω λεφτά…” Στιγμιαίες και αδύναμες που χάνονται όπως ήρθαν και ‘γω δεν έχω πάρει ακόμη απόφαση που θα πάω και τι θα κάνω. Πάω τελικά προς την τουαλέτα γιατί απλά με πάει εκεί η κύστη μου.

Μέχρι εννιά το βράδυ το τηλέφωνο θα χτυπήσει δυό τρεις ακόμη φορές. Μπέρδεψα τα τηλέφωνα και δεν σηκώνω το ακουστικό πουθενά, καραντίνα σε φίλους και εχθρούς. Καλύτερα, από κοντά και να μυρίζω το χνώτο της παρέας μου. Και το χειρότερο είναι πως θα πρέπει να μου γίνει συνήθειο για τα επόμενα χρόνια και για όσο δεν θα βρίσκω σωστή και καλοπληρωμένη δουλειά(sic).

Ζητάω πολλά;

αἰέν ἀριστεύειν

Σαν Σήμερα: 18/02/2014

1546: Πεθαίνει ο γερμανός θεολόγος Μαρτίνος Λούθηρος, που με τις 95 θέσεις του χώρισε την Ευρώπη σε καθολικούς και διαμαρτυρόμενους.

1564: Πεθαίνει ο ιταλός ζωγράφος Μιχαήλ Άγγελος.

1745: Γεννιέται ο κόμης Αλεσάντρο Βόλτα, ιταλός φυσικός που εφηύρε τη μπαταρία. Το όνομά του δόθηκε στη μονάδα μέτρησης της τάσης του ηλεκτρικού ρεύματος.

1883: Γεννιέται στο Ηράκλειο ο συγγραφέας του «Ζορμπά», Νίκος Καζαντζάκης.

1896: Γεννιέται ο γάλλος σουρεαλιστής ποιητής Αντρέ Μπρετόν, που έγραψε και το «Μανιφέστο του Σουρεαλισμού».

1900: Ιδρύεται στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας ο ποδοσφαιρικός σύλλογος «Άγιαξ».

1952: Η Ελληνική Βουλή επικυρώνει τη συμφωνία ένταξης της χώρας μας στο ΝΑΤΟ, με μόνες αρνητικές ψήφους τις οκτώ της ΕΔΑ και τη μία του Μιχάλη Κύρκου.

1954: Γεννιέται ο αμερικανός ηθοποιός Τζον Τραβόλτα.

1964: Ο Γεώργιος Παπανδρέου λαμβάνει από τον βασιλιά Παύλο την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, μετά το θριαμβευτικό 52,87% που συγκέντρωσε η Ένωση Κέντρου στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου.

1993: Πεθαίνει ο σκηνοθέτης Κώστας Καραγιάννης, γνωστός κυρίως από τις μεγάλες επιτυχίες του την εποχή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Δείτε και το «Σαν σήμερα» από την (πρώην) ΕΤ-1:

“Τους “πουλήσαμε” κίβδηλο πολιτισμό, κίβδηλη δημοκρατία χωρίς να τους δώσουμε τα optionals, κάτι να πούμε σαν τα αεροπλάνα και τα υποβρύχια που μας πουλάν”

Πριν χρόνια, τότε που ο γιός μου ήταν κοντά τριών χρόνων, πήγαμε οικογενειακώς  παραθέριση(τότε: φτώχεια με παραθέριση, τώρα: σκέτη φτώχεια) σε κάποιο ορεινό χωριό με ξηρό κλίμα.  Ο νοικοκύρης του σπιτιού που μέναμε είχε καμιά τριανταριά κατσικάκια σ’ ένα μαντρί εκεί κοντά. Έτσι απολαμβάναμε το φρέσκο ατόφιο γάλα από τα κατσικάκια και τα φρέσκα αβγά από τις κοτούλες του. Ο αντίποδας της θάλασσας, αλλά πολύ πιο υγιεινός ο τρόπος ζωής για τα παιδιά. Καλός άνθρωπος ο νοικοκύρης και τσομπάνος αλλά ακατέργαστος, λίγο πρωτόγονος. Πως το λένε, άγαρμπος! Έφερε κάποτε ένα μικρό κατσικάκι και ο γιός  μου τρελάθηκε να παίζει όλη μέρα μαζί του. Το αγκάλιαζε, το φιλούσε και κείνο θαρρείς καταλάβαινε την ηλικία του παιδιού και έπαιζε μαζί του βελάζοντας. Πολλές φορές τα ζώα καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα από ότι εμείς οι δίποδοι νομίζουμε πως αντιλαμβανόμαστε.

Κατά το μεσημεράκι ο Μπάρμπα-Κώστας, έτσι έλεγαν τον τσομπάνο, ήρθε και γελώντας είπε “Αντωνάκη έπαιξες καλά με το κατσικάκι; Τώρα θα δεις τι θα το κάνω αυτό” κι ως τόπε έβγαλε από την τσέπη του ένα πτυσσόμενο μαχαίρι σαν αυτά που έχουν οι κυνηγοί και βούτηξε το κατσικάκι από τα κέρατα και με μια κίνηση κατς τόβαλε με το γόνατο κάτω.

Ήμουν ψηλά στην σκάλα κοντά στα δύο μέτρα. Μ’ έπιασε πανικός, και χωρίς καθόλου να σκεφτώ πήδηξα κάτω αρπάζοντας το μικρό παιδί μη τυχόν και δει αυτό που θα συνέβαινε. Το θεώρησα εφιαλτικό σενάριο εμπειρίας, έστω και φωτογραφικής, στα τρίχρονα ματάκια του αλλά και στην μικρούλα του ψυχή. Το απομάκρυνα αμέσως την ίδια στιγμή που το κοφτερό τσαπράζι “άνοιγε” την καρωτίδα του ζώου και το ζεστό αίμα πετάγονταν σε απόσταση ενός μέτρου. Πάνω στην κόψη έκρυψα από τα παιδικά ματάκια τη σφαγή του άτυχου ζώου.

-Γιατί πήρες το παιδί ρε φίλε; Άστο να μαθαίνει! Είπε ο άγαρμπος, ο τσομπάνης, ο ακατέργαστος, ο… εκδοροσφαγέας ενώ άνοιγε μια τρύπα στο πόδι του ζώου και αφού του πέρασε ένα καλάμι άρχισε να το φουσκώνει για να ξεκολλήσει η προβιά από το κρέας.

Κι εγώ που νόμιζα πως το φουκαριάρικο ήταν ακόμη ζωντανό. “Για δες, ακόμα κουνιέται”. Και μούμεινε στα χείλια για χρόνια το ρώτημα. “πως είναι δυνατόν να προβάλλεται στα αθώα παιδικά μάτια τέτοια φοβερή σκληρότητα.” Το πρωτόγονο του χαρακτήρα του τσομπάνη έπεφτε σαν μοναδική και ξεχωριστή βαρβαρότητα. Ευτυχώς!

Πλανήτης γη 12/2/2014. Μια μικρούλα χώρα με μια χούφτα κατοίκων με το όνομα Ελλάδα και δυσανάλογη για το μπόι της ιστορία και μεγαλείο, κατηγορείται εδώ και τέσσερα χρόνια για κλεψιά και διαφθορά για ότι χειρότερο έχει ο πλανήτης. Μια πινελιά ανθρώπων, κατοίκων της , την σέρνουν στα οικονομικά σκλαβοπάζαρα  των “φίλων” της που της κλέβουν από τον ανθό της, την μορφωμένη νεολαία, μέχρι το νοικοκυριό της. Και μας έκαναν να νιώθουμε σαν κακοί μαθητές με το χέρι απλωμένο για την ανάλογη χαρακιά και την σκιά τους να ορθώνεται μεγάλη και φοβερή προς το Βορρά. Οι πάντα ατίθασοι, άγαρμποι, πρωτόγονοι, ακατέργαστοι δακτυλοδεικτούμενοι παράδειγμα προς αποφυγή Έλληνες. Οι πάντα “πολιτισμένοι υπερβόρειοι φίλοι” μας σε ρόλο τιμωρού.

Δανία Φεβρουάριος 2014. Υπερβόρεια χώρα στην Σκανδιναβία απλωμένη σε ατέλειωτα νησιά πάνω στη χερσόνησο της Γιουτλάνδης. Ομόφυλη πολιτισμένη χώρα με τους Vickings, συν-εταίρος και “φίλος” της ατίθασης Ελλάδας μέσα στην Ένωση. Στην πρωτεύουσα της πολιτισμένης αυτής χώρας την Κοπεγχάγη υπάρχει μεγάλος ζωολογικός κήπος. Την συνέχεια την ξέρετε αλλά σας παραθέτω δημοσίευμα της 11/2/2014. Άλλωστε η φωτογραφία τα λέει όλα.

“Ο Μάριους, αρσενική καμηλοπάρδαλη του ζωολογικού κήπου της Κοπεγχάγης, θανατώθηκε για να αποφευχθεί ενδογαμία στην ομάδα του κήπου, παρά τη συλλογή υπογραφών εναντίον της απόφασης. Ο τεμαχισμός της, πριν ταΐστεί στα λιοντάρια, έγινε μπροστά στους επισκέπτες (ανάμεσά τους και παιδιά), και η υπόθεση έχει προκαλέσει τέτοιες αντιδράσεις που το προσωπικό του κήπου δέχεται μέχρι και απειλητικά τηλεφωνήματα.”

Δεν το πάω παρακάτω γιατί φωνάζει εξώφθαλμα. Απλά θέλω να πω στους συμπατριώτες μου τους Έλληνες πως, τελικά είμαστε “κλεφτρόνια” καταχωρημένο στο Ιχώρ μας. Τους “πουλήσαμε” κίβδηλο πολιτισμό, κίβδηλη δημοκρατία χωρίς όμως να τους δώσουμε τα optionals, κάτι να πούμε σαν τα αεροπλάνα και τα υποβρύχια που μας πουλάνl

Είναι σωστό;

αἰέν ἀριστεύειν

“ Και αυτή η ιδέα λέγεται ευημερία της χώρας και των κατοίκων της.”

 Άντε και ξεπληρώσαμε όλα μας τα χρέη και πήρε μπροστά η ανάπτυξη και ο τόπος ζει μια πρωτόγνωρη κατάσταση με δουλειές, λεφτά και τα τοιαύτα. Παράδεισος! Άσε που θα γεμίσουμε λαθρό, εδώ με τέτοιο μαύρο χάλι και έρχονται να μοιραστούμε την μιζέρια μας, σκέψου να πάρει μπροστά και ο παράδεισος… χα! Εν τάξει αυτό ανήκει στη σφαίρα του ιδεατού αλλά νάχουμε να λέμε, τα όνειρα τζάμπα είναι αρκεί να μη τα πιστεύεις και βασίζεσαι σ’ αυτά.

Λέω λοιπόν ότι μπήκαμε σε μια καινούρια αρχή με όλες τις καλές προοπτικές. Χάρμα! Τα λάθη και οι γκάφες αν δεν γίνονται παράδειγμα προς αποφυγή καταμαρτυρούνται σαν μεγάλη αποτυχία. Ποιος και τι δικλείδες ασφαλείας θα βάλει ώστε να μη παρουσιαστεί το ίδιο φαινόμενο ύστερα από λίγο- πολύ, δεν ξέρω. Θα κάνουμε τούτο θα κάνουμε κείνο, θα κόβουμε χέρια, κεφάλια θα θα θα. Όποιος και να ανεβεί πάνω θάναι ένας από εμάς, όπως και οι προηγούμενοι. Και αφού θα είναι οι διαχειριστές της εξουσίας και οι διαχειριστές του πλούτου της χώρας τότε μοιραία θα πάμε στο απαύγασμα της λαϊκής σοφίας “όποιος έχει το πεπόνι και το μαχαίρι….”. Αυτοί νομοθετούν αυτοί αποφασίζουν πάντα γύρω από το μέλι και εκεί μαζεύονται μύγες, κουνούπια, αράχνες και ότι τρελαίνεται όταν οσμίζεται μέλι.

Άντε ο ένας θα είναι ακέραιος, άντε και ο δεύτερος. Πόσο νομίζεται θα αργήσει να φανεί ο κουτοπόνηρος κατσαπλιάς που θα τους βάλει όλους στο μεράκι της καλής ζωής. Και θα ξαναρχίσουν οι μίζες και οι μιζαδόροι, οι λαμογιές και τα λαμόγια. Και θα αρχίσουν πάλι να αλληλοκαλύπτονται με νόμους(παραγραφή το λένε) και παραθυράκια(πράξεις νομοθετικού περιεχομένου το λένε). Η ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα αλλά με παραλλαγές, ποτέ η ίδια.

Πως λοιπόν θα περιχαρακωθούμε από αυτή την μάστιγα της αρπαχτής που έχει ποτίσει το DNA της φυλής μας από την ύπαρξή μας σαν οντότητες. Κατά την ταπεινή μου γνώμη μόνο ένας τρόπος υπάρχει. Οι υπηρέτες του δημόσιου συμφέροντος(βλέπε πολιτικό προσωπικό) θα πρέπει να ενδυθούν το ράσο της αγιοσύνης. Ναι, όπως το ακούτε. Να γίνουν ισότιμοι με τους ιερείς. Να δεχτούν πως η υπηρεσία που λέγεται πολιτική είναι ιδιαίτερη τιμή, αγία και ιερή. Και μόλις θα φτάνουν στον αρχέγονό μας πειρασμό ας ρίχνουν και ένα Πάτερ ημών γιατί παραπέρα θα ελλοχεύει η ακίδα και ο οφθαλμός. “Έστι δίκης οφθαλμός, ός τα πανθ’ ορά” που έλεγε ο Αισχύλος. Αρκεί βέβαια ο οφθαλμός νάναι αδέκαστος και ανεξάρτητος, ανεπηρέαστος. Με λίγα λόγια θεματοφύλακας, ζητάω πολλά;

Ας το πιάσουμε σοβαρά το θέμα. Καλός ο επιστήμονας, ότι και νάναι, αλλά η επιστήμη που λέγεται πολιτική δεν μπορεί να καλυφθεί από οποιαδήποτε άλλη επιστήμη. Γι αυτό και πρέπει να σπουδαστεί από τον υποψήφιο που θέλει να την υπηρετήσει. Ξεχάστε την λέξη λειτούργημα γιατί θα ξαναγεμίσουμε κλεφτρόνια. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ! Αυτό είναι. Αλλά ένα επάγγελμα με ιδιαιτερότητες και ο υποψήφιος θα πρέπει να εφοδιάζεται πρώτα από όλα, εκτός από γνώσεις νομοθέτησης και διαχείρισης, με την απύθμενη αγάπη του για την πατρίδα και τους ανθρώπους που θα υπηρετήσει. Τα αρχηγιλίκια ανήκουν σε άλλες εποχές και όλα πρέπει να γίνονται δημοκρατικά και εκ των ενόντων. Δεν υπάρχουν εχθροί ανάμεσα στους κοινοβουλευτικούς υπηρέτες(βγάζω σπυριά όταν το ακούω αυτό). Όλοι εργάζονται για ένα σκοπό μια ιδέα. Και αυτή η ιδέα λέγεται ευημερία της χώρας και των κατοίκων της.

Όταν βγει από ένα τέτοιο πανεπιστήμιο ο υποψήφιος πολιτικός τότε θα μπορείς να πεις πως έχεις έναν πολιτικό οπλισμένο με όλα εκείνα που συμπυκνώνουν και εκπροσωπούν τη φυλή μας. Δεν θάναι όλα τέλεια, πάντα θα βρίσκονται κάποιοι που θα ψηφίζουν κατ’ εντολή χωρίς να ξέρουν τι ψηφίζουν αλλά, μονάχα έτσι θα γίνει κτήμα αυτών που ασχολούνται με το σπορ αυτό ότι η αρπαγή της δημόσιας περιουσίας και η επιορκία είναι η κατάβαση στη κόλαση, στον εξευτελισμό. Η διαπόμπευση είναι το λιγότερο. Και όταν αυτό περάσει στα ήθη μας και τα έθιμά μας τότε η πολιτική θα ασκείται μόνο από άτομα ικανά και αδιάφθορα. Και μη ξεχνάτε ότι την πολιτική την έδωσε ο Δίας στους ανθρώπους για εκδίκηση. Ας την βάλουμε λοιπόν σε σωστά υπόβαθρα.

αἰέν ἀριστεύειν

γραφει ο αρισταρχος

 … κι αν είναι ας φουντάρουμε, νά μά τον ΑΪ Νικόλα, όλο τον χαβαλέ και τους σαράντα κλέφτες μαζί

31 Ιανουαρίου 2014. Πρέπει να πληρώσω 1200 ευρώ για χρέη εφευρεθέντα από το δημόσιο. Κι εγώ έχω στην τραγική μου τσέπη μόνο 560ευρώ για ένα μήνα επιβίωσης για τρία άτομα και έξη έξτρα! Από τα 800 εκατομμύρια προϋπολογισμός Ιανουαρίου εισπράττονται μόλις και μετά βίας τα 200εκατ. Τρελαίνονται στο υπουργείο οικονομικών. Δεν πλήρωσαν αυτά του Ιανουαρίου, πως θα πληρώσουν εκείνα που έρχονται για το τέλος του Φεβρουαρίου (ΦΑΠ 2011,12,13 κλπ κλπ). Καρντάσια, είναι απλό! Δεν θα πληρώσουν. Τελευταία τα Super Market είναι γεμάτα, κι εγώ απορούσα πώς. Ρώτησα και κανά δυό και μου είπαν “ανάμεσα στην πείνα και την εφορία/τράπεζες λέμε ναι στο φαγητό”. Τίποτε παράλογο; Η μόνη παραλογία/παραφωνία, αποθέωση της αλήθειας που ενίοτε γίνεται ελκυστική είναι η κατακεραύνωση του Άδωνη με δηλώσεις “Τόξερα από την αρχή ότι το μνημόνιο είναι καταστροφή και το ψέμα μου ήταν το κατά συνθήκην(sic)” (Καρντάσιανς)

Την τύχη μου, ας με δέσει κάποιος στο μεσαίο το κατάρτι!

Κι εγώ με όλο το τσούρμο πίστευα πως ήμουν απόγονος του  Αριστοτέλη, του Λεωνίδα, του Καραϊσκάκη, του… πατέρα μου του ήρωα στο Ρούπελ. Εκτός και είμαι μπάσταρδο, να το θέσω αλλιώς. Φρονώ Ελληνικά. Έτσι πρέπει να δηλώνουν οι λαθρό-κάτοικοι της Ελληνικής πέτρας. “Φρονώ Ελληνικά!”. Γι αυτό κι αυτή η χώρα ποτέ της δεν είχε σύνορα και ο ναζισμός/ρατσισμός/φαρισαϊσμός  αρρώστιες  ανίκανες να πλήξουν την λεύτερη Ελληνική καρδιά γιατί γεννήθηκε με τέτοια αντισώματα. Και τα επιτεύγματά της τάκλεψαν ή τάδωσε τζάμπα για να αγοράζει με αίμα απ’ τους ίδιους πλιατσικολόγους τους καρπούς σε δεκαπλάσιες τιμές. Άξιος μισθός! Άξιος, Ελληναράδες μου!

Ίσως, ίσως κατά πως λέει το graffiti στον απέναντι τοίχο από την μιζέρια μου να ψηφίσω Αλή Μπαμπά γιατί έχει μονάχα 40 κλέφτες. Ίσως, ίσως να ξενιτευτώ, έχω θείο στο Νταχάου της Γερμανίας. Ίσως, ίσως να γίνω τώρα αγρότης, έχω πέντε στρεμματάκια στο χωριό αλλά δεν έχω τρακτέρ. Να φλομώσω την Ευρωπαϊκή αγορά με σπαράγγια και κοχλίδια σ’ αναλογία δυό φορτηγά για ένα εξάρτημα μηχανής.  Ίσως, ίσως να πετάξω πάνω από την περηφάνεια μου αλλά δεν έχω φτερά. Μπα, θα κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα. Τόμαθα μικρός από την θειά μου την Ανίκα. Χαρτιά και φλιτζάνι. Εννιά με έντεκα το πρωί στου Μένιου το καφέ. Ένα ευρώ ο ντελβές. Θα βάλω και ένα τουρμπάνι, λίγο φούμο(θέλει το πράγμα ανατολίτικο μυστήριο) και να… “γράμμα και με το αγλήγορο. Λεφτά πολλά, κι από πού τα περιμένετε, βλέπω στέφανα” και κάτι τέτοια. Αν η πενία τέχνες κατεργάζεται, σκέψου η πείνα τι κάνει.

Με ρώτησε ένας λύκος από την αγέλη “καλέ και πονετικέ μου κύριε, πότε θα μας στείλετε να φάμε;” Κι εγώ απάντησα “Τέσσερις φορές έστειλα φαγητό κι εσείς φάγατε και τις τσάντες, τώρα με τι να σας ταίσω; Να, ο κύριος υπουργός των Ναυτικών. Καλέ μου κύριε πολιτικέ, τα παιδιά στις σχολές εμπορικού ναυτικού προπονούνται για το Άουσβιτς, θα τα καταφέρουν; Λίγο από κείνο το περίφημο περίσσευμα του προϋπολογισμού να το κάνουμε φαγητό υπάρχει ή τόφαγε κι αυτό η μαρμάγκα;” Ποιος καταλαβαίνει τον πεινασμένο ή η μάθηση θέλει θυσίες πείνας;

Έμεινα μόνος μεσοπέλαγα στην αθλιότητα και το μόνο που κάνω, να ονειρεύομαι. Μια βαρκούλα κι ένα πανάκι, σαν εθνική Μανταλένα, του δίνω λίγο φλόκο και φρστ γλυκά τ’ απόνερα πηδάει στα κυματάκια σαν μπαλαρίνα, και τη σπρώχνει ο Λεβάντες κατά Ζέφυρο μεριά. Εκεί λένε είναι η τελική λύση, η ευκαιρία! Δε μπορεί κάπου θα φανεί, Ιθάκη είναι αυτή. Θα περιμένει η Πηνελόπη με τον Τηλέμαχο περιτριγυρισμένοι από μπακάληδες, μανάβηδες, εφοριακούς και τραπεζίτες υποψήφιοι μνηστήρες σαράντα τον αριθμό, σαν τους κλέφτες του Αλή Μπαμπά, για να φάνε το τσαντίρι του ταλαίπωρου χρεώστη. Και ύστερα;

Τι ύστερα, δεν υπάρχει ύστερα. Όλα τελειώνουν και κάπου εδώ ήρθαμε. Ανοίχτε φλόκους κι όλοι στ’ άρμενα. Μπροστά φρεσκάρει με μαυρίλα ο τραμουντάνας κι ο καιρός χτυπάει κατάορτσα.

Όρτσα ωρέ, όρτσα . Δεν θα την μπατάρουμε την σκούνα κι αν είναι ας φουντάρουμε, νά μά τον ΑΪ Νικόλα, όλο τον χαβαλέ και τους σαράντα κλέφτες μαζί. Ετούτο το σκαρί αρμενίζει εδώ και χιλιάδες χρόνια και δεν φοβήθηκε μήτε Τουρκιά μήτε Ναζισμό, μήτε… βρυκόλακες. Στο χωριό μου όλοι φώναζαν “αν το γαϊδούρι είναι παλαβό μην κάνεις όνειρα ν’ ανεβείς πάνω του, απλά δώστο δρόμο”

Ούτε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε;

αἰέν ἀριστεύειν

“… δεν έχεις; Περίμενε τον Σαμαρά να σου δώσει δωρεάν wi–Fi.”

Έμεινα να βλέπω ψηλά πάνω στην οθόνη την ένδειξη «δεν είναι δυνατή η σύνδεση στο διαδίκτυο» με το γνωστό δεινοσαυράκι σε προφίλ. Στο router αναμμένο το πρώτο λαμπάκι σταθερά, το δεύτερο και το τέταρτο κυνηγιούνται παιχνιδιάρικα. Πανικοβλήθηκα και μονάχα στην ιδέα χωρίς την δόση της ιντερνετίνης! Και, τελικά ήταν λάθος μου που πήρα τηλέφωνο(απ’ το κινητό γιατί το σταθερό είναι κομμένο) ν’ ακούσω να μου λένε “Το internet είναι κομμένο λόγω χρέους” Ωραία! Και είναι Παρασκευή, και έρχεται Σαββατοκύριακο. Λεφτά για άλλες δραστηριότητες δεν υπάρχουν και άρα τι μου μένει; Να παίξω κρεμάλα με τον εαυτό μου. Κι όποιος κρεμαστεί.

Το αν θα κοπεί αυτό το ρημάδι ή όχι το αποφασίζει ένα πρόγραμμα ψυχρό και δίκην εκτελεστή χωρίς κοινωνικές ευαισθησίες. Για παράδειγμα δεν ρωτάει “Βρε τον φουκαρά, να του το κόψουμε Δευτέρα γιατί τι θα κάνει όλο το Σαββατοκύριακο. Άστον να ” . Όχι, είναι ένα απλό πρόγραμμα που όμως… το έκανε κάποιος προγραμματιστής, ψυχρός εκτελεστής ενός προγράμματος που ελέγχει αν πληρώθηκε το internet. Όχι; Κόφτο, πάμε παρακάτω. Άντε και καλά αυτός είναι ένα προγραμματιστής παρά λίγο άνθρωπος και ενεργεί ρομποτικά. Αισθήματα; Χα! Εδώ δεν έχουν αυτοί που ψηφίζεις για νάχουν, οι ψυχροί προγραμματιστές θα έχουν; Τότε πάμε σ’ αυτούς που έδωσαν την εντολή. Κάνε τούτο κάνε τάλλο πόσα θες. Αυτόν το μόνο που τον νοιάζει είναι να πληρώνονται οι λογαριασμοί, τίποτε άλλο! Έχεις λεφτά; Ωραία, πάμε παρακάτω. Δεν έχεις; Περίμενε τον Σαμαρά να σου δώσει δωρεάν wi-Fi.

Νάμαι λοιπόν χωρίς internet και λεφτά. Η νευρικότητά μου βαράει κόκκινο και η αφραγκία σκέτη θλίψη. Δυό μέρες τώρα σκανιάρω όλο μου το σπίτι (τ’ άκουσες; Είναι ακόμα… μου, για πόσο;) σε κάθε τσέπη, γωνιά, τσάντα, πορτοφόλι και ανήλιαγες κρυψώνες. Τα λάφυρα μόλις ένα εικοσάρι και καμιά διακοσαριά κέρματα του ενός λεπτού(να τι είναι να βάζεις από λίγα εδώ κι εκεί στις καλές μέρες-έχει και τέτοιες μέρες;). Τα πήγα στο φούρνο και λίγο έλειψε να με κατηγορήσουν πως λήστεψα το παγκάρι του Αγίου Σουλπίκιου. Κι εκείνο, το παγκάρι, πάντα είχε από μισόευρο και πάνω αλλά με την κρίση γέμισε λεπτά και… ροδέλες! Ένδεια χρημάτων γαρ εστί .

Στο συρτάρι φιγουράρει ένα σακουλάκι με καφέ. Αν τελειώσει κι αυτό πάει η μισή μας η χαρά. Φαγητό βγάζω δεν βγάζω την άλλη βδομάδα. Ίσα ίσα που ή θα βρω δουλειά ή θα τύχω σε κείνο το καταραμένο το joker. Αν όχι φοβάμαι θα με περιμαζέψει η εκκλησιαστική ομάδα αναξιοπαθούντων μελλοθάνατων. Χαίρε μνημονιακέ αρχηγέ… αυτοί σε χαιρετούν!

Τώρα που το στερούμαι το διαδίκτυο το ξανασκέφτομαι. Καλύτερα να κόψουμε τα μπουζούκια… δηλαδή αυτά το Σάββατο με τον Παπαδόπουλο το… στην υγειά μας βρε παιδιά. Καλύτερα μιας ώρας ιντερνετικός παρά σαράντα χρόνια… Παπαδοπουλικός(στην υγειά μας βρε παιδιά κλπ κλπ για να μη παρεξηγιόμαστε) Τώρα καταλαβαίνω εκεί στη δεκαετία του ογδόντα την κατάρα “να σου καεί το video”. Η σημερινή αντίστοιχη “να σου κοπεί το… internet ” Πω πω τι ναρκωτικό Θεέ μου!

Ζήτησα από τον γείτονα αλλά, λέει, έχει μονάχα ενσύρματο και η απόσταση τεράστια. Βαθιά ανάσα και σκέψη. Τι θα κάνουμε ολόκληρο Σαββατοκύριακο ενώ κάποιος φωνάζει μέσα μου, και ποιος τον ακούει “ την Δευτέρα θα βρεις λεφτά να πληρώσεις;” Τον καπακώνω, ούτε που να το σκέπτομαι. Όχι αλλά να… Σαββατοκύριακο μπροστά.

Το κινητό, ναι είναι μια λύση με100Mb που έχει η αποθήκη. Προσπαθώ να μπω μέσα αλλά μόνο Gmail. Έ καλά, τι να κάνουμε κοντά στην αναβροχιά. Τ’ ανοίγω και πέφτω σε ότι χειρότερο, πάνω στον Θεοχάρο που με ενημερώνει να πάω να πληρώσω το ΕΕΤΗΔΕ του 2012, τώρα που το ξεκαθάρισαν. Το εγκεφαλικό έφυγε αλλά ο μπαμπούλας έμεινε. Χρωστώ μια ρύθμιση, κάτι ληξιπρόθεσμα και τώρα να και το ΕΕΤΗΔΕ του 2012 παρακαλώ. Πως όμως θα λαμβάνειν δεν το διευκρινίζει. Ά, έχετε και σπίτι; Καλά καλά θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες. Αν προλάβεις από ΔΕΗ και τράπεζες. Θεέ μου χάνομαι. Η τηλεόραση, ακόμα παίζει, ουρλιάζει με την φωνή κάποιου Άδωνη. “O ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο κοντά σε μας από ότι στο ΚΚΕ” Θεέ μου ας την κλείσει κάποιος, δεν την αντέχω. Κανένας δεν αντιλαμβάνεται πόσο κοντά είναι σ’ αυτό που θα αποκαλυφθεί αμέσως στο επόμενο χτύπο του ρολογιού. Σταματούν τον χρόνο και τσιτώνουν τα πόδια “Τώρα!” Άσε, και κάποιος άλλος έβαζε το κλεμμένο από την Γαλλική επανάσταση, Εδώ. Εδώ και Τώρα. Και η κλεψιά έμεινε κλεψιά για να μας ταλανίζει τώρα, χωρίς το εδώ αλλά με αιδώ!

Έκλεισα τον εαυτό μου στο δωμάτιο πανικού και άρχισα να σκέφτομαι. Το κάνω που και που. Αδύνατον! Οι εικόνες που περνούν μπροστά από τα μάτια μου μόλις τα κλείσω είναι φρίκη, αδυσώπητες. Ανεργία, Φαρμακονήσι, κατάργηση του κατώτατου, η εφορία του Στουρνάρα και του Θεοχάρη, οι συλήψεις για την εφορία αν κάνεις καμιά παραβασούλα με το αυτοκίνητο, οι κατασχέσεις… Ά! Να μη το ξεχάσω. Όταν σου το κόβουν το τηλέφωνο κόβουν μονάχα τις κλήσεις προς τα έξω. Τις εισερχόμενες τις αφήνουν για να εξυπηρετούν τις εταιρείες «εκ μέρους των τραπεζών». Τι νομίσατε ότι σκέφτηκαν εσάς; Προσωπογραφίες στο ίδιο νόμισμα είναι. Μπά, πρέπει να το καταργήσω. Σ’ αυτό τον χώρο του πανικού να μη μπαίνει ούτε η σκέψη μου, γίνομαι χειρότερα. Και χωρίς internet. Τι είπα, τώρα; Ιδέες δίνω;

Φυλάχτηκα σ’ όλη μου τη ζωή με αυστηρότητα μακριά από τα ναρκωτικά αλλά αυτό με την ιντερνετίνη… πολύ σκληρό βρε παιδιά, πολύ σκληρό. Κι έρχεται και ΣουΚου!

αἰέν ἀριστεύειν

“Αυτοί μας χάλασαν χωρίς ντουφέκια και οβίδες παρά μόνο με τον ευρωδούρειο και κάποιους προδότες!”

Απρόσκλητος βρήκα μια θέση εκεί δεξιά πάνω στο τέρμα της γαλαρίας και κάθισα. Αόρατος, γιατί παρόν ήταν μονάχα το πνεύμα μου. Το σώμα μου αναπαύονταν σε διθέσιο “επαναστατικό” καναπέ. Μπροστά μου όλο το panel του enikos (e-νίκος) που απαρτίζεται από πολιτικούς, νομικούς, δημοσιογράφους και πίσω εμείς οι ακροατές-θεατές άσημοι και αμύητοι σε στούντιο και προβολείς μικρόφωνα και τσιτάτα. Ακούραστος, έξυπνος, γνώστης ο  Αμφιτρύων Νίκος Χατζηνικολάου όαση ενημέρωσης μέσα στην επιτηδευμένη δημοσιογραφία του τόπου. Οι πληροφορίες, οι ατάκες, οι γνώσεις, οι διαπιστώσεις φέρνουν τον γύρο του πάνελ και με την διαμεσολάβηση του οικοδεσπότη ακούγονται σε μετάφραση αλήθειες κρυμμένες πίσω από πόρτες και συρτάρια, CD και στικάκια. Και χαίρεται η ψυχή να ακούει μόνο αλήθειες και πονάνε τ’ αυτιά ν’ ακούν τις αμαρτίες των ανθρώπων της φυλής μας. Αλλά έτσι είναι η αλήθεια, πάντα πονάει.

Πηγαινοέρχονται τα δις και τα εκατομμύρια για προμήθειες – η ανώδυνη εκφώνηση της κλεψιάς- όταν στην γειτονιά μου πηδάει από το μπαλκόνι ο κυρ-Γιώργης για χρέος πέντε χιλιάδων, όταν η όμορφη Κατερίνα από πάνω στον τρίτο κόβει τις φλέβες της γιατί δεν είχε κάτι πενταροδεκάρες να δώσει για γάλα στο παιδί, όταν η κυρά Στέλλα με την μικρή της κόρη στο ισόγειο παρέδιδαν το πνεύμα για λίγη ζεστασιά με αντίτιμο το δολοφονικό μονοξειδίου  όταν όταν… Και όλα μοιάζουν ουρανός και γλυκό ψωμί σπιτίσιο, τόσο φυσιολογικά, θαρρείς και γίνεται φιλολογική συζήτηση για να διασωθεί ο κιτρινοπράσινος βάτραχος της Κερκίνης. Αυτό όμως λέγεται πολιτισμένη συζήτηση ρε ανυπόμονοι τσαντίλες και αμαθείς της γαλαρίας.

Η βαρβατίλα, η αγριάδα της πράξης θα έλθει, και το ξέρει πολύ καλά ο συντονιστής, από αυτούς που πέρα από τα νούμερα ζουν τα κακοπεράσματα εξ αιτίας αυτών των άθλιων κακοδιαχειριστών που έκανε τον φτωχό συνταξιούχο δυό θέσεις πιο κάτω από μένα να φωνάξει “Δεν καταδέχομαι απάντηση από εσάς τους πολιτικούς”. Και λίγο πιο κει ένα μηχανικό να προσπαθεί να συντονίσει μια άπειρη σε λέξεις και λήμματα γλώσσα που πλάθεται*, αναπλάθεται και γεννά πλούτο έκφρασης  “για το Θεό να βρούμε μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας. Ο καθένας μιλάει την δικιά του γλώσσα κι ας είναι όλες η ίδια γλώσσα”. Με απλά λόγια, ξερίζωσα κι εγώ τ’ αυτιά μου για να εμπεδώσω αυτά που άκουγα όσο το δυνατό πιο πολύ. Και πάλι θα περάσω στον φιλότιμο και εμπνευσμένο συντονιστή που εκλαϊκεύει τα νοήματα κάνοντας πράξη το ρητό “σοφόν το σαφές καιΟυκ εν τω πολλώ τω ευ, αλλ’ εν τω ευ το πολύ”. Ατέλειωτες απλουστεύσεις να καταλάβουν και τα… φυτά. Αυτοί όμως έρχονται διαβασμένοι. Τους ορμήνεψε η ζωή, τους χαλύβδωσε η πείνα τους έκανε πολεμιστές η ανάγκη. Και κει έχουν την ευκαιρία να… τα πουν. Τι να πουν δηλαδή, τα ξέρουν όλοι και όλα!

Κάποτε στα τετρακόσια τόσα χρόνια της Οθωμανικής σκλαβιάς οι Έλληνες(που περνούσαν καλά(χα!)) έφευγαν στα βουνά στο αρματολίκι και έπαιρναν τα άρματα να πολεμήσουν τον κατακτητή. Και γίνονταν κλέφτες για να ζήσουν. Έτσι βγήκε η κάστα “αρματολοί και κλέφτες”. Με την απελευθέρωση αγωνίστηκε πολύ η έννομη τάξη να αφοπλίσει τους άχρηστους πλέον αρματολούς. Μας έμεινε όμως το κουσούρι ή μας το άφησαν επίτηδες, δεν ξέρω. Μας έμεινε το κλέψιμο. Και από κλέφτες κι αρματολοί γίναμε σκέτο… κλέφτες! Και πως αλλιώς να εξηγήσεις τόση μεγάλη κλήση στο άθλημα και από τόσους πολλούς. Για να εφαρμόσουμε εδώ την Σαρία οι μισοί Έλληνες θάναι χωρίς χέρια ή μονόχειρες.

Δεν μίλησα και φυσικά δεν μ’ άκουσε κανείς. Τι διάολο τα πνεύματα μιλάνε; Σαν ήρθε το πνεύμα μου στον τόπο του με πήρε πάνω στο διθέσιο ο ύπνος για να ονειρευτώ τη ζωή μου από κει που σταμάτησε με φόντο το όμορφο Καστελόριζο όταν ένας απίθανος “εκλεκτός” μας έστελνε ομαδικά στον Καιάδα της καταστροφής πιθανόν για να κάνει την πτυχιακή του και τώρα γυρίζει σε σχολειά και αίθουσες να το διαλαλεί.

Νάσαι καλά Νίκο μου, θα σε περιμένω με αγωνία καθισμένος στο διθέσιο την επόμενη και κάθε Δευτέρα και θα βλέπω τους θαρραλέους, είναι αλήθεια αυτό, πολιτικούς να παίρνουν εκείνη την φοβερή έκφραση εξομολογουμένου απέναντι στον εξομολογητή. Αλλά μέχρι εκεί. Ύστερα επαναφορά σαν να μη συνέβη τίποτα. Έτσι είναι αυτός ο τόπος, έτσι είναι και οι άνθρωποί του.

Τώρα τι μούρθε και θυμήθηκα τον μαστρο-Θεοδόση εκεί στη δεκαετία του ογδόντα μόλις είχαμε μπει στην τότε ΕΟΚ. Είχε πει “Εμείς θα τους χαλάσουμε όλους στην Ευρώπη”. Αχ μαστρο- Θεοδόση μου έπεσες έξω, πολύ έξω. Αυτοί μας χάλασαν χωρίς ντουφέκια και οβίδες. Μόνο με τον ευρωδούρειο και κάποιους προδότες. Αλλά…

Αλλά… άσε, είναι ζεστός ο διθέσιος κι εγώ νυστάζω. Μπορεί και να ονειρευτώ ποιος ξέρει τι… ίσως το όμορφο Καστελόριζο; Αλήθεια δεν πήγα ποτέ εκεί, έστω και στον ύπνο μου.

*Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κ. Μάρτιν Σουλτς, “Αν γίνω πρόεδρος της κομισιόν θα κάνω την Γερμανική γλώσσα επίσημη της Ευρώπης(sic)”

ΥΓ. Συγχαρητήρια στον ακούραστο δημοσιογράφο κο Χατζηνικολάου Νίκο. Ακούμε και κάποιες αλήθειες και ας μας πονούν.

αἰέν ἀριστεύειν

«Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη»

Ανοιχτή η αγορά την Κυριακή που μας πέρασε. Γεμάτοι οι δρόμοι και εν πολλοίς και τα μαγαζιά με τις εκπτώσεις. Τα μπαράκια γεμάτα, τα καφέ επίσης. Οι ταβέρνες λίγο πολύ με αρκετό κόσμο και οι δρόμοι μποτιλιαρισμένοι. Τι διάολο σκέφτηκα δίνουν δωρεάν καύσιμα; Μοιράζουν δωρεάν ρούχα και διάφορα; Και σήμερα, Δευτεριάτικα, μπαίνω σ’ ένα Γερμανικό super market και παθαίνω την πλάκα μου. Πρώτα πρώτα δεν υπήρχε θέση στο parking ούτε για ποδήλατο, ύστερα μέσα… ο ένας πάνω στον άλλο και κυρίως στα ρούχα και είδη αυτοκινήτου. Και αναρωτιέμαι αν υπάρχουν λεφτά για τέτοιες αγορές ή μόνο σε μένα και επιλεκτικά σε κάποια άλλα άτομα έπεσε η κρίση με πάταγο χωρίς να μας αφήσει φράγκο για “διασκέδαση” για να αποφύγω την λέξη ρούχα, αξεσουάρ αυτοκινήτων, καύσιμα για κίνηση ή… καφέ!

Περίεργη ράτσα είμαστε και τα καμώματά μας είναι ακόμα πιο περίεργα. Ίσως να υπάρχουν τα λεφτά κρυμμένα σε μπαούλα και στρώματα που έλεγε στο Mega ο Στουρνάρας. Και μάλιστα τα υπολόγιζε σε είκοσι δις. Και τώρα τι έγινε; Είδαν δεν καταστράφηκε ο κόσμος το 2012, δεν έγινε πόλεμος ή Grexit και τα βρήκαν οι νεαροί άνεργοι και βγήκαν στο σεργιάνι για κατανάλωση;

Δεν πολυκαταλαβαίνω ποιοι δουλεύουν ποιους. Ή να πούμε δειλά δειλά για να αποφύγουμε τυχόν συνειρμούς “το Ελληνικό δαιμόνιο!” Ειλικρινά δεν ξέρω και θάθελα να μου πει κάποιος τι γίνεται γιατί αν κρίνω από μένα και τους γύρω μου αυτά που βλέπω είναι ιστορίες για αγρίους. Αν πάλι κάπου δίνουν χρήματα ή δουλειά πείτε το και σε μας ρε παιδιά. Και μεις παροικούντες σ’ αυτόν τον έρμο τόπο είμαστε, γηγενείς με ιθαγένεια και υπηκοότητα και αριθμό φορολογικού μητρώου. Δεν μας πέταξε η ζωή από ψηλά στην πρώτη χωματερή που βρήκε. Εδώ ζούμε αναντάμ-παπαντάμ.

Ακούστε και λίγο Αρβανιτάκη “Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή… κλεμμένη!”

αἰέν ἀριστεύειν