Gangaraju Gunnam

Why did I write a book

Gangaraju Gunnam — Fri, 13 Jan 2023 13:03:34 +0000

I could crib. I could rave and rant. Which I did do for years over drinks with friends. Brooding over the gall of sanctimonious media and imperious governments ramming constricting policies down our throats. The blood would boil, as it would for any one who believed in individual freedom, at the pervading sickness of mind that shot you and then blamed the the wound for bleeding. A bit late, I realised I had to do something other than sit and moan. Write. If all the wonderful books I had read had a meaningful effect on me. But writing essays or blogging would not serve the purpose; they may be only marginally less ephemeral as the day’s news. For the truth to be felt deeply, it had to be a story. Like a dramatic physical demonstration of the principle. About ten years ago, I cracked the puzzle of how to dramatise the election manifestoes loaded with blatant bribes posing as noble duties . Soon, the rest of the story fell into place. Then, why did it take so long to bring out the book? That’s a tale for another day.

This book will raise bitter bile, depending on one’s sense of life, or bring out a joyous smile. I fervently hope the second reaction is the one from you.

https://amzn.eu/d/198rrJn

Read Video

Gangaraju Gunnam — Sun, 25 Dec 2022 01:05:37 +0000

I put in a bowl of chillies in the microwave. And a bowl of ginger. And one of peppercorn. Shut the door and pressed cook.

Some of us prefer reading, some prefer videos, many do both. I prefer reading on social media; it’s quicker. A video usually takes two minutes to convey two words. So, for people like me, I am transcribing the video I would be posting tomorrow on YouTube.

Now, getting back to the action: I open the oven door on ‘ding’ and pull out the finished dish. A hardbound book; which about smells OK. Then I go into one monologue—

“My first book. Think it’s a bit late in life for a first book? … (rubbing bald head thoughtfully, or thoughtlessly) you are right—late in life—par life tho hai na?

No it’s not a cook book. Nor a cooked up rant about perceived injustice, inequality or manufactured micro aggressions. Nor a dirge for planet earth. You cannot open a newspaper or magazine, or hear a government proclamation without the ritual knee-bending to climate change. I just got sick of the gallons of bilge spewed day in day out. As a signal to their virtual virtue. As a noble mask to the emptiness inside and their irrelevance outside.

So I thought it was time for a nice uplifting story amidst all this gloom and doom. Cheers. This book won’t change your life; it’s more like an antacid tablet. Chew on it. It is for those among you who, not swept away by the flow, sometimes pause a moment and think independently.”

Vihangam: A Novel in English

Gangaraju Gunnam — Thu, 22 Dec 2022 05:01:50 +0000

First there was Font Cards. Then Font Films (Little Soldiers). Now it’s Font Books. I’ve written my first novel, Vihangam–One who dared to fly free.

Available on amazon.in. For you to buy, read and … your reaction wont need suggestions.

A Plea to Well-meaning Resident Welfare Associations To Not Be Mean

Gangaraju Gunnam — Fri, 17 Jul 2020 16:16:44 +0000

First, maybe we should face some facts about the Covid-19 pandemic.
1. We know very little. The top virologists, epidemiologists, and immunologists are at loggerheads.
2. There is no incontrovertible evidence that countries which followed lock-down fared ¬better than countries that did not.
3. Probably, 10% of the population would be eventually infected. On the Diamond Princess cruise ship, 20% of the 3,500 passengers were infected. This was before they knew of the pandemic. They were living in close, confined quarters without any precautions. So, now, with some knowledge, and not all living cooped up together, we might not look at more than a 10% infection spread.
4. Which still means, a hundred cases might pop up in our community, irrespective of what we do.
5. In this scenario, the best life-saving measure could be to tackle fear. Which is rampant.
6. Getting an infection is not tantamount to a death-sentence. The case fatality rate in India is not 3% (though one of the lowest in the world). It is way less, because the number of undetected, asymptomatic cases in the world, including India, could be 80 times more. (according Dr. Jay Bhattacharya of Stanford University who did a random study in Santa
Clara).
7. Probable chances of death due to Covid infection: “The death rate in a given country depends a lot on the age-structure, who are the people infected, and how they are managed. For people younger than 45, the infection fatality rate is almost 0%. For 45 to 70, it is probably about
0.05-0.3%. For those above 70, it escalates substantially…” Dr.John Ioannidis, one of the most cited epidemiologists.
8. Fear of catching an infection from asymptomatic persons (and demanding tests and quarantines of healthy people just because they are from outside your immediate community): “It was the crowning stupidity to claim that someone could have Covid-19 without any symptoms at all, or even to pass the disease along without showing any symptoms whatsoever. Even if the infectious viruses are long dead, a corona test can come back positive, because the PCR method multiplies even a tiny fraction of the viral genetic material enough to be detected. It is likely that a large number of the daily reported infection numbers are purely due to viral debris.”— Dr. Beda M Stadler, an immunologist in Switzerland.
9. You cannot dunk the globe in Dettol for safety. Risk is a part of life. Every time you get into a vehicle, you chance either killing someone or of being killed. Over 400 people a day die on the roads of India. Yet you venture out casually. In the past four months there were 25,000 Covid deaths. In the same period, there could have been 50,000 road deaths. And remember, quite a few of the Covid related deaths also had co-morbidities; none of the roads deaths would be attributed to diabetes.
Now that we have some balanced perspective, what can we do to be reasonably cautious in our community? What measures could help; and what are just knee-jerk reactions that do not help?
1. You lockdown for a week every time a resident tests positive. If, through sheer bad luck, positive cases are detected in 28 (10%) apartments in a sequence, are we to be shut-in for half the year? Is a lockdown even a proven preventive measure?
2. What is achieved by banning maids and drivers? My maid comes to clean my apartment, not contaminate yours. The lifts and common areas are disinfected anyway. And surely you take care of your personal hygiene when punching lift buttons. So where’s the point of contact and the chance of infection?
3. There’s been loose talk of reporting community ‘law-breakers’ to the police. This is something to really fear; remember Tuticorin, where the police monstrously tortured and killed a father and son for keeping their shop open a half-our beyond closing time? Is this the kind of authority-gone-berserk you want to let into the community? And what legal standing do your rules really have?
4. ‘First do no harm’ — the dictum of doctors. People raring to control the community would do well to follow it. By imposing bans on helpers, shutting down the community, you would be causing unseen stress on many residents. And forget, Covid, forget all the infectious disease you know, stress is the biggest killer. You please stay cocooned. Don’t bind every one else. If someone’s behaviour is causing you harm, surely complain.
5. Even in the name of general welfare, blanket restrictive measures have negative outcomes. Noble though the intentions be. But despicably ignoble are some proposals to take photographs of violators and ‘name and shame’ them. Surely, this is a sickness that requires immediate hospitalisation.
6. Draconian measures cannot be taken by majority opinion. To abrogate individual rights, the committee is not the government. To think that one is more intelligent, more caring, and more noble than others and thus has a right to decide everyones needs is fatal conceit.
7. Keeping these cautions in mind, go ahead with constructive, implementable, and above all, non-cussed suggestions of safety. Without caution morphing into paranoia.

అమృతం ద్వితీయం పాట

Gangaraju Gunnam — Tue, 24 Mar 2020 04:33:35 +0000

ఫిబ్రవరి 2001 లో మొదలైంది, అమృతం పాట కాగితం మీద పెట్టే పని. ఎన్ని సార్లు ఎన్ని ఆలోచనలు, అమరికలు రాసి-కొట్టేసి-రాసిందో సీతారామ శాస్త్రి కలం. అరేబిఅయా బావి లో చమురు లాగ ఆ కలం లో సిరా బోలుడంత, కాని సంతృప్తి ఎడారి లో నీటి బొట్టంత. ఎలాగైతే, అక్టోబర్ చివర్లో ఆ కర్కస కలానికి కనికరం, తృప్తి కలిగాయి. కాని చదవటానికి నేను ఊళ్ళో లేను. సీతారామ శాస్త్రి కి ఉత్సాహం ఆగలేదు. హిమాచల్ లో వున్న నాకు ఫోన్ చేసి పొగలు కక్కే పాట వినిపించాడు.

పంతొమ్మిది సంవత్సరాల తర్వాత, నేను ఊళ్ళోనే వున్నా, నాకు మళ్ళీ ఫోన్ చేసాడు. మార్చ్ 16 అర్ధరాత్రి, అదే ఉత్సాహం తో. అమృతం ద్వితీయం పాట పాడి వినిపించాడు.
మంచి పాటలు చేవిలోకే కాదు, గుండెలోకి వెళ్తాయి. సీతారాముడి పాట డైరెక్ట్ గా శంఖం లోకి పారుతుంది.

AMRUTHAM DHVITHEEYAM Title Song

Gangaraju Gunnam — Tue, 24 Mar 2020 04:32:36 +0000

Putting the Lyric on paper for Amrutham started in February of 2001. I can’t say how many versions Seetharama Sastry’s pen wrote. Because its ink supply is inexhaustible, like an oil well in Arabia. But its stash of satisfaction is like a drop of water in a desert. At last, the relentless, heartless pen was satisfied towards the end of October. But I could not read it. I was away in Himachal. He was so excited, he called me and served the song, piping hot.
Nineteen years later, though I was in Hyderabad, he called me again. At midnight on march 16, he sang me the new version for Amrutham Dhvitheeyam. I hope it gets the same affection the fist song received.

అమృతం మళ్ళీ చిలుకుతున్నాం

Gangaraju Gunnam — Sat, 14 Mar 2020 08:41:36 +0000

అమృతం మళ్ళీ చిలుకుతున్నాం ఇన్నాళ్ళెందుకు పట్టింది? ‘అమృతం’ మళ్ళీ వార్చటానికి? పలు కారణాలు: అలసట, ఆలోచనలు అడుగంటటం, అనుమానం (మునుపటిలా ప్రేక్షకులని మెప్పించగలమా). ఇవ న్నీ అధిగమించినా, ఆచరణలొ పెట్టడానికి అవసరమైన, లేని, పెట్టుబడి కొండంత కనిపించింది. ఎలాగైతేనేం, ఇన్నాళ్ళకి అన్నీ సమకూరాయి, అందరూ కలిసి వచ్చారు; మనందరికీ దూరమైపోయిన గుండు హనుమంత రావు గారు, దేవదాసు కనకాల గారు తప్ప. అది తీరని లోటే. ఐనా సాహసించి, వారి జ్ఞాపకాలతో, మీ అందరి ఆదరణ తో … Continue reading

Amrutham Again

Gangaraju Gunnam — Sat, 14 Mar 2020 08:32:00 +0000

Why on earth did it take so long? To do a sequel for the stupid ‘Amrutham’? Well, many reasons: being drained of energy, bereft of ideas, weighed down by doubt (of failing to please the viewers as before). Even after overcoming all these, we were stymied by practicalities — the need for adequate funding when caught in a double whammy of skyrocketing production costs and plunging channel budgets.
Finally, we did manage to put things together and gather the old team again. Except for the two who left us forever; Mr. Gundu Hanumantha Rao and Mr. Devadas Kanakala. A void that cannot be filled.

Yet, guarded by their memory and goaded by your undying affection for ‘Amrutham’, we are daring to step out with the sequel — AMRUTHAM DHVITHEEYAM.

కంచరపాలెం, కేర్ ఆఫ్ మహా మహిమ

Gangaraju Gunnam — Sat, 08 Sep 2018 06:10:29 +0000

ఈ స్వచ్చమైన తెలుగు మట్టి లొని మాణిక్యం గురించి ఎంతైనా చెప్పొచ్చు. కాని ఏమి రాసినా చూడబోయే వాళ్ళ అనుభవం, ఆనందం, ఆశ్చర్యం పాడుచేసినట్టవుతుంది.
కొన్నేళ్ళ క్రితం, ‘అ వెన్స్ డే’ హిందీ సినిమా చూసినప్పుడు అనిపించింది, ‘ఆహా, ఇలాంటి ఐడియా నాకు తట్టుంటే గాలి లో తేలేవాడిని’ అని. ఇన్నాళ్ళకు, ఈ సినిమా చూసాకా మళ్ళీ అలా అనిపించింది.
ఈ ఆణి ముత్యాన్ని అందించి, గుండెనుప్పొంగించిన అందరికీ నా ధన్యవాదాలు.

సహ అనుభూతి — మహానుభూతి

Gangaraju Gunnam — Fri, 11 May 2018 11:38:36 +0000

‘మహానటి’. ‘ఓ సీత కథ నుంచి ఒకే వొక సావిత్రి కథ వరకు కూర్చిన ‘వైజయంతి’మాల లో ఇది ఎప్పటికీ మెరిసే ఆణిముత్యం.

ఇలాంటి అనుభూతి అపూర్వం. తెలుగు సినిమాకు తరతరాలు తరగని సంపద అందించిన ఎందరో దిగ్గజాల తో మూడు గంటలు సన్నిహితంగా గడిపాం. కె.వి. రెడ్డి, ఎల్.వి. ప్రసాద్, చక్రపాణి, బి.నాగి రెడ్డి, సింగీతం, పింగళి, ఎన్.టి.ఆర్., ఏ.ఎన్.ఆర్., ఎస్.వి.ఆర్ — వీరి మధ్య అన్ని దిక్కులు మిరిమిట్లు గొలిచేలా వెలిగిన అపురూపమైన తార; సావిత్రి.

తెరపై సావిత్రి అందరికీ తెలుసు; తెరవెనుక సావిత్రి మనకి పరిచయభాగ్యం లేదు. ఇన్నాళ్ళకి, ఈ మహా మనిషి తో ఆమె పసితనం నుంచి ప్రయాణించాం… చివరి దశ వరకు. ఈ కనిపించని జీవితానికి కీర్తి సురేష్ రూపం ఇచ్చింది. కేవలం బాహ్య రూపం కాదు. ఒక గొప్ప శిల్పి శిల్పం చెక్కితే ఏది ప్రతిమ, ఏది నిజ స్వరూపం తెలియదంటారు. కీర్తి, సావిత్రి గా తన ఆత్మను చెక్కుకుంది.

సావిత్రి పాత్ర పరిచయం తోనే ఆకట్టుకోబడతాం. ఒక కంటినుంచి మాత్రమే మూడు కన్నీటి బొట్లు రాల్చడం. అక్కడ విస్తుపోయి చూసి చప్పట్లు కొట్టిన యూనిట్ లాగే మనకీ తియేటర్ లో నించుని తప్పట్లు కొట్టాలనిపిస్తుంది. కాని, ఆ కథ ముగింపు వరకు ఎన్నో సంధర్భాల్లో గుండె లో పొంగివచ్చే వరద బయటకు పారటానికి రెండు కళ్ళూ చాలవనిపిస్తుంది. ఒక హాలీవుడ్ తార (సూసన్ హేవర్డ్) సావిత్రి కి ప్రగాఢ అభిమానై, ఆమె ప్రతిభ ప్రపంచం లోనే అసామనమని పొగుడుతూ లేఖలు రాసిన సంఘటన కూడా చేర్చి వుంటే ఇంకెంతో ఉత్తేజంగా వుండేదేమో. పారే కన్నీటి లో ఆనంద భాష్పాలు సంగమించేవేమో.

సూటి గానే, కాని సరళంగా చిన్న మాటలతోనే పెద్ద అర్ధాలు పలికించిన సాయి మాధవ్, 1980’స్ కాదు, 1950-60’స్ ఈ కథ హీరో అని చూపించిన ఛాయాగ్రహకుడు, దుస్తులు, మొత్తంగా నిర్మాణ రూపకల్పన — అన్నీ, అందరూ అలనాటి ప్రపంచాన్ని సృష్టించారు. సినిమా ఐపోయాకా, ఇంటర్వెల్ లో కూడా, ఆ వాహిని లోంచి బయటకు రావాలనిపించలేదు.

ఇలాంటి ఊహ రావటం, ఆ ఊహను ఊహాతీతంగా తీయగల ప్రతిభ దర్శకుడికి వుండటం, ఆ కలని ఎన్ని రోజులు పట్టినా, ఎంత ఖర్చైనా, ‘హీరో’ లేకపోయినా వెనకంజ వెయ్యకుండా సాకారం చెయ్యగల నిర్మాత వుండటం — అద్భుతం. ఇలాంటి దర్శక-నిర్మాత యుగళ గీతం సాగినన్నాళ్ళూ సినిమాల్లో మేజిక్ వుంటూనే వుంటుంది.

‘మహానటి’ మొన్నటి వరకు సావిత్రి కి బిరుదు; ఇప్పటినుంచి అశ్విన్ కి కిరీటం కూడా.