4rage

Bieszczady, ach Bieszczady.

Norb — Fri, 05 Aug 2011 18:48:50 +0000

Po tak długiej przerwie, kiedy w moim szarym i nieciekawym życiu nie działo się nic na tyle interesującego by to opisać, postanowiłem popełnić jakiś wpis na tym nieszczęsnym blogu. Całkiem niedawno wróciłem z mokrych, błotnistych Bieszczadów do słonecznego i ciepłego Koszalina. Sama podróż na obóz w Polankach, wraz z moją drużyną trwała diabelnie długo i nawet jeszcze dłużej. Po kilkunastu ładnych godzinach, gdy moje płuca musiały oddychać powietrzem przepełnionym charakterystycznym odorem pociągu, z delikatną domieszką zapachu ludzkiego potu, w końcu przyszło mi oddychać świeżym, powietrzem Przemyśla. Na tamtejszym dworcu czekała nas miła niespodzianka, a mianowicie, krany z zimną wodą na peronie. Cała załoga zobaczywszy ową oazę ochłody rzuciła się w jej kierunku niczym zazwyczaj rzuca się na jedzenie. Po ochłodzeniu swoich twarzy, rąk i innych różnych części ciała, czekała nas jedynie przesiadka do autokaru mającego zawieźć nas na stanicę do Polanek. Wbrew pozorom, nie było to takie łatwe. Reakcja znakomitej większości po zobaczeniu autokaru z pewnością ograniczyła by się do wykrzyknienia „o kur*a !”, jednakże harcerzom przeklinać nie wypada, więc spuściwszy wzrok, z nieukrywanym strachem wsiedliśmy do czegoś co przypominało autokar. Podróż tym reliktem z czasów Gomułki przypominała raczej przejażdżkę rollem-coasterem, aniżeli podróż autobusem. Padający w środku deszcz tylko dopełnił wrażenia kolejki górskiej. Jednak stan taboru lokalnego przewoźnika jest mi znany. Nie dalej jak dwa lata temu podczas podróży z Przemyśla do Birczy machaliśmy wraz z kuzynami przejeżdżającym kierowcom przez dziurę w karoserii. Naprawdę, nie ma co narzekać. Zmiana pogody, o której już w Przemyślu wspomniał Mapet, okazała się, jak to zwykle w przypadku zmiany pogody bywa, zmianą na gorsze. My, naiwni ludzie, myśleliśmy, że czeka nas może kilka dni deszczu, ale nie przez 80 % trwania obozu. Realia jednak nas wyśmiały i wysiadając przywitał nas deszcz. Już drugiego dnia po przybyciu na miejsce zaczęlismy sztukę tworzenia różnych dziwnych i śmiesznych rzeczy. Takich jak wartownia, płot, suszarnia, tablica ogłoszeń itp. itd. Ktoś wpadł nawet na pomysł, żeby zbudować szlabanik. Został nawet fajnie pomalowany. Jednak niewprawna ręka jednego z wartowników uszkodziła szlaban. Więc w przypływie nudy, zrobilismy sobie z niego trebusz miotający przywiązanymi na sznurku kamieniami. W przerwach pomiędzy opadami deszczu, zajęciami i posiłkami szukaliśmy zasięgu. Niektórzy twierdzą, że łatwiej byłoby znaleźć zwłoki Osamy bin Ladena w Bałtyku, niż złapać pole na stanicy. No cóż, czasem nawet się udawało rzucić jakiś meldunek do domu w stylu „wszyscy zdrowi, mamo co to kwarantana ?”. Któregoś dnia, mieliśmy za zadanie zrobić kuchnie polową. No pewnie, że się udała, oczywiście, ale po naszym posiłku przeciętny wojak padłby albo z głodu, albo na skutek zatrucia. Nie mniej jednak, megakisiel z kociołka smakował nieźle, a niesprzątnięty przez Trolla, po tygodniu stał się siedliskiem mrówek i innego typu żyjatek. Bodajże tego samego dnia moja kochana drużynka grała w Capture the flaga. Po jakiejś godzinie ustalania zasad, w końcu rzuciliśmy się w wir szaleńczej pogoni za flagami przeciwnika. Flagi zrobione przeze mnie i Kozła przetrwały może dwie rundy, by po kilku kolejnych stać się tylko wspomnieniem. „Jest ból, jest krew, jest zabawa”- wszystko to było podczas naszego CTF-a i uradowani wracaliśmy do namiotów. Dokładnie nie pamiętam już kiedy, poszliśmy na wędrówkę do Rezerwatu „Sine wiry”. Ciekawe miejsce, pełne ładnych krajobrazów, można rzec, zapierających dech w piersiach. Zeszliśmy nad Solinkę, gdzie przysiedliśmy na moment, a co niektórzy woleli poskakać po kamieniach. Trasa była całkiem długa i pod koniec trasy dało się słyszeć zewsząd złowieszcze słowa „Daleko jeszcze ?”. Nie mniej jednak, co można określić mianem sukcesu, nie padało, a wszyscy dotarli do bazy o własnych siłach. Można to było potraktować jako trening przed naszą trzydniową węrdówką na Wielką Rawkę, Połoninę Caryńską i Tarnicę. Jak to jednak w takich wypadkach bywa, los zaśmiał się nam prosto w twarz. Opuszczając bazę żegnało nas Słońce, a podchodząc na Małą Rawkę przywitał nas deszcz. Ba, nie był to zwykły deszcz. Był to deszcz, który moczył dokładnie wszystko i to skutecznie. Po kilku kilometrach na moim ciele nie było chyba suchego miejsca. Wszystko mokre. Co robimy w takim momencie ? Zaczynamy poszukiwać piosenek o deszczu, Słońcu, pogodzie i po prostu się śmiejemy. Reakcje mijających nas ludzi są raczej pozytywne. W końcu rzadko widuje się kilkunastu harcerzy mokrych jak po kąpieli w potoku idących i śpiewających „Deszcze niespokojne”. Finalnie nie udało się wejść na Wielką Rawkę, ale udało się zjeść prowiant na Małej Rawce i przespać koło bacówki. Żal trochę tego, że wędrówka tak się skończyła, żal moich wątpliwości, ale wiem, że trzeba będzie tam wrócić. W kolejnych dniach czekało nas wejście na Korbanię. Na którą oczywiście trudno było znaleźć jakąkolwiek drogę, którą można by w miarę fajnie wejść. Zamiast tego długie przedzieranie się przez krzaki, zarośla, przeskakiwanie przez złamane pnie i notoryczne postoje i oczekiwanie na resztę grupy. PO wejściu na szczyt, rozdzieliliśmy się. Starsi poszli dłuższą trasą do bazy, młodsi krótszą. Z racji mojego nieomal „podeszłego” wieku poszedłem razem ze starszymi. Trasa miała być nieznacznie dłuższa, a okazała się być trasą kategorii „poznaj swój kraj”. Nie mniej jednak przedzieranie się przez pole z uniesionymi rękami, wyglądające z oddali jak kadr z hitlerowskiego filmu propagandowego było ciekawym akcentem na zakończenie tej wyprawy. Obóz powoli zbliżał się do końca, czekał nas jeszcze chrzest. Trochę lania pokrzywami, jedzenie jakiejś dziwnej, ohydnej i paskudnej zupki autorstwa Krzycha, w sumie chrzest jak każdy inny W międzyczasie było śpiewanie „ody do b-powera”, które budziło nas przez pierwszy tydzień, śpiewanie różnych dziwnych utworów System of a Down i wiele innych, ciekawych rzeczy, które warto byłoby opisać, ale mi się nie chcę. Kiedy obóz doszedł do końca i trzeba była się rozstać z Bieszczadami, było trochę żal, jednak wiem, że i tak tam wrócę, aby zdobyć te szczyty, których nie udało się zdobyć. Po kolejnej długiej podróży, czas na trochę krótszą, ale opiszę ją jak wrócę.

Back in black.

Norb — Sun, 09 May 2010 18:04:17 +0000

Długo mnie tu nie było. Kurczę, tak wiele się zdarzyło, a ja nic nie napisałem. Zacznijmy od początku.

Co z zespołem.

Projekt, jak nietrudno się domyślić, umarł śmiercią naturalną. Co jest tego przyczyną, ciężko jednoznacznie powiedzieć. Brak doświadczenia, różnice charakterów, poglądów czy moje autorytarne ciągoty Od tego czasu doszedłem do wniosku, że najlepszą rzeczą jaką mogę zrobić dla muzyki, jest po prostu zamknięcie się i nie tykanie się mikrofonu czy gitary elektrycznej. Świat jakoś to przetrzyma.

Reise, reise do potęgi 3

Czymże była podróż do Warszawy wobec podróży do Newark- praktycznie niczym ! Ale o tym rozpiszę się kiedy indziej, kiedy znajdę na to czas. Reportaż już stygnie na pulpicie, czeka tylko na ocenzurowanie i wygładzenie całego tekstu. Spodziewajcie się tego niedługo.

Wybory

W wyniku zaistniałej sytuacji naszego narodu sytuacja się nieco skomplikowała. Zginąl Prezydent i kandydat SLD na prezydenta. Obie partie musiały wystawić nowych kandydatów. Jednak tak czy inaczej główna walka rozegra się na tle- czy Kaczyński, czy Komorowski, to trochę dyskryminujące innych kandydatów, niekiedy z lepszymi programami, lepszym obyciem itd. Osobiście stawiam na pana Olechowskiego. Uważam, że Polakom potrzebna jest prezydentura bez uwikłania w partyjne gierki.

Shit

Norb — Sun, 03 Jan 2010 19:11:13 +0000

Optymizmem nigdy nie grzeszyłem, gdyż optymizm grzechem nie jest. Trochę zabawniejszej atmosfery na samym początku jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Wkraczamy w nowy rok, tym samym nie chcąc się wyróżniać, wkraczam też, szczerze mówiąc, z przyjemnością. Miniony rok nie był dla mnie jakoś szczególnie udany, jak każdy poprzedni zresztą. Jednak nie o to tu chodzi, nie chodzi o to, żeby narzekać, bo każdy ma jakiś tam przydział szczęścia. Najwidoczniej mi kapitalistycznie przydzielono go stosunkowo malo. Cóż, pozostaje mieć na uwadze to, że są ludzie, którzy mają gorzej, którzy mają problemy, wobec których nasze kłopoty są niczym.

Postanowienia (końcowe)
Moim postanowieniem noworocznym jest to, żeby żadnych postanowień noworocznych nie mieć ! I może to jest mój błąd

Xmas

Norb — Thu, 24 Dec 2009 13:00:35 +0000

No i w zasadzie od dziś mamy święta, głównie ku czci św.Mikołaja, tradycji staropolskich no i gdzieś tam zatartej prawdziwej genezy całego zamieszania- Bożego Narodzenia. Jest to okres kiedy przygotowuje się więcej potraw niż jesteśmy w stanie zjeść, ludzie pozują życzliwość, a na firmowych czy klasowych wigiliach dzielimy się opłatkiem z ludźmi, z którymi w normalnych warunkach byśmy tego nie zrobili. Obecnie Święta to głównie komercja, media, sieci handlowe nakręcają nas do robienia zakupów, ze sklepowych wystaw zacieszają się do nas zabawne stwory z brodą z waty, a w sklepach leci w kółko „Last Christmas” doprowadzając mnie do szewskiej pasji. W telewizji cały czas gadanina o tym, żeby pomóc bezdomnym, no fajnie, ale co zrobić, żeby ci bezdomni, w końcu dom mieli. Taka jednorazowa pomoc na święta, owszem w obecnej chwili może pomóc, ale taka osoba może zamarznąć powiedzmy wtedy kiedy naród znowu opanuje znieczulica, która jakby staje się w tym okresie mniej widoczna.
Tak czy inaczej, ludzka życzliwość, niby wszyscy są w te święta życzliwi, bullshit. Za 3 róże zapłaciłem dziś 20 zł, a każda jedna kosztowała 5zł, co nam daje 5zł koszt wstążeczki. Delikatna przesada, wątpie by normalnie wstążeczka tyle kosztowała.
No ale cóż, czas się wyluzować i zacząć szykować się do wigilijnej kolacji, a Wam życzyć wesołych, spokojnych Świąt, w rodzinnej atmosferze, oraz tego abyście nie dali się zwariować temu szaleństwu, tylko przeżyli ten okres dogłębniej.

Dzień Niepodległości

Norb — Wed, 11 Nov 2009 19:09:30 +0000

Kolejny raz, jedenastego dnia listopada Polacy obchodzą Święto Niepodległości. Po 123 latach zaborów, Polska 11 XI 1918 roku w wyniku podpisania zawieszenia broni przez Niemcy w Compiegne pod Paryżem, odzyskała niepodległość. Dana została wówczas szansa stworzenia niezależnego i silnego państwa, które od razu musiało o swoją wolność walczyć. Walki o granice, plebiscyty, to wszystko nie przysporzyło nam sojuszników, kraj najdłuższe granice miał z dwoma państwami o mocarstwowych ambicjach- Niemcy i ZSRR. Pomimo tego Polacy wiele w tamtym okresie osiągnęli. Budowa COP-u, portu w Gdyni, magistrali kolejowej, wzniesienie masztu w Raszynie, oraz wiele wiele innych rzeczy, które ukazywały to, że Polska odradza się w dobrym stylu. Dzisiejsze święto może być okazją do wspomnienia ówczesnej politycznej atmosfery- ciągłych kłótni, zmian rządzących, nie tak znowu dla nas obcej. Należy jedynie ubolewać nad tym, że wiele z ówczesnego potencjału II RP, która wychowała wielu świetnych inżynierów, jak również ludzi którzy walczyli o ten kraj podczas II Wojny Światowej.
Dzisiejszy dzień jest dobrym momentem by wspomnieć o dobrych momentach naszej historii, by wspomnieć o bohaterach. Niestety, nie wydaje mi się by podczas sztywnych defilad, czy pochodów można było krzewić pamięć o polskiej historii, aby nie była ona przykrym obowiązkiem, a powodem do dumy. Może należy zacząć od początku, czy nie lepiej byłoby „przenieść” to Święto na 4-ego czerwca ? Kiedy to odzyskaliśmy wolność ponownie. Z pewnością lepiej jest obchodzić rocznice w plenerze w czerwcu z wyższą temperaturą niż w listopadzie, niekiedy w śniegu, zazwyczaj w deszczu i zawsze w zimnie.

Kilka istotnych zmian

Norb — Sat, 31 Oct 2009 17:50:18 +0000

Z dniem dzisiejszym wprowadzam kilka istotnych zmian, a mianowicie:
– zmiana szablonu, na czytelniejszy i bardziej przyjazny dla użytkownika
– dodanie kilku nowych widgetów min. szukajki, chumrki kategorii no i kalendarza
– możliwość oceniania wpisów

No więc, zapraszam do dalszych odwiedzin i oceniania kolejnych wpisów.

Reise Reise

Norb — Sat, 31 Oct 2009 16:07:30 +0000

No i oto zdecydowałem się na wielki powrót Czyli kolejny wpis na 4rage

Co się zmieniło ?
Hmm, po głębszym zastanowieniu- niewiele. Odbyłem wyczerpującą podróż aż do Warszawy, celem uzyskania wizy amerykańskiej. Cała podróż trwała 21 godzin, z półtoragodzinną przerwą na wizytę w Ambasadzie, pomijając ten fakt należy zwrócić na oznakowanie polskich dróg, co irytowało mnie niemiłosiernie. Po pierwsze, objazdy- powinny być oznakowane czytelnie, a nie żółtymi tabliczkami gdzieś na ścianach domów lub pomiędzy dziesiątką innych znaków. Wbrew pozorom, niedostateczna informacja nie jest najgorsza, za dużo informacji na drodze też niekorzystnie wpływa na to gdzie jedziemy. Więc czy jadąc po drodze krajowej, przy prędkości ok. 70km/h ciężko jest rozszyfrować coś takiego jak tu:
Jeśli do tego dojdzie zmęczenie, to niemal na pewno będziemy błądzić. Taką sytuację miałem przejeżdżając przez Toruń, a mianowicie przez tzw. „obwodnicę” Torunia, którą tak naprawdę nie jest. BTW, kompletnie skopane oznakowanie wyrzuciło mnie gdzieś na DK1, zaś moim przeznaczniem miała być DK10, ku mojej „uciesze”, kiedy zauważyłem mój błąd, przez ok. 30 km nie było miejsca gdzie mógłbym zawrócić.
Po drugie- korki. Ja jako człowiek z prowincji (czyt. ponad stutysięcznego miasta) myślałem że jestem przyzwyczajony do korków, Warszawa pokazała jak bardzo się mylę. Wjazd do centrum, od strony Łomianek zajął mi około 2 godzin ! Pominę fakt, że jest to odcinek 17 km (wg zumi.pl).
Podsumowując, chcąc podróżować po Polsce podróżuj samolotem, lub nie podróżuj wcale. Nie ma to jak pozytywny akcent na koniec wpisu

Fenomen TurboDymoMana

Norb — Fri, 16 Oct 2009 19:29:40 +0000

Postać wymyslona przez specjalistów od reklamy, a obecnie bohater Polaków. Humorystyczny oczywiście.
Pamiętacie ? Z 2-3 lata temu świat zawojował Chuck Norris, teraz Polskę podbija TurboDymoMan. W Internecie: niezliczone ilości demotywatorów, dowicpów i artykułów o nim właśnie. Krajem powoli zaczyna rządzić TurboDymoManoMania, czyli coś co zawstydzi niejednego polonistę
Jakby tego było mało TurboDymoMan stał się niejako symbolem bojkotu kibiców dla PZPN.

Jak również w wyrażeniu zażenowania postawy polskiej reprezentacji, która to jest jedynym podmiotem, który jest w stanie go zawstydzić. No cóż…

Rock is dead ! Metal not yet

Norb — Mon, 12 Oct 2009 09:24:29 +0000

Tak, z czystym sumieniem mogę powiedzieć, rock umarł. W ciągu ostatnich 5-10 lat nie było płyty na tyle dobrej, żeby mogła mnie poruszyć tak jak „Nevermind” Nirvany. Dlaczego ? Większość zespołów idzie po najmniejszej linii oporu, wydać prostą płytę, możnaby powiedzieć popową, sprzedać kilka milionów egzemplarzy i odpoczywać na Malediwach. Tu właśnie mijamy się z ideą rocka, jako gatunku z genialnymi tekstami i niezapomnianymi riffami. Obecnie w zamian za to mamy techniawkowo-popowo-rockową papkę, która nie dorasta do grzybicy na stopach takim gigantom jak Led Zeppelin, czy Black Sabbath. Na całe szczęście honor współczesnego rocka ratują niektóre zespoły Indie Rockowe, ale to za mało, żeby wskrzesić ten gatunek i wynieść go ponownie na piedestały uwielbienia.
Jako, że głównie zajmuję się metalem, to tu można zauważyć pewien renesans, Metallica wydała Death Magnetic, moim zdaniem najlepszy ich album od czasów Black Albumu, wielka czwórka thrashu zamierza wystapić razem na kilku koncertach, niestety tylko w USA.
I tu dochodzimy do sedna sprawy, zespoły metalowe mają wierniejszych fanów, wobec czego nie są w stanie ich zawieść wydając jakąś ekstra-komercyjną płytę, ale kiedy wielcy giganci metalu już zejdą ze sceny to czy będzie ktoś kto ich zastąpi ?

Regres

Norb — Sat, 10 Oct 2009 19:52:07 +0000

Regres, coś co następuje powszechnie, przeważnie we wszelkich szkołach, najczęściej po opuszczeniu sali lekcyjnej. Pal licho naukę, sprawa ma się o tyle gorzej jeżeli chodzi o muzykę. Od zeszłego roku chałturzę sobie w szkolnym radiowęźle, niemal codziennie przychodziły do mnie grupy kolesi w glanach, uprzejmie przypominających mi o tym, żeby koniecznie puścić coś death metalowego, ew. cos z pogranicza thrashu. W tym roku sytuacja ma się zgoła odmiennie, ludzie przychodzą do mnie i proszą, żeby puścić „Sexy Bitch” lub ew. „Jesteś Szalona”. To jest właśnie regres. Co prawda nie tyczy się to rotacji w szkole- nie, tamci metalowcy dalej wgniatają szkolną wykładzinę swoimi glanami. Więc co jest przyczyną tego że na korytarzu króluje łupanka rodem z wiejskiej dyskoteki ? Regres czy upadek cywilizacji metalowego człowieka ?