بعد از لحن کوبنده مافوق به سرباز (که یادآور مونولوگ تاریخی فیلم سینمایی غلاف تمام فلزی است) با ریف سنگین گیتار و درامز کوبنده در Psycho مواجه میشویم. این آهنگ تقریبا شبیه آهنگ های پیشین میوز نیست و قدمی درست برای آغاز یک آلبوم است. تاکید بلامی بر مقوله پهباد و ماشین کشتار در این آهنگ جرقه میخورد. آهنگ با فریاد های سرباز و شستشوی مغزی او ادامه میابد و به ناگه با سولوی نسبتا کوتاه (اما تاثیر گذار) بلامی به کمال میرسد. به این دلیل از واژه «کمال» استفاده کردم چونکه  نغمه آهنگ متاسفانه بسیار محدود است. پس از اوج آهنگ انتظار میرفت که شاهد نغمه ای جدید و یا حد اقل تغییر حال و هوای آهنگ  میبودیم ، اما به جای آن بلامی تنها تکرار مکررات میکند. تکرار پی در پی  جمله (Your ass belongs to me ..) به مرور تاثیر خود را از دست داده  و حتی توی ذوق میزند.  این نشان دهنده اهمیت نغمه نویسی و تاثیر مثبت ( و در این مورد ، منفی) آن بر کل تجربه شنیداریست.

عنوان سوم این آلبوم Mercy نام دارد. این ترک اولین ایستگاه برای سنجش عیار آلبوم است. این آهنگ جدا از نغمه سطحی و ناکافی اش ، به تنهایی آلبوم را در یک سراشیبی تند قرار میدهد. صدای بلامی بسیار خطی ، ناکارمد ، و ناکافی است (حتی زمانی که به نظر میاید اوج گرفته ، در حقیقت چیزی بیشتر از فریاد های بی هدف نیست). از لحاظ نغمه میتوان کل آهنگ را در «Show me mercy» خلاصه کرد. تلاش نومیدانه برای تاکید بر مفهوم بخشش ، کل آهنگ را به پایین میکشد. به نظر میاید مخاطب این آهنگ نوجوانان 14 ساله باشند تا یک طرفدار همیشگی گروه. این ترک ضعیف ترین اثر میوز است.

آهنگ بعدی Reapers  است که با ضرب هایی کوبنده ، ریف سنگین ، و صدای خشن بلامی شروع میشود. هدف این آهنگ نشان دادن جنگ ، کشتار ، قصاوت ، و نهایتا پهباد هاست ؛ اما متاسفانه به شدت در انتقال این مفاهیم شکست خورده. تکیه گاه آهنگ بر روی سولوی بلامی و پایان انفجاری آن است.  هرچند نغمه آهنگ به اندازه ترک پیشین » محدود » نیست ، اما یک نکته اساسی نادیده گرفته شده : اینکه لحن صدای بلامی و همخوانی های کریس (و افکت های مقطعی صوتی)  در تضاد کامل با آن چیزیست که در متن نوشته شده. شما هیچگاه نمیتوانید با موضوعاتی چون جنگ و کشتار (از طریق پهباد) به شکل سرخوش و فانتزی برخورد کنید. حتی در ویدیو منشتر شده Reapers یک مدلِ زن (و نه یک سرباز نظامی مذکر) با ماتیک غلیظ پشت کنترل راه دور پهباد در پی شکار یک مرد در حال فرار است !

به جرات The Handler   قابل احترام ترین ترک آلبوم است.  صدای متیو بلامی تا حدی با زیر-افکت های الکترونیک ترکیب شده ، اما توانسته با ایجاد فضایی مناسب به هدف خودش دستیابد : نشان دادن بخش تاریک انسانی با کمک نغمه و آهنگ سازی دقیق. نقطه قوت آهنگ کوروس (Chorus) های ماندگاری است که در ذهن شنونده تا مدت ها باقی میماند (رویدادی که به شکلی تعنه آمیز برای اولین بار در این آلبوم رخ میدهد !). این با ضرب های منظم و تاثیر گذار دومینیک ، بیس نوازی پخته کریس ، و تکنیک های خوانندگی متیو به اوج میرسد. در این آهنگ فضا به بهترین شکل ممکن تغییر میکند (Bridge) ، و صدای بلامی بیشتر به دوره Origin of Symmetry نزدیک شده که در بهتر شدن هرچه بیشتر آن تاثیر گذار بوده.

پس از شنیدن بخشی از صحبت های جان اف کندی (برای مجمع روزنامه نگاران آمریکا در نکوهش اتحاد جماهیر شوروی )  ، انتظار میرفت آهنگ بعدی  در راستای آهنگ پیشین قرار گیرد و حرفی جدید برای زدن داشته باشد. هر چند بخش میانی آهنگ که با گیتار نوازی بلامی برجسته میشود لذت بخش است ، اما Defector  نهایتا به نماد شکست آلبوم تبدیل شده. این آهنگ را میتوان تنها در سه کلمه خلاصه کرد : تکرار ، تکرار ، تکرار. ما با فرایندی خسته کننده و بی ثمر مواجه هستیم. شنونده کل آهنگ را برای مواجهه با نغمه جدید و تجربه شنیداری پویا دنبال میکند اما در جواب تنها با این مواجه میشود : Free , I am free from …

تکرار این بخش به نحوی خسته کننده و ملال آور است که به عبارتی دیگر توان نغمه نویسی بلامی را زیر سوال برده. اینکه چرا باید با چنین متریال  کمی آهنگ سازی کرد  ؟

آهنگ Revolt  از لحاظ غنای هنری و صد البته در قیاس با استاندارد های بالای میوز ، نا امیدی دیگر را رقم میزند. باز هم با «سندورم  تکرار» مواجه ایم. بلامی تلاش میکند که پنجره ای باز و آزاد را برای شخصیت اصلی داستان نقاشی کند. هر چند در نشان دادن حس رهایی موفق عمل کرده ، ولی ما با یک آهنگ کاملا «ضعیف» مواجه ایم. تنها کمی بهتر از Mercy.

آهنگ بعدی بیشتر یاداور Explorer است. آرامش موجود در آهنگ Aftermath قابل تائمل است. این ترک اوج همکاری کریس در همخوانی است.

The Globalist آخرین قطعه از آلبوم Drones است. آهنگی که به گفته بلامی نوعی ادامه برای آهنگ Citizen Erased است. این ترک در حقیقت به 3 بخش مجزا تقسیم میشود. بخش اول شامل تم وسترن در آغاز ، صدای ملودیک خواننده و نغمه تعنه آمیز آن است که تا حد زیادی به دل مینشیند. بخش میانی حال و هوا را به ناگه عوض کرده و با صدای سنگین گیتار الکتریک و ریف های سرعتی میتو همراهی میکند. بخش پایانی هم با تم امیدوار کننده به پایان میرسد.  بخش پایانی نوعی ترکیب از پیانو پایانی آهنگ USOE در البوم 2009 و موخره اهنگ Citizen Erased با یک تمپو پایین تر و سازبندی متفاوت است. بخش اول آهنگ بسیار تاثیر گذار بود اما اگر در انتهای آهنگ ادامه پیدا میکرد (به عبارتی حذف 2 بخش دیگر) به یکی از ترک های خوب چند سال اخیر میوز تبدیل میشد. اما متاسفانه چسپاندن 3 آهنگ نامتجانس به هم و ارائه آن در یک بسته 10 دقیقه ای دردی از آلبوم دوا نمیکند.

Drones اساسا شامل لایه های کشدار بلامی و کریس ولستنهلم میشود. بیشتر از همه کلیدواژه «پهباد» به گوش میخورد و القا کننده صحنه های پایانی فیلم های جنگ جهانیست. تصویر سازی این آهنگ کار زیرکانه ای بود اما نمیتوان نمره ای به آن داد ، حال چه خوب و چه بد.

Dead Inside  :  6.5/10

Drill Sergeant : N/A

Psycho : 7/10

Mercy : 2/10

Reapers : 5/10

The Handler : 8/10

JFK :  N/A

Defector  : 4/10

Revolt  : 3/10

Aftermath : 5/10

The Globalist : 6/10

Drones : N/A

–

امتیاز آلبوم : 10 / 5.0

میتو بلامی در باره پهباد ها گفته بود : «من فکر میکردم اوباما یک انسان کاملا دوست داشتنی است ، اما وقتی متوجه شدم که او به طور روزانه به اتاق جنگ میرود و تصمیمات برای نابودی اهداف نظامی و نهایتا کشتار انسان ها میگیرد نظرم تغییر کرد» در حقیقت میوز هم در طول 1 سال اخیر همینکار را کرده. بلامی هر روز به استودیو رفته و تیری بر پیکره این آلبوم فرود آورده. او در جایی گفته بود که : «آلبوم پهباد ها بهترین آلبوم میوز خواهد بود». مصلما این نمیتواند حقیقت داشته باشد. او در پس این حرف به دنبال جذب مخاطب های تازه و ارتقا جایگاه آلبوم در دید هواداران است.

آلبوم قانون دوم و پهباد ها 2 دنباله پشت سر هم هستند ، دقیقا مثل آلبوم 2006 و 2009.  تنها تفاوت اینجاست که آلبوم جنجال برانگیز قانون دوم از هر لحاظ از این آلبوم برتر بود (هرچند خودش آلبوم های با ارزش میوز به شمار نمیرود). به جرات باید گفت Drones بدترین آلبوم میوز تا به امروز است ؛  ناقص ترین و پوشالی ترین  نغمه سرایی را در میان کل آثار میوز دارد. این آلبوم در برگیرنده بدترین آهنگ تاریخ میوز است.پهباد ها بزرگترین پتانسیل از دست رفته برای این گروه بریتانیایی است.  در پایان ، این مطلب را با نقد پایانی مجله کلاسیک راک به پایان میبرم :

« تلاش بلامی  برای جدی  خواندن موجب نابودی نقطه قوت گروه شده ، که همانا صدای انفجاری و اپرایی این خواننده است. اگر بخواهیم استعاره را به کل آلبوم تعمیم دهیم ،  باید گفت انگار آلبوم پهباد بر روی خلبان  اتوماتیک قرار گرفته که  در اکثر موارد اهداف را اشتباهی میزند«

مهیار میرزاده – خرداد 94

در ادامه لیست ترک ها رو مشاهده میکنید :

1. Dead Inside
2. [Drill Sergeant]
3. Psycho
4. Mercy
5. Reapers
6. The Handler
7. [JFK]
8. Defector
9. Revolt
10. Aftermath
11. The Globalist
12. Drones

—

این آلبوم بر خلاف 2 آلبوم پیشین یک خط داستانی مشخص و واحد را دنبال میکند. قهرمان داستانِ ما که در ابتدا امید و آرزو هایش را  بر باد رفته میبیند ، خود را به دست نیرو های شر میسپارد و توسط ارتش شستشوی مغزی داده شده و به یک ماشین کشتار تبدیل میشود. ادامه داستان روایت گر جدل و مبارزه درونی این فرد با وجدان و سیستمی است که در آن گرفتار شده ، پس تصمیم میگیرد علیه این نیرو های کنترل کننده ذهن قیام کند و کنترل خود را به دست گیرد. او در انتها به صلح و آرامش ابدی رسیده و شاهد آشتی او با مفهوم انسانیت و عشق هستیم.

لینک های جانبی :

دانلود آلبوم (مدیافایر) : کلیک

صفحه توضیحات جانبی و لیست موزیک ویدیو ها  : کلیک

–

نقد و برسی آلبوم جدید : بزودی 

–

Mahyar.Muse@Gmail.Com

از این دست از تضاد ها رو میشه زیاد مشاهده کرد. اون کسیه که میتونه شما رو به خنده وا بداره ، در عین حال نگرش هایی از انسانیت رو در وجود بیمار انسان تزریق میکنه : بلکه کمی ، کمتر حیوان باشه. تلاش مینارد برای بهتر شدن با یک سری کلنجار های فردی همراه بوده. فرار او از مذهب ، تضادِ او با تفکرات باپتیستی مادرش ، جدال اون با ناپدری ، و کودکی که همواره در حال فرار از این تضاد ها بوده…

کمدی بخش جدایی ناپذیر از وجود مینارده. بدون پیش زمینه کمدی هیچوقت «پوسیفر» خلق نمیشد. بدون طنز ، هیچگاه آلبوم های تول ظرافت لازم رو نمیداشت ؛ و شاید هیچگاه توازنی در شخصیت عملگرایِ اون نیز شکل نمیگرفت. اما چیزی که بیشتر از همه خودش رو نشون میده اون حس آزادی عمل در آثار تول و دیگر گروه های موازی مینارده. عدم قید و بند و احتیاط در ارائه یک اثر هنری میتونه اون رو خیلی «گستاخ» کنه. و همینطوره. تول حتی به طرفدارانِ (نا آگاه) خودش هم میتازه. این بی باکی رو به جرات (و به شخصه) در هیچ گروه موسیقی ندیدم.

با تمام این اوصاف ، واهمه مینارد مواجهه با خواست ها و پیش فرض های روتینه. ترس او از مواجه با جمعیت. انگار به اجبار پا به عرصه ای «دریده» گذاشته و دیگه راه برگشتی نمیبینه : پس اون رو به شکلی که میخواد به تصویر میکشه. واژه «فرانتمن» چندان برای اون صدق نمیکنه (بکمن ؟ شاید!). او  مخفی از جمعیت و در گوشه ای ، به تنهایی میکروفون به دست میگیره. تمام این ها نشات گرفته از شخصیت چندگانه اونه. بدون این شخصیت چندگانه به هیچ عنوان شاهد این تنوع سبکی نمیبودیم.

درک گروه نیازمند کنکاو در جنبه های مختلف فردیه. تلنگری برای شنونده تا کمی این «هاله» را کنار بزنه و بخشی از خودش رو کشف کنه. با درک هرچه بیشتر شنونده از فردیت ، درک موسیقی تول نیز آسان تر خواهد شد. این آشنایی نباید یک تجربه «کاذب» باشه. نمیبایست یک ماسک برای ژرف اندیشی باشه. بلکه صرفا باید خلوتگاهی برای طرفدارِ تول باشه برای درک مفاهیم اصلی . خلوتگاهی درون جمعیت خروشان.  تا کمی به تجربه خواننده گروه در صحنه نزدیک بشه…..

–

I’m Deranged

Funny how secrets travel
I’d start to believe if I were to bleed
Thin skies, the man chains his hands held high
Cruise me blond
Cruise me babe
جالب است چگونه راز ها منتقل میشوند
دارم باور میکنم که باید جان دهم
این آسمان باریک
و مردی که دستانش را به زنجیر میکشد
مرا اغوا کن بلوندِ من
مرا اغوا کن عزیزم

A blond belief beyond beyond beyond
No return No return
باوری بلوند در ماورا
بدون بازگشت
بدون بازگشت

I’m deranged
Deranged my love
I’m deranged down down down
So cruise me babe cruise me baby
من پریشان حالم
عشقم را دیوانه کردم
و خود را نیز آشفته
پس مرا اغوا کن , اغوا کن عزیزم

And the rain sets in
It’s the angel-man
I’m deranged
و باران بر زمین میبارد
مانند فرشته یِ مذکر
من پریشان حالم

Cruise me cruise me cruise me babe
مرا اغوا کن , اغوایم کن عزیزم

The clutch of life and the fist of love
Over your head
Big deal Salaam
Be real deranged Salaam
Before we reel
I’m deranged
دشواری زندگی و مشقت عشق
در ورای ذهن تو
احترامِ بزرگ
یک احترام آشفته
پیش از آنکه به صف شویم
و من پریشان حالم

And the rain sets in
It’s the angel-man
I’m deranged
و باران بر زمین میبارد
مانند فرشته یِ مذکر
من پریشان حالم

Cruise me cruise me cruise me babe
مرا اغوا کن , اغوایم کن عزیزم

And the rain sets in
It’s the angel-man
I’m deranged
و باران بر زمین میبارد
مانند فرشته یِ مذکر
و من پریشان حالم

–

با تشکر از علی عزیز به خاطر پیشنهاد این ترجمه 

–

Vicarious

Eye on the TV
’cause tragedy thrills me
Whatever flavour
It happens to be like
چشمانم مبخکوب بر تلویزیون
چراکه تراژدی هیجان انگیز است
حال هر طعم بویی که داشته باشد

Killed by the husband
Drowned by the ocean
Shot by his own son
چه توسط همسرش کشته شود
چه در اقیانوس غرق شود
چه با گلوله پسرش بمیرد

She used the poison in his tea
And kissed him goodbye
زن در چای مرد سم میریزد
و برای آخرین بار او را میبوسد

That’s my kind of story
It’s no fun ’til someone dies
این داستان من است
داستانی که بدون مرگ بی مزه است

Don’t look at me like
I am a monster
Frown out your one face
But with the other
به چشم هیولا نگاهم نکن
خم به ابرویت آورده ام
اما با رویِ دیگر
یه تلویزیون زل میزنم

Stare like a junkie
Into the TV
Stare like a zombie
While the mother
مثل یک تزریقی
مثل یک زامبی
آن هم در حالی که …

Holds her child
Watches him die
Hands to the sky crying
Why, oh why?
مادر کودک را میفشارد
مرگش را به چشم میبیند
دستانش را به آسمان دراز میکند
با فریاد ضجه میزند : آخر چرا ؟

’cause I need to watch things die
From a distance
چونکه «من» باید مردنشان را ببینم
آن هم با فاصله

Vicariously I, live while the whole world dies
You all need it too, don’t lie
با هیجانی دروغین زندگی میکنم
تا نابودی تمام دنیا را نظاره کنم
شما هم نیاز داریدپس دروغ نگویید

Why can’t we just admit it?
Why can’t we just admit it?
چرا نمیخواهیم اقرار کنیم ؟
چرا نمیخواهیم اقرار کنیم ؟

We won’t give pause until the blood is flowing
Neither the brave nor bold
The writers of stories sold
We won’t give pause until the blood is flowing
تا زمانی که حمام خون راه نیافتد , دست نمیکشیم
چه شجاع و چه گستاخ
داستانِ نویسنده میفروشد
تا زمانی که حمام خون راه نیافتد , دست نمیکشیم

I need to watch things die
From a good safe distance
باید مردنشان را ببینم
از یک فاصله امن

Vicariously I, live while the whole world dies
You all feel the same so
Why can’t we just admit it?
با هیجانی دروغین زندگی میکنم
تا نابودی تمام دنیا را نظاره کنم
شما همگی همین حس را دارید
پس چرا نمیخواهیم اقرار کنیم ؟

Blood like rain come down
Drawn on grave and ground
از آسمان خون میریزد
بر زمین و زمان میبارد

Part vampire
Part warrior
Carnivore and voyeur
Stare at the transmittal
Sing to the death rattle
نیمی خوناشام
نیمی مبارز
گوشتخوار و شهوانی
به جعبه جادویی زل زده
و آواز مرگ را میخوانم…

Credulous at best, your desire to believe in angels in the hearts of men.
Pull your head on out your hippy haze and give a listen.
Shouldn’t have to say it all again.
The universe is hostile. so Impersonal. devour to survive.
So it is. So it’s always been.
مانند یک ساده لوح , میخواهی باور کنی در قلب انسان ها فرشتگانی وجود دارند
سرت را از این عالم هپروت بیرون بیاور و به حرفهایم گوش بده
دیگر تکرار نخواهم کرد
این دنیا متخاصم , سرد و بی روح است
بخور تا خورده نشوی
تا بوده همین بوده

We all feed on tragedy
It’s like blood to a vampire
Vicariously I, live while the whole world dies
Much better you than I
ما با تراژدی تغذیه میشویم
مانند نیاز خوناشام به خون
با هیجانی دروغین زندگی میکنم
تا نابودی تمام دنیا را نظاره کنم
و تو بیش از من مشتاقی..

Download 

–

Mahyar.Muse@Gmail.com

مدت زمان : 17 دقیقه

حجم : 800 مگابایت

لیست اجرا : 

Bliss
Hysteria
Time is running out
Plug in baby

–

 2013 MUSE – Live in Japan 

مدت زمان : 95 دقیقه

حجم : 3 گیگابایت

The 2nd Law: Unsustainable
Supremacy
Interlude + Hysteria
Bliss
Supermassive Black Hole
Knights of Cydonia
Explorers
Sunburn
Time Is Running Out
Liquid State
Madness
Follow Me
Undisclosed Desires
Plug In Baby
Newborn
Uprising
Starlight

–

MUSE – Big Day Out – Collection

مدت زمان : 76 دقیقه

حجم : 4 گیگابایت

–

مجموعه ای از اجراهای میوز در فستیوالِ Big Day Out در طی سال های 2004 , 2007 و 2010

لیست اجرایِ 2004 : 

 Stockholm Syndrome
New Born
Thoughts Of A Dying Atheist
Butterflies & Hurricanes
Citizen Erased
Sunburn
Muscle Museum

2007 : 

Knights Of Cydonia
New Born
Supermassive Black Hole
Stockholm Syndrome

2010 :

Undisclosed Desires
United States Of Eurasia
Starlight
Back In Black (feat. Nic Cester)

–

برای مشاهده کلیه اجرا ها به اینجا بروید

همچنین از صفحه فروشگاه بازدید کنید

Figlio di puttana, sai che tu sei un pezzo di merda
Hm? You think you’re cool, right? Hm? Hm
When you kicked out people out of your house
I tell you this, one of three Americans die of cancer
You know? Asshole. You’re gonna be one of those

حروم زاده , میدونستی که یه لاشی هستی ؟
ها ؟ فکر کردی باحالی  ها ؟
آدما رو از خونه میندازی بیرون
پس بزار بهت بگم ، از هر 3 امریکایی یکی از سرطان میمیره
میدونی چیه عوضی ؟ تو هم یکی از اونا میشبی

I don’t have the courage
To kick your ass directly
Don’t have enough courage for that
I could, you know.

من جرات نداشتم
جراتش رو نداشتم که رودرو کونت رو بِزارم
اونقدر شجاع نبودم
البته میتونستم ، راستش رو بخوای

You know you’re gonna have another accident
You know I’m involved with black magic
Fuck you. Die. Bastard
You think you’re so cool, hm? Asshole

میدونستی قراره دوباره تصادف کنی ؟
میدونستی من جادو جنبل بلدم ؟
کس ننت , بمیر. عوضی
فکر کردی خیلی باحالی نه ؟ عوضی

And if I ever see your fucking face around
In Europe or Italy
Well I’ll, that time I’m gonna kick your ass
Fuck you. Fucking Americans, Yankee
You’re gonna die outta cancer, I promise

و اگه یه بار دیگه قیافه کیری تورو ببنیم ،
تو اروپا یا ایتالیا ، خودم میام درِت رو میزارم
کس ننت , امریکایی عوضی , یانکی
تو از سرطان میمیری , اینو مطمئا باش

 deep pain
No one does what you did to me
You wanna know something? Fuck you
I want your balls smashed, eat shit. Bastard

با درد و زجر
هیچکی مثل تو این کار رو با من نکرده
میخوای یه چیزی رو بدونی ؟
کس ننت
میخوام تخمات له شن , گه بخور عوضی.

Pezzo di merda, figlio di puttana
I hope somebody in your family dies soon
Crepa, pezzo di merda, e vai
A sucare cazzi su un aereo

حروم زاده , یه تیکه گه
امیدوارم همین روزا یکی از اعضایِ خانواده ات بمیره
بمیر حروم زاده , و تو هواپیما کیر بقیه رو ساک بزن !

–

–

Song : Animals
Album : The 2nd Law
Band : MUSE
Year : 2012

–

Animal
You’re an animal
Don’t take anything less
Out of control
You’re out of control
Strike those in distress
حیوان
تو یک حیوانی
از هیچ چیز نمی گذری
از دست در رفته ای
تو از دست در رفته ای
به تنگدستان هم رحم نمیکنی

Analyse
Advertise
Expand
Bend more rules
Buy yourself an island
تحلیل میکنی
تبلیغ میکنی
توسعه میدهی
قوانین را زیر پا میگذاری
برای خود جزیره ای میخری

Animals
We’re animals
Buy when blood is on the street
Out of control
We’re out of control
Crush those who beg at your feet
حیوان
ما حیوانیم
عده ای جان میدهند
و تو خریدت را میکنی
از دست در رفته
ما از دست در رفته ایم
آن هایی که به پایمان افتاده اند
را له میکنیم

Analyse
Franchise
Spread out
Kill the competition
And buy yourself an ocean
تحلیل کن
تجارتی آغاز کن
گسترش بده
رقابت را نابود کن
برای خود اقیانوسی خریداری کن

Amortise
Downsize
Lay off
Kill yourself
Come on and do us all a favour
واگذار کن
کوچک کن
کنار بکِش
به ما لطفی کن
و خود را بکش

—

مشاهده ویدیو در یوتیوب

–

Mahyar.Muse@Gmail.com

ما میخواهیم مرز احتمالات را در هم بشکنیم…

 —

با توجه به اینکه گروه میوز امسال به عنوان هدلاینر فستیوال ردینگ و لیدز (Reading & Leeds) به صحنه بازگشته ، مت بلامی و دوستانش با بری نیکلسون به گفتگو نشستند تا در مورد تاثیر جاودانه این اجرا ها بر آینده گروه صحبت کنند.

متیو بلامی با غرور خاصی میگوید : «ردینگ و لیدز همیشه برای ما مثل گل سر سبد کنسرت های راک بوده» . گروه از تاریخچه طولانی در فستیوال ها برخوردار است. آن ها از همان اول هم از سینه چاکان اجرای ردینگ بودند و برای اولین بار در تاریخ 1994 به دیدن اجرای سایپرس هیل (یک گروه هیپ هاپ)  رفتند که بسیار شوکه شدند. در سال 2000 و با انتشار آلبوم جنجالی شوبیز ، به این اجرا رفتند اما  قطار کریس ولستنهلم به لیدز تاخیر داشت و او نیمی از اجرا ها را از دست داد. اما این بار آن ها تلاش کردند با یک آلبوم محوری و موضوعاتی سنگین پا به عرصه بگذارند. آن ها در اجرای دوم شان در ردینگ بسیار هوشمندانه عمل کردند و دیگر خبری از دوستان شان نبود که برای انداختن نور به حضار کمک شان کنند (دام با تعجب فریاد میزند «خوب بابا جوون و احمق بودیم !» ). آن ها به دنبال جلوه های صوتی و تصویری بی نظیری هستند که از نظر کریس ، مرز احتمالات را در هم خواهد شکست. مطمئنا اینگونه خواهد بود. و باید هم باشد. از نظر گروه ، این اجرا مهمترین اجرای زندگی شان خواهد بود.

در ادامه با هنرمندان دیگری نیز مصاحبه خواهیم داشت ، اما بگذارید برویم سر اصل مطلب !

پنج سال از آخرین باری که ردینک و لیدز را هدلاین کردید گذشته ، چه خاطراتی از آن دوره دارید ؟

دومینیک : «قبلا هم بارها تکرار کردم ، اما ردینگ اولین فستیوالی بود که ما درش شرکت کردیم و اون  به 1994 برمیگرده. دورانی که نوجوون بودیم و حضور در اون جو ، برای ما یک دستاورد بزرگ بودش. فکر کردن به اون دوران ، یک حس عجیبی از گذشته و دورانی که جوونتر بودیم رو به من میده. به همین دلیل ، امروز هم به اندازه اون دوران شور و شوق داریم. بی صبرانه منتظرم تا دوباره وارد اجرا شیم«.

آیا برنامه ویژه ای برای امسال دارین ؟

دومینیک  : «خوب ، برای ما یک کنسرت بسیار متفاوت خواهد بود چونکه نزدیک به یک سال میشه که توی انگلستان اجرا نداشتیم و دوست هم نداریم اجرای ما شبیه اجرای ومبلی باشه. ما میخوایم یک کار منحصر به فرد انجام بدیم و میدونیم که دیگه هم تکرار نخواهد شد«.

کریس : «داستان اینه که ما یه جورایی تور رزیستنس رو متوقف کردیم و با خودمون فکر کردیم اگه قرار این اجرا ها رو انجام بدیم ، باید خیلی تک باشن. ما یک سال و نیم میشه که برای آلبوم مون تور گذاشتیم و مردم با نوع اجرای ما آشنا هستن ؛ میدونی . واسه همین خیلی وقته که داریم فکر میکنیم باید چیکار کنیم . داشتیم به این فکر میکردیم که یک سری بی-ساید ها رو اجرا کنیم و یا آهنگ هایی که هرگز اجرا نکردیم رو به روی صحنه بیاریم. آهنگ های قدیمی وجود داره که هیچوقت مورد توجه قرار نگرفتند«.

آیا این به اون معناست که لیست اجرا ، قدیمی خواهد بود ؟

 متیو : «ما به این فکر میکردیم که 10 سال از انتشار آلبوم «اوریجین آو سیمتری» میگذره ، و اون آلبوم به عنوان اولین آلبومی بود که… نمیدونم ولی خیلی «شایسته» بود و به نوعی اولین آلبومی بود که واقعا روش کار شده بود. این اجرا ها از جمله آخرین اجرا های ما خواهند بود ، برای همین فکر میکنم به نوعی مثل «مرزبندی کاری» میمونن. راستش رو بخواین ، آلبوم اول برای ما یک سکوی پرتاب به حساب نمیاد. این آلبوم دوم بود که از ما یک گروه ساخت و مجبور مون کرد که اجرا های زنده رو خیلی جدی بگیریم. واسه همین مثل یک چرخه کامل میمونه : شما کاری رو شروع میکنید و حالا بعد از 10 سال ، زمان این رسیده که به خودتون نگاهی بندازید و ببینید در این مدت کی بودید و چی شدید.

دومینیک : «اوریجین آو سیمتری برای ما یک آلبوم مهم بود. چراکه ما رو از حال و هوای «شوبیز» بیرون آورد و تبدیل به آدم های کاملا متفاوتی کرد. ما کمی بالغ شده بودیم و این قطعا موجب تغییر زندگی ما شد. ما در واقع به یک گروه استودیویی تبدیل شده بودیم. ما واقعا خودمون رو در برابر عظمت موسیقی کوچیک میدونستیم و اونجا بود که به اهمیت شغلی خودمون در سال های آتی پی بردیم. این برای ما مثل برگ برنده بود و واسه همینه که میخوایم 10 سال دستاورد هنری خودمون رو جشن بگیریم.

به عنوان یک گروه ، شما همیشه روند رو به جلو داشتید. فکر نمیکنید لاس زدن با نوستالوژی های قدیمی کار خطرناکی باشه ؟ 

 مت : «هاها !   ،  نه راستش. چونکه این یکی تکرار نشدنیه. راستشو بخواین ، این احتمالا آخرین باری خواهد بود که برخی از این آهنگ ها به صورت زنده اجرا میشن. آلبوم های ما همیشه رو به جلو بوده و از لحاظ موسیقی نیز هوشمندانه خواهد بود. مطمنا آلبوم بعدی هم مستثنا نخواهد بود.

خوب حرف از آلبوم بعدی شد ، میشه منتظر اجرای آهنگ های جدیدی بود ؟

 کریس : «راستشو بخوای نمیدونم. ما اخیرا کمی به خودمون استراحت دادیم و هیچ کار گروهی هم نداشتیم. مت و دام توی لوس آنجلس زندگی میکنن و ما سه نفر هنوز فرصتش رو پیدا نکردیم که به عنوان یک گروه دور هم جمع شیم و شروع به کار بر روی چیزای جدید کنیم. مت داره روی یک سری چیزا کار میکنه ، اما راستش رو بخواین ، قصد ما این بود که 2011 خیلی بی سر و صدا باشه. ما میخوایم اواخر امسال به لندن برگردیم و از اکتبر به بعد ، بر روی آلبوم جدید کار کنیم«.

مت : «چراکه نه ؟ البته باید بتونیم تا اون موفع یه چیزی واسه عرضه داشته باشیم. برای آلبوم بعدی ، قصد دارم که فضای اجرای زنده رو به ضبط استودیویی بیارم. در چند آلبوم اخیر شاهد این بودیم که به نوعی خواستیم از پیله خودمون بیرون بیایم و وارد حیطه های جدید بشیم. برای همین تنها دلیلی که ما رو به اجرای ردینگ و لیدز سوق میده ، اینه که دوست داریم خودمون رو توی این فضا قرار بدیم. چه بخواین چه نخواین ، این اجرا ها بر روی ضبط ما اثر میزارن«.

شما ذکر کردید که اجرای جدید ، از تور «رزیستنس» متفاوت خواهد بود. میتونید کمی در این باره توضیح بدید ؟

 کریس : «میخوایم تا جای ممکن ادامه بدیم. میخوایم محدودیت های یک فستیوال رو در هم بشکنیم. البته یک سری کار ها هستند که از عهده ما خارجه. اما از تجربیات گذشته درس گرفتیم و امروز هم همین کار رو خواهیم کرد.

دومینیک : «ما قصد داریم که استیج رو دقیقا مثل کاور آلبوم «اوریجین آو سیمتری» طراحی کنیم. دقیقا مثل آنتن های کج و عجیب و غریب تیم برتون و مثلا تیر های عمود دروازه و یا حالا هر چی که اصلا هستند..  . نکته اینجاست که میخوایم تمامی کاور رو دوباره زنده کنیم و یک نسخه سه بعدی ازش تهیه کنیم. به نظرم خیلی باحال میشه و از بعد بصری ، بسیار جذاب و هیجان انگیز.

او در انتها میگوید : «هر کنسرت برای خودش منحصر به فرده. مخصوصا کنسرت های بزرگ. همگی حس متفاوتی رو به آدم میدن. اما به جرات میشه گفت ردینگ و لیدز چیز دیگریست..

—

Mahyar.Muse@Gmail.com

—-

I’m finding it so hard to communicate with you
I’m finding it so hard to show myself to you
‹Cause these feelings won’t go away
God, give me the strength to get over this
So I won’t keep my love in here
به سختی میتوانم با تو ارتباط برقرار کنم
به سختی میتوانم خود را بروز دهم
چراکه این احساسات دست بردار نیستند
خدایا , به من قدرت بده  از این جدال عبور کنم
که  مجبور نباشم عشق خود را در سینه حبس کنم

I’m finding it so hard to see reasons with you
I’m finding it so hard to show my love to you
Cause these emotions come out of here
God, give me the power to love again
So I could fill my heart again
به سختی میتوانم در تو منطقی ببینم
به سختی میتوانم عشقم را به تو بروز دهم
چراکه احساسات از اینجا نشات میگیرند
خدایا به من توان این را بده تا باز عشق بورزم
تا باز بتوانم قلب خود را سرشار کنم

I’m finding it so hard to make my life with you
I’m finding it so hard to let myself be with you
‹Cause this selfishness won’t go away
I lock myself up when you’re with me
So free me, so I can love again, just free me
به سختی میتوانم با تو زندگی کنم
به سختی میتوانم با تو بمانم
چراکه این خودخواهی دست بردار نیست
هنگامی که با منی , خود را محبوس میکنم

I’m finding it so hard to communicate with you
I’m finding it so hard to show myself to you›
Cause these emotions come out of here
I lock myself up when you’re with me
When you’re with me
به سختی میتوانم با تو ارتباط برقرار کنم
به سختی میتوانم خود را بروز دهم
چراکه احساسات از اینجا نشات میگیرند
هنگامی که با منی , خود را محبوس میکنم

When you’re with me
When you’re with me
When you’re with me
هنگامی که تو با من هستی
هنگامی که با منی
هنگامی که با منی

Girl, did you fall over me, my love, over me?
Tell me why did you fall over me, my love, over me?
Tell me why did you fall over me my love?
هی دختر , آیا بر من نازل شدی ؟ یا بر عشق من ؟
به من بگو که آیا بر من نازل شدی یا عشق من ؟
بر من یا عشق من ؟

—

—

Mahyar.Muse@Gmail.com

در هر حال اینجا لیست 10 طراحی کاور برتر رو میبینیم که NME اون رو انتخاب کرده و صددرصد هم قابل قبوله.

Pink Floyd  :Wish You Were Here

Muse : Absolution

The Mars Volta : De-Loused In The Comatorium

Audioslave : Audioslave

Biffy Clyro : Puzzle

Pink Floyd : Animals

Peter Gabriel : Peter Gabriel› («Melt»)

Anthrax : Stomp 442

Jane’s Addiction : Strays

Pink Floyd : Dark Side Of The Moon

—

2013 – 1944 

—

Skin : Trashed 

فضای این کلیپ منو می بره به حال و هوای دهه نود لوس آنجلس. شب های تاریک با خیابون های خلوت و زندگی شبانه مردمی که در خودشون گم شدن. فست فود های 24 ساعته و دستگاه های آرکید بازی های کامپیوتری.

M – La Bonne Etoile

فضا سازی یک امر مهم در ساخت کلیپ تصویری به شمار میاد. این کلیپ هم به شدت از یک فضا سازی زیبا و سورئال بهره برده. این یک فضای خالص و پاکه…

Evanescence : Bring Me To Life

آشنایی من با اوانسنس از همین ویدیو شروع شد. کانال ویوا پولسکا همیشه آهنگ های راک و متال میذاشت (هرچند بعدا به فنا رفت) و این کلیپ هم که به تازگی منتشر شده بود ، پشت سر هم تکرار میشد. هنوز هم دیدن این کلیپ خیلی لذت بخشه.

Rammstein : Mein Teil

یادمه سال 84 بود و شب قبل از انتخابات. شروع کردم به دانلود این کلیپ و دقیقا 5 ساعت طول کشید تا این ویدیو 50 مگابایتی دانلود شد… خدا رو شکر که از شر اینترنت Dial-Up خلاص شدیم.. (الهی آمین)

Linkin Park : Somewhere I Belong

تقریبا لینکین پارک رو با همین کلیپ شناختم و هردفعه که گوش میکنم یاد دورانی میافتم که تازه ماهواره دار شده بودیم و با بمبارانی از اخبار و اطلاعاتی مواجه شده بودم که بسیار تازه بود. ا اون تختی که چستر دراز کشیده و میخونه.. اون ماموت هایی که از وسط صحنه رد میشن… همه بخش مهمی از سال های 82 رو به خودشون اختصاص میدن. به جرات.

Hoobastank : The reason

به جرات میتونم بگم این ویدیو یک شاهکاره. خیلی کم دیدم که آهنگ و تصویر تا این حد همخوانی داشته باشند. این آلبوم چندان آلبوم خوبی نیست ، اما میتونم بگم این ترک یکی از بهترین هاست. و همچنین ویدیو فوق العاده اش.

 U2 : Sometimes You Can’t Make It On Your Own

امتحانات خرداد سال 84 بود و هر وقت که کانال M6 Music Rock رو روشن میکردی همین کلیپ داشت پخش میشد. نمیدونم به خاطر این تو خاطرم مونده که خیلی دیدمش و یا به خاطر اون حس سفید و درخشانیه که از کلیپ دستگریم میشه. اما میشه در یک کلام گفت این ویدیو به شدت پر از «زندگیه».

Green Day : Boulevard of Broken Dreams

گرین دی رو پیش از انتشار آلبوم 2004 شون میشناختم ، اما این آلبوم رو خیلی دوست دارم. اما چیزی که بیشتر از همه به چشم میومد ، همین 3 نفری هستند که بی هدف در خیابون ها و جاده ها قدم میزنن و افراد مختلف رو به طور گذرا نذاره میکنند. خیلی از نگاه نافذ بیلی جو در این ویدیو خوشم میاد…

Placebo – The Bitter End

پلاسیبو همیشه از محبوب های من بوده و این ویدیو هم یک ابتکار خیلی خوب بود. هر کانال ماهواره ای که قصد داشت فرکانس خودش رو عوض کنه ، تصویری از ماهواره ی همین کلیپ رو در پیش زمینه خودش قرار میذاشت

Coldplay : Talk

خیلی برام خنده دار بود که آخر کلیپ همه شون کشته میشن. به خاطر اشتباه احمقانه یکی از اعضا (دقیقا یادم نیست کدوم) ، آدم آهنی همه شون رو میخوره..اما فضا سازی بسیار خوبی که در کلیپ وجود داره ، به خوبی با نغمه و مفهوم شعر چفت شده و یک پیغام انسانی و جهانی رو به بیننده منتقل میکنه.

Depeche Mode : Enjoy the Silence 2004

از سکوت لذت ببر…

—-

Mahyar.Muse@Gmail.com

—

MUSE – Warchild Shepherds Bush Empire

2013

Size : 3.2 GB

Time : 95 Min

Quality : HD

—

لیست اجرا :

Supremacy 

 Supermassive Black Hole 

 Panic Station 

 Dead Star 

 Animals 

 Follow Me 

 Knights of Cydonia 

(Man with a Harmonica intro)

 Monty Jam 

 Explorers 

 Sunburn 

 United States of Eurasia 

 Save Me 

 Madness 

Plug In Baby 

 Time Is Running Out 

 Uprising 

(Extended outro)

 Starlight 

 Survival

—

MUSE – Live at i Tunes

2012

Size : 3.9 GB

Time : 90 Min

Quality : HD

لیست اجرا :

Supremacy 

 Map of the Problematique 

(With Who Knows Who Riff Outro)

 Panic Station 

(With Voodoo Child Riff Intro)

 Resistance 

 Supermassive Black Hole 

 Animals 

 Time Is Running Out 

(With Heartbreaker Riff Outro) 

 Save Me 

 Madness 

 Uprising 

(With Extended Outro Riff)

 Follow Me 

 Plug In Baby 

 Knights of Cydonia 

(Man With A Harmonica Intro)

 New Born 

(With Head Up Riff Outro)

 Starlight 

 Survival

—

برای دیدن لیست کامل ، به اینجا رجوع کنید

–

Mahyar.Muse@Gmail.com

پیش از خلقت

اگر خدا جهان را خلق کرده باشد ، پس پیش از خلقت کجا بوده ؟
بدان که جهان خلق نشده است ؛ همانطور که سیر زمان بدون آغاز و پایان است

Mahapurana – India , 9TH Century

» آیا خدا مادر داشته ؟ »
وقتی به کودکان میگویند که خداوند زمین و بهشت را آفریده ، همیشه میپرسند که آیا خدا مادر هم داشته یا نه. این سوال فریبنده و ساده موجب آشفتگی اذهان بزرگان کلیسا شد و شناخته شده ترین خداشناسان را عاجز ساخت. این در نهایت موجب شکلگیری مباحث زیادی در سده های بعدی شد. تمامی بزرگ مردان دینی ، به گونه ای در مورد خلقت الهی به یک نوع باور رمز آلود و فلسفی از خدا پناه برده اند اما هیچکدام به طور دقیق به این پارادوکس عقلانی (که حتی کودکان نیز میتوانند بپرسند) پاسخی نگفته اند. شاید خدا آسمان و زمین را در 7 روز خلق کرده باشد ، اما پیش از روز اول خلقت چه اتفاقی افتاده ؟ اگر کسی اعتراف کند که خداوند مادر داشته است ، پس این سوال منطقی پیش میاید که آیا مادر خداوند نیز مادری داشته ؟  و الی آخر…  اما اگر جواب این باشد که خدا مادری نداشته است ، خود موجب ظهور سوالات بیشتری نیز میشود : خدا از کجا آمده ؟ آیا خدا همیشه جاودان بوده است ؟ یا اینکه خدا ورای زمان است ؟
در خلال سده های گذشته حتی بزرگترین نقاشانی که برای کلیسا کار میکرده اند نیز بخاطر وجود این مباحث نظری ، کارهای هنری شان به چالش کشیده شده : آیا در نقاشی از خدا و آدم ، باید ناف شکم را کشید ؟ از آنجایی که ناف شکم نشان گر زایش فرد بدست کسی دیگر است ، خیلی از هنرمندانی چون  میکل آنژدر زمان نقاشی از سقف کلیسای   سیستین ، بر سر این دوراهی قرار گرفته اند او  که اثر مشهورش در مورد خلقت و تبعید آدم و حوا از بهشت برین را نقاشی کرده بود ، به چنین مشکلی برخورده بود. جواب این است : خدا , آدم , و حوا ناف شکم ندارند چون آن ها اولین بودند.

نقاشی سفق کلیسای سیستین – اثر میکل آنژ

گواهی بر وجود خدا

با وجود نابرابری هایی که در نظریه  و باور ها وجود داشت ، توماس آکویناس در قرن سیزده سعی کرد که تب و تاب این مباحثه نظری را به سطحی دیگر ببرد و آن را از یک فضای نظری وهم آلود به سوی یک نظر منطقی سوق دهد. او سعی کرد برای حل این پرسش کهن یک سری گواه برای وجود خداوند بیاورد.  او دلایل خود را بدین گونه مطرح میکند :

-چیز ها در حرکت اند ، پس کسی آن ها را حرکت داده
-چیز ها اتفاق میافتند ، پس حتما دلیل اولیه وجود دارد
-چیز ها وجود دارند ، پس خالق وجود دارد
– کمال خوبی وجود دارد ، چراکه یک منشا دارد
-چیز ها ایجاد میشوند ، چراکه برای هدفی طراحی شده اند

کلیسا در 700 سال گذشته از گواه توماس آکویناس برای توضیح و اثبات وجود خدا استفاده میکرد. اگرچه این دست از شواهد با گسترش علم رو به نزول گذاردند ، اما از نبوغ کافی برخوردار نبودند و الهام گرفته شده از  یونان بودند. اما نکته اینجاست که او باگفتن این جمله که «خداوند خالقی ندارد و همیشه وجود داشته» ، با هنرمندی تمام از جواب به این سوال که «چه کسی خداوند را آفریده ؟» شانه خالی میکرد. در اثبات کیهان شناختی ذکر میشود هر چیزی که در حرکت است ، پس حتما باید چیزی آن را به حرکت در اورده باشد. برای یک لحظه تصور کنید که در پارکی نشسته اید و نظاره گر حرکت یک واگن هستید. مطمئنا به این فکر میافتید که یک کودک این واگن را به جلو رانده. کمی صبر میکنید و میبینید یک واگن دیگر در پشت این واگن قرار دارد. مشتاقانه منتظر کودکی میشوید که این واگن ها را به جلو میراند. با گذشت زمان شاهد این خواهید بود که صد ها واگن با اعمال فشار بر یکدیگر به جلو رانده میشوند و هیچ کودکی هم در دیدرس نیست. شما مات و مبهوت به افق نگاه میکنید. و میبینید هزاران واگن در حال امدن هستند. اگر حرکت یک واگن به فشار یک کودک بسته باشد ، آیا میتوان متصور شد که یک توالی بی نهایت از واگن ها بدون اولین حرکت دهنده ، به راه بیافتد ؟ نه. پس خدا وجود دارد.

حال شما ماشین آلات زمینی را تصور کنید. جای هیچ گونه شکی نیست که این دستگاه ها بوسیله ی یک موجود بزرگتری خلق شده اند ، یعنی انسان. پر واضح است که انسان به طرزی بی نهایت از این ماشین آلات پیچیده تر است. بنابراین کسی که ما را خلق کرده است ، باید به شدت از ما پیچیده تر باشد. پس خدا وجود دارد. به این نوع گواه ، اثبات خداشناختی میگویند.

در 1078 ، سنت آنسلم که یک اسقفاعظم  از مکتب کانتربری بود ، به جرات پیچیده ترین استدلال وجود خدا را ارائه داد. گواه او بر مبنای اثبات هستی شناختی بود که به مفهوم «اولین حرکت دهنده» وابسته نبود. او مدعی بود که میتواند با منطق خالص ، وجود خدا را اثبات کند. او خداوند را به عنوان «کامل ترین» و «قوی ترین» حالت ممکن تعریف کرد. اما جالب اینجاست که میتوان دو نوع خدا را متصور شد : در تصور ما خدای اولی همان خدایی است که وجود ندارد و خدای دومی همانی است که وجود دارد و میتواند معجزاتی چون زنده کردن مردگان , یا شکافتن نهر های خروشان را انجام دهد. مسلما خدای دوم (که وجود دارد) از قدرت بیشتری در قیاس با قادر مطلق (که وجود ندارد) برخوردار است. به عبارتی دیگر اگر خدا ورای تصور ما باشد , پس او حتما باید وجود داشته باشد و اگر وجود نداشته باشد ، این احتمال وجود دارد که یک خدای قوی تر و محتمل تر در دیدگاه مان شکل گیرد.

     میچیو کاکو

به طرز شگفت آوری این مباحث در 700 سال گذشته پایدار ماندند. دلیلش این بود که شناخت کافی ای از قوانین پایه فیزیک و بیولوژی وجود نداشت. در واقع تنها در همین 100 سال اخیر بوده که این قوانین کشف شده اند (که میتواند با کمک آنان ابهام زدایی کرد). نکته ای که در اثبات کیهان شناختی وجود دارد این است که حتما نیازی نیست «اولین فشار دهنده» وجود داشته باشد چراکه نوع حرکات ملکول ها و اتم ها به تنهایی برای رد این فرضیه کفایت میکند. برای مثال ملکول های گاز بر دیواره کپسول گاز برخورد میکنند و برمیگردند ، آن هم بدون هیچ نیازی به فشار اولیه. این ملکول ها تا ابد حرکت میکنند و اینکار را بدون نیاز به هیچ نیرویی انجام میدهند. در مورد اثبات خداشناختی میتوان گفت نظریه تکامل نشان میدهد که میتوان با انتخاب طبیعی و چاشنی شانس ، انواع و اقسام اشکال پیچیده زندگی را ایجاد کرد. ما در نهایت توانسته ایم زندگی را ردگیری کنیم و به زمان شکل گیری پروتئین در دوران اولیه زمین برسیم. این دست اتفاقات بدون هیچگونه موجود هوشمندی به وجود آمده اند.

در نهایت ایمانوئل کانت (از فیلسوفان سده هیجدهم .م ) یکی از اولین نفراتی بود که توانست یک ایراد عمده را در اثبات هستی شناختی به چالش بکشد. کانت اینگونه بیان کرد که وجود یک شی به تنهایی نمیتواند آن را کامل و متمایز از دیگر اشیا کند. برای مثال میتوان در راستای این اثبات ، به اسب تک شاخ اشاره کنیم (اسبی اسطوره ای که نماد چابکی و کمال اسب ها بشمار میرود .م ) اگر اسب تک شاخ را به عنوان کامل ترین نوع اسب تعریف کنیم و این نکته را نیز در نظر آوریم که هرگز وجود خارجی ندارد ، پس میتوان همچنان وجود این اسب تک شاخ را محتمل بدانیم. اما وجود این اسب تک شاخ باعث نمیشود که از آن تک شاخی که وجود ندارد کامل تر بشمار آید. از این رو اصلا نیازی نیست که تک شاخ وجود داشته باشد و خدا هم به همین صورت.

—

ترجمه : مهیار میرزاده

برای دیدن ترجمه فصل اول به اینجا مراجعه کنید

–

Mahyar.Muse@Gmail.com

 مقدمه

در این چند وقت خیلی با خودم کلنجار رفتم. خیلی فکر کردم. و حالا که 3 ماه از انتشار آلبوم گذشته است ، میتوانیم آلبوم قانون دوم (The 2^nd Law)  را به شکلی منطقی (و بدون حس طرفداری)  مورد تحلیل و مقایسه قرار بدهیم (هر چند خود من هم در امتیاز دهی به آلبوم خیلی حالت خوشبینانه داشتم).

اما بگذارید مطلب را با این حرف آقای فراستی شروع کنم :» فیلمی که نتونه منو سر جای خودم نگه داره , فیلم خوبی نیست«. من با شیوه ی نقد ایشان موافق نیستم اما این حرف واقعا درست است. آلبوم جدید میوز آلبومی نیست که شما را میخکوب کند. آلبومی نیست که بر مبنای محکمی استوار باشد ، بلکه یک آلبوم به شدت از هم گسیخته است. نمونه ی آن تراک «مدنس» است که به جرات به یک سمبل تضاد آلبوم و حتی طرفداران آن تبدیل شده است : یا باید از آن متنفر باشید و یا باید عاشق آن باشید. حد وسطی وجود ندارد. این نشان دهنده ی این حقیقت است که آلبوم جدید توازن نسبی پیشین را به کلی برهم زده و یک روند نازل را آغاز کرده. با این مقدمه میرسیم به بخش تحلیلی اصلی. در اینجا قصد دارم که از دو لحاظ فرم و معنا به آلبوم جدید نگاه کنم.

فرم

منظور من از فرم ، سبک آهنگ سازی , تراک های آلبوم , چینش آن ها , جنس صدا و دیگر فاکتور های قابل لمس و شنیداری است.  بزرگترین کمبودی که در آلبوم قانون دوم حس میشود نبود تراک های خوب است. از نظر من ، تراک های خوب و قدرتمند  مانند ستون های یک آلبوم هستند. و هرچه این ستون ها بیشتر و مستحکم تر باشند ، بقا و ماندگاری آن ساختار هرچه بیشتر تضمین میشود. اما چیزی که ما با آن مواجه هستیم یک آلبوم با 13 تراک است که بیشتر از انگشت های یک دست نمیتوان در آن تراک قوی یافت.

تراک های ضعیف :

هیچ جای اشکالی وجود ندارد که شما در آلبوم خودتان آهنگ هایی مثل «Panic Station« و «Madness« داشته باشید. اما اوضاع وقتی بحرانی میشود که تعداد این دست آهنگ ها بر تعداد آهنگ های غنی پیشی بگیرد. برای مثال آلبوم ابسلوشن (2003) را مد نظر قرار دهید. در آنجا هم تراک های نه چندان خوبی مثل « Falling Away With You« و یا  « The Small Print«  وجود دارند. اما نکته اینجاست که آهنگ های متوسط «در بین آهنگ های خوب» قرار گرفته اند. اما در آلبوم 2012 شاهد آنیم که آهنگ های خوب «در بین آهنگ های متوسط» (اگر نگویم بد !) گم شده اند. برای همین میتوان دید  که تراک های خوبی چون «Animals« – «Supremacy« – «Isolated Systems« – «Unsustainable« و یا حتی «Follow Me« ،  نتوانسته اند بار آلبوم را به دوش بکشند. (به علت تعداد کم شان).

چیدمان بد :

جدا از کمبودی که بدان اشاره کردم ، به نظر من آلبوم The 2^nd Law بدترین چیدمان آهنگ ها را در بین تمامی آلبوم های استودیویی میوز دارد. این هرگز اغراق نیست. فقط کافی است یک نگاه گذرا بکنید تا متوجه حرف من بشوید. آلبوم با تراک حماسی و سمفونیک  «Supremacy» آغاز میشود. اما آهنگ بعدی یک ترانه ملو , عاشقانه , و الکترونیک است. سپس فضا به سرعت تغییر میکند و با آهنگ «Panic Staion» وارد حال و هوای دنس میشویم. تراک «Survival» بار دیگر جان تازه ای میبخشد و شنونده را با دنباله های خوبی چون «Follow Me» و «Animals» امیدوار به یک روند رو به رشد میکند. ولی به ناگه با یک فاجعه به نام » Explorers» مواجه میشویم ! .  به جرات میتوان گفت که انتخاب این آهنگ در ادامه ی    Animals، اوج کج سلیقگی میوز بوده. این دو تراک هیچ سنخیتی با هم ندارند و یک وصله ناجور به حساب میایند.

اما چیزی که بیشتر آزار دهنده است این حقیقت تلخ است که ما برای اولین بار شاهد آن هستیم که 4 تراک ضعیف و متوسط در یکجا و پشت سر هم قرار میگیریند (Explorers – Big Freeze – Save Me – Liqiuid State). این یعنی «مرگ آلبوم « . چیدمان بد این 4 آهنگ چنان ضربه ای به پیکره آلبوم زده ، که حضور آهنگ حماسی ای چون «Unsustainable» و تراک فوق العاده ای چون «Isolated System» هم کمکی به حفظ این چهار چوب در هم شکسته نمیکند.

جنس صدا : 

جنس کلی صدای سازها و  افکت های آلبوم یک انحراف بسیار شدید با تمامی آلبوم های پیشین دارد. پس از آلبوم ابسلوشن (2003) ، جنس صدای میوز به صورتی تدریجی رو به افکت های الکترونیک گذاشت. این نوع از افکت ها  و نوع انتخاب ساز با گذشت هر آلبوم قوی تر شد و با این آلبوم به اوج خود رسید. برای نمونه در آلبوم رزیستنس (2009) به تراک » Undisclosed Desires» و » Guiding Light» برمیخوریم. افکت ها و جنس صدای این دو تراک به شکلی افراطی در آلبوم جدید شنیده میشود. حتی تراک انفجاری ای چون Unsustainable ، بیش از آنکه سمفونیک باشد فرم الکترونیک آن به گوش میرسد. شما میتوانید استدلال کنید که آلبوم رزیستنس (2009) کم و بیش همین احوال را دارد ؛ ولی چیزی که آن را از یک آلبوم متوسط به یک آلبوم خوب تبدیل میکند ، 3 سمفونی پایانی آن است و این نکته که نوسانات کم تر و چیدمان به مراتب بهتری دارد.

در قانون دوم دیگر خبری از حال و هوای سنگین راک که پیش تر از گروه شاهد بودیم ، نیستیم.

معنا

«قانون دوم» از لحاظ معنا و مفهوم  بسیار فریبنده  است. چراکه عنوان آلبوم یک چیز میگوید ، و تراک ها چیز دیگری بازگو میکنند. در آلبوم «ابسلوشن» شاهد نمود مفهوم «آمرزش» در تم کلی آلبوم و تراک ها بودیم. و یا آلبوم «منشا تقارن» که تم مفهومی در اکثر تراک ها نمود کامل داشت. اما تراک های آلبوم جدید ، هیچ ارتباط معنایی با عنوان آلبوم ندارند. بار دیگر یک از هم گسیختگی دیگر ؛ اما از نوع معنایی. تراک ها هر کدام ساز خودشان را میزنند و هیچ ارتباطی (چه باهم و چه با عنوان) ندارند. اگر در تراک آغازین با مفهوم » زوال قدرت » روبرو میشویم. در تراک دوم با مفهوم «عشق«.  در یک آهنگ با مفهوم » خوکامگی سرمایه داران » مواجه میشویم و در آهنگی دیگر شاهد » رهنمود یک پدر یه پسرش» هستیم . در جایی از » انرژی و سیستم ایزوله»  میشنویم و در جای دیگر بلامی ما را «به یک خواب خوش» دعوت مبکند.   آلبوم روند خاصی را دنبال نمیکند و شما میتوانید به دلخواه خود جای اکثر تراک ها را عوض کنید و نتیجه یکسان بگیرید. در حقیقت آلبوم راوی ندارد و این برای یک شنونده ی حرفه ای نقص کمی محسوب نمیشود.

 —

جمع بندی

میوز میتواند استدلال کند که این آلبوم شخصی است ؛ اما با پتانسیلی که از خود نشان داده ، این صرفا یک بهانه به حساب میاید. شما نمیتوانید طرفداران قدیمی تر  و انتظارات آن ها را در نظر نگیرید ، چراکه آن ها بخشی از گذشته ی شما هستند و خواهند بود. آلبوم جدید میوز میتوانست به یک فرصت تبدیل شود. فرصتی برای کاهش فاصله معنایی بین آلبوم ها. فرصتی برای ارائه یک ساختار جدید. در ازای آن با خلا «انسجام» مواجهیم که به نوعی نشان دهنده «شکاف» عمیقی است که علارغم آلبوم ها ، در بین گروه های طرفداری میوز نیز وجود دارد. میشود اینگونه تفسیر کرد که میوز به دو تکه تقسیم شده و این دو هرگز با هم جور در نمیایند. بخش اول کاری میوز شامل 3 آلبوم اولیه بوده (شوبیز – منشاء تقارن – آمرزش) و بخش دوم شامل البوم های پایانی میشود (حفره های سیاه و وحی – مقاومت – قانون دوم) . شرایط به گونه ای است که درک متقابل به شدت کاهش یافته و طرفداران دوران جدید میوز و طرفداران قدیمی گروه هرگز اتفاق نظر پیدا نمیکنند.

 اما امروز تنها چیزی که در مقابل ما قرار دارد یک آلبوم در هم ریخته است که در کنار فضای بیش از حد فانتزی و شادش ، تنها این امید را در دل طرفداران ایجاد میکند که قانون دوم صرفا یک توقف گاه بسیار کوتاه در پروسه کاری میوز باشد. به گفته یکی از دوستان , هنوز مانده که میوز بهترین آلبوم خود را منتشر کند.

در این حرف یک مفهوم عمیق نهفته است و آن این است که غنای فکری و پتانسیل گروه ان چنان بالاست که همچنان میتوان امیدوار به انتشار آلبومی (حتی قویتر از آلبوم های 2001 و 2003) بود.

—-

مهیار میرزاده | بهمن 91

—-

Mahyar.Muse@Gmail.Com