مکالمه ی سه نفره ای شکل می گیرد؛

-آره، شهاب! منم هر بار باهاش تماس می گیرم پشیمون میشم!

بلند می خندم و آخرین تکه های بلور نبات را که به چوب چسبیده و مقاومت می کنند برای غرق شدن را شکست می دهم و می گویم:

+همین چند روز پیش، فلسطین بودم، تماس که گرفتم بدون سلام و اینا یهو صداش رفت بالا که «رفتی؟ زنگ زدی؟ چی شد؟» منم جوابش رو دادم و بعد برگشتم خونه، می خواستم ببینم هست اینجا، بیام باهاش صحبت کنم و بگم چی شده!

*  اهه! همون روز که در مورد کلاس پرسیدم؟ می خواستی بیای؟

سرم را بر می گردانم سمت دکتر تا بتوانم هجا و کلمات را کنار هم بچینم و اشتباه نکنم در جمله بندی؛

+اما می دونید آقای دکتر، توو این شهر بزرگ تنها کسی که بهش اعتماد دارم و خیلی از فراز و فرود هام رو می دونه، خیلی بیشتر از هرکس دیگه ای خودشه، واقعیتش اینه که من اینجا فقط ایشون رو دارم، کسی دیگه ای نیست، نباشه…نباشه شاید دیگه توو این شهر نباشم…

جملاتم که تمام می شود، دکتر … رو به او می کند و می گوید:

-شنیدی چی گفت فلانی؟ بهترین تعبیر ممکن از بودنت، خیلی وقت بود نشنیده بودم کسی این مدل کسی رو تعریف کنه!

جواب نمی دهد، بحث را عوض می کند، هیچ نمی گوید، این گونه که نشنیده ام و مهم نیست و حرفهای تکراری می زند اما می دانم که خوب شنیده و تک تک کلماتش را به خاطر سپرده و حتی شاید ته دلش کلی خوشحال شده باشد، شاید هم نه…اما من حرفم را زدم، قبل ها به خودش گفته بودم اما فکر می کنم حالا زمانش رسیده بود که فریاد بزنم!

1.اگر مرا میشناسید، جدی نگیرید این ها توهمات شخصی است.

من،  هر آن قدر که آدم رفتن نیستم، آدم ایستادن و شکست خوردنم، تکه تکه شدن، شکنجه شدن، اسیر شدن، نفس کشیدن و زنده نبودن، به پا نشستن، درد کشیدن! تا کی را نمی دانم، شاید همین باهار که می آید یا درست همان جا که #شاملو  بعدش گفت «نازِ انگشتای بارون تو باغم می کنه، میون جنگلا طاقم می کنه»  و مهم نیست دیگر این شهر شاعر ندارد، عاشق ندارد، پائیز ندارد، معجزه ندارد!(اگر معجزه نداشته باشد؛ چشمانت چه می شود؟) خیلی های دیگر را هم ندارد که اگر داشت که دیگر #محمدمختاری  با صدای لرزان و بغض  همچ وقت نمی خواند «کسی ناایستاده است این جا یا آن جا، پس کجای لبت آزادم کند».

دوست داشتم واهمه ای نداشته باشم از دوست داشتن و دوست داشته شدن اما دارم حتی همین حالا که می خواستم بنویسم نمی دانستم بگویم متاسفانه یا خوشبختانه، تقدیر عجیبی است معلق ماندن، این که دلت بخواهد اما عقلت بگوید نه، این که انگشتانت برود سمت موهایش -که یک در میان سفید شده اند حالا و جذاب تر از همیشه – و میانه ی راه برگردانیشان، این که دستانت از اورکت امریکایی بیرون بیاید تا در آغوشش بگیری و یک آن به خودت بیایی که نشسته ای کنج یک کافه ی تاریک و قدیمی و او روبرویت نشسته و از حالِ بد و خوبِ دنیا شکایت می کند و تو سیگار می کشی، این که چشمات پی اش بدود و کفش هایش، روسری اش، کت و دامن ش، را هر بار جدا جدا نگاه کنی و ته دلت ذوق کنی از این همه خوبی و زیبایی و بعد با خودت که تنها شوی به صرافت بیفتی که چرا روبرویش نایستادم!  چرا برای گلدون دست هایش یک سبد رازقی نداشتم؟ چرا دلش را نتوانستم بند بزنم؟ چرا روبرویش نایستادم و حظ نبردم از  دیدارش و مثل مجسمه ایستادم ؟ چرا یخه اش را نگرفتم و نگفتم هاآآآآی فلانی کجا بودی توو این همه سالِ درد؟ چرا دستانش را نگرفتم و با خود نکشاندمش سمتِ…سمتِ کجا؟ کجا باید می رفتیم؟ من که کسی منتظرم نیست؟ اما چرا باید می رفتم؟ رفتم که به کجا برسم؟… فکر می کنم ترسیدم که دستانش را بگیرم و این ترس همچنان دامنه دارد، نامتناهی و عجیب!

-هنوزم صدا رو می شنوی؟

دست چپم می لرزد، با انگشتان شست و اشاره دست راست در آغوشش می گیرم و نوازشش می کنم، نگاهم به کف پوش سرامیکی است و تلاش می کنم اندازه ی سرامیک ها را حدس بزنم، بعدش مساحت اتاق را، مساحت مطب را، مساحت ساختمان را و این میان می گویمش:

+آره! هنوزم هست… چند شب پیش یه بار گفت «اونجا نه!» تا خواستم بپرسم کجا؟ چرا نه؟ تو کی هستی؟ صدات چرا توو گوشمه؟ چرا صدات رو میشناسم اما چهره ات رو یادم نمیاد؟ چرا دلم می خواد حرف بزنی؟ چرا دلم می خواد بیشتر بگی؟…دکتر تو نمی دونی کیه؟

-این که از «هیس» گفتن رسیده به کلمه موضوع رو پیچیده تر می کنه و این که تو میگی میشناسی صدا رو…

جمله اش را قطع می کنم و می گویم:

+به مرز بحرانی رسیدم؟ باید بستری بشم؟ لباسم صورتی باشه لطفاً، من از این لباس آبی نیلی که تن دیوونه ها می کنن و آستین شون بلند خوشم نمیاد…

هر بیماری با شماری علائم و نشانه‌های ویژه شناخته و آشکار می‌شود. شناخت و درمان بیماری بر عهده…

کمی صبر هم لازم می شود گاهی اما برای دوست داشتن نتوانستم صبر کنم و چشمانم برق نزند و نرود سمت موهای قرمز و شال آبی، نتوانستی لبخند نزنی؛ نتوانستم با دال «گذر از اردیبهشت» را نخوانم، نتوانستی در کوچه پس کوچه های فاز 2 اکباتان راه فرار پیدا کنی؛ نتوانستم ذوق و حسرتم را پنهان کنم، نتوانستی شرط نگذاری (که نیستم که وقت ندارم که حوصله ندارم و راستش من هم نتوانستم بگویم نه، نمی چرخید این کلمه آن جا در ثانیه 34 پشت چراغ قرمز توحید در دهانم)؛ نتوانستم به دادت برسم وقتی صدایت بغض بود و نفس های پی در پی، چشمانت یک غصه داشت و هزار و یک قصه در دست هایت که می لرزید، نتوانستی به دردم برسی (راستش حالا شاید گفتنش عجیب نباشد اما مشکل از خودم بود هیچ وقت یاد نگرفته ام حرف دلم را بزنم، بیشتر عمرم با خودم حرف زده ام و تا اینجا آمده ام)؛ نتوانستم تو را کم نیآورم وقتی #ابی » با تو» را می خواند، نتوانستی فریاد نزنی شاید وقتی «مدّونای» #دنگ_شو را پلی کرده ای، نتوانستم …

چمشمانش را به هم نزدیک می کند و دست راستش را می گذارد روی دستم که گوشه میزی پلاستیکی-که روبرویش پنج درخت صنوبر اند و هنوز برگ هایشان دچار پائیز نشده اند و تلو تلو می خورد از مستی نوازش انگشتهایش که رویش کشیده می شود و نقاشی می کشد یا این که یک پایه اش احتمالاً کوتاه تر است و یا زمین تکیه گاهش مناسب نیست اما من دوست دارم به مستی اش فکر کنم- مشت شده است و می گوید:

• هنوزم کوچیک؟

می خندم و می گویم : آره دیگه! کاریه که شده… عادت کردم!

دستم که زیر دستش تکان می خورد میان آن چند کلمه که گفتم و هزاران کلمه ای که می خواستم بگویم و نتوانستم، جمع می شود تنش و

• ناراحتی که دستم…

+ نه بابا! راحت باش، مشکلی نیست!

می خواستم بگویم همان وقت اما نگفتم، دوست داشتن و علاقه را نه، می خواستم اسمت را صدا بزنمو بگویمت ف… میبینی؛ تو هنوز نمی دانی که هیچ وقت صدایت نکرده ام و نخواندمت که فلانی و تو پاسخ دهی! این نخواندن آدم ها با اسم از آن دست بیماری هاست که دارم و نمی دانم اسمش چیست مثل این که نمی توانم روبروی شیشه های رو به پیاده روی یک رستوران بنشینم و مشغول غذا خوردن شوم و تو طبیعتاً این ها را نمی دانی…

+تو می دونی چه جوری حالم خوب میشه؟

نفس عمیقی می کشد، به موبایلش که کنج همان میز مست گذاشته نگاه می کند و سرش را بر میگرداند سمت دوستی که از پله های ساختمان پائین می آید و دست تکان می دهد برایش و من عمیقاً دوست داشتم که جوابش این بود «کاش بزرگتر بو..» و حالا که این ها را می دانی این را هم بگویم که وقتی میبینمت «شک می کنم» با موزیکِ غریبِ #کارن_همایونفر در مغزم پلی می شود.

——————————————-

پ.ن:

1.به نظرم «حسرت» از آن دسته واژگان عجیب و غریب ادبیات فارسی است مملو از احساس شک و تردید، خواستن و نخواستن، بودن و نبودن و داشتن و نداشتن و هزاران هزار هست و نیست دیگر! درست مثل «تاسیان» در گیلکی.

2. توهمات ذهنی است و جدی نگیریدش.

-چند وقتِ که این جوری شدی؟

+ نمی دونم!یادم نمیآد…

-هر چیزی که یادت میآد رو بگو؟

+ یه جوری که حالم خوبه اما بعد یهو خوب نیست!ببینید آقای دکتر!

-من دکتر نیستم اسمم رو بگو!

+نمی دونم…نمی دونم چی میشه که یهو خوب نیستم،تا همون چند ساعت قبلش خیلی خوبم،خیلی همه چیز رو شیک و مثبت میبینم اما توو یه لحظه همه چیز بهم میریزه!مثلاً هیچ خاطره ای توو «کافه آن» ندارم اما از کنارش که رد شدم دلم هُری ریخت و همون جا موند،این اتفاق تو خیلی از جاها افتاده،بازار،همه کافه ها و کتاب فروشی ها،سالن های سینما!اینا هیچ کدومش خیلی اذیت نمیکنه اینکه همون جا میمونه و اون قدر موندش کِش پیدا میکنه که باید برگردم بَردارمش اذیتم میکنه!به نظرت چیزی یادم رفته؟شاید مهم بوده،همیشه همین مهم ها یادم میره؛دوست ندارم اصلاً یادم بره اما میره و میشینم فکر میکنم اون چی بوده،کجا بوده،چی شده؛به نظرت دیوونه شدم؟

-ادامه بده،گوش میدم!

+ شده تا حالا خودت رو صدا بزنی؟یه گوشه نشستی تو خونه»آن فورگیون»رو پلی کردی یاد خودت میافتی،دلت می خواد خودت رو با صدا و لحن خودت بخونی،بعد که صدا زدی،ساکت میشی،آروم زل میزنی به یه نقطه که معلوم نیست چیه،وقتی خودت رو صدا بزنی میفهمی خوشحالی،غم داری،ذوق داری،شور داری،حتی عاشقی یا نه!من خودم رو صدا میزنم هر هفته یکبار و بعد …دلم میگیره برای خودم که با این حجم غم چه جور زنده ام؟شادی و خوشحالی که میگن کجاس؟چه جور میشه که تا حالا ندیده باشیش وغمش رو داشته باشی؟شاید داشتمش،یادم رفته…به نظرت من چیزی یادم رفته؟بگم یادم رفته،بگم حالم خوش نیست،بگم موزیک که پلی میشه یادم میآد توو ماسوله قدم میزدیم،بگم توو جاده»با تو»از ابی رو براش میخوندم اما بگم صورتش یادم نیست،حتی دستاش، یا چشماش یا حتی اینکه همه بهم میگن تا حالا ماسوله نرفتی،تو هم بهم قرص میدی؟ سفید برای ظهر، قرمز و آبی صبح و شب!

-نه! اینجا به کسی قرص نمیدن!

+قرص نمیدن،یادم میمونه!اما یه چیزی هست که میگه دستام رو میبندین،مثه دیونه ها،پیراهن صورتی تنم می کنین،موهام رو می زنین،صبح به صبح یکی میاد با لباس سفید،مقعنه مشکی توو چشام نیگاه می کنه،یه چیزی مینویسه و میره!تا حالا توو چشم خودت نیگاه کردی…

با آن دیگری تنها میشود آدم دیگری شد.

گاهی وقت ها ما آدم ها در طول مدت عمرمان تلاش می کنیم، سختی می کشیم، درد و زخم را تحمل می کنیم تا به نقطه ی انتخاب برسیم! و فکر نمی کنم کسی باشد که با انتخاب کردن مشکل نداشته باشد، فرقی نمی کند اورکتِ سبزِ امریکائی باشد که پشت ویترین بر تن مانکن خود نمائی می کند یا کت جادوئی همفری بوگارت در جادوانه ی کازبلانکا یا چه می دانم مدل مو، مارک ساعت و خیلی چیزهای دیگر که هرکدام می تواند مدتی وقت آدم را بگیرد که کدامشان را انتخاب کند و بعد…

غر غر می زند که چرا نیامدی؟ همیشه یک دلیل داری؟ کارت خوبه؟ راضی هستی؟ این چه وضع پارک کردن ماشین است و کمی فحش می دهد به آن که عقب پارک کرده و آن که کنارش، بوق که می زند مردی دوان دوان می آید و دستی تکان می دهد بابت عذرخواهی و لبخندی از آن جهت که ببخشید،اشتباه شد و… اما او زیر لب فحشی نثارش می کند و من لبخند میزنم نه از آن کلمه هایی که پشت هم  قرار میگیرند و نه از حجم عجیب و بی نظیر صدایش…

+ تو میدونی آدم وقتی کسی رو آرزو کنه چی میشه؟

مَدّونای «دنگ شو» را زمزمه می کند و نمی شنود سوالم را و رو به من می خواند «پس از آرزو ها، پس از جست جو ها، ندانی که ای مه چه ها کردم …» و می گوید:

-امروز چند شنبه س؟ نباید یادگار این قدر شلوغ باشه…کاش فقط تا حکیم این جوری باشه!

و ادامه می دهد زمزمه هایش را » تو درد مرا از درون می کشی، تو من را به موج جنون می کشی»… و صدای موزیک را بالاتر می برد و هر چند لحظه صورتش را سمت م بر میگرداند و می بینمش؛ شال سبز، مانتوی زیتونی که شاید از «ه دو چشم» خریده باشد، موهای مشکی با تارهای سفید لابه لایش و ادامه می دهم؛

+ آرزو کردن آدما خیلی خوبه،می دونی؟! البته که نمی دونی اما آدم که نمی تونه به خودش دروغ بگه، می تونه؟یا شاید من نمی تونم! به نظرم آدم کسی رو آرزو می کنه که خیلی بیشتر از دوستت دارم ها باشه،مثه دست هات که بی هوا میاد رو صورتم و کلی حرف نگفته توشه، مثه موهات که توو تاج محل چشم دنیا رو گرفت، مثه ادامه دادن لبخندت، مثه بی هوا دیدنت، مثه هوات، مثه نگات، مثه صبح روز 25 اردیبهشت سال 95 که تماس گرفتی و گفتی شهاب تو باورت میشه؟…

تمام این ها را نمی شوند و میان تکان دادن لب هایم کسی تماس میگیرد و مشغول صحبت می شود؛

+ داشتم می گفتم که آرزو کردن آدما سخته، عجیبه، درد داره، ادامه داره، دامنه داره، هیچ جا باهات نیست اما یادش که هست، هیچ جا نیست که نیگات کنه اما یاد چشماش که هست، هیچ جا نیست که به دیوونگی ت لبخند بزنه اما هواش که هست! می دونی؛ آرزو کردن آدما کش میاد اون قدر که ولت نمی کنه هر جا می ری باهاته اما تو دوستش داری؛ دوستش داری چون یادت نمیآد وقتی نبود روزآت چه جوری می گذشتن…

صحبتش که با آن طرف خط تمام شد بی هوا گفت:

-شهاب! تو دوسم داری؟

+ تو چی؟ تو می دونی آدم کنار آرزوش بشینه چی باید بگه؟

1. یادم باشد وقتی آمدی «نادر» شوم و به چشم ها فرمان دهم که نبینند…
2. اگر خدا خوابیده باشد؛ خوابت را میبیند؟ 

حقیقتش این است بانو که من باختم اما نه از آن دسته بازنده هائی که یک دنیا به احترام شان کلاه از سر بردارند و ایستاده تشویق شان می کنند، نه از آن بازنده هائی که بعد از ماجرا به پایان نزدیک می شوند و نه از آن هائی که حسرت تلاش های کرده و ناکرده و فرصت های از دست رفته را می خورند؛ من دانسته و خود خواسته تسلیم شدم بی آن که کسی حتی متوجه شود، می دانی آدم ها گاهی وقت ها سال ها زندگی می کنند تنها به امید یک لحظه و برای من آن لحظه یکی از همین روزها رسید و گذشت مثلِ آواز ابوعطای بسطامی که هنوز آوارش در کوچه پس کوچه های ارگ بم می خواند و بر بدنِ ایران سنگینی می کند؛ مثلِ زمزمه ی حمیدِ هامونِ مهرجوئی که یک لحظه تمام ش را قله ی دماوند کرده و بعد سال ها فوران می کند و کلمات را آن چنان پشت هم می چیند که تا سال های سال از خاطرمان نرود و اوقات تنهائی مان به آن فکر کنیم که «پس تکلیف عشق چی میشه؟؛ مثلِ افشین یداللهی که میان آرزوها و خاطره ها آن قدر رفت و آمد که حسرتِ ما شدن را در ورودی اتوبان کرج آن قدر آرام فریاد زد که هیچ کس آن را نشنید شبیه خدا؛ چرا راه دور برویم بانو! مثلِ من، من که ایستاده بودم روی بلوک های کنار خیابان «کار و تجارت» روبروی پیتزا رُز و نگاهت می کردم تا ساندویچ هایمان حاضر شود و دست راستم که بی مهابا رفت روی شانه هایت و صورتت که خم شد و آرام بود نفس هایت، گرم بود اما بهاری، بغض بود اما لبخند داشت، درد بود ولی شیرین و به قول قیصر عجیب دامنه داشت تا سالهای سال و آن لحظه گذشت…

ما بیشتر از آن که هر چیزی بخواهیم باشیم حتی خودمان، آدم حرف های نگفته، اشک های نریخته، راه های نرفته، فریادهای نزده و هزاران کار نکرده ایم اما حقیقت این است که تمام این نخواستن ها را تنها تا یک جائی می توانیم با خودمان حمل کنیم و فکر می کنم روزی می رسد که باید آن ها را گوشه ی بگذاریم و تکه کاغذی بر روزی آن ها بگذاریم با این عنوان که «این ها تمامِ من بود اما نتوانستم با خودم ببرمشان، مراقبشان باشید» و بعد به راه مان ادامه دهیم تا کجایش را نمی دانم اما فکر می کنم سرنوشت می گوید که باید برویم…

چند ساعت از نیمه شب گذشته است و کنار هم ولو شده ایم و آلبوم عکس عروسی اش را ورق می زند و نگاهشان می کند و یک به یک آن ها را برایم توضیح می دهد و که آن شب چه شد، که سال های قبلش چگونه بود، که گاهی وقت ها زیاده روی کرده است در بدی و خوبی هدیه دادن به او، در بودن و نبودن با او و من مانده ام چه کنم؟ چه بگویمش؟ ترجمان کدام لحظه باشم؟ واقعیتش این است که نمی توانم حس ش را درک کنم و فکر می کنم گاهی وقت ها مجموعه اتفاق هائی در زندگی آدم هاست که منحصر به خودشان است و قطعاً کسی نمی تواند آن را درک کند و شاید زندگی کند و میان تمام اینا پرسش ها گم می شودم تا این که طاقت نمی آورم و می خوانمش:

-فرفری! غم ت نمیشه اینا رو می بینی؟

+(نفس عمیقی می کشد و دستش را از زیر چانه اش رها می کند و سرباز بر تخت دراز می کشد و به سقف نگاه می کند، همین حالتش کافی ست تا بدانم این که می گوید تنها بخش کوچکی است از حقیقتی که در پستوی قلب خود پنهان کرده است و هیچ گاه نباید به دنبالش باشم) نه! یه بخشی از زندگی م بوده که واسش تلاش کردم… می دونی (ادامه ندارد جمله اش و فکر نمی کنم باید ادامه می داشت این گونه بهتر است گاهی وقت ها بهتر است خودمان متوجه بشویم که چه خبر است )…

– نمی دونم کجا خونده بودم که نوشته بود همه مشکلات اولش همیشه سیاه و تاریک هستن اون قدر که نمی تونی نفس بکشی، سخته حتی تاب بیاری اما میاری و وقتی سنت بالاتر و بالاتر میره کم کم خاکستری می شن…

+(صحبتم را قطع می کند) اما هیچ وقت سفید نمیشن، ولی بازم مرگ پدرم برام همون قدر سیاهه همون قدر تاریک…

-(تنگ در آغوشش می گیرم و زمزمه می کنم برایش «با تو» از ابی را و اشک میریزد و بیشتر دوستش می دارم و به این فکر می کنم که کاش الان در قلبش آن قدر خوشحال باشد که اردیبهشتِ تهران هم به او حسودی کند)…

راستش قرار نبود روزهای تابستانی از ما که می گذرد این گونه باشد قرارگذاشته بودیم که لبخند باشد، که شادی باشد، که دیدن باشد، که دست ها باشد، که اخم ها و دعوا باشد، که قدم زدن های آرام و بی صدا باشد که بنشینی و حافظ بخوانم، قرار بود اما روزی می آید که نقطه می گذاری و می گذارم و بر میگردیم ابتدای خط و عشقی آغاز می شود که سال های وبا ندارد.

راستش بانو، دل می دادم و بی قرارت می شدم، آخر تو را که می بینم یادِ خودم می افتم.

درب را باز می کنم و بلند سلام می دهم اما می بینم کسی نیست که جوابم را بدهد و باقی همکارانش رفته اند، صدایم می کند که بروم به  دفترش و بنشینم بر صندلی میهمان و وقتی شروع به خندیدن و با هیجان صحبت کردن می کنم با اشاره ی چشم و ابرو می فهماندم که دوربین مدار بسته بالای سرش دارد ما را نگاه می کند، می نشینم آرام و بی صدا به موهایش خیره می شوم و او به مانیتور نگاه می کند و پشت هم تایپ می کند و بعد اَخمِ پشت هم و پی در پی! راستش را بخواهید آخرین باری که کنارش نشستم نه میز کاری بین مان بود و نه فاصله ای این چنین و نه چشم سومی؛ او آن سمت مبل نشسته بود و سرم را روی پایش گذاشته بود و نگاهش می کردم و او انگشتانش چفت انگشتانم بود و موبایلش که به اسپیکر متصل بود داشت برایمان قطعه ای از نامجو را می خواند اما حالا تلاش می کنم به چشمانش خیره نشوم و هر بار که مرا خطاب قرار می دهد به بهانه ای چشمانم را برگردانم به سمتی که نمی دانم کجاست! می دانید به نظرم وقتی چشم ها عادت کنند به داشتن آدم ها، به داشتن دست ها، به دیدن گونه ها، به حرکت لب ها وقتی صحبت می کند دیگر سخت می شود آن ها را از این عادت برحذر داری تا نکنند، تا نبینند، تا نخواهند، تا نفس نکشند! و عجیب ترین قسمت این ماجرا آن لحظات است که جسم و ذهنت هماهنگ می شوند برای خواستن و داشتن او و تو فقط نقطه ی مقابل این ها مغز -عقل را استفاده نکردم زیرا فکر می کردم که این جا شاید به معنای دانائی برداشت شود- را داری که نمی گذارد عمل کنی و شروع می کنی به صحبت کردن در مورد موضوعات عجیب و غریب که شاید کوچ کند آن همه خواستن از تو…میان تمام این ها بودم، میان خواستن ها و نخواستن ها که صدایم کرد:

-شهاب! تو مدرکت رو از همین سایت جدیده گرفتی؟

+آره…چطور؟

-خوو خیلی مسخره شده! قبلیه بهتر بود! این خیلی عنِ؛ الان نمی تونم چ جوری باید درخواست بدم، بیا این ور ببین می تونی…

راستش می توانستم و می دانستم باید بر روی کدام آیکون بزند و درخواست بدهد که چگونه مدرک بگیرد و ریز نمرات و بعد ترجمه اما نگفتم، اینجا نه بحث عقل بود و نه دل! موضوع تنهائی من بود که داشت عمق پیدا می کرد، می دانستم می خواهد بعد این ها برود به جائی که خودش هم نمی داند کجاست، جائی غیر اینجایی که حالا هست، برود یک گوشه ی دنیا تنها باشد و به قول خودش شاید ازدواج کند و بعد معلم شود یا پیش خدمت و یا هر کار دیگه ای و زندگی جدیدی بسازد از نو بی هیچ دغدغه ای و غمِ پلاسکو را نخورد، اشک نریزد برای بی خانمان شده های زلزله، درد نکشد برای معدنچیان و آرام و بی هیاهو ادامه دهد به روزگارش!

راستش اولین بار که این ها را گفت، گفتمش:

+ده سال دیگه کجای این دنیایی؟

-نمی دونم…هرجا ممکنه! ولی تو پیشم میای؟…

چرا دروغ بگویم می خواستم همان جا تنگ در آغوشش بگیرم و بگویمش نرو اما نگفتم! شاید به این خاطر بود که می دانستم که اگر تصمیمی بگیرد انجامش می دهد! او که برود از این که هستم تنها تر می شوم، می دانید این که با قاطعیت می گویم تنها تر میشوم از آن جهت است که آدم همیشه باید کسی را داشته باشد که وقت و بی وقت حتی بعد از چند هفته بی خبری با او تماس بگیرید و تمام غم و غصه هایش را به او بگوید، این که محیط کارش چگونه است، این که پول ندارد، این که دلش سفر می خواهد، این که چقدر عجیب شده است دنیا و هزار موضوع دیگر که اگر او برود فکر می کنم دیگر کسی نخواهد بود که بخواهم این ها را به او بگویم جز این که سالها بعد دوباره بیابمش یه گوشه ی دنیا…

اما اعتراف می کنم از نبودش می ترسم!

پی نوشت:

1. جایی خواندم که درد ها حاصل خوشی هائی هستند که در زمان و مکان درست نصیب مان نشده اند اما امتداد روزآنه ی آن تنها فرق بین بودن و نبودن است.
2. دل است دیگر یک وقت می شود خودت تهران هستی اما او  دلِ توست دارد به یارش در کامپو دئی میراکولی خیره نگاه می کند!

من قطعاً آن را خواهم خرید حتی اگر میان آن همه فعل و انفعال فیزیکی و شیمیایی که قرار است در آن دستگاه ناشناخته رُخ می دهد، نفس م بند بیآید، قلب دیگر نتپد، مردمک چشمانم تنگ شود و بدنم سرد! آن را می خرم و با اشتیاق کلید پاورش را می فشارم و بدون شک بر میگردم به چهارشنبه بیست و دوم اردیبهشت همین سالی که می گذرد.

درب را که باز می کنم می بینم ش، با تاپ نارنجی و یک دامن زیبای آبی قدم می زند و با تلفن صحبت می کند، چشمکی می زند و  به اتاق خواب می رود و چند لحظه بعد که بر می گردد آرام در آغوشش می گیرم و با ایما و اشاره می گویمش که خوبی، چه می کنی و او چشمانش را می دزد آن قدر که این بار دوباره تنگ در آغوشش می گیرم و می بویمش حریصانه و بی مهابا  آن قدر که لحن گفتارش تغییر می کند و کلمات را پشت هم می چیند تا تماس تلفنی اش پایان یابد و به آن طرف می گوید که فردا با او تماس می گیرد و در مورد سفر کوتاه آخر هفته به جنگل ابر بیشتر برای اش توضیح می دهد که خودش هم اولین بار است به آنجا می رود، که گروه خوبی هستند، که هزینه اش هم زیاد نیست که خوش می گذرد و خداحافظی می کند؛

– خیلی دیوونه ای!؟ نمی بینی با تلفن صحبت می کنم؟

تلفن را می گیرم و روی میز می گذارم و می گویمش:

+چشاتو ببند؟!

می بندد و بعد بوسه باران می کنمش! می خندد و می گوید

-شهاب! تو خیلی دیوونه ای!خیلی…

دستانم را می گیرد و می نشاندم روی کاناپه ی قهوه ای کنار تلویزیون و به آشپزخانه می رود و با دو لیوان چای بر میگردد و زیر لب غرولند می کند که همیشه توو این خونه چای کهنه است، و مثل تو نیستم که همیشه چای تازه داشته باشم و من نگاهش می کنم و لذت می برم از حجم عجیب جاودانگی اش، از بی حد و مرز بودن زیبائی اش، از دریای موهایش و زمین حاصل خیز دست های کوچکش که باران بوسه هایم بر آن می بارد که سرم را میان دست هایش می گیرد و می گوید:

-قرار بود سیگار نکشی؟ قرار نبود؟ خوو حداقل از این بهمن کوچیک دل بکن، بوش خیلی می مونه!

و تنها دقایقی بعد تهران اردیبهشتی تر از همیشه و هر سالی می شود که در تاریخ خود داشته و آن خانه ی انتهای 12 متری آزادگان قسمتی از تمام رویاهای مردان عاشق…

من آن دستگاه را می خرم و بر میگردم به ساعت 7 عصر همان روز و هزاران بار همان را زندگی می کنم…هزاران بار.

1. عکس هدیه یکی از دوستان خوبم است.
2. مهربون باشیم.