یکشنبه ست. چند روز قبل‌تر با دوست دیگری تماس گرفته‌ام تا ببینمش. قرار میشود که وقتی بگذارم و تماس بگیرم. فرصتی نمیشود و بار دیگر امروز صبح، با هم صحبت میکنیم. میگوید امروز وقتش آزاد است و اگر طرفهای ونک آمدم با گوشی‌اش تماس بگیرم. یک ساعت بعدتر ونک هستم. کارهایم را انجام میدهم و به گوشی‌اش زنگ میزنم. بر نمیدارد…! در فاصله چهل دقیقه بعد، خودم را هرطوری هست همان حوالی سرگرم میکنم و چندین بار  تماس میگیرم. همچنان خبری نیست! برمیگردم و شب، توی مسنجر گیرش می‌اندازم. میگوید که مشکل روحی برای یکی از دوستانش پیش آمده بود و باید با او صحبت میکرده و نمیتوانسته جواب من را بدهد. بعد هم رفته خانه‌ی خواهرش!

یکی از دوستان که اتفاقاً رابطه‎ی فامیلی‎مان باعث دوستی‌مان شده، زنگ زد و گفت که سه‎شنبه سر کارش نمیرود و بنابراین برای سه‌شنبه عصری برنامه‌ای نگذارم. ما هم میگیم چشم!

دوشنبه است. دو روز قبل‌تر با یکی از سه نفری از دوستان جدیدی که در راه برگشت به ایران با هم آشنا شده‌ایم، قرار گذاشته ام که اگر تهران بود برای امروز ساعت 4 برویم سینما. گفته خبر میدهد. تا ساعت 11 که خبری نیست. SMS میدهم که من هستم و خودت و فلانی نمیآید؛ نیم ساعت بعد، میگوید که ببخشید نمیتوانم بیایم! یکی دیگر هم که برای بار دوم دعوتم را رد کرد چون هردوبار وقت دندانپزشکی داشته، سومی هم که اصلاً تماس نگرفت که شماره‌ای، فیس‎بوکی چیزی از خودش داشته باشیم!

سه‌شنبه بعدازظهر است و کم و بیش درگیر جمع کردن وسایلم هستم. فردا صبح برمیگردم. در عین حال گوشم به تلفنم است که زنگ بخورد و دوست گرام، سه‌شنبه‌ام را که خالی گذاشته‌م را برایم پر کند. هیچ خبری نمیشود. من هم اصلاً به روی خودم نمیارم! خودم برنامه ام رو با پر کردن چمدان‌هایم پر میکنم!

یادش بخیر یه موقعی سینما بلوار، کارتون لاکی لوک رو آورده بود رفتیم تماشا! الان کارتون مخصوص نوزادان هم بسازن، تو سینماهای تهران نمیارن، احتمالاً به دلیل اینکه ماتحت نوزادان، لخت بوده و خلاف شرع میباشد! Toy Story 3 که جای خود دارد!

از دیروز صبح (پنجشنبه) اینترنت خونه قطعه.الان هم تو تعطیلات کوفتی تابستان هستیم و اینا عین خیالشون نیست. به هرکی هم زنگ میزنم کسی برنمیداره. فردا و پس فردا هم قطعاً برنخواهند داشت و من باید بیام از صبح بشینم تو دانشگاه که اینجا به اینترنت وصل بشم.

صد رحمت به ساپورت ISP های خودمون. حداقل میخوان بپیچونن، جواب میدن و بعد میپبچونن! نه مثل اینها که اصلاً ککشون هم نگزه.

چند روز پیش هم میخواستم دوربینم رو ببرم لکه گیری، زنگ زدم گفت برو دوم آگوست بیا!

از فردای اون روز تا الان دوچرخه م رو به جاده میندازم تا به مرکز شهر برم و برگردم. هوای فوق‌العاده، نسیم خنکی که تو صورتت میزنه، طبیعت بی‌نظیر و سبزی که یک لحظه نمی‌ذاره چشم ازش برداری و به چیز دیگه‌ای فکر کنی،… و البته رانندگی مطمئن آدم‌ها تو شهر که بهت اجازه میده بدون نگرانی از بی‌احتیاطی راننده‌ها، با دوچرخه از خیابون رد بشی (البته اگر خودت قوانین رو رعایت کنی). اینها چیزهاییه که این روزهای زندگی منو تشکیل میدن. رو اون قسمت طبیعت سبزش خیلی تاکید میکنم، چون تا اینجا جاده‌های جنگلی‌ای رو پشت سر گذاشته‌م که در بدترین توصیف، زیباتر از بهترین جاده‌های شمال ایران هستند. به هر کدوم که میرسم یاد والپیپرهای ویندوز می‌افتم که بهترین‌های طبیعت رو شکار کرده‌اند! این احساس رو به آدم میده که تو واقعیت زندگی نمیکنی و کل اینها یه جور رویاست. از اونهایی که آخرش بیدار میشی و با سرخوردگی به زندگی کسالت‌باری که داشتی ادامه میدی… از اونهایی که دوست نداری هیچوقت تموم شن…

اینا برای شب سی امه. فرداش که اول می باشه، به May Day معروفه. تو ویکی‌پدیا که بیشتر به روالی که جشن تو آلمان، فنلاند و سوئد برگزار میشه اشاره کرده. حالا من امشب حالش رو داشته باشم میرم ببینم سوئدیها چه میکنند و فردا مینویسم.

اما جدای از بحث تکنیکی قضیه، این شرکت کردن دخترا تو مسابقات ورزشی به این صورت، ناخوداگاه آدم رو یاد وضعیت خودمون تو ایران میندازه و مشکلاتی که سر راه جماعت فیمیل وجود داره. نمیدونم چقدر طول میکشه تا آخوند جماعت رو قانع کنی که دخترا رو که میفرستی مسابقات جهانی اتفاقی برای اسلام نمیافته! یا اصولاً چقدر طول میکشه تا این جماعت رو کلاً از بحث تصمیم گیری در مورد همه‌چیز زندگی ما کنار بشه گذاشت…

فکر کنم خدا هم نمیداند!

برم این اساینمنت کوفتی رو ببینم میشه تموم کرد یا نه. یک ساعت دیگه بیشتر وقت ندارم…

یه دو سه هفته پیش که رفته بودیم خارج از شهر، اونطرف مدار قطبی و سرمای 22- رو به همراه مقادیر نفسگیر “باد” نوش جان فرمودیم،‌ تازه متوجه شدم که منهای 20 و منهای 30 و اینا چه معنی‌ای دارند! یعنی با هیچ بوت و کاپشنی نمیشد بیشتر از یک ربع بیرون وایستاد! بعد هم که افتادیم دنبال رستوران واسه ناهار، جا پیدا نمیکردیم از بس که جمعیت چپیده بودند تو رستوران‌ها! البته آخرش یه رستوران پیدا کردیم با یه تیم ایرانی که کلی باعت تعجب من و دوستم شد. چرا که اصلا انتظار نداشتیم اینطرف مدار قطبی،‌اینهمه ایرونی پیدا بشه. ولی خب! پیدا شد!!