එයාට ගුරුවරියක් විදියට පළවෙනි පත්වීම ලැබුනේ අම්පාර පැත්තෙ මහඔය කියන පලාතට ඒක, හරිම දුෂ්කර පලාතක්. දවසක් මේගොල්ලෝ මළගෙදරක ගිහින් තියනවා, නැතිවෙලා තියන්නේ ඉස්කෝලේ ළමයේක් ගේ අම්මා, රස්සාව විදියට කරලා තියන්නේ කුළීවැඩ, පවුලේ ඉන්නවා මේ ළමයාට වඩා වැඩිමල් අක්කා කෙනෙකුයි බාල නංගි කෙනෙකුයි මල්ලි කෙනෙකුයි. තාත්තා මේ අය දාලා ගිහිලා. අම්මාගේ මරණය තියලා තියන්නේ මැට් ගහලා පොල් අතු, ඉටි රෙදි වලින් හෙවිලි කරපු ගෙදර ඉස්තොප්පුවේ. ඇතුලට ගන්න බැහැ, දොර පටු නිසා. ඉතින් හිතාගන්න පුලුවන්නේ ඒ පලාතේ තරම.

 දවසක් මේ අය ඉස්කොලේ ළමයි අරගෙන චාරිකාවක් ගිහිල්ලා තියනවා. යන්න කලින් චාරිකාවේ යන ගුරුවර ගුරුවරියන්ගේ ජංගම දුරකතන අංක ළමයින්ගේ දේමාපියන්ට දීලා තියන්නේ චාරිකාව අතරතුර ළමයින්ට කතා කරලා විස්තර දැන් ගන්න. ඉතින් මේ අය චාරිකාව ගිහින් කරදරයක් නැතිව ඇවිල්ලා තියනවා. ළමයින්ගේ අම්මලා තාත්තලාත් කතාකරලා ළමයින්ගේ විස්තර හොයලා බලලා තියනවා. ඒත් චාරිකාව ගිහින් ආවට පස්සෙ මෙයාට “miss calls” එන්න පටන් අරගෙන තියනවා දිගටම එකම number ඒකකින්. පස්සේ මේක ඒ number ඒකෙන්ම “calls” එන්නත් පටන් අරගෙන, හැබැයි කවුරුවත් කතා කරන්නේ නෑ. “call” එක විතරයි. ඉස්කොලේ චාරිකාව ගිහින් ආවට පස්සේ වුන දෙයක් නිසා ඇතිවුන සැකයටම මෙයා මේ අංකය ළමයෙකුට පෙන්නලා අහලා තියනවා කාගේද කියලා. මේ ළමයා එක පාරටමකියලා තියනවා මේක අසවල් කෙනාගේ අයියාගේ කියලා. පස්සේ වසර භාර ගුරුතුමාගේ මැදිහත් වීම මත ළමයයි භාරකාරයෝයි ඉස්කෝලට ගෙන්වලා තියනවා. ඇවිත් තියන්නේ සිවිල් ආරක්ෂක බළකායේ සාමාජිකයෙක් වෙන එයාගේ අයියා, අම්මා තාත්තා දෙන්නාම නැති නිසා. අයියා කියන විදියට මෙයා ගෙදර ටෙලිෆොන් එක ඉස්කොලේට ගේනවා. වැඩිපුර දවස ගත කරන්නේ තමන්ට වඩා වයසින් වැඩි අයත් එක්ක. ගෙදර ළග තියන බයිසිකල් වැඩපොලේ අයත් එක්ක එකතු වෙලා තමයි ටීචර්ට කොල්ස් දීලා තියන්නේ. අන්තිමය ළමයා ට දඩුවම කරලා තියන්නේ අයියා, බේරගෙන තියන්නේ ගුරුවරු. අය්යා තමුන්ගේ මල්ලී වෙනුවෙන් කාගෙනුත් සමාව අරගෙන.

ඒ සිදුවීම එහෙම ඉවර වෙලා ටික කලක් ගියා. ආයෙමත් පැමිණිල්ලක් ආවා ඒයාට කවුද SMS එවනවා, ” මගේ ටීචර් ට ගුඩ් මොර්නින්” කියල්ලා. මම හිතුවේ මේත් කලින් කෙනාම වෙන්න ඇති කියල්ලා. මම ගත්තා කෝල් එකක්. මේ වෙන කෙනෙක්, ඉස්කොලේ ඇවිත් ඉවර වෙලා උසස් පෙළ විභාගේ පටන් ගන්න කල් ගෙදර ඉන්න ළමයෙක්. මගෙන් අහනවා මම කවුද කියලා. මම කිවුවා මම කවුද කියලා. ඊට පස්සේ කියනවා ඒයා හැම ටීචර් කෙනෙක්ටම SMS කරනවා කියලා. මම කිවුවා SMS යවන වෙන ටීචර් කෙනෙක්ගේ නමක් කියන්න කියලා. හැම ටීචර් කෙනෙක්ටම යවනවා කියනවා මිසක් නමක් කියන්නේ නෑ. මම ඇහුවා ඇයි එහෙම SMS කරන්නේ කියලා. දැන් මිනිහාට කතා කරන වචන පැටලෙනවා, වෙලාවකට මට අයියේ කියලා කතා කරලා ටික වෙලාවකට පස්සේ සර් කියලා කියනවා. කතා කරලා වැඩක් නැහැනේ, මට පුලුවන් විදියට තේරුම් කරලා දුන්නා කරන දේ තියන බරපතල කම. අන්තිමට මිනිහා මට කියනවා ඒක වැරදි විදියට තේරුම් ගන්න එපාය කියලා.

අනේ මන්දා දැන් කාලේ ඉස්කෝලේ යන උන්ට හිතෙන දේවල් මොන වගේ ද කියලා. තමුන් ඉන්න වටපිටාව, අම්ම, තාත්තා, සහෝදර, සහෝදරයෝ තමුන්ට උගන්වන්න වෙන මහන්සිය ගැනවත් හිතලා ඉගනගන්නවා ඕන කියලා හිතෙන්නේ නැති හැටි.

මෙන්න මේ වෙලාවට තමයි හිතෙන්නේ අපේ කාළගුණ විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉන්න වගකිව යුතු අය කාළගුණ අනාවැකි කියන්නේ ඒ අයගේ ඔෆිස් එකේ ජනේලෙන් බලලාද කියලා හිතේන්නේ… හරි ලේසියි නේ… රට පුරාම ඒ අයගේ ඔෆීසි තියනවා… ඒ වගේ ජනේල තියනවා… ඒ එකකින් වට පිට බැලුවා ( හා හා හරි හාවා වගේ) කළුවර නම් වැහි වලාකුළු පිරිලා නම් “” කියලා කිවුවා… ගොඩාක්ම වැහි වලාකුළු පිරිලා නම් “ගිගුරුම් සහිත වැසි” කියලා කිවුවා. බලන කොට හොඳට අව්ව පායලා තියනවා නම් ” පැහැබර කාලගුණයක්” කියලා කිවුවා හරිම ලේසියි… ඉතින් අපිත් උදේ පාන්දර අහන “කාලගුණ අනාවැකිය “ට ගැලපෙන විදියට වැඩට යනවා, වහිනවා කිව්වොත් කුඩේකුත් අරගෙන. ඉතින් ඊටපස්සේ වෙන දේ ගැන කියන්න ඕන නෑ නේ… වහින්නෙ නෑ කිවුවොත් වහිනවා පාරවල් යට වෙන්න… ගෙදර එන්නේ දියබරියෝ වගේ තෙමිලා… වහිනවා කිවුවොත් පායනවා හොඳම එකෙන්… නිකන්වත් බස් එකක එන්න බැරිවෙලාවට තව කුඩේකුත් උස්ස ගෙන, ඉහින් කනින් දාඩිය පෙරාගෙන, ඇවිත් බලද්දි අරන් ගිය කුඩේ බස් එකේ අමතක වෙලා තමයි බැහැලා තියන්නේ.  අන්න ඒ වෙලාවට තමයි කාළගුණේලාගේ හත්මුතු පරම්පරාවම මතක් වෙන්නේ… ඒ මිනිස්සුන්ට ගානක් වත් නෑ… එහේ මිනිස්සු කඩාගෙන වැටුනු ගස්වලට ගෙවල් වලට යටවෙලා මැරිලා… මුහුදු ගිහින් අතුරුදහන් වෙලා… මෙහෙන් අපි තෙමිලා හෙම්බිරිස්සාව හැදිලා… අඩුම  ගානේ මේ කාළගුණේලා හරියට වගකීම් සහගත ප්‍රකාශයක් වත් කලේ නෑ නේ මෙච්චර දෙයක් වෙලත්… මම අහලා තියන විදියට නම් වෙන රටවල් වල වහිනවා කිවුවොත් වහිනවාමලු… ඒ විතරක් නෙවි ඒ අය වහින වෙලාවත් හරියටම කියනවාලු…. ඒ අය මුලු දවසම ප්ලැන් කරනවාලු කාළගුණ අනාවැකිය අහලා.  ඒකට අපේ රටේ නේ… අපරාදේ අහිංසක මිනිස්සුන්ගේ වටිනා කියන ජීවිත… ඇයි ඒ අයගෙන් යැපෙන අය, වන්දි විදියට ලැබෙන (අයෙකු මියගිය විට පමණක් යැපෙන්නන්ට ලැබෙන ) රුපියල් පහලොස් දහසකට දරු පවුලක් නඩත්තු කරන්න පුලුවන් දවස් කියද ?.

මේ වෙලාවේ වාඩියේ කොලුවට මතක් වුනා දවසක් ඒකට  උගන්වපු ගුරුතුමෙක් කියපු කතාවක්. මේ ගුරුතුමාට හිටියා යාළුවෙක් හැබැයි මිනිහා සුද්දෙක් ඉන්නේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ දෙන්නාම ඒකම විශ්ව විද්‍යාලේ (ලංකවේ) උගන්වනවා. සුද්දාත් අවුරුද්දකට දෙකකට සැරයක් ලංකාවට එන නිසා මිනිහට මෙහේ හැටි ටිකක් හුරු වෙලා ඉදලා තියන්නේ. දවසක් මිනිහා කියනවාලු “උඹලාගේ රටේ ජිවත් වෙන එක මාර ඉන්ටරෙස්ටින්ග් බං , මාර හැපනින්…” ඉතින් අපේ එක්කෙනත් අහලා ඇයි එහෙම කියන්නේ කියලා…  එතකොට සුද්දා කියනවාලු ” දැන් බලපං… වෙදර් රිපොට් එකට කියනවා වහින්නේ නෑ කියලා හැබැයි වහිනවා… උදේට මිනිස්සු කොච්චියේ වැඩට එනවා… වැඩ ඇරලා හවසට ආපහු ඒ අය ස්ටේෂ්න් එකට යනවා… එතකොටයි දන්නේ උදේ වැඩකරපු කොච්චි හවස ස්ට්‍රයික් කියලා…හිටපු ගමන් ලයිට් කපනවා… කලින් කියන්නේ නෑ… නියමයි… කලින් කියන්න බෑ දැන් මොනවා වෙයිද කියල්ල අද කියන්න බෑ හෙට මොනවා වේද කියලා…  ෂික් අපේ රටේ මෙහෙම නෑ නේ… හරිම ඒකාකාරි වහිනවා කිවුවොත් වෙලාවට වහිනවා… ස්ට්‍රයික් … පවර් කට් …. ඇත්තෙම නෑ… හැමදාම කොච්චියේ යන්න පුලුවන් ඉදලා හිටලවත් කලුවරේ ඉන්න ලැබෙන්නේ නෑ… ” අපේ කෙනාට මේ කතාවට හොදටම තරහ ගිහින්… ඒත් සුද්දා යාළුවා සහතික වුනාලු ඒක නොන්ඩියට කියපු කතාවක් නෙවි ඇත්තටම මිනිහට එහෙම හිතිලා කියපු දෙයක් කියලා…

ඒ අතින් බලන කොට නම් මේ රට වගේ තවත් රටක් මේ ලෝකේ තියා මේ සක්වලේ වත් නැතුව ඇති.. ඒ කොහොම වුනත් වාඩියේ ළමයා නම් ඒකගේ රටට ආදරේ කොලුවෙක්… අනිත් උන් කරන කියන දේවල් පෙනෙද්දි ඇහෙද්දි ඒකට උගේ රටට යන කලදවස ගැන ඇතිවෙන්නේ පුදුම කලකිරිමක් වගේම දුකක්…මොනවා කරන්නද ඌත් මේ රටේ ඉන්න තවත් එකෙක් විතරක් නේ.

ඊලඟට ආවේ  “එඩ්නා” චොක්ලට් වල ස්ටිකර් එකතු කරන සෙල්ලම… ඒකටනම් ඉතින් තෑගි ලැබුනා නේ… ඒත් ඉතින් තෑග්ගට අදාල ස්ටිකර් සෙට් එකම හොයා ගන්න ඒක තමයි අපේ අයට කේස් එක වුනේ… සමහර උන් දුර පලාත්වල ගිහිල්ලා තිබුනා ස්ටිකර් හොයාගෙන. සමහර අය හොද ගණනක් හොයා ගත්තා එහෙම හොයා ගනිපු ස්ටිකර් ඒවා ඒකතු කරපු අයට විකුණලා.අපේ අය සමහර කඩවල් වල ට නම් දාලා තිබුනා….179 කඩේ… 190 කඩේ… මේවා මේ කඩවල වල නොම්මර එහෙම නෙවි… ඒ කඩවල් වල තියන ස්ටිකර්ස්  වල නොම්මර… අපේ අය දන්නවා ඒ කඩවල් වලින් චොක්ලට්  ගත්තොත් ලැබෙන්නේ ඒ ස්ටිකර් කියල්ලා. ඒක නිසා ඒ කඩවල් වලට දාලා තියන්නේ ඒ ස්ටිකර් නොම්මර.

අනේ එහෙමත් කාලයක්… දැන් ඒවා ගැන මතක් කරන්නේත් හරිම ආසාවකින්….

ආරම්භක පියවර ලෙස මැතිවරණයට පෙරසිටම තමාගේ නමේ කොටසක් ද යොදා “පදනම්ක්” සාදා ගත යුතු බවත් ඒකී පදනම මගින් විවිධ සමාජ සත්කාර කර ඒ සදහා වියදම් වු මුදලට වඩා මුදලක් වියදම් කර කරන ලද දේ සදහා ප්‍රචාරණයක් ලබාදීම අනිවාර්යය බව ප්‍රකාශ කලෙමි.

එමෙන්ම මැතිවරණ වේදිකාවේ පොරොන්දු ලබාදීම දැන් ඒතරම් සිදු නොවන්නක් බවත් පොරොන්දු ලබාදිය යුතුම නම් ලබාදිය යුත්තේ නිවාස, රැකියා, අධ්‍යාපනය වැනි කාරණා පදනම් කරගෙන බවත් ප්‍රකාශ කලෙමි.

“ත්‍රස්තවාදය” නැමති වචනයට මැතිවරණ වේදිකාවේ සුවිශේෂ කාර්යභාරයක් ඉටුකල හැකිබව මා ප්‍රකාශ කල අතර එකී වචනය තවත් ඕනෑම වචනයක් සමග යෙදීමෙන් අමුතුම ආකාරයේ හැගිමක් පහල වන බවත් ඒමගින් අතිසාර්ථක ප්‍රතිඵල නෙලාගත හැකිබවත් උදාහරණ සහිතව ප්‍රකාශ කලේ ඔවුන්ගේ උණුසුම් ප්‍රතිචාර මැදය.

“බෙන්ගාසී” පන්නයේ කැරළි ගැන නිරතුරුවම කැගැසිය යුතු බවත්, අධිරාජ්‍ය වාදී කුමන්ත්‍රන  හා බලවේග ගැනද කතා කලයුතු අතර ඒ සදහා කෙසේ හෝ ප්‍රතිවිරුද්ධ පක්ෂ වල අපේක්ෂකයන් ඇදා ගැනීම කල යුතුය (මෙහිදි “බෙන්ගාසී” පන්නයේ කැරළි යනු මොනවා දැයි පැහැදිලි කර දීමට මට සිදුවිය )

මැතිවරණ ක්‍රියාවලිය පුරාම අවි ආයුධ භාවිතය අනිවාර්ය බව ඔවුනට පැහැදිලි කරදීමට මට විශාල වෙහෙසක් ගැනීමට සිදුවිය. දේශප්‍රේමීත්වය ඉහ වහා ගොස්තිබිය යුතුය. ඒය ක්‍රියාවෙන් මෙන්ම කතාවෙන්ද පෙන්විය යුතුය.මේ ආකාරයෙන් මාගේ උපදේශන සේවාව පවත්වාගෙන යන අතරතුර  එය අප පියාණනන් හට ශ්‍රවණය වී මට නිස්කාරනයේ බැනවදින්නට විය. ඔහුගේ අදහස වන්නේ රෑ දෙගොඩ හරි යේ එන මා නිදාගෙන ස්වල්ප වේලාවකින් හීනෙන් දොඩවන බවත් මා නිසා අන් අයටද නිදා ගැනීමට නොහැකි බවත්ය. මාහට නිස්කාරනේ නැගෙන අවලාද හා දෝෂාරෝපණ අසාසිටීමට නොහැකි වු පිටසක්වල ඇත්තන් පිටත්වී ගියේ නැවත එන බවත් ලබාදුන් උපදෙස් පිලිපදින බවත් පවසමිනි.

නමුත් ඔවුන් අද වනතුරුත් නැවත පැමිණියේ නැත. දේශපාලුවන්ගේ හැටි ඔහොමය… උන් පිටසක්වලද, මෙම සක්වලේද කියා වෙනසක් නැත. කියන්නෙම බොරුය…හරිගිය පසු මුල අමතක කරන්නෝය… තුච්චය…නින්දිතය…අසමජ්ජාතියෝය.

“බබාලා නිදිද ? …. දැන් ගොඩක් වෙලා වෙනවද…
බැරිද කතා කරලා තියා ගන්න, තාත්ති එනවා කියලා…
ඔව් ඔව් මම මේ කිට්ටුව ඉන්නේ ගෙදරට මොනවත් ගෙන්න ඕනිද ?
දෙන්නව පොඩ්ඩක් තියාගන්න බලන්න… දවස් දෙකකින්  කතා කරන්න බැරි වුනා….”

උදේ ට ගෙදරින් පිටවෙද්දිත් ආපහු හවසට ගෙදර යන කොටත් පොඩි දරුවන් නිදි… සති අන්තේ දීවත් මේ හුඟ දෙනෙක් ට ගෙදර ඉන්න විදියක් නෑ… ගෙදර වැඩ, එහෙමත් නැත්නම් තවත් විවිධාකාර වැඩ.දෙමාපියන්ට තමන්ගේ දරුවන්ව සුරතල් කරන්න ඒ අයගේ උවමනා එපා කම් සොයා බලන්න වෙලාවක් නෑ, ඔවුන්ට ආදරෙන් කතා කරන්න වෙලාවක් නෑ, පුදුම විදියට අවිවේකී වුන ජීවන රටාවක තමයි ජීවත් වෙන්නේ…අම්මා තාත්තා දෙන්නාම වැඩට යනවා නම් ගොඩක් වෙලාවට පොඩි උන්ට දවල් දවස ගෙවන්න වෙන්නේ “දිවා සුරැකුම්” මධ්‍යස්ථානයක. පාසල් යන්න වයසක නම් උදේ වරුව පාසලේත් සවස් වරුව අමතර පන්තිවල. ඉතින් දරුවන්ට කොහෙන් ද අම්මා තාත්තා එක්ක ඉන්න වෙලාවක්, දෙමාපියන්ට කොහෙන්ද ළමයි එක්ක ඉන්න වෙලාවක්.

යන්තම් තේරෙන වයස එන කොටම මේ පොඩි වුන් තමුන්ට ගෙදරින් ලැබුනේ නැති ආදරය කරුණාව වෙන විදියකට හොයාගන්න පෙලඹෙන එක අහන්න දෙයක්  නෙවේයි. ඊට පස්සේ ඒ ළමයි ජීවත් වෙන්නේ අමුතුම ලෝකෙක… ඒක කවදාවත් නොදැකපු අත්විදපු නැති ඒ වගේම සීමා මායිම් නොදන්න අමුතුම ලෝකයක්… ඒහෙම ඇවිදගෙන යද්දී පාර වැරදිලා අතරමං වුන ළමයින් අපිට නොයෙක් වෙලාවට දකින්න ලැබෙනවා… හැබැයි ඒ හුඟ දෙනෙක්ගේ අම්මා තාත්තලාට ගොඩක් සල්ලි තියනවා.

මචං උඹේ අර වැඩේට කීයක් විතර වියදම් උනා ද?
මොන වැඩේ ද බං…. ආ….හ්… පිස්සු හැදේයි කිව්ව ලු…
අප්පට හුඩු… කවද්ද තියන්නේ… දැම්ම නිවාඩුවක් දාන්න…
තවම දවසක් නම් නෑ… ඊලඟ අවුරුද්දේ සැප්තැම්බර් වලින් පස්සේ ගන්න බැලුවේ…
එල කිරි… උඹට තව කල් තියනවා… ඉස්සර වෙලා දවසක් බලාපං
මචං සිරාවටම මම නම් ගියපු ගණන  මෙන්න මෙච්චරයි කියලා කියන්න් දන්නේ නෑ…
ඇයි ඒ… උඹ සල්ලි වියදම් කරේ ඒවා ගැන බලන්නේ නැතුවද…
බලන්නේ නැතුව නෙවේ බං … බැලුවා කියලා වැඩක් නෑ… කොහොමටත්  ඒ වියදම් කරන්න වෙනවනේ…
අන්තිමේදි නිකන් බොරුවට පිස්සු හදාගන්නේ මොකටද නේ…
සිරාවට…

දැන් උඹට දැනගන්න ඕන ගමේ කරපු එක ගැනද කොළඹ තියපු එක ගැනද…
ගමේ… ගමේ… මට කොළඹ කරන්න තරම් සල්ලි නෑ…
විත් ලිකර් ද විත් අවුට් ලිකර් ද…
විත් අවුට් ලිකර් කියපන්… මම බොන්නෙ නෑ නේ… එක නිසා මගේ එකට දෙන්නේත්  නෑ…
පිස්සු වැඩක් බං… දෙන්න එපා… ඕක උඹ ලාබ ප්‍රයෝජන බලාගෙන කරන වැඩක් නේවෙයි නේ…
එන කෙනා කාලා බීලා හිතේ සතුටට දෙනවනම් දෙයක් දෙයි..
බොන්න දුන්නා කියලා උඹට ලැබෙන ගානේ වෙනසක් වෙන්නේ නෑ..
අනිත් එක මචං කියන්න ඕනම අයට විතරක් කියපන්…
දැන් කාලේ මිනිස්සු ඔය වගේ දේවල් වලට කතා නොකරනව නම් තමයි වඩාත් කැමති…

ගමේ නේ ගන්නවා කිව්වේ… කියපන් මම සෙට් කර ගතු උන් ටිකම සෙට් කරල දෙන්නම්…
ජුවෙලරීස් වලට තමා උඹට සැර ගානක් යට කරන්න වෙන්නේ…
දැන් පවුමක්ම වෙනවා 53ක් උඹට වැඩ කුලිය යත්  එක්ක සෙට් වෙයි 57ක් වත්…
ඒක නිසා හොදම වැඩේ දැන්ම ඇඩ්වාන්ස් එකක් දීලා හදන්න කියපන්…
මාලෙටයි මුද්දටයි අඩුම පවුම් 4ක් වත් යයි…
හපොයි…
කලින්ම සාරි 02 ක ගනින් මොකද උඹට අනිත් ඒවා ඔක්කොම මැච් කරන්න වෙන්නේ ඒවගේ පාටත් එක්ක…
ඒකට උඹට අඩුම ගානේ 30ක් වත් යයි…
ඇල්බම් එකටත් 50ක් 60ක් යයි… අඩුම ගාන ආ…
වීඩියෝ කරොත් තවත් 30ක් 40ක් ඇඩ් වේයි…
නැ… නැ ඕන නෑ.. හොටෙල් එකකද ගන්නේ… එහේම නම් කියපන් මම ගත්තු තැන ෂේප්…
1000ට තියන පැකේජ් එක හොදයි…
සෙටි බැක්, ෆ්ලවර් ඩෙකරේෂන්ස් එතකොට මියුසික් …
මෙවටත් වියදම් කරන්න වේයි…
පණ යන වැඩක් නේ බං…
ඒ වට අමතරව උඹට තව වියදම් වලටත් 1ක් විතර යට කරන්න වෙයි…
පොඩි පොඩි දේවල් වලට…
කාඩ් වට… කේක් වලට… දෙන්න එක්ක බෙදාගෙන වියදම් කරන්න…
ගෙදර අයට වගෙම උඹේ පරිවාර පිරිසටත් ඇදුම් හදාගන්න එපාය…

අනේ මන්දා… මේ ලැබෙන පඩියනම් මදි…
ඒක තමයි මම වියදම් ගැන හරියටම නෝට් කර නොගත්තේ…
අනවශ්‍ය වියදම් නම් උනේ නැ…
මම නෙවි මචං කවුරු කරත් අන්තිමේ දි පාඩුවක් මිසක් ලාබයක් නම් නෑ…
එක එහෙමයි කියලා නොකර ඉන්නත් බෑ…
සල්ලි නෑ කියලා කල් දැම්මා කියලා තේරුමකුත් නෑ…
චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ටික හරියට කරපන්…
මොනවා හරි තියනවා නම් කියපන්…අවුලක් නෑ… මමත් උදවු වක් දෙන්නම්…

ඕකේ මචං අපි තිබ්බා… පස්සේ සෙට් වෙමු…
හරි හරි මම ආපහු කතා කරන්නම් කෝ…

ආ…හරි… හරි… ඉල්ලපන්

සිංහ ද ? පොල්ල ද ?

පොල්ල… පොල්ල…

ඔන්න දැම්මා පොල්ල නේ එහෙනං… ඔව් බං ඔව්…

සිංහ…! හරි අපි ගහමු… ගහන්න ?

යකෝ උඹ ඉල්ලුවේ පොල්ල නේ ?

එත කොට අපි ඉල්ලුවේ පොල්ල ද ?

!^&**(!#*( එනව මෙතන මගුලක් කතා කරන්න

පොල්ල ඉල්ලල  සිංහ වැටුනම ගහන්න…

උඹ නං තාමත් ඒදවස් වල වගේමයි…

ඒයි අඩෝ… උඹ අපේ පැත්තේ නේද ?

ඇවිත් අහුලපිය… හිමිහිට ගහන පැත්තට මාරු නොවී…

පලයන් අර පැත්තට… අනේ  #^&*#$)@ එතන අව්වයි නේ…

මට එතනට යන්න බෑ…

මොකක් …පලයන් %)()@(#)@ නොදි….

අව්වේ හිටපු නැති උන්… උඹ ඉස්සර කී දවසක්  අව්වේ හිටියද

ඉස්කොලේ දුන්න ගෙදර වැඩ නොකර

හරි… දාපන්…

ඒයි ඔය ෆොන් එක සාක්කුවේ දාගෙන අහුලපන්…

මල් කඩපන් පස්සේ…

හරි හරි දාපන්…

උඹට මතකනේ තැන… එතනට දාපන්…

අම්මට හුඩු ගැහැව්වා නේද ?

දාපන්… මෙන්න මුන් දුවනවා…

ඔන්න ඔන්න කඩපන්… කඩපන් …

හරි හරි ගහපන්…

හුහ් හූ… හරේ…ඒ…ඒ…

අවුට්… අවුට්… ඒයි අඩෝ…අම්පයාර්…

අවුට් එක දීපන්…

දෙන්න දෙයක් නෑ එක අවුට් තමයි…

හුහ් හූ… හරේ…ඒ…ඒ…

හුහ් හූ… ගැහුවදෝ… හුහ්… හුහ්…

අවුට් නෑ යකෝ… මම ඉරෙන් මෙහා පැත්තේ හිටියේ…

බලපන්… මෙන්න මෙතනදි කැඩුවේ…

අනේ පලයන්… අම්පයාර් අවුට් කියනව… මු නෑ කියනවා…

ඉර ඔතන නෙවෙයි… මෙන්න ඉර…

විකට් කැඩුවේ මෙතනදි…

අඩෝ බලු වැඩ කරන්න එපා ඩෝ…

මම හිතුවේ ඉර මෙතන කියලා…

ඒ.. අවුට් නෑ බං…

අඩෝ එක බෝලෙකටවත් ගහන්න බැරි උනා

මොන *(*($#)**#(@&@*!#*(!@ ක් ද ?…

යකෝ උඹ අවුට්… ඒ කියන්නේ අවුට්…

බලපන්කෝ උඹලගේ පැත්තේ උනුත් කියනව නේ…

එහෙම කරන්න එපා බං…

අවුරුදු ගානකට පස්සේ ක්‍රිකට් ගහන්න සෙට් උනේ…

මොන මඟුලක් ද මේ…

ඒ බං එකක් දාපන් ඔන්න…

හැබැයි එකයි හරිද…

ඔව්… ඔව්… එකයි…

ඊට පස්සේ පලයන්… හරිද…

ඒයි… මේකට ගහපන්…

අඩනවානේ ගෑනී මැරිච්ච මිනිහා වගේ…

හුම්… ගහපන් ඉතින් … අනේ උඹ…

ඉතින් ගහපිය ඇඩිල්ල නවත්වලා…

ඔන්න දානවා… ගහනවා නම් ගහපිය…

ෂයියෝ මොකක්ද බං මේ උනේ…

ඒ පාර පොලු තුනම ගැලවුනා නේද…?

යකෝ… මේ ඉස්කෝලෙ ටීම් එකට ගහපු කොල්ලෙක් නේද…?

හු…හූ… අඩෝ … හු කියන්න එපා… හූ… හුහ්..හ්හූ..

කලින් පාර ගියානම් ඉවරයි නේ …

නම්බු පිටින්… ඇදගෙන නේ නාන්නේ තාමත්…

පලයන්කෝ දැන්වත්…

අඩෝ හූ…හූ…ඔහොමද ගහනේ… හූ..හ්..හුහ්හ්…හූ…

කවුද &*&*^^%@#*()@ හු කියන්නේ…

ඇයි මොකද වෙලා තියන්නේ…

හූ…හ්..

තොට කිවුව නේද හු කියන්න එපා කියලා…

හිටපන් මම …

ඒයි… මේ පිස්සු කෙලින්න එපා…

අත ඇරපන් ඕකව…

යකෝ එපා…එපා ඕයි…

ඕක නවත්තපන්…

එපා… එපා…

ඕයි…ඕයි… ඕක නවත්තනවා…

^&&(*)@)()_(@#(()((_@^&^&@…

*()*(*(@*#(*@@#*&@*#@….

එක නිසාද කොහේද බැංකුවට ගිහින් එන කියලා කිවුවේ.දැන් වෙලාව දවල් දොලහට විතර ඇති.මේ වෙලාව තමයි පාරේ බස් අඩුම වෙලාව, මේ වෙලාවට බස් එකේ බැංකුවට යනව කියන්නේ වැඩක් නෑ… ෂුවර් යනකොට බැංකුව  වහලා ඇති. එක නිසා අම්මා අපිට යන්න කිවුවේ තාත්තගේ බයික් එකෙන්. ඒ කාලේ ඉතින් බයික් එකක් පදින්න ලැබෙනවා කියන්නේ මොනවාද ඉතින් ඕන වැඩක් කරයි, බයික් එකෙන් යන්න කිවුවොත් ඕන තැනක යයි.
අම්මගේ ඕඩර් එකක් නිසා තාත්තත් බයික් එක දුන්නා වැඩි අවුලක් නැතිව… “හිමිහිට පලයන්, සිහි කල්පනාව ඇතිව යනව ” වගේ කතන්දර සීයකින් පස්සේ   ඔන්න දැන් මමයි යාළුවයි යනවා බැංකුවට. මොන හිමින් ගමනක් ද? අපි යනවා හැටට පාගලා… මඟ ඉන්න යට හෝන් ගහනවා හෙඩ් ලයිට් දානවා එක විකාරයයි… කොහොම හරි වැඩිය ඈතට යන්න වුනේ නෑ… ගමේ එකෙක් කිවුව ඉස්සරහ පොලීසියෙන් කියලා,” ඌට පිස්සු ද කොහේද බං මේ දවාලට කන වෙලාව නේ… මේ වෙලාවට කොහේද පොලීසිය පාරේ ඉන්නේ “. කියල කියපු අපි ගත්තා ගානට නවල වංගුව… ඉස්සරහයින් යන්නේ කළුගල් පටවපු ට්‍රැක්ටර් එකක්. හෝන් පාරක් දාල ඉස්සර කරන්න හැදුව විතරයි ඉන්නව නේද පොලිස් බට්ටො දහයක් විතර පාර අයිනේ, වංගුව නිසා එන කොට පෙන්නෙත් නෑ … දැන් මොනව කරන්නද , බයික් එක දැම්මා පාර අයිනේ තිබුන ගෙදරකට… දැන් අපි දෙන්නා ඒ ගෙදර ඉස්තෝපුවේ වාඩි වෙලා ඉන්නේ ඒ ගෙදරට ආපු දෙන්නෙක් වගේ. ඒ දවස් වල බයික් වලින් පොලිසිය ගිහිල්ල කොහේ හරි නවත්වගෙන යන එන වාහන පොඩි වරදකට හරි දඩ කොලයක් කඩන සිරිතක් තිබුනා. එහෙම යන්නේ වටේටම තියන පොලිසිවල ඉන්න එතන ඉන්නේ එපාම කරපු පොලිස්කාරයො සෙට් එක එකතුවෙලා. කතාකරල බේරෙනව බොරු…දඩ ගහනව නැත්නම් උසාවි දානවා…

ඔන්න ටික වෙලාවකින් පොලිස් බයික් එකක් එනවා අපි ඉන්න ගෙදර දිහාවට… ඇවිත් නැවතුනා ගෙදර ගේට්ටුව ලඟ… දැක්කා අපි දෙන්නා ඉස්තොප්පුවේ ඉන්නවා. “කෝ අර බයික් එකෙන් ආපු දෙන්නා… ඒ ආපු විදියටම බයික් එක පැදගෙන එන්න හන්දියට… අපි ඉන්නවා හන්දියේ ” කියලා කියපි… දැන් මොකද කරන්නේ, හිටියා කියලා වැඩක් නෑ… නොගියොත් ෂුවර් මුන් උසාවි දාල ගෙදරට සිතාසිය එවනව. යන්න හිතෙන්නේත් නෑ. ඒත් ටික වෙලාවකින් යන එක හොදයි කියලා ගියා… අපි එනකොට දඩ කොලේ බාගෙට ලියලා. ” ගන්නවා ලයිසන් ඉන්ෂුවරන්ස්… හහ්… අපිට දැක්කම කියන්න පුලුවන් මොකක්ද ලේඩේ කියලා…”  ලියනවා නම් ලියපිය නිකන් පොර ටොක් නොදා කියලා කට ඇරලා කියන්නද? ඔන්න ඔහේ ඕන දෙයක් ලියාගන්න ඇරල අපි හිටියා. දඩේ රුපියල් දෙදාස් ගානක්.දඩේ ගෙවපුවාම තමයි ලයිසන් එක ආපහු දෙන්නේ.  දඩ දෙකක් ගෙදර හිටපු තාත්තාට, එකක් මට. කාලා වරෙන්කෝ… මොනව කරන්නද… ගෙදර ගියාම පැය දෙක තුනක් යනකම් දේසනාව…

පහුවෙනිදා ඉස්කෝලේ ගියානේ විභාගෙට…පන්තියේ හැම එකාම දන්නවා සීන් එක… ගමේ එකෙක් ඇවිත් කියලා එක දෙක කරලා… පොලිසියෙන් බේරෙන්න අපි ගෙවල් වලට රිංගපු හැටි… ලැජ්ජාවේ සන්තොසේ බෑ…

Filed under: ආගිය කතා ]]> http://wadiya.wordpress.com/2011/06/05/%e0%b6%9a%e0%b7%9d-%e0%b6%85%e0%b6%bb-%e0%b6%b6%e0%b6%ba%e0%b7%92%e0%b6%9a%e0%b7%8a-%e0%b6%91%e0%b6%9a%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%8a-%e0%b6%86%e0%b6%b4%e0%b7%94-%e0%b6%af%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%8a/feed/ 8 උපුල් දෙන්නඤං බැටේ http://wadiya.wordpress.com/2011/06/05/%e0%b6%9a%e0%b7%9d-%e0%b6%85%e0%b6%bb-%e0%b6%b6%e0%b6%ba%e0%b7%92%e0%b6%9a%e0%b7%8a-%e0%b6%91%e0%b6%9a%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%8a-%e0%b6%86%e0%b6%b4%e0%b7%94-%e0%b6%af%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%8a/