Dzisiejszy wpis będzie odbiegał pod względem tematycznym od pozostałych postów. Dość często poruszam tematy będące moim chwilowym utrapieniem. Tak będzie i tym razem. Jednak historia, którą zaraz Wam przytoczę dotknęła mnie osobiście, a Charlottee nie mogła zostawić jej bez komentarza.

Do rzeczy.

Studenckie życie rządzi się swoimi prawami. Wracasz do mieszkania o 3 nad ranem, powoli i zgrabnie ściągasz buty by po chwili jednym uderzeniem klucza obudzić wszystkich współlokatorów. Jeszcze chwilę wcześniej na imprezie zostałam odebrana za osobę wrogą i wyrachowaną. Dlaczego? Omijałam szerokim łukiem osoby, w których towarzystwie każda moja komórka ciała wołała „Zgiń, przepadnij!”. Nie należę do osób, które przemilczą wszelaką błahostkę. Być może zahacza to o pewnego rodzaju egozim, ale taka już jestem. Ograniczam kontakt z osobami, które źle wpływają na moje samopoczucie. (więcej w tekście Jak być suką w dobrym stylu) Rzeczywistość bywa zupełnie inna. Pewna dziewczyna zadała mi nagle krótkie, a zarazem treściwe pytanie: „Czy ty szufladkujesz ludzi?” Charlottee szaleńczo podskoczyła z radości, bo lubi być w centum uwagi i zadziornie odpowiedziała, tak.

PRZYPIĄŁEŚ MI ETYKIETĘ 

Jeżeli dotarłeś do kolejnego akapitu jestem skłonna podziękować. Większość czytelników tego wpisu po przeczytaniu odpowiedzi na wspomniane wyżej pytanie, z pewnością postawiła na mnie krzyżyk. Szufladkowanie ludzi, a zarazem ich ocenianie, jest odbierane przez większość społeczeństwa bardzo negatywnie. Powiedzmy sobie szczerze, kto z czystym sumieniem mógłby przyznać, że nigdy tego nie zrobił? Co więcej, jak odebrałeś moją odpowiedź?

Samo określenie „szufladkować” ma wydźwięk negatywny. Natomiast samo przeznaczenie i treść tego słowa jest niczego sobie. Charlotte posługuje się odmienną definicją tego terminu. W drodze wyjaśnienia, nie oceniam ludzi po wyglądzie, ja dobieram ich względem swojego charakteru.

JAK SOBIE POŚCIELISZ, TAK SIĘ WYŚPISZ

Każdy z nas ma wpływ na jakość swojego życia. Nie pojawisz się na umówionym spotkaniu, tracisz szansę na zawarcie nowej znajomości. Każde działanie niesie za sobą określony skutek. Dlaczego też nie przerzucić tego na grunt relacji międzyludzkich? Przyjrzyjcie się swoim znajomym. Cenicie ich za charakter, określone wzorce zachowań, za wspólne spędzanie czasu czy też poczucie, że to właśnie daną osobę możecie obdarzyć zaufaniem. Czasem wystarczy jedna cecha, która powoduje, że pragniemy utrzymywać z tą osobą kontakt. Daje nam coś, czego u innych nie mogliśmy znaleźć. Należy spojrzeć na swoich znajomych z innej perspektywy i zwrócić uwagę na to w jaki sposób nas przypominają. Doznacie szoku.

Jak do tego doszło? Zweryfikowałeś, oceniłeś, sprawdziłeś.

Otworzyłeś pewną szufladę.

NIE MÓJ STANDARD

Oceniasz ludzi na podstawie wyglądu? Płytkie. Każdy stereotyp może znaleźć swoje odniesienie w rzeczywistości. Może, ale nie musi. Zastanowiłeś się czasem do jakiego wzorca Ciebie podporządkowano? To pytanie za każdym razem stawia mnie do pionu i sprawia, że uciekam od wydania opinii na temat nowo spotkanego człowieka. Pewna bliska mi osoba powiedziała kiedyś, że dzięki mojemu podejściu do ludzi, przestała ich dobierać względem siebie opierając się również na cechach wyglądu. Wprowadziła pewne zmiany w swoim zachowaniu. W tym miejscu przejdę do ostaniej kwestii, którą poruszę w tym tekście. Mianowicie, dobierajmy sobie ludzi opierając się nie tylko na cechach charakteru, ale korzyściach jakie mogą nam przynieść. Tak, Charlottee… to zabrzmiało brutalnie. Prawda czasem boli.

CIĄGNIESZ MNIE W DÓŁ, ŻEGNAM

Gdyby wierzyć ludziom sukcesu i wszelkiego rodzaju podręcznikom, powinniśmy otaczać się osobami, które osiągnęły od nas znacznie więcej. Nie zaprzeczę. Uwielbiam obserwować ludzi zmotywowanych, nawet takich, którzy rzucają ciągle pustymi sloganami z poradników dla leniwych. Czasem jednak takie słowa są mi bardzo potrzebne. Zaczęłam zwracać większą uwagę na cechy, które mi imponują i z biegiem czasu nabyłam umiejętność doszukiwania się ich wśród bliskich osób. Owszem, przynoszą mi korzyści, ale te niematerialne. Pchają mnie do przodu, akceptują często niewłaściwe zachowanie i w sposób dojrzały podejmują życiowe decyzje.

Otworzyłam właściwą szufladkę.

Z upływem lat nabieramy doświadczenia i zmieniamy swoje przyzwyczajenia. Sztuką jest rozważnie dobierać sobie znajomych i sprawić by dopłynąć do właściwego celu bez zbędnego balastu.

Dziennikarstwo ukazało mi swoje drugie oblicze. Mimo wszelkich starań by wykonać powierzone nam zadanie… utknęłam przez moment w martwym punkcie. Nim zwróciłam uwagę na to co robię usiadłam w kościele i obserwowałam „nadzieję”. Tak, to była nadzieja.

Zacznijmy od początku.

Ruszając z aparatem do centrum moim celem było ujęcie patriotyzmu w niebanalnej formie. Chodziłam, szukałam. Załapałam się na regionalną imprezę bądź oklepany jarmark, wypełniony zapachem mięsa i wiekiej pajdy chleba. Ku mojemu zaskoczeniu wytropiłam wiele smutnych twarzy. Samotnego mężczyznę karmiącego gołębie czy też kobietę, która uciekając przed słońcem popychała przypadkowych przechodniów. Czy taki był Twój cel? Zakłopotana Charlottee karciła mnie na każdym kroku. Postanowiłam wrócić do mieszkania i przeanalizować zawartość karty pamięci. Z każdą kolejną minutą docierało do mnie, że słońce za oknem w marcu nie idzie w parze z wysoką temperaturą. Biegnąc, a zarazem przeglądając zdjęcia dostrzegłam ludzi opuszczających kościół szybkim krokiem. To jest to! Charlottee skakała z radości.

Podświadomie wiedziałam, że w takim miejscu nie zrobię dobrego ujęcia, nie naruszając czyjejś prywatności.

Stanęłam przy pierwszym napotkanym filarze i wypatrywałam ludzi. Poczułam, że przekroczyłam granicę i powinnam udać się na tramwaj. Uwieczniłam na zdjęciu purpurowe witraże i obróciłam się na pięcie. Zobaczyłam starszego mężczyznę. Jego trzesące się ręce były blade i kruche, a na twarzy malowała się bierność. Zamiast ruszyć przed siebie obserwowałam dalej. Mężczyzna udał się na tyły kościoła by modlić się przed każdym napotkanym przez siebie obrazem. Moje zmartwienie zeszło na drugi plan. Zdjęcia nie były tego warte… Na moich oczach strapiony człowiek wydobył z siebie cudowny i szczery uśmiech, pozdrowił mnie dłonią i udał się na zewnątrz. Nogi odmówiły mi posłuszeństwa, więc zaczęłam zastanawiać się nad zaistniałą sytuacją. Czy on wiedział, że mu się przyglądam? Był zły, że nadwyrężyłam jego cierpliwość i prywatność? Dlaczego do jasnej cholery się uśmiechnął?

Chciałam go znaleźć i zapytać. Bezskutecznie. Ten uśmiech był wart wszystkich zrobionych przeze mnie dzisiaj zdjęć.

Budzisz się o 6 rano, mozolnie przecierasz oczy i sięgasz ręką po dzwoniący prostokąt. Przeklinasz wszystko i wszystkich przeglądając jednocześnie media społecznościowe, facebook dwukrotnie, oczywiście. W drodze na przystanek autobusowy mijasz spóźnione do szkoły dzieci. Obserwujesz je z rezerwą i witasz szyderczym uśmiechem. Po dziesięciu minutach stania na mrozie wsiadasz i zajmujesz wygodne miejsce przy oknie. Twój wzrok zatrzymuje się na dwóch staruszkach rozmawiających głośno, lecz niewyraźnie. Poziom Twojej irytacji gwałtownie wzrasta. Kiedy pojawiasz się na umówionym spotkaniu starasz się okazać brak szacunku swojemu rozmówcy. Niech wie z kim ma do czynienia – mówisz. Zgrywasz osobę niedostępną, arogancką, a na koniec robisz sobie zdjęcie na tle wypitego drinka. Zdjęcie z podpisem #bitch

Ludzie się zmieniają. Świat się zmienia. 

Trochę się w tym wszystkim pogubiliśmy. Zamiast stawiać na swoim, atakujemy ludzi o odmiennych poglądach. Nie potrafimy kulturalnie zwrócić uwagi by po chwili napisać oczerniający post na cudzej tablicy. Pragniemy być ważni i lubiani zgrywając ludzi o mocnych charakterach. Pułapka. Przekroczyliśmy granicę bycia „zimną suką”.

Charakteru nie zmienisz. Bywamy gwałtowni, uparci, rzucimy obelgą, a po wszystkim obrócimy się na pięcie. Jak osiągnąć przy tym sukces? Tadam.

1.Staraj się intrygować

Jeżeli chcesz pokazać swoją wartość nie możesz konsekwentnie zniechęcać do siebie ludzi. Odkrywaj karty powoli. Znacznie lepiej być osobą tajemniczą, niż całkowicie niedostępną!

2.Musisz mieć własne zdanie

Ktoś zadał Ci pytanie i nagle zapomniałeś jak się nazywasz. Utwierdzasz znajomych w przekonaniu, że posiadasz wiedzę na każdy temat, nawet w sytuacji kiedy Twoja mądrość uleciała z pierwszym wypitym piwem. Ostatecznie zamiast przyznać, że nie jesteś obeznany w danym temacie zaczynasz atakować. Miło jest posiadać własne zdanie, sztuką jest również przyznać się do błędu. W taki sposób nakreślisz swoją dojrzałość i szczerość, a innym nie dasz pretekstu do zbędnego komentowania.

3.Odetnij się od fałszywych ludzi

Z tym punktem mam największy kłopot…  Jeżeli czujesz, że w towarzystwie niektórych osób jesteś bardziej nerwowy bądź wiecznie przygnębiony, warto przy następnym spotkaniu powiedzieć sobie „żegnam”. Bez kłótni, przykrych sms-ów, dzwonienia do przyjaciółek. Powiedz co Ci leży na wątrobie i… możesz zrobić to tylko teraz! Szyderczy uśmiech, obrót na pięcie i #bitchface.

Suka, ale z klasą.

Dlaczego tak często nasze życie przecieka nam przez palce?

Te rzeczy sprawiają, że zostajesz daleko w tyle !

1. Brak odpowniedniej motywacji

Dość często spotykam się z ludźmi, których czyny nie idą w parze z wypowiedzianymi wcześniej deklaracjami. Jestem zwolenniczką metody małych kroczków. Nie zmieniaj swojego odżywiania z dnia na dzień myślącym o tym pięknym kostiumie leżącym na dnie szafy. Nim wakacje pojawią się na horyzoncie zdążysz trzy razy zmienić zdanie i stwierdzić, że w sumie nowy kostium nie jest tego wart. Kiedy postanowisz raz w tygodniu zastąpić produkt w swojej diecie lżejszym zamiennikiem, a Twoim celem będą spadające centymetry w obwodzie.. założę się, że dasz radę. To tylko przykład, który odnosi się do każdej dziedziny życia. Powoli i skrupulatnie do małych i bliskich celów!

2. Boimy się porażki

Przecież ja i tak się tego nie nauczę… Nie oszczędzę do końca roku, z pewnością pojawi się jakiś wydatek po drodze… W sumie te wakacje sobie odpuszczę, za rok znajdę lepsze oferty… Nikt tego nie przeczyta…

I tak już przy czwartym podejściu. Myślisz o porażce, a nawet nie spróbowałeś? Tym się będziesz martwił później. Masz 50% szans, że wyjdzie. Z pewnością grałeś kiedys w zdrapki i wysłałeś numery totolotka. Oj tak… tam z pewnośćią Twoje szanse były większe Mimo to spróbowałeś, prawda?

3. Co pomyślą inni?

Nie zamierzam generalizować. Niektórzy mają silną wolę, potrafią postawić na swoim i idą prosto do celu zamiatając pod dywan opinię innych ludzi. Bywa też tak, że komuś brakuje samozaparcia i patrzy jak inni wchodzą na szczyt zostawiając go daleko w tyle. Życie. Zdarzy się również, że mimo twardego tyłka postawione sobie zadanie spędza nam sen z powiek i oczekujemy wsparcia bliskich osób. Zależy nam na dobrym słowie, trzymaniu kciuków, czy też otrzymaniu dobrej rady. Sama popełniłam ten błąd i ślepo zaufałam osobie, której tak naprawdę moje życie fruwało i rzucało piorunami na drugiej półkuli. Nie warto. Ty sam wiesz jak bardzo czegoś pragniesz, czy jesteś na to gotowy i masz ku temu warunki. Osoba trzecia patrzy na to obiektywnie i racjonalnie, to prawda. Jednak by spełnić marzenia potrzebujesz zachłysnąć się marzeniem i idealizować swój wybór. Tak łatwo przecież obrać łatwiejszą drogę.

4. Widzisz tylko negatywy

Ten punkt łączy się z wizją nieuchronnej porażki. Zamiast rychłego końca widzisz mnóstwo czynników, które przeszkadzają zabrać Ci się do roboty. Pora nie ta, zmęczenie, ciężki dzień, deszcz za oknem, bez kawy się nie ruszam, nic nie jadłam, długopis krzywo leży… Każdy powód jest dobry by oddalić w czasie swoje małe-wielkie plany. Kiedy to zrobisz? Za 10 lat z rodziną, szefem pracoholikiem i kredytem do spłacenia?

5. Marnowanie czasu na podejmowaniu decyzji

Nim się na coś zdecydujesz, zrobisz dwa kroki w tył. W tym wypadku czas jest naszym wrogiem. Złapałam się ostatnio na tym, że rozważanie moich „za i przeciw” doprowadziło mnie tylko to zwątpienia. Postanowiłam, więc zaryzykować. Opłaciło się.

Ekspertką nie jestem. Papieru brak.

Spisałam jednak kilka rzeczy, które dotyczą mnie, moich bliskich znajomych i sąsiadów za płotem. Małe drobiazgi wpływają kolejno na naszą organizację czasu, życie rodzinne i samopoczucie. Czasami warto podejść egoistycznie do życia i zrobić coś dla siebie.

Do cholery, co w tym złego?

Dość długo się nie odzywałam. Okres przedświąteczny sprowadził mnie do parteru. Lista „Co, gdzie, komu?” była tym razem bezużyteczna. Prezenty kupiłam na ostatnią chwilę, lampki przestały działać, a podróż do domu była niebezpieczną walką o wyprostowanie nogi. Nie zdążyłam zjeść ostatniego kawałka ciasta, a już jestem bombardowana zaproszeniami na zabawę sylwestrową i zakupem najtańszego szampana, byle poczuć. Znalazłam się w dość dziwnym położeniu. Świętować czy konkretnie świętować ?

7 dni

Oj tak… Dokładnie siedem dni między kolędowaniem, a imprezą Twojego życia. Sala, domówka, wyjazd do innego miasta czy też zajadanie ulubionych ciastek przed telewizorem. Kalkulujesz co wyjdzie korzystniej, gdzie warto się pojawić, a przede wszystkim z kim powitasz przyszły rok. To wszystko jest niezwykle ważne…Czy na tym właśnie nam zależy?

Dla jednych noc sylwestrowa jest momentem przełomowym, inni zaś ubolewają nad kolejnym dołożeniem świeczki na tort urodzinowy. Do jakiej grupy należy Charlottee? Z pewnością do tej pierwszej. Zazwyczaj balansuje między okresem błogiego lenistwa, a byciem indywidualistką o dość bujnej wyobraźni. Najedzona i szczęśliwa nastawia drugi policzek by ostatnie dni grudnia zweryfikowały jej dzielne poczynania. Teraz dumna i szczęśliwa postanowiła się zrewanżować.

Czy osiągnęłaś zamierzone cele? 

Kto by je pamiętał…Owszem, przyznaję Ci rację! Większość była niemożliwa do spełnienia. Chciałam zmienić świat dając sobie tylko rok..

Postawiłaś na samorealizację? 

Tak! Jestem na początku drogi, ale w końcu ją obrałam.

Odcięłaś się od toksycznych osób?

Gdyby to było takie proste…

Przestaniesz być taka wredna?

Niemożliwe do spełnienia.

Zostaw ten długopis w spokoju

Nie krytykuję, nie oceniam. Potrzebujesz sobie wszystko rozpisać? Bierz się do roboty. Takie notatki potrafią zobrazować to czego na co dzień nie dostrzegamy. Jesteś przeciwnikiem planowania kolejnych dwunastu miesięcy? Daj sobie spokój. Świata nie zmienisz. Charlottee jest zwolenniczką trzeciej opcji, magicznej formułki.

Nie potrzebujesz kartki, długopisu i osoby trzeciej, ostatecznie The Five Satins w tle.

Z czym to się je?

Nie wymagam od siebie zrealizowania konkretnych zadań. Przeczytania pięciu książek w danym miesiącu czy też zrobienia formy na siłowni w 90 dni. Staram się podsumować miniony rok i spojrzeć na siebie krytycznym okiem. Czego w sobie nie lubię, a czym potrafiłam się zakoczyć? Im dłuższa odpowiedź tym lepiej! Musisz wiedzieć co chcesz osiągnąć, życia nie można zaplanować na niezapisanej kartce z prawa prasowego… Coś się nie uda? Zrobisz to następnym razem!

Odpal się!

Już za kilka dni będziemy odliczać sekundy, a pierwszy kac wprowadzi nas w idealny nastrój Plany, planami… ale nastawienie na sukces to podstawa! Czego Ci mogę życzyć? Tego co siedzi w Twojej głowie. Sam wiesz co jest dla Ciebie dobre. Odpal się i zostaw innych daleko w tyle. Działaj tak, aby kolejne podsumowanie nie było Ci już potrzebne!

Karolina & Charlottee

Zostawiam płaszcz w szatni. Bezpiecznie. Odwracam się na pięcie i widzę te cholerne drzwi. Piękne, duże, drewniane. Dookoła pełno liści, kwiatków i donic z Ikei. „Zajmij strategiczne miejsce!” – Charlottee się obudziła. Swoją drogą zawsze udzieli dobrej rady. Siedzę w drugim rzędzie przy ścianie. Na tyle blisko by nikt mnie nie przegonił, na tyle daleko by zostać poza zasięgiem wzroku wykładowcy. No i się zaczęło. Zerkam na zegar co 10 minut. W rzeczywistości to tylko 60 sekund trwające 3 kopnięcia w fotel, napisanie sms-a, ziewnięcie i poszukanie długopisu. Rzekłbyś, studentka na medal. Powrót do domu wydaje się być bardziej optymistyczny. Przecież wrócę i położę się z kolejnym kubkiem kawy, Childish Gambino i Redbone w słuchawkach oraz wizją potocznie odwalonego poniedziałku.

Jesień. Choroba dopadająca każdego, mniej lub bardziej. Dzisiejszy poranek należy do tych bardziej na „nie”. Bywają dni kiedy zawijasz się w koc, oglądasz ulubiony serial, czytasz książkę i wyłączasz telefon. „Dopadła mnie jesienna chandra” – mówisz. Uwierz, od samego rana czuję się tak samo. Kiedy dostrzegam dookoła ludzi narzekających na kolejny zmarnowany, nieproduktywny dzień, Charlottee woła, aby uciekać. Nie można żyć idealnie, nie można być idealnym. Masz zły dzień? Odpuść. Osobiście lubię pozwolić sobie na małe marudzenie. Kiedy nadarzy się kolejna okazja by poleżeć i odpocząć bez wyrzutów sumienia?

Kiedy ktoś pyta jakiej muzyki słucham oraz czyja twórczość przypadła mi do gustu odpowiedź jest tylko jedna. Taco Hemingway. Jeszcze pół roku temu, gdy jego utwory nie były tak bardzo znane, ludzie ze zdziwieniem w oczach pytali czy robię sobie żarty z Ernesta. Po upływie kilku miesięcy sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Trasa koncertowa, nowa epka i rozchwytywany „Marmur”. Wielki rozgłos przyniósł mu „Deszcz na betonie”, którego premiera 5 lipca odnotowała wielki sukces. Odchodząc od tematu, idealny prezent imieninowy.

Osoby, z którymi jestem w bliskim kontakcie nie będą w szoku kiedy odniosę się do Taco dość…subiekywnie. Powiedzmy sobie szczerze, taki rodzaj muzyki nie przypadnie każdemu do gustu. Ku mojemu zdziwieniu spotkałam się również z wieloma przychylnymi opiniami, które pozwolę sobie zacytować: „Poeta XXI wieku”, „polska nadzieja rapu”. Filip Szcześniak jeszcze do niedawna znany był tylko łowcom muzycznych talentów, którzy w „podziemiu” mają niemało do roboty. Artysta zaczynał od „Young Hems” wydanej po angielsku. Jak wynika z jednego z tekstów piosenek, ktoś powiedział mu, że lepiej to robi po polsku, tak też zostało. „Trójkąt warszawski” i „Umowa o dzieło” cieszyły się coraz większą popularnością. Kto z nas chociaż raz nie usłyszał „6 zer”? Właśnie o tym mowa!

Nie będę się rozpisywać o każdej płycie po kolei. Musicie sami spróbować. Taco mimo coraz większego rozgłosu nie udziela wielu wywiadów. Jeżeli chcecie go poznać wystarczy przesłuchać „Marmur” od początku do końca. Może tym razem Taco nie będzie tak ciężkostrawne?

PS. Koncert już w mikołajki. Chyba byłam grzeczna!

Trzeba zrobić krok do przodu. Tłumaczyć powinnam się tylko przed sobą. Od ostatnich wpisów minęło kilka upalnych miesięcy, sesja, wiele sukcesów i rozczarowań. Charlottee krążyła między Poznaniem, a rodzinnym miastem z nadzieją na wielkie olśnienie i motywację do działania. No oczywiście… mijały miesiące, a postanowienia uciekły pierwszym możliwym lotem na Mykonos. Swoją drogą byłam tam duszą, nie ciałem.

Znalazłam rozwiązanie mojego problemu. Zanim powiem „chcę to zrobić”, w mojej głowie rodzi się „musisz”. Mimo usilnych chęci i miłości do pisania zaczynam powątpiewać i wszystko co jest dla mnie ważne schodzi na drugi plan. Czasami daję za wygraną. To prawda. Charlottee potrzebowała małej przerwy i całe szczęście dała mi o sobie znać. Dlaczego tyle na siebie nakładamy? O wiele łatwiej zrobić coś mimowolnie, spontanicznie i z wielkim zapałem. Pierwszy krok? Wyrwałam kartkę z notatnika wypełnioną masą bzdur do odhaczenia.

Zastanawialiście się kiedyś jak diametralny wpływ ma na Was to jedno przeklęte słowo MUSISZ?  Jego negatywne brzmienie potrafi pogorszyć nasze samopoczucie i sprawia, że wszystkie cele sprawiają wrażenie obcych, nałożonych odgórnie.

Zmień taktykę, wypij kawę i wyrzuć ze swojego słownika to przeklęte „musisz”.

Charlottee jestem z Ciebie dumna!

Czy Wam też się zdarza analizować swój dzień? Utrudniając, na jednym wdechu? Wszystko zaczęło się w „szesnastce”. (Linia tramwajowa łącząca centrum z legowiskiem większości studenciaków) Po 3 godzinach spędzonych nad Wartą byłam pozbawiona wszelkich myśli. Wszystko ze mnie uszło, a ja mogłam oddać się samej sobie. Przyglądając się niektórym pasażerom zaczęłam rozmyślać o codziennej Charlottee. Mijam te same budynki, skrzyżowania, siłownię i przechodniów, którzy wbrew pozorom nic do mojego życia nie wnoszą. Mimo to nauczyłam się czerpać od nich wiele dobrego. Nie będę odkrywcza. Ludzie są różni. Ktoś spojrzy na Ciebie z pogardą, kolejna osoba przeleci wzrokiem od góry do dołu… ale znajdzie się ktoś kto obdarzy Cię tak pięknym uśmiechem, że stajesz na nogi i podbijasz swój mały-wielki świat. Dzisiaj trafiło na mnie.

Stojąc w tramwaju zaczęłam rozmyślać nad przyszłym stażem, rozpoczęciem praktyk, rozwijaniu swojej pasji i podjęciu radykalnych zmian związanych z kierunkiem studiów. Zniesmaczony wyraz mojej twarzy przykuł wzrok starszego małżeństwa. Minęło parę dobrych minut nim zorientowałam się, że to właśnie ja, a nie dzieci krzyczące obok zwróciły uwagę elegancko odzianych seniorów. Powiem krótko, dałam się złapać. Ich spojrzenia  sprawiły, że moja mimika stała się wyczuwalna. Spojrzałam w odbicie telefonu i zobaczyłam twarz zobojętniałą na wszystko i wszystkich. To nie ja.

Reakcje obcych ludzi wywołują u nas odruch bezwarunkowy. Spinasz się sam w sobie, poprawiasz i zastanawiasz się co z Tobą nie tak. Doznałam szoku. Po chwili krępującej wymiany spojrzeń zaczęłam się głośno śmiać. Beztrosko, piskliwie… jak dziecko. Nie zabrakło zdegustowanych spojrzeń pozostałych pasażerów, wystarczyły te dwa uśmiechy. Para seniorów podniosła się z miejsc i poszła w kierunku drzwi. Dała mi lekcję na przyszłe życie i mocnego kopa w tyłek. Dlaczego tworzymy sobie niepotrzebne problemy? Bo jesteśmy tego nauczeni. Nauczeni, że nic nie przyjdzie nam z łatwością. Wiesz co? Jeszcze się zdziwisz.

Charlottee siedzi samotnie i myśli. Myśli i czeka. Czeka i skleja zdania, które siedzą w jej głowie.

W ostatnim czasie zdałam sobie sprawę, że nie jestem pewna tego co robię. Czy podjęłam właściwą decyzję oraz czy pisanie jest nieodzowną częścią mojego życia. Zaszłam dość daleko i wbrew pozorom czuję, że się spełniam. W najważnieszym etapie mojego życia ciągnie się za mną niebłahy problem, ryzyko. Za cholerę nie mogę się przełamać, podcinam sobie skrzydła czy najzwyczajniej w świecie odchodzę z pokaźnym obrotem na pięcie. To nie jestem JA.

Nachodzą nas momenty kiedy wątpimy w swój talent, umiejętności, a przede wszystkim samego siebie. Liczy się to, z jakim impetem wyjdziemy z tego cało. Nie możemy rezygnować z marzeń, wystarczy przełamać pewne granice, które sami sobie ustaliliśmy. Ileż to razy mówiono nam: „Rób to co czujesz!”. Wiecie co Wam powiem? Właśnie to robię. Zakładam tego bloga, ustalam na nim własne zasady, wyznaczę własny i bezpieczny teren. Napiszę to co czuję, dodam subiektywną opinię, wyrażę siebie i nie bacząc na innych zacznę układać swoje życie na nowo. Codzienność przepełniona pasją, minimalistycznym podejściem do życia z  dopiskiem pocałujcie mnie wszyscy w d*** !