tag:blogger.com,1999:blog-59679187154448204732024-12-19T07:21:16.251+04:00Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.comBlogger54125tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-19663916594858463582011-03-31T16:01:00.000+05:002011-03-31T16:01:53.682+05:00<a href="http://arxangelo.info/?p=5214&amp;sms_ss=blogger&amp;at_xt=4d945f153dc2f88d%2C0">Arxangelo's Blog</a>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-47135479932748974662011-03-13T19:15:00.000+04:002011-03-13T19:15:33.895+04:00<div style="text-align: center;">Այսուհետ իմ բոլոր գրառումները դուք կարող եք գտնել</div><div style="text-align: center;"><br /> </div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-size: large;"><a href="http://arxangelo.info/">http://arxangelo.info</a></span> հասցեյով</div>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-29751818736988997192011-03-06T20:17:00.001+04:002011-03-06T20:18:27.339+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGzKg2LEpRWT1W9MlRZ0sEmt44pvOl9u-_ogfOFC1ZzI9MV1Z02GAeGLxgwcA3E56vQBd_ekDeCl7M8xD079gkizBZJ1ArOM-raOt0RGoZ7dUo-H4c989AkGYkuTMYRxwUjsyTsl7DQFg/s1600/89361342648044.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGzKg2LEpRWT1W9MlRZ0sEmt44pvOl9u-_ogfOFC1ZzI9MV1Z02GAeGLxgwcA3E56vQBd_ekDeCl7M8xD079gkizBZJ1ArOM-raOt0RGoZ7dUo-H4c989AkGYkuTMYRxwUjsyTsl7DQFg/s320/89361342648044.jpg" width="320" /></a></div>Այո դու այժմ հեռու ես ինձնից թե հոգեպես, թե ֆիզիկապես, բայց միաժամանակ այնքան մոտ ես ինձ: Չե՞ որ անկախ քո կամքից, դու ապրում ես իմ սրտում, իմ հոգում և իմ մարմնի ամեն մի բջիջում: <br /> Այո դու այժմ շատ մոտ ես ինձ, անկախ քո կամքից, բայց միաժամանակ այնքան հեռու: Չէ՞ որ ես չկամ ոչ քո սրտում, ոչ հոգում, անգամ երևի հիշողություններիցդ ես ջնջել ինձ:<br /> Բայց միևնույն է իմ սերը միշտ պետք է լուսավորի քո ճանապարհները, քանի որ այն այնքան մեծ է և այնքան լուսավոր: Իսկ քո պատկերը դրոշմված իմ հիշողություններում կուղեկցի ինձ իմ ամբողջ կյանքս լուսավորելով իմ ճանապարհը, քանի որ այն ինձ համար ամենալուսավորն ու պայծառն է:<br /> Դու հիմա հեռու ես, բայց այդքան մոտիկ...<br>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-51699768815078290212011-03-03T23:00:00.000+04:002011-03-03T23:00:49.682+04:00Ձեզ եմ հարցնում ով հայ ժողովուրդ - Էս ու՞ր ենք գնում:<br /> Կնոջը ծեծում, հետո բղավում – կարգն ենք պաշտպանում:<br /> Մեր պաշտպանները դարձան պատուհաս` մեզ են ապտակում,<br /> Իսկ մարդիկ էլ կան որոնք ասում են – տո լավ են անում:<br /> Էս ու՞ր ենք գնում իմ հնամենի ազգ, էս ու՞ր դեպի ու՞ր,<br /> Խելքի աշեցեք իմ հայ ժողովուրդ, քայքայվում ենք զուր…<br>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-46392236179680539372011-03-02T19:55:00.001+04:002011-03-02T19:57:13.548+04:00Ինձ ասում են բավ է արդեն,<br /> Հերիք խոսես նրա մասին,<br /> Հերիք սիրես, հերիք լացես,<br /> Հերիք սիրուն դու անրջես:<br /> <br /> Բայց ես ինչպե՞ս չբղավեմ,<br /> Ինչպե՞ս չասեմ ու չլացեմ,<br /> Երբ սրտումս սերն է այրում,<br /> Իսկ հուգումս ու գլխումս`<br /> Չքնաղներց չքնաղագույն<br /> <b>Լ</b>ոկ մի անուն է միշտ պտտվում:<br /> <br /> Սիրտս լու՞ռ է, օ~ ոչ ավաղ...<br /> Բա ես ինչպե՞ս, ինչպե՞ս լռեմ: <br>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-12178836902837752702011-02-28T19:41:00.001+04:002011-02-28T19:43:10.524+04:00Թախիծն է բռնել կոկորդիցս ու խեղդում:<br /> Ո՞վ եմ ես ու ի՞նչ եմ փնտրում:<br /> Թիրախն եմ ես դարձել սիրո նետի,<br /> Որը երբեք, երբեք չի վրիպում:<br /> <br /> Չսիրված ու երբեք սիրուն չհասած`<br /> Քայլում եմ անդունդի եզրով, ձեռքերս պարզած:<br /> Հերիք է թե քամին մի պահ գժվի<br /> Ու էությունս դեպ անդունդը կգահավիժի:<br /> <br /> Ու ամբողջ կյանքս եզրով եմ քայլում<br /> Ու անվերջ սպասում ինձ թև տվողին:<br /> Իսկ նա կարծես թե չի էլ շտապում,<br /> Որպեսզի ցույց տա երկնային ուղին:<br /> <br /> Թախիծն է բռնել կոկորդիցս ու խեղդում:<br>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-85692833942902386932011-02-23T19:57:00.004+04:002011-02-28T17:35:22.048+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8Yz3xa5EQsed5eEgBpVLrGjVaN87_jFlZxOOGXlYvCiEekIlIsG2QmzdGCPzd397R69KmCOlQhzgGz3fDpXS7ELC43_0hudSFOCUOEau0i75K0SenaQaxUf8hA-imsi9mLgIR3hQcNv0/s1600/beautiful-3d-abstrakt-wallpaper.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8Yz3xa5EQsed5eEgBpVLrGjVaN87_jFlZxOOGXlYvCiEekIlIsG2QmzdGCPzd397R69KmCOlQhzgGz3fDpXS7ELC43_0hudSFOCUOEau0i75K0SenaQaxUf8hA-imsi9mLgIR3hQcNv0/s320/beautiful-3d-abstrakt-wallpaper.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /> </div><div style="text-align: center;"><b><i>Կարոտներս վաղուց արդեն թևեր չունեն: Փետուրները նրա թեփուկներով են պատվել...</i></b></div>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-84074711626437984772011-02-22T14:21:00.001+04:002011-02-22T14:22:01.120+04:00Մարդիկ ասում են, որ իմ աշխարհում մռայլ է ու տխուր: Այո կասեմ, քանի որ այն արտացոլանքն է իմ սրտի, իսկ այնտեղ ցավոք տխուր է: Ասում են ինչու՞ ես տխուր բաներից գրում: Իսկ եթե սրտումս տխրությունն է գերիշխում ինչմե՞ս ուրիշ կերպ գրեմ: Մի խոսքով սա է, հույսով եմ առայժմ, իմ Աշխարհը: Ուզում եք ընդունեք, ուզում եք ոչ: Բարի գալուստ իմ Աշխարհ!<br>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-74499076719356828182011-02-20T19:09:00.002+04:002011-02-20T19:12:18.283+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://arxangelo.files.wordpress.com/2010/01/012610_1510_12.jpg?w=630" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://arxangelo.files.wordpress.com/2010/01/012610_1510_12.jpg?w=630" width="320" /></a></div>Փոքրիկ սենյակ: Լուռ ու մութ է: Լսվում է միայն սեփական շնչառությունդ:<br /> Նա միայնակ է:<br /> Սենյակում ցուրտ է: Փաթաթվելով բրդյա ծածկոցի մեջ` նա պառկեց բազմոցին: Մտքերը թռչում էին դեպի անցյալ:<br /> Ցուրտ սենյակ ներխուժեց տխրությունը: Տխրությունը ամենուրեք էր: Իսկ ամենասարսափելին այն էր, որ տխրությունը ապրում էր նրա հոգում և սրտում:<br /> Մտածում էր, թե ինչքան բան է բաց թողել կյանքում: Ինչու՞ նա ոչինչ չունի, ինչու՞ է նա միայնակ: Ոչինչ և ոչ մեկ չկա, միայն և միայն հիշողություններ:<br /> -Այո կյնաքս չստացվեց, - մտածում էր նա:<br /> Հիշողության մեջ շատ բաներ կորսված էին: Նույնիսկ մեծ ցանկության դեպքում անհնար էր հիշել: Կյանքի որոշ հատվածներ կորել էին հավիտյան: Միայն մեկ հատված էր, որ նրա հետ էր միշտ` դա նրա մեծ սերն էր: Այդ աղջկա դեմքը նա այդպես էլ չկարողացավ մոռանալ: Նուրբ հայացքը, քնքուշ աչքերը… : Աղջկա ձայնը առաջվա պես պարզ հնչում էր նրա ականջներում: Թվում էր թե դա երեկ էր: Նա մինչ հիմա սիրում էր այդ աղջկան, չնայած նրան, որ չէր տեսել աղջկան արդեն շատ երկար տարիներ և չգիտեր թե ուր է նա և ինչ է եղել նրա հետ: Հիշելով աղջկան նրա հոգում թեթևությունն էր տիրում: Հիշելով աղջկան, նա վայրկենապես վեր էր ածվում աշխարհի ամենաերջանիկ մարդու: Այդ աղջիկը նրա կյանքի ամենամեծ սերն էր: Սեր, որը բերեց նրան, այդքան վիշտ ու թախիծ: Սեր` անփոխադարձ սեր:<br /> Հիշողության թևերով նա թռչում էր աղջկա մոտ…<br /> Նրանք վերջապես միասին են: Հիմա արդեն աղջիկը սիրում է նրան:<br /> Ձեռք ձեռքի բռնելով նրանք բարձրանում են երկինք…<br /> -ահա թե որն է երջանկությունը – մտածեց նա:<br /> ……..<br /> Առավոտյան ծերանոցի աշխատակիցները, բացելով սենյակի դուռը, այնտեղ գտան ծերունու դիակը: Ծերունու դեմքին քարացել էր ժպիտը, իսկ այտին դեռ չէր չորացել այդքան սպասված երջանկության արցունքը:<br /> <br /> <br /> <i>թարգմանություն <a href="http://arxangelo.wordpress.com/?s=%D0%92+%D0%A2%D0%98%D0%A8%D0%98%D0%9D%D0%95">օրիգինալից</a></i><br /> 2010Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-4812840290955821562011-02-19T17:44:00.000+04:002011-02-19T17:44:17.361+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://arxangelo.files.wordpress.com/2010/10/1.jpeg?w=300&amp;h=228" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://arxangelo.files.wordpress.com/2010/10/1.jpeg?w=300&amp;h=228" /></a></div>Դու կարծում ես ես չգիտե՞մ, որ այս ամենում քո մեղավորությունը բնավ էլ չկա: Եվ ընդհանրապես սրանում ոչ ոք մեղավոր չի, բացի ինձնից: Միակ մեղավորը այս ամենում ես եմ, միմիայն ես: Ախր ես ինչպե՞ս կարող էի ինձ թույլ տալ գոնե մեկ ակնթարթ մտածել, որ ես կարող եմ երբևէ երջանիկ լինել: Ախր ես դրա իրավունքը չունեի: Չէ՞ որ բազում անգամներ կյանքը ինձ դա պարզ և մատչելի բացատրել է: Իսկ ես այդպես էլ կյանքի դասերը չքաղելով, անցյալիցս փորձ ձեռք չբերած փորձում էի բնությանը հակառակ գնալ: Իսկ բնության դեմ, երբ ինչ որ քայլ ես անում, անպայման բնությունը դրա հակաքայլը գտնում է: Չէ այս ամենի մեղավորը ես եմ, միմիայն ես: Ես եմ, որ չեմ ուզում այդպես էլ համակերպվել իմ ճակատագրի հետ, չեմ ուզում համակերպվել որ իմ բաժին գույնը դա անգույնն է: Մեղավորը ես եմ, որ այսպես անգույն, փորձում էի հասնել ամենալավին: Երազում էի ամենալավ կյանքի մասին, ամենալավ աղջկա , ամենալավ ընտանիք ստեղծելու, ամենալավ ավտոմեքենա ձեռք բերելու, ամենալավ տունն ունենալու և այլնի, և այլնի մասին: Անմտություն: Հիմար ու միամիտ երազանքներ, որոնց իրավունքն էլ չունեմ:<br /> Ինչևէ, կուզեի իմանաս որ, ես երբեք էլ Քեզ մեղավոր չեմ ճանաչել, միշտել իմացել եմ, որ Քո մեղքը այս ամենում չկա, ինչպես նաև չկա ոչ մեկի մեղքը, միմիայն իմ մեղքն է…<br /> <br /> 2010Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-65873647551707186802011-02-19T17:37:00.000+04:002011-02-19T17:37:11.536+04:00<div style="text-align: center;"><b>Կյանքը նման է գարեջրին, այդքան դառը, բայց այդքան սիրելի ու հաճելի</b></div>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-23378366980045084362011-02-18T22:17:00.000+04:002011-02-18T22:17:59.683+04:00<div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Բայց ինչ սառն ես դու տխրություն...</span></b></div>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-33280098862456901792011-02-17T21:33:00.000+04:002011-02-17T21:33:54.160+04:00Դու իմ հանճար գեղեցկության`<br /> Կսիրեմ քեզ հուր հավիտյան:<br /> Դու էտալոնն ես մաքրության,<br /> Աստվածուհին իմ խենթության:<br /> <br /> Դու հուր կրակ երազներիս,<br /> Վառ արեգակն ես հույսերիս:<br /> Մխիթարանք տանջված սրտիս`<br /> Սիրում եմ քեզ` դու ես հոգիս:<br /> <br /> Իմ լրացումն ես` կեսն իմ երկրորդ:<br /> Չես սիրում ինձ` դա է ցավոտ:<br /> Բայց մի մերժիր ինձ սիրելիս,<br /> Դու իմ հրաշք, դու իմ կապրիզ:<br>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-24685774132855997372011-02-17T21:31:00.000+04:002011-02-17T21:31:46.097+04:00Թող, որ մեռնեմ քո աչքերին,<br /> Թող դրոշմվեմ քո շուրթերին,<br /> Թող, որ շոյեմ քո մազերը,<br /> Թող ինձ դառնամ քո մեծ Սերը:<br /> <br /> Թող, որ առնեմ քեզ ձեռքերիս<br /> Ու պահեմ քեզ ինչպես մի գանձ,<br /> Պահեմ մոտիկ քեզ իմ սրտին<br /> Ու սիրեմ քեզ, սիրեմ անսանձ:<br /> <br /> &nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp;Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-71015830591532776772011-02-17T14:39:00.003+04:002011-02-17T15:24:23.935+04:00<div style="text-align: center;">*** </div>Մարդիկ հիմնականում ճանապարհը ընտրելիս ընտրում են ոլորաններով ճանապարհը, իսկ նրանց, որոնք ընտրել են ուղիղ ճանապարհը համարում են աննորմալ<br /> <br /> <div style="text-align: center;">*** </div>Երբ մուկը սիրահարվում է կատվին, վաղ թե ուշ կատուն մեկ է ուտելու է նրան:<br /> <br /> <div style="text-align: center;">***</div>Տեսնես արդյո՞ք կյանք կա Երկիր մոլորակի վրա:<br><br>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-75718824921376287832011-02-17T13:59:00.001+04:002011-02-17T14:00:12.887+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgH2beX_DQLwu6MBh0INIxHta69215-sErxT2RzQtjwc7Tk6SwSR-Fu2TmVMbAl06jc5XgYEBT8oFTElcMswyoY6YLS8lULYo9G3OhueTb3CkHyZjhMbXtAjQPwrkMC1kMSs8lCJo3DvMU/s1600/5912.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgH2beX_DQLwu6MBh0INIxHta69215-sErxT2RzQtjwc7Tk6SwSR-Fu2TmVMbAl06jc5XgYEBT8oFTElcMswyoY6YLS8lULYo9G3OhueTb3CkHyZjhMbXtAjQPwrkMC1kMSs8lCJo3DvMU/s200/5912.jpg" width="148" /></a></div>Ի՞նչ է կարոտը: Ի՞նչ է դա, որ կարող է մարդուն այսքան թուլացնել ու այսքան թախիծ պատճառել: Երևի թե կարոտը դա կորցրածը ետ բերելու անիրականանալի ցանկությունն է: Ցանկություն, որ ինքդ էլ գիտես երբեք չի կատարվելու: Կարոտի բունն էլ երևի սիրտն է:<br /> Բայց որքա՞ն է սիրտը խանգարում մարդուն ապրել...<br>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-67480565883133603532011-02-16T14:02:00.000+04:002011-02-16T14:02:48.386+04:00Անցած մի հեքիաթ,<br /> Մոռացված պահեր, <br /> Միայնակ մի մարդ, <br /> Արյունվող վերքեր:<br /> <br /> Կորցրած երազ,<br /> Անհույս երազներ,<br /> Անսեր տարիներ<br /> Ու կորչող մի ստվեր:<br /> <br /> Կյանքի հորձանուտ՝<br /> Վարարուն գետակ,<br /> Քշում է տանում<br /> Օրն աննպատակ:<br /> <br /> Անցած մի հեքիաթ,<br /> Կյանքի հորձանուտ, <br /> Միայնակ մի մարդ:<br /> <br /> Ճանապարհն է մութ:<br /> <br /> 16.02.2011Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-76280022452077083882011-02-14T11:13:00.002+04:002011-02-14T11:14:54.458+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAURAl1T04pv3qitXfB1hpidnxREQ00e-oY8kJAh1RwlcWH2oIxbdNYLify4YiGutP01Qsg45IxemTBPMhV2zo-cXLh7SU5VxQi3rgFct5JDM3FddJTUtSMHiRtq93pRpgSbGzpJXWVRk/s1600/b0b606bf01c8.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="181" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAURAl1T04pv3qitXfB1hpidnxREQ00e-oY8kJAh1RwlcWH2oIxbdNYLify4YiGutP01Qsg45IxemTBPMhV2zo-cXLh7SU5VxQi3rgFct5JDM3FddJTUtSMHiRtq93pRpgSbGzpJXWVRk/s200/b0b606bf01c8.jpg" width="200" /></a></div>Այսօր սուրբ Վալենտինի տոնն է, որը համարվում է սիրահարների հովանավոր և այս օրը նշվում է, որպես սիրահարների օր, կամ սիրո օր: Չնայած հայերը ունեն իրենց սիրահարների հովանավորին սուրբ Սարգսին և սիրո օրն էլ նշվում է հենց սուրբ Սարգսի օրը, այնուամենայնիվ կարծում եմ, որ կարելի է երկուսն էլ նշել: Քանի որ երբեք շատ չի լինի սիրո օրը նշելու համար: Եվ ընդհանրապես սիրո օր պետք է լինի ամեն Աստծո օրը: Սակայն վերջին շրջանում մարդիկ ինչ-որ երկրորդ, երրորդ տեղ են մղել այդ հիրավի Աստվածային զգացմունքը ու սկսել են տեղ տալ նյութականին: Բայց չէ որ հենց սերն է, որի համար մարդ ապրում է, հենց սերն է որի համար մարդ ստեղծագործում ու արարում է:<br /> Այս գեղեցիկ տոնի կապակցությամբ կցանկանայի շնորհավորել բոլորին և ցանկանալ սիրել և սիրվել: Իսկ ով դեռ չի զգացել այդ զգացմունքի քաղցրությունը, կցանկանայի շուտափույթ այն զգալ: Եվ թող աշխարհում չլինի անփոխադարձ սեր, որովհետև ինչքան գեղեցիկ և քաղցր է սերը, այնքան դաժան ու դառն է անփոխադարձ սերը: ՍԵՐ բոլորիս...<br>Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-30075836172579117252011-02-13T23:20:00.000+04:002011-02-13T23:20:19.105+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://arxangelo.files.wordpress.com/2010/04/002f3ha1.jpg?w=603&amp;h=106" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://arxangelo.files.wordpress.com/2010/04/002f3ha1.jpg?w=603&amp;h=106" /></a></div>Գարուն էր: Արևոտ, տաք ու պայծառ օր էր: Գարունը իր տաք արևի շողերով կանչում էր: Ուզում էի զբոսնել: Աշխատանքից հետո գարնան կանչը լսելով, որոշեցի մի փոքր շրջել այգով: Եղանակը շատ դյութիչ և ոգեշնչող էր: Ցանկություն առաջացավ նստել այգու նստարանին ու մի փոքր երազել: Այդպես էլ արեցի: Տաք եղանակ, թռչունների գեղեցիկ դայլայլ, շուրջս սիրահար զույգեր. "Այ թե ինչու եմ սիրում քեզ գարուն" մտածեցի ես:<br /> - Դու ինչու՞ ես միայնակ - հանկարծ կողքս լսվեց գեղեցիկ, նուրբ կանացի ձայն:<br /> -Դու ո՞վ ես - զարմացած հարցրեցի ես:<br /> -Գարունը - նույնքան զարմացած պատասխանեց նա:<br /> -Ո՞վ...<br /> -Պատասխանիր, ինչու՞ ես դու միայնակ - հարցրեց նա` չպատասխանելով իմ հարցին:<br /> -Իսկ ու՞մ հետ ես պետք է լինեի - շփոթված հարցրեցի ես:<br /> -Ու՞ր է քո կեսը:<br /> Նրա հարցը նորից թույլ տվեց տխրությանը գրկել ինձ իր պաղ ձեռքերով:<br /> - Նա չկա - պատասխանեցի ես:<br /> - Ինչպե՞ս, - անհանգստացած հարցրեց նա, - ինչպե՞ս թե չկա:<br /> Ես իրեն բացատրեցի, որ երկարատև փնտրտուքներից հետո ես գտա նրան և նույն րոպեին էլ կորցրեցի: Պատմեցի, որ նա էր իմ կեսը, բայց ես իր կեսը չէի: Գարունը ուշադրությամբ լսում էր իմ պատմությունը ու զարմացած թարթում իր հիասքանչ թարթիչներով:<br /> - Մի նեղացիր, բայց ինչու՞մ է քո պրոբլեմը, ինչու՞ դու նրա հետ չես, ի՞նչն է քեզ խանգարում:<br /> Ես փորձում էի հասկացնել, որ հոգիս ճչում է, որ նա է հենց իմ կեսը, որ իմ սիրտը միայն նրա համար է բաբախում, որ ամբողջ հոգով զգում եմ, որ նա է իմ երջանկությունը, իմ մի մասը, որ իմ էությունը ոչինչ է առանց իրեն: Բայց նա պնդում էր, որ մեր ճակատագրերը չեն հատում իրար, որ նա չի կարող լինել իմ կյանքի մի մասը:<br /> Մինչև ես խորասուզվել էի իմ հիշողությունների գիրկը, գարունը հեռացավ ինձանից, նույնիսկ գեղեցկուհի գարունը չհասկացավ ինձ,- տխրությամբ մտածեցի ես: Ես կորցրեցի իմ գարունը:<br /> Իսկ այդ ժամանակ այգում շարունակում էր շողալ արևը, ծառերի նոր կանաչող ճյուղերին երգում էին թռչունները, միմյանց փաթաթված զբոսնում էին սիրահար զույգերը, իսկ նրանց կողքին ժպտում էր գարունը: Նա այլևս ինձ չէր նկատում:<br /> <br /> <span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">(բնօրինակը ռուսերեն լեզվով կարող եք կարդալ <a href="http://arxangelo.wordpress.com/2010/04/06/%d0%b2%d1%81%d1%82%d1%80%d0%b5%d1%87%d0%b0-%d1%81-%d0%b2%d0%b5%d1%81%d0%bd%d0%be%d0%b9/">այստեղ</a>)</span><br /> <span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /> </span><br /> 2010Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-41030397488437419672011-02-12T22:43:00.000+04:002011-02-12T22:43:49.394+04:00Ախր ինչու՞ ես դու այդքան սիրուն,<br /> Ինչու՞ ես դու ինձ խելքահան անում:<br /> Ախր ես ինչպե՞ս էլ Քեզ չսիրեմ,<br /> Ախր ես ինչպե՞ս քո գովքը չերգեմ:<br /> <br /> Նորից ծուխը ծխախոտիս դարձավ ինձ ընկեր,<br /> Նորից նա մեղմիկ բարձրացավ դեպ վեր:<br /> Իմ տեղը ծխախոտս է լուռ ու մունջ ծխում.<br /> Այս ի՞նչ մեծ վերք ես թողել իմ սրտում:<br /> <br /> Սիրտս ճաքճքած քո գովքն է երգում,<br /> Բազում կես եղած նա քեզ է տենչում:<br /> Սիրտս վիրավոր, սիրտս մահամերձ<br /> Ծխում է նա էլ ծխախոտիս պես:<br /> <br /> 2010Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-10381564753336289572011-02-12T22:37:00.001+04:002011-02-12T22:38:05.356+04:00Դու, որ այդքան հույս տվեցիր,<br /> Դու, որ այդքան ցավ տվեցիր…<br /> Դու, որ կյանքս դարձրեցիր իմաստալից,<br /> Դու, որ ինձ վեր կտրեցիր Էս աշխարհից:<br /> Դու միակն էիր` և դու գիտեիր:<br /> Դու իմ լույսն էիր` այդ էլ գիտեիր,<br /> Բայց և այնպես դու հեռացար`<br /> Ինձ թողնելով փշոտ կարոտ, անհուն խավար:<br /> <br /> 2010Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-44807240494015210262011-02-12T21:28:00.001+04:002011-02-12T21:28:14.928+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://arxangelo.files.wordpress.com/2011/01/fly-bike.jpg?w=300&amp;h=200" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="133" src="http://arxangelo.files.wordpress.com/2011/01/fly-bike.jpg?w=300&amp;h=200" width="200" /></a></div>Մի անգամ ճանճը հերթական խնջույքից հետո դուրս է գալիս կեղտից ու տեսնում թե ինչպես է երկնքում վեհ սավառնում արծիվը: Ու որոշում է, որ այսօրվանից ինքը նույնպես վեհ թռչուն է…<br /> <br /> 2011Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-45991881726680768912011-02-12T21:24:00.002+04:002011-02-12T21:24:50.856+04:00Սեր եմ փնտրում անսեր աշխարհում,<br /> Աստված փնտրում` անաստվածների մեջ<br /> Ընկած ամեն տեղ գիժ եմ որոնում.<br /> Գիժել չմնաց այս անապատում:<br /> <br /> Փնտրտուքներում կորած երեք բառ,<br /> Արժեքազրկված մի վեհ զգացմունք,<br /> Կորած երեք բառ և մի սրտի զարկ`<br /> Այ դա եմ փնտրում այս քար աշխարհում:<br /> <br /> Երևի վերջին սիրուց գժվածն եմ,<br /> Վերջին մոհիկանը վեհ սիրո տարրի:<br /> Փոխվում է դարը, փոխվում են մարդիկ,<br /> Իսկ ես սպասում եմ իմ սիրո պահին:<br /> <br /> Երևի վերջին գիժն եմ ես սիրո…<br /> <br /> 2010Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-21249219465974129032011-02-12T21:22:00.002+04:002011-02-12T21:22:33.099+04:00Հոգնել եմ անվերջ հույսով ապրելուց,<br /> Հույսին լսելուց, լույսին սպասելուց:<br /> Հոգնել եմ անվերջ ես սեր մուրալուց,<br /> Սիրուն սպասելուց, անվերջ հուսալուց:<br /> <br /> Միգուցե հենց հույսն է մարդուն սպանու՞մ…<br /> <br /> 2010Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5967918715444820473.post-44466435434677847542011-02-12T20:26:00.001+04:002011-02-12T20:33:12.152+04:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://arxangelo.files.wordpress.com/2010/08/loneliness.jpg?w=363&amp;h=400" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://arxangelo.files.wordpress.com/2010/08/loneliness.jpg?w=363&amp;h=400" width="281" /></a></div>Ես լաց եմ լինում, բայց ոչ բարձրաձայն, այլ կիսաթաքուն:<br /> Ես լաց եմ լինում ծիծաղի տեսքով:<br /> Մարդիկ կարծում են անհոգ եմ, ուրախ,<br /> Նրանք կարծում են սրիտս է խնդուն:<br /> <b>Այդպես չէ ավաղ:</b><br /> Սիրտս մղկտում, ներսից ճաքճքում<br /> Իսկ դրսից նորից ուրախ եմ թվում:<br /> Ուրախանում եմ, քահ-քահ ծիծաղում,<br /> Իսկ ներսից սիրտս միշտ լաց է լինում:<br /> <b>Երանի թե և' ես ծիծաղեի, և' սիրտս ու հոգիս ինձ հետ միասին…</b><br /> <b><br /> </b><br /> 2010Arxangelohttp://www.blogger.com/profile/09257937709550064014noreply@blogger.com4