Wouter Rogiest · Blog

Tijd vrijmaken is vandaag niet minder dan een vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid, de praktijk van een vrijheidsstrijder

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Sat, 4 Oct 2025 14:39:00 +0200

[…] ‘tegen de stroom ingaan’. En hoe dat beeld ingaat tegen onze eigen mythe dat op de goede weg zijn zich toont in een flow waarin de dingen vanzelf gaan. Alsof iets wat inspanning kost niet echt ‘ons ding’ is. Tegelijkertijd moeten we ons hoeden voor dingen die maar energie en tijd blijven opslorpen zonder dat ze enig positief resultaat opleveren […]. Om het midden van de rivier te bereiken, tussen gemakzucht en overspannen ascese, heeft onze energieke inspanning een gezonde dosis geduldige verdraagzaamheid nodig.

Geduldige verdraagzaamheid is hier het vermogen om uit onze flow te komen. Om de bewustzijnsvernauwing van gewoontes en patronen te breken en breder, ruimer, ontvankelijker, poreuzer, panoramischer te zijn. Die ruimte is bedreigd gebied in onze tijd. Door transport- en informatietechnolologie is ons bereik groter dan ooit tevoren. De hele wereld is maar een muisklik of een vliegticket van ons verwijderd. Maar tegelijkertijd lijden we aan een immer krimpend ‘hier’. Onze tijd zit propvol met werken en consumeren. Achter onze kleine schermpjes moeten onze lichamen het stellen met almaar minder en vooral kleinere bewegingen. Onze buitenomgeving slibt dicht […] In dat immer kleiner wordende hier proberen we ons een leven bij elkaar te spartelen. De ontwikkeling van geduldige verdraagzaamheid is hierbij levensbelangrijk. Om ons hier, de grond waarop we staan, te verruimen. Om levenstijd open te laten, met het risico niet te weten wat te doen, ons te vervelen. Om beschikbare open grond te laten bestaan waarop onverwachte dingen kunnen groeien. Tijd vrijmaken is vandaag niet minder dan een vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid, de praktijk van een vrijheidsstrijder.

Uit: Tom Hannes, U bevindt zich hier

Van Chester en Harold (Marsupilami x patenten)

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Wed, 25 Jan 2023 21:11:00 +0100

In "De Tempel van Boavista" van de stripreeks Marsupilami komt het tot een clash tussen personages Chester en Harold. De één uitvinder, de andere geldschieter. Met een #patent als inzet.

We schrijven 12 augustus 1993. De datum van het stripverhaal.

Maar ook 1940. Want blijkbaar ging het lang geleden mis.

Flashforward naar 1993. Waar Chester en Harold, na een bijna voltrokken wraakactie vanwege Chester aan het adres van Harold — iets met vergiftiging, lichtgevende bijwerkingen incluis — besluiten de strijdbijl te begraven.

Terug goede vrienden, ideaal.

Al is het voor het herbekijken van de patentrechten, anno 1993, ruimschoots te laat.

Had Chester Harold destijds een NDA laten tekenen, was dit genoeg geweest om het onheil te voorkomen?
Had Chester zijn eigen octrooigemachtig.de onder de arm genomen, kwam alles dan meteen goed?

Franquin mag het weten ❤️

¶

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Tue, 24 Jan 2023 15:03:00 +0100

Ik doe niets anders dan u allen, jong en oud, overhalen om niet te denken aan uzelf of uw bezittingen, maar u slechts erom te bekommeren uw ziel zoveel mogelijk te verheffen. Ik zeg u dat deugd niet te koop is, maar dat geld en alle andere goede dingen van de mens uit de deugd voortkomen, zowel publiekelijk als privé. Dit is mijn leer, en als deze leer de jeugd bederft, dan ben ik een slecht mens.

Sokrates

Je moet tegen een deur aan duwen om te weten of die gesloten is

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Sun, 18 Sep 2022 00:20:00 +0200

“De aan iedereen gegeven raad ‘ken uzelf’ moet wel belangrijk zijn, als de god van de wetenschap en het licht dit devies liet aanbrengen op de gevel van zijn tempel, omdat het alles behelsde wat hij ons te raden had. Ook Plato zegt dat wijsheid niets anders is dan het naleven van dit gebod, en bij Xenophon geeft Socrates er een gedetailleerd bewijs van. De moeilijkheden en de ondoorgrondelijkheden van een bepaalde tak van wetenschap worden slechts gezien door wie zich ermee bezighouden, want je moet er toch iets van begrijpen om te kunnen zeggen wat je niet weet, en je moet tegen een deur aan duwen om te weten of die gesloten is.”

Montaigne Essay III.13.

Treffend beeld, met die deur.

Wat vinden we van de wachtrij? · We zullen doorgaan · Radio 1

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Tue, 28 Apr 2020 22:00:00 +0200

Wat vinden we van de wachtrij?

28/04/20 09:40 (duur: 09m 20s)

In de rij voor bakker, de frituur, het ijsjessalon, de supermarkt, in het tuincentrum… Een mens staat wat in rijen tegenwoordig! Volledig terecht natuurlijk, want mits anderhalve meter afstand is netjes in een rij gaan staan één van de belangrijkste manieren om het Covid-19-virus tegen te gaan. Hoe gedragen we ons in die rij? En hoe lastig vinden we dat nu eigenlijk? Max Vryens ging naar zijn plaatselijke supermarkt en vroeg wat de wachtenden van het nieuwe normaal vonden. Zijn er eigenlijk manieren om die rijen zo efficiënt én veilig mogelijk te organiseren? Een vraag voor ‘wachtrijdeskundige’ Wouter Rogiest (UGent).

Vandaag werd ik opgebeld door Vincent Byloo bij Radio 1, om te spreken over de wachtrij in tijden van coronacrisis. U kan het gesprek beluisteren op de website van Radio 1, en alternatief op deze archieflink. Met dank aan Max Vryens voor het initiatief en de puike voorafgaande reportage (zie ook archieflink). Hieronder een transcript van het interview.

TRANSCRIPT*

We zullen doorgaan
V: Vincent Byloo
W: Wouter Rogiest

V: Onze reporter Max Vryens, die gisteren ging slalommen tussen de kassa's van zo'n lokale supermarkt, met respect voor alle afstandsregels uiteraard, die detecteerde bij de boodschappende medemens toch wat frustratie en ongenoegen over de wachtrijen, waar niet iedereen het altijd even nauw neemt met de regels en voorschriften. En nu wil het toeval toch wel dat er een wachtrijdeskundige klaarhangt aan de lijn zeker? Een hele goeiemorgen Wouter Rogiest.

V: U bestudeert dus wachtrijen, hoe die werken. Welke dynamiek in zulke wachtrijen ontstaat, wordt daar al lang onderzoek naar gedaan?

W: Jazeker, wachtlijntheorie is een discipline die een honderdtal jaar bestaat, zowaar. En wij aan de Universiteit Gent doen onderzoek, het is vooral een wiskundig onderzoek eigenlijk, van hoe mensen bediend kunnen worden, hoeveel wachttijd ze ervaren, wat de kans is dat ze wel of niet bediend kunnen worden. Op basis van wiskundige modellen.

V: Ja, ja, wiskundige modellen, die zien we dezer dagen wel vaker passeren. Die bestaan dus blijkbaar ook over wachtrijen en hoe die georganiseerd worden. Nu ja, in supermarkten op dit moment gelden toch wel nieuwe speciale regels. Er worden looplijnen aangebracht met soms éénrichtingsverkeer in smalle rayons en wachtstroken aan de kassa's. Betekent dat per definitie dat het ook trager gaat? Of is dat maar een gevoel?

W: Ik denk dat we van snelheid van bedienen geen eerste prioriteit kunnen maken. We moeten luisteren naar de virologen, zoveel mogelijk. En inderdaad, de manier waarop wachtrijen nu georganiseerd zijn hebben we nooit eerder gezien. Die lange rijen van mensen die buiten staan met die anderhalve meter ertussen, dat is echt wel een fenomeen op zich.

V: Ook opvallend: overal waar mensen buiten bijvoorbeeld staan te wachten aan de supermarkt of bij de bakker, daar ontstaan heel verschillende soorten wachtrijen. Soms gaan mensen netjes in een lange rij staan en soms vormen ze van die rare figuren, in een soort slakkenhuisconstructie. Hoe verklaart u dat, dat er soms heel verschillende soorten wachtrijen ontstaan buiten?

W: Daar zie je inderdaad verschillen van plaats tot plaats. Ik heb een concrete ervaring, zowaar, in de frituur, alwaar ik mocht aanschuiven in een wachtrij in de vorm van een slakkenhuis. En ik heb het toen nagevraagd ter plekke en wel degelijk: de dag ervoor stond er een volledig andere wachtrij, die zich loodrecht voor de ingang vormde. Met een compleet andere vorm.

V: Heeft u daar een verklaring voor?

W: Ik denk dat er veel toeval in meespeelt. Dus laat ons wel wezen: dit behoort niet tot de essentie van het helpen van mensen in deze omstandigheden. Maar ik denk dat de betere fotograaf die voorzien is van een drone volgens mij wel heel unieke beelden kan maken van al die merkwaardige slingers die zich vormen op straat.

V: Vanaf 11 mei gaan mogelijks ook andere winkels weer open. Met ook daar mogelijks dus wachtrijen. Verwacht u dat mensen daar lastig van gaan worden?

W: Ik denk dat er wel degelijk iets aan de hand is, dat er iets meer geduld is bij mensen. Omdat we ons in een compleet andere situatie bevinden. Het wachten vooraan en buiten lijkt mij nog altijd een zeer adequaat middel om afstand te houden. Dus, ik denk dat we dat toch moeten omhelzen. Voor deze periode. En het is ook een heel menselijke vorm. Er is iets elegants aan zo een wachtrij: het feit dat je in zo een wachtrij zo eenvoudig afstand kunt houden. Je staat opgelijnd, en het volstaat dat je naar de persoon voor je kijkt en die afstand respecteert. En goed, dan kan je natuurlijk omkijken, en ijzige blikken sturen naar de persoon achter jou als die te dicht staat. Maar een veel betere manier is die persoon aan te spreken. En dus te leven met dit gegeven.

V: Hoe maken we dat wachten voor onszelf eigenlijk zo aangenaam mogelijk? Wat kunnen we daartegen doen om niet gefrustreerd te geraken of lastig te worden?

W: Ik denk dat de frustatie van wachten van alle tijden is. Dus dat is niet specifiek aan het coronatijdperk. Er moet iets meer gewacht worden, maar de omstandigheden zijn anders. Ik kan dus absoluut aanbevelen om een praatje te maken. Ik heb het gemerkt, dat mensen iets spraakzamer zijn in de wachtrij. Dus laat ons hopen dat die tendens zich voortzet tot voorbij de coronacrisis, want totnogtoe, en zeker de laatste jaren, namen mensen vooral toevlucht tot hun smartphone. En de vraag is soms of dat wel een positieve keuze is. Zou het niet kunnen dat mensen zich juist uit de verveling willen werken en hun eigen gedachten en hun medemens willen ontvluchten met behulp van die smartphone? Nu goed, dat is niet mijn discipline, ik laat het aan de psychologen. Maar het is toch iets dat opvalt.

V: Wellicht gaan ook in sommige winkels die opengaan bepaalde regels moeten gehanteerd worden. Misschien zoals in supermarkten bepaalde rayons die éénrichting zijn. Is het nuttig in winkels om een soort parcours aan te leggen?

W: Ja inderdaad, we hebben die zaken gezien de laatste dagen. Begin april waren er in Nederland al supermarkten die op die manier tewerk gingen. Bepaalde routes, een vaste omlooproute, noem het hoe je wil, een winkelparcours... dat zijn allemaal zaken die kunnen helpen. We moeten opletten dat het niet te complex wordt natuurlijk. Een heel sterke start hebben we genomen in al die winkels, voedingszaken, waarin er gesproken wordt van een maximaal aantal minuten. Dat is heel eenvoudig. Iedereen kan het zelf controleren. Het is ook niet dictatoriaal, want iedereen kan zelf beoordelen of hij nog voldoet aan die regel. En een zekere spreiding aan de ingang verzekeren is nog altijd een zeer goed idee. En dat is het belangrijkste denk ik. Maar inderdaad, secundair, die omlooproutes, die gaan je een zekere capaciteitswinst geven. Maar toch is dat naar mijn aanvoelen secundair.

V: Nu ik toch een wachtrijdeskundige aan de lijn heb, beste Wouter Rogiest: veel mensen gaan dat ongetwijfeld herkennen, maar ik heb bij de keuze tussen de verschillende kassa's in een supermarkt altijd het gevoel dat ik de verkeerde kassa gekozen heb. Ik sta precies altijd aan de kassa waar het het langste duurt. Ligt dat aan mij? Of is dat iets wat iedereen zo aanvoelt?

W: Ja inderdaad. Daar ontsnapt niemand aan. Dat is het aloude probleem, en iedereen kent de pijn. Neem bijvoorbeeld vijf wachtrijen, in de supermarkt, vijf kassa's, dan heb je toch wel een tachtigtal percenten kans dat je in de verkeerde rij staat. Je hebt ook tijd om te kijken, dus je ziet die snelste rij aan jou voorbij gaan, en je hebt de verkeerde rij gekozen. Vier keer van de vijf. En je kan daar beter in worden, natuurlijk, dus dan ga je iets vaker de juiste rij kiezen, maar je kan er niet aan ontsnappen. En daar komt nog bovenop dat, als je dan in de verkeerde rij staat, dat je daar langer staat, en dat je meer tijd hebt om herinneringen aan te maken aan dit pijnlijke moment. Je herinnert je achteraf dat je daar stond, maar die snelle doortocht, die ben je al lang vergeten, want die ging heel vlot.

V: Boeiend fenomeen eigenlijk inderdaad, dat je altijd de momenten zult herinneren dat je de verkeerde kassa gekozen hebt en nooit dat je er vlotjes bent doorgegaan. Beste Wouter Rogiest, ik denk dat u boeiende tijden tegemoet gaat als wachtrijdeskundige.

W: Dit is ongezien, opnieuw. En toch nog eens complimenten aan iedereen om zoveel geduld aan de dag te leggen. Ik zie heel veel gedisciplineerde mensen.

*geredigeerd, voor leesbaarheid

Bron afbeelding: https://freesvg.org/snail-shell-55142
Link Radio 1: https://radio1.be/programma/we-zullen-doorgaan/radioitem/wat-vinden-we-van-de-wachtrij/17773

A lot like you (17.03.2020)

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Mon, 23 Mar 2020 20:00:00 +0100

Ik ben aan het hardlopen,
ergens in Vlaanderen,
net na zonsondergang.

In dit nooit vermoede jaar
voor een herdruk van Camus.

In de stilte van
nog net geen avondklok, van
nog net geen nieuw getal.

Huizen gehuld in niet meer
dan de gloed van televisie,
gevuld met flitsen licht
uit een ver verwijderd land
dat naar ons oprukt.

Verderop sluit een oude man
een hek en zijn blik
verraadt, met een trilling,
wat ik ben voor hem.

In gedachten onpeilbaar
diep met hem verwant.

Kunnen we nog genoeg geduld opbrengen? Radio 1

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Tue, 20 Nov 2018 20:36:00 +0100

Op vrijdag wel! Op vrijdag 9 november was ik studiogast bij De Wereld Van Sofie op Radio 1, in een thema-aflevering over geduld. Onder het motto "Kunnen we nog genoeg geduld opbrengen", werden naast ondergeschrevene ook natuurfotograaf René Van Echelpoel, radiomaker Vincent Byloo, expert neuro-psychoanalyse Ariane Bazan, wachtmuzikant Isolde Lasoen en adoptievader Hannes Coudenys bevraagd. Al deze schone deugd is terug te vinden op de website van Radio 1 (mijn opwachting vanaf 14:27), en alternatief op deze archieflink. Met geduldige groeten!

Hoe sta je minder lang in de file? College bij Universiteit van Vlaanderen

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Sat, 19 May 2018 07:04:00 +0200

Sinds enige tijd staat een college van mij online opgenomen met de Universiteit van Vlaanderen, dat inmiddels 100 colleges rijk is. Op 5 mei 2018 werd het college door VRT geshortlist in een top 10, die u op vrtnws kunt terugvinden. Mijn college getiteld "Hoe sta je minder lang in de file?" vindt u bovendien hier. Reacties welkom!

Dan

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Sat, 19 May 2018 07:01:00 +0200

Soms overvalt het me, en wil ik alle ogen op
mij gericht. Niet omwille van idolatrie maar
om de schaamte over te dragen, net zolang
tot die zo besmettelijk wordt dat er geen
houden meer aan is. Alle hoofden willen de
grond inzakken, alle lijven hopen ontvreemd
te worden aan hun kop, en zelfs
plaatsvervangend houdt niemand het
zintuiglijke spektakel nog vol zonder even
de ogen dicht te doen. Precies op dat moment.

Dit gedicht was goed voor een tweede plaats (redactionele selectie) in de 8ste editie van de Schrijverspodiumprijs, Het Schrijverspodium, 5 mei 2018.

... en waar begint First Day of My Life?

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Sat, 30 Dec 2017 11:58:00 +0100

Machine-gegenereerd bericht in de inbox vandaag, met deze vraag van StuBru (zie screenshot). Waar eindigt Ashes to Ashes? Het thema van het nummer en het overlijden van de artiest in acht genomen, schuilt er best wel wat poëzie in die vraag. En waar eindigt Nothing Really Ends van dEUS, The End van The Doors? Een Meisje van Zestien van Boudewijn de Groot? Right in the doorway, denk ik dan. Right there. #If-you-meet-the-Buddha-on-the-road,-kill-him. Dank StuBru.

Hotsy Totsy · Gent · Maandag 6 maart 20:30 · De Sprekende Ezels + De Wolven van La Mancha

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Sat, 4 Mar 2017 00:24:00 +0100

Nu maandag breng ik poëzie in Hotsy Totsy. Welkom! Het zal een korte doortocht zijn, met een handvol gedichten. We hebben er zin in. Verwachte tijdstip van die doortocht: niet vroeger dan 21u.

Het programma is te volgen op de Facebook event-pagina. Gastheer Hubert Samson meldt alvast:

Welkom bij de Sprekende Ezels!

In uw favoriete café balken de ezels ook in maart!

Deze editie alvast 4 namen.

* Bob Minne: Een wolf, no doubt, een wolf van bij het prille begin.
* Zoë Croegaert: Zoë was vorig jaar al eens te gast op ons podium. Ze betoverde u & dus komt ze terug!
* Wim Drusius: Radiomaker, Tekenaar, Kunstenaar, Gids, Wolf... Deze man kan je niet in enkele woorden samenvatten.
* Joris Pinseel: De man achter veel poëtische events & tevens de man achter vzw Humus.

Na deze namen is het aan u. Spring op ons podium & doe je ding. Alles is toegelaten, zolang u binnen de 5 minuten blijft. Alles is toegelaten, zolang u geen vlekken maakt op het podium die we achteraf er niet meer uit krijgen. Het is sterk aangeraden om minimaal 2/3den van uw familie en vrienden mee te nemen, zodat u kan zegevieren in het bijzijn van uw naasten.

De Techniek wordt verzorgd door Jan & Reinout. Voor de fotografie zoeken we dringend een fotograaf, en de presentatie van de avond is in handen van Hubert Samson. (Naar het schijnt heeft hij die avond iets te vieren)

Een muzikale naam hebben we nog niet, maar alles is mogelijk :-)

Tot maandag!

Namens De Wolven van La Mancha

Hubert

Gedichtenroute · Domein Puyenbroeck · 26 januari tot 11 maart

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Fri, 27 Jan 2017 22:43:00 +0100

Foto: The Qontinent

Sinds gisteren (Gedichtendag 2017) kan er poëtisch gewandeld worden in domein Puyenbroeck, met een gedichtenwandeling. Op elk van de 25 haltes is een gedicht geïnstalleerd. Daar is ook een gedicht van mij bij. De gedichten kunnen gelezen maar ook beluisterd worden, met de hulp van een app van Gentse app-ontwikkelaar OJOO. Al dat moois, nog tot 5 maart — een warme oproep.

Geuzentoren, Muziekbos*

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Thu, 26 Jan 2017 12:59:00 +0100

Aan mans verleden gaat een mierenhoop
van namen stil voorbij. En toch probeer ik,
boze mus, het hoogste woord wel eens
te voeren, leg ik een man als Pol de Mont
het vuur aan de schenen maar al te graag.

In de schoot van zijn Vlaamse Ardennen
rol ik me om in zijn recept.

Garneer met varens en amandel
al zijn verzen en droom weg.

En word ik wakker te midden van stenen
omdat geen muur oneindig houdt,
ik schenk ze aan de zotten weg
en hoop dat Ronse 't me vergeeft.

Fijne gedichtendag gewenst!

*De 19e-eeuwse Geuzentoren bevindt zich in het Muziekbos, een uitgestrekt natuurgebied in de gemeente Ronse. Op een voorjaarsdag in 1888 werd deze toren beklommen door dichter Pol de Mont (1857 - 1931), die naar verluidt weinig bekend was met de streek. Geïnspireerd door het heuvelachtige landschap met zijn natuurpracht kreette hij tot zijn gezelschap: "Maar dat zijn hier de Vlaamse Ardennen". Hieraan dankt de streek haar naam. / “Aan mans verleden” en “varens en amandel” zijn anagrammen van “Vlaamse Ardennen”. "Ik, boze mus” is een anagram van "Muziekbos". / Het Muziekbos ligt op een viertal kilometer van de Grote Markt van Ronse, met in de onmiddellijke nabijheid de zogenaamde Zottenmuur.

De demonen van Leonard Cohen · Francis Mus · één jaar verschenen · een muzikale voorstelling in Sint-Niklaas · een recensie

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Wed, 17 Feb 2016 07:00:00 +0100

Precies een jaar geleden verscheen "De Demonen van Leonard Cohen" van Francis Mus. Een biografie om duimen en vingers bij af te likken. De auteur koppelt de verjaardag aan een muzikale voorstelling - zie ook flyer hierboven. En ik post een recensie.

Leren wij onze helden beter kennen door hun biografie te lezen? In het geval van Leonard Cohen is dat verre van zeker, want dit heerschap (zanger? dichter? schrijver? gentleman!) is duidelijk niet voor één gat te vangen. Alleen al daarom schreeuwt een figuur als Mister Cohen om een biograaf, en dan liefst een waakzame, die niet compulsief gaat zoeken naar een rode draad die er niet is. Zulk een waakzame waarnemer ontmoeten we in Francis Mus. De fascinatie die uitgaat van de persoon van Leonard Cohen is daarbij een goed vertrekpunt, en wordt bij het lezen van dit boek verder aangewakkerd.

Een icoon
Cohen (81 jaar) is een icoon. Zijn muzikale carrière begon eigenlijk pas op zijn drieëndertigste, en werd voorafgegaan door niet minder dan zes poëziebundels en romans, waaronder het geprezen ‘Beautiful Losers’, een veel gelezen klassieker in de Canadese literatuur. Een gevierd schrijver die plots begon te zingen. Studioalbums volgen gestaag (dertien in aantal), met vooral aan de start (‘Songs of Leonard Cohen’, 1967; ‘Songs from a Room’, 1969), middenin (‘I’m Your Man’, 1988) en de laatste jaren (‘Old Ideas’, 2012; ‘Popular Problems’, 2014) geweldige pieken van populariteit. Al is hij sinds 1967 als zanger nooit weggeweest. Het stond het schrijven alvast niet in de weg, met nog eens zeven werken sinds hij singer-songwriter werd, en al sinds het eerste begin een verbijsterende rist andere activiteiten, waaronder touren, acteren, strijden, versieren, boeddhist worden, en bidden.

Keuzes
De biograaf stond voor keuzes. Want wat te denken van deze man, die in interviews lang niet alles expliciet maakt, en zich liever mysterieus en charmant dan scherp opstelt? Dermate divers is het plaatje, dat men gemakkelijk een boek kan vullen met enkel de toelichting van Cohens nicknames: Canadees, jood, priester, machtswellusteling, verslaafde, vrouwenzot, en natuurlijk ‘poëet’, in de meest brede betekenis van dat woord. Niet zo voor Mus, die zich met vijf jaar onderzoek en een gezonde dosis respect presenteert als sympathisant van Cohen, maar niet als ‘lid van de fanclub’. Hij schildert ons een zo eerlijk mogelijk portret van de man die hij, vanop gepaste afstand, als ‘Mister Cohen’ omschrijft. Hij benoemt de demonen van Cohen — met macht en religie als uitschieters — maar probeert de fenomenale persoonlijkheid van Leonard Cohen nooit in een vakje te duwen, laat zijn subject ademen. Een open stijl.

Bananen en wijn
Bij een portret van Cohen horen literaire en muzikale verbanden. Boeken, daar moet Cohen er wel een duizendtal van verslonden hebben. Onder Cohens favorieten treffen we Yeats, Camus, Byron en Garcia Lorca maar ook de oosterse Rumi en Hafiz. Soms treedt deze voorliefde zeer expliciet op de voorgrond, zoals bij ‘Take this waltz’ (Garcia Lorca). Maar meestal klinken al deze verschillende bronnen slechts heel indirect door in de verbeeldingswereld van Cohen en in het bijzonder in zijn gedichten, waarin lustig geknipt en geplakt wordt. Dit laatste brengt Mus tot een vergelijking met Frankenstein (p. 125) — niet precies hoe we Cohen gewoonlijk bekijken, maar er is iets van.
Muzikaal wordt het exotisch wanneer we Cohen ontmoeten als piepjong lid van het countrybandje The Buckskin Boys — echt? Niets vreemds aan de vroege muzikale interesse, maar Cohens muziek staat qua imago nu eenmaal ver af van country, die met zijn vaste muzikale en sociale patronen vaak voor verstard gehouden wordt. En toch is de aldoor veranderende Cohen van country blijven houden, argumenteert Mus, zie bv. ‘Tower of Song’, met een ode aan Hank Williams.

Het meest intrigerende verband legt Mus evenwel met behulp van die nonchalante banaan op de cover van ‘I’m Your Man’ (1988), want is dat geen verwijzing naar de ooit door Cohen begeerde Nico van The Velvet Underground, bij wie al eerder een fameuze banaan op een cover prijkte? Dit verband blijft ook nader bekeken smullen: kan Cohen ooit zelf nog geloofwaardig ontkennen dat die twee bananen met elkaar te maken hebben?

Sporadisch gaat er ook vuurwerk schuil in de verwoording. Zoals bij de bespreking van de minder originele productie ‘New Skin for the Old Ceremony (1974)’. Mus noemt het ‘oude wijn in nieuwe zakken’, en schiet op die manier meervoudig raak, net als Philip Larkin in Skin, met de huid als ‘obedient daily dress’ en tegelijk ‘old bag’ met ‘no brash festivity / to wear you at, such as / clothes are entitled to / till the fashion changes’.

Seks en geweld
Op twee punten blijven we wat op onze honger zitten. Kunnen we vooreerst wat preciezer zijn met vrouwen? We lezen dat Mister Cohen met geen enkele vrouw ooit trouwde, en er is sprake van twee kinderen, Adam en Lorca. Maar wie waren die vrouwen, en hoe lang, hoeveel? En als we weten dat hij ging vechten in Cuba en Israël, weten we dan ook of hij gedood heeft, en hoe vaak? Al is te verwachten dat niet alles te achterhalen valt, en dat de bron zelf (Mister Cohen) er het zwijgen toe doet.

Sinds de verschijning van de biografie een jaar terug zit Cohen zelf ook niet stil, met in de tussentijd de release van het live-album “Can’t Forget: A Souvenir of the Grand Tour”, met twee nieuwe nummers op. En ook zijn biograaf zit dus niet stil en is vanavond in Sint-Niklaas, met een pracht van een boek.

Gedicht op De Schaal van Digther

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Fri, 29 Jan 2016 23:04:00 +0100

Venetië of Napels, nu of later? Het gedicht 'Later' staat sinds vandaag op De Schaal van Digther. #content

Files, datapakketten en zelfrijdende auto's · journaal één

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Wed, 6 Jan 2016 17:23:00 +0100

We stonden nog zo lang in de file als in 2015! Voor het journaal van één (VRT) mocht ik gisteren (5 januari 2016) dan ook een toelichting geven bij de fileproblematiek op onze wegen.

Het nieuwsblok in het middagjournaal (13u) bracht o.a. de parallel met dataverkeer in computernetwerken aan bod, dat in het avondjournaal (19u) was volledig gewijd aan de zelfrijdende auto. Want jazeker, deze zou het fileprobleem wel eens kunnen oplossen, al schuilt ook in deze oplossing op langere termijn een gevaar.

De fragmenten zijn te zien op deredactie.be:

- Kunnen zelfrijdende auto's helpen de files weg te werken? (19u)

- Hoe ontstaan structurele files? (13u)

Wetenschapscommunicatie en de maatschappelijke relevantie van wiskunde: uw stem?

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Wed, 9 Sep 2015 12:18:00 +0200

In het begin van de zomer werd duidelijk dat ik u vroeg of laat als collega, familie, vriend en/of sympathisant zou aanspreken om op mij te stemmen — hier ben ik dus :-)

Toen bleek immers dat mij, samen met een rist gelijkgestemde wetenschappers, de KVAB jaarprijs wetenschapscommunicatie te beurt viel, 'voor [de] snelle mediareacties op actuele thema's, gesteund op berekeningen en simulaties over Walibivoorsteekpassen, ritsen en verkiezingen, die de maatschappelijke relevantie van wiskunde aantonen' (aldus de jury). Plezierig nieuws, dat enkele recente persoonlijke acties (voorsteekpas, ritsen) en een actie met Jonas De Vylder (verkiezingen) nog eens in de verf zet. En een heel recente actie (festivaltoog) als een natuurlijke voortzetting doet aanvoelen.

Welnu, aan deze jaarprijs is ook een publieksprijs verbonden: een wedstrijd. En die loopt bijna af! Maar de zomer is nog niet rond. Mag ik op uw stem hopen? Stemmen kan nog tot dinsdag a.s. (15 september) op http://eoswetenschap.eu/communicatieprijs2015. Welkom/dank!

De cirkel is pas rond (wachtrijbier) (festivaltoog)

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Fri, 28 Aug 2015 22:33:00 +0200

"Chaos aan festivaltoog helpt je sneller aan bier" staat sinds vorige week vrijdag op de website van EOS Magazine. Het werd snel opgepikt, voor het eerst zelfs over de taalgrens — heel blij. Want hoewel een origineel idee een goede basis kan zijn voor een wetenschappelijke publicatie, is de cirkel pas echt rond als er in mensentaal over gecommuniceerd is. En — als we een suggestie van wetenschaps-god-op-tv-en-podia Lieven Scheire eerder dit jaar doortrekken — als er een tinyurl en een gebaar voor bestaan. Bij deze!

De cirkel is pas rond [met] een tinyurl en een gebaar @lievenscheire http://t.co/MIueovH91h #pkp15 @eos_wetenschap pic.twitter.com/4mbmoxFh0I
— Wouter Rogiest (@wouter7) August 28, 2015

Hieronder de persberichten en reacties.

Le Soir

De Redactie

Nieuwsblad

De Standaard

De Morgen

Knack Focus

HLN

Metro (Nederlandstalig)

Focus Vif

La Libre

Metro (Franstalig)

l'avenir

Op papier verschenen ook meldingen in La Dernière Heure - Dimanche op 23 augustus (p .16, 111 woorden) en Le Soir - Namur Luxembourg op 24 augustus (p. 32, 130 woorden, titel "Le chaos aux bars bénéfique").

Missy Sippy · di 14 april 20:30 · De Sprekende Ezels + De Wolven van La Mancha · Klein Turkije

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Mon, 13 Apr 2015 18:04:00 +0200

Morgenavond (dinsdagavond) breng ik poëzie op het podium van Missy Sippy ✰ Blues & Roots Club, Klein Turkije 16, 9000 Gent — Missy Sippy, the place you call home! luidt de slogan, dus u kunt net zo goed thuiskomen in plaats van thuis te blijven.

Lente, verzuchting & genot!

▲▲▲

Met deze Dionysossen:

Philippe Guislain
TEDDY BAIR
Stijn Vranken
Jan Ducheyne
Peter Flynn
Coenraed de Waele
Wouter Rogiest
Elias Van de Vijver
Ruben De Somer
Kobe Michiels

Het is wederom gratis, met mijn kwartiertje optreden vermoedelijk niet vroeger dan 21u00 en allicht niet later dan 22u45.

Met menukaart — uw tijd is geld; als u er morgen wat te besteden heeft kunt u uw bestelling nu al plaatsen (zonder aankoopverplichting).

Meer info en gastenlijst op Facebook.

Update 15 april—het was geweldig: zeer aardig café, tof wederzien met Y. + ontmoeten C., aanschouwen van topperformers Stijn Vranken en Jan Ducheyne, kennismaken met Elias Van de Vyver, met wie ik de dichterlijke connectie Tom Driesen deel. Hieronder enkele foto's gemaakt door Elias.

Elias Van de Vyver

Y. en C.

Jan Ducheyne

Elias Van de Vyver

Stijn Vranken

Missy Sippy

Gedichtendag 2015 · Gentblogt · Het Nieuwsblad

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Thu, 29 Jan 2015 12:08:00 +0100

En tenslotte een eerlijk epitaaf,
bij voorkeur niet al te pompeus.

Trek enkel wat veel te dunne woorden
van afscheid om u heen.

Of kies van zeitgeist niet gespeend
in Gent voor het mooiste, overlaatst:

het had langer moeten duren,
maar het had niet beter gekund.

En wankel naar haar die ik niet ken
en straks verdorie zal worden gemist.

--

Gedicht geschreven bij het aangekondigde einde van Gentblogt, op 15 februari 2015. Dit gedicht verscheen vanmorgen op Gentblogt, en later op de site van het Nieuwsblad (en ook hier). Fijne gedichtendag gewenst!

Op goed geluk · Hoe kan een computer een willekeurig getal produceren? · Met interview in EOS

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Mon, 5 Jan 2015 09:05:00 +0100

In het eerste EOS-nummer van 2015 brengt Toon Lambrechts een artikel over willekeurige getallen in computers, getiteld 'Op goed geluk' (pp. 100—103). Inbegrepen is een interview met ondergeschrevene. Nu is het jaar echt begonnen!

Open brief aan de studenten van morgen: "Laat ons pleiten voor slim besparen" · De Morgen

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Sat, 20 Sep 2014 18:50:00 +0200

Deze open brief verscheen op vrijdag 19 september 2014 bij De Morgen.

--

Beste studenten,

Nu de discussie over inschrijvingsgeld hoog oplaait, en jullie straks meer moeten neertellen voor jullie opleiding, vragen jullie zich af of jullie meer waar zullen krijgen voor jullie geld. Een terechte vraag, waar we namens het assisterend academisch personeel een antwoord op willen formuleren.

In termen van studentenaantallen groeien universiteiten en hogescholen vliegensvlug. Jullie zijn met velen. En voor de kennismaatschappij zijn jullie de toekomst. Maar besparingen zijn nodig: de Vlaamse regering zoekt zo'n 89 miljoen euro. Welnu, wat ons betreft moeten jullie dit geld niet ophoesten, en het is met lede ogen dat wij de 'instelprijs' van 1.100 euro in het nieuws aantreffen.

Voor een goede opleiding hebben jullie nood aan omringing. Elk vak moet voldoende ondersteund worden, al dan niet met labo en practica, opdat jullie de eindcompetenties van elk opleidingsonderdeel enkel na diepgaande onderdompeling in de materie verwerven. Dat wij dit met de grootste zorg proberen te vervullen, is jullie hopelijk duidelijk. Toch is deze inspanning eigenlijk een toegift naar jullie. We vinden dat het zo hoort, maar worden er niet voor beloond. De meesten van ons worden beoordeeld op onderzoek: publish or perish. Jarenlange inspanningen in jullie begeleiding wegen niet op tegen een extra onderzoeksartikel, dat bepaalt of we doorgroeien binnen de universiteit, of na een aaneenschakeling van tijdelijke contracten uit de boot vallen. We nemen even de tijd, tot de rat race weer roept. We willen de verantwoordelijkheden van het lesgeven ten volle opnemen, maar zolang de universiteit ons niet aanwerft is het ons enkel in de marge toegestaan, omdat wij geen continuïteit kunnen bieden. Sorry studenten.

Voor professoren ligt het anders. Hoewel onderzoeksoutput ook voor hen doorweegt, behoort lesgeven voor veel proffen integraal tot het takenpakket. Als jullie waar willen voor jullie geld, dan zijn zij jullie eerste aanspreekpunt. Indien jullie er tenminste in slagen in aanraking te komen met een professor, want in de groeiende groep zijn zij relatief gezien steeds schaarser geworden, doordat hun aantal decennialang constant bleef.

Waarom zouden jullie dus meer moeten betalen? Wij hebben geen pasklaar antwoord. Zolang er geen extra proffen komen is de trend richting massaonderwijs onafwendbaar, en worden enkel de happy few in kleinere groep begeleid. Dit pleidooi is niet nieuw: vorig jaar bracht de Actiegroep Hoger Onderwijs het met een petitie breed onder de aandacht. Ook rector Anne De Paepe en vicerector Freddy Mortier identificeerden dit als een topprioriteit, en recent maakte onze universiteit op vraag van zowel jullie vertegenwoordigers als ons een uitdrukkelijk engagement (Raad Van Bestuur 4 april), door in de begroting 4,75 miljoen euro opzij te zetten, goed voor ongeveer vijftig extra proffen.

En nu moeten we besparen. De timing speelt ons ongetwijfeld parten: de investering in extra proffen is op dit moment enkel een voornemen, dat in een knip kan sneuvelen in de besparingsslag. En dat zou zonde zijn. Voor onze universiteit komen daar nog twee argumenten bij.

Enerzijds heeft het uitdrukkelijke engagement voor extra proffen een belangrijke verwachting binnen de instelling geschapen, met een verbeterd loopbaanperspectief. Het kelderen van de plannen zou absoluut demotiverend werken. Anderzijds stellen we vanuit een logica van competitiviteit vast dat we onze collega's bij KU Leuven geen weerwerk meer zullen kunnen bieden, wanneer we de huidige generatie jonge onderzoekers massaal de deur wijzen. Zij namen het engagement van extra proffen immers nu al op.

Laat ons dit dus met gezamenlijke kracht aanpakken, beste studenten: de discussie van inschrijvingsgeld mag niet uitgespeeld worden als argument tegen extra proffen, want ook dat zou het democratisch gehalte van ons onderwijs in het gedrang brengen. Laten we vooreerst deze besparing onaanvaardbaar vinden, sta ons dat toe. Laat ons pleiten voor slim besparen, waarbij universiteiten niet snijden in productieve investeringen, door de geplande investeringen in extra professoren terug te draaien. Laten we pleiten om eerder te besparen op planlast dan op menselijk kapitaal. In teken van goed onderwijs.

Vriendelijke groeten,

Wouter Rogiest, Stijn Baert, Mieke Dolphens, Debby Laukens
Vertegenwoordigers van het Assisterend Academisch Personeel in de Raad van Bestuur van de Universiteit Gent

De ondraaglijke kans op toeval · Kluger Hans

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Wed, 17 Sep 2014 07:00:00 +0200

In het maart-nummer van Kluger Hans verscheen 'De ondraaglijke kans op toeval,' een essay dat ik oorspronkelijk schreef voor een wedstrijd in mijn vakgebied, dat nu eenmaal barst van de probabiliteiten. De volledige tekst vindt u hier.

Extra winst voor grote partijen · EOS

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Tue, 16 Sep 2014 20:00:00 +0200

Het is al een seizoen geleden, maar deze wilde ik toch nog vermelden: uit een fijne samenwerking met collega en bijna-doctor Jonas De Vylder werd een EOS-artikel geboren. Over verkiezingen, meer bepaald de mapping van stemmenaantallen naar zetelverdelingen in de Kamer. "Systeem D'Hondt & beyond," zeg maar. We hebben behoorlijk lang gepuzzeld tot we gepaste aannames bekwamen, en er vervolgens wat Monte Carlo simulatie tegenaan gesmeten. Het resultaat is behoorlijk verrassend — er vallen wel degelijk extra zetels te rapen — en is te lezen in het meinummer van EOS. De technische bijlage bij het artikel verscheen op de website van EOS. Beide vindt u hier gebundeld. Hieronder ook nog het stukje dat erover bij De Morgen (op papier) verscheen.

RIP Gerrit Kouwenaar · totaal witte kamer

wouter.rogiest@gmail.com (Wouter Rogiest) — Fri, 5 Sep 2014 13:52:00 +0200

RIP Gerrit Kouwenaar, een geweldig dichter, gisteren op 91-jarige leeftijd overleden. Als eerbetoon, zijn gedicht "totaal witte kamer." Misschien wel zijn mooiste.

totaal witte kamer

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen –

Uit de bundel 'totaal witte kamer,' verschenen in 2002. Meer erover hier.