Today, I celebrate my first anniversary of being Facebook sober. I deleted my account with 10k+ followers, a decision I did not make lightly. I mulled over it for two weeks before delivering the final blow.

While trying to convince myself to live up to such a heroic deed, I realized it wasn’t as easy as I hoped it to be. If you were to ask me for an analogy, I can say it resembles a lot with the struggle for quitting smoking. I have done that thousands of times.

Eminently, the FOMO factor kicks in first – how will I stay informed, how will I be able to keep in touch with my friends and the network, and where will I be able to express my thoughts to an audience that broad, will I be heard anymore?

I told myself I would not be left downright obscure, there are plenty of fragile souls to fill me in regularly. And they did.

Though the rewards of living up to it turned out plentiful, benefits uncountable, even rewarding for mental health, looking back in hindsight I can list a few interesting things I’ve missed out on:

• funny videos with dogs and cats
• boring graduation indexes and utterly identical photo shots
• hundreds of happy parents wishing their little ones to become scholars on their first day of 1st grade
• millions of 'respect' comments on posts
• sporadic experts weighing in their opinions on a multitude of unrelated matters

What a heart-wrenching sacrifice indeed.

Therefore, here I stand today, in front of thou honorable assembly, to affirm you in case you feel the urge to pursue a similar path this thorny, if you have voluntarily handed out your attention, coupled your mind and life to pets, diplomas, and other similar deficiencies of the human produce, don’t ever think of taking such a critical life-changing step forward, as the dogs will then bark, but none will be around to hear their noise. None to falsely boost the shiny graduates engulfed in pedicure and manicure too.

"A thorny path winds through life's tangled embrace, each step a dance with prickled grace." – Hazreti ChatGPT

Ky popull, njerëzimi n’përgjithësi, shpëtohet e mbrohet prej burrave e grave t’fortë e me karakter t’çeliktë! Këta janë t’rrallë, shumë t’rrallë, por ama qaq pak sa janë, gjithë e bojnë diferencën.

Nuk kemi me ruejtë as shpëtue bash kurrgja t’leshit me statuse t’Fejsbukit, as opinione disa orëshe në Twitter Spaces, ndërkohë që retë e zymtësisë sa vijnë e thellohen përmbi ne.

Nëse s’je i kënaqun me gjendjen tande, t’familjes a rrethit, duhesh me urgjencë t’domosdoshme me u pyet “çka osht ajo diçka që unë mundem me bo që me ndryshue këtë mutsihone?!”.

• S’je i kënaqun me punën, gjeje tjetrën!
• S’je i kënaqun sa po fiton, bon punë t’dytë!
• S’ki shkathtësitë e nevojshme, çu trajnohu!
• Po s’po din ka me ja nis, pyet e konsultohu!

Lypet sinqeritet, shumë zell, dhe pak talent. Ama pa mund e sakrificë absolutisht kurrgja nuk ndodh n’këtë jetë.

Nëse pritni që Zoti i kofshim falë me ardhë me i ndalë a ndryshue gjendjet me Dorë t’Vetë, m’vjen keq duhem me ju zhgënjye, po Ai s’funksionon n’atë mënyrë.

“Ka thonë Zoti ti mundohu pak, une t’ndihmoj shumë” thotë thanja e pellazgëve të lashtë. “Nëse ankohesh, e bon marak veç nanën” ka thonë Rexha, ai burrë i mençun.

Fuqizimi individual shpirtnor, profesional, e financiar, asht parakushti themeltar i përmirësimit kolektiv.

Çkado që na pret përpara nesh, asht rezultat i punës apo mospunës tonë. Me këtë ritëm t’rrjedhjes së gjanave, dhe shkallës së naltë t’indiferencës e sakatllëkut tonë, e ardhmja ku do ta gjejnë veten evladët tonë duket e frikshme, e trishtë.

Deri këtu do t’duhej me kanë ma të ngimë llajka e zemra, truni dritë po na qet prej thanjeve t’mençuna. Osht vakti i fundit mi grahë bythës.

E kemi borxh!

Ngritet robi me sabah mi hy ditës me bismilah, për sherr e hap këtë vegël t’dreqit; mbushun feed me shpërndamje t’njanit qi ymrin ia ka dedikue me vjellë vner e mbjellë sherr për Islam e muslimanë, por që këso hovi i paska thonë dy fjalë t’mira për nji hoxhë.

E i sheh musllimcat ka janë ra delir, t’eksituem si për seks, qi nji qafir qaty, urrejtës e armik i hapun i tyne, por ama i famshëm, i ka rendit dy-tri fjalë pozitive për nji nga dy miliardë muslimanët e botës.

E mangut janë veç edhe pamjet e tyne t’rreshtuem n’sajfe, duert ka qielli e tuj thanë “Lavdi i takon Allahut që ia paska zbut zemrën robit të tij t’përdalë! Ditë e madhe sot.”

E pastaj, dhe atë pashmangshëm, t’diftohet n’mend e kresë nji hadith i Profetit të tyne, që iu ka dhanë profecinë 1400 vite ma parë, se si n’kohët e ma vona,

”keni me kanë shumë, por keni me kanë si shkumë”

T’dobët, t’pafuqishëm, t’pakrenari, e t‘pakurriz.

E kjo osht sot, e dukshme dhe e matshme lehtë n’katër anët e botës, ku muslimanët profecinë ia kanë dëshmue n’forma e n’mënyra t’ndryshme, n’plotni.

E se muslimani i sotëm, osht shembulli i përkryem i njeriut t’pushtuem nga kompleksi i inferioritetit, i cilli krenarinë e pandehun n’citimet e tija t’shumëta, e ka të tërën t’kapun në histografinë e ndritshme, sepse të tashmen e ka t’vobektë, prandaj lëngon për dikë t’famshëm, qoftë pro a contra fesë tij, por së paku nji herë t’vetme t’ia thotë dy-tri fjalë t’mira, si për siguri e komfirmim n’përzgjedhjen që ky ka bo.

E muslimani i sotëm, osht për me tu dhimbtë, me t’ardhë keq për të, herë-herë edhe me t’bo me vjellë.