Xoan Piñón Blog

Marina (1978)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Thu, 05 Nov 2009 23:25:00 +0000

Un dous meus primeiros retratos fíxenllo a Marina na Galería Sargadelos da rúa Zurbano de Madrid.

Coa emblemática peza da colección de Isaac Díaz Pardo "Muller que leva na cabeza todo o que precisa para vivir", Marina mira á cámara sostendo unha primitiva calculadora e fai -ironicamente- un paralelismo entre unha das súas actividades laborais e o concepto da peza.

A Galería Sargadelos en Madrid era, nestes anos, unha auténtica embaixada da vangarda cultural galega nesa cidade e desenvolvía unha frenética actividade cultural, con exposicións, conferencias e presentacións de libros. Por ela pasaron a práctica totalidade dos intelectuais comprometidos co país. Persoeiros como Luís Seoane, Celso Emilio Ferreiro, Eduardo Blanco Amor, Lorenzo Varela, Laxeiro, Reimundo Patiño e un longo etc. tiveron como lugar de encontro este centro.

Praza de Pontevedra. A Coruña. (1981)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Fri, 16 Oct 2009 11:50:00 +0000

Comentario de Xosé Lois Martínez. English version

Civilizacion e Barbarie en Galicia.

"Non é unha fotografía para agradar.

Un pequeno e composto edificio de vivendas da pequena burguesía galega decimonónica queda emparedado entre a esquelética estructura de dous xigantes da especulacion inmobiliaria do desarrollismo.
A luz, rebota nos forxados, vigas e pilares de formigon, ainda desnudos da roupaxe epidérmica da fachada, dibuxando unha cuadricula dun negro baleiro que contrasta coa fraxilidade e transparencia das delicadas galerias de madeira e vidro nas que, blancas e ordenadas cortinas, mostran signos dunha vida domestica en aparente tranquilidade.

Na planta baixa o rótulo do Bar Benito, parcialmente oculto tralos andamios, agóchase coñecedor da imposibilidade da sua supervivencia no novo escenario que se está a construir.

Sobre o pequeno edificio, un inquietante baleiro recórtase nunha paisaxe urbana en transformacion.

A mirada fotográfica de Xoan Piñón é unha mirada critica. A dimensión do baleiro mide a intensidade da violencia coa que se transforma un, en principio anonimo Centro Histórico, na desigual batalla que se está librando pola defensa do patrimonio durante os ultimos cuarenta anos.

A cultura fronte a barbarie.

A arquitectura da cidade entendida como valor de uso e signo de excelencia e identidade urbana, fronte arquitectura na sua condición adxectiva ao servizo dun producto inmobiliario concebido prioritariamente como valor de cambio, como mercancía.

Unha imaxe na que se visibiliza unha etapa crítica na construccion da cidade contemporánea.

O enfoque frontal, sitúa a franxa do baleiro entre edificaciós no centro da imaxe.

Converteo en protagonista, cun nivel de abstraccion que abre a posibilidade da identificacion da fotografía cun fragmento de calqueira vila ou cidade do país: ¿O ensanche da Coruña ou o de Santiago?.¿Viveiro ou Betanzos?. ¿Sarria ou Monforte? ¿O ensanche de Vigo ou o de Pontevedra? ¿A Rua de Linares Rivas ou a Plaza de Pontevedra? ¿Verin ou Malpica?¿O barrio da Magdalena de Ferrol?.

Entre os multiples significados a fotografía remitenos a un tempo ( o ultimo cuarto do seculo XX), e a unhas formas urbanas en colisión (co extraordinario cambio de escala das novas edificacions que triplican o numero de plantas da precedente).

Nun momento concreto, no centro das grandes cidades galegas estanse a enunciar as reglas a seguir, os modelos a imitar na construccion do espazo urbano dos últimos anos do seculo XX.

Dende o corazón mismo da urbanidade o cáncro extendéuse rapidamente ao xeito dunha metástase por todo o corpo do país.

Pero é a posibilidade de percibir a intensidade da violencia, a que nos revela que foi nas paisaxes urbanas dos Centros Historicos e nos Ensanches burgueses donde os novos bárbaros fixeron o primeiro acto de presencia: ali levantaron as novas referencias.

Significadas a través dos mass media como o síntoma por excelencia do "progreso" e da "modernidade", impulsadas polo sector financieiro con novas fórmulas crediticias, abrironse as comportas da ignorancia duns e da ambición desmedida doutros que se sentiron lexitimados para, destruindo paxinas memorables do libro da cidade, transformar radicalmente o decorado que serve de telón de fondo ao drama no que se está a desenvolver a construccion da Galicia contemporanea.

Nos centros historicos ou nos pequenos ensanches de todalas vilas (Betanzos, Sada, Verin, Noia, Sarria, Baiona...) e incluso nos enton pequenos nucleos de poboacion (Santa Cruz, Mera, O Burgo, A Pasaxe, Cabanas, ...) interpretaron, cada un ao seu xeito, a mensaxe emitida dende a cidade.

Unha mensaxe que levaba implícita a incapacidade dos novos operadores urbanos de crear unha alternativa urbana propia sin negar os valores culturais da cidade precedente, da "cidade como obra de arte".

En 1969,doce anos antes da realización da fotografía,en Bolonia aprobárase o Plan Especial de Proteccion do Centro Histórico e enunciárase a necesidade da sua Planificacion Integral.

Seis anos antes, en 1975, redactárase a Declacion de Amsterdam sobre o Patrimonio Arquitectónico Europeo.

A imaxen, na sua condicion fotográfica vai mais aló do momento e do lugar concreto da sua realizacion, abrindo o paso á sua "descontextualizacion temporal e física".

Un pequeno fragmento da coruñesa plaza de Pontevedra mostranos o conflicto entre as tipoloxias da cidade histórica e as alternativas especulativas do "progreso".

Un conflicto que o baleiro fai visible na gran tramoya dos edificios en construccion, antes de que a doce e amnésica máscara da epidérmica "arquitectura de fachada" da modernidade, oculte con maior ou menor éxito os excesos dun sector inmobiliario bárbaro e voraz que, alleo á dimension cultural e historica da cidade, reclama violentamente o rol de protagonista principal no drama da construccion da Galicia urbana".

Xose Lois Martínez

Avoas (1983)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Tue, 13 Oct 2009 18:14:00 +0000

María Freire Otero (Cela Irixoa) 3.7.1897 / 21.5.1996 e María Antonia Sueiras Vilaboy (As Somozas) 18.3.1893 / 19.8.1985

Comentario de Lola Ferreiro. English version

"Para min é un privilexio comentar unha foto de Xoan Piñón, e máis aínda tratándose dunha foto das súas avoas, nada menos!. Por seren mulleres venerábeis, por ser sabias e, nomeadamente, por ser avoas (co que a min me gustou sempre esta figura) dun amigo tan entrañábel.

Se tivese que dicir o que me transmite esta foto, nunha soa palabra, eu diría que AUTORIDADE. Así, en maiúsculas... e desde a primeira ollada. As avoas de Xampi tiñan autoridade persoal, non me colle dúbida ningunha. A cabeza ergueita de dignidade, mirando á fronte... ollando agarimosamente ao fotógrafo (máis que ao obxectivo da cámara), con ese ollar sereo e sabio das avoas galegas, matriarcas de prestixio máis que de poder... porque o matriarcado, en palabras de Buffie Johnson é, máis ca un xeito de goberno ou de poder, unha valoración familiar, social e cultural; un gran prestixio arrebatado e destruído polo patriarcado.

Son os ollos das avoas, o seu mirar desde a serenidade, desde a sabedoría e desde a dignidade, o máis impresionante da foto. Os da avoa María Antonia, chispean aínda parcialmente tapados polos lentes. Os da avoa María mírannos desde a vida, desde a súa experiencia. Ambas as dúas coa faccións de sobreviventes, de mulleres que pelexaron, de mulleres fortes... e aí están, como querendo que aprendamos as leccións da vida, das súas vidas, que eu, persoalmente, gostaría moitísimo de aprender.

Canto máis as miro, máis AUTORIDADE me transmiten... esa autoridade que as mulleres temos pendente de recuperar, para que presida, como trazo fundamental, o modelo de poder “en feminino”... que, por outra parte, temos pendente de construír... e que de seguro será máis igualitario, máis democrático e máis doado de desenvolver có que secularmente nos impuxo e nos impón o patriarcado". Lola Ferreiro.

http://www.citariodemujeres.com/
http://www.mujeresenred.net/spip.php?rubrique97

Spring. A soidade do executivo (1987)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Wed, 30 Sep 2009 11:39:00 +0000

A foto, pertencente á colección "New York" de 1987, foi tomada unha noite na estación de metro "Spring", nome moi suxestivo pero que funciona como unha ironía nun recinto tan pouco primaveral.
Só un home -co seu maletín de executivo- regresa á casa de volta do traballo. Acaba de perder o último tren e camiña frustrado e desorientado; o seu destino estaba ao final do túnel pero o tren partiu deixándoo na plataforma.
O ambiente desolador da estación baleira de xente evócame a soidade que sofren as persoas na grande urbe.
A velocidade do vagón parece unha metáfora do paso do tempo ... tempo que o executivo perde de vivir viaxando horas interminables nun tren que o leva a un traballo que non estaba nos seus primeiros soños.

Técnica
Cámara : Nikon FE
Obxectivo : Nikkor 24 mm. con xelatina Wratten Kodak CC30M
Película : Ektachrome 100 / 35 mm.
Luz : Interior fluorescente branco industrial
Exposición : 1/2 seg
Revelado : E6
Imaxe : Diapositiva dixitalizada
Positivo : Cibachrome 30x45 cm.

Xosé Manuel Pereiro (1983)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Wed, 02 Sep 2009 09:23:00 +0000

Comentario de Xosé Manuel Pereiro. Enghish version

"A foto recordame aquelas famosas de Walker Evans que retrataron a Gran Depresión. Pola textura, pola estética e polo estático da postura, pola melancolía e polo desvalimento que desprende. Mesmo polos escasos e precarios obxectos que aparecen nela: unha cama -nótese que non hai somier metálico, só un tableiro-, unha manta, o apunte dunha mesa de noite. Xa non lembro cando foi, quitado que debía ser 1983, nin moito en que casa, aínda que supoño que era naquela (que si que era Great Depression Style) de María Pita con vistas á Dársena na que viviamos Suso, Santiago e Manolo (pola noite, polo día moita máis xente, e na que chegaron a durmir Jose Afonso, José Manuel Costa, Patiño&Lamas,...). En contraste coa foto, a realidade era que se trataba dun cuarto amoblado polo método que agora se chamaría reciclaxe ou vintage, con certas pretensións de dandysmo, habitado por xente que militaba afervoadamente na onda de modernidade extrema que comezaba a asomar daquela... Xoan Piñón fala da foto como "a das anginas", posiblemente porque a razón primeira da visita debía ser na súa faceta de médico de balde, non de fotógrafo nin de músico.
Xosé Manuel Pereiro"

http://sihomesi.com
http://twitter.com/sihomesi

Praia das Catedrais (1982)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Wed, 19 Aug 2009 17:04:00 +0000

A incrible arquitectura natural dunha “catedral” costruída polo mar na praia fainos reflexionar sobre como evitar a erosión turística.
En 1982 non existía o acceso á “Praia das Catedrais” (antiga “Praia de Augas Santas”) na parroquia da Devesa (Mariña de Lugo).
Un camiño sorteando toxeiras de metro e medio levávate ao lugar onde as imprevisibles mareas concédenche unha breve cita co sitio máis impresionante da arrasada costa lucense.
A maxia de adentrarse nas covas, escoitar o pingar da auga nun silencio imposible, as cores verdes rechamante das algas, ou o ruxir dos seixos cando a furia do mar fai o seu traballo é algo inesquecible.

Técnica
Cámara : Nikon FE con obxectivo Nikkor 135 mm.
Película : Kodak TRI-X Pan a 1600 ISO.
Exposición : 1/60 seg
Revelado : Rodinal 45 minutos.
Imaxe : Negativo dixitalizado

Exposición (2009)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Thu, 30 Jul 2009 18:21:00 +0000

Onte, cando ía para o traballo vin esta insólita imaxe ,,, alguén ao que non lle gustaba o cadro que tiña na casa, decidiu deixalo deste xeito na rúa.

Xusto debaixo do espantoso cableame que as empresas deixan nas fachadas, a pintura aparece como unha alternativa ao feísmo ou unha nova forma de reciclar e decorar a cidade.

Técnica
Cámara : Canon PowerShot S70
Obxectivo : Zoom a 28 mm
Velocidade : 1/200 seg.
Diafragma : 2,8
ISO : 50
Formato : RAW

DOA "O son da estrela escura" (1979) 30 aniversario

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Thu, 23 Jul 2009 12:13:00 +0000

O son da estrela escura, primeiro traballo de DOA, cumpre 30 anos ...
Aínda lembro aquel día en Sta Cruz (Oleiros) buscando un modo axeitado para designar o proxecto que estaba nacendo. Con vocación de experimentar e unha ilusión sen límites collemos o dicionario de galego na procura dun nome. Abrindo as páxinas ao chou saíu o "D" e fomos rexeitando até que apareceu "doa: conta de colar ou rosario. Regalo". Ao decatármonos de que a palabra segmentada contiña dentro dela a primeira nota musical e ademais era un agasallo pareceunos perfecta, ou máis exactamente "a máis doada"... Xa non buscamos máis.

Páxina Web de Doa
Doa na Wikipedia
Escoitar discos de Doa

Doa historia e discografía en pdf

Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira. "A Paisaxe Humana" (2003)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Thu, 09 Jul 2009 18:00:00 +0000

Ver pase de diapositivas de "A Paisaxe Humana" en Flickr

Mañá comeza outra edición do mítico "Festival internacional do mundo celta de Ortigueira" .
No ano 2003, co gallo do 25 aniversario, invitáronme a facer unhas fotos conmemorativas. Ocorréuseme documentar o festival desprazando o meu estudio con todos os seus pertrechos a Ortigueira e facer un "casting" moi completo fotografando xente sen intervir na súa actitude natural perante a cámara.
Co nome de "A Paisaxe Humana", na exposición quedarían representados os habitantes da vila, os músicos, organizadores e toda a xente que aló se achega para pasar uns días inesquecibles.
As fotografías -que teñen a medida exacta da estatura das persoas retratadas- expuxéronse no claustro do Concello de Ortigueira, e nelas pódese ver polo miúdo á xente que posou no "set" da Praia de Morouzos e na Praza de Abastos (pretiño do escenario).
Nos tres días que durou o Festival de Ortigueira 2003 fotografamos 165 persoas, traballo que despois da escolma quedou reducido a 60 imaxes, e desas, para a exposición e por motivos de espazo, positiváronse só 20. A colección "A Paisaxe Humana" está depositada no Concello de Ortigueira.

Ficha técnica :
Produción e casting : Marina Río e María Yáñez
Asistente de fotografía : Alba Vázquez

Luz: Interior Flash
Balance de brancos: 5.500ºK
Cámara: Hasselblad con respaldo dixital 11 Mpix
Obxectivo: Zeiss 80 mm
Exposición: 1/125 seg
ISO: 50

Museo d'Orsay (2006)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Tue, 30 Jun 2009 18:47:00 +0000

Achéganse as vacacións e é moi doado visitar o museo d'Orsay... aínda que antes de entrar tes que aturar unha chea de horas á intemperie e -xa no interior- ir sorteando xaponeses que miran os cadros a través das súas cámaras e guías que chantan as bandeiriñas vermellas diante das obras que ti tanto desexas mirar só e de preto ... logo, despídeste da obra ata non sabes cando, coa sensación de que o tempo nunca é abondo.
Mellor non queixarse moito e intentar gozar da orxía das grandes obras dos impresionistas. Cando percorriches medio museo e aínda che queda por ver outro tanto aparecen os "personaxes da foto" que, acurralándote, dinche que a visita xa rematou.
Non pasa nada, estiveches no d'Orsay.

Técnica
Cámara : Canon PowerShot S70
Obxetivo : Zoom a 28 mm
Velocidade : 1/4 seg.
Diafragma : 2,8
ISO : 100

Torre de Hércules (1984)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Wed, 17 Jun 2009 18:06:00 +0000

Aquel día dende a ventá da miña casa vin a nube facendo un uve perfecto, collín a cámara e achegueime á Torre de Hércules ...
A disposición das liñas do ceo sinalando o rapaz, enmarcado polas dúas antenas, e a distribución dos elementos -que parecían xa preparados- regaláronme esta imaxe tan equilibrada.

Técnica
Cámara Nikon F3 con obxectivo Nikkor 24 mm. e filtro laranxa
Película Kodak TRI-X Pan 35 mm.
Revelado con Rodinal.
Positivo en papel Ilford Gallery.

Avantcraft (2007-2009)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Thu, 11 Jun 2009 09:17:00 +0000

Ver pase de diapositivas de "Avantcraft" en Flickr

Cando Francisca López, directora do CENTRAD no ano 2007, me presentou a súa idea "Avantcraft" sobre a promoción e divulgación de xoves deseñadores do Eixo Atlántico (Galicia, Portugal, Bretaña e Irlanda), quedei sorprendido da claridade e convicción do interesante proxecto que iamos levar a cabo.
A concepción estética que infire a forza do Atlántico, a erosión, a alternancia das mareas e a lírica dos azuis foron o punto de partida para un traballo no que a vangarda e a creatividade das imaxes fotográficas, debería ir parella ao novidoso dos deseños.
Escolléronse para a ocasión modelos que representaran os diferentes continentes dunha sociedade global. A súa actitude ante a cámara tiña que transmitir a forza e a seguridade que dá pertencer a unha cultura.
Como heroínas; as miradas, a tensión do corpo e un ambiente irreal xerado pola creación dunhas atmosferas oníricas e submariñas que conseguen que nos mergullemos nese mundo que Avantcraft quería suxerir.

Técnica
Luz: Interior plató. Mestura de Flash 5.500ºK, xelatinas e luz continua para fondos en movemento.
Balance de brancos sobre superficie ámbar.
Cámara : Hasselblad 503 CW con respaldo dixital 22 Mpix
Obxectivo : Planar 150 mm.
Exposición : 1 seg.
ISO : 50

Alma Gitana (2003)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Tue, 02 Jun 2009 18:45:00 +0000

Ver pase de diapositivas de "Alma Gitana" en Flickr

"Alma Gitana" é un dos meus traballos de moda favoritos.
A sesión foi realizada en plató con modelos profesionais e figurantes e narra a historia dunha noite de festa entre tres amigas.
As ambiguas situacións, a cálida cor de interior e a decoración sesenteira realizada por Alexandra Fernández, conseguen dar á foto unha atmosfera tola e provocadora.
A relación de complicidade que se deu entre o equipo foi absoluta, algo que resulta imprescindible para conseguir imaxes e situacións cribles.
As modelos "dramatizaban" a foto seguindo un guión previamente escrito, pero tamén daban rápida resposta a moitos imprevistos que ían xurdindo; enriquecendo así a escena e aportándolle novos matices.

Ver galería en Flickr

Técnica
Luz: Interior plató con Flash 5.500ºK
Balance de brancos a 3.200ºK
Cámara : Hasselblad SWC con respaldo dixital 11 Mpix
Exposición: 1 seg
ISO: 50

Curuxa "Iluminados" (1977-1985)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Wed, 20 May 2009 18:41:00 +0000

Aquel día da primavera do 82, Marina chamoume dende o choio para contarme que unha curuxa cunha á rota entrara no Museo Carlos Maside. Levanteime do tresillo, medio adurmiñado (logo duha noite de garda no "Ambulatorio San José") e atopei a fantástica imaxe do paxaro na ventá... A curuxa foi atendida das súas feridas polos deseñadores Carlos Silvar e Rosendo Díaz - traballadores ambos de Cerámicas do Castro-. Despois de coidala, alimentala e sandala, soltárona na fraga que hai pretiño da fábrica onde todos sabían que vivía dende sempre.
Esta foto -que foi pintada con óleo orixinalmente- pertence á serie "iluminados" e desapareceu misteriosamente. Descoñezo o seu actual paradoiro pero se alguén que lea esta historia a viu e sabe onde podo atopala, agradeceríalle unha chamadiña ...

Técnica
Cámara : Nikkormat con obxectivo Nikkor 135 mm.
Película : Kodak TRI- X Pan forzada a 1600 ISO.
Exposición : 1/250
Revelado : Rodinal 45 minutos.
Positivo : Papel B/N Agfa Brovira grado 4.
Medidas copia : 30x40 cm
Orixinal coloreado con pigmento de óleo directamente sobre a copia en B/N.

Pelirroja Merchi (2005)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Fri, 08 May 2009 19:03:00 +0000

"Pelirroja Merchi cuanto peor esta de quien te rodeas mas disfrutas" ... A mítica pintada, desaparecida hai catro anos (para anunciar unhas novas vivendas) é unha peza que pertence á cultura grafiteira que debería ser "catalogada" como calquera outra arte alternativa urbana. A misteriosa Merchi e a tola redacción do seu autor, foron unha referencia durante moito tempo para sinalar unha rúa sen nome propio.

Técnica
Luz: Natural
Cámara : Canon S70
Obxetivo : Zoom
Exposición : 1/125 a F.8
ISO : 100

Mosteiro de Sobrado. Sancristía. (2009)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Fri, 24 Apr 2009 16:58:00 +0000

Non hai moito tiven a oportunidade de visitar o Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes (s. XVI) para un traballo fotográfico que debía realizar. Quedei sobrecollido pola grandiosidade desa parte do noso patrimonio que permanece tan agochado como descoñecido.
A sancristía podería ser considerada como un dos exemplos máis fermosos do Renacemento galego polo equilibrio das súas formas e a elegancia do conxunto arquitectónico; mais todo isto hai que observalo baixo unha pátina de mofo e brión que recobre todas as súas paredes.
Marchei do lugar coa seguridade do retorno que te deixan eses sitios aos que sabes que algún día has volver e todo permanecerá igual e de novo poderás contemplar estas pedras que con tanta sabedoría foron labradas.
Tamén marchei meditando sobre a necesidade e urxencia que temos de coidar o noso incrible patrimonio, pois ningún pobo sobrevive de costas á súa propia historia.

Técnica
Luz: Natural
Cámara : Hasselblad 503 CW
Obxetivo : Zeiss 80 mm
Captura con respaldo dixital 22 mp
Exposición : 1, 2 e 4 segundoss a F.16
ISO : 50
Posproducción dixital HDR

Bernardo Martínez (1977)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Sat, 18 Apr 2009 12:10:00 +0000

Polo corredor dun estudio de gravación de Madrid, onde Bernardo e mais eu estabamos a traballar no disco de Bibiano "Alcabre", apareceu un personaxe que dicía vender unha cámara desas que se mercaban en Londres en plan "choio"; tratábase da lexendaria lexendaria Nikkormat ... Eu, cos cartiños que tiña de facer a gravación para "Bibi", non o dubidei nin por un segundo. Tratábase dun cambio audiovisual perfecto!
Na volta para Galicia fixemos unha paradiña na vella estrada N-VI para probar a nova máquina, e aí retratei a Bernardo Martínez o meu coleguiña de sempre. Aínda que xa tiña practicado cos meus primeiros mestres, Joaquín Amestoy, Ángel Araujo e Suso Quiroga, foi a primeira foto do primeiro carrete da primeira cámara .
Desde o 77 ao 79 Bernardo participou nas gravacións pioneiras do cambio na música popular galega: "Fonte do araño", "Por que no mundo mengou a verdade", "Alcabre", "O son da estrela escura" ... Intérprete, compositor, arranxista e músico integral, móvese libremente no Jazz, Folk, Música Improvisada, Rock ...
Tratándose posiblemente do músico máis galardoado de Galicia é reticente a recoller e recoñecer honores. Amante do inmaterial e sedutor irremediable, Bernardo gusta da tranquilidade, aínda que a cabeciña non lle pare ...

Alberto Datas (2006)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Tue, 31 Mar 2009 16:32:00 +0000

Hoxe, 31 de marzo inaugúrase na Fundación Luís Seoane da Coruña a esperada exposición de Alberto Datas (A Coruña 1935-2007) comisariada por Xavier Seoane.
Os tres días que pasamos en Madrid reproducindo a súa obra para a publicación "Grandes Pintores" (Deputación Provincial da Coruña), deixáronnos o recordo dun home admirable pola súa humildade e pesonalidade amable e xenerosa.
Datas exerceu como profesor na Escola de Belas Artes de San Fernando dende 1969 e nos últimos anos foi nomeado profesor emérito da Universidade Complutense de Madrid. A súa obra percorreu o mundo enteiro.

Técnica
Luz: 1ª foto : Luz natural, 2º foto : Tres flashes de 600 W.
Cámara : Hasselblad 503 CW
Obxetivo : Zeiss 150 mm
Captura con respaldo dixital 11 mp
Exposición : 1/125 a F.5.6
ISO : 100

A Toda Máquina (1987)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Tue, 17 Mar 2009 12:45:00 +0000

De pé de esquerda a dereita: Sergio Pazos (actor), Carlos Regueira (axudante de produción), Xosé Lois (actor), J.L. Moreno (iluminación), Eva Gómez (productora) Xaime Fandiño (director), Niní Castro (vestiario); sentados : Luisa Veira (actriz), Suso Montero (director artístico) e Puri Pereira (maquillaxe).

Comentario de Xaime Fandiño. English version

"A Toda Máquina" foi un programa da TVG que se emitía semanalmente e integraba actuacións musicais de grupos de rock e un tolo concurso conducido por Sergio Pazos (o grumete), Xosé Lois (o capitán) e Luisa Veira (Chachachá). Polo plató pasaron as principais formacións da época: Héroes del Silencio, Siniestro Total, Alaska, Los Rebeldes ...
Durante o concurso a Chachachá (Luisa Veira) repartía golpes e todo tipo de accións para molestar aos concursantes, mentres Sergio Pazos lía as preguntas que un temón movido por Xosé Lois ía deixando ao descuberto.
Nese ambiente recreado de fondo do mar, os castigos -consistentes en desaparecer a través dunha trapela chea de fume e luz- sucedíanse durante unha angustiosa e dinámica proba que duraba 12 minutos.
O decorado -nunha estética pop de antigo submarino- estaba inspirado na psicodelia dos 70 e mantíñase a flote na súa tecnoloxía obsoleta, como o raposo desecado que un grumete colocara ao lado do compás na cabina de mando.
Foi galardoado co premio TP ao mellor programa de 1988.

Técnica
Luz: Interior plató TV 3.200ºK
Cámara : Hasselblad SWC
Película : Diapositiva 6x6 Ektachrome 64T

Familia pensando (1978)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Sat, 07 Mar 2009 17:37:00 +0000

As sensacións que me produce esta imaxe non son fáciles de describir.
Penso na mañá dun caloroso domingo de verán. As miradas dos retratados -que se dirixen en distintas direccións movidas por un aparente desinterés e fastío- contrastan co que sería a xuntanza dunha familia nun pequeno balcón; un espazo demasiado reducido para tanta distancia entre os persoaxes.
A fotografía foi tomada en Madrid nos meus comezos.

Colectivo Atlántica (1980)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Wed, 04 Mar 2009 10:02:00 +0000

Cando o pintor Xaime Cabanas e o escultor Mon Vasco me pediron uns retratos para ilustrar o catálogo de "Atlántica" e apareceron ante min ataviados deste xeito, pensei que unhas imaxes tan tolas como me ofrecían non se publicarían nunca. Pero non foi así e aínda que esta fotografía permanecía inédita e foron outras as elixidas, a imaxe transmite a forza e a necesidade de ruptura do movemento de artistas plásticos máis revolucionario que deu Galicia no comenzo da década dos oitenta.
Antón Castro, profesor da facultade de Belas Artes de Pontevedra e un dos piares teóricos do movemento, comenta: “Atlántica supuxo un revulsivo e marcou -por primeira vez-a presencia de Galicia no mundo”.

Xavier Seoane no seu libro Reto ou rendición recolle o manifesto do movemento que -entre outras cousas- dicía : “Atlántica é unha sociedade formada por intelectuais e artistas e o seu obxectivo básico é a promoción e divulgación das últimas tendencias das Artes Plásticas en Galicia. Está aberta a todos aqueles que non difiran basicamente dos seus criterios estéticos (apertura e dinamismo estético)”.

Malpica. Casa incrible (2009)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Fri, 27 Feb 2009 09:54:00 +0000

¿Hai no porto de Malpica unha casa de seis andares e sen portas nin ventás con vistas ao mar ? Haina; incrible pero certo.

Si queredes xogar a "onde está Wally" pinchade na segunda imaxe ...
Dentro do urbanismo caótico nas construcións, existe unha uniformidade que é digna dunha intervención estética.

A remodelación do Porto de Malpica realizada polo estudio de arquitectura de Covadoga Carrasco e Juan Creus con investimetos de Portos de Galicia crea un novo espazo laboral e lúdico no porto desa vila coruñesa con tan privilexiada ubicación.

Técnica
Luz: Exterior día

Exposición: 1/2 seg. a F 5.6
ISO : 50
Cámara : Hasselblad SWC con respaldo dixital Phase One P25
Panorámica de catro imaxes montadas con Photomerge
Localización : Malpica de Bergantiños (A Coruña)

Comparsa da Lúa Pintada (2007)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Wed, 18 Feb 2009 19:05:00 +0000

Desde 1992 a "Comparsa da Lúa Pintada", cunha grande dose de imaxinación e plasticidade, regálanos a pincelada máis atrevida e vangardista do Entroido da Coruña. Este ano non sairán, pero ... non importa. Segundo conta Alfonso Caparrós (un dos seus fundadores) "nós somos inestables como a pólvora que levan os barcos pirata" e engade Elisa Flores (quen lle puxo o nome á comparsa) "o noso estilo é lúdico-político-oloroso".

Con multitude de premios e un equipo de máis de cen persoas, a "Comparsa da Lúa Pintada" no 2009 vixíará agochada no porto onde se fabrican os soños.

Troula (1979)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Thu, 05 Feb 2009 16:28:00 +0000

O grupo de teatro Troula (de esquerda a dereita) Antonio Simón, Suso Medal, Gonzalo Uriarte, Rodrigo Roel, Xosé Lois Estévez Mengotti e Pedro Martínez Leandro concentrados antes de saír ao escenario no Auditorio da antiga Universidade Laboral (Acea da Má, Culleredo, A Coruña) en 1979 e interpretar Anastas ou a orixe da Constitución.
A obra, escrita por Juan Benet e adaptada ao galego por Carmen Vázquez e X. Ramón Peña, intenta explicar en clave de farsa as razóns últimas da Constitución española de 1978.
A fotografía ten a vertixe dunha composición coas liñas fugadas sen concesións. Un teito, que parece pesar de máis, xera inquedanza e inestabilidade na imaxe. O contrapicado angular realza a importancia destes homes e pon de relevo a impresión do actor posuído polo personaxe.

Antes incluso de os actores saíren ao escenario, a obra xa parece ter comezado.

Poderosa maquinaria observa a cidade (2004)

xoanpinon@xoanpinon.com (Xoan Piñón) — Tue, 27 Jan 2009 13:18:00 +0000

A fotografía "Poderosa maquinaria observa a cidade" imaxe feita no 2004 para unha exposición no COAG, era unha advertencia do serio perigo provocado pola especulación urbanística na cidade da Coruña.
Cando no ano 2006, na rúa onde vivo, a xente se manifestou ante a presenza de máis de oito obras en apenas 300 metros e o ruído dos trades (que superaba os límites permitidos) era insoportable, vin que o peor aínda estaba por chegar.
A obra estará exposta no Museo de Belas Artes da Coruña na colectiva "A CORUÑA. A cidade na arte" do 30 de xaneiro ao 3 de maio de 2009.

Técnica
Luz: Exterior noite e guindastre iluminado por farol.
Cámara : Hasselblad SWC con respaldo dixital Phase One H-10
Captura dixital directa pintada "in situ" con punteiro láser durante dez segundos
Localización : Monte de San Pedro. A Coruña
Medidas : 100x150 cm
Soporte: Cprint