XooZ Blog

Ironie

2010-07-20T15:37:09Z

Girl Talk visualiser

2010-06-13T08:21:12Z

Iedereen kent Girl Talk ondertussen wel. For those of you who don’t, get acquainted. Op zijn beruchte CD Feed The Animals stelt hij een sterk staaltje sampling ten toon. Om te ontdekken uit welke nummers de verschillende samples komen, heeft Edd Hannay de Girl Talk visualiser gemaakt. Pretty awesome.

Fusie Grafisch Ontwerp MDA & PHL

2010-02-26T09:58:05Z

Aangezien deze tekst blijkbaar nogal kwaad bloed zet bij sommige PHL-Arts-studenten: dit is geen discussie over niveau of beoordeling over individuele kwaliteiten van studenten aan één van beide hogescholen, dit is louter en alleen een vaststelling dat er met weinig tot geen inhoudelijk debat of onderzoek op politiek niveau beslissingen worden genomen boven de hoofden van studenten. Beslissingen die een curriculum in gevaar brengen waarvoor bij aanvang van de opleiding nadrukkelijk gekozen werd. Om nog niet te spreken van het vele harde werk dat in het uitbouwen van de opleiding Grafisch Ontwerp is gekropen. Werk dat gewoon van tafel geveegd dreigt te worden.

Het mag ook duidelijk zijn dat in deze brief vooral mijn persoonlijk standpunt verwoord wordt en dat dit zeker geen algemene visie is vanuit de opleiding GO aan de Media & Design Academie, het zijn slechts mijn bedenkingen en het is mijn uiting van bezorgdheid als huidig bachelorstudent.

Ik hoop echter dat er plaats is voor een gezond debat en dat dit debat ook werkelijk gevoerd en gecommuniceerd kan worden. De manier waarop het nu loopt situeert zich vooral achter de schermen en dat is toch niet meer echt iets van de 21ste eeuw.

Beledigende reacties die niets aan de discussie toevoegen worden verwijderd. Voor een debat over de inhoud ben ik altijd beschikbaar!

Geachte verantwoordelijke,

Ik ben student Grafisch Ontwerp aan de Media & Design Academie in Genk. Via verschillende kanalen heb ik opgevangen dat er op politiek niveau is beslist dat er een fusie tussen de PHL en de MDA/KHLim moet komen. Dit zou voor de richting Grafisch Ontwerp betekenen dat er van de twee verschillende curriculi een éénvormig curriculum gemaakt moet worden.

Als student aan één van de hoogst aangeschreven opleidingen Grafisch Ontwerp van het land, denk ik dat het belangrijk is om mijn bezorgdheid te uiten over het bewaren van de inhoudelijke kwaliteit van de opleiding. Behalve het feit dat het curriculum van de PHL praktisch gezien helemaal niet overeenstemt met dat van de MDA, is er ook een fundamenteel verschil in opvatting van wat een Grafisch Ontwerper zou moeten leren.

Eenvoudig gesteld is de opvatting van de PHL zeer modulair en technisch-praktisch gericht. Hetgeen eigenlijk zou overeenkomen met een professionele hogeschoolopleiding—hoewel het in casu als academische opleiding wordt verkocht. De holistische, conceptuele opleiding van de MDA staat daar lijnrecht tegenover. Het is een opleiding en een curriculum dat zich echter veel beter leent tot academisch onderzoek in het veld van het Grafisch Ontwerp. ~~Het is eigenlijk een volwaardige academische opleiding.~~

Momenteel wordt er naar een “gulden middenweg” gezocht om—ondanks de diepgaande fundamentele verschillen—van de twee opleidingen toch één opleiding te kunnen maken. Dat dit ooit tot een geslaagd project kan leiden op de manier waarop het nu loopt is een illusie. Ik maak de vergelijking met een opleiding taal- en letterkunde die samengebracht zou moeten worden met een opleiding vertaler-tolk. Het zijn twee opleidingen die als raakvlak taal hebben, maar daar houdt de vergelijking op.

Een oplossing zou eruit bestaan om naast een academische opleiding, zoals die op dit moment aan de MDA ingevuld wordt, ook een professionele opleiding aan te bieden, zoals de opleiding op dit moment inhoudelijk in Hasselt ingevuld wordt. In Gent wordt dit momenteel op de Sint-Lucas hogeschool voor Wetenschap en Kunst zo gedaan, met succes.

Ik zou u vriendelijk willen vragen om mijn bezorgdheid ter harte te nemen en eventueel te helpen zoeken naar een andere oplossing dan de totnogtoe voorgestelde oplossingen, waarbij er een curriculum wordt uitgestippeld dat noch vis noch vlees zal zijn. Het zou zonde zijn om de kwaliteit van de opleiding te laten lijden onder deze beslissing, die misschien nodig is, maar niet goed wordt opgevolgd.

Met vriendelijke groeten,

Xavier Bertels

Student Grafisch Ontwerp – 2e bachelor

Media & Design Academie

Auvibel 3 – De wetten uitpluizen

2010-01-06T22:25:50Z

En er schort overigens ook vanalles aan het hele idee van die vergoeding. De wet Auteursrecht van 30 juni 1994 zegt namelijk de volgende héél erg belangrijke dingen:

Afdeling 5, Artikel 21, §3
De auteur kan zich niet verzetten tegen tijdelijke reproductiehandelingen van voorbijgaande of bijkomstige aard die een integraal en essentieel onderdeel vormen van een technisch procédé dat wordt toegepast met als enig doel:
de doorgifte in een netwerk tussen derden door een tussenpersoon; of een rechtmatig gebruik, van een beschermd werk, waarbij die handelingen geen zelfstandige economische waarde bezitten.

Met andere woorden, als ik een USB-stick of harde schijf tijdelijk gebruik om mijn legaal aangekochte MP3′s over te zetten, is er helemaal niets aan de hand. En zo hoort het ook! Van een vergoeding is al helemaal geen sprake. En dan is er nog dit:

Afdeling 5, Artikel 22, §1
Wanneer het werk op geoorloofde wijze openbaar is gemaakt, kan de auteur zich niet verzetten tegen:
(…)
5° de (reproduktie) van geluidswerken en audiovisuele werken gemaakt (die in familiekring
geschiedt en alleen daarvoor bestemd is) (Err. B.St. 22111994, pp. 288325)

Waarbij punt 5° op 22 mei 2005 (de recentste aanpassing aan de auteurswet) in Artikel 4, f integraal vervangen werd door

5° de reproductie op eender welke drager andere dan papier of soortgelijke drager, van werken, die in familiekring geschiedt, en alleen daarvoor bestemd is;

Met andere woorden letterlijk waar het hier over gaat. Dit vooral ook ter referentie voor mezelf en zij die hier nog mee bezig zijn. Laat gerust jullie bedenkingen en aanvullingen achter! Ik hoor het met plezier–ook als ik fout zit!

Auvibel 2 – Naar Europa

2010-01-06T20:02:22Z

(dit is een vervolg op Auvibel)
Omdat we van minister Van Quickenborne blijkbaar geen actie mogen verwachten (zie Auteurs zijn ondernemers) en omdat er duidelijk een consensus leeft dat die Auvibel-taks écht wel verkeerd is, heb ik besloten om een stapje verder te gaan. Europa heeft een aantal middelen om dit soort problemen aan te kaarten en één daarvan is SOLVIT.

Hoewel SOLVIT niet noodzakelijk het orgaan bij uitstek is om dit soort problemen op te lossen, wil ik er toch gebruik van maken. Ik zie het als een eerste stap in het verdere zoeken naar een oplossing voor dit probleem. Ik heb geprobeerd om mijn klacht zo specifiek mogelijk te formuleren, omdat er wellicht een juridische oplossing gezocht zal worden. De klacht luidt als volgt:

Een recent koninklijk besluit in België, gestuurd door de minister van financiën, bepaalt een uitbreiding van de wet op thuiskopievergoeding naar USB-sleutels, geheugenkaarten en externe harde schijven (voor meer informatie, zie bijlagen. KB van 17.12.2009, gepubliceerd op 23.12.2009) en een aanpassing van de tarieven. Dit heeft de discussie over de thuiskopievergoeding opnieuw aangewakkerd.

Het probleem dat zich voordoet is tweeledig. Om te beginnen is het heffen van een taks op USB-sleutels, geheugenkaarten en externe harde schijven een absurd gegeven. Het heffen van een taks op media die specifiek als doel hebben om audio te kopiëren is een redenering die nog gevolgd kan worden, het is echter *niet* logisch dat er een taks betaald moet worden op harde schijven, die bijvoorbeeld héél vaak voor professionele backupdoeleinden gebruikt worden. Er zijn massa’s fotografen die geheugenkaartjes gebruiken om hun foto’s op te slaan en er zijn bepaalde soorten geheugenkaarten die in praktijk zelfs nooit voor het kopiëren van muziek gebruikt kunnen worden, omdat geen enkel muziek-spelend toestel ze kan lezen. Solidariteit is een begrijpelijk motief, maar het zou veel logischer zijn om bijvoorbeeld enkel MP3-spelers, Audio-CD’s en DVD’s te taxeren. Bovendien wordt de consument die alles volgens het boekje doet op deze manier gestraft: betalen voor de originele drager, taks betalen op de MP3-speler, taks betalen op de USB-stick en ga zo maar door.

Ten tweede wordt het invoeren van producten uit andere EU-lidstaten op deze manier bemoeilijkt. Bedrijven uit bijvoorbeeld Duitsland, mogen niet naar België exporteren, tenzij ze de taks betalen. Het is in een meer pan-Europees ondernemersmodel haast onmogelijk om in elk land dit soort verschillende taksen te gaan betalen. Dit soort regelingen gaat in tegen de vrije-marktprincipes van de Europese Unie. Een EU-regeling die bepaalt op welke producten dit soort taksen gehoffen mogen worden zou zéér wenselijk zijn!

Auvibel

2010-01-05T18:51:47Z

Geachte minister Q,

Ik ben muzikant (auteur-componist en producer) én ik run samen met een tiental collega’s drie onafhankelijke platenlabels. Ik weet wellicht beter dan de gemiddelde Belg hoe het er momenteel in de muziekindustrie aan toe gaat.

Ik weet echter ook wat er faliekant fout gaat. De nieuwe Auvibel-taks is één van de maatregelen waar de muziekindustrie in België géén nood aan heeft. Ze schaadt het negatieve imago dat de muziekindustrie al had, nog meer dan reeds het geval was. Bovendien is de taks ondemocratisch (volgens mij zelfs ongrondwettelijk), slecht gecommuniceerd en ronduit verwarrend.

De Consument

Om te beginnen stuurt de taks een volledig verkeerd signaal naar de burgers. “Waarom zou ik namelijk nog betalen voor het (legaal) downloaden van een nummer, als ik daar toch al taksen voor betaal bij de aankoop van mijn harde schijf, MP3-speler of USB-stick?” Het is voor ingewijden soms al moeilijk om de verschillende organisaties die geld innen uit elkaar te houden, laat staan dat je van een muziekconsument kan verwachten dat hij of zij nog begrijpt waarom er NOG maar eens betaald moet worden.

Bovendien vraag ik mij af hoe u kan rechtvaardigen dat heel de maatschappij maar moet opdraaien voor iets waarvan niet bewezen is dat

Er effectief schade wordt berokkend aan auteur-componisten (zelfs SABAM gebruikt op haar website de zin “Thuiskopiëren kan leiden tot een inkomstenverlies voor de auteurs*, producenten en uitvoerende kunstenaars van muziek- en audiovisuele werken.”)
Iedereen het ook daadwerkelijk doet en hoeveel mensen er daadwerkelijk kopiëren voor thuisgebruik.

Wat wordt er gedaan met de fotografen en filmmakers die gigantische harde schijven nodig hebben om back-ups te maken van hun foto’s/films en niets anders dan dat? Wat met de honderden bedrijven die externe opslagmedia aankopen om back-ups te maken van hun bedrijfsdata? Dat zijn dingen die helemaal niets met het kopiëren van muziek te maken hebben. En ironisch genoeg zullen het net deze consumenten zijn die het meeste gaan betalen.

Recente studies hebben trouwens aangetoond dat de grootste illegale downloaders en kopieerders ook de grootste muziekconsumenten zijn. Waar is de rechtvaardigheid dan nog?

Ik vind het heel jammer en een bevreemdend gevoel dat ik, die muziek door mijn hart en nieren heb lopen, het gevoel krijg dat ik niet één cent meer wil betalen voor muziek door deze maatregel. Dat is op zijn minst een tegengesteld effect te noemen. En een gemiste kans.

De Auteurs

De herverdeling van de geïnde gelden is een tweede probleem. Laten we het voorbeeld van een muzikant (auteur-componist) nemen. Via Auvibel vloeit een deel van het geld naar SABAM, een vereniging die geïnde gelden herverdeelt onder haar leden.

Om te beginnen is niet elke auteur-componist in België bij SABAM aangesloten. SABAM is bovendien een privé-organisatie, die via Auvibel, via de overheid geld ontvangt. Het probleem wordt stilaan duidelijk: wat met de auteurs/componisten die niet bij SABAM zijn aangesloten? Zij blijven namelijk in de kou staan. Er zijn ook andere auteursorganisaties, die niet bij Auvibel zijn aangesloten. Zij krijgen dus geen vergoeding via de Auvibel-taks om onder hun leden te verdelen. Ondemocratisch? Ja. Oneerlijke concurrentie? Ja.

Ten tweede is de procedure die SABAM hanteert om het geïnde geld onder haar leden te verdelen niet transparant. Op welke manier wordt er bepaald welke auteur-componist het meeste gekopieerd wordt? Het is niet alleen onduidelijk, het is ook nog eens onmeetbaar.

De Producent(en)

En dan hebben we ook nog de producenten, de platenmaatschappijen. Zij worden niet gecompenseerd voor verlies aan inkomsten uit thuiskopiëren. Op welke grond kan een wettekst bepalen dat de auteur-componisten wél recht hebben op een vergoeding en de platenmaatschappijen, die vaak veel investeren in een artiest, niet? Voor een Open VLD’er vind ik dit een rare hersenkronkel, het neigt eigenlijk een beetje naar het protectionistisch socialisme van weleer.
Mijn fout, de producenten, platenmaatschappijen worden wel gecompenseerd via Auvibel. Het belangrijkste punt dat ik echter wou maken staat in de volgende paragraaf.

Er is nog een veel groter probleem dat om de hoek loert. Wat gaat er gebeuren wanneer ook de producenten van software en games komen aankloppen? Want ja, zij worden uiteraard ook veel gekopieerd. En in aantal megabytes is het gekopieerde volume vele malen groter dan dat van een muziekbestand. Gaat u dan ook een taks voor die industrieën heffen? Het is een straatje zonder einde.

Tot slot

Het zou fijn zijn als u deze kans zou grijpen om de gevestigde muziekindustrie in België eindelijk eens schaakmat te zetten en een einde te maken aan de wanpraktijken bij o.a. SABAM (en Auvibel). Misschien komt er dan weer ruimte voor die nieuwe initiatieven en frisse ideeën die zo broodnodig zijn. De malaise in de muziekindustrie is iets wat de industrie zélf heeft veroorzaakt en bijgevolg ook zélf moet oplossen. Het is niet de taak van de overheid–en toch zeker niet van een liberale minister–om hierbij in te grijpen.

Met vriendelijke groeten

Zie ook

De facebook groep
De brief van Homerecording
De blogposts bij
- Pietel
- Netsensei
- ChâteauBrys
- dark life
- wildchild

Google Wave Invite

2009-11-06T11:18:32Z

Iedereen die nog een Google Wave invite wil: reageer even op dit bericht met je e/g-mail adres in het daarvoor bestemde veld. First come, first serve, ik heb er ~~nog 3~~ geen meer!

Google Chrome for Mac

2009-12-08T16:23:53Z

Can be downloaded right here: http://dev.chromium.org/getting-involved/dev-channel. This is also for my own future reference!

Update: official Bèta builds are now available on http://www.google.com/chrome

Twitter vooral gebruikt voor ‘zinloos gebabbel’

2009-08-18T08:11:21Z

Volgens Pear Analytics (zie het artikel in De Standaard en het artikel op hun blog) bestaat iets meer dan 40% van de conversaties op twitter uit “oppervlakkig geklets”. 37% van de tweets vormen een conversatie, en de andere percentages zijn dus bijna onbelangrijk te noemen.

De conclusie die Pear Analytics trekt is eigenlijk geen conclusie. Pear Analytics vraagt zich af of twitter een tool zal blijven waarop vooral dingen gepost zullen worden die weinig met andere twitterati te maken hebben, of dat de dienst zich zal verschuiven richting nieuwsdienst.

Leuk, zo’n studie waar geen conclusies uit getrokken worden. Wat betekent dat, 40% “oppervlakkig geklets”? Die term komt zo negatief over, terwijl het dat eigenlijk helemaal niet hoeft te zijn. Bij twitter draait het zeker niet altijd om nuttige informatie. Het gaat voor een groot stuk ook over–om het in marketingtermen te zeggen–profilering van een brand (dat kunnen personen zijn, of merknamen). Dat je een broodje met kaas aan het eten bent, is impliciete profilering. Net zoals je jezelf profileert wanneer je in een gezelschap wijn of champagne drinkt in plaats van bier of cava.

Bovendien is en blijft de vraag die bij twitter bovenaan staat nog steeds “What are you doing?” Waarom zou dat moeten veranderen in “what breaking news is going on in the world right now?” Het leuke en verslavende aan twitter is net voor een deel dat oppervlakkig geklets. En als je alleen de mensen volgt die je echt interesseren, dan kom je vanzelf op interessant oppervlakkig geklets uit. Het probleem is natuurlijk dat er ook cowboys rondlopen die zoveel mogelijk followers willen scoren. Well too bad for them.

Ik haat statistieken, ik haat studies en ik haat “marketingbureaus” die dit soort studies uitvoeren en publiceren.

Illegaal muziek downloaden is normaal

2009-07-17T10:22:35Z

De keywords zijn jongeren, muziek, google, zippyshare, The Pirate Bay, vrije markt enzomeer. Maar wat drijft mensen er nu echt toe om gratis (meestal illegaal) muziek te downloaden? Wordt het beroep van muzikant schromelijk ondermijnd, of is er veel meer aan de hand?

Foto door pokpok

Na een interessante discussie over de muziekindustrie op de blog van Bart vond ik het ook wel zinvol mijn mening hierover even te ventileren. Ik ben namelijk muzikant, platenlabel en marketeer–want zo gaat dat tegenwoordig–en ik denk dat ik bijgevolg een bepaalde blik heb op de innerlijke werking van al die componenten die sommige andere mensen niet hebben.

Verschuiving van budget

Het eerste punt dat Bart in zijn artikel aanhaalt vind ik een interessante kapstok om op verder te denken. De verschuiving van het budget van jongeren is zeker en vast en belangrijk punt om in acht te nemen als we zoeken naar de reden waarom er minder muziek gekocht wordt. DVD’s bijvoorbeeld, kosten ongeveer even veel als een album of een verzamelaar, maar bieden eigenlijk “zoveel meer”. Dat argument geldt nog meer voor games, die een hele fantasiewereld op een rijk versierde schotel aanbieden.

Het gesofisticeerde psychologische principe

Nog interessanter dan de eerder cijfermatige benadering van de verschuiving van het budget, is de drijfveer achter de verschuiving van het budget. Buiten het feit dat de verhoudingen een beetje uit balans zijn–€16 voor een cd’tje lijkt een beetje absurd in vergelijking met €7-10 voor een DVD met geluid, beeld en extra’s–bestaat er ook nog een gesofisticeerd psychologisch mechanisme bij de mens dat luiheid heet. Dat laatste moet niet altijd in een pejoratieve context gezien worden. Luiheid maakt ons eigenlijk voor een stuk efficiënt.

Maar wat heeft die luiheid nu juist met het gratis downloaden van muziek te maken? Daarvoor moeten we eerst kijken naar een kort stukje (muziek)geschiedenis. Niet zo héél lang geleden werd muziek door jongeren vooral afgespeeld op een cd-speler, al dan niet de compacte, draagbare variant. De dragers waren cd’s, die enkel in de muziekwinkel te koop waren. De handelingen waren vrij eenvoudig: je ging naar de winkel, koos (eventueel na beluisteren) een cd, betaalde de man of vrouw aan de balie met een algemene, in elke winkel aanvaarde betaalmethode en je ging naar huis met je laatste aanwinst. Erg eenvoudige stappen en in termen van efficiëntie–economie drijft nu eenmaal de efficiëntie–was dit wel het maximum dat er te bereiken was.

Zonder al te diep in te gaan op de overgangsperiode–gekopieerde cd’s, mp3-cd-spelers, enzomeer–kunnen we stellen dat we nu zijn aanbeland in een periode waar het simpelweg te omslachtig is geworden om naar de platenzaak te gaan, te betalen voor een cd, die cd in mp3-formaat om te zetten, de mp3′s op je mp3-speler te zetten en dan van je muziek te genieten.

Natuurlijk zijn er online varianten van de platenwinkel, zoals iTunes en Beatport, maar eerlijk gezegd: ik heb geen zin om me op elke webshop waar ik aankopen ga doen eerst te registreren. Beeld je in dat er twee kledingwinkels naast elkaar liggen die exact hetzelfde verkopen. Je bent best bereid om een bepaalde waarde in ruil voor je kleding te geven, maar in de ene winkel moet je eerst een uitgebreid formulier invullen, je gegevens verifiëren via je gsm, je creditcardgegevens achterlaten en dan pas betalen. Dat is op z’n minst kafkaiaans. En dan vergeten we nog dat de grootste doelgroep van de muziekindustrie, met name jongeren, meestal gewoon geen creditcard bezitten.

Met online shops is het helaas niet anders. Het budget van jongeren is volgens Britse wetenschappers exact hetzelfde gebleven, alleen heeft het zich verplaatst naar gemakkelijker entertainment: er staat thuis heus een dvd-speler en een gamingconsole, maar denken dat jongeren nog cd’s in hun cd-speler gaan laden is gewoon naiëf. Een mp3-speler is een veel efficiënter medium, dat bovendien makkelijker gevuld wordt met illegaal gekopieerde muziek, dan met legaal aangekochte plaatjes.

De oplossing?

Een oplossing die vaak geopperd wordt is het abonnementmodel, waarbij de internetproviders zouden opdraaien voor de kosten van het illegaal downloaden. Die kosten zouden dan worden doorgerekend aan de klanten. Het probleem daarbij is dat:

Muziek gemiddeld gezien veel meer in de leefwereld van jongeren speelt dan in die van hun ouders, en dat jongeren doorgaans weinig met het internetabonnement van hun ouders te maken hebben.
Het oneerlijk is om een soort van solidariteitsmodel toe te passen, net zoals het oneerlijk is om taksen te heffen op lege cd’s, terwijl die eigenlijk perfect voor andere doeleinden gebruikt kunnen worden dan het illegaal kopiëren van cd’s.
Abonnementformules voor iets als muziek gewoon niet werken. Je had vroeger geen abonnement bij je platenzaak en je hebt nu geen abonnement in je kledingwinkel. De populairste GSM-formules zijn ook nog steeds formules waarbij je betaalt voor je werkelijke gebruik. Bovendien mik je wederom niet op de juiste doelgroep met een abonnement.

De echte oplossing

Neen, de echte oplossing is volgens mij eenvoudig. Zo eenvoudig dat ze over het hoofd gezien wordt. Ze moet ook niet binnen de muziekindustrie zelf gezocht worden, want daar is eigenlijk helemaal niet zo veel mis mee–toch niet meer als met eender welke andere industrie. Feit is dat de muziekindustrie–zoals vaker–gewoon de pionier, het eerste “slachtoffer” is geweest van het streven naar efficiëntie.

Om tot een duurzame oplossing te komen, zal er een samenwerking moeten komen tussen financiële providers (bankinstellingen en gsm-providers bijvoorbeeld) en verkopers van–al dan niet virtuele–goederen op het internet. Dat gaat niet alleen over verkopers van muziek, maar ook over bijvoorbeeld verkopers van dag- en weekbladen.

Als ik me bij een financiële instelling registreer dan doe ik dat met het oog op het beheer van mijn geld via die instelling. Er zijn twee manieren waarop ik kan betalen: cash en via mijn bankkaart. Dat zijn beiden wereldwijd héél geaccepteerde betalingsmethoden. Online bestaat er nog veel te veel diversiteit. Bovendien moet ik nog steeds een extra registratieprocedure ondergaan bij de handelaar, iets wat voor cash geld of betaling met bankcontact of zelfs creditcard niet het geval is.

Mijn financiële provider zou, naast de bank- of creditcard, meteen een online luik moeten voorzien waarmee ik met enkele klikken gemakkelijk kan betalen in éénderwelke online webwinkel. Ik denk dan meer specifiek ook aan de implementatie van OAuth, al moet ik toegeven dat ik niet goed genoeg weet of die technologie momenteel al veilig genoeg is om dit soort micropayments aan te kunnen. Ik spreek in eerste instantie trouwens over micropayments omdat ik mijn verhaal begonnen ben met de doelgroep “jongeren”. Niets staat de ontwikkeling van een specificatie in de weg die ook grotere betalingen zal aankunnen–al kan ik me inbeelden dat een extra laag van beveiliging hier wel gewenst is (bekijk het als een soort Proton-verhaal, maar dan succesvol oh sweet sarcasm).

Dit verhaal vergt natuurlijk ook een bepaalde inspanning van de leveranciers, die de technische kant van die betalingsmethode moeten implementeren in hun website, maar dat zou in principe geen probleem mogen vormen. Eens het systeem ontwikkeld is door de financiële providers, zou er gemakkelijk wat voorbeeldcode bijeen geschreven kunnen worden om aan de kant van de verkopers de nodige technologie te integreren. Bovendien zou zo’n algemeen aanvaarde online betaalmethode tot een grotere omzet en dito winst kunnen leiden, wat de bereidwilligheid van online shops ongetwijfeld een duwtje in de rug zal geven.

Come on guys, for once, make an effort!