tag:blogger.com,1999:blog-27053705076569407792012-02-13T23:59:30.709+02:00ελευθερα σωματα, ζωη με χρωματαΠαναγιώτηςnoreply@blogger.comBlogger39125tag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-78961954125359257902010-01-14T08:50:00.007+02:002010-01-15T05:52:58.493+02:002010-01-15T05:52:58.493+02:00"Δημοσιογραφικά":<br /><br />Αυτό το blog δε λειτουργεί πια. Δεν ανανεώνονται τα κείμενά του. Δεν είναι η ηλεκτρονική διέξοδος και ο ηλεκτρονικός εαυτός μιας ομάδας (αυτή η ομάδα δεν υπάρχει πια).<br />Τα παραπάνω "δεν" κάποιος θα μπορούσε να τα εκλάβει ως κάτι αρνητικό, ως αρνήσεις. Δεν ... είναι λοιπόν. Είναι απλώς αποτέλεσματα. Αποτέλεσματα αλλαγών, αλλαγών μας. Αποτέλεσματα συνεχειών μας και ασυνεχειών του κανονικού.<br />Έχουμε καταλάβει περισσότερα πράγματα για τους ανθρώπους, για τις κατασκευές του κόσμου, για τις ανθρώπινες σχέσεις.<br /><br /><br /><br />"Προσωπικά":<br /><br />Δεν ξέρω γιατί ακριβώς, ξέρω όμως γιατί. Είχα μια ανάγκη να γράψω σε αυτό το χώρο που φιλοξένησε μια αρχή μου, αν θες, ως ομοφυλόφιλο υποκείμενο. Ένιωσα την ανάγκη να γράψω σε ένα χώρο οικείο (άλλωστε η οικειότητα είναι μια πατρίδα). Σε αυτό το blog φιλοξενούνται δείγματα επικοινωνίας και αποσκευές προσπάθειας.<br /><br /><br />Έχω αλλάξει. Έχω γεμίσει με ανθρώπους και περιπάτους στην Αθήνα, άρα και τραγούδια, ταινίες, γνώσεις, βιωματικές τέχνες...<br />Δεν έχω μεγαλώσει στην Αθήνα. Μεγάλωσα στην επαρχία (αθάνατη ελληνική), αλλά πλέον αισθάνομαι την Αθήνα σαν ένα χώρο στον οποίο έχω δομήσει κάποια βασικά στοιχεία αυτού που λέμε "εαυτός μου".<br /><br />Αυτό που έχω να πω πια για τα θέματα αυτού του blog (για να μη μείνει αυτό το κείμενο ως ένα αφηρημένο παραλήρημα αναμνήσεων) είναι πως πια<span style="font-weight: bold;"> κουράστηκα να δικαιολογώ την ύπαρξή μου</span>. Κι εννοώ την ύπαρξή μου ως gay. Πραγματικά κουράστηκα να υποστηρίζω την ιδιαιτερότητα, τη διαφορετικότητα, το δικαίωμα ύπαρξης και να επιβεβαιώνω την οντότητά/ ταυτότητά μου ή κάποια χαρακτηριστικά μου.<br />Αυτό δε σημαίνει πως θα σταματήσω να αντιτίθεμαι στο ρατσισμό και κάποιες συμπεριφορές (γιατί στην τελική είμαι και κατά καποιο τρόπο εθισμένος στην υπεράσπιση κάποιων ανθρώπων και την επιχειρηματολογία). Δε θα λείψει δηλαδή το πολιτικό μου σχόλιο.<br />Απλώς, να, θέλω κάποια πράγματα να έρχονται πιο αυθόρμητα, χωρίς τόση πολλή σκέψη και χωρίς τόση πολλή ενοχή και χωρίς τόσα πολλά βλέμματα απορίας απ' τον κόσμο και χωρίς τόση ανάλυση. Θέλω, και μάλλον προσπαθώ, να έχω και να δημιουργώ αυθόρμητες και ειλικρινείς σχέσεις με τους ανθρώπους.<br /><br />Ναι, έχω αλλάξει. Πολλοί μπορούν να το συνειδητοποιήσουν κι εγώ μαζί.<br />Αυτό το post το επεξεργάζομαι ώρα, δεν ξέρω πως θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω. Σίγουρα με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αφιερώνεται στους ανθρώπους που έχουν υπάρξει και υπάρχουν δίπλα μου και έχουν συμβάλλει στη συνειδητοποίησή μου και στις όμορφες στιγμές της ζωής (μου).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-7896195412535925790?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Χρήστοςhttp://www.blogger.com/profile/17973418091096615818noreply@blogger.com4http://xromosomata.blogspot.com/2010/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-15305794566037471132008-06-04T15:19:00.006+03:002008-06-05T01:04:05.433+03:002008-06-05T01:04:05.433+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/SEcRNWOa_AI/AAAAAAAAALA/PPfRbZpkIJg/s1600-h/chat.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/SEcRNWOa_AI/AAAAAAAAALA/PPfRbZpkIJg/s400/chat.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5208150415079308290" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EN-US"><span style=""> </span></span>Τελευταία έχω αρχίσει να κάνω πολύύύ <span style="" lang="EN-US">chat</span>. Μέσα σε ένα μήνα έχω γνωρίσει από κοντά κάμποσα άτομα, όλα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, όλα πολύ ενδιαφέροντα, αλλά στην τελική τίποτα που να προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα από τη γνωριμία. «Δεν είναι αυτό που ψάχνω», λέω στον εαυτό μου, συνήθως. Αναρωτιέμαι όμως, μερικές φορές: «<b style="">ξέρω τι στο καλό ψάχνω;</b>».</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""> </span>Δεν έχω κάνει ποτέ ως τώρα <span style="" lang="EN-US">one</span>-<span style="" lang="EN-US">night</span>-<span style="" lang="EN-US">stand</span>, ούτε είχα ποτέ κάτι σαν <span style="" lang="EN-US">fuck</span>-<span style="" lang="EN-US">buddy</span><span lang="EN-US"> </span>γιατί ποτέ δεν ένιωσα άνετα με την ιδέα. Πιστεύω ότι δεν είμαι άτομο που τό’χει στο να μην εμπλέκεται συναισθηματικά, οπότε λέω άστο καλύτερα. Οπότε θεωρητικά είμαι από αυτούς που ψάχνουν «κάτι πιο σταθερό». Και δε το βρίσκουν ποτέ. Τόσο συχνά ακούω αυτό το κλισέ («αμαν πια όλοι σεξ ψάχνουν, δε γίνεται να βρεις κάτι σοβαρό») που μερικές φορές δε συγκρατιέμαι κι απαντάω με το επίσης στερεότυπο «Πως γίνεται όλοι να ψάχνουμε για σχέση και να μη βρίσκουμε; Ας ζευγαρώσουμε μεταξύ μας επιτέλους να τελειώνει η γκρίνια!».</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""> </span>Είχα διαβάσει πριν χρόνια σε ένα βιβλίο ότι ανάγκες και επιθυμίες είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα που καλό θα ήταν να τα διαχωρίσουμε μέσα μας. Τις ανάγκες, εγγενείς ή επίκτητες, είναι απαραίτητο να τις ικανοποιήσουμε για να επιβιώσουμε και να είμαστε καλά. Οι επιθυμίες τώρα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, οι επιθυμίες είναι το άγνωστο, δεν υπακούουν ούτε σε ανάγκες ούτε σε δυνατότητες (αυτό που έχεις τη δυνατότητα να πετύχεις δεν είναι απαραίτητα αυτό που θέλεις), οι επιθυμίες είναι το άγνωστο που βρίσκεται μέσα στον καθένα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""> </span>Υπό αυτό το πρίσμα, έχω εντοπίσει –με δείγμα τον εαυτό μου και τους φίλους μου φυσικά- τις εξής ανάγκες:</p> <ul style="margin-top: 0cm;" type="disc"><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><u>Ανάγκη για συντροφικότητα:</u> είναι η ανάγκη του να έχεις έναν ή περισσότερους πολύ κοντινούς σου ανθρώπους, να κάνετε πράγματα μαζί, να μπορεί να βασιστεί ο ένας στον άλλο, να υπάρχουν γύρω σου άνθρωποι που σε καταλαβαίνουν και κάνουν τις «ασήμαντες» στιγμές της ζωής να έχουν αξία.<u><o:p></o:p></u></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><u>Ανάγκη για σεξ:</u> Βιολογική –ας πούμε- ανάγκη, παρουσιάζει για πολλούς έξαρση την άνοιξη (ε, ο πεταλούδος ερωτεύεται την πεταλούδα κλπ), αναφέρεται και ως «καύλες» και μπορεί συνήθως να ικανοποιηθεί και χωρίς τη βοήθεια άλλου ατόμου (αν καταλαβαίνετε τι εννοώ..)<u><o:p></o:p></u></li><li class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><u>Ανάγκη για ερωτική επαφή:</u> θα την έλεγα και ανάγκη για σωματική οικειότητα αλλά ακούγεται κάπως, είναι το να βρεθείς γυμνός με κάποιον, να τον αγκαλιάσεις, να σε αγγίξει, να φιληθείτε και να ιδρώσετε μαζί, να χαρίσει ο ένας στον άλλο μέσω του σώματος του ευχαρίστηση και ίσως κατ’ επέκταση αποδοχή.<u><o:p></o:p></u></li></ul> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Μια ανάγκη αν δε την ικανοποιήσεις σε βασανίζει και σου κάνει τη ζωή δύσκολη, αλλά το να χτίσεις μια αυθεντική ανθρώπινη σχέση και να συνδεθείς με κάποιον είναι κάτι που συμβαίνει πέρα και πάνω από ανάγκες.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Κατά τη γνώμη μου, όλοι εμείς που «ψάχνουμε σχέση» αλλά ποτέ δε μας κάθεται φέρουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το γεγονός ότι καταλήγουμε συνήθως στο πάτωμα να μαζεύουμε τα κομμάτια μας. Γιατί όσο και να θέλουμε να κατηγορήσουμε τον άλλο που δε φέρθηκε σωστά, που ήταν ανώριμος, και τα λοιπά, στην τελική ο άλλος τις πιο πολλές φορές ήταν και είναι ο ίδιος πριν και μετά. Η όλη φάση του πληγώματος προκύπτει συνήθως επειδή εμείς είχαμε από πριν πλάσει στο μυαλό μας όλους τους όρους και τις συνθήκες τις ιδανικής σχέσης, προϋποθέσεις τις οποίες ο άλλος δεν τήρησε. Στην ουσία έχουμε ζωγραφίσει από μόνοι μας τον πίνακα της ζωής μας και απλά έχουμε αφήσει μια τρύπα στον καμβά για να βάζουν το κεφάλι τους οι διάφοροι υποψήφιοι. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν είναι άλλο από το σύνδρομο του καλού μας πρίγκιπα, ο οποίος φυσικά δε θα υπάρξει ποτέ έξω από τη φαντασία μας.</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/SEaMjRRwjGI/AAAAAAAAAKw/w3shoggFK-E/s1600-h/prince-charming.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/SEaMjRRwjGI/AAAAAAAAAKw/w3shoggFK-E/s400/prince-charming.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5208004556661754978" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Μερικοί λένε ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, αλλά εγώ πιστεύω ότι η ζωή είναι χαοτική και εντελώς «ό,τι να’ναι» και τελικά μια πραγματικά αληθινή ανθρώπινη σχέση δομείται από το μηδέν χωρίς προσδοκίες και υποσχέσεις, όπως ακριβώς δίνεις σε έναν άνθρωπο τις μπογιές σου και τον αφήνεις να ζωγραφίσει ότι θέλει σε ένα κομμάτι του καμβά σου. Έτσι γλιτώνεις και την πίκρα του να μην είναι ο άλλος αυτό που έχεις φανταστεί και όλη την αυτολύπηση που ακολουθεί.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Εν τέλει, όλοι<span style=""> </span>στα <span style="" lang="EN-US">chatrooms</span><span lang="EN-US"> </span>ανάγκες ψάχνουν να ικανοποιήσουν και κανείς μας δεν είναι εκεί «απλά για γνωριμία». Από αυτή την άποψη, ίσως είναι πιο ειλικρινής ο «<span style="" lang="EN-US">psaxno</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">top</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">eos</span> 30 <span style="" lang="EN-US">xronon</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">gia</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">real</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">twra</span>» από τον «<span style="" lang="EN-US">sxesi</span>_<span style="" lang="EN-US">thess</span>» που θα έπρεπε ίσως να λέει «έχω ανάγκη από συντροφιά». Εντάξει, ίσως γίνομαι υπερβολικός χωρίς λόγο –στο κάτω-κάτω, μπορεί δυο άνθρωποι να γνωριστούν από ανάγκη αλλά να μείνουν μαζί γιατί το θέλουν. <span style="" lang="EN-US">Anyway,</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">you</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">get</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">point</span>, νομίζω.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Όλο λέω «ουφ, κουράστηκα πια, δεν ξαναμπαίνω σε <span style="" lang="EN-US">chat</span>, είναι όλοι <span style="" lang="EN-US">psycho</span><span lang="EN-US"> </span>που δεν ξέρουν τι θέλουν» κι όλο ξαναγυρίζω γιατί «δε μπορεί ρε γαμώτο, κάποιος θα υπάρχει σαν εμένα».</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Πάντως αποφάσισα να προσπαθώ να μην περιμένω τίποτα, να μην ψάχνω ούτε σχέση, ούτε γνωριμία, ούτε τίποτα, κι από δω και πέρα θα απαντάω στην κλασική ερώτηση «τι ψάχνεις;» με ένα ίσως ασαφές αλλά τουλάχιστον ειλικρινές «ό,τι βγει»…<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-1530579456603747113?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Παναγιώτηςnoreply@blogger.com12http://xromosomata.blogspot.com/2008/06/sovarosgiasxesh-vs-realpagrati.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-4925063368326569902008-06-04T00:10:00.012+03:002008-06-04T18:42:06.052+03:002008-06-04T18:42:06.052+03:00<span style="font-family:lucida grande;"></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/SEWziE7P9FI/AAAAAAAAABo/O3y2x2arSCA/s1600-h/gaymarriage_clo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207765942143022162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/SEWziE7P9FI/AAAAAAAAABo/O3y2x2arSCA/s320/gaymarriage_clo.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;">Πού να ήξερα ότι χάνοντας το πρωινό λεωφορείο και χαζεύοντας Παπαδάκη θα μάθαινα ότι έγιναν οι γάμοι της Τήλου οι οποίοι πρέπει να είχαν λόξιγκα 2 βδομάδες τώρα αφού ακόμα και οι περιπτεράδες ασχολήθηκαν με αυτούς (ω ναι το άκουσα :-P)? Δηλαδή ευτυχώς που οι "Muggle" (οι str8 ντε!) δεν ήξεραν και τα παιδιά που παντρεύονταν γιατί θα έτρεχαν και δε θα έφταναν από το..."μάτι"!</span></div><div><br /><span style="font-family:verdana;">Κλασικές αντιδράσεις από αυτόκλητους σωτήρες των ηθών της παρθένας ελληνικής κοινωνίας οι οποίοι ήταν ως επί τω πλείστω παπάδες (θα βγαίνουν στα κανάλια ακόμα και off season αυτοί οι άνθρωποι τελικά...) και ο νομάρχης-μαϊντανός-τραγουδιστής-βάλε ό,τι άλλο θες. Άκουσα και Βλάμη όμως. Ψύχραιμη και σοβαρή κι ας είχε την άλλη να της λέει π..., χαζά πράγματα τέλος πάντων. Οι δημοσιογράφοι κλασικά ρωτούσαν στερεοτυπικές αηδίες. Ο Αυτιάς έλεγε τη Βλάμη "Βαγγελίτσα". Τι σου είναι αυτή η ομοφοβία όμως βρε παιδί μου! Γιατί μη μου πεις ότι τυχαία την είπε με υποκοριστικό που παραπέμπει στο "Βαγγέλης"... Το μεγαλύτερο πανηγύρι έγινε στην εκπομπή της Τατιάνας-οδήγησα άνθρωπο στην αυτοκτονία-Στεφανίδου. Φωνές, κατάρες και όλα αυτά τα χαριτωμένα. Ένιωσα εθνική υπερηφάνεια και πολύ τυχερος που δεν έχει γίνει η χώρα μου σαν την "κατάπτιστη Ολλανδία"!! Έλεος αυτοί οι ομοφυλόφιλοι πια! :-P </span></div><div><br /><span style="font-family:verdana;">Τώρα να πω ότι δε χαίρομαι επειδή αν πω το αντίθετο θα πουν πάλι για "γαμοπαράνοια"? Το θέμα είναι ότι, άκυρος ξεάκυρος, ο πρώτος γάμος ομοφύλων είναι γεγονός και ανοίγουν πολλές πόρτες για τα υπόλοιπα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα που δεν απολαμβάνουμε εγώ και οι "ομοίοι" μου. Δε με ενδιαφέρει αν είναι τόσο πίσω η κοινωνία ή αν δε με δέχεται επειδή κρατάω το χέρι του γκόμενού μου. Δε θα παρακαλέσω την κυρα Μαρία που η μόρφωσή της πηγάζει από Star και Άνθιμο, άντε και ενα μεταπτυχιακό στη Στεφανίδου, να μη σοκάρεται όταν με βλέπει να φιλιέμαι με " κάτι που έμοιαζε με γυναίκα από μακριά αλλά τελικά είχε τρίχες. Ήταν αγόρι καλέ!! ". </span></div><div><br /><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><div><span style="font-family:verdana;">Και επειδή πλησιάζει και το Σάββατο με το 4ο Pride, ελπίζω φέτος να μην ακουστούν οι περσυνές γκρίνιες για "προκλιτικό outing" και "αριστερίστικες υστερίες". Δεν παρακαλάμε κανένα να μας δεχτεί. Είμαστε όλες και όλοι ίσοι και ίσες ανεξάρτητα με ποιο φύλο ερωτευόμαστε. "Δικαίωμα μας! "</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-492506336832656990?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Γιάννηςhttp://www.blogger.com/profile/13467767921713186955noreply@blogger.com1http://xromosomata.blogspot.com/2008/06/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-76646157250830413412008-05-16T03:19:00.003+03:002008-06-05T00:59:34.113+03:002008-06-05T00:59:34.113+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_vNaHQsQKvXc/SCzVl769ycI/AAAAAAAAACA/nrKCH-gqDoQ/s1600-h/Everyday_by_thomasdelonge.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_vNaHQsQKvXc/SCzVl769ycI/AAAAAAAAACA/nrKCH-gqDoQ/s400/Everyday_by_thomasdelonge.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200766517422967234" border="0" /></a><br />Απόγευμα σ’ ένα μίνι-μάρκετ:<br />Η κυρία που έχει το κατάστημα βλέπει ένα κοριτσάκι με playmobil και λέει: «Αυτό δεν είναι αγορίστικο παιχνίδι;»<br />Η μητέρα απαντά: «Όχι, έχουν βγει και για κορίτσια»<br />Η κυρία καθησυχάζεται και η κουβέντα συνεχίζει αλλιώς. Στο μεταξύ το κοριτσάκι συνεχίζει να παίζει αμέριμνο…<br />Και σκέφτομαι εγώ: Είναι τόσο φοβερό ένα παιδάκι να παίζει με ένα παιχνίδι;;; Κάτι τέτοιες στιγμές συνειδητοποιείς ποιες είναι οι ρίζες του ρατσισμού και του σεξισμού. Τι σε πείραζε καλή μου γυναίκα το playmobil; Έχεις εσύ ένα ρόλο στο μυαλό σου και πρέπει ντε και καλά να τον μάθει και το παιδάκι; Έτοιμος ήμουν να μιλήσω και να πω για το δικαίωμα στην επιλογή και για τους προκαθορισμένους ρόλους…! Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου είναι η αναπαραγωγή στερεοτύπων και ρόλων. Και κάτι τέτοιο γίνεται πολύ έντονα στην καθημερινότητα, όπου τα νεαρότερα κυρίως άτομα ωθούνται να ακολουθούν συγκεκριμένους τρόπους συμπεριφοράς, νόρμες δηλαδή που καταδιώκουν είτε άντρες είτε γυναίκες. Αν το δούμε και ευρύτερα και σε επίπεδο δικαιωμάτων, τέτοιες μικρές στιγμές δείχνουν την καταπάτηση της ελευθερίας της έκφρασης- και ίσως είναι και μια έκφανση φασισμού.<br />Ζούμε σ’ ένα κόσμο που θεωρεί το φύλο κάτι πολύ συγκεκριμένο και έχει ενοχές σχετικά με την ερωτική έκφραση. Σ’ αυτό τον κόσμο γίνονται κατάφωρες αδικίες εις βάρος ατόμων που μπορεί να γίνουν ειδήσεις- όπως για παράδειγμα το ζήτημα με τον Ιρανό πρόσφυγα. Όμως πρέπει να λάβει υπ’ όψιν του κανείς και πολλά περιστατικά που συμβαίνουν κάθε μέρα και δεν τα μαθαίνει κανείς, επηρεάζουν όμως άτομα, σχέσεις και συμπεριφορές. Θα μου πει κανείς τώρα: κι επειδή έκαναν ένα σχόλιο για ένα παιδάκι που παίζει, εσύ το κάνεις θέμα; Το κάνω θέμα γιατί αν παρατηρήσουμε συζητήσεις καθημερινές, θα βρούμε μέσα σ’ αυτές ένα σωρό στερεότυπα, τα οποία από μικρή ηλικία συσσωρεύονται και δημιουργούν προκαταλήψεις, κόμπλεξ… και ειδικότερα στα διαφορετικά παιδάκια έναν εσωτερικευμένο ρατσισμό (ιδιαίτερα ύπουλος ο τελευταίος…)<br />Νομίζω πως πρέπει να σκεφτούμε και λίγο τα θέματα μικρότερης κλίμακας (ίσως όμως όχι μικρότερης σημασίας…) και να κάνουμε μικρές καθημερινές επαναστάσεις. Δεν ωφελεί πάντα από μόνος του ο συνδικαλισμός και αυτό που λέμε κίνημα, όταν δεν γίνονται και αλλαγές σε αυτά που βιώνουμε όλοι…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-7664615725083041341?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Χρήστοςhttp://www.blogger.com/profile/17973418091096615818noreply@blogger.com5http://xromosomata.blogspot.com/2008/05/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-65232910613493318232008-03-15T17:10:00.005+02:002008-06-04T18:18:06.705+03:002008-06-04T18:18:06.705+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.sptimes.com/2004/08/01/images/xlarge/FLO_1_tf1gay3_MAMD10_0801.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.sptimes.com/2004/08/01/images/xlarge/FLO_1_tf1gay3_MAMD10_0801.jpg" alt="" border="0" /></a>Με το που έπεσε η είδηση για θεσμοθέτηση συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης μόνο για ετερόφυλους , η lgbt κοινότητα και βασικά η ΟΛΚΕ κινητοποιήθηκε άμεσα . Δελτία τύπου,συνάντηση με τον υπουργό δικαιοσύνης και το καλύτερο: ανακοίνωση για επικείμενη διεξαγωγή γάμων ομοφύλων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη . Η τιβί τρελάθηκε και άρχισε να ψάχνει για το αρκετά ευπώλητο προιόν "αδερφές", παντού . Άκουσα απο φίλο ότι η εκπομπή της Τατιάνας του στειλε μήνυμα μέσα απο το myspace του για να εμφανιστεί στην εκπομπή , μόνο και μόνο γιατι έγραφε ότι είναι gay... αδερφή να ναι κι ό,τι να ναι δηλαδή... Και καλά ο άνθρωπος είχε και μια στοιχειώδη συγκρότηση να αρνηθεί να παίξει στο τσίρκο, κάτι μου λέει όμως πως κάποιος πάλι θα βρεθεί να δίνει συμβουλές στην Τατιάνα πως να αναθρέψει τα παιδιά της ώστε να βγούν "κανονικά" και να κάνει συζήτηση για την σεξουαλικότητα του με ρασοφόρους . Η Μπρούζα επίσης ψάχνει για πούστηδες και λεσβίες ωστε να δείξει τη μεγάλη ανθρωπιά και ευαισθησία της σ'αυτά τα σπάνια είδη ανθρώπων που τυγχάνει να ζουν (μάλλον λόγω κάποιου ψυχικού τραύματος) δίπλα στους λοιπούς "κανονικούς". Αναστάτωση και πανικός . Έτσι και γουστάρουμε .<br />Ο Χατζηγάκης πάλι έσπευσε να διαβεβαιώσει την εκκλησία ότι δεν προτίθεται η πολιτεία να αναγνωρίσει κανένα ανώμαλο γάμο και δεν ξεχνάει τον αποβιώσαντα φασίστα αρχιεπίσκοπο που τόσο στήριξε την εκλογή του τώρα κυβερνώντος κόμματος . Ακόμα διαβεβαίωσε πως και το σύμφωνο συμβίωσης για ετερόφυλους θα γίνει σε συνεργασία με τους παπάδες γιατι ως γνωστόν διακρίνονται για τη νομοθετική τους εμπειρία και το πνεύμα ισότητας και δικαιοσύνης που διαπνέει την εκκλησία...<br />Μέσα σ'όλα αυτά τα τραγελαφικά κρατώ ως θετικά ότι η κοινότητα θα προβληθεί, ακόμα κι αν δεν νικήσει θα έχει πετύχει μια σχετική αναστάτωση και θα έχει θέσει το ζήτημα . Ίσως ξεφύγει κι απ'τη στασιμότητα, μακάρι . Απο την άλλη το σύμφωνο συμβίωσης μόνο για ετερόφυλους εννοείται πως αποτελεί εξώφθαλμή διάκριση, η οποία είναι μάλιστα αντισυνταγματική . Παρ'όλα αυτά το αξιολογώ ως θετικό βήμα αφου αποτελεί μεταρρύθμιση στο οικογενειακό δίκαιο που με ενδεχόμενη μελλοντική αλλαγή κομματικών ισορροπιών μπορεί να επεκταθεί και στα ομόφυλα ζευγάρια . Στις επάλξεις λοιπον αδερφές μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-6523291061349331823?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Αντώνηςhttp://www.blogger.com/profile/11134684050934113363noreply@blogger.com12http://xromosomata.blogspot.com/2008/03/tv.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-71963210041999601932008-02-08T17:51:00.001+02:002008-02-22T01:25:45.530+02:002008-02-22T01:25:45.530+02:00<div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/R5jEUF-JikI/AAAAAAAAABM/iheKqaUQjEA/s1600-h/athina_8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159089222632180290" style="margin: 0px 0px 10px 10px; float: right;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/R5jEUF-JikI/AAAAAAAAABM/iheKqaUQjEA/s320/athina_8.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><span style="font-family:georgia;">Καμία σχέση. Το πρωί είναι σαν άλλη περιοχή το Γκάζι. Ούτε κόσμος με σακάκια, σκισμένα jeans, γραβάτες, ούτε μουσικές από τα café και τα clubάκια και φυσικά ούτε ωραίες φάτσες!Σου θυμίζει πιο πολύ σε ποιο μέρος της Αθήνας είσαι και τι ήταν αυτό το μέρος πριν το «καταλάβουν» τα μαγαζιά. Βιομηχανική ζώνη ήταν πάντα το Γκάζι, συνεργεία αυτοκινήτων ή παρακμιακά καφενεία υπήρχαν μόνο (αν και έχουν μείνει ακόμα 2-3 αλλά πού θα πάει θα μεταμορφωθούν σε Starbucks ή Everest με τον καιρό…). Έλα όμως που το πρωί γίνεται κάτι και ξυπνάει αυτό το «άλλο» Γκάζι!<br />Θόρυβοι από ηλεκτροκολλήσεις, έμπορους χαλιών-λουλουδιών-τραπεζιών και ό, τι άλλο χωράει στο Ντάτσουν. Και φυσικά οι αγαπημένες μου μορφές: κάτι άνθρωποι με τρίκυκλα που κάνουν κύκλους σε Ιερά Οδό-Πειραιώς-Ορφέως-Κωνσταντινουπόλεως, σταματάνε σε κάθε σκουπιδοτενεκέ και μαζεύουν ό, τι βρουν ακέραιο και πρόσφορο για πώληση. Πού τα πουλάνε? Μπορεί να τα είχες δει πιο παλιά, πριν τη στάση του Metro, αν πήγαινες με τα πόδια Θησείο απ’ τον πεζόδρομο του Νεκροταφείου… Ρώτησα και έμαθα: γυρολόγους τους λένε και μη ρωτήσεις γιατί, δεν ξέρω :-Ρ Ξέρω όμως ότι κάποιες τοπικές οργανώσεις έχουν πρόβλημα μαζί τους.<br />Και μιας και είπα οργανώσεις, υπάρχουν αρκετές (3 σίγουρα) που αποτελούνται από κατοίκους του Γκαζιού-Βοτανικού-Ρουφ-Κεραμεικού που έχουν σοβαρά αιτήματα και αρκετά έντονη δράση… Ναι έχει προβλήματα η περιοχή τα πρωινά. Στενοί δρόμοι, μόλυνση και βέβαια οι γραμμές του ΟΣΕ. </span></div><span style="font-family:georgia;"></span></div><span style="font-family:georgia;"></span><br /><br /><p><span style="font-family:georgia;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/R5jFMF-JilI/AAAAAAAAABU/A_C74LKemuc/s1600-h/P9250003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159090184704854610" style="" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/R5jFMF-JilI/AAAAAAAAABU/A_C74LKemuc/s200/P9250003.jpg" border="0" /></a> </span></p><br /><p><span style="font-family:georgia;"><br />Το Γκάζι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κέντρου και πιο συγκεκριμένα της Ομόνοιας και του Κολωνού (Ακαδημία Πλάτωνα κτλ). Όχι δε μοιάζει με τους γείτονές του, Θησείο και Μοναστηράκι. Και αυτό είναι καλό (για μένα) γιατί δείχνει ότι ακόμα δεν το έχει καταπιεί το lifestyle που έφαγε την περιοχή του Ψυρρή. Τουλάχιστον όχι όσο υπάρχει ακόμα ήλιος γιατί όταν νυχτώνει αλλάζει το σκηνικό ό, τι και να σημαίνει αυτό ;-) </span></p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/R5jFwl-JimI/AAAAAAAAABc/mmvfZLR0lqc/s1600-h/moPhoto1812-gazi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159090811770079842" style="" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/R5jFwl-JimI/AAAAAAAAABc/mmvfZLR0lqc/s320/moPhoto1812-gazi.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:georgia;">Προσωπικά λατρεύω το Γκάζι και όλη την περιοχή άσχετα σε τη θέση είναι ο ήλιος εκείνη τη στιγμή. Νομίζω ότι έχει κάτι μαγικό και μου ασκεί μια ανεξήγητη έλξη ειδικά τα καλοκαίρια που χαζεύουμε τον Παρθενώνα απο την ταράτσα-να το πω ή θα κάνω διαφήμιση? Δε με νοιάζει :-Ρ- του Aroyo ή όταν βγαίνοντας από το Metro το μάτι μου πέφτει πάνω στην Ακρόπολη. Πρωί ή βράδυ το Γκάζι μου θυμίζει Αθήνα όπως την είχα στο μυαλό μου πριν ερθω να μείνω και ελπίζω να μην αλλοιωθεί και αυτό... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-7999345254370555471?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Γιάννηςhttp://www.blogger.com/profile/13467767921713186955noreply@blogger.com6http://xromosomata.blogspot.com/2008/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-50925236777995516652008-01-24T02:51:00.001+02:002008-01-27T23:17:12.465+02:002008-01-27T23:17:12.465+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R5flatv82_I/AAAAAAAAAJs/4CikCmncGBg/s1600-h/xartisoz4.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R5flatv82_I/AAAAAAAAAJs/4CikCmncGBg/s320/xartisoz4.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158844145296268274" border="0" /></a>Χριστούγεννα 2005. Τετάρτη. Κατεβαίνει απ’ τον ηλεκτρικό στο Θησείο και κατευθύνεται προς Ασωμάτων. Παίρνει ταξί για Ιεράς Οδού και Κων/πόλεως ακολουθώντας τις οδηγίες του Σταύρου απ’ το <span style="" lang="EN-US">chat</span>. Πρώτη φορά είχαν μιλήσει σήμερα, τον κάλεσε σε μια καφετέρια στο Γκάζι που είχε ένα πάρτι αφιέρωμα στη <span style="" lang="EN-US">Madonna</span>(πολύ στερεότυπο δεν ακούγεται;). Φτάνοντας στη γνωστή διασταύρωση, κοιτάζει τις ράγες των τρένων. Δε μοιάζει καθόλου σαν τα μέρη που είναι συνήθως μαζεμένες οι καφετέριες στις περιοχές που έχει πάει ως τώρα. Δεν έχει δει και πολλά, το ξέρει. Δεκαοχτώ χρονών ακόμα και εξάλλου μεγάλωσε στα προάστια. Είναι σκοτεινά. Όμως δε νιώθει κάποιο κίνδυνο. Είναι σα το μέρος να είναι ξεχασμένο, σπίτια δεν υπάρχουν και τα μεγάλα γκρι κτίρια δε τον πείθουν ότι τη μέρα είναι γεμάτα κόσμο. Κάπου ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο στενά έπρεπε να είναι το καφέ.. Την πρώτη φορά το προσπέρασε χωρίς καν να το ξεχωρίσει από τα άλλα κτίρια. Με τη δεύτερη το βρήκε και έσπρωξε τη γυάλινη πόρτα. Ο Σταύρος είναι εντελώς αδιάφορος, σε κάποια φάση χάνεται. Κι οι γνωστοί του που του σύστησε, μια απ’ τα ίδια. Η συζήτηση δεν τραβάει. Χαζεύει. Το πάρτι αποδείχτηκε πριβέ. Ο κόσμος είναι ελάχιστος, και όλοι κυμαίνονται από μεγαλύτεροι του έως πολύ μεγαλύτεροι του. Νιώθει άβολα. Τα βλέμματα φταίνε, μάλλον. Η όλη εμπειρία δεν έχει γεύση. Παρόλ’ αυτά μένει λίγο ακόμα. Λες και περιμένει να συμβεί κάτι μαγικό, να κάνει την πρώτη του βραδιά στο Γκάζι να πάρει λίγο χρώμα, σαν αμερικάνικη ταινία. Τελικά χάνει την υπομονή του. Πάντως φεύγει έχοντας ένα επιπλέον νούμερο στη μνήμη του κινητού του.<br /><br /><div style="text-align: center;">--- --- --- --- --- --- --- --- ---<br /></div><br /> <p class="MsoNormal">-Ωραία μπλούζα! Καινούργια;<br />-Ναι, σ’ αρέσει;<br />-Βλέπω απόψε ήρθες με άγριες διαθέσεις!<br />-Ε ναι, όπως κάθε Σάββατο!</p> <p class="MsoNormal">(….)</p> <p class="MsoNormal">-Κοίτα αυτόν με την πράσινη, πίσω δεξιά<br />-Σιγά το γέρο! Εμένα μ’ αρέσει εκείνος στο μπαρ με το μαύρο φανελάκι<br />-Ναι καλά, αυτουνού η μύτη είναι σαν αγκινάρα.<br />-Κακίες!</p> <p class="MsoNormal">(….)</p> <p class="MsoNormal">-Μη γυρίσεις, μόλις μπήκε ο Δημήτρης από Καλλιθέα.<br />-Όχι ρε γαμώτο! Και στο ‘πα εγώ, να μην έρθουμε εδώ.<o:p></o:p><br />-Κάνε τον αδιάφορο ρε.</p> <p class="MsoNormal">(….)</p> <p class="MsoNormal">-Βαρέθηκα.<br />-Κάτσε, σε λίγο θα αρχίσουν τα ελληνικά!<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R5fm_Nv83BI/AAAAAAAAAJ8/KvlNLxQi3PU/s1600-h/gkazi_by_siarlis.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R5fm_Nv83BI/AAAAAAAAAJ8/KvlNLxQi3PU/s400/gkazi_by_siarlis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158845871873121298" border="0" /></a><br />-Ναι, θα πήξουμε πάλι στη Βίσση με το ντιτζέι που έχουν εδώ ρεεε!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">(….)</p> <p class="MsoNormal">-Τι;; Είναι με γκόμενο; Πότε πρόλαβε; Να σου πω, κάνε μου μια χάρη και χόρεψε λίγο κοντά, να νομίζει ότι τα ξαναβρήκαμε!</p> <p class="MsoNormal">(….)</p> <p class="MsoNormal">-Γειαα!<br />-Γεια, τι κάνεις; Όλα καλά;<br />-Ναι, μια χαρά, εσύ;<br />-Την παλεύω.<br />-Άντε, τα λέμε!</p> <p class="MsoNormal">(….)</p> <p class="MsoNormal">-Μήπως έχεις φωτιά;<br />-Ναι.<br />-Με λένε Γιώργο.<br />-Χαίρω πολύ.</p> <p class="MsoNormal">(….)</p> <p class="MsoNormal">-Πάμε καμιά βόλτα μέχρι να πάει 5.30 να πάρουμε το μετρό;<br />-Ναι, να κάνω κι ένα τελευταίο τσιγάρο.<br />-Ρε συ.. Μήπως έκανα μαλακία που δε του μίλησα;<br />-Δεν ξέρω. Και τι να έλεγες; Να σου πω, τι έγινε όταν πήγες να πάρεις τα ποτά και σε σταμάτησε εκείνος ο ψηλός;<br />-Τίποτα μωρέ, ένας γνωστός γνωστού.<br />-Ωραίους γνωστούς έχουν οι γνωστοί σου…<br />-Καλά, καλά, πάμε να την κάνουμε τώρα. Με βλέπω πάλι αύριο με <span style="" lang="EN-US">hang</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">over</span>.</p><br /><div style="text-align: center;">--- --- --- --- --- --- --- --- ---<br /></div><br /> <p class="MsoNormal"><span style="font-style: italic;">Τι είναι προτιμότερο;</span><br />>Να βγω με τους συμφοιτητές στο Θησείο για ρακόμελα<br />>ή να πάω με τον Κώστα «όχι-πια-σεξ-μόνο-φίλοι» σε κλαμπ στο Γκάζι;</p> <p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-style: italic;">Τι είναι ευκολότερο;</span><br />>Να πιάσω κουβέντα με κάποιον που με κοιτάζει επίμονα στο δρόμο<br />>ή να ζητήσω το τηλέφωνο του κούκλου που χορεύει με την παρέα του στο <span style="" lang="EN-US">s</span>-<span style="" lang="EN-US">cape</span>;</p><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R5fqHtv83DI/AAAAAAAAAKM/s7uwkoHUYFQ/s1600-h/The_End____by_Tenchi12.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R5fqHtv83DI/AAAAAAAAAKM/s7uwkoHUYFQ/s400/The_End____by_Tenchi12.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158849316436892722" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">Ποιος αισθάνεται πιο άβολα;</span><br />>Αυτός που κρατάει τον <span style="" lang="EN-US">boyfriend</span><span lang="EN-US"> </span>απ’ το χέρι στην Πανεπιστημίου και κάνει τους περαστικούς να κοιτάνε απ’ την άλλη<o:p></o:p><br />>ή αυτός που φιλάει το γκόμενο του σε γκέι κλαμπ με όλα τα βλέμματα καρφωμένα πάνω του</p><p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal"><span style="font-style: italic;">Τι είναι πιο ενοχλητικό;</span><br />>Να σε σχολιάζουν οι γείτονες σου πίσω απ’την πλάτη σου<br />>ή να σε κουτσομπολεύει όλο το γκέι χωριό;</p><p class="MsoNormal"> </p> <p class="MsoNormal"><span style="font-style: italic;">Τι είναι πιο διασκεδαστικό;</span><br />>Να βγω το Σαββατο βράδυ στου Ψυρρή και να ψάχνω που να κάτσω μες στον πανικο;<br />>ή να πάω <span style="" lang="EN-US">sodade</span> και να κινδυνέψω να πεθάνω από ασφυξία;</p><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;">Τελικά εγώ γιατί συνεχίζω να βγαίνω στα γκέι μαγαζιά;</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:130%;"><br /></span></p> <div style="text-align: center;">--- --- --- --- --- --- --- --- ---<br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"> <p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R5fo3dv83CI/AAAAAAAAAKE/s90bg-4H3eQ/s1600-h/ops_by_ggokhann.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 289px; height: 273px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R5fo3dv83CI/AAAAAAAAAKE/s90bg-4H3eQ/s400/ops_by_ggokhann.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158847937752390690" border="0" /></a>Αυτός ο ξανθός σε κοιτάζει! Η παρέα σου έχει κέφια και χορεύετε συνέχεια. Το κλαμπ είναι γεμάτο όμορφο κόσμο. Ο κολλητός σου έχει τα κέφια του και όλο χαμόγελα κι αστεία είναι. Το άλλο παιδί εκεί ζήτησε το τηλέφωνο σου. Συμπαθητικούλης φαίνεται. Το ποτό σε έχει χτυπήσει λίγο και αφήνεσαι να χορέψεις πιο ελεύθερα. Τα κινητά χτυπάνε κι η παρέα μεγαλώνει. Για πρώτη φορά δεν έχεις βαρεθεί ούτε λίγο. Μετά τις 4 η παρέα σπάει κι αποχαιρετάς κι εσύ, χαμογελώντας. Στο ταξί για το σπίτι σου’ρχεται κι αναρωτιέσαι πως γίνεται μέχρι χθες τα γκει κλαμπ να σου δημιουργούσαν κατάθλιψη.</p> </div></div><p class="MsoNormal"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-5092523677799551665?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Παναγιώτηςnoreply@blogger.com5http://xromosomata.blogspot.com/2008/01/gayzi.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-92095574055026741792008-01-18T03:54:00.000+02:002008-01-27T23:14:11.930+02:002008-01-27T23:14:11.930+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/R4wJ1X8ZINI/AAAAAAAAABc/dNHfSLgPt3o/s1600-h/2%D0%B2%D1%84%D0%BC%D1%84.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/R4wJ1X8ZINI/AAAAAAAAABc/dNHfSLgPt3o/s400/2%D0%B2%D1%84%D0%BC%D1%84.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5155506485997412562" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;">«Το </span><span style="font-weight: bold;" lang="EN-US">lifestyle</span><span style="font-weight: bold;"> είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο» </span>.<br />Αυτή η αρκετά γνωστή φράση, γραμμένη σε τοίχους με σπρέι, νομίζω ταιριάζει γάντι και στην περίπτωση του γκέι λάιφσταιλ . Πέραν των άλλων που λίγο-πολύ ισχύουν για όλους, γκέι και μη, το λάιφσταιλ για τους γκέι παίζει έναν επιπλέον ρόλο : Από μηδενικά στην ετεροκανονιστική (σεξιστική/πατριαρχική) κοινωνία, τους κάνει νούμερα, τους δίνει μια ψευδαίσθηση αποδοχής … Ο μοναδικός ίσως αποδεκτός τύπος του γκεί σήμερα είναι ο τύπος του λάιφσταιλ γκέι, γνωστού και ως καπιταλογκέι . Ο καπιταλογκέι είναι το μόνο<span style=""> </span>αποδεκτό ίσως μοντέλο που προβάλλεται από τα <span style="" lang="EN-US">free</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">press</span><span lang="EN-US"> </span>και τα <span style="" lang="EN-US">lifestyle</span><span lang="EN-US"> </span>περιοδικά, άντε και απο καμια πιο προχώ σειρά στην τιβί .Είναι ο τύπος που πηδιέται αχαλίνωτα , ακούει <span style="" lang="EN-US">Madonna</span><span lang="EN-US"> </span>και ψωνίζει σαν μανιακός . Ευχάριστος τύπος και ιδανικός για κολλητός μιας γυναίκας . Αυτό βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα στερεότυπο, το οποίο χάρη στην αναγνώρισή του γίνεται πρότυπο... <p class="MsoNormal"> Ο νεαρός γκεί χωμένος μες στα σκατά(γνωστά και ως ελληνική κοινωνία) από πολύ μικρή ηλικία, βλέποντας αυτό το πρότυπο μπροστά του, ως αποδεκτό και <span style="" lang="EN-US">glamorous</span> είναι λογικό να ενταχθεί σε όλο αυτό το τριπάκι : σαββατόβραδα στο Γκάζι, ατέρμονο σαφάρι σε <span style="" lang="EN-US">chat</span>/<span style="" lang="EN-US">gaydar</span><span lang="EN-US"> </span>κτλ, <span style="" lang="EN-US">shopping</span>, φίλοι και εραστές της μιας βραδιάς . Όλη του η ζωή και μαζί και η σεξουαλικότητα του νοηματοδοτείται κεντρικά από την έννοια της κατανάλωσης . Κατανάλωση των πάντων: ρούχων, μαγαζιών , μουσικής , ανθρώπων . Όλα προς κατανάλωση, όλα για εκτόνωση . Καταναλωτές και καταναλισκόμενοι, περιφερόμαστε απο το ένα φάσιον μαγαζί στο άλλο, διασκεδάζοντας τη μοναξιά μας και πουλώντας την εικόνα μας .<br />Και καλά θα μου πείτε, και σένα τι σε ενοχλεί ακριβώς ; αφου καλά περνάμε βρε παιδιά …<br />Η αλήθεια είναι πως δεν μου είναι πάντοτε ενοχλητικό και πολλές φορές απλά διασκεδάζω με τις στυλάτες αδερφές και τα ποζέρια στα κλάμπ . Και δεν διατυπώνω καμία ηθικολογική κρίση πάνω στο όλο θέμα, δεν είναι ο στόχος μου τουλάχιστον .<br /><span style=""> </span>Αλλά να, είναι ότι δεν είμαστε όλες έτσι κι αυτή η ψευτοαποδοχή του <span style="" lang="EN-US">gay</span>λικιού μόνο σ’αυτή τη βερζιόν είναι όσο να ναι λιγουλάκι ύποπτη . Γιατί στο Γκάζι είμαστε θεές και στα κωλόμπαρα της Φυλής και την Κουμουνδούρου προιόν προς πώληση[αλλά μάλλον αυτοί δεν είναι gay, ε;]; Γιατί οπουδήποτε έξω από τα στενά όρια του γκέτο απλά είμαστε αόρατοι ; Στην τελική γιατί είμαστε αποδεκτοί μόνο ως καταναλωτές ; Μήπως οι <span style="" lang="EN-US">homorebels</span><span lang="EN-US"> </span>έχουν δίκιο όταν γράφουν στους τοίχους «το <span style="" lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">lifestyle</span><span lang="EN-US"> </span>βρωμάει ομοφοβία» ;<br />Κατ’εμέ έχουν δίκιο, αναμφισβήτητα . Όλη αυτή η σούπερ απελευθέρωση και η ευδαιμονία δεν είναι παρά η κεφαλαιοποίηση της σεξουαλικότητάς μας, η περαιτέρω οριοθέτηση της . Η γκέι "παροικία" υπάρχει για να στηρίζει τη στρέιτ κυριαρχία . Το γκεί λάιφσταιλ δεν είναι τίποτε άλλο παρα ένα άλλο έιδος λάιφσταιλ, με τη διαφορά ότι υπάρχει επιπλέον για να υποστηρίζει την κυρίαρχη κουλτούρα, το σεξουαλικό <span style="" lang="EN-US">status</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">quo</span>, με άλλα λόγια την ετεροκανονικότητα .<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/R4wJQX8ZIMI/AAAAAAAAABU/Zja95BR2aM4/s1600-h/15%D1%8B%D0%AB.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/R4wJQX8ZIMI/AAAAAAAAABU/Zja95BR2aM4/s400/15%D1%8B%D0%AB.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5155505850342252738" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal">Απο την άλλη, ενδιαφέρον είναι ότι οι επίσημες γκέι οργανώσεις, γνωστες και ως κίνημα-εδω γελάμε-βλέπουν την όλη φάση σούπερ απελευθερωτική . Στη συνάντηση για τον (οικονομικό) απολογισμό του πράιντ βρεθήκαμε να ακούμε πόσο απελευθερωτικός είναι ο καπιταλισμός και τι τυχεροί που είμαστε... Το gay community/movement αγκάλιασε και υιοθέτησε πρόθυμα το γκέι λάιφσταιλ, αρκέστηκε στη διεκδίκηση των νομικών δικαιωμάτων και απεμπόλισε οποιαδήποτε δράση για την κοινωνική αλλαγή ή την σεξουαλική επανάσταση(η οποία θα σου πούν ότι έγινε κιόλας) . Γιατί η κοινωνική αλλαγή έφτασε, δεν μας νοιάζει αν υπάρχει σεξισμός και ομοφοβία, αρκεί να μπορούμε να μην τα βλέπουμε, κλεισμένοι στα γκέτο μας, να στρουθοκαμηλίζουμε μες στις ακριβές και γκλάμορους ψευδαισθήσεις μας . Έτσι το κίνημα πορεύεται με λάιφσταιλ σημαία, περισσότερους χορηγούς για το πράιντ και χωρίς καμία ιδεολογική βάση πέραν των κλασσικών διεκδικήσεων περι γάμου και βαφτισιών .</p><p class="MsoNormal">Τι έχω να προτείνω; περισσότερη συζήτηση και σκέψη... εκεί που κάθεστε αραχτοί στην Αιόλου και την Κων/πόλεως αντί να μιλάτε για το γάμο του τάδε άχρηστου και το ξεκατίνιασμα του δείνα σούργελου, που δείχνουν τα μεσημεριανά, να σκεφτείτε μήπως ειμαι και λίγο μαλάκας που χαλάω μια περιουσία για να είναι το βρακί μου dolce n gabanna ; και μήπως ξοδεύω τον εαυτό μου με το να ανησυχώ μονίμως για το να είμαι γκλάμορους και σέξυ ; και κυρίως μήπως είμαι ακόμα πιο μαλάκας που κάθομαι και τους υπομένω τους απο πάνω και δεν διεκδικώ αυτά που μου ανήκουν ;<br />μπα... λέμε τώρα...<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-9209557405502674179?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Αντώνηςhttp://www.blogger.com/profile/11134684050934113363noreply@blogger.com6http://xromosomata.blogspot.com/2008/01/gay-lifestyle.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-83147601678349952622008-01-18T00:57:00.000+02:002008-01-27T23:22:38.602+02:002008-01-27T23:22:38.602+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R0Nd3sdB0rI/AAAAAAAAACc/OxyKA2a0H4U/s1600-h/No_vas_a_tener_casa____by_VladimirBorowicz.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/R0Nd3sdB0rI/AAAAAAAAACc/OxyKA2a0H4U/s400/No_vas_a_tener_casa____by_VladimirBorowicz.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5135051211539600050" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><u>Κι όμως, τα κατάφερα!</u> Κι ας έλεγαν όλοι ότι δεν είναι εύκολο, κι ας προσπαθούσαν κάποιοι να με πείσουν πως δεν αξίζει τον κόπο, κι ας με κοιτούσαν σαν εξωγήινο ορισμένοι συμφοιτητές μου… Παρότι Αθηναίος φοιτητής, επιτέλους άλλαξα σπίτι και δε μένω πια με τους γονείς μου! Ζω πια πολλά χιλιόμετρα από το «πατρικό» μου, δε βρίσκω έτοιμο φαγητό όταν επιστρέφω σπίτι, τα άπλυτα μου γίνονται σωροί μέχρι να αναγκαστώ να τα πλύνω και τα καθαρά είναι πάντα ασιδέρωτα, κάθε Σάββατο αναγκαζόμαστε με τη συγκάτοικο να κάνουμε εξωφρενικά πράγματα όπως να τινάζουμε τα μαξιλάρια του καναπέ και να πηγαίνουμε σούπερ μάρκετ για να αγοράσουμε καθαριστικό τουαλέτας και χρωμοπαγίδες για το πλυντήριο ρούχων (<span style="" lang="EN-US">don</span>’<span style="" lang="EN-US">t</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">ask</span>!)…αλλά παρόλα αυτά περνάμε ΓΑΜΑΤΑ και δε θα το άλλαζα με τίποτα!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Διαβάζω το παλιό μου ημερολόγιο και βλέπω να επαναλαμβάνεται συνέχεια το μοτίβο «<span style="font-size:130%;">θέλω-επιτέλους-να-φύγω-από-το-σπίτι</span>». Όπως φαίνεται, στα 17 μου ήθελα να γλιτώσω <span style="font-size:130%;"><i style="">ό</i></span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >πως κάθε καταπιεσμένος γκέι έφηβος</span>: οι γονείς μου με έπνιγαν με τις ερωτήσεις τους και γενικά δεν ήθελα να επεμβαίνουν στην προσωπική μου ζωή. Ένιωθα πως έπρεπε να ξεφύγω με κάθε τίμημα. Διαβάζω τις σκέψεις μου: «ακόμα κι αν δε τα καταφέρω καλά, ακόμα κι αν δε βρω ένα σπίτι τρώγλη, ακόμα κι αν δεν έχω λεφτά να πάω για καφέ, εγώ θα πιάσω δικό μου σπίτι με το που θα γίνω 18». Τόσο αποφασισμένος! Τελικά μου δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσω την επιθυμία μου με πολύ καλύτερες συνθήκες τώρα, δυο χρόνια μετά. Μου πήρε αρκετό καιρό να καταλάβω ότι δεν ήταν ανάγκη να επωμισθώ όλα τα βάρη του κόσμου μόνος μου και να βασανιστώ, κι ας το ήθελα τόσο. Μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι αυτό το πάθος που ένιωθα τόσο δυνατό και τόσο δικό μου ήταν απλά υποκινούμενο από την <span style="font-size:180%;">ενοχή</span>. Ενοχή γιατί η σεξουαλικότητα που είχα δε μπορούσε να συμβαδίσει με το τι θεωρούταν κανονικό.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Φανταστείτε την εικόνα: <i style="">το εξάχρονο παιδί φοράει την κουβέρτα και προσποιείται τον αστροναύτη στο σαλόνι. Με το που είναι έτοιμος να αγγίξει το πόδι του στη σελήνη..κρακ! πάει το ακριβό βάζο της μαμάς. Το παιχνίδι διαλύεται στιγμιαία καθώς οι τύψεις πνίγουν το παιδί. Να το κρύψει, να το διορθώσει, να κάνει κάτι.. Αλλά τίποτα δε γίνεται. Η μαμά θα βάλει τις φωνές.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Η ενοχή είναι ένα πολύ οδυνηρό συναίσθημα που μας κατατρέχει (άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο - βλ.εμένα, το υπόδειγμα ψυχαναγκαστικού ατόμου) όταν κάνουμε κάτι που δεν πρέπει, δεν είναι σωστό.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Τα πολύ μικρά παιδιά δε νιώθουν ενοχή γιατί πολύ απλά δεν ξέρουν τι είναι και τι δεν είναι σωστό. Εμείς τα μεγαλύτερα παιδιά όμως έχουμε μάθει με πολλούς τρόπους τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε. Μας το έμαθαν πολύ πρόθυμα οι γονείς, το σχολείο, οι φίλοι, η <span style="" lang="EN-US">TV</span>, το κατηχητικό (μπρρρρ, ανατριχιάζω και μόνο στη σκέψη) σε μια ηλικία που αν και ρωτούσαμε συνέχεια «γιατί», συνήθως απλά παίρναμε την απάντηση «γιατί έτσι» και τελικά πολλοί από μας μάθαμε να μας αρκεί αυτή η απάντηση.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Φυσικά, το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, είναι έννοιες που μόνο στην πραγματικότητα των χολυγουντιανών ταινιών δράσης είναι ευδιάκριτες. Ποιος δε θέλει να είναι καλός στα αλήθεια; Κανείς. Τότε από πού προέκυψαν<span style=""> </span>όλοι αυτοί οι «κακοί» που παρελαύνουν καθημερινά στο δελτίο των 8; Εμείς οι ίδιοι δε γινόμαστε πολλές φορές οι κακοί της υπόθεσης; Άρα αναρωτιέται κανείς: οι κακοί σύμφωνα με ποιον; </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Εν πάση περιπτώσει, γιατί τέτοια πώρωση με την ενοχή; Και τι πειράζει αν πιστεύω κατά βάθος ότι δεν είμαι τόσο καλός όσο κι οι άλλοι; Στο κάτω-κάτω αν ξέρω να κάνω τους κατάλληλους ελιγμούς δε θα χρειαστεί να φανεί, ούτε καν να έρθω εγώ ο ίδιος αντιμέτωπος με αυτό. <span style="font-size:85%;"><b style="">Δεν είναι και τόσο δύσκολο να κρύβεσαι όσο μεγαλώνεις.</b></span> <u>Το θέμα είναι πως ακόμα κι αν απωθείς τις τύψεις, αυτές δε σταματούν να υπάρχουν εκεί στο βάθος και να σε επηρεάζουν.<o:p></o:p></u></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο παιδί της ιστορίας μας είναι το γεγονός ότι περίμενε την τιμωρία χωρίς καμία αντίδραση, γιατί πίστευε ότι την άξιζε. Η απωθημένη ενοχή έχει συγκεκριμένα και άμεσα αποτελέσματα στη ζωή μας. Όταν νιώθει κανείς ένοχος γι’ αυτό που είναι, τότε ο ίδιος του ο εαυτός βρίσκει τρόπους να τον τιμωρήσει για να εκτονωθούν οι τύψεις. Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να απαλλαγούμε από τις ενοχές μας όσο μπορούμε. <i style="">Κι αυτός είναι ο λόγος που πριν 3 χρόνια δεν μου φαινόταν τραγικό το να ζήσω σε άθλιες συνθήκες αρκεί να έφευγα απ’ το σπίτι μου. </i>Ο ίδιος λόγος που πολλές φορές κάνει εμάς, τους «ενόχους», να μην πιστεύουμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Κι αυτό δεν είναι απλά μια θεωρητικούρα, γιατί φαίνεται στα ρούχα που διαλέγουμε να φορέσουμε για να γίνουμε κάποιοι (λες και δεν είμαστε ήδη κάποιοι), στους φίλους που διαλέγουμε γιατί θεωρούμε ότι δε μας αξίζουν καλύτεροι, στο πως υπομένουμε το να μας αδικούν γιατί πιστεύουμε ότι κατά βάθος το αξίζουμε, στο πόσο εκδηλωτικοί είμαστε ή δεν είμαστε με τους άλλους, στον τρόπο που επιλέγουμε να κάνουμε σεξ πολλές φορές χωρίς να είμαστε εκεί γιατί είναι κάτι που «δεν πρέπει».</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;">Το καινούργιο σπίτι είναι τέλειο. Το χαλί μας είναι <span style="color: rgb(255, 102, 0);">πορτοκαλί</span>, ο καναπές <span style="color: rgb(255, 0, 0);">κόκκινος</span> και αναπαυτικός κι εγώ νιώθω επιτέλους ότι μου αξίζει να είμαι ευτυχισμένος.<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-6870237676875261548?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Παναγιώτηςnoreply@blogger.com7http://xromosomata.blogspot.com/2007/11/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-87911819351809858642007-10-18T02:42:00.000+02:002008-01-27T23:13:43.865+02:002008-01-27T23:13:43.865+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/RxasNg2BR1I/AAAAAAAAABM/mqVQxSuI1Ps/s1600-h/Without_identity_by_picciu.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/RxasNg2BR1I/AAAAAAAAABM/mqVQxSuI1Ps/s320/Without_identity_by_picciu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122470974335305554" border="0" /></a><br /><b style=""><o:p></o:p></b><span style="font-size:85%;">Τα κείμενο αυτό αποτελεί απλά κάποιες σκέψεις σχετικά με τη συγκρότηση της γκέι ταυτότητας<span style=""> </span>και εικόνας.</span> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Από το σχολείο ακόμα θυμάμαι να απορρίπτω με αήδια τις πατριωτικές μπούρδες που προσπαθούσαν να μας περάσουν περι εθνικής ενότητας, την ώρα που μεγαλώνοντας βρισκόμουνα να νιώθω όλο και πιο ξένος με την κυρίαρχη νεοελληνική κουλτούρα<span style=""> </span>και τους ελληναράδες . Δεν μπορούσα να βρω το καταφύγιο που ο μέσος πατριώτης βρίσκει στην αγκαλιά του έθνους . Όταν στα 15 μου ανακάλυψα το <a href="http://www.10percent.gr/">10%</a> με το έντονο αίσθημα κοινότητας και πολιτικώς ορθού που παρείχε με τα κείμενα του, μου ήρθε η αποκάλυψη : υπήρχαν γκέι, με άποψη, διασκέδαζαν ελεύθερα, είχαν κίνημα, <b style="">υπήρχαν</b> . Βρήκα γρήγορα το καταφύγιο μου στο λεγόμενο <span style="" lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">nation</span><span lang="EN-US"> </span>και μπόρεσα να προσδιορισθώ έναντι των Άλλων ,χτίζοντας σιγά σιγά μια ομοφυλόφιλη ταυτότητα . Ανεξάρτητα από τη διάψευση ή μη των προσδοκιών μου από το εγχώριο <span style="" lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">nation</span>, είναι αλήθεια πως η γκέι κοινότητα ,όχι πολύ μετα το <span style="" lang="EN-US">stonewall</span>, με την ενεργή παρουσία της δεν άργησε να μπεί στο τριπάκι της ομοιογενούς και αλληλέγγυας κοινότητας . Να συχνάζει σε συγκεκριμένες περιοχές των μεγαλουπόλεων(βλ.Γκάζι για την Αθήνα), να προσδιορίζεται με σύμβολα και σημαίες . Να προβάλλει ως ομοιογενής μειονότητα με κύριο ή μάλλον μοναδικό ενοποιητικό στοιχείο το σεξουαλικό προσανατολισμό . Οι ομοφυλόφιλοι απέκτησαν εν ολίγοις μια ξεχωριστή κοινωνική παρουσία, αποτέλεσαν διακριτά υποκείμενα.<br /></p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Τα πράγματα δεν ήταν όμως πάντα έτσι .</p> <p class="MsoNormal">Σύμφωνα με τον Φουκώ πριν το 18^ο– 19^ο αιώνα, πριν δηλαδή τη δημιουργία των πρώτων εθνικών κρατών και την εγκαθίδρυση του καπιταλισμού «η σοδομία-εκείνη του παλιού αστικού ή εκκλησιαστικού δικαίου- ήταν<span style=""> </span>ένας τύπος απαγορευμένης πράξης, ο αυτουργός της δεν ήταν παρα το νομικό της υποκείμενο . Ο ομοφυλόφιλος του 19^ου αιώνα γίνεται μια φυσιογνωμία: ένα παρελθόν, μια ιστορία και μια παιδική ηλικία, ένας χαρακτήρας, ένας τρόπος ζωής.». Η ομοφυλόφιλη ταυτότητα μέχρι τότε δεν υπήρχε, δεν νοούνταν ως έννοια . Υπήρχε απλά το έγκλημα της σοδομίας, όχι ελαφρύτερο από εκείνο της μοιχείας . Η θεμελίωση και αποκρυστάλλωση της σεξουαλικής ετερογένειας που επιχειρήθηκε από την άνοδο του καπιταλισμού και έπειτα εξηγεί ο Φουκώ είχε ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στο άτομο και την περαιτέρω καταστολή των μη παραγωγικών σεξουαλικοτήτων . Απο την άλλη η Judith Butler, θεωρητικός του <span style="" lang="EN-US">queer</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">theory</span><span lang="EN-US"> </span>υποστήριζε πως η θεμελίωση της ετεροκανονικότητας επιτυγχάνεται με την ίδια την ύπαρξη των «μη νόμιμων» σωμάτων και κατ’επέκταση και σεξουαλικοτήτων . Ο ετεροφυλόφιλος εν ολίγοις για να προσδιοριστεί ως τέτοιος και να οικοδομήσει ταυτότητα οφείλει να διαφοροποιηθεί από τον ομοφυλόφιλο και <span style="" lang="EN-US">vice</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">versa</span><span lang="EN-US"> </span>. Πρόκειται δηλαδή για ένα μηχανισμό που παράγει τα υποκείμενα κατά τέτοιο τρόπο ώστε αυτά να έχουν αντίπαλο-έναν «εχθρό» . Αυτός ο «εχθρός» μπορεί να είναι ο αλλοεθνής, ο αλλόθρησκος, ο σεξουαλικά διαφορετικός .Στον ίδιο μηχανισμό φαίνεται να υπακούει και η σύγχρονη <span style="" lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span>ταυτότητα : απέναντι της έχει τους στρέιτ («<strong style="color: rgb(0, 0, 0);"><i style=""><span style="font-weight: normal;">Οι straight χωρίζονται σε δυο κατηγορίες:</span></i></strong><b style="color: rgb(0, 0, 0);"><i style=""><br /></i></b><strong style="color: rgb(0, 0, 0);"><i style=""><span style="font-weight: normal;">σε εκείνους που μας μισούν καταπρόσωπο και</span></i></strong><b style="color: rgb(0, 0, 0);"><i style=""><br /></i></b><strong><i style=""><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: normal;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">σε εκείνους που μας μισούν πίσω από την πλάτη μας.»</span> </span></i></strong>τάδε έφη Μπράιν στην εξαιρετικά ποπ για τους γκέι σειρά <span style="" lang="EN-US">Queer</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">as</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Folk</span>) , είναι τρέντυ , καλλιτεχνική και<span style=""> </span>το κυριότερο <u>έχει λεφτα . </u> Ο τρόπος με τον οποίο συγκροτήθηκε η γκέι κοινότητα (και στην Ελλάδα όπου εισήχθη) δεν διαφέρει από τη συγκρότηση κοινοτήτων όπως το Έθνος (επίσης εισαγόμενη έννοια) όπου δηλαδή προτάσσεται το στοιχείο της αλληλεγγύης και ομοψυχίας εξαλείφοντας κάθε ταξική διαφοροποίηση και προσανατολίζοντας το άτομο προς την υποταγή ή στην καλύτερη περίπτωση το συμβιβασμό . Προκειταί δηλαδή για ένα κοινωνικό κατασκεύασμα. Και μάλιστα κατασκεύασμα όχι απελευθερωτικό, αλλα αντιθέτως κατασταλτικό για τις σεξουαλικότητες που δεν συμβιβάζονταν με την παραδοσιακή νόρμα .<o:p><br /></o:p></p> <p class="MsoNormal">Για να μην πολυλογώ άσκοπα όμως, αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι πως το <span style="" lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span>δεν μου είναι αρκετό να μπω μέσα του και να το υιοθετήσω . Αντίθετα έχω πολλές αμφιβολίες για την υιοθέτηση μιας τέτοιας ταυτότητας . Γιατί δεν είμαστε ούτε μειονότητα , ούτε «αυτοί» είναι πλειονότητα . Γιατί απλά δεν είμαστε «εμείς» κι «αυτοί» . Τέτοιοι διαχωρισμοί έχω την εντύπωση πως φέρνουν και στρεβλές εικόνες .</p> <p class="MsoNormal">Η οικοδόμηση σε κάθε περίπτωση αυτόνομα(και όχι σχετικιστικά) μιας νέας ταυτότητας, με τα δικά μας μέτρα αλλά και με μέτρα που να μπορούν να ισχύουν για όλους είναι για μένα το ιδανικό . Χωρίς να υποστηρίζω πως η ύπαρξη μιας κοινότητας είναι αρνητική κατ’ ανάγκη . Σίγουρα όμως δεν είναι αρκετή .Γιατί όπως είπε ο Αύγουστος Κορτώ στη συνεντευξή του στο 10%:<i style="">Το να κερδίσεις την ελευθερία σου είναι μια ιδιωτική διαδικασία. Η ελευθερία που δεν κερδίζεις μόνος σου δεν είναι ποτέ δική σου.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-8791181935180985864?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Αντώνηςhttp://www.blogger.com/profile/11134684050934113363noreply@blogger.com7http://xromosomata.blogspot.com/2007/10/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-32492246323440893782007-09-30T04:46:00.000+02:002008-01-27T23:22:19.717+02:002008-01-27T23:22:19.717+02:00Οι βουλευτικές εκλογές φτάνουν και ο προπαγανδιστικός λόγος των κομμάτων κυριαρχεί παντου αυτές τις μέρες . Απο την τιβι και το ιντερνετ ως τις κεντρικές πλατείες , όλοι μιλάνε για εκλογές . Είναι όμως τόσο σημαντικές οι εκλογές ; Προσωπική μου άποψη: όχι τόσο ως τις παρουσιάζουν αυτοί που λυσσάνε για εξουσία , η ψήφος μας δύσκολα μπορει να φέρει κοσμογονικές αλλαγές , το πολιτικό σύστημα είναι στανταρ πια και υποστηριζόμενο εξίσου απο τα 2 μεγάλα κόμματα . Παρ'όλα αυτα αλλαγές , μικρές έστω , μπορούν να έρθουν .Κατέληξα σ’αυτή την άποψη ύστερα από σκέψη . Ήμουνα έτοιμος στην αρχή να απέχω , η εκλογική διαδικασία δεν με εκφράζει , δεν παρέχει καμια πραγματική εξουσία σ’εμένα και η «λαική βούληση» που εκφράζεται δεν μπορεί παρα να είναι πλασματική . Αποφάσισα όμως να ψηφίσω , πρώτον γιατι δεν νομίζω πως θα γίνει αντιληπτή η αποχή μου ως διαμαρτυρία για το πολιτικό σύστημα κι από την άλλη καίγομαι να μαυρίσω όλους αυτούς τους άθλιους που μου μαυρίζουν την καθημερινότητα: τους μπάτσους και ασφαλίτες που έχουν κατακλύσει την Αθήνα , τους πανηλίθιους υπουργους και τον πανηλιθιότερο πρωθυπουργό που μια τετραετία αντι για κυβέρνηση νόμιζαν πως βρίσκονται σε ριάλιτι σόου , τους φασίστες και τα εθνίκια που διεκδικούν για πρώτη φορά επισήμως έδρανα , τη γενικότερη νοοτροπία που βλέπεις παντου γύρω σου: την σκληρότητα , την αδιαφορία , τον συντηρητισμό , τη θρησκοληψία , τον εθνικισμό , το σεξισμό , μια νοοτροπία που φαίνεται κυρίαρχη στο μυαλό του μέσου μικροαστού και αποτελεί συνεπώς την κυρίαρχη νοοτροπία των κομματων και της εν γένει πολιτικής ζωής . <p class="MsoNormal">Σ’όλη την προεκλογική περίοδο ακούστηκαν ελάχιστα για <span style="" lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span>διακαιώματα . Το θέμα ετίθετο σαν κάτι δευτερεύον , «ταμπού» που είπε και μια δημοσιογράφος . Ήταν στο πλαίσιο μιας γενικότερης συζήτησης και οι πολιτικοι που απαντούσαν -των 2 μεγάλων κομμάτων πάντα- αρκούνταν σε γενικότητες και ασάφειες χωρίς να περιορίζονται καθόλου στην έκφραση της ομοφοβίας τους . Οι πασόκοι περιορίζονταν σε γενικότητες περι προστασίας και ανοχης , οι νεοδημοκράτες τα ίδια πάνω-κάτω αλλά έβαζαν και λίγο την «αξιοπρέπεια» , λίγο έμπλεκαν την «εκκλησία» , μάλλον για να μην νευριάσουν και οι νοικοκυραίοι και στραφουν στον καρατζαφέρη . Εν ολίγοις αν συγκεντρώναμε τα πολύ ολίγα που ελέχθησαν πριν της εκλογές για το <span style="" lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">issue</span><span lang="EN-US"> </span>θα μας έμενε μια γενικώς αδιάφορη στάση ανεκτική μεν , άκρως ομοφοβική δε . Για την ακρίβεια<span style="font-weight: bold;"> δεν μας υπολογίζουν</span> . Και λογικά πράττουν κατά τη γνώμη μου . Γιατι να μας υπολογίσουν ; Για τα μαχητικά μας <span style="" lang="EN-US">pride</span><span lang="EN-US"> </span>(που ένας χριστιανός-που λέει ο λόγος- πήγε να φωνάξει σύνθημα και πέσαν πάνω του να τον φάνε) ; Για τις τρομερές καμπάνιες υπερ του γάμου ; που όταν ρωτήθηκε ο Αβραμόπουλος τόνισε πως το θέμα δεν έχει τεθεί (ψέμματα;) και μάλιστα υπογράμμισε την ισότητα όλων μας και την απουσία των όποιων διακρίσεων στη χώρα … Για ποιο λόγο να μας υπολογίσουν σαν διεκδικητές όταν δεν έχουμε διεκδικήσει το ελάχιστο ;</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ελπίζω η κυβέρνηση που θα βγει από Δευτέρα να μην είναι όπως η προηγούμενη . Δεν στηρίζω όμως πολλά σ’αυτό . Πιο πολύ ελπίζω να υπάρξει αλλαγή σ’αυτή τη γαμημένη κοινωνία και ξέρω πως αυτό δεν θα γίνει με καμια κυβέρνηση και κανένα κόμμα αν δεν κινητοποιηθούμε εμείς οι ίδιοι , να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν . Την αυτονόητη ελευθερία μας και πάνω απ’όλα την ορατή παρουσία μας. Δεν είναι ενοχλητικό να σε αγνοούν ;</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-1521585694093206626?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Αντώνηςhttp://www.blogger.com/profile/11134684050934113363noreply@blogger.com22http://xromosomata.blogspot.com/2007/09/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-42813954843390275252007-08-21T03:37:00.000+03:002008-01-27T23:12:55.338+02:002008-01-27T23:12:55.338+02:00<p class="MsoNormal">Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω ένα κείμενο που να μιλά για την Επαρχία και τη ζωή μου σ’αυτή , τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα και είναι που δεν ξέρω και πώς να προσδιορίσω τι ακριβώς τη διαφοροποιεί τόσο από την Αθήνα αλλά για να μη μιλήσω γενικά και αποτύχω παταγωδώς , θα πιάσω τη δική μου ζωή και πως αυτή διαφοροποιήθηκε τωρα πια που μένω μόνιμα στην Αθήνα . Μεγάλωσα σε μια κλασική επαρχιώτικη πόλη ούτε πολύ κοντά ούτε πολύ μακριά απ’την Αθήνα , ψιλοκλειστή , ομοιογενής , βαρετή . Η παιδική μου ηλικία ήταν μάλλον σούπερ αλλά αυτό δεν ξέρω κατά πόσο έχει να κάνει με τον τόπο , το εκτιμώ πάντως . Η φάση της ζωής μου που σίγουρα ήταν αρκετά λιγότερο σούπερ ήταν εφηβικά χρόνια και κυρίως στα χρόνια του λυκείου . Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι διαφέρω , σε μια πόλη όπου όλοι έμοιαζαν να είναι απελπιστικά ίδιοι και λίγοι και κολλημένοι και βλακωδώς θρησκόληπτοι (ναι δεν κουράζομαι ποτέ να βρίζω τους <span style="" lang="EN-US">fellow</span><span lang="EN-US"> </span>συμπατριώτες) . Στα χρόνια του λυκείου ένιωθα πως βρισκόμουν σε φυλακή , είχα καταλήξει υπερβολικά σνόμπ -ακόμα είμαι νομίζω- και σιχαινόμουνα οτιδήποτε σχετιζόταν με τον τόπο μου . Το μόνο που ονειρευόμουνα εκείνη την εποχή ήταν την ώρα και τη στιγμή που θα σηκωνόμουνα να φύγω για την Αθήνα . Εκεί θα ήταν όλα πιο ωραία , θα ήμουν ευτυχισμένος . Και είχα σε μεγάλο βαθμό δίκιο . Αν μπορούσα να συνοψίσω με μια λέξη τη μεγάλη διαφορά της ζωής μου στην Αθήνα με τη ζωή μου στην επαρχία αυτή θα ήταν «οξυγόνο». Παράδοξο στην κυριολεξία : στην Αθήνα απολαμβάνω περισσότερο οξυγόνο . Και δεν είναι μόνο που δεν μένω με τους γονείς . Είναι η πολυμορφία , η ανωνυμία , το πλήθος , οι επιλογές . Όλα στην Αθήνα είναι απλά περισσότερο απ’την επαρχία , σε όλους τους τομείς , ποσοτικά , ποιοτικά . Δεν λέω ότι είναι τέλεια , η Αθήνα είναι κι αυτή μια «επαρχιώτικη μητρόπολη» όπως λέει κι η Σώτη Τριανταφύλλου , μ’αφήνει όμως να αναπνεύσω κι αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό . Ως πούστης στην επαρχία είμαι απλά ανύπαρκτος , μόνο καρικατούρες μπορούν να επιβιώσουν στο περιθώριο της κυρίαρχης ματσό πατριαρκάλ επαρχιώτικης κουλτούρας , σε «στυλ ο τρελός του χωριου» . Και δεν θέλω να είμαι κανενός τρελός .</p> <p class="MsoNormal">Τι θα γίνει όμως με την επαρχία ; Δεν τρέφω κανένα τοπικιστικό ενδιαφέρον του τύπου «Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα» , χεσμένη την έχω τη γενέτειρα . Απλά να δεν είμαστε και ομοσπονδιακό κράτος κι αν κυνηγάμε κανα δικαιωματάκι και καμια πρόοδο γενικώς πρέπει να κοιτάξουμε την κατάσταση σ’όλη την επικράτεια . Από την άλλη ξερω από πρώτο χέρι τι περνάνε τα παιδάκια –και δη τα γκει παιδάκια- και τι θα περάσουν και τα επόμενα και τα μεθεπόμενα κι όσο να ναι με πειράζει . Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει κι αν μπορέι να γίνει κάτι , γράφω αυτές τις γραμμές ευρισκόμενος στην Επαρχία και με υπόκρουση κλαψολαικά από κοντινό σπίτι , δεν τρέφω αυταπάτες . Είμαι απ’αυτούς που ακούνε για <span style="" lang="EN-US">pride</span><span lang="EN-US"> </span>εκτός Αθήνας<span style=""> </span>και γελάνε . Ξέρω πως το όλο θέμα έγκειται στην αντιπαράθεση κλειστή – ανοιχτή κοινωνία και ότι όποια πρόοδος γίνεται στην Αθήνα είναι επειδή υπάρχει ανωνυμία και μεγάλος πληθυσμός και δεν μπορεί να ελεγχθεί . Απ’την άλλη πάλι , κάτι δεν πρέπει να γίνει ;</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-4281395484339027525?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Αντώνηςhttp://www.blogger.com/profile/11134684050934113363noreply@blogger.com3http://xromosomata.blogspot.com/2007/08/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-27249792254995243482007-07-02T23:46:00.000+03:002008-01-27T23:16:33.260+02:002008-01-27T23:16:33.260+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/Roly-75kBeI/AAAAAAAAAB0/zpFLEUESNjY/s1600-h/What_Are_You_Gay__by_Kyo_247.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/Roly-75kBeI/AAAAAAAAAB0/zpFLEUESNjY/s400/What_Are_You_Gay__by_Kyo_247.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5082720080020899298" border="0" /></a>Εγώ πάντως θέλω να ζητήσω δημόσια συγγνώμη από την κολλητή μου. Ήταν ο πιο κοντινός μου άνθρωπος από τότε που τη γνώρισα στα 15 μου και είναι δίπλα μου ως σήμερα. Αλλά τα μισά από αυτά τα χρόνια εγώ δεν ήμουν ειλικρινής μαζί της: το έπαιζα στρέιτ! Την προσέβαλα προσωπικά λέγοντας της για άλλες κοπέλες! Μα αν ήθελα να είμαι με κάποια κοπέλα, θα ήσουν εσύ βρε! Συγγνώμη φιλαράκι, αλλά όπως σου εξήγησα και όταν γίναμε 18, φοβόμουνα να ανοιχτώ. Όταν όλοι είναι εναντίον σου είναι δύσκολο να βρεις τον εαυτό σου. Συγγνώμη και σε όλους μου τους φίλους που ενώ αυτοί μου έλεγαν τα πάντα για τους εαυτούς τους, δε λάμβαναν από ‘μένα παρά ψυχρά σχόλια, τίποτα αληθινό. Δε φταίτε εσείς, δε φταίω εγώ… Τότε ποιος φταίει γαμώ την κοινωνία μου;<o:p></o:p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-2724979225499524348?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Παναγιώτηςnoreply@blogger.com10http://xromosomata.blogspot.com/2007/07/revelations-day.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-83274381344764660842007-07-02T20:34:00.001+03:002008-01-27T23:12:33.464+02:002008-01-27T23:12:33.464+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_vNaHQsQKvXc/Rok2JvTakSI/AAAAAAAAAAM/uGxNRIfKnEA/s1600-h/My_Darling__I_Dare_by_chasingtwilight.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_vNaHQsQKvXc/Rok2JvTakSI/AAAAAAAAAAM/uGxNRIfKnEA/s400/My_Darling__I_Dare_by_chasingtwilight.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5082653195408937250" border="0" /></a><br /><div id="yiv1619381893"><span style="font-size:16;"></span><p class="MsoNormal" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;">Εφηβεία σημαίνει μπέρδεμα, αναζήτηση, πολύπλοκες αντιδράσεις, <span style=""> </span>πολλές σκέψεις και συναισθήματα. <span lang="EN-US">Gay</span> <span lang="EN-US"> </span>εφηβεία όμως σημαίνει και κάποια παραπάνω όπως ενοχές και αναζητήσεις του τύπου «γιατί να είμαι έτσι?» . Από μικρά παιδάκια ερχόμαστε σε επαφή με τις «έννοιες» αδερφή και πούστης και δεν ενημερωνόμαστε για το τι πραγματικά είναι να είσαι ομοφυλόφιλος. Ο άνθρωπος, και κυρίως ο νέος, έχει ανάγκη να βλέπει κάποια στοιχεία από τον ίδιο, στο περιβάλλον γύρω του, γιατί έτσι καταλαβαίνει λίγο καλύτερα και τον εαυτό του. Οι άνθρωποι που δεν έχουν βιώσει κάτι τέτοιο, δυσκολεύονται να καταλάβουν το πόσο σημαντικό είναι <u>να μιλάς</u>, <u>να ακούς</u> και να έρχεσαι σε επαφή με τέτοιου είδους καθώς και με άλλα ζητήματα. Οι <span lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span>έφηβοι δεν έχουν αυτό το δικαίωμα καθώς το μόνο που αναγνωρίζει η κοινωνία είναι οι ετερόφυλες σχέσεις- τόσοι άνθρωποι εθελοτυφλούν και δεν παραδέχονται ότι ο έρωτας δεν είναι κάτι μονοσήμαντο! Τόσες παράλογες προκαταλήψεις μας εγκλωβίζουν στον εαυτό μας και μας δημιουργούν προβλήματα. Θέλουμε απλά να υπάρχουμε ! Δε θέλουμε ούτε πρότυπα, ούτε σαθρές εικόνες, θέλουμε να είμαστε ορατοί και όχι κρυμμένοι. Οι ομοφυλόφιλοι έφηβοι ψάχνουν για την ταυτότητά τους με περισσότερες δυσκολίες από τους «κανονικούς» συνομηλίκους τους κι αυτό δεν είναι μελοδραματισμός, αλλά η αλήθεια. </span></p> <p class="MsoNormal" style="font-family:times new roman;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:100%;">Οι </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">gay</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"> έφηβοι εκτός από τα λεγόμενα προβλήματα της ηλικίας…, έχουν κι αυτά των διακρίσεων εξαιτίας της φύσης τους. Δεν το παίζουμε θύματα, αλλά χρειάζεται υποστήριξη και ενημέρωση στους νέους ομοφυλόφιλους. Φορείς και όλοι ξεχωριστά να πετάξουν τις παρωπίδες και να ασχοληθούν με ενδιαφέρον. Άντε για να έχουμε καλύτερα </span><span lang="EN-US" style="font-size:14;"><span style="font-size:100%;">gay teens </span>!</span></span></p> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-1304125055509629914?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Χρήστοςhttp://www.blogger.com/profile/17973418091096615818noreply@blogger.com5http://xromosomata.blogspot.com/2007/07/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-10676544125787231652007-07-02T15:22:00.001+03:002008-06-04T18:49:06.322+03:002008-06-04T18:49:06.322+03:00<span style="font-size:130%;"></span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/Rojzvmv-KhI/AAAAAAAAAA8/77xS9kccZI0/s1600-h/Boy_Kiss_No__2_by_arcangylstudios.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5082580178668759570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/Rojzvmv-KhI/AAAAAAAAAA8/77xS9kccZI0/s320/Boy_Kiss_No__2_by_arcangylstudios.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;">Ααα…το στοιχείο μου! Τόσα πολλά που θέλω να πω. Αλλά είμαι σίγουρος ότι δε θα πω κάτι καινούριο ή κάτι που δεν έχει βιώσει ένας gay έφηβος στα χρόνια της εφηβείας.</span></div><div><span style="font-family:verdana;"><br />Βέβαια, το καλύτερο θα ήταν να γράψω αυτό το κείμενο όταν βγω απ’ την εφηβεία και μπορέσω να δω αυτή την περίοδο πολύ πιο ψύχραιμα, χωρίς τις «νύχτες κατάθλιψης» ή τα γαμάτα (δυστυχώς μόνο κατά τη γνώμη μου) ξεσπάσματα προς διάφορες κατευθύνσεις συμπεριλαμβανομένου γονείς, αδερφό, κολλητή, ντουλάπα και γάτο (μόνο λεκτικά στο ζωάκι μου, εννοείται!).</span></div><div><span style="font-family:verdana;"><br />Τι συμβαίνει, λοιπόν, με αυτή την περίοδο? Μπα τίποτα το ανησυχητικό. Απλώς όλα είναι μπερδεμένα και έρχεται και το gay issue να το αποτελειώσει. Γιατί φαντάσου ή μάλλον θυμήσου τον εαυτό σου να μην ξέρει τι θέλει και τι του γίνεται και ξαφνικά να ανακαλύπτει ότι του αρέσουν και τα άτομα του ίδιου φύλου σε μια κοινωνία που χρησιμοποιεί τις λέξεις «αδερφή» και «λεσβία» για να προσβάλει. Χάνεις τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου, δεν ξέρεις σε ποιον να μιλήσεις γιατί ντρέπεσαι, ποιον να εμπιστευτείς και αρχίζει το «κλείσιμο» στον εαυτό σου. Και καλά να εκδηλωθεί με μια εσωστρέφεια, μια μελαγχολία, ένα «τι κάνεις? Σκατά, εσύ?» ρε παιδί μου. Τι γίνεται όμως όταν φτάσεις στο σημείο της αυτοκτονίας? Πόσα περιστατικά αυτοκτονιών gay εφήβων έχουμε ακούσει κατά καιρούς? Και τα ακούμε και νευριάζουμε και βρίζουμε το ετεροκανονικό σύστημα, την<strong> ομοφοβική κοινωνία</strong>, το mediaκό φασισταριό.</span></div><div><span style="font-family:verdana;"><br />Ναι ok και εγώ νευριάζω και τους βρίζω και πιο πολύ την εκκλησία για τη ζημιά που έχει κάνει στις ψυχές των προβάτων της. Άσχετα αν μεγαλώνεις σε επαρχιακή πόλη ή στην Αθήνα ακούς συνέχεια για «κουσούρι», «ανωμαλία», <strong>«αμαρτία»</strong> και φυσικά το πολύ πετυχημένο «παρά φύση». Καλείσαι τώρα εσύ να δεχτείς τον εαυτό σου όπως είναι και να είσαι και ευτυχισμένος ενώ ζεις με το φόβο μην το μάθουν οι γονείς σου και πάψουν να σε αγαπούν, στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί υπάρχει και η πιθανότητα να σε πετάξουν στο δρόμο ή να σε στείλουν στον ψυχίατρο να σου γράψει τίποτα χάπια «να γίνει καλά το αγόρι μου» ή απλώς να σε σαπίσουν στο ξύλο για να γλυτώσουν και τα έξοδα του ψυχιάτρου…</span></div><div><span style="font-family:verdana;"><br />Πάντα όμως το θέμα είναι να είσαι εντάξει μέσα σου. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε, ως έφηβοι, ψυχολογική υποστήριξη και ενημέρωση γιατί άντε να καταλάβει το 16χρονο ότι δεν είναι «ανώμαλο» και «ντροπή της κοινωνίας» όταν γύρω του δίνουν και παίρνουν τα «πουστάρα», «αδέρφω» και τόσα άλλα ωραία επίθετα εμπνευσμένα από στερημένους ετεροκανονικούς άντρακλες! Και στην τελική, μακάρι όλα αυτά να είναι υπερβολικά και να μη συμβαίνουν στη χώρα που ζω. Κάτι μου λέει, όμως, ότι δεν τα βγάζω από το μυαλό μου δυστυχώς… </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-1067654412578723165?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Γιάννηςhttp://www.blogger.com/profile/13467767921713186955noreply@blogger.com15http://xromosomata.blogspot.com/2007/07/gay.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-16225532136157381412007-06-25T20:04:00.000+03:002008-01-27T23:12:12.319+02:002008-01-27T23:12:12.319+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/Rn_2CHK_KRI/AAAAAAAAAAs/IMjIJN-vJ84/s1600-h/DSC00359.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/Rn_2CHK_KRI/AAAAAAAAAAs/IMjIJN-vJ84/s400/DSC00359.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080049420842510610" border="0" /></a><br />Σχετικά με το pride όπως κάθε φορά ειπώθηκαν και θα ειπωθούν πολλά . Έτσι κι εγώ σκέφτηκα να αποτυπώσω όπως μπορώ τις (πολλές) σκέψεις που μου γέννησε . Το φετινό pride ήταν το πρώτο που πήγα και ήταν πολύ έντονη εμπειρία . Πριν μιλήσω όμως για τις εντυπώσεις που μου άφησε σε προσωπικό επίπεδο , θέλω να αναφερθώ πρώτα στην πολιτική διάσπαση και πολυμορφία που εγω τουλάχιστον διαπίστωσα κυρίως κατά τη διάρκεια της πορείας . Η πορεία ήταν διχοτομημένη ουσιαστικά σε 2 μέρη : Μπροστά βρίσκονταν η τεράστια rainbow , ένα «άρμα» με μια τραβεστί και δυνατή μέινστριμ ποπ μουσική με αδερφές να ακολουθούν χορεύοντας και τραγουδώντας . Σ’αυτό το πρώτο κομμάτι της πορείας βαρέθηκα γρήγορα…ούτε ένα σύνθημα δεν μπορούσα να φωνάξω … Πήγαμε λοιπόν προς τα πίσω όπου τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά , με τις κοπέλες της ΛΟΑ να φωνάζουν έξυπνα συνθηματάκια , όπως «τη σεξουαλικότητα κανενός δεν κρίνω ουτε της παναγίας που το κανε με κρίνο» (lol lol) και αμέσως μετά βρεθήκαμε στη Συμμαχία Γένοβα όπου τα πράγματα ήταν ακόμα πιο μαχητικά (μας έπρηξε βέβαια το παιδί ότι δεν υπάρχει κανείς ανώμαλος στην πορεία παρα μόνο το σύστημα αλλά τεσπα είχε μια πολιτική απόχρωση βρε αδερφή) .. Στου Συνασπισμού δεν πήγα γιατι ήταν πολύ πίσω , αλλά σίγουρα κάποιο σύνθημα θα φώναζαν τα παιδιά με τις κόκκινες σημαίες …Για να μη τα πολυλογώ , αυτό που διαπίστωσα έχοντας δει και τα φυλλάδια των homorebels και του qvzine στην πλατεία ήταν η εμφανέστατη διαφορά οπτικής και αντίληψης πάνω στο πως πρέπει να είναι το pride και τι στόχους πρέπει να εξυπηρετεί . Να είναι απλώς ένα ποπ γεγονός ; παρτάκι των «παιδιών του ουράνιου τόξου» όπως έλεγαν τα free press στην Αθήνα (τα παιδιά αυτά είναι για το φτύσιμο όλες τις άλλες μέρες του χρόνου …) ή να είναι μια πορεία που να διεκδικεί μάχιμα και δυνατά τα αιτήματα της ; Μεγάλη έκπληξη δε (ευχάριστη εννοείται) μου έκαναν τα τρικάκια που γέμισαν μετα την πορεία την πλατεία και έκαναν outing σε διάσημους πούστηδες και λεσβίες καταγγέλοντας την υποκριτική και ένοχη σιωπή τους . Ένα τέτοια τρικάκι είναι στη φώτο πάνω . Εν ολίγοις επρόκειτο για ένα pride που είχε απ’τις πιο ακραίες queer οργανώσεις ως τους πιο «επαγγελματίες» συνδικαλιστές lgbt<br />και από αναρχικούς μέχρι εκπροσώπους του πασόκ …<br />Σε καμία περίπτωση δεν κατακρίνω την πολιτική πολυμορφία της εκδήλωσης . Θεωρώ όμως πως το pride χρειάζεται μια ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση , ξακάθαρα αιτήματα . Να γίνει ένας χώρος διαμόρφωσης πολιτικής ταυτότητας και να δημιουργήσει τις προυποθέσεις ώστε οι μη ετεροφυλόφιλοι να συγκροτήσουν μια ισχυρή ομάδα πίεσης μέσα στην κοινωνία . Κι αυτό δεν γίνεται με μια φίεστα το χρόνο . Και μάλιστα μια απολιτική φιέστα . Το θέμα είναι να μπορούμε να κατεβαίνουμε στους δρόμους με την ταυτότητα μας την ανωμαλιάρα οποτεδήποτε αυτό χρειάζεται , οποτεδήποτε θίγονται δικαιώματα μας . Η απόλυση του γκει υπαλλήλου από την Εθνική Τράπεζα εξαιτίας του σεξουαλικού του προσανατολισμού δεν αναφέρθηκε στο pride παρα μόνο από τη Γένοβα . Μήπως φοβόμασταν μη χαλάσει η πιο fun εκδήλωση της πόλης ;<br />Αλλά για να μην γκρινιάζω μόνο … σε προσωπικό επίπεδο το pride ήταν πολύ σημαντικό και με βοήθησε πολύ πιστεύω . Είναι απαραίτητες αυτές οι εκδηλώσεις , ανοιχτά στο δρόμο , είναι αντιπαράθεση με το βασικό πρόβλημα που μας ταλαιπωρεί ως μη στρειτ , την ορατότητα . Γι’αυτό πιστεύω πως παρ’όλα τα στραβά της , πρέπει να τη στηρίζουμε σαν εκδήλωση και να προσπαθούμε να την αλλάξουμε αν δεν μας ικανοποιεί πλήρως . Γιατί μόνο αυτή έχουμε . Και γιατί δεν είδα κανένα από τα κούηαρ γκρουπάκια να κάνουν ένα κουήαρ πράιντ . Κράξιμο όλοι μας ξέρουμε να κάνουμε . Είναι πραγματικά κρίμα να αναλωνόμαστε στο να τρωγόμαστε μεταξύ μας και να περιχαρακωνόμαστε στις ομαδούλες μας αντί να προσπαθούμε να συνεργαστούμε και να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας στην πάλη για δικαιώματα , για ελεύθερη κι ανεμπόδιστη ύπαρξη μέσα σ’αυτή τη ρημάδα την κοινωνία . Αυτές είναι οι σκέψεις μου για το pride .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-1622553213615738141?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Αντώνηςhttp://www.blogger.com/profile/11134684050934113363noreply@blogger.com9http://xromosomata.blogspot.com/2007/06/pride_25.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-56027167541893947032007-06-17T19:00:00.000+03:002008-01-27T23:21:39.154+02:002008-01-27T23:21:39.154+02:00<p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="color:black;">Η φετινή πορεία υπερηφάνειας είναι η 3^η στη σειρά και νομίζω ιδιαίτερης σημασίας. Πλέον στον κόσμο, δεν είναι τόσο άγνωστο το ζήτημα ότι ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική ερωτική, σεξουαλική ταυτότητα. Η 23^η Ιουνίου είναι μια μέρα που βγαίνουμε από τα στενά ίσως όρια του Γκαζίου, των φίλων μας και του εαυτού μας και μιλάμε σ' όλο τον κόσμο για το ποιοι είμαστε! Η συγκέντρωση προσώπων για διαδήλωση με ένα κοινό σκοπό μπορεί να καταφέρει πολλά, σε αντίθεση με το τι πιστεύουν κάποιοι. ΌΛΟΙ </span><span lang="EN-US" style="color:black;">gay</span><span style="color:black;">, λεσβίες, </span><span lang="EN-US" style="color:black;">bi</span><span style="color:black;">-</span><span lang="EN-US" style="color:black;">sexual</span><span style="color:black;">, </span><span lang="EN-US" style="color:black;">transexual</span><span style="color:black;"> οφείλουμε να κατέβουμε στο κέντρο της Αθήνας και να φωνάξουμε. Απευθυνόμαστε σε όλους τους πολίτες, αλλά και στους πολιτικούς!!! Αυτή η μανία που έχουν οι τελευταίοι να μην μας βλέπουν είναι αρχικά εκνευριστική κι έπειτα προσβλητική. Με την παρουσία μας, και τη μέρα του </span><span lang="EN-US" style="color:black;">pride</span><span style="color:black;"> και καθημερινά πρέπει να αποδείξουμε πως όλα όσα βιώνουμε δεν είναι άσχετα με την πολιτική. Το γεγονός ότι μας βρίζουν εξαιτίας του σεξουαλικού μας προσανατολισμού οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που πάσχει από έλλειψη πολιτικών πρωτοβουλιών! Συγχρόνως από την πολιτική σκηνή, έρχονται διάφορες ομοφοβικές κορόνες αλλά και μπόλικη αδιαφορία. Μην πάμε μακριά: ο δήμαρχος Αθηναίων δεν δέχθηκε να υποστηρίξει την εκδήλωση- δεν πειράζει, θα τα πούμε 23 του μηνός στην πλατεία Κοτζιά αναλυτικότερα.<script> <!-- D(["mb","\u003c/span\>\u003c/font\>\u003c/font\>\u003c/p\>\n\u003cp style\u003d\"margin:0cm 0cm 0pt\"\>\u003cspan style\u003d\"font-size:14pt\"\>\u003cfont color\u003d\"#000000\"\>\u003cfont face\u003d\"Times New Roman\"\>Η παρέλαση υπερηφάνειας είναι μια πολύ \u003cb\>σοβαρή πολιτική κίνηση\u003c/b\>. Ας αναλογιστούμε τις αδικίες απέναντι στο διαφορετικό.. το σκεφτήκατε? Νομίζω πως αυτή η σκέψη πρέπει να είναι αρκετή για να μας κατεβάσει όλους στην κλαυθμώνος!\u003c/font\>\u003c/font\>\u003c/span\>\u003c/p\>\n\u003cp style\u003d\"margin:0cm 0cm 0pt\"\>\u003cfont color\u003d\"#000000\"\>\u003cfont face\u003d\"Times New Roman\"\>\u003cspan style\u003d\"font-size:14pt\"\>Για να προλάβω αντιδράσεις θέλω να πω ότι είναι το πρώτο \u003c/span\>\u003cspan lang\u003d\"EN-US\" style\u003d\"font-size:14pt\"\>pride\u003c/span\>\u003cspan style\u003d\"font-size:14pt\"\> που θα πάω και έχω το «φόβο της κάμερας» \u003cu\>αλλά\u003c/u\>:\u003c/span\>\u003c/font\>\u003c/font\>\u003c/p\>\n\u003cp style\u003d\"margin:0cm 0cm 0pt\"\>\u003cfont color\u003d\"#000000\"\>\u003cfont face\u003d\"Times New Roman\"\>\u003cb\>\u003cspan style\u003d\"font-size:14pt\"\>Δε θέλω\u003c/span\>\u003c/b\>\u003cspan style\u003d\"font-size:14pt\"\> να με φωνάζουν πούστη κάποιοι που έχουν στενό μυαλό και καθόλου παιδεία! \u003cb\>Και ακόμη χειρότερα\u003c/b\> δε θέλω σε άλλες χώρες να θανατώνονται άνθρωποι επειδή ερωτεύονται ομόφυλούς τους! Η συμμετοχή μας σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις πάντα αφήνει ένα στίγμα τόσο μέσα μας, όσο και στο κοινωνικό περιβάλλον. \u003c/span\>\u003c/font\>\u003c/font\>\u003c/p\>\n\u003cp style\u003d\"margin:0cm 0cm 0pt\"\>\u003cspan style\u003d\"font-size:14pt\"\>\u003cfont color\u003d\"#000000\"\>\u003cfont face\u003d\"Times New Roman\"\>Η ημέρα ενός τέτοιου γεγονότος μπορεί να αποτελέσει την αφορμή να βγούμε από τα πλαίσια στα οποία μας έβαλαν ή βάλαμε εμείς τον εαυτό μας.\u003c/font\>\u003c/font\>\u003c/span\>\u003c/p\>\n\u003cp style\u003d\"margin:0cm 0cm 0pt\"\>\u003cspan style\u003d\"font-size:14pt\"\>\u003cfont color\u003d\"#000000\"\>\u003cfont face\u003d\"Times New Roman\"\>Την 23\u003csup\>η\u003c/sup\> Ιουνίου\u003cspan\> \u003c/span\>ανοιγόμαστε, φωνάζουμε, εκφραζόμαστε, απαιτούμε, για έναν κόσμο πιο δίκαιο και πολύχρωμο!\u003c/font\>\u003c/font\>\u003c/span\>\u003c/p\>",1] ); //--> </script></span><o:p></o:p></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="color:black;">Η παρέλαση υπερηφάνειας είναι μια πολύ <b>σοβαρή πολιτική κίνηση</b>. Ας αναλογιστούμε τις αδικίες απέναντι στο διαφορετικό.. το σκεφτήκατε? Νομίζω πως αυτή η σκέψη πρέπει να είναι αρκετή για να μας κατεβάσει όλους στην κλαυθμώνος!</span><o:p></o:p></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="color:black;">Για να προλάβω αντιδράσεις θέλω να πω ότι είναι το πρώτο </span><span lang="EN-US" style="color:black;">pride</span><span style="color:black;"> που θα πάω και έχω το «φόβο της κάμερας» <u>αλλά</u>:</span><o:p></o:p></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><b><span style="color:black;">Δε θέλω</span></b><span style="color:black;"> να με φωνάζουν πούστη κάποιοι που έχουν στενό μυαλό και καθόλου παιδεία! <b>Και ακόμη χειρότερα</b> δε θέλω σε άλλες χώρες να θανατώνονται άνθρωποι επειδή ερωτεύονται ομόφυλούς τους! Η συμμετοχή μας σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις πάντα αφήνει ένα στίγμα τόσο μέσα μας, όσο και στο κοινωνικό περιβάλλον. </span><o:p></o:p></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="color:black;">Η ημέρα ενός τέτοιου γεγονότος μπορεί να αποτελέσει την αφορμή να βγούμε από τα πλαίσια στα οποία μας έβαλαν ή βάλαμε εμείς τον εαυτό μας.</span><o:p></o:p></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="color:black;">Την 23^η Ιουνίου ανοιγόμαστε, φωνάζουμε, εκφραζόμαστε, απαιτούμε, για έναν κόσμο πιο δίκαιο και πολύχρωμο!</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-5602716754189394703?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Χρήστοςhttp://www.blogger.com/profile/17973418091096615818noreply@blogger.com4http://xromosomata.blogspot.com/2007/06/blog-post_17.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-37617201901894380962007-06-16T02:22:00.001+03:002008-01-27T23:19:08.685+02:002008-01-27T23:19:08.685+02:00<div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076437035905064658" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SyMBNFTDRZU/RnMglonCHtI/AAAAAAAAAA0/JETp9XrkSws/s320/Two_mens_in_love_by_citr0n.jpg" border="0" /></div><p>«Θα πας και στο Pride?». Αυτό δεν το ακούω μόνο από str8 αλλά και από ομοφυλόφιλους φίλους μου. Το να πας στο Pride θεωρείται από πολλούς (μαζί κι εγώ) το απόλυτο coming out. Let’s face it, είναι δημόσια εκδήλωση, θα γίνει στο κέντρο της Αθήνας και «Θα υπάρχουν κάμερες!!». οπότε σκέφτεσαι «Κι αν με δει κανένας? Η μάνα μου βλέπει τηλεόραση όλη μέρα». Αχ αγόρι μου, ηρέμισε! Τι νομίζεις δηλαδή? Όλες οι κάμερες επάνω σου θα είναι? Ή μήπως θα παίξει κεντρικό στην Τρέμη «Ο γιος της Μαρίας στο Pride!»? Σε τελική ανάλυση βάλε το μαύρο γυαλί που μου φοράς στο club και έλα! </p><p>Το Athens Pride δε γίνεται (μόνο) για να γιορτάσουμε την επέτειο του Stonewall ή για να κάνουμε μια χαρούμενη (gay) παρέλαση. Διεκδικούμε κάποια βασικά δικαιώματα, ζητάμε ίσες ευκαιρίες και κανένα αποκλεισμό λόγω της σεξουαλικής μας προτίμησης, απαιτούμε σεβασμό στη διαφορετικότητα. Πώς να τα κάνουμε όλα αυτά αν κολλάμε στο αν θα με δει ο περιπτεράς στη Σταδίου ή η θεία μου στην Άνω Νέα Ραχούλα? </p><p> Κανείς δεν είπε ότι είναι μικρό πράγμα να έρθεις στο Pride. Προσωπικά, είναι από τα τελικά στάδια του coming out μου και το σκεφτόμουν αρκετά πριν μου πω το «ναι». Οι ενδοιασμοί γνωστοί. Όταν βλέπω όμως τα γεγονότα στο Pride της Μόσχας δε μπορώ παρά να βγω και εγώ στο δρόμο και να διεκδικήσω αυτά που μου στερούν επειδή μου αρέσει ο…Τοτός αντί για την Αννούλα. Φέτος ειδικά, μετά από το φιάσκο του λατρεμένου μας δημάρχου και την κάθετη αντίδρασή του να θέσει το Pride υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων, ας είμαστε περισσότεροι και περισσότερες από τα δύο προηγούμενα χρόνια κάνοντας αρχικά εμάς υπερήφανους και έπειτα κάνοντας τον «κ.» Νικήτα να καταλάβει πού να βάλει την αιγίδα του (αν και…νομίζω κάτι ξέρει περί αυτού:-P) </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-3761720190189438096?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Γιάννηςhttp://www.blogger.com/profile/13467767921713186955noreply@blogger.com4http://xromosomata.blogspot.com/2007/06/pride_16.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-3763908866685145602007-06-15T22:31:00.000+03:002008-01-27T23:11:49.413+02:002008-01-27T23:11:49.413+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/RnLsg3K_KQI/AAAAAAAAAAk/-0odiZ2cRCs/s1600-h/Forbidden_Kiss_by_xm0rphinex.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_y4RffMW7ZZ0/RnLsg3K_KQI/AAAAAAAAAAk/-0odiZ2cRCs/s400/Forbidden_Kiss_by_xm0rphinex.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076379779309971714" border="0" /></a><br />Το να είσαι κουήαρ (γκέι/λέσμπιαν και δε συμμαζεύεται) είναι επιλογή. Το τι σου αρέσει σεξουαλικά δεν το επιλέγεις, είναι ένστικτο ίσως και δε θα επεκταθώ, τα ένστικτα μου τα κρατάω για μένα, για τις επιλογές μου παλεύω. Το να ζεις ανοιχτά όπως είσαι και να υιοθετείς μια ταυτότητα έξω από την «παραδοσιακή» νόρμα είναι κάτι που το επιλέγουμε και είτε το θέλουμε είτε όχι είναι πολιτική επιλογή. Επιλέγεις είτε να διεκδικήσεις ένα κόσμο που να σε χωράει και να σε αποδέχεται όπως είσαι είτε να ετερορυθμίζεσαι, άρα να καταπιέζεσαι. Η παρουσία μας λοιπόν ως κουήαρ ανοιχτά και περήφανα στις 23 Ιουνίου στο κέντρο της Αθήνας είναι απαραίτητη αν θέλουμε να ελπίζουμε για ένα κόσμο με περισσότερο φως για τις ζωές μας και τα μυαλά των ομοφοβικών συμπολιτών μας.<br />Ανατρεφόμαστε και μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία σεξουαλικά μονόπλευρη , διεπόμενη ακόμη από την πατριαρχία , τη δαιμονοποίηση της σεξουαλικότητας και την ετεροκανονικότητα . Με λίγα λόγια αν είσαι άντρας είσαι ανώτερος , αν είσαι γυναίκα είσαι γεννημένη υποταγμένη , αν σκέφτεσαι και εκφράζεσαι σχετικά με τη σεξουαλικότητα σου ανοιχτά σκέφτεσαι και δράς "πονηρά" (άρα είσαι αμαρτωλή) και τέλος πρέπει να κατευθύνεσαι αποκλειστικά και μόνο στο άλλο (κοινωνικό) φύλο σεξουαλικά . Οι αντιλήψεις αυτές , αν και αμφισβητούνται σίγουρα περισσότερο σήμερα σε σχέση με άλλες εποχές ή κοινωνίες που θεωρούνταν απόλυτες αλήθειες , εξακολουθούν να κυριαρχούν και να καταδυναστεύουν ανθρώπινα σώματα και συνειδήσεις .<br />Το να δηλώνεις λοιπόν σήμερα λεσβία ή τρανς ή τεσπα μη στρέιτ αποτελεί πολιτική δήλωση . Όπως πολιτική δήλωση αποτελεί και το να δηλώνεις στρέιτ ενώ έχεις ξεκάθαρα ομοφυλόφιλη προτίμηση . Στην πρώτη περίπτωση προσδιοριζόμενη/ος ενάντια στην κοινωνική κανονικότητα διαλέγεις να υπάρξεις σαν διαφορετική/ος , αρνούμενη/ος να απαρνηθείς την πραγματική σου επιθυμία προκειμένου να προσαρμοστείς στις κοινωνικές επιταγές , ουσιαστικά απαιτείς απ’την κοινωνία να προσαρμοστεί αυτή στις επιθυμίες σου ή τεσπα να τις σεβαστεί . Στη δεύτερη περίπτωση , με το να διαλέγεις δλδ να είσαι κρυφή και να ζείς στο σκοτάδι ουσιαστικά υποστηρίζεις την καταπίεση σου , αυτοκαταπιέζεσαι , αυτομαστιγώνεσαι προκειμένου να διατηρηθεί το status quo έστω κι αν είναι εναντίον σου .<br />Η συμμετοχή σε μια εκδήλωση σαν το pride είναι σημαντική γι’αυτό ακριβώς το λόγο : βγαίνουμε ανοιχτά στο δρόμο ως διαφορετικές/οι να απαιτήσουμε το αυτονόητο , την ελεύθερη ύπαρξη μας μέσα στην κοινωνία , το σεβασμό της ύπαρξης μας . Στο pride παλεύουμε για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια , για το ότι είμαστε περήφανες/οι για αυτό που είμαστε , για να είναι ο κάθε άνθρωπος περήφανη/ος για αυτό που είναι ανεξάρτητα από το τι της/του έχει επιβληθεί από τον οποιδήποτε εξουσιαστικό μηχανισμό . Στο pride διαδηλώνουμε , δεν παρελαύνουμε .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-376390886668514560?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Αντώνηςhttp://www.blogger.com/profile/11134684050934113363noreply@blogger.com1http://xromosomata.blogspot.com/2007/06/show-some-pride.htmltag:blogger.com,1999:blog-2705370507656940779.post-38461994138075529582007-06-15T22:29:00.000+03:002008-01-27T23:16:13.504+02:002008-01-27T23:16:13.504+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/RnLp5oL89qI/AAAAAAAAABs/UOTW9k5d20Q/s1600-h/AQ+Invisible+Man+Image.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_jyfrqk2J4NM/RnLp5oL89qI/AAAAAAAAABs/UOTW9k5d20Q/s400/AQ+Invisible+Man+Image.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076376906249336482" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Κουράστηκα πια να εξηγώ γιατί να πάει κανείς στο <span style="" lang="EN-US">pride</span>. Με δυο λόγια, πάμε για να φωνάξουμε έστω και μια μέρα το αυτονόητο, αυτό που όλο το χρόνο μας αναγκάζουν όλοι να προσποιούμαστε πως δε συμβαίνει: ότι ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!<br /><o:p> </o:p><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;">Είναι πιο εύκολο για τους άλλους να προσποιούνται πως δεν υπάρχουμε, τους προστατεύει από πολλούς προβληματισμούς και κυρίως από το να μας συγκρίνουν με τους εαυτούς τους και να βρουν ομοιότητες διαφορές, να καταλάβουν πως όλα είναι πιθανά όταν είσαι άνθρωπος.<o:p><br /></o:p></p><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p></o:p>Έτσι μας αναγκάζουν να φοράμε μάσκες και να παίζουμε ρόλο στρέιτ, «φυσιολογικό». </p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p>Ελάτε όλοι να πετάξουμε τις μάσκες και να δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε! Η σεξουαλικότητα μας δεν είναι «κανονική» (είναι κανενός;;). Ίσως μια άκυρη νότα στην «κανονική» μελωδία τους, όμως υπάρχουμε και καιρός είναι να τους πιέσουμε να βγάλουν τις ωτοασπίδες και να μας ακούσουν. Γιατί η αλλαγή θα έρθει μοναχά αν υπάρξει ορατή ανάγκη για αλλαγή! </p> <p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"><o:p> </o:p>Αρκετά με τις θεωρίες, έχουμε και δουλειές. Να σας πω γιατί θα πάω στο <span style="" lang="EN-US">pride</span><span lang="EN-US"> </span>φέτος; Γιατί μπορεί η κολλητή μου να έχει καταλάβει πως ο συμφοιτητής της είναι γκέι («αφού του φαίνεται»), αλλά ο ίδιος δε μπορεί ακόμα να το πει. Κώστα, είμαστε και φαινόμαστε για να μπορέσεις να φανείς κι εσύ κάποια στιγμή!</p><br /><p class="MsoNormal" style="text-indent: 36pt;"></p><span style="font-style: italic;">(προχειρογραμμένο, αλλά τι να κάνουμε; Όντως είχαμε και δουλείες αυτή την περίοδο)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2705370507656940779-3846199413807552958?l=xromosomata.blogspot.com' alt='' /></div>Παναγιώτηςnoreply@blogger.com1http://xromosomata.blogspot.com/2007/06/pride.html