yannidakis

και στο τέλος έρχεται ο δεκέμβρης

noreply@blogger.com (yannidakis) — Fri, 27 Dec 2024 20:12:00 +0200

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Ήθελα τόσο πολύ και για τόσο καιρό να επιστρέψω στο ιστολόγιό μου, όμως ομολογώ πως δεν προλάβαινα. Ακόμα κι αυτά τα λιγοστά λεπτά που ξεχείλιζαν απ' τις ολόγιομες τσέπες του χρόνου μου, τα αφιέρωσα στο σκύλο μου. Ναι, το σκύλο μου. Παρατηρούσα πόσο ανιδιοτελής είναι η αγάπη και η αφοσίωσή του. Πόση ευτυχία του προσφέρει η αγκαλιά μου κι έτσι αποφάσισα πως αν μπορώ να τον κάνω ευτυχισμένο, αξίζει το χασομέρι.

Όμως μια μέρα ξύπνησα και ήταν Δεκέμβρης. Και τότε στοχάστηκα για λίγο, αλλά η απογοήτευση που ένιωσα ήταν σαν ένας κόμπος απ' αυτούς που σε πνίγουν στο λαιμό. Πότε ήταν που καυχιόμουν για τα δίσεκτα έτη και πώς αυτά κρύβουν πάντα κάτι καλό για μένα! Τι κι αν πέρασε ένας μήνας; Θα είχα χρόνο να το αποδείξω. Τι κι αν πέρασε το πρώτο τρίμηνο; Το πρώτο εξάμηνο;

Κι όμως ήρθε ο Δεκέμβρης και σκέφτομαι εκείνους που ξεκινούν να γράφουν σε λευκή κόλλα (ή οθόνη). Άλλοι είναι ενθουσιασμένοι γιατί έχουν τόσο περιθώριο να ξετυλίξουν τις σκέψεις τους κι άλλοι φοβούνται να αγγίξουν το μολύβι στο χαρτί (ή να πατήσουν το πρώτο πλήκτρο) γιατί αυτή η λευκή απεραντοσύνη τους προκαλεί άγχος.

Όταν όμως η κόλλα ολοκληρώνεται, τα συναισθήματα αλλάζουν. Για κάποιους η συμπλήρωσή της, προκαλεί πλήρωση και ικανοποίηση και σε άλλους θλίψη και μελαγχολία. "Τέλος". "Το ταξίδι ολοκληρώθηκε".

Αλλά ο Δεκέμβρης μου, (και) αυτός ο Δεκέμβρης μου, τα έχει και τα δύο. Μα πώς γίνεται τόσα μου ταξίδια να τελειώνουν και να αρχίζουν σε τούτο το μήνα; Και μέχρι τούτη τη στιγμή που γράφω, ακόμα προσπαθώ να επιλέξω τα δικά μου συναισθήματα της αρχής και του τέλους, όμως δε μπορώ να αποφασίσω. Και πώς θα μπορούσα άλλωστε με τόσα σκουριασμένα μανταλάκια πάνω στο σκοινί και τον αέρα απ' έξω να λυσσομανά με οργή.

Ο καπνός απ' το πούρο μου, φτιάχνει παράσιτα στην οθόνη και τα δάχτυλά μου τώρα βρωμάνε τη μυρωδιά του. Ήταν μια τζούρα για να κερδίσω χρόνο μπας και αντικαταστήσω το φόβο (μου) με κάποιαν άλλη λέξη. Μπας και συναρμολογήσω μια πρωτότυπη ευχή που θα ξαμολάω σε λίγες μέρες αντί αυτό το ψεύτικο "καλή χρονιά" που εύχεσαι χωρίς να πιστεύεις, που ο γιατρός λέει στον ασθενή που έχει μερικές εβδομάδες ζωής, που ο βοσκός λέει στο πρόβατο ενώ το Πάσχα πλησιάζει, που ο δολοφόνος λέει στο θύμα του λίγες στιγμές πριν το μοιραίο.

Πάραυτα. Ο Δεκέμβρης δεν έδειξε ακόμα 31, η κόλλα μου έχει ακόμα λευκό στην άκρη και ο διάβολος δε βρήκε ούτε τώρα τον τρόπο να με λυγίσει τελειωτικά. Άσε με τώρα. Πάω να ξύσω το μολύβι μου.

Yanni Spiridakis

το σύνδρομο της πέμπτης

noreply@blogger.com (yannidakis) — Thu, 20 Jun 2024 10:14:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Έχετε ακούσει για το εργασιακό σύνδρομο της Πέμπτης; Πρόκειται για έναν αδόκιμο όρο που αφορά την παραγωγικότητα των εργαζομένων. Ενώ η Δευτέρα θεωρείται ως μια αρκετά παραγωγική ημέρα, εντούτοις έχει μετρηθεί ότι ο μέσος εργαζόμενος καταπονείται περισσότερο εκείνη την ημέρα.

Η Τρίτη και η Τετάρτη, θεωρούνται ως η κατά βάση εργασιακές ημέρες για να πετυχαίνει κανείς να βρίσκεται εντός χρονοδιαγράμματος και μέσων όρων.

Ωστόσο, οι Πέμπτες έχουν μία διαφορετική δυναμική καθώς την Πέμπτη η χρονική πλάστιγγα γέρνει προς το Σαββατοκύριακο και ο εργαζόμενος ενδόμυχα βρίσκεται ψυχολογικά πιο κοντά σε αυτό. Έχοντας παράλληλα την ασφάλεια της επιπλέον μέρας πριν τη λήξη της εβδομάδας από άποψη παραγωγικότητας, παρατηρείται πως κάθε Πέμπτη, έχει την ψυχολογία του σαββατοκύριακου, γνωρίζοντας παράλληλα πως αυτό αργεί ώστε να είναι αρκετά παραγωγικός.

💡 Η Πέμπτη δεν ενδείκνυται για πολύωρα meetings και εργασίες που φθείρουν τον εργασιακό χρόνο. Είναι οι τέλειες ημέρες για παραγωγική και χρήσιμη εργασία με υψηλά ποσοστά παραγωγικότητας και αποδοτικότητας.

Αν ο εργαζόμενος αλλά κυρίως ο προϊστάμενος, αφουγκραστεί το σύνδρομο της Πέμπτης, τότε η επιτυχία γενικεύεται.

Μιλώντας για την Παρασκευή, καλό είναι να σημειώσουμε τη μία παγίδα που κρύβει. Ο εργαζόμενος πρέπει να συγκρατηθεί και ακόμα και αν νοητικά αρχίζει τις πρώτες "σαββατοκύριακες σκέψεις" του, έχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κλείσει όσο το δυνατό περισσότερες εκκρεμότητες υπάρχουν στη μέση. Όσο περισσότερες κλείσει, τόσο πιο ξέγνοιαστο σαββατοκύριακο θα απολαύσει. Και με αυτό το σκεπτικό, ξαφνικά οι Παρασκευές δεν ακούγονται τόσο βαρετές.

Κρατήστε ωστόσο ότι σύμφωνα με έρευνες η πραγματικά αποδοτική εργασία ανά ημέρα δεν υπερβαίνει τις 3-4 ώρες -άντε επειδή εμείς οι Έλληνες δουλεύουμε πάντα στα "κόκκινα"- να φτάσει τις 6.

Καλό σαββατοκύριακο στους πενθήμερους φίλους εκεί έξω. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

σλούκας, το παιδί που ονειρεύτηκε να γινόταν ηγέτης

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sun, 16 Jun 2024 15:30:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Λίγες σκέψεις θα ήθελα να αποτυπώσω αναφορικά με τον αθλητή Κώστα Σλούκα και αφορμή είναι τα πολλά μηνύματα που δέχομαι εδώ και μερικές μέρες από φίλους μου Παναθηναϊκούς σχετικά με την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον Παναθηναϊκό στο Μπάσκετ.

Το άρθρο μου δεν είναι αθλητικό, είναι μάλλον κοινωνικό. Βλέπετε ο Κώστας Σλούκας είναι ένας πολύ άξιος αθλητής -και ποιος είμαι εγώ για να το πω, αφού μιλάνε οι τίτλοι και οι αριθμοί του- με σημαντική διαδρομή στον αθλητισμό και με σημαντικές ατομικές και ομαδικές επιτυχίες. Το αν ο Σλούκας είναι καλός αθλητής, το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι οι Ολυμπιακοί. Στον Ολυμπιακό υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και από ταλέντο έγινε αθλητής.

Αλλά ας μείνουμε λίγο εδώ. Το 2008 ο Σλούκας πήγε σα νέο ταλέντο, στην ομάδα του Ολυμπιακού στα πλαίσια ανανέωσης της ομάδας του Πειραιά και με άλλα ταλέντα που ακολούθησαν, όπως ο Κώστας Παπανικολάου, ο Βαγγέλης Μάντζαρης κ.α. Εκεί βρήκε έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες της Ευρώπης, Θοδωρή Παπαλουκά, τον Γιώργο Πρίντεζη, τον Γιάννη Μπουρούση, αλλά και τον Milos Teodosic. Φυσικά η στιγμή που άλλαξαν όλα, ήταν η έλευση του Βασίλη Σπανούλη στην ομάδα.

Ο νεαρός, φιλόδοξος, ταλαντούχος και δουλευταράς, Κώστας Σλούκας, είχε την ευκαιρία να γαλουχηθεί μέσα σε μία ομάδα γεμάτη από σπουδαίους αθλητές-πρότυπα. Ωστόσο ενδόμυχα αυτό που τον επηρέασε περισσότερο απ' όλα, ήταν ο Σπανούλης. Το πώς ένας αθλητής άλλαξε στρατόπεδο επειδή το κίνητρό του ήταν η φιλοδοξία να ηγηθεί και να καθοδηγήσει μία ομάδα που είχε ανάγκη σε επιτυχίες, γράφοντας ιστορία. Αυτό χαράχτηκε βαθιά στο μυαλό του μικρού Κώστα.

Ο Σπανούλης πέτυχε στον Ολυμπιακό, όμως πέτυχε γιατί εκτός από ένας μοναδικός αθλητής, ήταν και ένας εξαιρετικός ηγέτης. Ο κάθε Σλούκας στην ομάδα μέσα ήταν μέλος μίας υπέροχης ορχήστρας. Και κάπως έτσι ο Ολυμπιακός πέτυχε, ο Σλούκας πήρε Ευρωπαϊκό το 2012 και ξαναπήρε Ευρωπαϊκό το 2013 και πλέον αυτή η εξάδα Ελλήνων του Ολυμπιακού (Σπανούλης, Πρίντεζης, Σλούκας, Παπανικολάου, Περπέρογλου, Μάντζαρης, ένα χρόνο μετά και Παπαπέτρου) ήταν η περήφανη σημαία του Ελληνικού Μπάσκετ. Πλέον ο Σλούκας ήταν πρωταγωνιστής.

Το 2015 η φιλοδοξία του, τον έστειλε στην τουρκία. Το project Φενέρμπαχτσε ήταν ιδιαίτερα ελκυστικό, καθώς εκτός από ένα μεγάλο συμβόλαιο, είχε και εγγυήσεις ότι η ομάδα θα πρωταγωνιστούσε στην Ευρώπη με εκείνον σε καθοριστικό ρόλο δίπλα σε σπουδαίους παίκτες και υπό την καθοδήγηση του σπουδαίου προπονητή, Ομπράντοβιτς.

Στα 5 χρόνια που έμεινε στην τουρκία πέτυχε πολλά, πανηγυρίζοντας κι άλλο Ευρωπαϊκό τρόπαιο, όμως ας μην ξεχνάμε την φιλοδοξία του που τον οδηγεί στις αποφάσεις του. Ο Σλούκας -ένας τόσο καλός παίκτης- δεν βρέθηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης ή την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, όχι γιατί δεν θα τα κατάφερνε, αλλά επειδή στις ομάδες αυτές δε θα μπορούσε να ικανοποιήσει τον εγωισμό του, να ηγείται της ομάδας.

Έτσι, όταν ο Βασίλης Σπανούλης ήταν έτοιμος να αποχαιρετίσει τη μεγάλη του καριέρα και γνωρίζοντας ότι ο Ολυμπιακός θα είχε ανάγκη από έναν ηγετικό διάδοχο, αρνήθηκε οποιαδήποτε πρόταση είχε (από Γιαννακόπουλο και λοιπά μικρά projects) και φυσικά ήρθε στην ομάδα που τον ανέδειξε, γνωρίζοντας ότι οι στόχοι θα ήταν υψηλοί και ότι αυτή η προοπτική ταίριαζε στις φιλοδοξίες του.

5 χρόνια απουσίας όμως, είναι πολλά Κώστα μου. Και στον Ολυμπιακό είχε αναγεννηθεί ένας νέος ηγέτης, ο οποίος σιωπηρά ρουφούσε εμπειρία και γνώση από τον Σπανούλη. Ο Κώστας Παπανικολάου, περίμενε υπομονετικά τη σειρά του αφού θα αποσύρονταν οι Σπανούλης και Πρίντεζης και όχι μόνο έγινε ο φυσικός αρχηγός του Ολυμπιακού, αλλά και αυτός της Εθνικής Ελλάδος (μετά τον Μπουρούση). Ο Σλούκας επέστρεψε, αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι δε θα γινόταν ο επόμενος "Σπανούλης" που ονειρευόταν.

Πλέον ήταν ξεκάθαρο πως δεν είναι ο παίκτης που παίζει για το έμβλημα μιας ομάδας στο στήθος, μα ούτε και μόνο για τα λεφτά -το πιστεύω αυτό- είναι παίκτης που παίζει μόνο για αυτό που γράφει στην πλάτη της φανέλας. Αυτό το SLOUKAS. Παίζει για να ικανοποιεί τον εγωισμό του.

Αυτός ο εγωισμός, έδεσε αρμονικά με τη νέα πρόταση του Γιαννακόπουλου να τον ντύσει στα πράσινα. Γιατί εκτός από το υψηλό συμβόλαιο, ο έξυπνος επιχειρηματίας, του υποσχέθηκε πώς θα καλύψει και κάθε του φιλοδοξία. Θα γίνει αρχηγός από την πρώτη μέρα (!) θα γίνει ο ηγέτης της. Στοπ! Αυτά αρκούσαν. Αρκούσαν; Όχι! Το άλλο που του υποσχέθηκε, είναι ότι μαζί με αυτόν θα έδινε ένα κάρο εκατομμύρια για να φτιάξει μια ομάδα που θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει. Τώρα μάλιστα! Τον Σλούκα δεν τον ένοιαζε αν ήταν ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ ή ο Μίλωνας αυτός. Ή μήπως όχι; Μα φυσικά και τον ένοιαζε. Βλέπετε, επιτέλους βρήκε την ευκαιρία να μοιάσει στο ίνδαλμα του, τον Βασίλη Σπανούλη που είχε κάνει την αντίθετη διαδρομή για να γράψει ιστορία!

O λόγος ήταν αυτός. Καθαρά αυτός. Γιατί αν θεωρείτε πως ο Σλούκας ήθελε περισσότερο χρόνο συμμετοχής στον Ολυμπιακό -όπως έλεγε- ή να έχει πιο καθοριστικό ρόλο, τότε κάντε τον κόπο να διαβάσετε αυτήν την εξαιρετική ανάλυση του sport24.gr (φωτό) για το πριν και μετά του αθλητή. Χοντρικά (για όσους βαριούνται να μπουν στην ανάλυση) θα διαβάσετε πως ο Σλούκας στον Παναθηναϊκό κέρδισε 1 λεπτό ανά αγώνα, μισό πόντο ανά παιχνίδι, ενώ όσο έπαιζε στον Ολυμπιακό, έπαιρνε εκείνος τις επιθέσεις κατά 24,4% (ελάχιστα πίσω από το 24,8% του Βεζένκοφ που είναι παίκτης NBA) ενώ την ίδια ώρα στη νέα του ομάδα το ποσοστό αυτό είναι 22,6% (έναντι του Ναν που ήταν πρώτος με 31,6%). Επιτρέψτε μου να αντιγράψω επίσης, πως από τα παιχνίδια του Ολυμπιακού πέρσι που κρίθηκαν στα τελευταία λεπτά, ο Σλούκας ήταν υπεύθυνος για το 28,1% των επιθέσεων, ενώ φέτος στην ίδια κατάσταση στον Παναθηναϊκό ήταν υπεύθυνος για το 16,3%. Όσοι ασχολείστε με το μπάσκετ, ξέρετε ότι οι αριθμοί παίζουν μεγάλο ρόλο σε αυτό και με τα παραπάνω αντιλαμβάνεται άνετα κανείς πως ο Σλούκας φέτος είχε μικρότερο ρόλο στην ομάδα του απ' ότι πέρσι!

Σε ότι αφορά βέβαια τις μετακομίσεις στρατοπέδων που έγραψα νωρίτερα, υπάρχει μια μικρή διαφορά. Ο Σπανούλης δεν ανδρώθηκε στον Παναθηναϊκό. Μετά τη Λάρισα, πήγε για 4 χρόνια στο Μαρούσι στο οποίο πανηγύρισε το πρώτο του Ευρωπαϊκό, τελικούς και άλλες διακρίσεις. Πήρε μεταγραφή για ένα χρόνο στον Παναθηναϊκό πριν μετακομίσει στο NBA και ύστερα πήγε ξανά στον Παναθηναϊκό για 3 πετυχημένα χρόνια. Ο Σλούκας από την άλλη ανδρώθηκε στο Ολυμπιακό έφυγε, γύρισε και στην πρώτη του χρονιά που έφυγε ξανά, στον Παναθηναϊκό αυτή τη φορά, πρόλαβε και...

...τσακώθηκε με τους πρώην συμπαίκτες του. Τσακώθηκε με τους νυν συμπαίκτες του στην Εθνική Ελλάδος. Δεν έχασε καμία ευκαιρία να δείξει το τριφύλλι στη φανέλα του μπροστά στους οπαδούς που για 9 χρόνια τραγουδούσαν το όνομά του. Όμως με τα παραπάνω δε θα έμπαινα στη διαδικασία να ασχοληθώ μαζί του. Ώσπου φρόντισε ο ίδιος με κάθε επισημότητα να αναφέρει: "Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για την αλαζονεία, το μη σεβασμό, την απαξίωση που μου έδειξαν οι κύριοι Αγγελόπουλοι και ο κύριος Μπαρτζώκας".

Ο σοφός λαός λέει "μη δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει" και ο ακόμα πιο σοφός Θουκυδίδης αναφέρει "ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευργετηθέντος αχάριστου". Ο Σλούκας, έγινε ξανά Κωστάκης, τυφλωμένος από τη μισαλλοδοξία του και ενοχλημένος που δεν κατάφερε να γίνει ο ηγέτης που ήθελε στον Ολυμπιακό. Παρ' ότι έκανε πολύ καλά που... μετακόμισε, εκτός από την ερυθρόλευκη στολή άφησε στο ΣΕΦ και την ηθική του. Διέγραψε τα εκατομμύρια που εισέπραξε στις θητείες του στον Ολυμπιακό, τις ευκαιρίες και τις επιτυχίες που του δόθηκαν (και δούλεψε) για να συν-αποκτήσει και αντί να απολαύσει τη δόξα και την αγάπη που τόσο απλόχερα εισέπραξε από τους φίλους του Παναθηναϊκού, αντί να ικανοποιηθεί που "επιτέλους" βρήκε την "Ιθάκη" του και τον τόπο που θα γίνει αυτός που πάντα ήθελε, προτίμησε την ημέρα της απόλυτης χαράς του, να τα βάλει με τους πρώην εργοδότες του, με εκείνους που από αμούστακο παιδάκι στη Θεσσαλονίκη, τον έκαναν πρωταθλητή Ευρώπης ξανά και ξανά.

Τα συμπεράσματα είναι δικά σας. Προσωπικά εγώ στον Σλούκα βλέπω τον τέλειο ηγέτη της ομάδας του Παναθηναϊκού. Γιατί; Γιατί με κάποιον υπέροχο τρόπο έχει καταφέρει 20.000 κόσμου και 15 συμπαίκτες να τον φωνάζουν "ηγέτη" ικανοποιώντας την υστεροφημία του κι εκείνος να τους κάνει νόημα να το φωνάζουν κι άλλο και πιο δυνατά, έχοντας παίξει 5 παιχνίδια αντάξια του συμβολαίου του σ' όλη τη σεζόν! Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Μία σημείωση όμως. Ο Σλούκας δε θα γίνει ποτέ, Σπανούλης. Ας αρκεστεί σε αυτό που είναι και ας το απολαύσει όσο κρατάει ακόμα. Ραντεβού, στα γήπεδα. Μέσα. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

σε ουδέτερο έδαφος

noreply@blogger.com (yannidakis) — Wed, 22 May 2024 02:04:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Τα βήματα μέχρι το λόμπι του ξενοδοχείου, φάνταζαν σαν έναν τερματισμό μαραθωνίου. Ένιωθε τα μάτια του να γυρίζουν σαν τους αριθμούς και τα σύμβολα στον κουλοχέρι, με τη διαφορά πως ήξερες πως δεν είχε να περιμένει κανένα τζακ ποτ.

Όταν τελικά έφτασε, στάθηκε μπροστά στον υπάλληλο της υποδοχής, πήρε μια βαθιά ανάσα και ψέλλισε τον αριθμό του δωματίου του. Κατά την εκπνοή της ανάσας, άφησε ένα "...παρακαλώ" που είναι αμφίβολο αν ο υπάλληλος το άκουσε. Αφού τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, με ένα ίχνος απέχθειας και με μία στάλα οίκτο για την κατάσταση του, γύρισε για να πάρει το μαγνητικό κλειδί και το παρέδωσε στον πελάτη συνοδεύοντάς το με ένα ψυχρά τυπικό "ορίστε, καλό βράδυ".

Έγνεψε τυπικά για να ευχαριστήσει, χωρίς να μπορεί να εστιάσει ακριβώς στο πρόσωπο του υπαλλήλου και γύρισε προς τον ανελκυστήρα που εμπειρικά οδήγησε με δυσκολία τα βήματά του. Όταν μπήκε στο θάλαμο, ένιωσε τον έντονο φωτισμό να τον ενοχλεί και μάλλον να τον δυσκολεύει να βρει το κουμπί με το νούμερο 4 το οποίο θα ήταν και ο προορισμός του. Όταν τελικά το πάτησε, έκλεισε τα μάτια και στάθηκε όρθιος μπροστά στον φωτεινό καθρέφτη.

Τα μαλλιά του ήταν κοντοκουρεμένα μα ανάκατα από το σημερινό αεράκι, ενώ το σακάκι του ήταν αρκετά ζαρωμένο. Η γραβάτα του είχε πλέον χαλαρώσει αρκετά ώστε να δείχνει αρκετά χρήσιμη για να τον περισώσει από την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει. Ξυρισμένος, με ελάχιστες ρυτίδες και απαλό δέρμα χωρίς μαύρους κύκλους που εύκολα θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν λόγω της κατάστασής του, προσπαθούσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό κι έτσι το μόνο που φαινόταν ήταν τα υγρά του χείλη.

Ξαφνικά ένα καμπανάκι ακούστηκε και η πόρτα άνοιξε. Μάζεψε όση δύναμη μπορούσε και άρχισε να περπατάει τον μακρύ διάδρομο με το μπορντό χαλί με το μουντό ζεστό φωτισμό. Ανά δύο δωμάτια ήταν κρεμασμένος ένας μικρός πίνακας ζωγραφικής από αυτούς που δεν ξέρεις αν είναι μουτζούρες κάποιου wannabe καλλιτέχνη ή αντίγραφα σε σμίκρυνση από πίνακες του Picasso.

Εννοείται ότι εκείνος δεν πρόσεχε τίποτα από αυτά και με δυσκολία είδε ένα ζευγάρι που τον προσπέρασε ανάμεσα σε γέλια, αγκαλιές και χαμουρεύματα που προμήνυαν ένα καυτό και απολαυστικό βράδυ.

Όταν τελικά έφτασε έξω από την πόρτα, σήκωσε το μαγνητικό κλειδί και το πασάλειψε στην μεταλλική υποδοχή μέχρι να πετύχει την επαφή που θα μετέτρεπε το κόκκινο λαμπάκι που βρισκόταν στο πλάι, σε πράσινο. Η πόρτα άνοιξε κι εκείνος έβαλε το κλειδί σε μία υποδοχή μετά από τρεις ή τέσσερις ανεπιτυχείς προσπάθειες, για να ηλεκτροδοτήσει το δωμάτιο.

Πλησίασε την καρέκλα που βρισκόταν στο ξύλινο γραφείο και σωριάστηκε απελευθερώνοντας το κεφάλι του το οποίο λόγω της βαρύτητας, κρεμάστηκε απότομα προς τα πίσω. Αφού ένιωσε μία πρώτη τόνωση στα άκρα του, άνοιξε τα μάτια, σηκώθηκε και έφτασε ως το νιπτήρα της τουαλέτας που άνοιξε για να τρέξει άφθονο νερό. Έσκυψε το κεφάλι του βρέχοντας εκτός από το πρόσωπο και τα μαλλιά, το πάνω μέρος από τα ρούχα του, χωρίς όμως να δείχνει να ενοχλείται. Αντίθετα -λίγο μετά- έκλεισε τη βρύση και άφησε έναν αναστεναγμό ανακούφισης να σπάσει τη μονότονη ησυχία του δωματίου.

Με τα νερά να στάζουν από τα μαλλιά και το πρόσωπο, κατευθύνθηκε προς το μπαλκόνι, όπου έσυρε την κουρτίνα, για να αποκαλυφθεί ο έναστρος ουρανός και σκόρπια χρώματα νέον από τις διάσπαρτες ταμπέλες των απέναντι κτιρίων. Γύρισε προς το δωμάτιο και έβλεπε τις αντανακλάσεις στους τοίχους σαν σε ένα ξέφρενο party ενός night club. Πλησίασε το mini bar και χωρίς να το πολυσκεφτεί άρπαξε το πρώτο μπουκαλάκι που βρήκε μπροστά του. Ήταν ένα τζιν μέσα σε μπλε γυαλί που ταίριαζε με το πουκάμισο που φορούσε νωρίτερα.

Αυτή τη φορά έφτασε στο μπαλκόνι ανοίγοντας την πόρτα και βγήκε έξω. Η ησυχία έδωσε τη θέση της σε κόρνες, γρυλίσματα μηχανών και εξατμίσεων και σκόρπιες φωνές από γυναικείες -κυρίως- φωνές από περαστικούς που έδειχναν να διασκεδάζουν χωρίς να ενδιαφέρονται για την περασμένη ώρα.

Άνοιξε το μπλε μπουκαλάκι και ήπιε μία πρώτη γουλιά σφίγγοντας τους μύες του προσώπου του σα να τον ενοχλούσε αυτό που μόλις είχε γευτεί, όμως αφού το κατάπιε άφησε έναν αναστεναγμό απόλαυσης. Αφού κοιτούσε προς τα κάτω για ώρα, έκανε μία κίνηση με το χέρι του για να πιάσει από την εσωτερική τσέπη στο σακάκι του ένα σκούρο πούρο και έναν αναπτήρα. Κατόπιν έβγαλε το σακάκι και το πέταξε όσο πιο κοντά προς το κρεβάτι του.

Με μία κίνηση άναψε το τσακμάκι και μετά από μερικές δυνατές ρουφηξιές, άναψε το πούρο. Η πρώτη εκπνοή εκτός από τον καπνό που άφησε προς τον ουρανό, άλλαξε και την μορφή του προσώπου του. Μία πληρότητα που είχε καιρό να αισθανθεί, καθρεφτίστηκε πάνω του. Στην επόμενη τζούρα που έπαιρνε αργά, κοίταξε τον ουρανό και προσπάθησε να εστιάσει στα αστέρια. Ναι, ήταν τόσο όμορφο το σκηνικό και τόσο γαλήνια η έκφρασή του! Εκείνη τη τζούρα θα ήθελε να την κρατήσει για πάντα, αν το αστρονομικορομαντικό του θέαμα δεν διέκοπτε η θέαση μίας νυχτερίδας που πλησίαζε κατά μήκος του μπαλκονιού. "Τι στο καλό, τόσο ψηλά" σκέφτηκε και αιφνιδιαστικά εξέπνευσε τον καπνό που σε τέλειο συγχρονισμό έφτιαξε ένα μεγαλωπό και μακρόστενο σύννεφο που η νυχτερίδα έσκισε με τα φτερά της, παίρνοντας για εκείνα τα δευτερόλεπτα ένα γκρι χρώμα. Η νυχτερίδα συνέχισε το άστατο και τυχαίο ταξίδι της και εκείνος συνεπαρμένος από το θέαμά της, έμεινε για λίγο ακίνητος.

Θυμήθηκε πώς και σε εκείνον άρεσε να μπερδεύει το πρόσωπό του στα μακριά ξανθά μαλλιά της. Δεν του άρεσε μόνο η αίσθηση του να χάνεται εκεί, αλλά και οι μυρωδιές που ανάβλυζαν από το άρωμα και το λευκό της δέρμα. Όσο το κεφάλι του ήταν βυθισμένο εκεί, τα χέρια του ψηλάφιζαν αργά και απολαυστικά το σατέν της μισοφόρι (combinaison), μία αίσθηση που ήταν αρκετή για να ξυπνήσει κάθε πρόστυχο ένστικτο που έκρυβε πίσω από το ευγενικό του πρόσωπο. Όταν την έκανε δική του, ήθελε πάντα να φοράει λιγοστά ρούχα για να μπερδεύει τα χέρια και τις αισθήσεις του ανάμεσα στο γυμνό και το απαγορευμένο με μία αναλογία που υπάκουε σε μία εξίσωση που μόνο αυτός ήξερε τις μεταβλητές της.

Το πούρο είχε πλέον μικρύνει πολύ και το μπλε μπουκαλάκι είχε αδειάσει από ώρα. Ένιωσε τα πόδια του να τρέμουν από την κούραση και προσπάθησε να αναλογιστεί τι είχε βιώσει μέσα στη μέρα. "Δεν πληρώνομαι αρκετά για όλο αυτό" σκέφτηκε και χαμογέλασε στον εαυτό του με κλειστό στόμα. Ήξερε ότι έφτανε στο τέλος του ταξιδιού του και παρά τις δυσκολίες, τις δοκιμασίες και τις προκλήσεις, είχε καταφέρει να μείνει πιστός στις αξίες και τις υποσχέσεις του. Γαμώτο δικαιούνταν μετά από τόση ταλαιπωρία να χάσει τον έλεγχο για ένα βράδυ, έτσι δεν είναι;

Γύρισε την πλάτη του στο μπαλκόνι και κοιτούσε απ' έξω το δωμάτιο. Όχι. Μπορεί να παραπατούσε, αλλά δεν μέθυσε. Μπορεί να δοκιμάστηκε, αλλά δεν ενέδωσε. Μπορεί να δέχτηκε τόσες προκλήσεις, αλλά επέλεξε να επιστρέψει μόνος του στο ξενοδοχείο. Μόνος; Παρέα με τις αρχές, το μπλε μπουκαλάκι και το πούρο του. Α! Και τη νυχτερίδα του. Ένα αίσθημα ευφορίας και περηφάνιας τον κατέκλυσε. Ήταν μία μέρα πιο κοντά στην ολοκλήρωση της αποστολής του και ήταν ακόμα ο ίδιος.

Μπήκε στο δωμάτιο, έκλεισε την μπαλκονόπορτα πίσω του και έφερε τη μεγάλη κουρτίνα ξανά μπροστά κρύβοντας τα αδιάκριτα φώτα. Έβγαλε τα ρούχα του και καθώς άγγιξε το κρεβάτι, ξάπλωσε σταδιακά. Πρώτα γονάτισε κάνοντας για λίγα δευτερόλεπτα το σταυρό του και ψελλίζοντας κάτι ακαταλαβίστικο και ύστερα αφέθηκε απαλά στο κρεβάτι. Γύρισε προς το πλάι που κοιτούσε στο μπαλκόνι, προσπαθώντας να διακρίνει κάποιο από τα φώτα ή τη σιλουέτα της νυχτερίδας, που όμως η χοντρή κουρτίνα δεν θα άφηνε να φανούν. Και όσο προσπαθούσε, αποκοιμήθηκε.

Λίγο ακόμα. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

είναι δύσκολο να είσαι Ολυμπιακός

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sat, 11 May 2024 12:53:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Ίσως η αφορμή για το σημερινό να είναι οι πρόσφατες επιτυχίες του Ολυμπιακού σε διάφορα αθλήματα, όμως στην πραγματικότητα το σημερινό πόνημα αποτελεί μία έκφραση συσσωρευμένων αισθημάτων και βιωμάτων και άρα είναι... πρέπον να αρχίσει με αναμνήσεις.

Αναμνήσεις σαν τότε στο σχολείο που φορούσα τη φανέλα του Ολυμπιακού μετά από μια μεγάλη επιτυχία και ερχόταν από πίσω μου ο Ν.Γ. για να με αναγκάσει να τη βγάλω ή αλλιώς να με δείρει -στο bullying της εποχής- ή τότε έξω απ' το γήπεδο του ΟΦΗ όταν μετά το παιχνίδι απερίσκεπτα κρατούσα εμφανώς το κασκόλ μου το οποίο μου πήρε ένας νεαρός για να το σκίσει με σουγιά μπροστά μου. Αναμνήσεις σαν όταν πήγαινα εκδρομή στην Τούμπα (ναι, τότε) και στα δύο λεωφορεία που ερχόντουσαν από την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (στα οποία επέβαινα εγώ), δέχτηκαν επίθεση από λεωφορείο του ΠΑΟΚ με αποτέλεσμα να διαλυθεί το ένα (ευτυχώς επιζήσαμε όλοι), οι πέτρες που έπεφταν βροχή ή στην Ξάνθη όπου οι ροχάλες από το νέο -τότε- γήπεδο, ήταν σαν καταιγίδα στα κεφάλια μας.

Ήταν κι άλλα όμως. Ήταν τα δάκρυα, ο σπασμένος καναπές απ' τα χοροπηδητά, η σπασμένη πόρτα από μπουνιά σε έναν αποκλεισμό, τα πανηγύρια στην πλατεία, τα βαμμένα με συνθήματα σχολικά βιβλία, τα παραλίγο εμφράγματα, η προσπάθεια μου να κρύψω τον φανατισμό μου για να μην εκτεθώ επαγγελματικά, αλλά και όταν άλλαξα επάγγελμα η απελευθέρωση μου ξανά, ξανά και ξανά!

Όταν είσαι ο Ολυμπιακός έχεις υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Είσαι κατά κανόνα φίλος μίας ομάδας που πρωταγωνιστεί στην Ελλάδα σχεδόν σε κάθε άθλημα και σε πολλά από αυτά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. "Οφείλεις" δηλαδή να δεσμεύσεις πολλές ώρες από το χρόνο σου για να ακολουθήσεις κάθε αγώνα της ομάδας σου. Εγώ που είμαι μακριά από την Αττική, περιορίζομαι στις τηλεοπτικές (ή ραδιοφωνικές μεταδόσεις), όσοι είναι στην Αττική έχουν και το... άγχος των μετακινήσεων και εισιτηρίων. Είναι έτσι. Είσαι παντού "μέσα". Έχω ακούσει πολλές φορές τους Παναθηναϊκούς να λένε πως "κοίτα εγώ είμαι μπασκετικός". Τι πάει να πει μπασκετικός; Επειδή πήρες 6 ευρωπαϊκά, ξέχασες ότι η ομάδα σου ξεκίνησε το 1908 απ' το ποδόσφαιρο; Ξέχασες ότι σου έχει προσφέρει αρκετές συγκινήσεις και διακρίσεις; Γενικά, ξέχασες; Όταν είσαι Ολυμπιακός, είσαι παντού Ολυμπιακός. Από κει βγαίνει και το σύνθημα "το σπίτι μου το άφησα, τη γκόμενα παράτησα και ήρθα εδώ για να σου πω, Θρύλε μου πόσο σ' αγαπώ".

Υπάρχουν όμως και αρνητικά στο να είσαι Ολυμπιακός. Θέλεις να κερδίζεις. Πάντα. Ξέρετε, όταν μιλάω στην κόρη μου που παίζει βόλεϊ, της θυμίζω πάντα να προσπαθεί και να απολαμβάνει το παιχνίδι χωρίς να ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα. Ωστόσο, ένας Ολυμπιακός αθλητής και φίλαθλος δυσκολεύεται σε αυτό, γιατί έχει μάθει σε αυτό. Και αυτό προφανώς δεν είναι σωστό, είναι ίσως θεμιτό όμως όταν μένει στα όρια της επιθυμίας, άντε και της στεναχώριας.

Θα ήθελα να καταθέσω και κάτι ακόμα. Όταν είσαι Ολυμπιακός, ξέρεις ότι η μισή Ελλάδα είναι μαζί σου -ως Ολυμπιακοί- και η άλλη μισή εναντίον σου. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει σεβασμός στον αντίπαλο. Υπάρχει φθόνος και σενάρια φαντασίας. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αποδεχτείς. Ξέρετε... ακόμα και σε αυτήν την ηλικία αμφιταλαντεύομαι πολύ για το αν είμαι σωστός ή λάθος φίλαθλος. (προσοχή: ακολουθεί νέα παράθεση αναμνήσεων) Θυμάμαι στα τέλη της δεκαετίας του '80 και τη δεκαετία του '90 να είμαι με τον πατέρα μου κάθε Κυριακή στο γήπεδο του ΟΦΗ. Να με μαθαίνει να τον υποστηρίζω ως τη μεγαλύτερη ομάδα του τόπου μου. Να ζω και τη μοναδική εμπειρία του 1993 κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης και έκτοτε έως και σήμερα να συνεχίζω να πηγαίνω στο γήπεδο και να τον υποστηρίζω.

Θυμάμαι, τα ταξίδια μου και την αδιάκοπη παρουσία μου από διάφορα πόστα στον Εργοτέλη από το τοπικό μέχρι τη Superleague και τούμπαλιν με αποκορύφωμα τη μεγάλη εμπειρία στη Θεσσαλονίκη. Αναμνήσεις από τη Νέα Υόρκη το 1999 που είχαμε πάει με τα αδέρφια μου στο Gotham Cup (Fiorentina του Batistuta, Aston Vila, Ajax του νεοαποτκτηθέντα εκείνο το καλοκαίρι Νίκου Μαχλά και Παναθηναϊκός), φορώντας φανέλες του Ολυμπιακού και έξω απ' το γήπεδο να μας ρωτάνε κάποιοι από τους χιλιάδες έλληνες γιατί φοράμε φανέλες άλλης ομάδας και εμείς να απαντάμε "γιατί είμαστε Κρητικοί και υποστηρίζουμε το Μαχλά και τον Ajax"!!!

Άφησα τελευταία την μεγάλη μου αγάπη, την Arsenal για την οποία επισκέφθηκα το Καραϊσκάκης τόσες πολλές φορές στη θύρα 27, αυτή που γνώρισα στο ιστορικό Highbury και νομίζω μου έμαθε πάνω απ' όλα να απολαμβάνω το καλό, ομαδικό και τίμιο ποδόσφαιρο, αλλά και να διαχειρίζομαι ψυχολογικά τις ήττες. Ίσως λοιπόν, όλα τα παραπάνω, να με κάνουν φίλαθλο. Να μου έχουν δώσει την ευκαιρία να αξιολογώ πιο ψύχραιμα και αντικειμενικά.

Ίσως και όχι. Ίσως απλά ήταν ο τρόπος μου να "δοκιμάσω" και να "αμφισβητήσω" τα Ολυμπιακά μου συναισθήματα, όπως αυτά μου μεταλαμπαδεύτηκαν από τον πατέρα μου, για να καταλήξω στο να είμαι Ολυμπιακός επειδή εγώ το γουστάρω, επειδή έτσι γεμίζω μέσα μου. Αυτό που σίγουρα μπορώ να πω, είναι ότι είμαι ένας άνθρωπος που ζω φανατικά. Επιλέγω προσεκτικά στρατόπεδο και το υπηρετώ φανατικά. Είτε αυτό αφορά την ομάδα μου, είτε τη δουλειά μου, είτε τη γυναίκα μου. Και με αυτήν την πεποίθηση είμαι πολύ πιο Ολυμπιακός...

Τελικά ναι, είναι δύσκολο να είσαι Ολυμπιακός. Γιατί ο Ολυμπιακός είναι ιδέα. Μια ιδέα που πρέπει να ανακαλύψεις μόνος σου. Όχι επειδή στο λέει ο μπαμπάς σου ή ο μεγάλος σου αδερφός. Πρέπει να έχεις το σθένος να αποδοκιμάσεις έναν αλήτη που ασκεί βία και υποθάλπει την υπόσταση μίας μεγάλης ομάδας. Πρέπει να έχεις τα κότσια να χειροκροτήσεις έναν αντίπαλο που χωρίς να προκαλεί ήρθε και σε κέρδισε. Είναι δύσκολο να είσαι Ολυμπιακός γιατί πρέπει να μάθεις να στέκεσαι στο ύψος των περιστάσεων. Να κάνεις υπομονή, να στηρίζεις, να εκπροσωπείς επάξια τη χώρα σου όταν βγαίνεις εκτός συνόρων, να ξεσπάς τόσο όσο, να προστατεύεις τον κόπο των αθλητών και τα χρήματα των επενδυτών. Πρέπει να απαιτείς από τους αθλητές να παίζουν για τη φανέλα* και αυτό να είναι αρκετό ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Πρέπει να βρίζεις στο γήπεδο την απέναντι κερκίδα (αν ποτέ σε αυτή έρθουν αντίπαλοι φίλαθλοι ξανά) και μετά το τέλος του αγώνα, να μπορείς να βγεις με έναν αντίπαλο φίλαθλο για μπύρες. Yanni Spiridakis

* Η δική μου απαίτηση και γνώμη για να μπορεί κανείς να παίζει για τη φανέλα, είναι να υπάρχει σε έναν Ολυμπιακό που αποτελείται από έναν βασικό κορμό ελλήνων αθλητών που θα πλαισιώνονται από ξένους κάθε φορά. Έναν Γιώργο Αμανατίδη, έναν Βασίλη Σπανούλη ή Κώστα Παπανικολάου και άλλους.

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

ο ορισμός της προσπάθειας σε ένα απολαυστικό σαββατοκύριακο

noreply@blogger.com (yannidakis) — Mon, 19 Feb 2024 23:31:00 +0200

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Έχετε δει τη θεματολογία στις σχολικές εκθέσεις, που ζητούν απ' το μαθητή να γράψει για το πώς πέρασε το σαββατοκύριακο ή τις καλοκαιρινές διακοπές; Έτσι θα διεκδικήσω λιγάκι απ' το χρόνο σας σήμερα, για ένα δικό μου ονειρικό σαββατοκύριακο αθλητισμού.

Βλέπετε, αυτό το σαββατοκύριακο έγιναν μαζεμένα ορισμένα γεγονότα αθλητικού περιεχομένου που προσωπικά σε εμένα εμπεριέχουν υψηλούς συμβολισμούς. Είχα την ευκαιρία να δω τον πρώτο αγώνα της κόρης μου στο άθλημα της πετοσφαίρισης και την ομάδα μου στην καλαθοσφαίριση για τρεις συνεχόμενες ημέρες, αφού ο Ολυμπιακός συμμετείχε στο final eight του Κυπέλλου Ελλάδας το οποίο και κατέκτησε.

Ας τα διαχωρίσουμε όμως λίγο αυτά. Πριν 10 μέρες η κόρη μου, λαμβάνει τον πρώτο της έλεγχο ως μαθήτρια Γυμνασίου. Μέσος όρος 18,6 και εγώ πολύ περήφανος και χαρούμενος για ένα τόσο θετικό ξεκίνημα στο... μεγάλο Σχολείο. 10 μέρες μετά, ύστερα από σχεδόν τρία χρόνια προπονήσεων, δίνει τον πρώτο της αγώνα ως αθλήτρια σε έναν αγώνα που η ομάδα της χάνει με 0-3. Μέχρι πριν την έναρξη του αγώνα δεν ήξερα τι να περιμένω. Δεν είχα προσδοκίες ή εμμονές, ήθελα απλά να τη δω να παίζει. Όμως παρά την ήττα, την είδα να προσπαθεί. Είδα ότι δεν ήταν παθητική. Είδα ότι -ο ενθουσιασμός, η φλόγα, η παρορμητικότητα ή όπως θες πεσ' το- υπήρχαν και αυτό την έκανε να προσπαθεί για το καλύτερο. Τελικά αυτό ήταν τόσο αρκετό για μένα, όσο ένα πρωτάθλημα! Τελικά όλες μου οι απορίες λύθηκαν. Αυτό ήθελα να δω. Αυτό είχα ανάγκη. Να την δω να προσπαθεί. Τίποτα άλλο.

Στο ίδιο σαββατοκύριακο είχαμε την ευκαιρία εδώ στο Ηράκλειο να παρακολουθήσουμε τον τελικό Κυπέλλου ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Δύο από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη. Προφανώς μέσα από αυτό το κείμενο δε θα μιλήσω για τον αγώνα, αλλά για το γεγονός ότι 5500 άνθρωποι που υποστήριζαν τις δύο ομάδες, κάθισαν στις κερκίδες ανάμικτα. Το γεγονός ότι οι οδηγίες της αστυνομίας έλεγαν να μην φέρουμε διακριτικά ομάδων, δεν εμπόδισε τους φίλους κάθε ομάδας να τραγουδούν και να φωνάζουν συνθήματα. Θεωρώ πως οι Παναθηναϊκοί φίλοι ήταν κάπως περισσότεροι κι έτσι σε μία αρκετά άβολη εν πολλοίς ατμόσφαιρα για μένα, υπέμεινα αρκετά από τα συνθήματά τους για να διαπιστώσω πως περίπου τα μισά αναφέρονται στον Ολυμπιακό! Σίγουρα αυτό έδειξε και το επίπεδό τους, αλλά δε θα εστιάσω εκεί. Θα εστιάσω στη δική μου προσπάθεια να φωνάξω όσο περισσότερο γίνεται (καλύπτοντας έτσι δύο ή και τρεις πράσινες "φωνές") για τη δική μου ομάδα, ανάμεσα σε ένα σωρό αντιπάλους φίλαθλους.

Ένας από αυτούς καθόταν ακριβώς δίπλα μου. Ένας νεαρός με σκουλαρίκι που φανερά άβολα και αυτός τραγουδούσε για την ομάδα του, όμως κατ' επιλογή του δεν φώναξε κανένα υβριστικό σύνθημα δίπλα μου. Ένας φίλαθλος που δεν παρασύρθηκε επειδή ίσως είδε ότι ήμουν υπέρμετρα... εκδηλωτικός; επειδή σεβάστηκε την ηλικία μου; επειδή σεβάστηκε τα παιδιά (μου) που είχα δίπλα μου; Δεν ξέρω, αλλά αυτό το παλικάρι κάπου εκεί ανάμεσα στις φωνές μου (και τις μερικές βρισιές μου σε κάποιον Κώστα, έναν δεν τον ξέρεις), με δίδαξε κάποια πράγματα. Ειδικά όταν με ρώτησε κάτι για κάτι που έγινε σε μια φάση, με "έλιωσε". Του απάντησα ευγενικά και τον άγγιξα στην πλάτη δείχνοντας του τη φιλικότητα και την καλή προδιάθεση που είχα απέναντι του. Αυτό το παιδί, έδειξε ότι κάπως κάποτε, μπορούμε να συνυπάρχουμε μεταξύ μας. Δε χρειάζεται να είμαστε στην ίδια κερκίδα όπου πάνω στην ένταση μπορεί να μας ξεφύγει και μια κουβέντα παραπάνω, αλλά εκεί απέναντι μπορούμε να υπάρχουμε με τα κασκόλ, τις φανέλες μας και όταν ο διαιτητής σφυρίζει να πηγαίνουμε στα σπίτια μας αφήνοντας την καζούρα για την παρέα μας και σεβόμενοι τη στεναχώρια ή ένταση του αντιπάλου.

Δεν είμαι κανένας θεωρητικός. Έχω φάει πέτρες βροχή στην Τούμπα και καδρόνια στην Ξάνθη. Έχω δεχτεί επίθεση στο δρόμο προς Θεσσαλονίκη και απειλή από μαχαίρι στο Ηράκλειο και αλλού. Ξέρω το τίμημα του να λες ανοιχτά ποιος είσαι και ποιον υποστηρίζεις. Γι' αυτό ακούστε με όταν λέω πως αυτό το παιδί δίπλα μου με την πράσινη μπλούζα είναι η ελπίδα των γηπέδων. Είναι ο λόγος που συγκινημένος την επαύριο του τελικού αναρωτήθηκα: "μα τι έγινε χθες; 5500 Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί, μαζί";

Όμως, θέλω να κλείσω με κάτι άλλο. Κάτι που θα κάνει τη σούμα των παραπάνω. Στον προημιτελικό της διοργάνωσης του Κυπέλλου αγωνίστηκε ο Ολυμπιακός με το Περιστέρι. Το Περιστέρι με προπονητή τον σπουδαίο Βασίλη Σπανούλη. Θέλω να σταθούμε λίγο εδώ και να διαβάσετε τις απόψεις μου με υπομονή γιατί δε θα σας αρέσει ότι αιρετικό θα γράψω παρακάτω.

Μετά τον αγώνα, εγώ και τα παιδιά μου, περιμέναμε να βγουν οι παίκτες απ' τα αποδυτήρια και να φωτογραφηθούμε. Πρώτος όμως βγήκε ο Βασίλης Σπανούλης τον οποίο προσέγγισα για να του μιλήσω εκτός από τη φωτογραφία. Του ευχήθηκα κάτι προσωπικό και τον ευχαρίστησα για τη συνεισφορά του κι εκείνος μου αποκρίθηκε να χαίρομαι τα παιδιά μου.

Σήμερα που γράφω, ο Βασίλης Σπανούλης έκανε την "πρώτη" του (προπόνηση) ως ομοσπονδιακός προπονητής. Και το καλωσόρισμα που έκανε στους παίκτες ήταν ανατριχιαστικό. Διαβάστε το. Και ήταν όλοι εκεί. Ακόμα και ο Κώστας Σλούκας που λίγες ώρες πριν είχε χάσει τον τελικό Κυπέλλου με μια ντροπιαστική εμφάνιση και που δεν τον είχε καλέσει καν ο Σπανούλης (λόγω ανετοιμότητας). Αυτός ο Σπανούλης θα ενώσει την Ελλάδα.

Αλλά αυτό, το έχουν καταφέρει κι άλλοι. Ο Σπανούλης είναι κάτι διαφορετικό. Είναι ένας άνθρωπος που δεν τα παράτησε ποτέ. Που αν κάποιος έκανε ένα, εκείνος έκανε δύο. Αν κάποιος έκανε δέκα, εκείνος έκανε εκατό. Αν κάποιος τον έβριζε αυτός συνέχιζε κι αν κάποιος τον αποθέωνε, αυτός και πάλι συνέχιζε. Το 2016 και το 2017 είχα την ευκαιρία να τον δω σαν παίκτη εδώ στο Ηράκλειο. Ακόμα θυμάμαι τον μορφασμό εκνευρισμού όταν έχανε σουτ στην προθέρμανση!

Ο Βασίλης Σπανούλης διατηρεί μερικά από τα πιο σημαντικά ρεκόρ του ελληνικού και του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, αλλά δεν είναι αυτός ο Σπανούλης. Είναι ο ορισμός της προσπάθειας. Είναι η ελληνική μετάφραση του never give up. Είναι το σπουδαιότερο πρότυπο που κόσμησε ποτέ εφηβικό τοίχο. Αν ο Γκάλης έφερε το μπάσκετ στην Ελλάδα, ο Σπανούλης έφερε την αξία του αθλητισμού στην Ελλάδα. Και ναι, είμαι της γενιάς του Γκάλη. Με τον Σπανούλη είμαστε συνομήλικοι. Δεν με έκανε αυτός να αγαπήσω τον αθλητισμό. Με έκανε όμως να υποκλιθώ στο υπέρτατο μεγαλείο ενός ανθρώπου που δεν ήταν ποτέ celebrity. Έσκυβε το κεφάλι και προσπαθούσε-προσπαθούσε-προσπαθεί.

Μην αναρωτηθείτε ποτέ γιατί έφυγε από τον Παναθηναϊκό. Έφυγε από τον Παναθηναϊκό γιατί εκεί τα είχε όλα. Αλλά το "όλα" δεν ήταν αρκετό για εκείνον. Ήθελε να χτίσει από το απόλυτο μηδέν. Με αυτή την ευλογία της ελληνικής κοινωνίας πορευόμαστε τα τελευταία χρόνια στον ελληνικό αθλητισμό και το δικό του παράδειγμα παίρνω γράφοντας το σημερινό επίλογο. Ο Σπανούλης είναι ένα παράδειγμα για την κόρη μου. Γιατί το 18,6 χωρίς προσπάθεια θα γίνει εύκολα 11. Είναι ένα παράδειγμα για να προσπαθεί. Είναι παράδειγμα για να προσπαθήσουμε όλοι μας να συνυπάρχουμε με το διπλανό "αντιφρονούντα" κόκκινο ή πράσινο.

Θέλω να ευχαριστήσω το Θεό για ένα σαββατοκύριακο με τόσες αξίες και διδαχές. Ένα σαββατοκύριακο που για μένα ο Σπανούλης υπήρχε σε κάθε του λεπτό. Και θέλω να διευκρινίσω κάτι. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που προσπαθούν κάθε στιγμή της ημέρας. Η διαφορά είναι πως αν ένας από αυτούς πετύχει, τότε γίνεται το πρότυπο μιας ολόκληρης γενιάς. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

ομοφυλοφιλική επιβολή; επιλέγω κοινωνική απειθαρχία

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sat, 13 Jan 2024 23:45:00 +0200

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Μάλλον είναι η πρώτη φορά που τυχαίνει να το αναφέρω δημόσια, αλλά πάντα έπαιζα και παίζω με κούκλες. Όχι εκείνες τις πλαστικές τύπου Barbie, τις άλλες τις λούτρινες, τα αρκουδάκια και τα σκυλάκια. Ένα ολόκληρο κουκλοθέατρο με κανονικό story που συνεχιζόταν μέσα στις μέρες και τα χρόνια και που ζωντάνεψε ξανά κάνοντας το αργότερα με τα παιδιά μου.

Το ότι το συνόδευα με τα στρατιωτάκια μου, τα playmobil, το Nintendo και το λατρεμένο μου Subbuteo ήταν κάτι που ερχόταν πολύ φυσικά για εμένα. Με τον πατέρα μου έβλεπα μπάλα και με τη μάνα μου τραγουδούσαμε, μιλούσαμε και κάπως έτσι ο μικρός Γιάννης μεγάλωσε.

Σε αυτό το "μεγάλωσε" ας κάνουμε μερικές στάσεις με περιοδικά Playboy, Penthouse, κάποιες "πειρατικές" ακατάλληλες βιντεοκασέτες και καταλαβαίνετε που το πάω...

Στην παρέα μου, ήμουν ο πρώτος που ασχολήθηκε με κορίτσια και μάλιστα από πολύ νωρίς και όλα αυτά χωρίς κανέναν γονιό να με ενθαρρύνει να είμαι πολύ... "άντρας" ή κανένας σκληρός τύπος.

Όμως αυτό ήμουν και αυτό παραμένω. Ένας άντρας. Ένας άντρας που το πρώτο και τελευταίο του χαρακτηριστικό πρέπει να είναι η γυναίκα. Γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό. Γιατί δεν μας το διδάσκει απαραίτητα κάποιο κοινωνικό πρότυπο (σας θυμίζω το μικρό Γιάννη παραπάνω), απλά επειδή αυτό του βγαίνει φυσικά.

Αρκετά μεγάλος πρόλογος για να εκθειάσω τη δική μου άποψη για το θέμα των ομοφυλόφιλων, των γάμων και της τεκνοθεσίας τους, όπως προκύπτει από την επικαιρότητα και όπως θα καταλήξει σε μία κοινωνική και πολιτική απειθαρχία εκ μέρους μου.

Ουδέποτε αποδέχτηκα την ομοφυλοφιλία. Για μένα ήταν και παραμένει μία από τις πολλές ανωμαλίες της κοινωνίας μας. Ομολογώ πως υπήρξα και επιθετικός απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, κάτι που κατέληξα να αναθεωρήσω με την κατάλληλη πνευματική βοήθεια.

Σήμερα, αυτή η ανωμαλία, μπορεί να θεωρηθεί ως διαστροφή ή μία αρρώστια. Και μία αρρώστια μπορεί να προκαλέσει πολλές ανωμαλίες σε έναν άνθρωπο. Από έναν όγκο, μέχρι μία αναπηρία. Παλεύω με τον εαυτό μου, να αποδεχθώ αυτούς τους ανθρώπους, αλλά σαν άρρωστους που έχουν ανάγκη από αποδοχή και αγάπη, όχι σαν κάτι φυσιολογικό και ισότιμο όπως η κοινωνία επιμένει να μου το επιβάλλει.

Το να είσαι ομοφυλόφιλος, τείνει να είναι μία τάση στην Δυτική κοινωνία και όλοι γνωρίζουμε πως οι τάσεις κάνουν έναν κύκλο. Κύκλο είπα; Μα φυσικά. Η κοινωνία επιστρέφει στην περιθωριοποίηση της γυναίκας που επί δεκαετίες δίνει μεγάλη μάχη να θεωρηθεί ίση με τον άντρα -και σε πολλούς τομείς ή κοινωνίες, δεν το έχει καταφέρει ακόμη- και ο ομοφυλόφιλος άντρας πλέον θέλει να την αντικαταστήσει ως σύντροφος ενός άντρα αλλά και ως πατέρας Β' αντί μίας μητέρας. Μετά τα μηδενικά δικαιώματα μίας γυναίκας στην κοινωνία, τώρα δεν αναγνωρίζεται καν η υπόστασή της, γιατί επιβάλλεται να αναγνωριστεί η υπόσταση του άντρα που καταλαμβάνει τον αντρικό και τον γυναικείο ρόλο! Διατηρώ την ψυχραιμία μου όμως, γιατί όπως είπα και νωρίτερα, η Ιστορία κάνει κύκλους.

Υπάρχουν όμως και μερικές κόκκινες γραμμές. Την πρώτη την έθεσε υπέροχα ο άνθρωπος που στολίζει την Εκκλησία μας με την παρουσία του, ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος, ο οποίος αν και με εντυπωσίασε με τις open minded απόψεις του, ξεκαθάρισε ότι είναι άλλο η συμβίωση και άλλο ο γάμος. Ο γάμος αποτελεί εκκλησιαστικό όρο και ορίζεται ως η σύζευξη ετερόφυλων ανθρώπων.

Αυτό λοιπόν είναι το ένα. Το δεύτερο αφορά στην τεκνοθεσία. (Θέλουν λοιπόν) μετά τις πολύχρωμες παρελάσεις και τα αμέτρητα δημόσια come outs, να μας επιβάλουν πως είναι δικαίωμα τους και η απόκτηση ενός παιδιού στο οποίο θα είναι κηδεμόνες. Θέλουν δηλαδή να υπερπηδήσουν την ιερή συμβολή της γυναίκας στην κοινωνία, αρπάζοντας ένα μωρό που θα έχει γεννήσει, στο οποίο θα χτίσουν μία ψευδαίσθηση μίας οικογένειας (που δε θα είναι οικογένεια). Ένα ή περισσότερα παιδιά δηλαδή στα οποία πατέρας θα είναι ο ένας (ή κανένας) και ο άλλος θα είναι αυτός που θα κάνει τι;

Όλες οι αναφορές, τα παραμύθια, οι παραδόσεις, οι οικογενειακές ιστορίες, ταινίες. Όλα θα πρέπει να γραφτούν απ' την αρχή, μόνο και μόνο για να φιμώσουν το ρόλο της γυναίκας και να ικανοποιήσουν την αρρώστια των ομοφυλόφιλων.

Αλλά ας πούμε ότι αυτά τα παιδιά δίνονται σε αυτά τα ζευγάρια. Ας πούμε ότι η διαστροφή κερδίζει στην κοινωνία, όπως πολλές ακόμα φορές έχει συμβεί αυτό σε άλλους τομείς. Ας επικεντρωθούμε λιγάκι στα ίδια τα παιδιά.

Αν όπως υποστηρίζουν η ομοφυλοφιλία -όπως λένε- έρχεται φυσικά στον άνθρωπο, τότε είναι πολύ πιθανό τα υπό την κηδεμονία τους παιδιά, να βγουν φυσιολογικά. Δηλαδή αγοράκια που θα κυνηγάνε κοριτσάκια! Σε αυτήν την περίπτωση ποια θα είναι τα κριτήρια τους; Ποια τα πρότυπα τους; Ίσως η απάντηση να κρύβεται στα δικά μου παιδικά χρόνια. Που μια χαρά έπαιζα με κούκλες και μια χαρά κατέληξα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Σκεφτείτε τον περίγυρο αυτών των παιδιών. Το περιβάλλον τους. Τις δυσκολίες και τον εκφοβισμό που θα δεχτούν στην πορεία της ζωής τους, χωρίς να φταίνε ποτέ σε τίποτα.

Μπορώ να σκεφτώ αμέτρητα ακόμα επιχειρήματα που με τρομάζουν στην ιδέα ότι μία Δεξιά κυβέρνηση ετοιμάζεται να νομοθετήσει με όρους κομματικής πειθαρχίας, κάτι το οποίο δεν προκύπτει από τις ανάγκες της κοινωνίας μας, όπως αντίθετα η ανάγκη για στήριξη της οικογένειας, τα κίνητρα για νέες γεννήσεις, η ακρίβεια, η φορολογία, οι επενδύσεις, η παραγωγή κλπ.

Επιλέγω να ολοκληρώσω εδώ, εκφράζοντας το φόβο μου για μια κοινωνία που δεν μου επιτρέπει να μην αποδέχομαι το ανώμαλο και μου επιβάλλει να αποδεχτώ μία νέα κανονικότητα που ξεπερνάει τα όρια της αρρώστιας. Μπορώ όμως ακόμα να γράψω ελεύθερα τις παραπάνω αράδες και να μην πειθαρχήσω στο νόμο του instagram, του TikTok, της Trap και της επιβεβλημένης κανονικότητας των gay. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

το δίσεκτο 2024 και το τάλαντο που θέλω να θερίσω

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sun, 31 Dec 2023 10:49:00 +0200

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Κάποτε πίστευα στους ανθρώπους. Κι ύστερα πίστευα πως είμαι το κέντρο του κόσμου. Σύντομα κατάλαβα το πόσο ασήμαντος είμαι και θεωρούσα πώς κάθε άνθρωπος έχει έναν σκοπό να εκπληρώσει.

Χρειάστηκαν 40 ολόκληρα χρόνια για να συνειδητοποιήσω πως τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύουν. Στην πραγματικότητα είμαστε τόσο μόνοι που η παρουσία μας δεν έχει καμία σημασία, κανένα νόημα, καμία ουσία. Αυτό όμως που μας διαφοροποιεί από ένα τυχαίο μυρμήγκι που περπατάει εκεί έξω, είναι ένα δώρο Θεού. Το γεγονός ότι για κάποιο λόγο Εκείνος επέλεξε το ανθρώπινο είδος για να είναι καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση Του.

Έτσι, μαζί με την ασημαντικότητά μας, πήραμε δώρο και ένα τάλαντο. Κάποιοι το πέταξαν στα σκουπίδια. Άλλοι το αγνόησαν. Οι περισσότεροι δεν το ανακάλυψαν ποτέ. Σε κάποιους ήταν η επιστημονική σκέψη που μετέτρεψε την αδυναμία τους σε δύναμη. Σε άλλους ήταν η φωνή, που μετέτρεψε τη φτώχεια τους σε έναν παράδεισο. Σε μερικούς ήταν οι αθλητικές ικανότητες που τους έδωσαν ένα διέξοδο σε μία αδιέξοδη ζωή. Σε ορισμένους ήταν η δομή του λόγου, που αποτέλεσαν το εισιτήριο να ξεφύγουν απ' τα στενά όρια της εποχής τους.

Χρησιμοποιώντας κανείς το τάλαντό του, δεν είναι απαραίτητο να μείνει στην Ιστορία. Αρκεί να αναχθεί σε κάτι περισσότερο από ένα απλό μυρμήγκι. Ας πούμε ότι αυτή είναι η εκ Θεού αποστολή του.

Κλείνοντας τη χρονιά που φεύγει σε λίγες ώρες, αναλογίζομαι πόσοι συνάνθρωποι μας δεν πρόκειται ποτέ να ανακαλύψουν το τάλαντό τους. Άλλοι δολοφονήθηκαν εν ώρα εργασίας/υπηρεσίας, άλλοι βρέθηκαν στη λάθος στιγμή, στο λάθος σημείο, άλλοι ήταν επιβάτες οχημάτων χωρίς έλεγχο κι άλλοι ίσως έκαναν ένα μοιραίο λάθος. Λυπάμαι τόσο γι' αυτούς τους ανθρώπους που βουρκώνω στη σκέψη ότι δεν πρόλαβαν να εκπληρώσουν το σκοπό τους κι ελπίζω ο Θεός να έχει ένα άλλο σχέδιο για εκείνους.

Ένα νέο έτος όμως είναι προ των πυλών. Στην πραγματικότητα ο χρόνος δεν χωρίζεται, αλλά για εμάς τους ανθρώπους, αυτός ο διαχωρισμός μας προστατεύει από το χάος. Έτσι κι εγώ, από καιρό τώρα, έχω πάρει το θάρρος να "βαφτίσω" αυτό το δίσεκτο έτος ως το δικό μου έτος. Το έτος που έθεσα τον πήχη ψηλά για να αρχίσω από φέτος να θερίζω. Ελπίζοντας πως έχω βρει κι εγώ το τάλαντό μου και έχοντας περάσει χρόνια που το έχω σπείρει από δω κι από κει, ελπίζω πως φέτος θα αρχίσει η εποχή του θερισμού για μένα. Αυτή η αριθμητική συμμετρία ζυγών αριθμών που σημαίνουν πολλά για μένα, έρχεται όσο είμαι εν ζωή, ερεθίζοντας τους δικούς μου ψυχαναγκαστικούς αισθητήρες που μου έδωσαν το έναυσμα να είμαι τόσο αισιόδοξος.

Ας μη γελιέμαι. Παραμένω ένα μυρμήγκι με ένα τάλαντο. Παραμένω ένας άνθρωπος μόνος μέσα σε μία πυκνοκατοικημένη κοινωνία, έχοντας κοντά μου ακριβώς τον αριθμό των αγαπημένων μου προσώπων που απαιτούνται για να μην εξαϋλωθεί η οντότητα μου και έχοντάς μακριά μου τον αριθμό των αγαπημένων μου προσώπων, που οι διάφορες επιλογές, μου τους στέρησαν. Αυτά είναι τα δεδομένα και αυτά τα υλικά της κατσαρόλας της ζωής.

Κατά μία αναρχική θεωρία μου, το 2024 θα ολοκληρωθεί σε 14 μήνες κι έτσι, όλα όσα θέλω να πετύχω σε αυτό το έτος έχουν διορία ως και τον Φεβρουάριο του -για εσάς- 2025. Κλείνοντας, ίσως θα ήθελα να αποκλείσω το συγγραφικό μου τόνο και να αναφέρω μερικές επιγραμματικές κουκκίδες των υλικών της κατσαρόλας μου. Τη Σοφία, για τη στήριξη, την κατανόηση και τη διάθεση. Τη Δέσποινα για την ανατριχιαστική εμπειρία να βλέπω τον εαυτό μου να μεγαλώνει. Τη Δήμητρα για την πρόκληση να κεντρίσω το ενδιαφέρον της. Το Νίκο, για τη δύναμη του να με στηρίζει ακόμα και μόνο με τις αναμνήσεις. Το Βάκη, του οποίου ακόμα αντηχούν στις επιλογές μου, οι επιρροές του. Και του Βασίλη, του ανθρώπου που ανακάλυψε πρώτος το τάλαντό του και κάθε μέρα η σκέψη του, μου δίνει την ηρεμία να ανακαλύπτω το δικό μου.

Εύχομαι καλή και ευλογημένη χρονιά σε όλους σας, αλλά ειδικά για φέτος και για πρώτη φορά στη ζωή μου, εύχομαι καλή χρονιά σε εμένα. Η δική μου ιστορία έχει δείξει, ότι σε περιόδους δικής μου ευημερίας, κανείς δεν έχασε από όσους ήταν κοντά μου, ακόμα κι αν αυτοί ήταν άλλοτε αμέτρητοι κι άλλοτε, ένας. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

οι άδειοι ναοί και η λάθος ερμηνεία της ελευθερίας

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sun, 5 Nov 2023 04:27:00 +0200

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Σε λίγες ώρες θα χτυπήσει η καμπάνια της Εκκλησίας σε κάθε γειτονιά. Πιστοί θα προσέλθουν φορώντας τα ρούχα της Κυριακής και θα παρακολουθήσουν το μεγάλο Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας. Ύστερα θα λάβουν την Θεία Κοινωνία ή το αντίδωρο και θα συνεχίσουν σε μία ήρεμη και ξεκούραστη ημέρα.

Κάπου, κάπως, κάποτε έτσι ήταν τα πράγματα, μέχρι που οι πιστοί πείστηκαν πως ο Θεός μας διδάσκει την Ελευθερία. Πράγματι, σε καμία θρησκεία του κόσμου εκτός της Χριστιανικής, δε θα βρείτε τόση ελευθερία στην έκφραση, την συμμετοχή και την ορθότητα της πίστης. "Σταυρώστε" με αν βλασφημώ αλλά ίσως κάπως έτσι προέκυψε και το σχίσμα με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε 3 διαφορετικούς δρόμους της Χριστιανοσύνης.

Ο Θεός δίδαξε αγάπη και μαζί έναν ελεύθερο τρόπο έκφρασης και σκέψης και όλο αυτό, καμιά εικοσαριά αιώνες μετά ήρθε να "κουμπώσει" στη νοοτροπία των πιστών. Βλέπετε, ο Χριστούς δίδαξε ελευθερία αλλά είχε ένα χαρισματικό τρόπο να προσελκύει τους ανθρώπους. Το ίδιο συνέβη και με τους Πατέρες της εκκλησίας που συνέχισαν το έργο Του έχοντας εκτός από τα λόγια και τον ηγετικό τρόπο να κερδίζουν την αφοσίωση του λαού.

Σήμερα, οι ηγέτες χάθηκαν. Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες και οι ιερείς βολεμένοι στο brand της χριστιανοσύνης στήριξαν την ελευθερία, αλλά χωρίς καμία ικανότητα να την εμπνεύσουν στον κόσμο μαζί με τα λόγια Του Θεού. Προτίμησαν να τα παπαγαλίσουν για να ζήσουν κι εκείνοι πιο ελεύθερα. Το αποτέλεσμα είναι προφανές και αυτονόητο και καθρεφτίζεται απόλυτα μέσα σε έναν ναό την ώρα της λειτουργίας.

Ένας άδειος ναός, με σκόρπιες φαλάκρες, άσπρα μαλλιά και μαντήλια στο κεφάλι από ηλικιωμένους που έτσι έμαθαν. Και λίγο πιο μετά, κάποιοι μεσήλικοι που ήρθαν επειδή "σήμερα κάτι είναι" ενώ λίγο αργότερα κάποιοι γονείς με παιδιά κρατώντας λαμπάδες, για να βγάλουν την αγγαρεία της Θείας μετάληψης επί τρεις φορές.

Και ναι, είναι λογικό, γιατί αυτό το brand της Εκκλησίας έχει χαλάσει εδώ και καιρό. Αν ρωτήσεις κάποιον θα σου πει για την περιουσία της Εκκλησίας και κάποιους ιερείς που ακούστηκαν ότι προβαίνουν σε παράνομες πράξεις. Λες και η Εκκλησία είναι επιχείρηση. Λες και ο ιερέας την ώρα της Λειτουργίας είναι ο Γιώργος, ο Δημήτρης, Αντώνης και όχι -φορώντας τα άμφια- η προσωποποίηση της ίδιας της τριαδικής θεότητας. Κανένας από αυτούς δε θα σταθεί στη πνευματικότητα της Εκκλησίας. Και ύστερα θα σου πει "εγώ δεν πάω στην Εκκλησία. Πιστεύω με τον τρόπο μου". Κάποτε αυτή η απάντηση με εξόργιζε, ήταν η απόλυτη δικαιολογία για να μην πάει κάποιος στην Εκκλησία, να μη νηστέψει, να μην προσευχηθεί. Τώρα όμως κατάλαβα πως δεν φταίει εκείνος, αλλά η ελευθερία που διδάσκει η Χριστιανοσύνη.

Αλλά ας αφήσουμε τα θρησκευτικά και αναρωτηθούμε. Που οδηγεί η ελευθερία χωρίς καθοδήγηση; Η ελευθερία χωρίς ηγεσία; Η ελευθερία χωρίς κινητοποίηση; Αν δυσκολεύεστε σκεφτείτε έναν έφηβο που αποζητά ελευθερία διακαώς και αν έχει την ευκαιρία να τη γνωρίσει χωρίς καθοδήγηση, τον περιμένει μία ζωή ανελέητων εμπειριών, παραβατικότητας, κατάχρησης και διαστρέβλωσης της ανθρώπινης υπόστασης.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την Εκκλησία με τους πιστούς. Τι χρειάζεται; Έχω τις απόψεις και προτάσεις μου, αλλά δεν είναι επί της παρούσης. Σημασία έχει πως αυτό το χαλασμένο brand, χρειάζεται γερό marketing και επαναπροσδιορισμό του τι εννοούσε ο Ιησούς όταν δίδασκε ελευθερία. Καλό σας βράδυ. Τα λέμε σε λίγο σε έναν -άδειο- ναό. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

όταν με νίκησε η νύχτα (ειδύλλιο)

noreply@blogger.com (yannidakis) — Thu, 21 Sep 2023 19:55:00 +0300

Καληνωρίσματα.

Νύχτα.

Ξενύχτησα τη νύχτα, με άγρια ξενύχτια και άχρωμ' ουρανό.

Και φως.

Το φως μετά τη νύχτα, η άγουρη παλέτα κι οι σκέψεις στο γκρεμό.

Εκδίκηση μου πήρε, και άφησε να φεύγω, πριν σκάσει ο αυγερινός.

Λειψός, δειλός κι αλύτρωτος, μεσ' των κουμπιών τις διαδρομές

αναζητώ το φάρμακο, μέσα σε πόλεμο αγιάτρευτο και με των σκέψεων τις ριπές.

Ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά. Μία ανάμνηση από το πουθενά.

Και πάλι ρέει το αίμα μου και πάλι το ρεύμα -μου- με διαπερνά.

Και έρχεται ένα όραμα, μια σκέψη, μια εικόνα.

Δε θέλω να 'μαι εγώ εκεί, μην είναι το δικό μου σώμα.

Δίνε μου δύναμη, πάρε και τη δικιά μου. Δεν έχω χρόνο ή άνεση για να σε ξαναβρώ μπροστά μου.

Αν δε σε φτάνει, δεν θα απορώ. Θα κάνω κλικ για να χαθεί η σκιά μου.

Και τώρα μέρα.

Άνθη που άνοιξαν ξανά, κι άνθρωποι χωρίς χαρά, βρέθηκαν ξάφνου ακριβώς μπροστά μου.

Κι εσύ.

Ήσουνα πάντοτε εσύ, ένα κουτί σε μια ζωή, μα κι η παρηγοριά μου.

Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

ένα ευχαριστώ πολύ μίας adamωσης

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sun, 2 Jul 2023 03:16:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Αν από το 2005 δεν έχω κάνει κάτι ποτέ στο yannidakis μου, αυτό είναι ένα κείμενο κατά παραγγελία. Απόψε όμως η έμπνευση και η αφορμή ήρθαν έξωθεν μέσα σε μία Όαση σκέψεων και εικόνων που με διαπέρασαν.

Σε αυτό το ιστολόγιο έχουμε μιλήσει για τους αποχωρισμούς ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Είναι ένα θέμα που προσωπικά με βασανίζει δεκαετίες τώρα, πολύ και που κάθε φορά που γράφω γι' αυτό, βρίσκω ένα νέο πρίσμα το οποίο μπορώ να αναπτύξω.

Να, όπως σήμερα για παράδειγμα που μόνος καθώς είμαι στο γραφείο μου τρεισήμισι τη νύχτα, σαρώνω εγκεφαλικά τις τελευταίες δεκάδες ωρών που πέρασαν και σκέφτομαι πώς θα επιστρέψω τη Δευτέρα το πρωί στην δουλειά με το ίδιο χαμόγελο και την ίδια διάθεση αντικρύζοντας μία θέση κενή. Μία -όχι τυχαία- θέση που τυγχάνει να βρίσκεται ακριβώς στο διπλανό γραφείο. Τη θέση του Αδάμ (δεν χρειάζεται το πλήρες όνομα, κράτησα το καλλιτεχνικό). Του συνάδελφου που πέτυχε να γεμίσει τον χρόνο.

Έχετε συνυπάρξει ποτέ με κάποιον που μετά από πολλά χρόνια συν-εργασίας, οι δρόμοι σας χωρίστηκαν και ο ένας στον άλλο ευχήθηκε και καλή τύχη όπου κι αν πας, που λέει και το λαϊκό άσμα; Ε, καμία σχέση.

Ο Αδάμ για εμένα ήταν το άτομο που ήθελα να έχω δίπλα μου, ακόμα κι αν όλη μέρα δε χρειαζόταν να μιλήσουμε καν. Ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο συνοψίζαμε την ουσία ενός γεγονότος, ενός συμβάντος ή μίας απόφασης... με μία μόνο ματιά! Αυτή η ματιά αρκούσε για να επιβεβαιώσει ο ένας τον άλλο στην άποψη του. Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά αναφέρομαι σε συζητήσεις επιπέδου. Το "έλα ρε μαλάκα" που έσπαγε την μονοτονία της επαγγελματικής βουβαμάρας, δεν είχε καμία σχέση με αυτήν την ματιά που αναφέρω. Αυτή ήταν η προσωπική μας νοητή γλιστρίδα.

Αλλά αυτός είμαι εγώ. Ένας τυχαίος εργαζόμενος που καθόταν δίπλα σε έναν άλλο τυχαίο εργαζόμενο. Εκεί που η... πίστα αλλάζει -που λέει και ένας γνωστός ψυχολόγος- είναι στην καταγραφή των καταστάσεων στις οποίες δεν εμπλέκομαι προσωπικά, αλλά ως σιωπηλός παρατηρητής (πες με και κουτσομπόλη αν προτιμάς), είδα τον Αδάμ να χαίρει της εκτίμησης ακόμα και της κοπέλας που έφερνε τους καφέδες. Είδα τους συναδέλφους του να προσέχουν τα λόγια του και να σέβονται τις τοποθετήσεις του. Τους είδα να δέχονται την παρατήρησή του και να του ζητούν βοήθεια νιώθοντας ασφάλεια. Τους είδα να αναγνωρίζουν την πορεία του και την αξία του σαν επαγγελματίας και σαν άνθρωπος.

Ο Αδάμ δεν είναι μεγάλος στην ηλικία. Έχει να γράψει πολλά επαγγελματικά χιλιόμετρα ακόμα, όμως ακόμα κι έτσι, είναι ο ορισμός στο πως να εξηγήσεις σε κάποιον τι είναι τα γραφήματα. Ξέρετε αυτά με τις γραμμές και τις καμπύλες που -τσουπ- ανεβαίνουν, ανεβαίνουν κι ανεβαίνουν, κάνοντας χαρούμενους όσους τα κοιτάνε. Έτσι κι εκείνος από ένας σερβιτόρος, έγινε πωλητής, διευθυντής και μετέπειτα στέλεχος μίας μεγάλης επιχείρησης. Και τώρα η καμπύλη του ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά.

Και αν θυμάστε προηγούμενο κείμενο μου, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να έχεις εργαστεί στις πιο χαμάλικες δουλειές που υπάρχουν εκεί έξω, πριν καταλήξεις σε μία αρεστή για εσένα, θέση. Όταν ανεβαίνεις στην ιεραρχία -αν δεν την "ψωνίσεις" εντελώς- θυμάσαι που ήσουν και αξιολογείς καλύτερα όσους έχεις από κάτω σου.

Τι σχέση έχει αυτό με τον Αδάμ; Θα απαντήσω, μπαίνοντας στον ενδοιασμό να διαγράψω όλα όσα έχω γράψει πιο πάνω, γιατί όλα καταλήγουν σε αυτό: Στο "ευχαριστώ πολύ" της Αθηνάς που με δάκρυα στα μάτια αναγνώριζε πως ο κάποτε προϊστάμενος της, την καθοδήγησε στην εταιρεία και με το δικό του λιθαράκι την έκανε μία επίσης εξαιρετική εργαζόμενη. Αυτό το δακρύβρεχτο "ευχαριστώ πολύ" το ακούω ξανά και ξανά και αν μπορούσε ο Αδάμ να το κορνιζάρει κάπως, θα του πρότεινα να σκίσει τα πτυχία του και να κρεμάσει αυτό στον τοίχο. Κι αν ποτέ χρειαστεί να στείλει κάπου το βιογραφικό του ξανά, αυτό το "ευχαριστώ πολύ" με εκείνο το δάκρυ της Αθηνάς να βάλει κάτω απ' το όνομα κι ας λερώσει την κόλλα κι ας μην έχει τίποτα άλλο γραμμένο.

Φίλε Αδάμ, τη Δευτέρα εμείς "εδώ", εσύ "εκεί" και η καρέκλα σου άδεια, αλλά δεν πειράζει. Όσο υπάρχουν άξιοι άνθρωποι σαν εσένα εκεί έξω, εγώ δε θα χάνω τις ελπίδες μου. Υποθέτω πως εκεί στο μαντείο των Δελφών, όλο και κάτι θα ξέρουν παραπάνω. Όσο για εμάς και τις ματιές μας; Καλή Adamωση. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

επιλέγοντας τα δικά σου λάθη ως την ευτυχία

noreply@blogger.com (yannidakis) — Mon, 22 May 2023 19:23:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Απόγευμα Δευτέρας, λίγες ώρες απομόνωσης και περισυλλογής. Ένα κομπόδεμα εμπειριών και αναμνήσεων, με ξεφτισμένες άκρες απ' τα λάθη και τα "αν" που δεν επαληθεύτηκαν. Κάνω μερικά βήματα, ίσα για να νιώσω πόσο κατάκοπος κατάντησα απ' την καταπόνηση των εξουθενωμένων εγκεφαλικών μου κυττάρων. Αν τα παιδιά απορροφούν τη γνώση σαν σφουγγάρια, τότε οι μεσήλικες είναι αυτοί που στύβουν αυτά τα σφουγγάρια, προκαλώντας έναν ηθικό και πνευματικό στραγγαλισμό της λογικής.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα -άλλα όχι μέχρι τέλους- γιατί νιώθω την καρδιά μου να σταματά για μερικά θρύμματα του δευτερολέπτου. Προσπαθώ να μπω στη θέση όλων εκείνων που ξεκινούν τη Δευτέρα δίαιτα, την Άνοιξη το γυμναστήριο, το Σεπτέμβρη μία καινούρια σχολική χρονιά, την Κυριακή μία νέα αγωνιστική ενώ προχθές έχασαν έναν τελικό και χαμογελάω πίσω απ' τα χείλη μου. Απορώ, πως ο Θεός κατάφερε να φτιάξει ένα εκ φύσεως ανθεκτικό ον που κουβαλά τόση απαισιοδοξία. Υποψιάζομαι πως πρέπει να υπάρχει λόγος πίσω απ' αυτό.

Και παραδέχομαι πως εγώ ανήκω στη μη τέμνουσα γραμμή που αγγίζει το μηδέν αλλά ποτέ δεν το κουτουλάει, ενώ άλλοι, ανακάλυψαν, νίκησαν, πρωτοπόρησαν, καινοτόμησαν, πλούτισαν βρε αδερφέ. Οπότε ναι, όλοι αυτοί, είναι η απόδειξη ότι αξίζει να προσπαθείς για κάτι, αρκεί να το βρεις ή... να σε βρει εκείνο.

Ξέρεις, συχνά είναι και ζήτημα συγκυριών. Εκεί που ξεκινάς τη μέρα σου κάνοντας την πρωινή προσευχή σου στο τιμόνι, το ραδιόφωνο σε αποσπά γιατί παίζει το αγαπημένο σου τραγούδι, ή η κοπέλα που διασχίζει το δρόμο με ένα σχεδόν φόρεμα. Οπότε -τσακ- πάει η συγκέντρωση, πάει και η προσευχή. Κάπως έτσι προκύπτουν όλα. Από μία κακή μέρα. Και τι είναι μία κακή μέρα; Μα αυτό εξαρτάται από τον καθένα. Το αποτέλεσμα είναι αμέτρητα αγύριστα λάθη. Το εξής ένα!

Το σημερινό μου πόνημα, είναι στην πραγματικότητα άκρως αισιόδοξο. Παραδειγματίζει τον αναγνώστη του, για το πως πρέπει να διαχειριστεί το αύριο. Ω μα φυσικά και αν έπρεπε να φορέσω γυαλιά ηλίου όταν επέλεγα το αύριο, θα προτιμούσα να βουτήξω στα λάθη του παρελθόντος μου. Βλέποντας καθαρά, το πολύ-πολύ να σε τυφλώσει ο ήλιος και αν επιλέξεις λάθος, να το έχεις κάνει εσύ. Με τη δική σου προσωπική μαλακία. Θα είσαι βέβαιος όμως, ότι πάτησες το λάθος κουμπί στο χειριστήριο της ζωής κι όχι ότι δεν ήταν καν στην πρίζα. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

δοκίμιο ~ σκουριασμένα καλώδια

noreply@blogger.com (yannidakis) — Wed, 5 Oct 2022 22:35:00 +0300

Χρειάστηκε μια αφορμή. Ένας βιολογικός τριγμός για να βρει την ευκαιρία να σηκωθεί και να κλειστεί στον ιδιωτικό χώρο μίας τουαλέτας. Εκεί που θα μπορούσε να κοιτάξει για λίγο τον συννεφιασμένο ουρανό φιλτραρισμένο από την βρώμικη σήτα μπροστά απ' το θολό τζάμι.

Στα εβδομήντα πέντε δευτερόλεπτα παραμονής που δικαιούται κανείς σε έναν τέτοιο προσωπικό χώρο, πρόλαβαν να περάσουν στην στόχευση των ματιών του, μία πλειάδα αχανών σκέψεων, μαστιγωμένες απ' την φθορά του χρόνου. Σαν σκουριασμένα σύρματα που κρέμονται από καλώδια που άλλοτε συνέδεαν τη σκέψη με τα συναισθήματα του.

Και τώρα; Πώς μια σκοτεινή εικόνα ενός χώρου με καμένες λάμπες, θα αποσυμφορήσει το σφίξιμο ενός στομαχιού που μάταια παλεύει να απαλλαγεί από το αποπνικτικό σούρουπο της μελαγχολίας; Εκείνη η τρομακτική στιγμή που παλεύεις να βρεις τον διακόπτη για να ανάψεις το φως, απελευθερώνοντας ικμάδες αναπνοής πριν ο κόμπος σε κυριεύσει.

Και μόλις ο χρόνος σου τελειώσει, πρέπει πάλι να επιστρέψεις. Να φυλάξεις τις νυχτερίδες σου και να φορέσεις το δέρμα σου. Προσπαθείς να βρεις το κουμπί της παύσης μέσα από την αράδα πολτοποιημένων αναμνήσεων και οραμάτων για το μέλλον και πατάς σκόρπια κουμπιά που δεν σε συγχρονίζουν με το υποκειμενικό τώρα, που επιζητείς.

Κάνεις μια απέλπιδα προσπάθεια αφού έχεις πλύνει τα χέρια σου και βρεγμένα καθώς είναι, ακουμπάς τα σκουριασμένα καλώδια. Κι ότι γίνει. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

δοξάστε τους αποτυχημένους ανθρώπους

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sun, 11 Sep 2022 17:55:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Είναι πάντα ωραίο να έχεις παραδείγματα στην ζωή σου. Αφίσες σε εφηβικά δωμάτια, δάσκαλους που όταν τελειώνει η διδακτική ώρα ασχολείται με τις ανησυχίες των μαθητών, ηγέτες σε μια επιχείρηση που εμπνέουν τους υφιστάμενους και αφυπνίζουν την παραγωγικότητα σε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

Κι αν δεν σου έχει τύχει κάτι απ' όλα αυτά, υπάρχει η τηλεόραση. Το διαδίκτυο. Εκεί που διαβάζεις τις βιογραφίες των σπουδαίων επιστημόνων, των διάσημων αθλητών και καλλιτεχνών. Των επιχειρηματιών που καινοτόμησαν και έκαναν την διαφορά. Άνθρωποι που εξιστορώντας τη ζωή τους δείχνουν μέσα από την επιμονή και τα εμπόδια, πως κατάφεραν να πετύχουν και να μείνουν στην ιστορία.

Αναρωτιέμαι ωστόσο, τι ενδιαφέρον θα παρουσίαζε να ασχοληθεί κανείς με το άλλο άκρο των ανθρώπων. Εκείνων που βρίσκονται στην αφάνεια. Που κάνουν τον σκύλο βόλτα, πάνε στην δουλειά, επιστρέφουν βρώμικοι από τα χώματα, κάνουν μπάνιο, ασχολούνται λίγο με το παιδί και κάθονται στην τηλεόραση μέχρι να αποκοιμηθούν αγχωμένοι για το αν θα έχουν λεφτά στις 30 για να πληρώσουν το νοίκι.

Να το δούμε λίγο αυτό; Έτσι, με ένα χαζό παράδειγμα; Προ ημερών ήμουν σε ένα εστιατόριο θαλασσινών. Γεμάτο από κόσμο, είχα κάνει κράτηση για τα άτομα της παρέας μου. Όταν κάτσαμε ένας από την παρέα, σχολίασε: "κοίτα, ο Χ γιατρός. Ε, αν δεν είναι αυτός εδώ, ποιος θα είναι;". Ξέρετε, εκεί στο εστιατόριο υπήρχαν ένα σωρό από παρέες που δεν ήταν γιατροί, δεν ήταν γνωστοί, ήταν πολύ πιθανό άνθρωποι που το ψάρι τους έκατσε στο λαιμό επειδή τα 150€ που έκαναν λογαριασμό, είναι ίσως το 20% του μηνιάτικο τους.

Αναρωτιέμαι λοιπόν. Γιατί εγώ θα έπρεπε να κοιτάξω τον γιατρό που εκείνος πλήρωσε τον λογαριασμό με την άνεση του εργάτη που αγοράζει τον σπαστό καφέ απ' το περίπτερο και όχι τον υπόλοιπο κόσμο που ενδεχομένως προσπάθησε πολύ μέχρι να έρθει στο εστιατόριο;

Αναρωτιέμαι γιατί τα πρότυπα μας και οι άνθρωποι που προβάλλονται, θα πρέπει να είναι αυτοί οι διάσημοι που -αδιάφορο για το πως και το γιατί- τα κατάφεραν και πλέον ζουν μια άνετη ζωή και όχι όλοι εκείνοι που κάθε τους ημέρα είναι ένας αγώνας επιβίωσης χωρίς το μέλλον ή καν ο επόμενος μήνας, να είναι εξασφαλισμένος;

Josef Váchal’s Cry of the Masses

Αναρωτιέμαι γιατί να μην υπάρχει μια εκπομπή στην τηλεόραση που δεν θα ασχολείται με τα success stories, αλλά με ανθρώπους που το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να επιβιώσουν, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Ανθρώπους που δε θα γνωρίσουμε για να θαυμάσουμε απαραίτητα, αλλά για να ταυτιστούμε και γιατί όχι να μάθουμε από τα λάθη τους, να σχολιάσουμε το τι θα κάναμε εμείς καλύτερο από εκείνους ή εμπνευστούμε από τη δική τους αποτυχία για το δικό μας επόμενο βήμα.

Ο νικητής στον αθλητισμό ή και τη ζωή παίρνει δικαίως όλα τα φώτα πάνω του. Το βρίσκω σωστό και δίκαιο. Όμως σε ένα πρωτάθλημα 16 ομάδων, υπάρχουν 15 που προσπαθούν και σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων, υπάρχουν -ξέρω γω- 10,5 εκατομμύρια "αποτυχημένων", πολλοί από τους οποίους προσπαθούν. Που δεν τα έχουν καταφέρει τόσο καλά. Όχι, δεν φταίει η τύχη, αλλά οι δικές τους επιλογές. Δεν πειράζει όμως, γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι άνθρωποι δικοί μας. Είμαστε εμείς οι ίδιοι. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

μεγαλώνοντας (σ)την γενιά του "όχι"

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sun, 17 Jul 2022 16:08:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Σε ένα μανιφέστο διαμαρτυρίας που ίσως συναντούσες κάποια στιγμή σε έναν βρώμικο τοίχο ενός σκοτεινού δρόμου μιας τυχαίας πόλης του κόσμου, θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνεται το σημερινό άρθρο/διαμαρτυρίας προς τους γονείς -μεταξύ αυτών και εμένα- του σήμερα.

Γιατί σήμερα, στην εποχή της επικοινωνίας, της πληροφορίας, της διασύνδεσης, της παγκοσμιοποίησης και του εκμηδενισμού των αποστάσεων και των τάσεων ή... hashtag trends, τα παιδιά μεγαλώνουν με ευαγγέλιο μία λέξη: Όχι.

Όχι στην αλόγιστη χρήση του tablet, όχι, στον δάσκαλο που θα αγγίξει το μαθητή (λες και όλοι τους είναι παιδεραστές ας πούμε), όχι κοντά στην τηλεόραση, όχι στα προγράμματα άνω των 13 ετών, όχι στην αγορά κινητού ακόμα, όχι στο gaming για πάνω από 2 ώρες, όχι στην ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο, όχι στην ελεύθερη βόλτα στην γειτονιά, όχι στο χαρτζιλίκι, όχι, όχι, όχι. Όχι.

Η νέα γενιά φοράει μία μπλούζα που φέρει με γυαλιστερές πούλιες ένα τεράστιο "μη" απ' τη μια μεριά και ένα τεράστιο "όχι" απ' την άλλη. Έτσι, ώστε κανείς να μην πλησιάσει τον άλλο οπότε και να μην εκτεθεί στην επικινδυνότητα που μπορεί να φέρει πάνω του. Μέσα σε μία γυάλα περιορισμένης πρόσβασης στα πάντα, περιορισμένης πρόσβασης στην ζωή, περιορισμένης ευθύνης των γονιών που είναι σίγουροι ότι είναι γαμάτοι τύποι επειδή την Δευτέρα του έχουν κλείσει μαθήματα σκάκι, την Τρίτη μαθήματα ενόργανης, την Τετάρτη ωδείο, την Πέμπτη χορό και την Παρασκευή κενό για να πάνε στον κινηματογράφο.

Είναι οι ίδιοι που δυο-τρεις δεκαετίες πριν, έλιωναν στην τηλεόραση βλέποντας Εμμανουέλα, Εξορκιστή, έπαιζαν Tetris στο Game Boy μέχρι να τελειώσουν οι μπαταρίες, ήταν αυτοί που από το μεσημέρι έβγαιναν στην αλάνα ή την αυλή του σχολείου με φίλους και άγνωστες παρέες παίζοντας μέχρι να μη βλέπουν άλλο απ' το σκοτάδι χωρίς να ειδοποιήσουν ποτέ ότι θα αργήσουν -αφού δεν είχαν και τρόπο να το κάνουν- και εκείνοι που έπιναν ένα μπουκάλι Coca-Cola(ς) μαζί με μακαρόνια και κρουασάν, γιατί οι δείκτες μάζας και ενδείξεις "Ε" στα προϊόντα ήταν ανύπαρκτες μαλακίες που δεν τους αφορούσαν. Είναι οι ίδιοι που άκουγαν Black Sabbath και χτυπούσαν κουδούνια τυχαίων σπιτιών μέσα στο μεσημέρι.

εικόνα από: assets-global.website-files.com

Αλλά ας επιστρέψουμε στο σήμερα, στη γενιά του "όχι", των παιδιών που αναρωτιέμαι πώς θα είναι σε είκοσι χρόνια από τώρα, όταν θα τους δοθούν τα κλειδιά της ζωής και θα τους αφαιρέσουν το σωσίβιο απ' την μέση, φωνάζοντάς τους αυστηρά: "σκάσε και κολύμπα". Μπορεί -σε αντίθεση με εμάς- να έμαθαν να φοράνε ζώνη ασφαλείας στο αμάξι, αλλά το αύριο δεν έχει καν προστατευτικό δίχτυ.

Κουβαλώντας όλα αυτά τα παιδιά το "όχι" με το οποίο γαλουχήθηκαν, πόσες ευκαιρίες άραγε θα χάσουν λόγω της ανασφάλειας που τους καλλιέργησαν οι γονείς τους στο επαγγελματικό ρίσκο που δεν τόλμησαν; Πόσοι χαμένοι έρωτες επειδή δεν είπαν το "ναι" σε μία περιπέτεια με ημερομηνία λήξης; Πόσες εμπειρίες θα στερηθούν, επειδή όταν τους δόθηκε η αφορμή, προτίμησαν το σπίτι και την σιγουριά του καναπέ;

Οι ελλείψεις, οι χαμένες ευκαιρίες, η περιορισμένη πρόοδος, η "απάνθρωπη" ρουτίνα που θα προωθείται σε μερικά χρόνια από τώρα, θα είναι το αποτέλεσμα του όχι που η δική μας γενιά "φύτεψε" στα μυαλά, την ιδεολογία και την ιδιοσυγκρασία της επόμενης. Ξέρετε, αυτής που θα σώσει τον πλανήτη επειδή έμαθε να ανακυκλώνει, αλλά θα καταδικάσει τον εαυτό της, επειδή ξέχασε από το να ζει μέχρι το σε ποιο φύλο ανήκει. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

η Αμερική δεν είναι και τόσο μακριά

noreply@blogger.com (yannidakis) — Thu, 16 Jun 2022 20:28:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Δεκαετία του 80'. Ταχυδρομείο. Ένα γράμμα έφτανε με παραλήπτη τον Γιάννη Σπυριδάκη! Ποιος μπορεί να ταχυδρόμησε σε ένα ανήλικο τυχαίο παιδί του Ηρακλείου; Άλλος με τέτοιο όνομα στην Λορέντζου Μαβίλη 23 δεν υπήρχε, οπότε ναι, πρέπει να ήμουν εγώ. Ήταν το γράμμα του αδερφού μου από την Αμερική. Εκείνο που μου έδινε πάντα το κίνητρο να πιστεύω πως υπάρχει κάτι εκεί έξω, καλύτερο από αυτό που ζούσα ή νόμιζα ότι θα ζήσω.

Έκτοτε, τα ταξίδια εκείνου από την Αμερική ή τα δικά μου στην Αμερική είχαν πέρα από πλούσια συναισθήματα και πλούσια υλικά αγαθά. Θυμάμαι το πρώτο walkman και ύστερα το περιβόητο πρώτο walkman sports της Sony. Εκείνο το κίτρινο, το αδιάβροχο με κίτρινα ακουστικά και τεχνολογία auto reverse της κασέτας. Κι ύστερα θυμάμαι τα πρώτα mini disc, τα πρώτα ασύρματα τηλέφωνα με τηλεφωνητή, τις πρώτες κάμερες ή boombox. Θυμάμαι παράξενες μικροσυσκευές για τη μητέρα μου, πολλές 90s gadgeτιες για τον πατέρα μου και τόσα άλλα.

Μπορώ να σας απαριθμήσω σε τεράστια έκταση, τι περιείχαν αυτές οι βαλίτσες πάνω-κάτω όλα αυτά τα χρόνια, αλλά φοβάμαι πως όλο και κάποιος τελωνειακός θα είναι αναγνώστης μου και λέω να μην συνεχίσω. Θα σας γράψω όμως για την διπλή λαχτάρα! Να υποδεχτείς το αγαπημένο σου πρόσωπο που τόσο σου έχει λείψει, αλλά και το να... ανοίξεις την βαλίτσα -έτσι- σαν αρπακτικό! Εκεί ανάμεσα στα ρούχα, οι συσκευασίες και οι χύμα συσκευές (γιατί δεν χωρούσαν τα κουτιά στις βαλίτσες). Ποιο ή... ποια θα ήταν τα δώρα σου σε αυτό το ταξίδι; Δεν έχει σημασία τι είχες ζητήσει νωρίτερα (σαν απάντηση στην ερώτηση: "τι να σου φέρω απ' την Αμερική";), σημασία έχει αυτά που έβλεπες και ήξερες ότι ήταν δικά σου!

Θυμάμαι τα πρώτα λεφτά που έβγαλα στην Αμερική με την δουλειά μου. Τα λεφτά που μου έδιναν την ευκαιρία να αγοράζω μόνος μου όλα όσα ήθελα και χρειαζόμουν για τον χειμώνα στην Ελλάδα. Τα δολάρια με τα οποία επέστρεφα στην πατρίδα και την πρώτη εργάσιμη της επιστροφής μου, έτρεχα στην πλησιέστερη Εμπορική Τράπεζα για να τα αλλάξω προς 410 περίπου δραχμές το ένα, έχοντας εξασφαλίσει ήδη απ' το καλοκαίρι όλα τα έξοδα της χρονιάς στο σχολείο και με τις παρέες μου.

Σήμερα, μερικές δεκαετίες μετά, τα αδέρφια μου ρώτησαν εμένα και τα παιδιά μου, την κλασική ερώτηση: "τι να σου φέρω απ' την Αμερική"; Ούτε τα παιδιά μου, ούτε εγώ βρήκαμε κάτι που να χρειαζόμαστε από την μακρινή(;) αυτή χώρα. Αν ήθελα μια ηλεκτρονική συσκευή, θα την έπαιρνα από εδώ. Αν χρειαζόμουν κάτι ιδιαίτερο που δεν είχαν στα τοπικά καταστήματα, θα το έψαχνα στο google για να το προμηθευτώ από κάποιο eshop. Δεν βρήκα κάτι που να υπάρχει εκεί και να το χρειάζομαι επειδή δεν το βρίσκω εδώ. Ακόμα και το δολάριο δεν αξίζει ούτε καν ένα ευρώ.

Τελικά, μάλλον που σήμερα η Αμερική δεν είναι και τόσο μακριά κι ας παραμένει το ταξίδι δέκα ώρες και δεκαπέντε λεπτά στο πήγαινε και 8 ώρες και τριάντα λεπτά, στο έλα. Όπως είπα, δεν βρήκα κάτι που να υπάρχει εκεί και να το χρειάζομαι, εκτός από την ίδια και τα αδέρφια μου. Τα πατατάκια και η sprite απ' τον αυτόματο πωλητή σε μια άβολη καρέκλα βλέποντας τους Yankees του O'Neill, του Pettitte, του Williams, του Posada, του Rivera και του Jeter και τα αμέτρητα εικοσάλεπτα στο Hoboken ψάχνοντας μία θέση στάθμευσης. Τελικά, η απόσταση είναι αρκετά σχετική. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

αλλάζοντας την πένθιμη κατάσταση

noreply@blogger.com (yannidakis) — Thu, 12 May 2022 19:10:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Υπάρχουν στιγμές σε αυτήν την ζωή που σε συγκλονίζουν. Στιγμές που διασπάται η δομή της τέλεια πλασμένης βασανιστικής σου ρουτίνας μόνο και μόνο επειδή κάτι τόσο τρανταχτό συνέβη.

Αυτό, μπορεί να είναι από ένας μεγάλος έρωτας -ξέρετε, από αυτούς που όταν έρχονται ο χρόνος σταματά, καμιά φορά κι η πείνα και όλα μοιάζουν τόσο μα τόσο παράλληλα- μέχρι ένα μεγάλο πένθος.

Λυπάμαι που σήμερα θα μιλήσω για το δεύτερο. Το πένθος είναι μία κατάσταση, ένα status που θα έλεγε και η διεθνής αυτή λέξη. Είναι κάτι αντίθετο από αυτό που λέμε, "είμαι στα χάι μου", χωρίς ποτέ κανείς να σκεφτεί ότι "είμαι high" στην παραγματικότητα σημαίνει ότι έχω πιει την δόση μου και ζω στιγμές ευφορίας.

Έτσι και το πένθος, είναι διακαναλικό. Κάποιος πενθεί επειδή έχασε τον παππού του, την δουλειά του ή το αμάξι του. Το χειρότερο -και δεν το θίγουμε σήμερα- είναι να χάσεις το παιδί σου, αλλά πάλι κι αυτό μπορεί να μην σου προκαλέσει την ανάγκη να πενθήσεις, αν σε λένε ξέρω γω, Πισπιρίγκου ή Δασκαλάκη. Το πένθος, μπορεί να είναι και συλλογικό. Αυτήν την περίοδο πενθεί όλος ο πλανήτης. Η Ουκρανία σκοτώνεται, αλλά η Οικουμένη πεθαίνει. Είναι σα να λέμε, μια παράπλευρη απώλεια. Το θυμάστε αυτό; Όταν η βόμβα ξέφευγε του στόχου της, οι νεκροί που έπεφταν από αυτή είχαν τον τίτλο της "παράπλευρης απώλειας". Το βάφτισαν έτσι και αποποιήθηκαν σχεδόν κάθε ευθύνης.

Σήμερα λοιπόν, η παράπλευρη απώλεια είναι το θέατρο στη Μαριούπολη, το βενζινάδικο στα Τρίκαλα, η θέρμανση στο Ρόζεμποργκ, το μαιευτήριο της Μαριούπολης, το σούπερ μάρκετ του Ντιτρόιτ, το τουριστικό γραφείο της Πάφου, η influencer της Αγίας Πετρούπολης. Το πένθος σήμερα είναι μεγάλο. Τόσο, όσο και οι συνέπειες αυτού του πολέμου. Και εκεί βλέπουμε το πόσο καλοί άνθρωποι είναι οι Αμερικανοί. Αποφασίζουν να κάνουν ένα πόλεμο, να σκοτώσουν μερικές εκατοντάδες και το πολύ-πολύ να ζοριστούν μερικοί πολεμικοί ανταποκριτές που μοχθούν για να μας μάθουν στον χάρτη που γίνεται ο πόλεμος. Ο κακός ο Πούτιν, όμως αποφάσισε να κηρύξει έναν πόλεμο τόσο κοντά μας, που το πένθος έχει εξαπλωθεί από τις καρδιές, ως τις τσέπες μας.

Και αυτός ο πόλεμος, μας δίχασε. Ένας φίλος μου, με κατηγόρησε ως υποκριτή που καταδίκαζα έναν πόλεμο που σκοτώνονται αθώοι άνθρωποι, ενώ πόλεμοι έγιναν και πιο πριν στην Ασία, την Αφρική και την Γιουγκοσλαβία. Οι Ρωμαίοι έλεγαν κάποτε, πως "τα γραπτά μένουν" και αυτός ο φίλος μου αναρωτιέμαι που να ήταν όταν εγώ διαδήλωνα κατά του πολέμου πριν 25 χρόνια, σε πλατείες, πορείες κι ύστερα έγραφα, σταματούσα ολάκερη την ροή του blog μου για να γράφω αποκλειστικά εναντίον του πολέμου. Ευτυχώς εσείς οι 2-3 (~~χιλιάδες~~) αναγνωστών που με ακολουθούσατε από τότε θα θυμάστε καλύτερα από εκείνον...

Έτσι και τώρα, που δεν είμαι τόσο ενεργός blogger, αποφάσισα να σταματήσω την δραστηριότητα μου στα social περιορίζοντας τις δημοσιεύσεις μου στην αντιπολεμική μου διάθεση. Μια, δυο, δέκα, εξήντα, εβδομήντα (μέρες). Ο πόλεμος συνεχίζεται κι εγώ ο έρμος δεν έχω με τι άλλα λόγια, εικόνες και μουσικές να τον καταδικάσω. Ξέμεινα από ιδέες και εμπνεύσεις κι έτσι κρατάω το πένθος μου, μόνο για την προσευχή μου, τα βράδια και τα πρωινά.

Έτσι, σταματάω από αύριο -Παρασκευή και 13- να ασχολούμαι με τον πόλεμο καθεαυτόν και επιστρέφω στην συνηθισμένη προκλητική μου δραστηριότητα για να καυτηριάσω καλύτερα το πένθος μου από την πλευρά των παράπλευρων απωλειών. Άλλωστε, ξέρω τόσο καλά να γίνομαι "ο κακός". Ξέρω τόσο καλά να βρίσκομαι στο στόχαστρο της "καθώς πρέπει" κοινωνίας που τόσο εύκολα καταδικάζει και περιθωριοποιεί τον άλλο επειδή κρίνει από αυτά που θα πρωτ' ακούσει ή από αυτόν που θα του κλαφτεί πιο ρεαλιστικά. Ξέρω να τιμωρούμαι, να κουβαλάω τις συνέπειες των αποφάσεων μου στην εσωτερική τσέπη του παλτού μου χωρίς να δείχνω πως έχω ανάγκη από οίκτο και εύνοια από καμιά πουτάνα κοινωνία.

Και επειδή αυτός ο πόλεμος δεν θα τελειώσει την ημέρα που θα πέσει η τελευταία σφαίρα/βόμβα, αλλά πολύ αργότερα, εγώ θα προσπαθήσω να μην χάσω καμία ευκαιρία να γίνω πιο προκλητικός, πιο επιθετικός, πιο περιθωριακός, ενάντια στα "θέλω" σας και στα νέα κοινωνικά πρότυπα, των όσων κακοποιούν γυναίκες και παιδιά, των πούστηδων και των χειραγωγών. Το ευκολότερο που έχετε να κάνετε είναι να με διαγράψετε, να με unfollowάσετε και να με ξεχάσετε. Αν πάλι, ψήνεστε για κόντρες, είστε δικοί μου. Stick around. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

σημάδια των καιρών και β(γ)άλε

noreply@blogger.com (yannidakis) — Tue, 25 Jan 2022 17:13:00 +0200

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Είναι πολύ ιδιαίτερο να είσαι πολίτης αυτής της χώρας στους μήνες που ενώνουν το 2021 με το 2022. Ξαφνικά, δεν έχει πολύ σημασία το τι συμβαίνει σε εσένα προσωπικά, γιατί οι εξελίξεις και τα γεγονότα που αφορούν το περιβάλλον σου, την κοινότητα και γενικά τον κόσμο, μάλλον σε ξεπερνούν.

Και ενώ η πανδημία μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα πως ήταν ότι χειρότερο μας έχει συμβεί από τότε που ξεκίνησε (και δεν αποτέλειωσε) η οικονομική κρίση, έφτασαν οι πυρκαγιές. Κάηκε ότι πράσινο φαινόταν απ' τον δορυφόρο σε πολλά μέρη του κόσμου λες και κάποιος τα 'χει με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και δεν γουστάρει το πράσινο να 'ουμε. Αλλά αυτό δεν έφτασε, γιατί την ζέστη του καλοκαιριού υποδέχτηκε το φθινόπωρο και τότε έρχεται ένας σεισμός. Εδώ, λίγα χιλιόμετρα από την πόλη του Ηρακλείου, στο Αρκαλοχώρι. Ξαφνικά, κόσμος μένει χωρίς στέγη και κτίρια κρίνονται ακατάλληλα το ένα μετά το άλλο. Τα παιδιά επιστρέφουν στα σπίτια τους λες και δεν έχουν βαρεθεί να κοιτούν τους τοίχους, χορηγία της κινεζικής απροσεξίας με τίτλο COVID19.

Ακόμα κι έτσι όμως, έρχονται οι γιορτές. Όχι επειδή είμαστε έτοιμοι να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα μας, αφού ποτέ δεν την έχουμε συνηθίσει έτσι κι αλλιώς, αφού ακόμα δεν εδραιώθηκε στα προγράμματα μας για να την συνηθίσουμε -έτσι κι αλλιώς- αλλά αυτές οι γιορτές είχαν κάτι διαφορετικό. Σαν ο κόσμος να τις είχε ανάγκη για να ξεσπάσει την καταπίεση των περασμένων μηνών, σαν να ήταν το έναυσμα μιας επιστροφής στην ελεύθερη κανονικότητα.

Μπα! Οι γιορτές σφραγίστηκαν από το γράμμα όμικρον ή αλλιώς μια ονομαστική μετάλλαξη του ιού που συνεχίζει να μας χτυπά αλύπητα, αφήνοντας νεκρά ολόκληρα χωριά και μικρές πόλεις σε πληθυσμό. Και ο κόσμος έμεινε και πάλι σπίτι, γιόρτασε στο σπίτι με το Mega ή με οποιοδήποτε άλλο κανάλι, κατάφερε(;) να αντικαταστήσει αυτό που ο καθένας από εμάς θα ήθελε να ζήσει φέτος τα Χριστούγεννα...

Αλλά κι αυτά πέρασαν. Ήταν θέμα χρόνου. Όσο κι αν θέλουμε να τα "τραβήξουμε" -ας είναι καλά τα Θεοφάνια- πέρασαν και έδωσαν την θέση τους και πάλι στις καθημερινές ενημερώσεις για την πανδημία. Πότε κλείνουν τα μαγαζιά, που φοράμε μάσκα, πώς ακούμε δημόσια μουσική και πάει λέγοντας. Συντονισμένοι στα δελτία τύπου της κυβέρνησης περιμένουμε την ελπίδα για ένα πιο χαλαρό αύριο.

Και αυτή έρχεται. Αφήνει εγκλωβισμένους οδηγούς σε δημόσιες και ιδιωτικές αρτηρίες και αυτοκινητόδρομους, ρίχνει χιόνι εκεί που σχεδόν ποτέ ξανά δεν είδε κανείς, παραλύει τον κρατικό μηχανισμό και ξεπαγιάζει τους πάντες στον διάβα της. Η Ελπίδα, είναι το όνομα μιας... κακοκαιρίας. Δεν ξέρω πώς πήρε το όνομα της, σίγουρα όμως θα μείνει στην ιστορία ως εκείνη που ανάγκασε την κυβέρνηση να διατάξει αργία σε Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα για δύο ολόκληρες ημέρες! Ξέρετε πότε έχουμε αργία για δύο ημέρες συνεχόμενες; Μόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Για τέτοια βαρύτητα μιλάμε! Και φυσικά, τα παιδιά ξανά σπίτι, ξανά στους τοίχους, ξανά ο χρόνος να μετράει εις βάρος μας. Εις βάρος της παραγωγικότητάς μας.

Δεν ξέρω αν αύριο θα γίνει έκρηξη στο ηφαίστειο της Σαντορίνης και δεν προλάβω να το σχολιάσω γιατί θα γίνω στάχτη όπως ο πρόγονός μου ο Μίνωας στην Κνωσό του. Δεν ξέρω αν η Ρωσία θα επιτεθεί στην Ουκρανία και θα αναγκαστώ στα 40 μου να φορέσω ξανά αρβύλες για να πολεμήσω τον συνορθόδοξο αδερφό μου Βλαδίμηρο Πούτιν. Δεν ξέρω καν αν μια μετάλλαξη Ω του COVID θα με στείλει στο νοσοκομείο παρότι έχω κάνει ότι κυκλοφορεί σε εμβόλιο πριν αυτό δοκιμαστεί στους χοίρους. Ίσως πάλι, δεινόσαυροι να ξεφύγουν απ' το ασφαλές Jurassic Park που έχει δημιουργηθεί κρυφά από εμάς σε ένα νησί μη εντοπίσημο απ' τους δορυφόρους ή τέλος πάντων ένας κομήτης να πέσει στην Γη πριν προλάβει ο Bruce Willis και η παρέα του να το ανατινάξουν λίγο πριν μπει στην στρατόσφαιρα προσφέροντας το πιο εντυπωσιακό υπερθέαμα πυροτεχνημάτων.

Αυτό που ξέρω, είναι πως εδώ και λίγο καιρό νιώθω πολύ "μικρός". Σαν οι εξελίξεις να με ξεπερνάνε. Σαν ο λόγος και οι απόψεις μου να μην είναι τόσο σημαντικές μπροστά σε ότι συμβαίνει, όπως το ότι ανώμαλοι άνθρωποι της καθημερινότητας(!) γίνονται πρωταγωνιστές σε μια καμπάνια ή ότι δεν πρόλαβα να πάω στον κινηματογράφο για να δω το νέο Matrix ή ότι η κόρη μου είναι 10 και συμπεριφέρεται σαν 17. Νιώθω μικρός, γιατί ενώ ξέρω ότι εγώ μάζεψα τα περιττώματα του σκύλου μου απ' το πάρκο και έπλυνα τα πιάτα για να μην επιβαρύνω τον άνθρωπο μου και πάλι δεν είμαι αρκετός.

Γιατί είναι αυτό που λέμε πως ο κόσμος χάνεται και πως τα σημάδια των καιρών έχουν έρθει. Είναι αυτά που κανείς δεν ξέρει να απαριθμήσει με ακρίβεια για να υπολογίσουμε αν τα βιώσαμε όλα ή ακολουθούν περισσότερα. Να ξέρουμε πόσο προετοιμασμένοι -βρε αδερφέ- να είμαστε για την συντέλεια του κόσμου. Να έχουμε προλάβει να κάνουμε σεξ στο βουνό, να πιούμε σαμπάνια στον Σηκουάνα, έστω να εξομολογηθούμε μπας και την γλιτώσουμε. Πνευματικώς. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

τα 40 χρόνια μιας οικογένειας που (θα) ανήκω

noreply@blogger.com (yannidakis) — Fri, 5 Nov 2021 22:11:00 +0200

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Είναι ωραίο να ανήκεις. Να ανήκεις σε μια ομάδα ή πολύ περισσότερο σε μία οικογένεια. Είναι ακόμα πιο δελεαστικό όταν με την οικογένεια αυτή, δεν μοιράζεσαι το ίδιο επώνυμο ή ίδιους δεσμούς αίματος ή περιουσιακά στοιχεία.

Και τέτοιες ομάδες υπάρχουν. Τέτοιες οικογένειες υπάρχουν. Συχνά, είναι ομάδες που λειτουργούν σαν οικογένεια και επιτρέψτε μου τον συνειρμό που κάνω, αλλά σε κάθε πετυχημένη ιστορία αθλητικής ομάδας, στα παρασκήνια πάντα διαβάζαμε συνεντεύξεις των μελών της που ανέφεραν πως λειτουργούσαν σαν μία οικογένεια.

Όμως τα παραδείγματα μιας ομάδας που λειτουργεί σαν οικογένεια, δεν περιορίζονται στον αθλητισμό. Συμβαίνει μία τέτοια συγκυριακή ιδιότητα να εμφανιστεί σε έναν οργανισμό, όπως μία επιχείρηση. Τι γίνεται τότε; Πόσο επιτυχημένη είναι ή... αναμένεται να είναι η συνταγή της;

Η αλήθεια είναι πως εδώ και μερικούς μήνες ανήκω σε μία τέτοια οικογένεια. Δεν είμαι ισότιμο μέλος ακόμα και πώς θα μπορούσα να ισχυριστώ κάτι τέτοιο όταν μία ιστορία 40 ετών περιέχει πολύ ιδρώτα, πολύ προσπάθεια, μεγάλες μάχες για επιβίωση και ένα σωρό ρίσκα που μετουσιώθηκαν σε πετυχημένες ιστορίες που όταν τις διηγείται κανείς αντιλαμβάνεται τι σημαίνει άνθρωπος με όραμα, οργάνωση, ικανότητες και θέληση, την ίδια ώρα που εγώ δεν είμαι παρά ένα από τα πιο πρόσφατα επεισόδια της. Ακόμα κι έτσι όμως, είμαι μέλος της.

Και τι σημαίνει να ανήκεις σε μία τέτοια οικογένεια; Να βρίσκεται το όνομα σου αναρτημένο στον πίνακα προσωπικού μίας επιχείρησης; Όχι. Προφανώς, όχι. Οικογένεια σημαίνει, να λαμβάνεις αφοσίωση, προσοχή και εμπιστοσύνη σε όλα όσα ως εκείνη την στιγμή δείχνεις ότι μπορείς να προσφέρεις, να προτείνεις και να δοκιμάσεις. Όταν με το καλημέρα, βλέπεις τους ανθρώπους που έχτισαν σε δεκαετίες, να εμπιστεύονται έναν άνθρωπο που μόλις γνώρισαν και όχι παρασυρμένοι από κάποιον επιπόλαιο ενθουσιασμό, αλλά βασιζόμενοι στην εμπειρία, το ένστικτο και τα δείγματα γραφής που βλέπουν.

Όταν ανήκεις σε μία τέτοια οικογένεια, που συγκυριακά πέρασες 4 ώρες ακούγοντας ιστορίες 40 ετών, έχεις δύο επιλογές: Η μία είναι να χαλαρώσεις. Να σκεφτείς πως "εδώ είμαστε" και να απολαύσεις τα προνόμια που αυτές οι συνθήκες θα σου προσφέρουν από εδώ και στο εξής σε έναν άψογο (εργασιακό) χώρο περιμένοντας τις 30 του κάθε μήνα.

Η άλλη επιλογή, είναι να αισθανθείς περηφάνια. Να φουσκώσεις με παραγωγικό άγχος γιατί "εδώ" μπορείς να προσφέρεις ολοένα και περισσότερο. Επειδή η προοπτική σου μπορεί να 'κουμπώσει" στην προοπτική της νέας σου οικογένειας. Να επενδύσεις και τον χρόνο και τα χρόνια σου εκεί που μπορείς να ταυτίσεις τις προσδοκίες σου με τις σελίδες μιας ιστορίες που θα συνεχίσει ένα βιβλίο 40 ετών. Μπορείς ίσως, να χαθείς σε ένα μέλλον χωρίς όρια για το πόσο ψηλά μπορείς οραματιστείς ότι με την συμβολή σου μπορεί να φτάσεις την νέα σου οικογένεια.

Κανονικά, κάπου εδώ το κείμενο θα έπρεπε να κλείσει με ένα πολιτικό κλισέ του τύπου "δεν μου αρέσουν τα λόγια αλλά οι πράξεις", στην περίπτωση μου όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μου αρέσει και να λέω μεγάλα λόγια και να τα πραγματοποιώ. Μου αρέσει να εκτίθεμαι γιατί δεν φοβάμαι πως θα αποτύχω. Δεν κρατάω καβάντζες αποτυχίας, γιατί δεν περνάει καθόλου από το μυαλό μου (αυτή). Εδώ και μερικά χρόνια αισθάνομαι σαν ένα τρένο που προχωράει και όποιος θέλει ανεβαίνει ακολουθώντας την διαδρομή, αλλά εδώ απ' ότι φαίνεται, το τρένο μου έχει βρει και τις ράγες του, για το δρομολόγιο των 9:00-17:00... Yanni Spiridakis

Υ.Γ.

Μετά από 3 ποτήρια κρασί και 5-6 ρακές, μάλλον που κέρδισα το στοίχημα

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

μια αντίστροφη μέτρηση που με τρομάζει

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sun, 10 Oct 2021 19:15:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι το πρόβλημα με τις ηλικίες είναι καθαρά γυναικείο. Πολύ αργότερα διαπίστωσα πως είναι μάστιγα και των αντρών και τελικά πως όσο η ηλικία αυξάνεται απασχολεί ολοένα και περισσότερο. Άλλοι βγάζουν αυτό το ψυχικό σύμπλεγμα με ξινά αστεία για το σώμα και τις αντοχές τους, άλλοι παλιμπαιδίζοντας για να νιώσουν καλύτερα με τον εαυτό τους και άλλοι ίσως το κρύβουν καλά μέσα τους.

Εγώ, από τότε που θυμάμαι, προσπαθούσα να μεγαλώσω. Προσπαθούσα να φανώ πιο ικανός, πιο ώριμος, πιο έτοιμος. Συχνά μπορούσα και να το αποδείξω. Αυτή η αντίστροφη φιλοσοφία μου έμεινε έως και σήμερα όπου ουδέποτε δεν έκρυψα την ηλικία μου, παρά μάλλον την στρογγυλοποιώ προς τα πάνω!

Εδώ και λίγο καιρό όμως υπάρχει ένα -τετριμμένο- "καμπανάκι" που χτυπάει ολοένα και παραπάνω. Δεν ξέρω αν κατ' ανάγκη συνδέεται με την ηλικία μου, ίσως με βοηθήσετε εσείς στο να το αποσαφηνίσω αυτό στην συνέχεια τούτου του προβληματισμού.

Βλέπετε, αν καυχιόμουν για κάτι ως παιδί, ήταν επειδή μετά την πολύ μικρή ηλικία, σταμάτησα να κλαίω. Σταμάτησα να δακρύζω. Μηδέν, nada, zero. Τι στεναχώριες, τι αποχωρισμοί(*), τι κηδείες, τι σοβαρές αρρώστιες στην οικογένεια. Τα μάτια μου δεν είχαν καμία επικοινωνία με την ψυχή μου και σιγά-σιγά θεωρώ πως σαν άνθρωπος μετά από διάφορες δοκιμασίες, άλλαξα και τα μάτια κέρδισαν την ψυχή. Κόντρα σε ένα-δυο ανθρώπους που επιμένουν πως είμαι ευαίσθητος και εύθραυστος, εγώ ουδέποτε αισθάνθηκα λύπη και στεναχώρια(*).

Το τελευταίο διάστημα όμως, έχω αρχίσει να δέχομαι επίθεση από "κάτι" που ούτε όνομα έχει, ούτε μπορώ να το ερμηνεύσω. Δεν νιώθω τα αισθήματα μου πιο ευαίσθητα, ούτε την ψυχή μου πιο μαλακή, όμως υπάρχουν κάτι στιγμές που τις ονομάζω "τσακ" στις οποίες η τρίχα σηκώνεται και τα μάτια μου μουσκεύουν.

Τι; Πώς είπα; Τι είναι πάλι αυτό το περίεργο πράγμα που μου συμβαίνει; Χωρίς λόγο και με χαζές αφορμές, εκεί που κάθομαι αγέρωχος στον θρόνο του εγωισμού μου, τα δάκρυα έρχονται σαν μια καταιγίδα που σου επιτίθεται στιγμιαία, αστραπιαία και έτσι απότομα, πάλι σιωπά.

The Microscopic Structures of Dried Human Tears
smithsonianmag.com

Μίλησα για κάποιες αφορμές και είναι αστείες αλήθεια. Φωτογραφικές αναμνήσεις (στα ελληνικά το flashback) από παιδικά ή εφηβικά χρόνια που αν το καλοσκεφτώ με αφήνουν γενικά αδιάφορο, τραγούδια που έχουν έναν στίχο ή ένα σόλο κιθάρας που κάνει αυτό το "κλικ", μια σκέψη που με φέρνει λίγα χρόνια μπροστά και μπορεί να αφορά εμένα, τα παιδιά μου ή άλλα αγαπημένα πρόσωπα, ένα πέρασμα με το αμάξι από κάποιο σημείο που για μένα έχει συμβολική αξία, ακόμα και η στιγμή που μπαίνω στο αμάξι έχοντας γυρίσει τα παιδιά μου στο σπίτι τους, λίγο πριν γυρίσω την μίζα για να ξεκινήσω, κάτι που έχω κάνει εκατοντάδες φορές πιο πριν. Ίσως ακόμα κι ένα παραμύθι που έτυχε να πέσει στα χέρια μου ή μια αγκαλιά και ένα χάδι που θυμάμαι πως δέχτηκα λίγο καιρό πριν.

Αν τα παραπάνω σας φαίνονται ασυναρτησίες, έχετε απόλυτο δίκιο. Και αν νομίζετε ότι θα σπαταλούσα τον χρόνο σας αν αυτό συνέβη μια-δυο φορές, πιστέψτε με, γελιέστε. Αυτό το κακό ξετέλεμα τείνει να γίνει συνήθεια. Συνήθεια που με φοβίζει. Είναι κάτι σαν την ακράτεια του γέρου. Την πρώτη φορά, είναι σίγουρος ότι έτυχε. Ακόμα και τις δέκα επόμενες, ίσως ήταν η κακιά στιγμή. Από την επόμενη όμως έχει χρέος στα επόμενα ψώνια του, μαζί με το γάλα, τις πατάτες και το χαρτί υγείας, να προσθέσει στην λίστα του και πάνες ακράτειας για του ηλικιωμένους. Ας μην το πει πουθενά, πρέπει να το κάνει.

Έτσι νιώθω κι εγώ. Αυτά τα νεόφερτα δάκρυα είναι δάκρυα ακράτειας και εγώ δεν μπορώ να τα ελέγξω τελευταία. Ευτυχώς εγώ σε σχέση με τον ηλικιωμένο του παραδείγματος, δεν λερώνω τα βρακιά μου, την γλιτώνω με λίγο κοκκινισμένα μάτια, όμως τον αντιλαμβάνεστε τον συνειρμό.

Αν είναι σημεία ένδειξης της ηλικίας μου, τότε όχι απλά φοβάμαι, αλλά τρομοκρατούμαι κιόλας. Και όχι λόγω κάποιου εγωιστικού τετριμμένου του τύπου "κλαίνε μωρέ οι άντρες"; Όχι-όχι. Απλά να, η σκιαγράφηση του χαρακτήρα μου τείνει να αποδομηθεί και αυτό από μόνο του με τρομάζει, γιατί δεν μπορώ να το ελέγξω. Και γενικά ότι δεν μπορώ να ελέγξω, με τρομάζει. Και κάπως έτσι έρχεται η αντίστροφη μέτρηση κάποιου πράγματος. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

διήγημα ~ η κατάρα των τερματικών σταθμών

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sun, 25 Apr 2021 22:11:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Το παρακάτω διήγημα είναι η συμμετοχή μου στο διαγωνισμό διηγήματος 2021 που διοργανώνει το ianos.gr

Η πόρτα του αυτοκινήτου έκλεισε κι εκείνος κρατώντας την χειραποσκευή του, ήταν και πάλι εκεί, έξω από την αίθουσα αναχωρήσεων. Έντεκα χρόνια μετά, στο σημείο που όλα αρχίζουν, όλοι αλλάζουν σελίδα ή... κάποια ολοκληρώνονται.

Μια τελευταία αγκαλιά, αυτήν που δίνεις σφίγγοντας δυνατά την πλάτη του άλλου ελπίζοντας το σημάδι να μείνει εκεί για τα επόμενα έντεκα χρόνια που ίσως χρειαστούν για να τον ξαναδείς. Λίγα δάκρυα που κυλούν λερώνοντας το πέτο του πουκαμίσου, ευχόμενος να αφήσει έναν λεκέ που θα θυμίζει και αυτόν τον αποχωρισμό. Και ύστερα βήματα. Ανάποδα βήματα γιατί μέχρι το σημείο ελέγχου των διαβατηρίων δεν θέλεις να χάσεις από τα μάτια σου ούτε ένα δευτερόλεπτο.

Και τώρα, το σημείο που είσαι μόνος. Από την έξοδο μέχρι το αεροπλάνο. Μία γκρίζα ζώνη με το εισιτήριο ανά χείρας μέσα στην οποία δεν είσαι πολίτης καμίας χώρας, δεν ανήκεις σε καμία φυλή, καμία πατρίδα, καμία οικογένεια. Εκεί που είσαι ξένος μεταξύ αγνώστων και το μόνο που σου θυμίζει την όποια υπόσταση σου, είναι οι αναμνήσεις. Αυτές πέρασαν από μπροστά του στα τελευταία βήματα πριν την επιβίβαση.

"Καλώς ήρθατε", ακούστηκε η ευγενική αεροσυνοδός στην είσοδο του αεροσκάφους κι εκείνος της χαμογέλασε τεντώνοντας τα χείλη με υπερπροσπάθεια. Έσκυψε και προχώρησε ως την θέση του, χαρίζοντας ένα δεύτερο τυπικό χαμόγελο στην κοπέλα που έτυχε να ταξιδεύει δίπλα του.

Λίγο αφού έβαλε την ζώνη, έμεινε σκυφτός και βυθισμένος στις σκέψεις του αρχίζοντας ξανά να αναλύει την κατάρα των τερματικών σταθμών της ζωής του. Τα χέρια του ήταν φανερά ιδρωμένα και το πρόσωπο του κόκκινο από τα έως τώρα δάκρυα που πρόχειρα είχε σκουπίσει νωρίτερα.

"Πρώτη σας φορά σε αεροπλάνο"; ακούστηκε μια διακριτική φωνή από την κοπέλα δίπλα. Τι ειρωνεία! Ποιος θα του έλεγε πως μετά από εικοσιπέντε χρόνια ταξιδιών θα λάμβανε ποτέ μια τέτοια ερώτηση. Δεν ήθελε όμως να δείξει αγένεια κι έτσι αποκρίθηκε με έναν τόνο ελαφρώς υψηλότερο του ψιθύρου που ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να προφέρει:

"Κάθε ταξίδι είναι πάντα πρώτο και τελευταίο. Όσο ίδιος κι αν είναι ο σκοπός, υπάρχουν πάντα παράγοντες που το διαφοροποιούν από τα προηγούμενα" ολοκλήρωσε ανακουφισμένος.

"Δεν έχετε άδικο. Παράγοντες όπως τον συνεπιβάτη σου στην διπλανή θέση κάθε φορά" ανταπάντησε η κοπέλα, ενώ εκείνος της χαμογέλασε τυπικά γυρνώντας ελαφρώς το κεφάλι προς τα εκείνη για να μην δείξει αποστροφή θέλοντας όμως να δείξει ότι ήθελε η κουβέντα να ολοκληρωθεί εδώ.

Λίγο μετά την απογείωση, ήταν η κοπέλα αυτή τη φορά φανερά σφιγμένη. "Δεν θα ξεπεράσω ποτέ τον φόβο μου για τις απογειώσεις. Εσείς; Έχετε παρόμοια φοβία"; Ήταν η τελευταία του ευκαιρία για να αφεθεί στην νέα του παρέα ή να χαθεί για πάντα στην αιώνια προσωπική του κατάρα των τερματικών σταθμών.

Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

το πεδίο εφαρμογής της δημιουργικότητας μου

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sat, 10 Apr 2021 12:00:00 +0300

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.

Πρόκειται για την πρώτη μου δημοσίευση από τότε που το yannidakis έγινε η βιογραφική μου σελίδα, αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι δημοσιεύσεις μου εδώ θα χάσουν την ταυτότητα των προβληματισμών.

Έτσι, συνδυάζοντας τα δύο αυτά στοιχεία -του προβληματισμού και της προσωπικής μου ταυτότητας- θα κάνω μια σύντομη αναδρομή πριν επιστρέψω στο παρόν. Τότε που το όνειρο μου ήταν να γίνω δημοσιογράφος και να γράφω επιμένοντας ωστόσο να μην διαβάζω! Ένα από τα πρώτα μου αντικρουόμενα στοιχεία στον χαρακτήρα μου. Ήταν ακριβώς τότε που οι δασκάλες μου και αργότερα οι καθηγήτριες μου επέμεναν να εκμηδενίζουν τις εκθέσεις και την εν γένη γραφή μου. Ήταν τότε που έπρεπε να παρατήσω το όνειρο της γραφής γιατί αυτό μου επέβαλαν. Και το πέτυχαν!

Ασχολήθηκα με κάτι διαφορετικό, σπούδασα κάτι διαφορετικό, όμως εκεί έγινε κάτι επίσης αντικρουόμενο. Αναπτύχθηκε το στοιχείο της φαντασίας και της δημιουργικότητας μου. Μερικές σελίδες βιβλίων και κάποιες πανεπιστημιακές εργασίες, μου έδειχναν πώς δεν γεννήθηκα για να γίνω δημοσιογράφος ή συγγραφέας. Η γραφή μου δεν ήταν συγγραφική. Δεν ήμουν ο επόμενος Καζαντζάκης και King. Η γραφή μου ήταν δημιουργική.

Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου στο κεφάλαιο κε' και στους στίχους 14-30, ο Ιησούς προσπάθησε να εξηγήσει στους αγράμματους ακροατές του πως οι άνθρωποι έχουν χαρίσματα, λέγοντάς τους την παραβολή των "ταλάντων". Το θέμα είναι τι κάνει ο καθένας με αυτά. Και αν εκείνα τα χρόνια οι δυνατότητες, οι ευκαιρίες και οι προοπτικές ήταν πολύ συγκεκριμένες, σήμερα τα πάντα είναι ευκολότερα και περισσότερα!

πηγή εικόνας: lindau-nobel.org

Υπάρχουν λαμπρά παραδείγματα ανθρώπων που βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να αναδείξουν το δικό τους... τάλαντο. Υπάρχουν όμως και αμέτρητες άγνωστες περιπτώσεις εκεί έξω ανθρώπων που έζησαν, πέθαναν και ποτέ δεν μάθαμε αν πέρα από εργάτες, ντελιβεράδες, δημόσιοι υπάλληλοι ή νοικοκυρές θα μπορούσαν να ~~κάνουν κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον~~ έχουν χάρισμα στο να κάνουν κάτι άλλο πολύ καλύτερα. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να τιμωρηθούν όπως υπαγορεύει η παραβολή; Ίσως αυτό θα το κρίνει καλύτερα Εκείνος που σκέφτηκε και την ιστορία, γιατί εσείς κι εγώ γνωρίζουμε ότι συχνά, αυτή η γαμημένη ευκαιρία δεν δίνεται ποτέ ή παρουσιάζεται σε ακατάλληλη στιγμή.

Σήμερα, τέσσερις δεκαετίες μετά από την δική μου πρώτη ανάσα, αισθάνομαι πιο δημιουργικός από ποτέ. Αποζητώ ηρεμία και στιγμές συγκέντρωσης για να εκφράσω αυτήν την δημιουργικότητα. Όταν ξαπλώνω τις νύχτες αισθάνομαι κατάκοπος από τις σκέψεις που συνεχώς κατακλύζονται από νέες στερώντας μου τον χρόνο της ξεκούρασης και της ξεγνοιασιάς. Καθημερινά βομβαρδίζω το πεδίο της παραγωγικότητας μου με νέες ιδέες που άλλοτε προσπαθώ να μεταδώσω κι άλλοτε να μετουσιώσω σε ένα είδος ρεαλιστικής εφαρμογής. Αυτό που παράλληλα αναζητώ είναι το πεδίο εφαρμογής τους.

Το πρόβλημα είναι πώς όταν ξεκίνησα να ξεδιπλώνω αυτήν την ικανότητα τα χρήματα δεν ήταν το παν. Τα αμέτρητα άρθρα και δημοσιεύσεις μου σε εφημερίδες και ιστοσελίδες ήταν απλά μια αθώα έκφραση. Σήμερα, όμως αυτοπεριορίζομαι γιατί εκ των πραγμάτων αυτές οι σκέψεις, αυτή η δημιουργικότητα πρέπει να συνδέεται κάθε φορά με μια οικονομική ανταμοιβή. Σήμερα, κανείς δεν θα σου πει μπράβο για μια ωραία ιδέα. Σήμερα δεν αρκεί καν αυτό. Κάθε ιδέα, κάθε δημιουργία πρέπει να κοστολογείται. Δεν είμαι -βλέπετε- καλλιτέχνης. Ένας μεσοαστός είμαι που βιοπορίζομαι από αυτές τις σκέψεις και μια-δυο ακόμα αρχές. Το 2008 τον ακούσαμε να λέει “If you're good at something, never do it for free”.

Αναπολώ -σαν γραφικός μεσήλικας- την εποχή που είχα τον χρόνο να δημιουργώ τζάμπα. Που είχα το περιθώριο να φτιάξω λάθη και να σκεφτώ ατοπίες. Σήμερα, εγκλωβισμένος στα δικά μου δεδομένα αναζητώ ακόμα το πεδίο εφαρμογής της δημιουργικότητας μου. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

δώστε αύξηση στον εργαζόμενο χωρίς έξοδα

noreply@blogger.com (yannidakis) — Fri, 29 Jan 2021 15:54:00 +0200

Καληνωρίσματα από το +yannidakis

Υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος λόγος που ο καθένας από εμάς πάει κάθε μέρα στην δουλειά και περνάει σε αυτόν τον χώρο τις πιο παραγωγικές ώρες της ημέρας του. Το χρήμα. Πίσω απ' αυτό βέβαια κρύβονται πολλά ακόμα, όπως η κοινωνικότητα, η αναγνώριση, η προσπάθεια, η συνεργασία, η ομαδικότητα, η δημιουργικότητα, η καινοτομία και πολλές ακόμα έννοιες που ο ένας τους πόλος είναι πάντοτε η ικανοποίηση του καλώς νοούμενου "εγώ" του ανθρώπου και ο άλλος πόλος... το χρήμα.

Λίγο-πολύ, εργαζόμενοι είμαστε όλοι. Απλά η συντριπτική πλειοψηφία εργάζεται σε/για κάποιον και μια μικρή μειοψηφία είναι οι ιδιοκτήτες οι οποίοι εργάζονται έχοντας παράλληλα άλλους να εργάζονται για εκείνους. Αυτοί οι δεύτεροι βέβαια έχουν και τον άχαρο ρόλο του εργοδότη. Του τύπου δηλαδή που εργοδοτεί και πληρώνει την πλειοψηφία που λέγαμε.

Το περιβάλλον και οι εργασιακές συνθήκες αποτελούν ένα βασικό πυλώνα της εργασιακής ζωής ενός εργαζομένου και αυτό έρχεται πολύ ψηλά στην πυραμίδα των αναγκών ενός εργαζομένου στην κορυφή της οποίας βρίσκεται φυσικά ο μισθός.

Ο μισθός ωστόσο ετυμολογικά δεν ανταποκρίνεται εξ ορισμού στα χρήματα. Αφορά την ανταπόδοση για την εργασία που προσφέρει ο καθένας. Και όταν αυτή είναι τόσο αποδοτική, συνήθως στο πέρασμα του χρόνου αυτό φέρνει στο τραπέζι και την συζήτηση για αύξηση. Αύξηση του μισθού. Όταν αυτή έρχεται, ο εργαζόμενος είναι ευχαριστημένος. Όταν αυτή δεν έρχεται, ο εργαζόμενος είναι δυσαρεστημένος.

Πόσοι από εσάς όμως εξετάσατε το ενδεχόμενο να ανταμείψετε τον εργαζόμενο σας με κάτι επιπλέον που δεν μετριέται σε χαρτονομίσματα; Πόσοι σκεφτήκατε να πληρώσετε σε κάτι άυλο και μη μετρήσιμο;

πηγή εικόνας:
encrypted-tbn0.gstatic.com

Κι όμως, υπάρχουν πολλές μορφές αναγνώρισης της απόδοσης του εργαζομένου. Είναι, το κάλεσμα σε ένα meeting μέσα στο οποίο θα ακούσετε την γνώμη του για την πρόοδο της εταιρείας. Είναι ο σεβασμός στην επιλογή του σε ένα ζήτημα που πρέπει να αποφασιστεί. Είναι η ανάθεση αρμοδιοτήτων στα χρονικά όρια που του επιτρέπουν να την εκτελέσει συμβάλλοντας στην αυτοπεποίθηση και καθιέρωση του. Είναι η γνωριμία του με άλλα στελέχη ή μεγάλους πελάτες ή προμηθευτές. Είναι ένας τίτλος που θα δοθεί για να αναδείξει την συνεισφορά του στο πόσο. Προϊστάμενος ή υπεύθυνος ή συντονιστής κλπ.

Ένας καλός ηγέτης γνωρίζει πως να ανταμείψει τον υπάλληλο του. Γνωρίζει πως να τον αναβαθμίσει ψυχολογικά και εργασιακά χωρίς να το κάνει μισθολογικά.

Όμως θα κάνουμε μια παύση εδώ για να ισορροπήσουμε την έννοια του κειμένου αυτού. Βλέπετε, ναι μεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές προτάσεις για την αναβάθμιση του υπαλλήλου στην εταιρεία, όταν όμως αυτές παγιώνονται, όταν ο σωστός και αποδοτικός εργαζόμενος ανταμείβεται συνεχώς με λόγια και αέρινους τίτλους, χωρίς ποτέ να μην υπάρχει σαν προοπτική μία οικονομική αύξηση του μισθού, τότε περνάμε στο άλλο άκρο. Σε εκείνο ενός εργοδότη διπλωμάτη που συνεχώς κερδίζει χρόνο με τεχνάσματα και ουσιαστικά απλά εκμεταλλεύεται τον εργαζόμενο του.

Κατά συνέπεια -και επειδή η σχέση εργαζόμενου και εργοδότη έχει ανεξάντλητα κεφάλαια μελέτης- είναι υπέροχα ενδιαφέρον το πως μπορεί κανείς να αναβαθμίσει τον υπάλληλο του κερδίζοντας ο ίδιος σε παραγωγικότητα και κάνοντας τον ίδιο πιο ευτυχισμένο, πιο κινητοποιημένο και κάπου ενδιάμεσα και λίγο περισσότερο οικονομικά αναβαθμισμένο! +Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

η εξέλιξη του ψέματος που έγινε αλήθεια

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sun, 17 Jan 2021 11:44:00 +0200

Καληνωρίσματα από το +yannidakis

Θα σας εξομολογηθώ μια αμαρτία μου. Μικρός έλεγα συχνά ψέματα. Ήταν τόσο ευχάριστο να μπορώ να ξεφεύγω από καταστάσεις που θα με έφερναν σε δύσκολη θέση που η συνήθεια αυτή εξελίχθηκε με έναν λίγο περισσότερο τεχνικό τρόπο στην συνέχεια.

Με λίγη μελέτη και περισσότερη εσωτερική ανάλυση, διαπίστωσα πως το ψέμα είναι... κακό!

"Όποιος λέει ψέματα πέφτει μες τα αίματα κι όποιος λέει αλήθεια έχει του Χριστού βοήθεια" μου μάθαινε η μάνα μου από μικρό και σιγά-σιγά αντιλήφθηκα πως η... επιστήμη του ψέματος είχε πολλές πτυχές με πρώτη και καλύτερη, την κοινώς ομολογούμενη, εκείνη των λευκών ψεμάτων.

Ως "λευκό ψέμα" νοείται κάποιο μικρό ψέμα που λέει κανείς για να προστατεύσει κάποιον για τον οποίο νοιάζεται. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουμε λίγο-πολύ όλοι. Εκείνοι που χρησιμοποιήσαμε τέτοια ψέματα σε έναν ασθενή αγαπημένο μας πρόσωπο για να μην τον αγχώσουμε περαιτέρω ή σε ένα παιδί για να μην το φοβίσουμε άσκοπα.

πηγή εικόνας: media.npr.org

Στο πέρασμα του χρόνου όμως, διαπίστωσα πως λευκά ή μη λευκά τα ψέματα, εξακολουθούσαν να είναι -πώς να το πω- κακά! Δεν έχει σημασία συχνά η πρόθεση σου εφόσον την προσεγγίζεις με έναν λάθος τρόπο. Και το χειρότερο; Στα ψέματα πρέπει πάντα να θυμάσαι τι είπες! Άσχημο, ειδικά για εμένα που έχω την τάση να μην θυμάμαι πράγματα (εξού και γιατί τόσο οργανωμένος με σημειώσεις κλπ.). Το γεγονός αυτό ήταν ένα άλλο πλήγμα για μένα. Γιατί να πρέπει να θυμάμαι κάτι που δεν συνέβη όταν μου είναι ήδη δύσκολο συχνά να θυμάμαι το αληθινό γεγονός καθαυτό;

Και κάπως έτσι έφτασα στο επόμενο στάδιο της απόκρυψης στοιχείων. Βλέπετε, αν κάτι απλά το αποκρύψεις, ε... δεν είναι ψέματα. Είναι απλά η απόκρυψη της αλήθειας, σωστά; Αυτό το εργαλείο ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο στην ζωή μου, γιατί συχνά προστάτευσα αγαπημένα μου πρόσωπα από μια πονεμένη ίσως αλήθεια και την ίδια στιγμή δεν είχα ψευδομαρτυρήσει. Όμως να που ακόμα κι αν δεν λες ψέματα, ακόμα κι αν απλά αποκρύπτεις την αλήθεια ή μέρος αυτής, θα πρέπει και πάλι να θυμάσαι τι τελικά φανέρωσες και τι απέκρυψες. Σωστά; Συνεπώς η δική μου προσωπική δυσκολία να εκφραστώ τοιουτοτρόπως ήταν και πάλι άκαρπη.

Μετά όμως. Αχ! Μετά ήρθε το Marketing. Ήρθαν διάφορες τεχνικές ωραιοποίησης της αλήθειας στην ζωή μου. Οι σπουδές μου εκεί, καθώς και τα μετέπειτα σεμινάρια που παρακολούθησα, μου δίδαξαν πως τα ψέματα και οι αποκρύψεις δεν οδηγούν πουθενά. Είναι μια αληθινή εξαπάτηση και εγώ ουδέποτε δεν ήμουν τέτοιος άνθρωπος, οπότε σίγουρα δεν θα με χαρακτήριζαν τα παραπάνω.

Η ωραιοποίηση της αλήθειας όμως; "The taste for the theatrical" όπως είπε ένας μεγάλος δάσκαλος το 2008; Αυτό ακουγόταν σαν μια ιδιαίτερα ελκυστική λύση για εμένα στο πρόσφατο παρελθόν και παρόν μου. Βλέπετε, λένε για τους ειδικούς στο marketing πως είναι ψεύτες. Λένε ψέματα για να διαφημίσουν ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, όμως αυτό δεν ισχύει. Είναι όπως όταν συντάσεις ένα βιογραφικό. Εκεί που πολλοί πέφτουν στο ατόπημα να γράψουν ψέματα, όμως όλοι ξέρουμε πως στο βιογραφικό ποτέ δεν πρέπει να γράφουμε ψέματα, πρέπει απλά να ωραιοποιούμε την αλήθεια μας! Στην ουσία οι επαγγελματίες του τομέα αυτού, απλά δουλεύουν στα δυνατά σημεία μιας εταιρείας ή ενός προϊόντος για να φανούν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και ωραιοποιούν τις όποιες αδυναμίες των. Που είναι το ψέμα;

Κατά συνέπεια, οι τεχνικές του marketing, αυτή η δεδουλευμένη κατάρτιση στην θεατρική προσέγγιση, έφεραν πιο αληθή, ντόμπρα και χειροπιαστά αποτελέσματα. Πλέον είμαι περήφανος γιατί ποτέ δεν λέω ψέματα. Δεν έχω την ανάγκη. Τα χρόνια, οι παραστάσεις και οι εμπειρίες μου με έφεραν στο σημείο να αντιμετωπίζω την ζωή όπως είναι και ουδέποτε να πέφτω θύμα μιας εξωτερικής έδρας ελέγχου όπου θα φοβάμαι να πω την αλήθεια μου στα αγαπημένα μου πρόσωπα, τους συγγενείς μου ή στον εργοδότη μου. Πλέον δεν χρειάζεται να θυμάμαι τι είπα και σε ποιον. Μου αρκεί να λέω αυτό που σκέφτομαι και όλη μου την αλήθεια. Ο τρόπος που θα το κάνω αυτό βέβαια, θα είναι πάντα το μικρό μου μυστικό! +Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

ο υποκειμενικά γρήγορος χρόνος και οι ρόλοι γονιού-παιδιού που αντιστρέφονται

noreply@blogger.com (yannidakis) — Sat, 9 Jan 2021 12:40:00 +0200

Καληνωρίσματα από το +yannidakis

Δεν έχει ακόμα ξημερώσει. Είναι κάπου μετά τις τέσσερις το πρωί και αναρωτιέμαι ποιες είναι οι απολαύσεις της ζωής. Σκέφτομαι τον έρωτα, το σεξ, την επαγγελματική αναγνώριση και επιτυχία κι ύστερα την αγκαλιά, μια ζεστή αγκαλιά γεμάτη αγάπη. Σκέφτομαι το αγαπημένο μου φαγητό και ένα dry Martini με ελιά ή ένα σπαρταριστό όλο ξεγνοιασιά γέλιο.

Σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω δύο μικρά παιδιά. Αφημένα ως είναι στο ίδιο κρεβάτι έχει η μία γείρει πάνω στην άλλη. Τα μαλλιά, τα πόδια και τα απαλά τους χεράκια είναι μπερδεμένα μεταξύ τους, δείγμα του άστατου ύπνου και της ευλυγισίας τους.

Κι εγώ, αγχωμένος ως συνήθως, κάνω μία παύση. Παίρνω δυο-τρεις αργές αναπνοές και σαστίζω κοιτώντας τις. Αυτό είναι! Ο χρόνος περνάει τόσο υποκειμενικά γρήγορα. Κοιτάζω αυτά τα απαλά προσωπάκια που λίγες ώρες πριν γελούσαν με την καρδιά τους και ανυπομονούσαν να τελειώσω ότι έκανα ίσα για μια αγκαλιά ή λίγες στιγμές μαζί τους. Κοιτάζω προσεκτικά τα μικρά δαχτυλάκια και το καλοσχηματισμένο τους προσωπάκι και ρουφάω την στιγμή χαϊδεύοντας τα ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουν.

Είναι αργά και έξω έχει κρύο. Εγώ φροντίζω να είναι στα ζεστά και συλλογίζομαι το πόσο σύντομα θα είναι δύο ενήλικοι απόγονοι με δικές τους εκκρεμότητες και άγχη. Πόσο εύκολα θα αντιστραφούν οι ρόλοι και ξαφνικά εγώ θα ζητιανεύω για μια αγκαλιά τους, ένα χάδι τους και λίγο από τον χρόνο τους. Τότε που εγώ δεν θα είμαι πια ένα ελκυστικό πρόσωπο για εκείνα. Θα αισθάνομαι άραγε γεμάτος από όσα έζησα μαζί τους στην παιδική τους ηλικία; Θα είναι τόσες οι αναμνήσεις, οι εμπειρίες και οι φωτογραφίες που να αποτελούν επαρκεί εφόδια για όταν εγώ θα ζητάω στιγμές που εκείνες δεν θα μπορούν να μου προσφέρουν;

Κάπως έτσι αναστατώθηκαν και ανακατεύτηκαν οι σκέψεις μου. Περιπλέχτηκαν οι προτεραιότητες μου περί απολαύσεων και ξαφνικά το Martini με το αγαπημένο μου αναμμένο πούρο έδειχνε τόσο ασήμαντο που η αγωνία μου έπληξε τα κουρασμένα μου μάτια λόγω του ξενυχτιού. Έβγαλα τα γυαλιά μου, έχωσα το σώμα μου ανάμεσα στα δικά τους, πήρα αγκαλιά τα λούτρινα κουκλάκια τους και άρχισα να τα χαϊδεύω. Ίσως όχι παραπάνω από είκοσι δευτερόλεπτα, αφού μετά αποκοιμήθηκα όσο ήταν ακόμα νύχτα στον ορίζοντα και τα μόνα φώτα που υπήρχαν ακόμα ήταν εκείνα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου που δεν ξεστολίσαμε ακόμα.. +Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ