her pazartesi and içip, cumaları marşa basan,
camiler dolusu yemin edip, taburlarca yalan söyleyen,
bu toprakta bu ağaç kuruyacaktır elbet.

Yılmaz Erdoğan

Esasında, hayatı yorumlamak sıkıntı yaratıyor çoğu zaman. Matematiğe tapan ben, matematikten razı olamıyorum misal. Basite indirgeyince herşeyi; tılsımı kayboluyor her işin.

Kafayı evde bırakmak istiyor insan bazen. Bir sürü allah var. (*) Birine tapmak istiyor.

30 eylül 2009 tarihli Radikal’in manşeti bu. Detaylar burada.

Bazı istisnai anlar vardır. Söylenmesi gereken çok şey olduğunu bildiğiniz hâlde, durum o kadar acıdır ki; söz söyleme takatini bulamazsınız kendinizde. Bu da öyle bir durum.

Örümcek kafalı bir milletiz vesselam.

Misal, cumhuriyet devrimi sonrası sırf “muhalif” oldukları için sürgün edilen 150 kişiye yüzellilikler denir. 100 bin sivilin öldüğü tahmin edilen bir Dersim Harekâtımız var. Daha daha da eskiye gidersek, bir Vaka-i Hayriyemiz var.

Fakat geleceğe günümüzden böyle mimler götüremeyeceğiz. Şuan büyük medya şirketleri ve görece popüler yazarlar sorumluluklarını önemsemiyorlar. Daha da kötüsü sorgulayıcı ve vicdan sahibi değiller. Ne tarih, ne siyaset ne de gazetecilik umurlarında. Budala kesimi, boş beleş cümlelerle haybeye şişirmekten başka bir bok yapmıyorlar. Bu tercih değil basiretsizlik örneği. Zira Sibel Can’ın boşanmalarını bile mimlemeyi beceremiyorlar.

Sırf günü kurtarma gayeleri yüzünden, spor sayfalarında One Minute manşetleri gördük olduk.

ve artık açılım kelimesinden nefret ediyoruz.

Youtube Açılımı, Sezen Aksu Açılımı, Christop Daum Açılımı, Bolt Açılımı, Alfabe Açılımı …

Durum öyle bir raddeye geldi ki. Bu memlekette bir süre sonra herşeyden nefret etmeye başlıyoruz.

Nefretle büyüyoruz.

İflah olur muyuz?.. Bilmiyorum.

Eskisi kadar heyecanlı değilim artık. Hatta sinirlenmiyorum bile. Üzülüyorum sadece. Hâlâ cezaevlerinde 12 eylül mahkumları var. Şimdilerde neler hissediyorlar, düşünmek bile istemiyorum.

Cumhuriyet devriminin hemen sonrasında atılan, ideoloji sahibi bürokrasi sisteminin tohumları, kenan evren’den sonra şaha kalktı. Nerde duydum hatırlamıyorum, arkadaşın biri “isminin sonuna ‘cumhuriyet’ koymakla bitmiyor iş” diye isyan etmişti.

Biz gelişmiş değil, gayriihtiyari gelişme aşamasına girmiş bir ülkeyiz. Biz cahil bir milletiz. Demokrasiyi kullanamıyoruz. ha bi de üç tarafımız denizlerle çevrili.

Ama değişiyoruz elbette. Tarih değişiyor çünkü. İstestekte istemesekte; uyarlığa, ışığa doğru ileriyoruz. Şuan yaşadığımız ergenekon, kürt meselesi gibi tüm tartışmalarda, bu geçiş döneminin sancıları.

Çok canımız yanacak fakat sonu aydınlık. Dediğim gibi, bu bir tarih süreci. Kırk tane TSK gelse de engelleyemez bunu.

Çevremde ki insanların ağızlarından çıkan her kelimeyi analiz ediyor, kendimce insanlara dair karakter tahlili yapıyordum ve insanların beğendiğim parçalarını alıp, kendime yapıştırıyordum.

Küfürler önemliydi. İnsanı en kolay küfürler ele veriyordu çünkü. Bazı küfürlere hayran kalır, bazılarından tiskinirdim. Duyduğum her küfrü belleğime alır, “bunu kullanmalıyım” diye etiketlediklerimi kullanmak için fırsat kollardım.

O zamanlar bana göre, “ammını götünden siktiğimin evladı” en agresif, “lan ibne” en samimi, “lavuk” ise en eğlenceli küfürdü.

Birgün, “ermeni oğlu ermeni” diye bir küfür duydum. Şaşırdım, anlam veremedim. sonra bir kez daha duydum, sonra bir kez daha..

Ermenilerin bir millet olduğunu biliyor ama bunun neden hakaret sıfatı olarak kullanıldığını anlayamıyordum.

Birde “kıro” var elbette. kıro’yu yıllarca, görgüsüz ve kaba saba davranan insanları tanımlamak için kullanılan argo bir kelime sanardım. insanlık beni affetsin; benim de kullanmışlığım vardır.

Sonra, nasıl oldu bilmiyorum. bi baktım büyümüşüm. bi baktım herşeyin farkındayım.

“ermeni oğlu ermeni” küfrünün, toplumun ciğerine işlemiş ermeni nefretinin bir ürünü olduğunu anladım. insanlığımdan utandım.

“kıro” kelimesinin, kürtçe erkek çocuk anlamına geldiğini öğrendim. insanlığımdan utandım.

Çocukken başlattığım, “küfürden karakter analizi” oyununu ancak şimdi tamamlayabildim.

Bunu istermiydim bilmiyorum ama; yeryüzündeki bir çok insandan tiksiniyorum şimdi.

ama kızmıyorum eskisi gibi. öfke biten bişey sanki. ve benim öfke duygum tükendi. sadece tiksiniyorum.

Bu durumun, saygı, örf ve mahalle baskısı üçgeninin içinde, bir yerlerde olduğunu düşünüyorum. Müsait bi zamanda bulunduğu yerden çekip, çıkarmak gerek.