By Yazdan Kafush – Reviewed March 13, 2026

Apparat – A Hum of Maybe: Love’s Glimmer in Life’s Limbo

Six years after his Grammy-nominated triumph LP5, Sascha Ring—better known as Apparat—returns with A Hum Of Maybe, a bold, breathtaking plunge into life’s beautiful uncertainties. This sixth studio album isn’t just music; it’s a sonic diary of love, for himself, his wife, his daughter and the endless recalibration it demands in a world of constant flux. As the title whispers, it’s all about that exquisite “maybe”: the space between yes and no, commitment and doubt, where real emotion lives. Dropping with glitchy watercolor artwork that mirrors its hazy emotional core, this 52-minute journey across 11 tracks is Apparat at his most unguarded, blending electronic wizardry with classical heart. 

Creative work is deceptively tough: nothing beats crafting a new world from nothing, yet nothing feels more impossible when you’re blocked. Sascha faced exactly that after his LP5. A writing drought crept in, stalling the usually prolific Berlin producer. His fix? Tame perfectionism with daily sketches: one raw song idea per day from March to September 2025, no judgment allowed. Eleven of those fragments evolved into A Hum Of Maybe.

Apparat fuses granular samples and glitchy, finely sculpted beats with strings, piano and soft, emo‑tinted vocals, so you get this hybrid of electronic detail and chamber‑folk intimacy. The production is meticulously controlled: reverb‑heavy spaces, careful stereo placement, and a constant play between analogue warmth and digital precision echo the album’s concept of “in‑between” states.

Sascha Ring intricately weaves electronic producer precision with classical composer soul in A Hum Of Maybe, his most complex and personal work yet. This intricate album boldly embraces limbo states, marking an exhilarating fresh start. He worked hand-in-glove with longtime collaborators: Philipp Johann Thimm (cello, piano, guitar; also co-writer/co-producer), Christoph «Mäckie» Hamann (violin, keyboard, bass), Jörg Wähner (drums), and Christian Kohlhaas (trombone). Special guests elevate key tracks too: Armenian-American artist KÁRYYN (Apparat’s Mute labelmate) shines on «Tilth,» while Berlin-Rome musician Jan-Philipp Lorenz (aka Bi Disc) deepens «Pieces, Falling.»

The album begins with «Glimmerine» a radiant opening that builds from delicate piano melodies into a powerful swell of brass and electronic reverb. This is followed by «A Slow Collision» which blends pulsing rhythms with soft static to evoke the feeling of particles colliding in deep space, leading into «Gravity Test» a brief, suspended interlude that uses silence to prepare the listener for the album’s denser layers. The track «Tilth» featuring KÁRYYN, stands as a dramatic centerpiece where haunting vocals are woven into intricate digital textures, setting the stage for the title track «Hum of Maybe» a composition that moves from a claustrophobic atmosphere toward a rhythmic, melodic liberation.

«An Echo Skips a Name» offers a hypnotic exploration of a fading relationship, marking one of the album’s most poignant moments, while «Enough for Me» shifts the tone toward the deeply personal, featuring a tender cameo of Sascha’s daughter’s voice that adds a unique warmth and intimacy. Toward the final act, «Lunes» draws inspiration from the innocent world of children through a complex, multi-part structure, and «Williamsburg» utilizes field recordings to reminisce about Sascha’s formative years living in New York. The journey continues with the experimental «Pieces, Falling» a collaboration with Bi Disc that echoes the late-era minimalism of Talk Talk, before finally resting on «Recalibration» an atmospheric finale that acts as a gentle descent, returning the listener from a world of dreams back to reality.

Even though the album is melancholic, it also carries a sweet sense of hope. That part of the album highlights life’s uncertainties, embracing them rather than seeking definite answers, and through that acceptance, it fosters growth, both the natural and hopeful evolution of the human spirit.

یزدان محمدجانی — ۲۲ اسفند ۱۴۰۴

آپارات – A Hum of Maybe: درخشش عشق در برزخ زندگی

شش سال پس ازآلبوم LP5، ساشا رینگ—که بیشتر با نام Apparat شناخته می‌شود—با آلبوم A Hum of Maybe بازمی‌گردد؛ اثری جسورانه و نفس‌گیر که به دلِ زیباترین عدم‌قطعیت‌های زندگی شیرجه می‌زند. این ششمین آلبوم استودیویی او صرفاً مجموعه‌ای از موسیقی نیست؛ بلکه نوعی دفترچهٔ صوتی از عشق است، عشق به خودش، همسرش و دخترش و همچنین بازتعریف و بازتنظیم مداومی که این عشق در جهانی همواره در حال تغییر طلب می‌کند. همان‌طور که عنوان آلبوم پیشنهاد می‌کند، همه‌چیز دربارهٔ همان «شاید» ظریف و دلنشین است: فضایی میان آری و نه، میان تعهد و تردید؛ جایی که احساسات واقعی در آن زندگی می‌کنند. این سفر ۵۲ دقیقه‌ای در قالب ۱۱ قطعه، همراه با هنری بصری شبیه آبرنگ‌های گلیچی که هستهٔ احساسی مه‌آلود آلبوم را بازتاب می‌دهد، آپارات را در صادقانه‌ترین و بی‌پرده‌ترین حالتش نشان می‌دهد؛ جایی که جادوی موسیقی الکترونیک با پایه‌ای کلاسیک درهم می‌آمیزد.

خلق یک اثر هنری کاری فریبنده و دشوار است: هیچ چیز لذت‌بخش‌تر از ساختن جهانی تازه از هیچ نیست، اما در عین حال، وقتی به بن‌بست خلاقیت می‌رسید، هیچ چیز ناممکن‌تر به نظر نمی‌آید. ساشا پس از LP5 دقیقاً با چنین وضعیتی روبه‌رو شد. دوره‌ای از خشکیِ نوشتن سر رسید و روند خلاقانهٔ این تهیه‌کنندهٔ پرکار برلینی را متوقف کرد. راه‌حل او چه بود؟ مهار کمال‌گرایی از طریق تمرین‌های روزانه: از مارس تا سپتامبر ۲۰۲۵ هر روز یک ایدهٔ خام برای یک قطعه می‌نوشت، بدون هیچ قضاوتی. یازده مورد از آن طرح‌های اولیه بعدها به آلبوم A Hum of Maybe تبدیل شدند.

آپارات در این آلبوم سمپل‌های گرانولار و بیت‌های گلیچیِ ظریف و دقیق را با سازهای زهی، پیانو و وکال‌های ملایم با رنگ‌وبوی احساسی ترکیب می‌کند؛ نتیجه ترکیبی است از جزئیات الکترونیک و صمیمیت موسیقی چمبر/فولک. پروداکشن با دقتی وسواس‌گونه کنترل شده است: فضاهای آکنده از ریورب، چیدمان سنجیدهٔ استریو و بازی مداوم میان گرمای آنالوگ و دقت دیجیتال، همه در خدمت مفهوم اصلی آلبوم یعنی وضعیت‌های «در میان».

ساشا رینگ در A Hum of Maybe با ظرافت، دقت یک تهیه‌کنندهٔ الکترونیک را با روح یک آهنگساز کلاسیک درهم می‌بافد؛ اثری که تا امروز پیچیده‌ترین و شخصی‌ترین کار او به شمار می‌آید. این آلبوم چندلایه با جسارت وضعیت‌های مبهم را در آغوش می‌کشد و در عین حال آغازی تازه و هیجان‌انگیز را رقم می‌زند. او در این مسیر با همکاران قدیمی‌اش همکاری نزدیکی داشته است: فیلیپ یوهان تیم (ویولنسل، پیانو، گیتار و همچنین هم‌نویسنده و هم‌تهیه‌کننده)، کریستوف «مِکی» هامان (ویولن، کیبورد، بیس)، یورگ وَنر (درامز) و کریستیان کوهلهاس (ترومبون). مهمانان ویژه نیز به قطعات کلیدی رنگ تازه‌ای داده‌اند: هنرمند ارمنی–آمریکایی KÁRYYN—همکار لیبل Mute—در قطعهٔ «Tilth» می‌درخشد و موسیقیدان برلین–رم، Jan-Philipp Lorenz (با نام Bi Disc) در قطعهٔ «Pieces, Falling» عمق بیشتری می‌آفریند.

آلبوم با قطعهٔ «Glimmerine» آغاز می‌شود؛ افتتاحیه‌ای درخشان که از ملودی‌های ظریف پیانو به تدریج به اوجی قدرتمند از سازهای بادی برنجی و ریورب الکترونیک می‌رسد. پس از آن «A Slow Collision» قرار دارد که با ترکیب ریتم‌های ضربان‌دار و نویزهای نرم، حس برخورد ذرات در فضای عمیق را تداعی می‌کند. سپس «Gravity Test» به عنوان میان‌پرده‌ای کوتاه و معلق با استفاده از سکوت، شنونده را برای لایه‌های متراکم‌تر آلبوم آماده می‌کند. قطعهٔ «Tilth» با حضور KÁRYYN به نقطهٔ دراماتیک مرکزی تبدیل می‌شود؛ جایی که وکال‌های وهم‌آلود در بافت‌های دیجیتال پیچیده تنیده شده‌اند و زمینه را برای قطعهٔ عنوان آلبوم، «Hum of Maybe»، فراهم می‌کنند، آهنگی که از فضایی تنگ و فشرده به سوی رهایی ریتمیک و ملودیک حرکت می‌کند.

«An Echo Skips a Name» کاوشی هیپنوتیک دربارهٔ رابطه‌ای رو به زوال است و یکی از تأثیرگذارترین لحظات آلبوم را رقم می‌زند. در مقابل، «Enough for Me» حال‌وهوایی عمیقاً شخصی دارد و با حضور کوتاه صدای دختر ساشا گرما و صمیمیتی کم‌نظیر به اثر می‌بخشد. در بخش پایانی آلبوم، «Lunes» با الهام از جهان معصومانهٔ کودکان و ساختاری چندبخشی و پیچیده شکل می‌گیرد و «Williamsburg» با استفاده از ضبط‌های محیطی، سال‌های شکل‌دهندهٔ زندگی ساشا در نیویورک را به یاد می‌آورد. این سفر با قطعهٔ تجربی «Pieces, Falling»—همکاری با Bi Disc که یادآور مینیمالیسم سال‌های پایانی Talk Talk است، ادامه می‌یابد و در نهایت با «Recalibration» به پایان می‌رسد؛ پایانی اتمسفریک که مانند فرودی آرام عمل می‌کند و شنونده را از دنیای رؤیاها به واقعیت بازمی‌گرداند.

با وجود حال‌وهوای ملانکولیک آلبوم، رگه‌ای شیرین از امید در سراسر آن جریان دارد. این بخش از آلبوم به عدم‌قطعیت‌های زندگی می‌پردازد، نه برای یافتن پاسخ‌های قطعی، بلکه برای پذیرفتن آن‌ها. و همین پذیرش است که به رشد می‌انجامد؛ رشدی که بازتاب تکامل طبیعی و امیدوارانهٔ روح انسان است.

7.4

یزدان محمدجانی

پروژه دو نفره Bicep در سال 2009 توسط اندرو فرگوسن و برایان مک­ برایر ایرلندی در لندن پایه­ گذاری شد. این دو دوست قدیمی پیش از آن زمان، علاقه و اشتیاق خود را به موسیقی با ایجاد بلاگی با نام Feel My Bicep نشان داده­ بودند، آن­ها در آن بلاگ بر انتشار قطعات موسیقی فراموش ­شده در سبک­ ها و استایل­ های دیسکو، شیکاگو هاوس، دیترویت تکنو و ایتالو دیسکو تمرکز داشتند. بلاگ موفقی که پیش درآمد پروژه تحسین­ شده Bicep در آینده شد. فعالیت موسیقیایی بایسپ از ابتدا هم­زمان بر دو پایه اصلی شکل گرفت: دی­جی و تولید موسیقی. به همین دلیل آن­ها به­ طور متناوب و پیوسته در پارتی­ ها و کلاب­ های مختلف و مشهور دنیا به­ عنوان دی­ جی و در سالن ­های مطرح دنیا به­ عنوان یک گروه موسیقی حضور پیدا کردند و به اجرای زنده موسیقی پرداختند. سه سال پس از تشکیل گروه آن­ها رکورد لیبل خود را با نام Feel My Bicep تاسیس کردند و در همان سال از طرف مجله DJ Mag به ­عنوان بهترین دی ­جی اکت بریتانیایی انتخاب شدند. در سال 2017 پس از عقد قرارداد با کمپانی Ninja Tune اولین آلبوم LP خود را با نام Bicep  منتشر کردند. این آلبوم با تحسین اکثر وبسایت ­ها و مجلات نقد موسیقی مواجه شد. موسیقی بایسپ در آلبوم اول به خوبی نمایانگر پیشینه شنیداری غنی این دو دوست دوران بچگی بود. آن­ها در آلبوم نخست، هوشمندانه موسیقی الکترونیک و رقصی کلاسیک انگلیسی را با المان­های مدرن آپدیت کردند و انتظار مخاطب جدی و غیرجدی را نسبت به موسیقی خود بالا بردند. این آلبوم و برخی از قطعات آن در لیست بهترین­ های سال وبسایت­ های معتبر قرار گرفتند. قطعه Glue از این آلبوم به شهرت و محبوبیت فراوانی دست یافت. سبک آلبوم را می ­توان ترکیبی سرخوش از امبیت، هاوس، ترنس، یوکی/فیوچر گراژ، تکنو و پروگرسیو الکترونیک دانست.

.

.

موفقیت آلبوم اول باعث شد گروه­ ها و موزیسین­ های دیگر از قطعات این آلبوم در پارتی­ های شبانه و اجراهای زنده استفاده کنند، ایفکس تویین یکی از برجسته ­ترین موزیسین ­هایی است که در دی­ جی ست ها و اجراهای زنده خود از قطعات بایسپ استفاده کرد. پروسه ساخت آلبوم دوم حدودا دو سال به طول انجامید که نیمی از آن با پاندمی کووید-19 هم­زمان شد و شاید به همین دلیل در این آلبوم ناامیدی و امید در پی هم جضور دارند، مالیخولیا و شادی در هم تنیده­ اند، هم­چنان که موسیقی رقصی و امبینت از ابتدا تا انتهای آلبوم بده بستان دارند، تعادلی که هنرمندانه در کلیت آلبوم برقرار است. ساختار پیچیده و فریبنده آلبوم، بایسپ را قادر می­ سازد تا پس از این پاندمی منحوس، سالن­ کنسرت و هم دنس ­فلور را به آتش بکشاند. آلبوم از ده قطعه تشکیل شده و به مانند آلبوم اول یک قطعه بسیار شاخص دارد: اتلس. Atlas را می­ توان متناظر با قطعه Glue از آلبوم نخست دانست. امضای (برک ­بیتز) بایسپ پررنگ و برجسته است و تازگی و پختگی بیشتری در بافت قطعات حس می­ شود. به نسبت آلبوم اول شیفت محسوس هاوس به فیوچر گراژ دیده می­ شود در حالی که شباهت دو آلبوم، (ملودی­ های رقصی و روشن، قطعات بدون بیت مملو از کیبورد و پد)، بیش از تفاوت آن­ هاست. بایسپ، در آلبوم دوم همچنان جذاب و عمیق است اما جنس موسیقی ارائه شده حس تازگی بیشتری دارد و قلمرویی که آن­ها در حال اکتشافند وسیع ­تر از آلبوم اول است. با تمام تلاشی که برای برقراری تعادل در قطعات انجام می ­شود آلبوم از عدم وجود یک تم واحد رنج می­ برد اما این نکته به تجربه شنیداری مخاطب آسیبی وارد نمی­ کند. در این تجربه جاه­ طلبانه و آینده­ نگرانه هنرمندان میهمان نیز حضور دارند: صدای محسورکننده Clara La San در دو قطعه Saku و X، ویالن سل Julia Kent در قطعه Rever و صدای محو Machina در قطعه Hawk. در پایان، Isles سفری سرخوش در فضای فکری شیرین و تلخ بایسپ است و تجربه آن در چه در خانه، چه در کلاب و چه در سالن کنسرت به همراه نورپردازی بی­ نظیرشان لذتی متفاوت با شدت متفاوت به همراه خواهد داشت.

.

قطعات پیشنهادی: Atlas, Apricots, X, Fir, Hawk

(No Particular Order)

Katatonia – City Burials

Tame Impala – The Slow Rush

The Weeknd – After Hours

Max Richter – Voices

Paradise Lost – Obsidian

Kelly Lee Owens – Inner Song

Autechre – Sign

Oneohtrix Point Never – Magic Oneohtrix Point Never

Nine Inch Nails – Ghost V: Together

Sufjan Stevens – The Ascension

Julianna Barwick – Healing Is a Miracle

Four Tet – Sixteen Oceans

Jónsi – Shiver

Haken – Virus

Antonina Nowacka – Lamunan

Alva Noto – Xerrox Vol. 4

Dua Lipa – Future Nostalgia

Lorenzo Senni – Scacco Matto

Alison Cotton – Only Darkness Now

Miktek – Hereafter

PMEZ 2020: Selected Albums

Join us

• فیس‌بوک
• توییتر
• اینستاگرم
• تلگرام

.

My favorite track of 2019 is the one which has challenged me more than the other tracks, has made me listen to it more than the other tracks, has had the most complex yet understandable composition, has made me enjoy much more than the other tracks. FANTAS from the album ‹Ecstatic Computation› by Berlin-based Italian composer Caterina Barbieri is my favorite track of 2019.

.

.

!Listen/Buy/Enjoy

.

.

.

(Alphabetical Order)

Alessandro Cortini – VOLUME MASSIMO

Andy Stott – It Should Be Us

A Winged Victory for the Sullen – The Undivided Five

Barker – Utility

Blanck Mass – Animated Violence Mild

Caterina Barbieri – Ecstatic Computation

Chromatics – Closer to Grey

Efdemin – New Atlantis

Fennesz – Agora

Floating Points – Crush

Holly Herndon – PROTO

HTRK – Venus in Leo

Lorn – Drown The Traitor Within

Max Cooper – Yearning for the Infinite

Monokle / АL-90 – Mindperfection

Nivhek – After Its Own Death / Walking in a Spiral Towards the House

Stenny – Upsurge

Telefon Tel Aviv – Dreams Are Not Enough

Thom Yorke – ANIMA

Tim Hecker – Anoyo

.

PMEZ 2019: Selected Albums

.

.

Join us on Telegram.

.

Modeselektor «WHO ELSE» (MTR096)
Stream & download: https://MonkeytownRecords.lnk.to/MDSL…
Vinyl: http://bit.ly/MDSLKTR-WhoElse

.

(No Particular Order)

Tim Hecker – Konoyo

Low – Double Negative

Autechre – NTS Session 1-4

Skee Mask – Compro

Jon Hopkins – Singularity

Nils Frahm – All Melody

Rival Consoles – Persona

Richard Devine – Sort\Lave

Alva Noto – Unieqav

Ryuichi Sakamoto – async – Remodels

Daniel Avery – Song for Alpha

Steve Hauschildt – Dissolvi

Objekt – Cocoon Crush

Steve Roach – Molecules of Motion

Vacant – Origins

Max Cooper – One Hundred Billion Sparks

Johnny Jewel – Digital Rain

Solar Fields – Ourdom

Answer Code Request – Gens

IAMX – Alive in New Light

Flame 1 – Fog / Shrine

Croatian Amor & Varg – Body of Water

.

PMEZ 2018: Selected Albums

.

.

Join us on Telegram.

.

یزدان محمدجانی: شاید هیجان انگیزترین قسمت هر سال میلادی برای دوست داران هنر مخصوصا دوست داران موسیقی روزهای پایانی سال کهنه و روزهای ابتدایی سال نو باشد. در این روزها وبسایت و مجله های مرتبط به انتخاب برترینها، بهترین ها و یا لیست هایی با عناوین مشابه می پردازند. آن چه مشخص و واضح است این است که نمی توان هیچ کدام از این لیست ها را کامل دانست چرا که نمایان گر سلیقه نویسنده هاست. اصولا صفت تفضیلی «بهترین» به شدت نسبی است، بهترین هر سلیقه با بهترین دیگر سلایق متفاوت است. همچنین چون همه ما در طول خط زمانی زندگی خود مدام تغییر می کنیم ممکن است بهترین یک سلیقه با گذشت زمان نیز دست خوش تغییر شود. پس بهتر است به این انتخاب ها اینگونه بنگریم: رسم و عادت خوبی که هر سال در زمان مشخصی اتفاق می افتد و باعث می شود با مجموعه ای از خوب ها آشنا شویم و بتوانیم برای لحظات آتی زندگی خود موسیقی متن دلخواه بیابیم.

امسال نیز به مانند سال گذشته چندین لیست مختلف در مجله موسیقی سایکدلیا معرفی خواهیم کرد. لیستی از ده آلبوم برتر در برخی سبک های خاص (این سری از لیست ها براساس حروف الفبا مرتب می شوند) که در چند پست به مرور معرفی می شوند. برای هر پست (و هر لیست) پلی لیست اسپاتیفای گردآوری می شود و می توانید قطعات منتخب آلبوم های معرفی شده را بر روی اسپاتیفای بشنوید. همچنین تمامی این قطعات بر روی کانال تلگرام آپلود خواهند شد: کانال تلگرام بلاگ

.

PMEZ 2017: Top Ten Modern Classical

.

Akira Kosemura – In the Dark Woods

.

Ben Lukas Boysen & Sebastian Plano – Everything

.

Daigo Hanada – Ichiru

.

Fabrizio Paterlini – Secret Book

.

Hauschka – What If

.

Joep Beving – Prehension

.

Manos Milonakis – Festen

.

Max Richter -Three Worlds: Music From Woolf Works

.

Otto A Totland – The Lost

.

Poppy Ackroyd – Sketches

.

.

Join us on Telegram.

.

]]> https://yazdankm.wordpress.com/2018/01/09/pmez-2017-top-ten-modern-classical/feed/ 0 4351 pmez-2017-mclassical yazdankm