Op 6 december was het weer zover. De goede Sint komt weer eens langs om alle brave kindjes enkele cadeautjes te brengen. Norah moet wel heel braaf geweest zijn want ze kreeg een overvloed aan cadeau’s. En snoep, vooral heel veel snoep. Alleen had papa de dag erna een beetje last van teveel snoepjes… Gelukkig kunnen we er weer een jaartje tegen :-)

Van 4 september tot 4 december 2009 stelt Stephan Vanfleteren tentoon in het Wintercircus Mahy in Gent. De aanleiding voor de tentoonstelling is het nieuwe boek “Portret 1989-2009” die uitgeverij Lannoo uitgebracht heeft. Het boek hadden we thuis al, maar desalniettemin zijn we op zondag 1 november afgezakt naar Gent om eens met Fioon en kleine Norah te gaan kijken. Het wintercircus is zowaar de perfecte plaats voor een Vanfleteren tentoonstelling. Groots, ruw en schoon.

De portretten komen heel mooi tot hun recht in het decor. Wat ik bijzonder bewonder in Vanfleteren is hoe hij heel strak dezelfde stijl aanhoudt doorheen zijn werk. De foto’s zijn technisch misschien niet altijd perfect maar ze stralen een gevoel uit en raken je gewoon. Een aanrader van formaat en, niet onbelangrijk, een zeer kindvriendelijke tentoonstelling.

Zo’n telefoon waar je foto’s mee kan maken is toch ferm makkelijk. Je hebt het altijd bij de hand en je kan vrij onopvallend foto’s maken. Zeker met de iPhone en een tool zoals The Best Camera kan je zeer leuke en creatieve dingen doen. Het fantastische is dat je de foto’s ook gelijk online kan zetten op bijvoorbeeld Twitter en FaceBook. De kwaliteit is op zijn zachts gezegd niet goed maar enfin, het doet mij enorm hard denken aan een digitale versie van de Polaroid.

Begin oktober mocht de gele eend voor zijn werk nog eens op uitstap. Deze keer niet ver weg en niet met het vliegtuig. Plaats van afspraak was namelijk Amsterdam. Gezellig met de trein dus, en eerlijk gezegd, dat is rustig en aangenaam reizen. De locatie waar we zaten, Spaces, was ronduit schitterend. Een herenhuis waar je kantoorruimte kan huren. Wat me ook opviel is hoeveel koffieshops er wel zijn in Amsterdam. Elke straat heeft er wel op zijn minst eentje. Vreselijk stinken doen die dingen. De conference was OK maar ik had er ietske meer van verwacht.

Naar jaarlijkse traditie is het begin september Hulste kermis. Bij Peter Roger gaan we dan een hapje eten en kunnen de kleine mannen zich uitleven op de kermis. De grote mannen (en vrouwen) kunnen zich uitleven op een echte schietbaan in hartje Hulste. De eend leeft zich dan uit om wat foto’s te maken natuurlijk.

Recente halfopen woning, rustig gelegen in kindvriendelijke buurt. Dicht bij invalswegen en winkels. Indeling: inkom met apart toilet, berging onder de trap, ruime living, ingerichte keuken met toestellen, wasplaats/ berging, nachthall met ingemaakte kasten, 2 slaapkamers, badkamer met ligbad, lavabo in meubel en toilet. Verder is er een gezellige tuin met terras en buitenberging.

Meer informatie op ImmoWeb zoekertje 2323802

De eend zit deze week in het verre Amerika. San Francisco om specifieker te zijn. Het product waar we op het werk ons brood verdienen, FileMaker, heeft jaarlijks een developer conference. Dit jaar heb ik geluk en ben ik met een aantal andere collega’s overgevlogen naar Amerika om deel te nemen aan deze conference. De eerste dag hadden we vrij zodat we San Francisco eens konden verkennen. Samen met Glenn en onze fototoestellen zijn we er op uit getrokken voor een dagje fotoplezier. Alleen de foto’s verwerken is iets meer werk dan verwacht, maar je zal ze wel zien verschijnen.

Zaterdagavond was het weer zover: Benenwerk 2009. Het is een jaarlijkse traditie geworden om met de oud-leiding van de Zeescouts naar dit leuke dansfestival in de Brugse binnenstad te gaan. Telkens weer spreken we af voor de salsa initiatie in het Astridpark. Jaar na jaar begint ondergetekende terug vanaf nul en heeft hij de grootste moeite om te volgen. We hebben ons vooral goed geamuseerd en veel bekend volk tegengekomen. Die gastjes waar we toen leiding van waren zijn ondertussen volwassen geworden. Desondanks blijven het leuke gasten die hun oud-leiding toch nog herkenden ;-)

Een jaar geleden werd Xavier (Fiona’s papa) vijftig jaar! Hiep hiep hoera ;-) Bijna eenenvijftig dus… Even to the point nu. Toen kreeg hij een ballonvaart cadeau en zondag was het dan eindelijk zover. Ergens op een veld in Moerbrugge met een tiental andere luchtballonnen gingen ma & pa Debergh even van de grond. Het was een prachtige avond, de zon was nog lekker warm en de wind was perfect om te stijgen. Ik moet zeggen, indrukwekkend! Geniet zelf maar even mee van toen…

De meeste weten waarschijnlijk wel dat Yellow Duck het grafische gestudeerd heeft. Het zal jullie dan ook niet verwonderen dat ik een zwak heb voor typografie. Toen we in Spanje op reis waren hebben we in Jerez de la Frontera (de sherry hoofdstad van Spanje) een bezoekje gebracht aan de bodega van Sandeman. Sherry is voor Spanje zo’n beetje als wat Porto voor Portugal is.

Mijn oog viel natuurlijk op de mooie flessen die in de ingang stonden. De etiketten op die flessen zien er schitterend uit. Modern kan je ze niet noemen maar ze stralen iets uit. Het logo met de massieve letters erbij zijn zo mooi om naar te kijken.

Hadden ze er een paar in postervorm, dan hadden ze waarschijnlijk niet in de living aan de muur gehangen. Helaas haden ze die niet dus hebben we maar een fles sherry meegenomen. Santé!

In this episode we take a look at the process of developing film.

Voor we Gibraltar weer verlaten toch nog snel even een kiekje van de Royal Air Force. Vergeet niet om de vliegtuigen voorrang te geven. Nog een leuk weetje die hier totaal niets mee te maken heeft. Wist je dat Gibraltar het enige Engelse grondgebied is waar ze aan de rechterkant van de baan rijden?

Soms hoef je zelfs niet eens voorbij de deur te gaan. In dit verhakkelde gebouw zat blijkbaar de drukkerij van de "Gibraltar Chronicle". De Gibraltar Chronicle is de dagelijkse kant in Gibraltar die als sinds 1801 verschijnt.

Het leuke aan reizen is dat er achter elke deur en hoek iets ligt wat je niet direct verwacht. Soms ga je een op het eerste zicht nietszeggende deur door en kom je in een decor die je niet verwachtte. Zo vond ik dit kleine kerkje in Gibraltar.

Zelfs de naambordjes van de straatjes in Gibraltar hebben die typische Engelse stijl. Alles in Gibralter ziet, voelt en ruikt als Engeland. Ik had wel medelijden met de "bobbies" (de politie). In het warme zuiderse weer zijn ze uitgerust met de zelfde outfit als deze in het veel frissere Engeland.

Norah heeft iets met muziek. Het kleinste deuntje is genoeg om even te dansen en de beentjes los te gooien. Als je dan een straatmuzikant tegenkomt die voor jou een liedje speelt, dan bedank je die toch gewoon met een dansje?

Ook in Gibraltar vind je genoeg betonnen appartementsgebouwen. Desalniettemin vind je er soms leuke structuren.

De landingsbaan in Gibraltar. Best indrukwekkend om daar te voet over te lopen. Wat me vooral opviel (en 't is een detail) is dat er overal groeven in de asfalt zitten. Ik vraag met af als dat zou dienen om het vliegtuig af te remmen bij het landen, want de landingsbaan is niet zo superlang.

Eén van de bizarre zaken in Gibraltar is dat je de landingsbaan moet oversteken voor je Gibralter binnen kan. Er staan dan gelukkig ook stoplichten en de nodige waarschuwingsborden. Norah was danig onder de indruk om vlak voor haar neus een vliegtuig te zien landen.

The Rock, ook gekend onder de naam "Gibraltar". Een piepklein stukje Engeland die toevallig aan Spanje ligt. Het lijkt alsof ze ergens in Engeland palmbomen geplant hebben en de thermostat wat warmer gezet hebben. Toch een vreemde ervaring als je het mij vraagt.