ÖYKÜ ATÖLYESİ

Eskilerden...

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Fri, 19 Oct 2012 12:33:00 +0000

EBRULİ HAYALLER

( Yıldız Yağmurları )

Ebru’nun koyu lacivert gözleri, gecenin kadifemsi siyahına gelişigüzel dağıtılmış gibi görünen yıldızların incecik pırıltılarına dalmıştı. Ilık yaz akşamlarının habercisi tatlı bir meltem usuldan esip saçlarının ince tellerini havalandırırken aslında hiç üşümemesine rağmen omuzlarının üzerindeki, gözlerinin laciverdini daha da açığa çıkaran gece mavisi elbisesiyle aynı renk ipek şala sarındı. Kendisini terasın tenha sessizliğine atar atmaz ilk işi saatlerdir ayaklarını demir mengeneler gibi sıkıştıran yüksek ökçeli, sivri uçlu ayakkabıları çıkarıp bir kenara atmak olmuştu. İşte şimdi nihayet, ait olduğuna inandığı yerde, kalabalıklardan uzak, sessizliğin ve huzur verici bir sükunetin hüküm sürdüğü, gecenin krallığına açılan kapıların eşiğindeki, bir yanıp bir sönen ışıklarıyla hep görünmeyen ama daha derinlerinde varolduğuna inandığı kendisini bir başka dünyaya davet eden yıldızların yakınındaydı. Hemen bir adım ardında kalan ve adına gerçek denildiği halde kendisine ısrarla hep sahte gelen dünyadan uzak, alabildiğine uzak. Sadece kendisiyle baş başaydı.

Saatlerdir gülümsemek ve her dakikasından zevk alıyormuş gibi görünmek için inanılmaz bir çaba sarf ettiği o tahammül edilmez gürültü ve dayanılmaz kalabalıktan ani bir kararla kaçıp sığındığı bu gözlerden uzak ancak geceye yakın köşede derin bir nefes alıp uzunca içine çekti. Sadece bir kaç dakikalıkta olsa gecenin sinirlerini yatıştıran yumuşak sessizliğini duyumsamaya çalıştı.

Yeniden o salona dönmek ve ısrarla gözlerine çevrilen o yabancı ve çoğu sahte bir samimiyet maskesiyle çevrelenmiş gözlere gülümsemek fikri kalbini sıkıştırıyordu. Keşke o bakışlara hiç maruz kalmadan o salonun ortasından görünmeyen şeffaf bir ışık huzmesi gibi çıkıp gidebilse ve kendisini yeni başlayacak hayatının içini tatlı tatlı ürperten heyecanıyla dolu ilk dakikalarına ulaştıracak o yolun ilk durağında bulsa ne güzel olacaktı.

Ebru, ılık bir yazın müjdecisi olan meltem rüzgarlarının yüzünü okşayıp geçtiği o anlarda, göğüs kafesinin içine hapsedilmiş özgürlüğüne aç bir kuşun kanat çırpışlarıyla çarpan yüreğinin sesini duydu. Bu özgürlüğe açılmış kanatların çırpışlarından yükselen sesler ruhunun derinlerine çarpıp yankılanırken, gecenin derinlere uzanan sessizliğine haykırır gibiydi.

“Merhaba yeni yaşam, merhaba özgürlük, merhaba umutlar, ben geldim, ben geldim, ben geldim…”

( Berrak )

Ne yazık ki bu haykırış kısa sürdü. Arkasında duyduğu, gönlünü hiç ait olmadığı bir yere kelepçeleyen adamın sesiydi.

“Niçin buradasın?”

Gerçek sebebi söylemek için neler vermezdi. Ama şu an bunun için belki de en yanlış zamandı.

“Biraz hava almak istedim babacığım. Birazdan döneceğim”

Babası, Ebru’nun Okulu bitirmesi şerefine düzenlediğini söylediği bu görkemli toplantıda, sürekli kendisinden ve yeni eşinin medyadaki maymunluklarından bahsediyordu. Nereye ne kadar bağış yaptıklarını öve öve bitiremeyen, bencil, bir o kadar da kibirli iş adamları, onların süslenip püslenip o davet senin bu davet benim dolaşan ve oda süsü olmaktan başka işe yaramayan eşleri ve sadece paralarını nelere saçtıklarını, kimlerle yediklerini anlatan zengin çocuklarından oluşan koskoca bir topluluk. Kesinlikle ait olduğu yer burası değildi, ancak annesine verdiği söz gereği okulu bitirmeden babasının yanından ayrılmayacaktı. Bu evden, bu şehirden, bu ülkeden çekip gitmeyecekti. Sözünü tutmanın verdiği rahatlıkla derin bir nefes aldı. Gözlerinde parlayan yıldızların ışığını içinde hissetti. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. İdeallerinin peşinden gidecek, bundan sonra kendine verdiği sözleri tutacak ve annesine layık bir evlat olarak yoluna devam edecekti.

Annesi ona bir gün, “Yıldızların uzak olduğuna inanma sakın. Onlar senin lacivert gözlerinde her daim parlayacaklar. Ve onlar ışıklarını içinden alıyorlar. Sen mühimsin her şeyden önce. Bunu sakın unutma güzel kızım” demişti. O gün bugündür her sıkıştığında yıldızlara bakar, görsün, görmesin, derin bir nefes alır, sanki nefesiyle birlikte göğüs kafesine yıldızları doldururdu. Güçlendiğini ve rahatladığını hissederek gününe devam ederdi.

“Tamam, çabuk ol, herkesin gözü seni arıyor.” dedi babası.

“Peki babacığım”

İstemese de içeri geri dönmek zorundaydı. Gecenin sonunda bal kabağına dönüşecek olan babasıydı nasılsa. Kendini tutamayarak bir kahkaha attı. İçeridekiler anlam veremedikleri bu kahkahadan etkilenmişe benzemiyordu ancak kendisi başka şeyler düşünürken, anlamaz gözlerle bakan bu insanların daha da komikleştiklerini fark etti. Gülücükleri bu sefer daha içtendi ama bu sefer insanların haline gülüyordu. Bir de davet sonunda olacaklara.

Tam o sırada gözü kapıya doğru bakan birkaç kişi ve onların arkasında fısıldayan insanlara takıldı. Kapıya doğru başını kaldırdı ve O’nu gördü.

( Funda )

Geçen gün de görmemiş miydi bu çocuğu? Babasının şirketinde hatta , bir ara soracak oldu babasına, laf karıştı araya öğrenemedi kim olduğunu… Fakat gözlerinde ayrı bir bakış vardı, neler gördüm ben bakışı ya da sizin dünyanıza ait değilim bakışı… Bir yandan da sezdiği gariplik yine bakışlarında gizliydi ancak çözmek istediğinden çok, etkilendiğini inkar edemeyen gözleri takıldı genç erkeğe.

Kabul ediyordu yakışıklı olduğunu, her ne kadar bakışlarını çözemese de, kim olduğunu bilmese de, bakışlarıyla onu takip etmekten alamıyordu kendini. Neydi acaba bu duyguya iten onu, hiç yaşamadığı duygular, hiç tatmadığı şeyler olduğundan mı, yok aslında düşündü de bir an, onu beğenen nice erkek vardı etrafında. Fakat o hiç birine tam olarak kendini verememiş, hepsinde bir eksik bulmuştu. Zaten zor beğendiğini, kendisi de itiraf ediyordu, fakat bu çocuk ya gizeminden ya bilemediği başka bir şeyden etkilemişti onu işte. Kalabalığın içinde bütün bunları düşünürken babasının o gür sesi yankılandı, kendine geldi bir an.

“Gel bak, seni kiminle tanıştıracağım”

İstemeye istemeye ayakları zorla götürdü babasının yanına. Babasının tanıştırdığı arkadaşına zoraki bir gülümsemeyle

“Memnun oldum” der demez, yüzüne yapıştırıp dondurduğu gülme ifadesinden kurtulmak için, kendini içeceklerin bulunduğu masaya zor attı.

Neden bitmiyordu ki gece, hemen uzansaydı ya yatağına? Hatta bir banyo yapsaydı, şu kendini bunaltan kılığından da sıyrılsaydı. O bu bahçenin çiçeği değildi ki, olamazdı da zaten, o annesinin biricik nergisiydi. Ne çok severdi anneciği nergislerin kokusunu, zaten kendi de aynı nergis çiçeği gibi kokardı.

Kendi kendine konuşurken, kaçıp kalabalıktan sıyrılmak üzere bir hamle yapmış ve arkasını dönmüştü ki,

(Clementine )

onu gördü tekrar. Dizleri kilitlenip olduğu yerde kaldı. Bu kadar yakından onu görmek, nefesine nefesini çekmek, teninin o muhteşem kokusunu hissetmek başını döndürdü. Tam omzuna dokunacakken onun eli, hem elleri hem gözleri kalmıştı sanki bedeninde. Sırtı açık elbisesinde kaldığını hissetti ellerinin, gözlerinin, ılık bir meltem gibi dolaştığını. İçi bir hoş oldu, ürperdi, başını öne eğdi utancından, aklına neler gelmişti birden. Kendine çeki düzen verecek zamanı kollamaya çalışırken, o uzun gelen an kısacık bir sözle kesildi

“Merhaba, korkuttum herhalde… Ben Cenk, lütfederseniz bir içki ikram etmek isterim” dedi kendinden gayet emin bir şekilde.

Onun rahatlığı karşında, şaşırdı Ebru. O da, anlatılan diğer erkekler gibi miydi yoksa? Kızların kanına çok çabuk giren playboy erkeği miydi Cenk? İsmi de pek havalı sayılmaz mıydı? Tam bir playboy erkeğine yakışacak bir isim; Cenk… Cengaver… İsmini tekrarlardı birkaç kere içinden… Annesinin biricik kızı büyümüş serpilmiş neler düşünür olmuştu. Halbuki onu ilk gördüğünde kalbi bir kuş gibi kanat çırpmıyor muydu? Ateşler basmıyor muydu yüzüne.

Neydi bu saçmalık şimdi? Neden ürkmüştü? Kim doldurmuştu kulağına bu hikayeleri? Annesi mi ? Annesi söylemiş olsa bile dolduruşa gelmeliydi. Neyse yaşamalı, yaşayıp görmeli, görünce sevmeli ya sevmemeli kendi karar vermeliydi. Bir başkası değil. Babası hep ne derdi? “Hayat, bir kere yaşanır, ikinci bir şans yoktur”. Hoşlanıyorsa bunu göstermenin herhangi bir sakıncası yoktu öyleyse. Bu fırsatı değerlendirmeliydi.

“Teşekkür ederim çok naziksiniz. Bir votka kola alabilirim” dedi duraksayarak.

“Tabi hemen, sizinle tanışma fırsatını bana verdiğiniz için ne kadar minnettar olduğumu bilemezsiniz. İsminizi öğrenmem de umarım bir sakınca yoktur”

(Yıldız Yağmurları )

Ancak, alışkın olmadığı bu durum karşısında, tüm rahat görünmek isteğine rağmen daha ağır basan huzursuzluk duygusuyla kendisine uzatılan bardağı usulca yanı başındaki bir masanın üzerine bıraktı.

“Ebru…” dedi alçak bir sesle. “Adım Ebru ve bu gece gereğinden çok fazla uzadı hem de öylesine uzadı ki artık bitmesi gerek…” diye ekledi. Aklından geçenleri aslında hiç tanımadığı bir yabancıya sesli olarak söylediğini fark ettiğinde artık çok geçti ama hayatının bu döneminin ne de olsa bu son gecesiydi, nasıl olsa yarın sabah uyandığında geride kalan her şey gibi geçmişin birer parçası olacaktı tüm bu yaşananlarda.

Ebru, yanına alacağı hatıralar çantasına sadece annesiyle yaşadığı güzel günlerin anılarını ve geleceğe dair umutlarını alacaktı. Bir de bu geceden kalma sanki gizliden içine işleyen bir çift göz, belki silik bir hayal misali inceden sızıyordu derinlerine, başıyla usul bir selam verip “size iyi geceler” dedikten sonra tam arkasını dönerken son bir kez daha gözlerine kilitlenen, salonun parlak ışıkları altında tereddütlü, şaşırmış, ne diyeceğini bilemeyen, sadece adının Cenk olduğunu bildiği bir yabancının “Durun bir dakika, lütfen gitmeyin…” diyen son sözleri.

Altı ay sonra çalıştığı hastanedeki yoğun mesaisi nihayet sona erdiğinde yorgunluktan ölmek üzereydi Ebru. O kadar bitkin düşmüştü ki tek isteği bir an önce şehrin diğer ucundaki sıcacık ısınan evine ulaşmak ve saatlerce yataktan çıkmamaktı. Bir haftadır hiç ara vermeden yağan kar yolları sık sık kapasa da hemen her yoğun günün ardından bin bir zorlukla da olsa küçük dairesine ulaşıyor ve yorgun bedenini adeta bir külçe gibi üzerine bıraktığı koltuğunda uyuklarken, annesinin plak arşivinden seçtiği bir şarkıyla günün tüm stresinden arınmaya çalışıyordu. İşini severek yapıyordu şüphesiz, daha önce sorsalar haritada yerini bile gösteremeyeceği kadar yabancısı olduğu bir memlekette olmaktan da hiç bir şikâyeti yoktu. Kasım ayıyla birlikte gelen ve bir anda her yeri beyaza boyayan dondurucu kara ve soğuğa da itiraz etmiyordu, ancak öylesine yabancısı olduğu bir dünyayla yüzleşmişti ki işte buna alışmak biraz zaman alıyordu. İstanbul’daki güvenli, konforlu, hemen her türlü maddi sıkıntılardan uzak yaşamıyla, buradaki çoğu yoksul, kırsalda yaşam mücadelesi veren, ellerindeki kısıtlı imkânlarıyla bir şeyler edinmeye çalışan insanları gördükçe aradaki bu garip çelişkiye bir türlü anlam veremiyordu. Bir birine tamamen zıt, iki ayrı uçları vardı bu yaşamların. Geride bırakıp geldiği ve babasına da kendi babasından miras kalan o pırıltılı dünyada hastalık demek beş yıldızlı otellerle rekabet eden lüks hastane odalarında kendini ancak ülkenin en iyi doktorlarına emanet etmek demekti.

Oysaki burada gördüğü, ancak sefil diye nitelendirilebilecek küçük bir bahçe içine tek katlı bir bina olarak inşa edilen ve adına hastane denilen bu izbe yapı her şeyiyle öylesine yetersizdi ki. Ebru bazen gözlerden uzak bu memleketin her türlü yenilik ve gelişmeden de uzak olduğunu düşünmekten kendini alamıyordu.

“Acele edin, hemen sedyeleri hazırlayın! Bir askeri araç devrilmiş yaralılar geliyor” diye koridordan yükselen bir ses Ebru’yu daldığı düşüncelerinden ayırdı. Kapıda yakaladığı bir hemşire telaşla;

“Sormayın, yakınlarda bir askeri araç devrilmiş anladığım kadarıyla benzin deposundan da alev almış on onbeş kadar yaralı asker varmış içinde, çevreden yetişenlerde yardım ediyor. Buraya getiriyorlar doktor bey sizin içinde sakın çıkmasın dedi yardımınız gerekirmiş. Hadi, hadi acele edelim...”

Ebru, yaklaşık dört saat kadar sonra yığılırcasına oturduğunda kelimenin tam anlamıyla allak bullak olmuştu. Yaralı askerlerin, ya da şöyle söylemek daha doğru olacaktı yarısı yanık askerlerin bir kısmı delice yağan kara rağmen olabilecek en hızlı şekilde daha donanımlı hastanelere sevk edilmişti. Eğer yolda hayatlarını kaybetmeden varabilirlerse, yaşam şanslarını mutlak arttıracaktı bu nakil. Geride kalan üç askerin durumu en azından diğerlerine göre daha iyiydi ve iyileşme şansları daha fazlaydı. Sağda solda konuşulanlar, ortaya atılan iddialar ve tüm gücünü tüketen koşuşturmacalar biraz hız kestiğinde birkaç dakikalığına kendisini koridordaki kırık dökük oturaklardan birine bırakmıştı.

Bir süre şakaklarının üzerinde dolaştırdığı ince parmaklarıyla zonklayan başına hafif hafif masaj yapmaya başlamıştı ki aniden yanı başında bir gölge belirdi.

“Affedersiniz doktor hanım, yaralı askerleri görebilir miyim? ” dedi bir ses. Buralarda duymaya alışkın olmadığı türde şivesiz, düzgün bir Türkçe’yle.

Başını usulca yukarı kaldırdığında yüzüne doğru hafifçe eğilmiş, yanık tenli, rütbesini anlayamadığı bir askerin gözleriyle karşılaştı bakışları.

Bir an kafasında bir ışık yandı söndü Ebru’nun, belli belirsiz bir hayali hafızasında yeniden canlandırmak için çaba gösterdi. Zihninde ansızın beliren bir sahne, karşısındaki simayı, geride bıraktığı günlerden birine, hayır bir geceye bağlıyordu. Kalabalık, can sıkıcı ama sadece tek bir anı kendisiyle beraber bu güne gelen bir geceye, bir çift göze… Neydi adı ? Kimdi… Kimdi…?

“Ebru hanım, sizsiniz değil mi? Merhaba, beni tanıdınız mı? Mezuniyet partinizde tanışmış, ayak üstü biraz konuşmuştuk. Cenk ben hatırladınız mı?”

( Berrak )

Ebru bugün için en son tahmin edeceği olayla karşı karşıyaydı belki. Hatta bugünün değil, bu unutulmuş memlekette geçirdiği zaman içinde karşılacağı en son şeydi belki de bir mucize.

“Evet, sanırım sizi hatırlıyorum. Yani tam olarak değil ama sizi gördüğümü hatırlıyorum. Siz neden buradasınız peki? Yaralandınız mı yoksa?”

“Hayır ama iyileştirmek için peşinde koşturduğunuz askerler benim komutamda. Bu arada sağlık durumlarından ağır olan var mı?”

“Hayır, hepsi gayet iyiler merak etmeyin.”

“Size canlarını borçlular. Tabi bende çok minnettarım. Sizi burada görmek benim içim çok büyük bir sürpriz.”

“İnanın benim için de öyle.”

Ebru’nun baktığı gözler sanki gözbebeklerini ele geçirmiş, bir türlü bırakmıyorlardı. O sırada koridordan bir hemşire “Doktor Hanım, Hastanın kanaması var.” demese bu bakışma uzayacak gibi görünüyordu.

“Gitmem gerek, hastalar beni bekler” diyerek gülümsemesini yüzüne yerleştiren Ebru elini Cenk’e uzattı. Cenk uzatılan bu eli boş bırakmadı, kısa bir tokalaşmanın ardından,

“Tekrar teşekkür ederim Ebru. Size Ebru diyebilirim herhalde?”

“Tabii, biraz samimiyet hiç fena olmaz.” Dediği an ‘ne dedim ben!’ diye geçirdi içinden. Ama Cenk’in sıcak gülümsemesi her şeyin yolunda olduğunu doğruladı.

“Bende çok memnun olurum.”

Ebru kanaması olan hastanın odasına girdiğinde ne gördüğünü ya da ne yaptığını bilmiyordu. İçinde, uzun zamandır sadece koşturduğu zamanlarda çarpan kalbinin sıcaklığını hissediyordu. Yüzündeki gülümseme hala uçup gitmemiş ve bu hemşirelerin gülüşmelerine neden olmuştu. Hemşirelere otorite sağlamak amaçlı kızgın bir bakış fırlatmaya çalışmış ancak bunda başarılı olamamıştı. Odadan çıktığında hala gülümsüyordu.

Hiçbir zaman tam olarak dinlenmiş kalkamadığı yatağından zıplayarak kalktı ertesi sabah. Kaldığı evin küçük banyosuna gidip ayna karşısında uzun süre kendini seyretti. Gözlerinde farklı bir şeyler olduğunu görüyordu. Parlayan bir çift göz. Sanki biraz daha dikkatli baksa Cenk’i görecekti. Kendi kendine gülmeye başladı. Nasıl bir mucizeydi bu böyle. Sonra birden gözleri bulutlandı. Bugün tekrar gelecek miydi? Sevgilisi var mıydı? Burada ne işi vardı? Babasının şirketinde çalıştığını düşünürken burada karşısına çıkması bir tesadüf müydü?. Milyonlarca soru kafasını kurcalarken karnından gurultular yükseldi. Önceki gece çok yorgun olduğundan gelir gelmez uyuduğunu hatırladı. Yani acıkmış olması gayet normal bir şeydi. Mutfağa doğru ilerlerken kafasında oluşan soruların kendince sıralamasını yapıyor, eğer tekrar karşılaşıp konuşacak olurlarsa belli etmeden nasıl bunların cevaplarını alabileceğini düşünüyordu. Tostunu hazırlayıp çayını demledi. Ardından odasında bıraktığı cep telefonu çalmaya başladı. Odaya ulaştığında arayanın bilmediği bir numara olduğunu gördü. Her ne kadar özel ve tanımadığı numaralardan gelen aramaları cevaplandırmak istemese de önemli olabileceği düşüncesiyle telefonu açtı.

“Efendim?”

( Funda )

“Günaydın” dedi o beklediği ses. Duyduğunda kendine gelmesi için biraz zaman geçmesi lazımdı, hiç olmazsa yarım dakika kadar çünkü şimdi çıkmazdı ki sesi. İncecik derinden hatta kendinden bile gelmediğine iyice emin olan Ebrunun sesiydi o “günaydın” diyen ses.

“Dün çok yorulduğunu fark ettim. Ben de dönmek zorunda olduğumdan çok konuşamadık seninle, müsaitsen yarın akşam görüşebiliriz diye düşündüm ne dersin?” dedi kendinden emin bir şekilde Cenk. Utanmasa sevinçten çığlık atacaktı Ebru “peki olur” çıktı dudaklarından yine kendisinin olmayan bir sesle. Ertesi gün akşam olmadı sanki ne uzun bir öğlendi, hastalar, hemşireler, diğer doktor arkadaşları kendi işleriyle meşgulken o hep yüreğinde akşam yapacakları görüşmenin tatlı telaşını taşıyordu. Ancak bu kadar heyecanlı olduğu için de bambaşkaydı o gün. Her ne kadar yavaş geçtiğini düşünse de akşam oldu sonunda. Güneşin o batarkenki kızıllığı pencereden odaya hatta gözlerinin içine kadar giriyordu. O kadar heyecanlıydı ki gülümsedi gözlerini açmasına engel olan ışığa.

Nihayet evine ulaştığında üzerini giyinip aynadan yansıyan görüntüsüne baktı, makyajdan, süsten uzaktı hayatı oldum olası. Sadelik her zaman onun tarzıydı. Annesininki gibiydi cildi, bebek cildi kadar yumuşak, kadife gibi, pürüzsüz. Zaten bir şey sürmesine gerek yoktu ki iri lacivert gözleri uzun kirpikleri sanki kendiliğinden boyalıydı. Yanakları utangaç mizacının etkisinden hafif kızarmış oluyordu çoğu kez . Bugünse bir başka kızarmıştı heyecandan. Zaman yaklaştıkça kalbi daha da yerinden çıkacak gibi atıyordu. Cılız bir telefon çalması duydu biraz dikkatli dinleyince çantasının içinden geldiğini fark etti sesin Alelacele açtı telefonu.

“Efendim”

(Clementine )

“Ebru Hanım’la mı görüşüyorum?”

“Evet… benim...”dedi Ebru ürkek ve şaşkın bir halde. Gözlerine birden korku bürümüştü, sakin olmaya çalışıyor ama sesinin titremesini engelleyemiyordu. İçi içine sığmıyordu, mutlaka... mutlaka... bir şeyler ters gidiyordu. Öyle hissediyordu.

“Damal hastanesi başhekimliğinden gelen talimatla aranıyorsunuz. Ardahan Tugay komutanlığına bağlı birlikleri taşıyan askeri araç, Göle - Ardahan karayolunda seyrederken terörist saldırıya hedef olmuştur. Şu an acilde bekleyen elli iki asker var ve doktor sayımız yetersiz. Bu yüzden bölgedeki tüm doktorlar, başhekimliğinin talimatıyla acile çağırılmaktadır.”

Bir an yutkunamadı Ebru, tıkandı. Kupkuru bir genizden geldi ses “ Tabi efendim” diyebildi. Vakitsiz gelen bir emirle, huzur, o çocuksu neşesi, aşk sandığı o büyü birden söndü. Doktorluğunu icra edeceği bu körpe döneminde, nasıl başedeceğini bilmediği büyük sorumluluk omuzlarına yükleniyordu. Acil uyarılarla, gerçekle yüzleşiyor ve ölüm kokusu geliyordu burnuna. Buz gibi kesiyordu bedeni. Sakin olmaya çalışıyor ancak bir yandan da görev aşkıyla yanıp tutuşuyordu. Hiçbir şey düşünmeden, evden fırladı. Hastaneden çağrılan taksiye atladı, yaklaşık yarım saat sonra acilden giriş yaptı yaralı askerler gibi. Hastane alarm konumundaydı. Hasta yakınları hastane önlerinde, hemşireler bir o yandan bir bu yana telaşla koridorlarda koşturuyor, sedyelerde askerler acile alınıyordu. Hayati tehlikesi yüksek bir askerin ameliyathanede beklediği haber verilmişti.

( Yıldız Yağmurları )

Yaşam ne garip bir döngüydü, mutluluk bir görünüp bir kaybolan yıldızlar misali, varlığına sevinemeden yokluğuyla kucaklaşıyordun. Ebru, gerekli hazırlıklarını yapıp ameliyathaneye girdiğinde ne göreceği sanki önceden kulağına fısıldanmış gibi biliyordu. Elleri titreyerek ona yaklaştı ameliyatı gerçekleştirecek doktorun ardı ardına gelen talimatları sanki çok uzaklardan gelen uğultular gibiydi, aslında hepsini duyuyor ama içinde yaşadığı anın tüm algılardan uzak atmosferinde beyni verilen emirlere itaat edemiyordu.

Önündeki masada yatan beden, dünyadaki varlığını tamamlamış, gitmeye hazır bekler gibiydi ve Ebru sadece ona veda etmesi gerektiğinin bilinceydi. Geriye kalan her şey, bir hekim olarak yapması gerekenler, doğrular, yanlışlar, tam arkasında durup kendisine çok uzaklardan gelircesine bağıran, çağıran, suçlayan doktor ve hemşirelerin bilmediği, anlayamadığı bir şey vardı nasılsa ve hiç anlayamayacaklardı şüphesiz,

“Cenk’te böyle olmasını isterdi”

Ebru ona son bir veda için başucuna gelip, usulca yüzüne eğildiğinde onu hayatta tutmak için gösterilen tüm çabalar, tıpkı bir hayal perdesinin ardında, ağır çekime alınmış kareler gibi hafızasına kazınacaktı.

Son bir veda, son sözcükler olarak dudaklarından dökülüp Cenk’in solgun ve kıpırtısız yüzüne üflercesine bırakıldı “Elveda Cenk, elveda hayalim, elveda hiç yaşanamayan aşk...elveda ümitlerim…”

Acil durum çağrısıyla merkeze gelen Ebru hanımın neden o gün hastanede o kadar garip davrandığı anlaşılamadı. Diğer hastalara karşı görevlerini eksiksiz hatta fazlasıyla özverili yapan bir doktorun, ölmek üzere olan bir hastanın karşısındaki, kendisine yapılan tüm uyarı ve ikazlara rağmen hareketsiz kalışı pek çok soru ve söylemlere neden olsa da hasta ile arasında bir yakınlık olduğu düşünüldüğünden üzerine fazla varılmadı. Ama Ebru’yu uzaktan izleyen ve hasta kaybedildikten sonra gözlerindeki hüznü gören biri vardı. O geldiğinde kıyafetlerini makasla keserek üzerinden çıkaran hemşire, cebinden düşen küçük bir not defterini yerden alırken açılan bir sayfaya kocaman harflerle yazılan bir ismi göz ucuyla okumuştu.

Ebru, usulca arkasından koşup elindeki küçük defteri önlüğünün cebine koyarken göz göze geldiği hemşirenin belki de hayatlarının sonuna kadar ortak sırları olarak saklayacakları bu hareketini anlamasını bekler gibi baktığını fark etti. Bakışlar, hiç konuşmadan birbirine söz verdi.

Ebru saatler sonra, sabaha karşı gökyüzünün henüz alaca karanlığında bahçeye çıktığında ellerinin arasında sımsıkı tuttuğu defteri araladı. Tam ortasında defalarca açılıp, bakıldığı belli bir sayfada, kocaman harflerle yazılmıştı adı “EBRU” üzeri, sağı, solu onlarca yıldızla dolu.

Hemen arkasında bir tarih, çok değil bir kaç gün öncesine ait, küçücük bir not iliştirilmiş altına, el yazısıyla, aceleci bir el karalamış, mavi bir tükenmez kalem o anı ölümsüzleştirmek adına “Ebru’yu buldum…” demiş. “Burada, çok yakınımda”

Hemen sonrasında, dayanamamış belli, düşünmüş sanki, birkaç satırı boş geçmiş ama eklemiş

“Çok uzaklarda…

bir İstanbul akşamında

Gözleri hüzünle bakan,

Aklımı karıştıran

Kayıp yıldızım benim.

O şimdi burada…çok yakınımda…”

“Elveda” dedi Ebru son bir kez daha… Merhaba hayat, merhaba eksik düşler, merhaba kırık hayaller ben geldim, ben geldim…”

Öykü Tamamlama

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Mon, 14 Mar 2011 14:20:00 +0000

MAVİ BİLYE

(Öykü Başlangıcı: Fikrimin İnce Gülü)
Ahşap pencerenin işlemeli perdesini aralamış, buğulu camın ardından bahçeye bakıyordu Sezen. Ağaçlar usul usul yapraklarından arınmaya başlamış, yer gök sarıya boyanmaya hazırlanıyordu. Kuşların kimisi henüz göç hazırlığındaydı. Bir kısmı da çoktan yeni yuvalarına varmıştı. Yazın o coşkulu, cıvıl cıvıl halleri, yerini sebepsiz bir hüzne, huzurlu bir sessizliğe terk ediyor, yeşilin en canlı tonları da kuşların peşine takılıp bir bir gidiyordu.
Dönüp odaya yeniden göz gezdirdi. Her şey, her zaman olduğu gibi yerli yerinde ve düzenliydi. Gülkurusu duvarda asılı, oymalı çerçevede duran fotoğrafa ilişti gözü. Nasıl da gülümsüyorlardı hep birlikte. Hepsinin gözleri ışıl ışıldı. Belli ki mutlu bir andı. Fotoğraflar mutlulukların hapishanesiydi belki. Bütün güzel anların, tatlı anıların kaydedildiği, zamanın ve acının dokunamadığı tek yerdi fotoğraflar. Güzel çerçevelerde, albümlerde saklanacak kadar kıymetliydiler. Zamanı durdurabilme gücü, geçmişe yolculuk fırsatı vermeleriydi belki de onları bu kadar değerli kılan, kim bilir?

Bu düşüncelerle, babaanne yadigârı antika konsolun çekmecesine gitti eli bir anda. Usulca açtı. İçindeki küçük, üzeri sırma işlemelerle süslü eski albüme uzandı. Eline alsa, sayfaların arasından binlerce gülücük, binlerce tatlı bakış fışkıracaktı sanki. Dondurduğu nice mutluluk, nice zaman karesi… Yapamadı. Sertçe iterek kapattı çekmeceyi. Bu evdeki her sevinç, her acı, her yaşanmışlık olduğu yerde kalmalıydı. Unutabilmek mümkün değildi belki ama ardında bırakmalıydı. Bu evi ve bu yazı zihninin en karanlık köşesine atıp, hiç gün yüzü göstermemeliydi belki de. Artık ömürde de sonbahar zamanıydı.

Çantasını alıp mümkün olan en hızlı şekilde indi üst katın merdivenlerini. Bir an önce çıkıp gitmeliydi buradan. Ayaklarının hızı, kalbinin ritmine yetişemese de koşmalıydı. Birden bire durdu. Gitmek isterken delice, kalakaldı. Kımıldayamıyordu. Kapının önünde mıh gibi çakılmıştı. Dizlerinin dermanı kesilmişti bir anda. Olduğu yere öylece çöktü. Duvarın köşesinde sahipsiz duran mavi bilye gözlerine ve yüreğine korkunç bir acıyla işliyor, zamanla kabuk bağlamasını umduğu yaraları içten içe kanatıyordu. Günlerdir kirpiklerinin ucunda takılıp kalan gözyaşları sağanak olmuş, artık onu dinlemeden çağlıyordu. Eline aldığı içi mavi bulut kümeleriyle dolu minik cam küre, etinden kazımaya çalıştığı bütün kahırları bir bir önüne döküyordu şimdi.

Nihat kapıyı telaşla açtı. “Nerede kaldın hayatım?” derken, Sezen’in kapı önüne çökmüş, perişan görüntüsüyle sarsıldı. Bunu bekliyordu aslında. Hiç kimse bu kadar güçlü olamazdı. Kimse bu olanlar karşısında ayakta kalamazdı. İşte o da dayanamamış, yıkılmıştı sonunda. Bilyeyi elinde sımsıkı tutan karısının yanına oturup ona sarılmak, yüreğindeki yangını söndürmek istiyordu. Ama yapama(z)dı. “Keşke bu eve gelmesine izin vermeseydim,” diye geçirdi içinden. Ama vedalaşmazsa huzur bulabilir miydi?
Elini uzatıp, “Gitmeliyiz,” dedi. “Benim suçum” diye düşündü Sezen, kocasına elini verirken. Öylesine yoğundu ki bu suçluluk duygusu, gözlerinden fışkırıp havada asılı kalmıştı. Sanki bu duygu, evdeki –neredeyse- gözle görülür acıya eşlik ediyordu. “Gitmeliyiz” diye tekrarladı Nihat. “Kimsenin suçu değildi… Hiç kimsenin…”

Bir elinde mavi bilye, diğerinde kocasının eli, geniş avludan bahçeye çıktılar. Bu kez adımları daha ağırdı Sezen’in. Son bir kez çiçeklerine baktı. Solmaya yüz tutmuştu birçoğu. Güllerse çoktan yerle bir olmuştu. Elleriyle diktiği fidanlara el salladı içinden. Hepsiyle vedalaşıyordu bir bir. Bir zamanlar çocuk gülüşleriyle şenlenen bu güzel bahçe, şimdi büyük bir hüznün acılı senfonisini besteliyor gibiydi. Sadece akşamsefaları neşesinden bir şey kaybetmemişti. Duvar diplerinin nazsız gelini, pembeli-sarılı açmış, akşamın gelişini haber veriyordu. Birazdan kızıla, sonra da siyaha dönecekti gökyüzü. Kalan tek mavilik bilyenin içindeki bulutlar olacaktı.
Nihat arabayı çalıştırırken, Sezen bahçe kapısını kilitliyordu. “Anahtarlar,” dedi kendi kendine, “Anahtarları üzerinde bırakmamalıydım. Benim hatam!”
Gözyaşlarını silip son bir defa daha baktı on beş yılını geçirdiği yuvasına. Bir yaprak daha düştü ihtiyar kavağın dalından ayaklarının ucuna. Umursamaz görünen bir “elveda” bıraktı usulca ve arabaya bindi.

Ana yola inen yokuştan aşağıya bunun son sefer olmasını dileyerek sürdü arabayı Nihat. Sezen ise yolun kenarında sıralı ağaçlara bakıyor, gözlerini o uğursuz taşlara değdirmemeye çalışıyordu. Bu bayırın onlara yaşattığı acıyı iliklerine kadar hissediyorlardı şimdi. Bu yazın ve hayatlarının o en kara gününü sanki tekrar yaşıyordu ikisi de şu kısacık mesafede…
(Devamını Yazan: Göz)Film şeridi gibi derlerdi ya, ikisinin zihninden de aynı filmin farklı kareleri geçiyordu o sırada. Nihat, evlerinin bahçesinde verdikleri düğün yemeğinde Sezen'in yüzündeki gülümsemede takılıp kalmıştı. Sezen ise, "Artık tam bir aile oluyoruz," diyerek ona hamilelik müjdesini verdiği anda Nihat'ın gözlerinde gördüğü pırıltıda… Uzun uzun çalan bir korna sesiyle irkildiler. Sezen hemen elleriyle kulaklarını kapadı. Aynı böyle bir sesti. Tam da bu yokuşun sonunda… Aynı ses…
“Nihat o an kendine geldi. Biraz daha geç kalsaydı, karşıdan gelen kamyonun şeridine geçmiş olacaktı. "Kendimi toparlamalıyım, desteğime ihtiyacı var," diye geçirdi içinden. Karısını şimdiye dek hiç son zamanlarda olduğu kadar kederli görmemişti. Sezen'in dikkatini biraz olsun başka bir konuya çekebilmek için bir şey yapmalıydı. En azından arabadaki şu "ölüm" sessizliğini bozmalıydı. Hiçbir şey olmamış gibi, iğreti bir neşeyle konuşmaya başladı Nihat.
Eve gitmeden önce bir yapı markete uğrayıp mutfak için gerekli olan ampullerden almalılardı. Diğer odalarda eksik kalmamıştı ama mutfaktaki kolileri karanlıkta boşaltmak mümkün değildi. Marketten çıkarken de köşedeki muhallebiciden -Sezen'in sevdiği gibi, fındıklı- keşküllerini alıp, Esen'e yolda olduklarını haber verirlerdi. Kızcağızın yemek davetine bu gece de karşılık vermezlerse artık çok ayıp olacaktı. Ah az kalsın unutacaktı, hazır yol üstündeyken şu seraya da uğrayıp çiçek beğenseler ne iyi olurdu değil mi? Apartman dairesi de olsa yaşadıkları yerde çiçek olmalıydı canım. Sezen severdi çiçekleri. Afrika menekşesi olur muydu ki? Camın önünde duran menekşeler sıcak bir hava verebilirdi. Ama eğer onları beğenmezse şöyle salonun bir köşesine büyük saksılar da koyabilirlerdi. Sezen nasıl isterse,”ydi.
Ama olmuyordu, Nihat'ın havayı yumuşatmaya yönelik çabaları sonuçsuzdu. Tüm bu zırvalar Sezen'in suratındaki tek bir çizgiyi bile değiştirmemişti. Donuk gözlerle yola bakıyor, nefes aldığı bile güçlükle hissediliyordu.
Aynı ses… Kulaklarında hala o korna sesi çınlıyordu. Sezen'in duyup düşünebildiği tek şey buydu. Uzun bir korna sesi… Sıktığı yumruğunu açtığında avcundaki bilyede onun gözlerini gördü. Dudaklarındaki istemsiz kıpırtıyı bir fısıltı takip etti: "Oğul!" Nihat birden konuşmayı kesti. Günlerden beri karısının ağzından çıkan ilk kelime buydu. "Anahtarlar," dedi Sezen, "Hepsi benim suçum."
(Devamını Yazan: FZ-Çizgiden Sonra)Defalarca tekrarladığı cümleleri yeniden kuramadı Nihat. Yeniden, “Hayır senin suçun değildi, hayır hiç kimse böyle olsun istemezdi,” diyemedi. Sezen’in yanında hep güçlü durmaya çalışmıştı o ana, “Oğul” kelimesi kulaklarında yankılanana kadar. İkisi de susuyordu şimdi. Bir yandan arabayı kullanırken, bir yandan oğlu olacağı haberini ilk öğrendiği anı yaşıyordu Nihat. Ultrason ekranından vermişti müjdeyi doktor, nasıl da sevinmişti, iş yerindeki arkadaşlarına yemek bile ısmarlamıştı. İsim telaşına düştüklerinde, hani Sezen ona bırakmıştı ya isim seçimini, yere göğe sığdıramamıştı sevincini. Deniz olacaktı oğlunun ismi. Annesi gibi deniz gözlü olacaktı, annesi gibi koca gönüllü olacaktı, annesi gibi mert olacaktı, annesine nasıl hayransa, oğluna da öyle hayran olacaktı. “Onu öyle bir yetiştireceğim ki,” derdi heyecanla bahsederken diğerlerine. Anılar, düşünceler birbirini kovalamaya başlamıştı zihninde.

Araba yokuş aşağı seyrediyordu. Sanki Nihat değil, görünmez biriydi kullanan. Az önceki gerçeklik kaybolmuş gibiydi. Zamanın akıp gitmeyen bir diliminde kalmıştılar sanki.
“Yetişemeden solup gitti biricik oğlumuz!” Yıldırım gibi çakmıştı bu cümle zihninde. Bunu o mu düşünmüştü? Ölmüş müydü sahiden? Arabanın kontrolünü ele geçiren görünmez güç, kendi içine de sızmaya başlamıştı; bütün zaman dilimleri kopuyordu birbirinden. Zihni dönüp dolaşıp, küçük mezar başında yığılmış Sezen’de takılı kalıyordu. Kıskanmıştı değil mi? Kendisinin de Sezen gibi kendini koyuverememesini kıskanmıştı. İçine akıyordu baldıran zehri; damla damla…
Deniz gözlüleri, kara toprak altında yatarken, yeniden hayata tutunma telaşına düşmek zorunda kalmıştı Nihat. Derin bir suçluluk hissediyordu, yüklü bir sızı… Ne hole takacakları ampuller, ne keşküller, ne saksılar, çiçekler, ne de Esen umurundaydı şimdi. Direksiyonu sağa kırdı, sağ eliyle Sezen’in elini kavradı. Belki yine ona yapay bir güçlülük tablosu sunabilmek için ya da gücünü yitirme noktasında destek bulabilmek için…
(Devamını Yazan: Geveze Kalem)
Derin bir soluk aldı. Yeniden aynı rolü oynamaya başlayacaktı ki, o sırada en olmaması gereken şey oldu, Sezen'in avuçladığı eline minik bir bilye tanesi değdi, ruhu üşüdü, içine kor düştü, dünya her zamankinden daha hızlı döndü, yollar eğildi büküldü, ağaçlar yasla soldu, gök karardı ve gün aniden geceye döndü… Zaman gerçekliğini iyiden iyiye yitirmişti.
Kontrolü eline geçirmiş görünmez kişiden kurtulmak istercesine asıldı frene kuvvetle. Taşlık dar yolun yamaca bakan kenarına doğru yürüdü. Uçuruma dikti gözlerini. Burası her zaman gördüğü bodur ağaçların gölgelediği yer değildi. Neden çıplak kalmıştı şimdi bu tepeler? Kayaların soğuk keskin uçları, uzaktan gözlerinin kesemediği karaltılarla kıpırdanıyordu. Sessizlik kulaklarında çınlıyordu. İçinden yükselen dalgalar, değdiği her yeri küle döndürüyordu. Kurumuş dudaklarını aralamaya çalışıyor, içindeki karanlık öfkeyi ıssızlığa salmak istiyordu. Denedi. Yalnızca iniltileri çalınıyordu kulağına. Yine denedi. Yine, yine… Gök, devasa bir demir külçe gibi iniyordu üstüne. İnledi. Keskin kayalardaki karaltılar hareketlendi. İçindeki dalga şahikaya vardı. Dudakları hâlâ sımsıkı örtülüydü. Birden tüm sessizliği yırtan bir çığlık, bıçak gibi kesti dudaklarını. Karaltılar büyüdü, yakınlaştı, kuvvetlendi ve hep bir ağızdan çığlık çığlığa kurşuna boyadılar gökyüzünü. Yüzlerce, binlerce akbaba sürüsü hızla gelirken üstüne, içindeki dalga büyük bir kuvvetle saldı kendini evrene; "Benim suçum! Senin suçun! Bizim suçumuuuuuuz!"

Sıçradı yerinden. Kıvrıldığı kanepedeki nemi hissedebiliyordu, kan ter içinde kalmıştı. Pencere önünde dikilen Sezen'e baktı. Gözlerini acı, korku, suçluluk, endişe, pişmanlık, nefret ve yılgınlık dolu ifadeyle üstüne dikmiş, bakıyordu. Rüyanın son sahnesindeki haykırışlarını duymuş olmalıydı. Ve bu olması gereken en son şeydi. O gün ev ziyareti Sezen’i etkilediği kadar onu da çok etkilemişti. Eğer Sezen kendi suçu olduğunu fısıldamamış olsaydı, bu rüyayı görmemiş olacaktı kuşkusuz. Ve eğer Deniz gözlüleri tıpkı rüyasındaki gibi toprakla buluşmuş olsaydı, suçu yalnız ona, Sezen’e yüklemeyeceğini anlatmıştı bu rüya ona. Sezen’in hâlâ üstünde dolanan gözlerine baktı yeniden. Yanına gidip ona tekrar umut aşılayacak gücü kendinde bulamadı. Doğruldu, kanepenin koluna iliştirilmiş hırkasını sırtına geçirdi ve ağır adımlarla odadan çıktı.

Boştu koridor, sessizdi. Köşedeki bankoda başı önüne eğik hemşireye baktı bir süre. Kaç aydır tanıyordu bunları? Hemşireler, doktorlar, bu hastane ve hatta duvardaki tablolar, merdiven başlarındaki çiçekler ne zamandır tanıklık ediyordu hayatlarının en acılı dönemine?
Ayaklarını sürüyerek vardı asansöre. Parmak izini ezberlemiş o katın düğmesine bastı; "6"

"Yoğun Bakım Ünitesi." Umutlarının tazelendiği yerdi bu kat. Buzlu camla sımsıkı örtülü kapının önüne gider ve içeriden bir hemşirenin çıkışına kadar beklerdi çoğunlukla. Sonra içlerinden en gül yüzlüsü ona içtenlikle gülümser, ayaklarına galoş, üstüneyse ince bir önlük geçirdikten sonra bir süre içeri girmesine izin verirdi. Bu kez beklemeyecekti ama. Kendi ısrarıyla içeri girecekti. Kötü bir rüya görmüştü. Onu görmeliydi, hemen, şimdi!
Kapının kenarındaki zile bastı. Adı 'zil'di zil olmasına da, henüz sesini duyduğu hiç olmamıştı. Buzlu camın arka tarafında bir gölge belirdi. Yan taraftaki küçük kapak açıldı, "Buyrun Nihat Bey?"
"Girmem lâzım."

Bir süre bakıştılar. Hemşire bakışlarındaki ısrarı anlamış, diretmemişti. Kapı açıldı ve tüm prosedür yerine getirildi.

Baktı Nihat, oğluna dikkatle, şefkatle, iç sızısıyla baktı. Usulca elini tuttu ve gözyaşlarıyla aynı anda döküldü dudaklarından kelimeler; "Neyi bekliyorsun oğul?"
(Devamını Yazan: Bana Dair-Berrin)“Yeniden gülmek için neyi bekliyorsun?” Geçmişe dair çevresini kuşatan sayısız sahneyi izliyordu Nihat. Onun hep gülümsediği, şen kahkahalarla hayatlarını doldurduğu her an bir bir gözlerinin önünden geçiyordu. Kaza olmadan birkaç gün önce hafta sonu çiftliğe at binmeye gitmeye karar vermişlerdi. Sürpriz olacaktı Deniz’e ve tabii ki dedesine de. Dedesi o bahar doğan ilk taya ‘Yaman Deniz’ adını vermişti ve torununa hediye etmişti. Deniz, minik tayını çok sevmiş, sürekli çiftliğe gitmek ister olmuştu. Artık her fırsatta soluğu çiftlikte alıyor, ancak bu durumdan hiç de sıkıntı duymuyorlardı. Oğulları, biricik Deniz’leri sevgiyle büyümüş, uyumlu ve başarılı bir çocuktu. Onun huzurlu ve mutlu olduğunu görebildikleri her tür plânı tereddütsüz uygularlar, isteklerini geri çevirmezlerdi.
Hastanede geçen ızdırap dolu, bitimsiz aylar sanki kötü bir rüyaydı. Sanki rüya içinde rüyaydı, kat kat derinlere işlemiş, uyandıkça acıtan, sonra tekrar içine alan… Hayat durmuştu. Hayat bin parça… Hayat anlamsız… Hayat acımasız… Hayat, hayatsızdı Deniz’in kapalı gözlerinde.

“Sanki kötü şeyler hiç bizi bulmayacak, hep mutlu yaşayacaktık, bu tür şeyler başkalarının başına gelir, biz de sadece uzaktan üzülürdük, ne garip, ne soğuk, ne yabancı değil mi?” diyen Sezen’in sesini işitti. Yatağın ayakucunda donuk bir ifadeyle bekliyordu. Ne zamandır oradaydı? Yoğun bakım odasına çoğunlukla tek kişi alırlardı. “Ben çıkayım,” diyerek hareketlendi Nihat, zaten az sonra hemşirenin gelip birini çıkaracağından emin. “Kapı aralıktı, hemşireler yerinde yok. Kal sen de,” dedi Sezen. O sırada koridordan acı bir çığlık yükseldi.
Kaskatı kesildiler. Sesin sahibini tanımışlardı; birkaç gün önce yoğun bakıma kaldırılan bir gencin annesine aitti bu ses. Hastanede geceler, ‘paylaşmak’ anlamını taşırdı. Tüten bir bardak etrafında edilen dualar, kendini hiç tanımadığın insanlara aile kadar yakın hissetmekti. Ve bu kadını da böyle geçen gecelerde yol arkadaşı etmişlerdi kendilerine. Bu yakarış ancak bir terk edişin ardından duyulabilirdi. İkisi de aynı şeyleri düşündüklerinden emin, bakıştılar sessizce. Neye isyan edeceklerini ya da neye şükredeceklerini bilemiyorlardı. Nasıl bir imtihandı bu?
“Anne, Anne, bana bak! Bak nasıl hızlı gidiyorum,” diye bağırıyordu Deniz, Yaman’ın üstünde. “Dikkat et Deniz!” diye seslendi Sezen endişeyle. Dedesi, “Kızım bir şey olmaz, Yaman henüz bir tay, ne kadar hızlı gidebilir ki? Bırak çocuk eğlensin.” diyerek endişelerini azaltmaya çalışıyordu. Hafif akşamüstü serinliği bastırmıştı. Sezen, omuzlarına aldığı hırkasına sarınıp, “Hadi soğudu hava artık, bugünlük yeter,” diyerek Deniz’i içeri girmeye ikna çabasındaydı. Ama Deniz ne duyuyor, ne de umursuyordu. Öyle mutluydu ki at üstünde. Çiftliğin giriş kapısı açıldı o sırada ve Nihat’ın arabası göründü. Bu, Deniz’i ikna etmenin en kolay yolu olacaktı kuşkusuz; “Babam geldi, babam!” diye çığlıklar atmaya başladı. Sezen, oğlunun at üstünden inip babasına doğru koşacağını zannederken, Deniz ata daha kuvvetle sarılmış, “Baba, baba, bana bak!” diyerek bağırıyordu heyecanla. Deniz çok mutluydu. Annesi, babası, tayı, dedesi, çiftlik… Deniz uçuyordu adeta, bulutlara yükselmişti, atı kanatlıydı artık… “Anne, baba, bakın bana, uçuyorum…”

Göz kapakları hızlı hızlı kıpırdıyordu Deniz’in… Sezen ve Nihat birbirlerine baktılar, yoksa?
(Finali Yazan: Yıldız Yağmurları)
Yoksa kendine mi geliyordu Deniz, yoksa o kıpırtılar da daha önce defalarca gördüklerini sandıkları, defalarca umutla doktorlara koştukları ve her seferinde, “Hastanın durumunda değişiklik yok,” yanıtını aldıkları kıpırtılardan mıydı? Nihat gözlerinin kendisini yanıltıp yanıltmadığından emin olmak ister gibi Sezen’e baktı tekrar, aynı anda yaşlı gözlerle başını aşağı yukarı sallıyordu Sezen “Evet” dedi titrek bir sesle. “Evet, ben de gördüm.” Nihat yıldırım hızıyla koridora fırladı önüne ilk çıkan hemşirenin koluna yapıştı –ki oysa o hemşireler az önceki ölüm haberiyle alt üst olmuşlardı.- “Oğlum, oğlum, oğlum…” diye haykırıyordu sadece. Sanki daha fazlasını söylemesine gerek yokmuşçasına onunla beraber odaya koştu hemşire ve arkalarından onların seslerini duyup gelen bir doktor. Odaya girdiklerinde Sezen’i Deniz’in üzerine kapaklanmış bir halde hıçkırıklarla ağlarken buldular. Doktor ve hemşire hızla Sezen’i bulunduğu yerden kaldırmak üzere koşarken olduğu yere yığılıp kaldı Nihat; biliyordu, bitmişti işte, en sonunda bitmişti! Sezen’in odanın duvarlarına çarpıp kulaklarında çınlayan haykırışları arasında yavrusunun bir kere daha açılmadan sonsuza kadar kapanan mavi gözlerine bir kerecik daha bakamadan yitirmiş miydi?

Aklından an be an şimşek hızıyla geçen bu düşünceler arasında hayatı boyunca hiç duymadığı bir acının kalbini sıkıştırdığını hissediyordu. Gözlerinden akan yaşların arasından bir hayal silueti gibi gördüğü Sezen boynuna atılıp, “Yavrumuz uyandı Nihat! Sonunda bize döndü!” demesiyle kendine geldi. Sonu olmayan, karanlık bir kuyuya çekilircesine içine düştüğü umusuzluktan, ışık hızıyla tekrar yukarı çıkarıldığı duygusuna kapılıyordu; birden her yer aydınlanmıştı. Güneş yeniden dünyalarına doğuyor onları tarifi olmayan bir ışıkla ödüllendiriyordu. Beyaz hastane yatağının üzerine eğilerek aylardır orada hareketsizce yatan oğluna tekrar baktığında, onun uzun uykusundan uyanmış mahmur, biraz solgun ama kendisine sevgiyle bakan mavi gözleriyle karşılaştı.

Hayat, yeniden can bulmuştu yavrularının varlığıyla. Sezen, aylar sonra biricik oğullarının yoğun isteği ile döndükleri bahçeli evlerinin, tepeden aşağı uzanan yolunda duruyordu. Arka bahçede babasıyla top oynayan oğlunun neşeli sesleri geliyordu kulağına. Yaşamının her anında onu kaybetmenin eşiğinden döndüklerini hatırlatacaktı bu yokuş. Gözlerini kapadı, hayalinde tekrar canlanan anıları kovmak yerine, her saniyesini yeniden hatırlamaya çalıştı; belki son bir kez daha yaşaması ve yaşayarak bitirmesi gerekiyordu bu acıyı.

Kaza günü Deniz, her zamanki gibi arka koltuktaydı. Onunla şakalaşarak arabayı çalıştırmış tam yola çıkmak üzereyken cüzdanını evde unuttuğunu fark etmişti Sezen. “Hay aksi!” diyerek durdurmuştu yokuşun başına doğru döndürdüğü arabayı. “Ben cüzdanımı alıp hemen geliyorum oğlum, sen beni burada bekle,” dedikten sonra kapıyı açmış, ona –son- bir kez daha bakıp gülümsedikten sonra, eve uzanan bahçe kapısına yönelmişti. Tam evin kapısını açıp içeriye bir adım attığı sırada duymuştu arabanın yüreğini delip geçen motor sesini. Arkasını dönüp, “Deniz!” diye haykırdığı sırada acı bir fren sesiyle yığılmıştı olduğu yere. Dudaklarından dökülen tek söz, “Anahtarlar,” olmuştu.

“Hepsi benim hatamdı,” diye düşündü yeniden. Bitmek tükenmek bilmeyen iç hesaplaşmalarıyla geçen ayların sonunda, oğlu o yataktan kalkmıştı ama bu “hata” ömrünün sonuna kadar ona yaşatacağı en acı bedeli anımsatmak için, ruhunun en derinlerine, hiç silinmemek üzere kazınmıştı.
“Anne, anne, hadi gel!” diye seslendi Deniz, bahçe kapısından başını uzatarak.
“Geliyorum canım,” diyerek usulca eve yöneldi Sezen. Yazdan kalma bir bahar havası, ılık bir rüzgârla bahçedeki ağaçlarda asılı kalan son birkaç sararmış yaprağı sağa sola sallıyordu. Kollarını, içinin yeniden yeşermeye başlayan taze umutlarıyla sarıp sarmaladığı evinin bahçesini, neşeli sesiyle yeniden canlandıran oğlunun omuzlarına doladı. Hep beraber evlerine doğru yürürlerken Nihat ve Sezen el ele verdikleri hayatlarının yegâne anlamı olan oğullarının hep gülümseyen gözlerinin mavisiyle boyalı gökyüzü kadar sonsuz bir huzurla sarıldılar birbirlerine.

Öykü Tamamlama - KIRMIZI

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Sun, 30 Jan 2011 12:02:00 +0000

Oturduğumuz yer, çoklukla ahşap, eski evlerin bulunduğu, küçük ama şirin bir mahalleydi. Pencere önleri ve balkonlarda allı morlu salkımlar, mis kokulu hanım elleri, hercaî menekşeler, camgüzelleri edalı edalı salınır, evlerin pejmürde görüntüsü bu renk cümbüşünün arasında kaybolur giderdi. Hemen herkes birbirini tanır, selamlaşmalar hiç bitmezdi. Bir nefeslik mesafedeydi biri diğerine, hıçkırsan sesin duyulurdu komşu evde. Memleketinden kopmuş hasret dolu, ezik yüreklerin belki de birbirini avuttuğu, gurbetin içinde sıla gibiydi burası.Babaannem, dedem, halalarım ve amcalarımla birlikte, bu eski evlerin birinde yaşıyorduk. Beton olmasının da katkısıyla diğer evlere nazaran lüks bile sayılabilirdi bizimki. Sofadaki pencerenin dantel perdesi, baharı karşılarken güneşi içeriye çağırırcasına uçuşur, o da bu cazibeli daveti geri çevirmez, aydınlatırdı her daim evimizi. Etrafı duvarla çevrili küçük de bir bahçemiz vardı. Ah! O bahçe ve çocukluğumun mis kokulu üzümleri...Bahçe duvarının daimi süsü küpe çiçekleri, babaannemin vazgeçilmezi, benimse takılarımdı. Arada babaanneciğim, Kız afacan, yine kopardın değil mi çiçeğimi?” diye paylasa da, bayılırdım onları kulağıma ya da saçlarıma takıp, ortalıkta gezinmeye. Ve her sabah, ‘belki’ diyerek dört yapraklısını arayıp durduğum minicik, pembe yoncalar dikmişti dedem. Minicik görüntülerine inat, kocaman bir saksıya hem de…Bir de güneş doğarken içine kapanıp, akşam olunca coşmasına çocuk aklımın ermediği, tohumlarını sokaklardan toplayıp ellerimle toprağa yerleştirdiğim için olsa gerek, kalbimdeki yeri hepsinden önce gelen akşamsefaları…Yine bu eve dair hatırladığım en belirgin detay, her odada farklı bir şekil, başka bir desende karşıma çıksa da, mutlaka kırmızı olan halılardı. Hayatımın o dönemine ait en baskın renkti kırmızı. Belki de bu yoğun kırmızılık o zamanlar ruhuma sızmıştı fark ettirmeden, belki de benim bu renge karşı çok sevmekle, nefret etmek arasındaki gelgitlerim bu yüzdendi kim bilir?Semtimizde ne çok yangın çıkardı. Sık sık itfaiye aracının yeri göğü yırtan acı sireni yankılanırdı kulaklarımızda. Çok tekrarlanan her şeyde olduğu gibi sıradanlaşmış ve bir o kadar da kanıksanmıştı bu görüntüler. Tıpkı bir film sahnesi seyreder gibi, dakikalarca dikilip, küle dönen tahtadan hayatları seyrederdi çaresiz kalabalık.Benim için ise, masal okumak gibiydi bu yangınları seyretmek. İtfaiye erleri de kahramanlarıydı masalımın.Çocuk yüreğim üzülürdü bazen; bizde niye yangın çıkmıyor diye hayıflanırdı kendince. Bizim evimiz de yansaydı, ben mahsur kalsaydım, kahramanlarım beni kurtarsaydı mesela… Ne güzel olurdu hayalimce.Çok küçüktüm. Yuva yangınının, ciğer yangını olabileceğinin idrakinde olamayacak kadar küçük bir kız çocuğu… Ve yine tüm çocukluğumu etkisi altına alan kesif bir kırmızı…Evimiz kalabalıktı. O nedenle her sabah tatlı bir karmaşa, biraz da gürültü ile başlanırdı güne. Halalar servis işini henüz bitirmiş kahvaltıya başlarken, amcalar ve enişteler evden çıkma telaşında olurlardı. Dedem sabah çok erken işe giderdi. Onu Pazar sabahları haricinde kahvaltı sofrasında hiç göremezdik. Daha hava aydınlanmadan, babaannemin ellerinden içtiği acı kahvenin tadı damağında, hayatın yükü omuzlarında yola dökülürdü. Ben, yarı uyur vaziyette, yatağımın başucundaki pencereden, onun bahçe kapısını gıcırdatarak açmasını ve alacakaranlıkta yavaş yavaş uzaklaşarak, gözden kaybolmasını çocukça bir heyecanla seyrederdim. Hiçbir zaman bilmese de, onu her sabah yolcu ederdim. Ağabeyim, duvar tarafındaki yatağında kıpırdanır, her sabah olduğu gibi, bitimsiz sandığım o seremoni için hazırlanırdı. Ben beklerdim… O, yorganın altına sakladığı kafasını çıkarır, yüzünü bana döner, doyumsuz, muhteşem gülümseyişini küçücük ağzına yerleştirir, “Haydi bırak artık, yat uyu gülüm,” derdi. O demese de ben uyuyacaktım elbette. Ama beklerdim. Onun bana sevgiyle gülümsemesini, ‘gülüm’ demesini… Bir sevgi ayinini bekler gibi beklerdim. Nasıl severdim ah! Nasıl… Hiç bilmediğim annemle, babamın yerine de onu severdim.Gün doğarken gözlerime ve yüreğime dolan, simsiyah, kıvırcık saçların sarmaladığı o aydınlık yüzün, gün gelip çocukluğumun kırık dökük çerçevesindeki, ucu yanık, siyah-beyaz, silik bir fotoğraf karesi olacağını hiç aklıma getirmezdim…
Devamını Yazan: Geveze Kalem
Tuhaf! Günler sonra küllerin soğuduğu o sonbahar akşamında dedemin elinden tutmuş, buruk ve bir o kadar pişmanlık dolu bir hüzünle dolanırken enkazın ortasında, bir tek bu fotoğrafı bulmuştum neredeyse sapasağlam kalan. Biraz ucu yanmış ve epeyce küle bulanmıştı. Ama hâlâ sağlamdı ve hâlâ ağabeyimin duygulu bakışlarını taşıyordu üzerinde. Yine niyedir bilmem, dedeme göstermeden sokmuştum hemencecik kazağımın altına. O günden sonra çocukluğum bu fotoğrafla eş anlam taşıdı yüreğimde. Ben o günlerde büyüdüm; o evde, o hatıralarla ve o yangınla göçtü benim çocuk ruhum, henüz sekiz yaşımı doldurmamışken.Büyük bir yangındı. Masallarıma taşıyarak, çocukça bir umutla hayalini kurduğum için duyduğum pişmanlıktan, çok daha büyük bir yangındı. Ne sağımızdaki Hasan Amca’ların evine, ne solumuzdaki kitapçı Ayfer Teyze’nin dükkânına sıçramamıştı, betondu çünkü bizim evimiz; ama seneler boyu külleri her birimizi günbegün kavuracak kadar büyük bir yangındı.
Devamını Yazan: Zevzek Zevzek
Yangından sonra bir süre hepimiz farklı evlerde, konu komşuda kaldık. Ben, babaannem ve dedemle birlikte Hasan Amca'ların yanına yerleşmiştim. Bütün olanlardan sonra dedem beni yanında istemişti. Halamlar ve amcamlar eşleriyle ve çocuklarıyla birlikte birer komşuya yerleşmişlerdi. Yalnız Meral Halam, kaybettiği kocasının ardından kendine bir türlü gelememiş, günlerini küllerin arasında dolaşarak geçirir olmuştu. Onu her akşam bir kardeşi yanına alıyordu ve tüm komşularımız elbirliği ile bize yardımcı olmaya çalışıyorlardı. Babaannem ve dedemle aynı odayı paylaşıyorduk. Dedem işe tekrar başladığında, odadan çıkışı ile birlikte ben yine onu uğurlamaya başlamıştım habersiz. O gittikten sonra babaannem beni uyandırmamak için sessizce odaya girer, namazını kılardı. Ben her sabah yanı başımdaki boş yatağa bakıp orada ağabeyimin yattığını hayal ederdim ve bana, "Haydi bırak artık, yat uyu gülüm," diyene kadar gözlerimi kapamazdım. Gözlerimi her kapayışımda da karşıma dikilirdi, üzerinde kırmızı bir gömlek gözlerimin içine bakardı, "Haydi bırak artık, uyu gülüm. Üzülme bu kadar, senin suçun değil!". Oysa ben değil miydim evimiz yanmadığı için hayıflanan?Yeni evimiz eski mahallemizin bir alt sokağındaydı. Diğer ev kadar büyük değildi ama yine de hepimize yetiyordu. Yalnız Seval Halam ve Hulki Eniştem ayrı eve çıkmaya karar vermişlerdi, Hulki Eniştemin o zamanlar neden olduğunu bilmediğimiz yoğun ısrarıyla.
Devamını Yazan: FZ
Yeni evimizde artık Meral Halamla aynı odayı paylaşıyorduk. Her gece halamın, hıçkırıkları ile uykuya dalar, yine gecenin bir yarısı iç çekişleriyle uyanırdım. Bir insan gölgesi görürdü gözlerim; mercan kırmızısı gece lambasının altında. Ellerini bağrına basmış, bir ileri bir geri sallanan halamın gölgesini…Sabah olduğunda, saçlarımı tarardı Meral Halam, bir de türkü söyleyerek örer, giydirirdi siyah önlüğümü…
Karadır kaşların ferman yazdırır,
Aşkın beni diyar diyar gezdirir.
Lokman hekim gelse yaram azdırır,
Yaramı sarmaya yar kendi gelsin.
Ormanlardan aşağı aşar gezerim,
Nazlı yari kaybettim ağlar gezerim.
Ormanların gümbürtüsü başıma vurur,
Nazlı yarin hayali karşımda durur.
Son bölümü söyleyemeden boğazı düğümlenir, yine hıçkırıklara boğulur ve sallanmaya başlardı; bir ileri, bir geri… Evden çıkarken, babaannem beslenmeme her gün çeyrek ekmek arası peynir, kırmızı bir domates ya da kırmızı bir elma koyar, alnımdan öper, “Allah zihin açıklığı versin, öğretmeninin üzme e mi kuzum?” der ve enişteme emanet edip kapıyı kapatırdı. Kaymakamlıkta çalışırdı Hulki Eniştem, üç katlı bakır sefer tası taşırdı benim elimi sımsıkı tutmayan diğer elinde… Kırk, kırk beş yaşlarında, saçları ak, kısa boylu tıknaz bir adamdı. Kalabalık olduğunda ya hiç konuşmaz, ya da çok az konuşur hemen susardı. Ama benimleyken öyle çok anlatırdı ki, bazen hiç susmayacağını düşünür, bir an önce okula varabilmek için sabırsızlanırdım. Hiç çocukları olmamıştı halamla eniştemin. Bu yüzden beni kızı gibi severdi eniştem, ya da ben öyle sanırdım ve onu baba gibi severdim… Ta ki bana o acı dolu, sadece çocukluğumu değil, benliğimi de yavaş yavaş yitirmemi sağlayan kırmızı Perşembe’yi yaşatana kadar…
Devamını Yazan: Hüzünbaz
Bazen okul çıkışlarında eniştem beni bekler, “bu gece bizim kızımız ol” der kendi evlerine götürürdü. Çoğu zaman gitmek istemez ama kıramazdım. Neden olduğunu bilmediğim bir huzursuzluk duyuyordum onun tavırlarından. Önce dedemin yanına uğrar izin alırdı. Galiba çocuklarının olmamasından dolayı dedem hiç itiraz etmez gönderirdi. Keşke hiç göndermeseydi ama olacakları elbette bilemezdi… Duysa, kaç yıllık damadına kondurabilir miydi?

Şimdi bütün perşembelerden nefret ediyorum.

Soğuktu hava, aylardan Ocak; dışarısı adam boyu kardı. Eşiklerden kapıyı zorlayan rüzgarın mırıltısı ıslık misali ötüyordu. Halam diğer odalar soğuk olur diye beni sobanın yanındaki tahta divana yatırırdı. Uyumaya çabalarken sobanın ağzından görünen alevin tavanda raksını izler, canavar misali üzerime gelen gölgesinden korkar telaş içinde uykuya dalardım.

O gece; soğuktan mı, sancıdan mı uyandım bilemedim? Gözlerimi açtığımda bedenim hem üşüyor, hem de acıyordu. Kulaklarımdaysa küpe misali birkaç cümle… “Sakın söyleme! Ağabeyin söyleyecekti; ev yandı! Ev yandı! Ev yandı!...”

Devamını Yazan: Göz
Ev yandı…
Önce bir patırtı kopmuştu. Meral Halamın eşi Saffet Enişte’nin sesine uyanmıştım. “Hakan!” diye haykırmıştı. Ağabeyimin yatağında olmadığını görünce telaşa kapılıp terliklerimi bile giymeden odadan fırlamıştım. Ama koridora çıktığımda olduğum yerde kalakalmıştım. Koyu gri bir duman bulutu yer yer kırmızı alevlerle bölünüyordu. Babaannem kolumdan tuttuğu gibi aşağıya indirmişti beni. Ama ya ağabeyim? Ona bir şey mi olmuştu? Saffet Enişte, Hulki Enişte ve ağabeyim dışında herkes; babaannem, dedem, Kemal Amcam, Safiye Yengem, Uğur, Cemal Amcam, Nevriye Yengem, İlknur Ablam, Neval Halam, Meral Halam, oradaydı. Evin beş, altı metre uzağında endişeyle onların çıkmasını bekliyorduk. Neden sonra Hulki Enişte dumanların arasında göründü. Yüzünde, ancak seneler sonra anlam verebildiğim bir şaşkınlık ifadesi vardı. O gece evden çıkabilen son kişi o olmuştu.
Halıların kızıllığı duvarlarda can bulmuş, evimizin tüm odalarını hızla istila edivermişti alevler. Ve sadece evimizi değil, canımızdan parçaları da kavurup küle çevirmişti bu yangın. Gece kırmızıya bulanmıştı.

“Sakın söyleme!” diye tekrarladı, “Yazık olur sana…”
Bir buçuk yıl sonra o uğursuz geceyi tekrar yaşıyor gibiydim. Fakat bu sefer alevler evimi değil, benliğimi sarmıştı. Hulki Enişte’nin tüm ağırlığı, bacaklarının arasında kıstırmış olduğu incecik bedenimin üstündeydi. Duyduğumuz şangırtıyla Hulki Enişte’nin irkilip doğrulması bir oldu. Kapı eşiğinde yere düşürdüğü su dolu bardağın parçalanmasıyla etrafa saçılan kırıkların üzerine basıyordu Seval Halam.
Devamını Yazan: Yıldız Yağmurları
Zaman o an durmuştu sanki ya da her şey benim zihnimde donmuştu, hiçbir şey duymuyor, görmüyor, hissetmiyor gibiydim. Ardı ardına gelen çığlıklar benden fersah fersah uzaklarda, derinlerde yankılanıyor, görüntüler buğulu bir camın arkasından dışarıyı seyretmek kadar anlamsızlaşıyordu. Tüm varlığım derin bir kuyunun dibine çekilircesine umutsuzca, görünmeyen karanlıklara gömülürken elimi tutan bir elin sıcacık temasını hissettim, sanki onunla el ele, kol kola yerçekimine karşı koyarcasına göğe yükselir gibiydi bedenlerimiz. Sevgi dolu bir şefkatle sardı beni ve başımı göğsüne bastırıp kulağıma doğru fısıldadı, “Korkma gülüm, ben buradayım.” Sonra tek eliyle çenemi yukarı doğru kaldırıp tatlı bir gülümseyişle gözlerimden yanaklarıma doğru yol alan yaşları sildi. “Sakın ağlama, o güzel gözlerinde yaş olmasın bir daha” dedi. Onu sıkı sıkı tuttum, avuçlarımdan kayıp gitmesinden korkarcasına sımsıkı yapıştım kollarına, gözlerimden delicesine boşalan yaşların ardından o özlemiyle yanıp tutuştuğum annem olan, babam olan, canımın öbür parçası olan ağabeyime hasretle baktım. O kadar güzeldi ki, hiç olmadığı kadar güzeldi.

“Gitme” dedim “Ne olur gitme, beni bir daha bırakma”

O tatlı, o sevgiyle gülümseyen bakışlara bir anda bulutlar çöktü. “Gitmek zorundayım gülüm, ben gitmek zorundayım ama sen bensiz de olsa yaşayacaksın” dedi. Sonra gözyaşlarımdan sırılsıklam olmuş yanaklarımı avuçlarının arasına alıp “Beni çok özlediğin zamanlarda sadece gözlerini yum ve aklında, yüreğinde ne varsa fısılda sessizce, cevap veremesem de duyacağım seni, sen beni göremesen de ben hep seninle, yanı başında olacağım” dedi.
Onu sıkı sıkı tutan ellerimi bıraktı yavaşça, alnıma son bir öpücük bıraktıktan sonra geldiği gibi kaybolup gitti önümüzde uzanan o koyu sonsuzlukta.

Gözlerimi araladığımda Meral halam, babaannem ve dedem başucumda ağlamaktan ve korkudan helak olmuş bir haldeydiler. Sonradan öğrendiğime göre Seval halam durumu anlar anlamaz çığlık çığlığa dedemlere koşmuş kendiside yaşadığı şoktan perişan haldeymiş. Dedemler gelip beni yatakta o halde görünce delirecek gibi olmuşlar birde benim uzun süren baygınlık halim onları büsbütün korkutmuş, tam artık hastaneye götürmek üzere beni yattığım yerden kaldırmak üzereymişler ki ben kendime gelmişim. Sonrası, artık hatırlanmak istenmeyen bir utancın paramparça edip dağladığı yüreklerden başka bir şey bırakmadı geriye.

Dedem hayatının geri kalanında hep kendini suçladı, biricik torunlarını koruyamadığı için hiç affetmedi kendini. Meral halam ve Seval halam ise avuçlarında hep yanan kor ateşlerle sürdürdüler yaşamlarını her gün tekrar tekrar o kıvrılıp bükülen kızıl alevlerde yanarak. Eniştem, o gece halamın yaşadığı şokunda etkisiyle kendini sokaklara kapıp koyuvermesini fırsat bilip kaçmış, bir daha da gören olmadı yüzünü.

Yıllar sonra bugün, bu satırları geçmişimle son bir kez daha yüzleşmek ve hesabımı kapatmak için yazdım. Yalnızlık bir kaderdi belki, beni annesiz, babasız ve hayatta sahip olduğum en değerli bağımdan, ağabeyimden ayrı bırakan. Ama biliyorum ki içimde bir yerlerde onun görünmeyen varlığı, sevgisi bana daima güç verdi, incecik bir iple bağlandığım yaşama tam kopmak üzereyken tekrar tutunmamı sağladı.

Hayat her şeye rağmen devam ediyor ve ben artık gözlerimi sıkı sıkı kapadığım renklere tekrar açmak istiyorum, bir hayalin beni içine çeken büyüsüne teslim ediyorum benliğimi ve küçük bir kız çocuğu oluyorum yeniden. Rengârenk çiçeklerin boy gösterdiği küçük bahçemizdeyim, çocukluğumun mis kokulu üzümleri, bahçe duvarının daimi süsü küpe çiçekleri, minicik, pembe yoncalar, hepsi yerli yerinde ve ağabeyim her zamanki o içimi ısıtan sımsıcak gülümseyişiyle yanıma yaklaşıyor. Hemen yanı başımızdaki, akşam güneşinin kızıl pırıltılarının altında alev alev yanan kırmızı akşamsefalarından birini koparıyor, bir süre avuçlarının arasındaki ateş kırmızısına baktıktan sonra omuzlarıma dökülen saçlarımın arasına iliştiriyor ve hayat hala yaşanmaya değer, devam ediyor.

Kelime Oyunları "TELEVİZYON"

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Mon, 10 Jan 2011 12:31:00 +0000

"TELEVİZYON"

Ben kelimeyi yazdım gerisi size kalmış...

Aynur - Başka Hayatlardan Yansıyanlar
Yıldız Yağmurları - Televizyon
Etki Alanı - Ah Bu Televizyon

Fotoğrafın Dili ( 24.Çalışma )

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Thu, 30 Dec 2010 11:58:00 +0000

Gözlerimizi kapatalım ve bir yol hikayesinin kahramanı olalım mı?

Aynur - Yolcuyuz... Hepimiz...
Avram Usta - Yollarda
Aslan - İVA
Yaşamın Kıyısında - Bir Yol Hikayesi

Kelime Oyunları "Şehir Hikayeleri"

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Mon, 13 Dec 2010 11:36:00 +0000

"ŞEHİR HİKAYELERİ"

Doğduğumuz şehir, yaşadığımız şehir, özlediğimiz şehir, geride bıraktığımız şehir... Bakalım sizin kalbinizdeki şehrin hikayesi nedir ?

Novella - Bir şehrin gölgesinde tanımak seni
Avram Usta -Toprak Kemikleri Çağırınca
Yaşamın Kıyısında - Özlemlerimden
Sufi - İzmir Hikayesi
Yıldız Yağmurları - Bir Şehri Özlemek
Halimce günce - Bu şehri sevdim dedim
Aslan - Şehir Hikayeleri
Kitap Evi - Benim şehrimin hikayesi

Fotoğrafın Dili ( 23.Çalışma )

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Mon, 29 Nov 2010 10:15:00 +0000

Mevsimlerden sonbahar olunca, bir sonbahar fotoğrafı düştü sayfamıza.

Aynur (Küçük hala ) - Dikmen Vadisi 2010 Sonbahar Kreasyonu...
Ebruli Günce - Biterken
Pınar - Biten Sonbahar
Kedila - Yaprak

Kelime Oyunları "Yeni Başlangıçlar"

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Mon, 29 Nov 2010 10:12:00 +0000

"YENİ BAŞLANGIÇLAR"

Yeni bir başlangıca dair yazılacak ne çok şey var değil mi?

Ebruli Günce - Gece
Evrenin Dünyası - Hoşgeldiniz! iyi ki... , Bir Sabah Uyandığımda
Yıldız Yağmurları - Yeni Başlangıçlar
Kitap evi - Yeni Başlangıçlar

Yeniden Beraberiz

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Sun, 28 Nov 2010 17:55:00 +0000

Tüm Atöyle dostlarımıza buradan duyurulur, yazı çalışmalarımız katılımlarınızla tekrar başlayacaktır.

Kelime Oyunları, Fotoğrafın Dili, Öykü Tamamlama çalışmalarımıza ek olarak sizden gelen özgün yazı çalışmalarınızın da Atölyemizde yer alması bizi mutlu eder.

En kısa sürede bu sayfada buluşmak ümidiyle.

Öykü Atölyesi

Kelime Oyunları - Karşılıksız sevdalar, erken gelen Baharlar gibidir, çiçek açtırmadan meyve verdirir

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Fri, 26 Feb 2010 10:31:00 +0000

"Karşılıksız sevdalar, erken gelen Baharlar gibidir, çiçek açtırmadan meyve verdirir!!"

Atölye dostlarımızdan Sevgili Belgin fısıldadı bize bu sözleri kelime oyunları için. Şimdi dinleyelim mi yüreklerin seslerini...

Fotoğrafın Dili ( 22. Çalışma )

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Fri, 26 Feb 2010 10:03:00 +0000

Ne dersiniz kelimelerle renk renk boyadığımız bir resim çizelim mi ?

Yeni Kelime "Keşke ........ olsaydı"

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Mon, 01 Feb 2010 12:10:00 +0000

Eğer hayatımızda "keşke" diye bir kelime olmasaydı acaba nasıl bir anlam kazanırdı pişmanlıklar, hayal kırıkları, beklentiler, umutlar? Ama var böyle bir kelime hayatımızda ve kelime oyunlarında bu hafta aradaki boşlukları dolduralım dedik.

Hepinize kolay gelsin.
Sevgilerimizle

http://aslan-aslan111.blogspot.com/2010/02/keskeolsayd-kelime-oyunu.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2010/02/iki-telefon-ve-iki-keske.html
http://bq-seeyouinheaven.blogspot.com/2010/02/keske-ne-mi-olsayd.html
http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2009/12/kelime-oyunlar-2010.html
http://sufi-saja.blogspot.com/2010/02/sakin-arkana-bakma-siyah-orfe.html

Fashistanbuller - Sakladığım Hikayeler

Fotoğrafın Dili ( 21. Çalışma )

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Sun, 17 Jan 2010 10:47:00 +0000

Hadi hep birlikte küçük bir yolculuğa çıkalım mı? Bu haftaki fotoğrafın dili çalışmamızda yol hikayeleri dinlemek istiyoruz. Uzak, yakın farketmez ama kıvrıla büküle uzanan bu yol bizi güzel öykülerinizle buluştursun yeter.

Sevgilerimizle...

Fotoğraf kaynak: www.fotokritik.com

http://wordsofclementine.blogspot.com/2010/01/yol-ve-yolcu.html
http://renginim.blogspot.com/2010/01/ayn-yol-yeni-yolculuk-oyku-atolyesi.html
http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2010/01/fotografn-dili-21-calsma.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2010/01/yollar-ve-yolculuklar.html
http://aslan-aslan111.blogspot.com/2010/01/fotograflarn-dili-21calsma.html
http://pervanece.blogspot.com/2010/09/fotografn-dili-gider-iken.html

Öykü Tamamlama - Ebruli Hayaller

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Mon, 04 Jan 2010 10:27:00 +0000

Öykü Tamamlama çalışmamız nihayet sonuçladı. Değerli atölye dostlarımızdan Berrak, Clementine, ve Funda'nın katılımıyla, bir biri ardına eklenen bölümler ayrı kalemlerden, ayrı yüreklerden yazıya döküldü. Yazım süreci bizim için çok keyifli geçen öykümüzü dileriz okurken sizde keyif alırsınız.

Özverili katılımları ve güzel paylaşımları için sevgili Berrak, Clementine ve Funda'ya sonsuz teşekkürler.

Öykümüzün adı Berrak'tan geldi nedenleriyle onun kaleminden 'Ebruli Hayaller' ;
Ebru sanatında sabır ve emek olmazsa olmazlardandır. Tıpkı bu sanattaki gibi hayatta da istediklerimiz için sabır göstermeli, emek harcamalıyız. Ebru'da tekrar ve geri dönüş yoktur. Bu yüzden bir eser sadece bir kez yaratılır. Tıpkı hayatımız gibi. Birçok faktörden etkilenen 'Ebru' farklı tepkiler vererek kağıda kendini yansıtır. Doğduğumuz yer, kimliğimiz, yaşadıklarımız hepsi birer faktördür hayatımızda ve yaşadıklarımız, ne kadar iddia edilirse edilsin, bir başkası tarafından aynı şekilde yaşanmayacak şeylerdir. Biz Tanrı'nın 'ebru'larıyız. hepimizden sadece bir tane var.

Herkese sevgiler...

EBRULİ HAYALLER

( Yıldız Yağmurları )

“Merhaba yeni yaşam, merhaba özgürlük, merhaba umutlar, ben geldim, ben geldim, ben geldim…”

( Berrak )

Ne yazık ki bu haykırış kısa sürdü. Arkasında duyduğu, gönlünü hiç ait olmadığı bir yere kelepçeleyen adamın sesiydi.

“Niçin buradasın?”

Gerçek sebebi söylemek için neler vermezdi. Ama şu an bunun için belki de en yanlış zamandı.

“Biraz hava almak istedim babacığım. Birazdan döneceğim”

“Tamam, çabuk ol, herkesin gözü seni arıyor.” dedi babası.

“Peki babacığım”

Tam o sırada gözü kapıya doğru bakan birkaç kişi ve onların arkasında fısıldayan insanlara takıldı. Kapıya doğru başını kaldırdı ve O’nu gördü.

( Funda )

“Gel bak, seni kiminle tanıştıracağım”

İstemeye istemeye ayakları zorla götürdü babasının yanına. Babasının tanıştırdığı arkadaşına zoraki bir gülümsemeyle

“Memnun oldum” der demez, yüzüne yapıştırıp dondurduğu gülme ifadesinden kurtulmak için, kendini içeceklerin bulunduğu masaya zor attı.

Kendi kendine konuşurken, kaçıp kalabalıktan sıyrılmak üzere bir hamle yapmış ve arkasını dönmüştü ki,

(Clementine )

“Merhaba, korkuttum herhalde… Ben Cenk, lütfederseniz bir içki ikram etmek isterim” dedi kendinden gayet emin bir şekilde.

“Teşekkür ederim çok naziksiniz. Bir votka kola alabilirim” dedi duraksayarak.

“Tabi hemen, sizinle tanışma fırsatını bana verdiğiniz için ne kadar minnettar olduğumu bilemezsiniz. İsminizi öğrenmem de umarım bir sakınca yoktur”

(Yıldız Yağmurları )

Bir süre şakaklarının üzerinde dolaştırdığı ince parmaklarıyla zonklayan başına hafif hafif masaj yapmaya başlamıştı ki aniden yanı başında bir gölge belirdi.

“Affedersiniz doktor hanım, yaralı askerleri görebilir miyim? ” dedi bir ses. Buralarda duymaya alışkın olmadığı türde şivesiz, düzgün bir Türkçe’yle.

Başını usulca yukarı kaldırdığında yüzüne doğru hafifçe eğilmiş, yanık tenli, rütbesini anlayamadığı bir askerin gözleriyle karşılaştı bakışları.

“Ebru hanım, sizsiniz değil mi? Merhaba, beni tanıdınız mı? Mezuniyet partinizde tanışmış, ayak üstü biraz konuşmuştuk. Cenk ben hatırladınız mı?”

( Berrak )

“Evet, sanırım sizi hatırlıyorum. Yani tam olarak değil ama sizi gördüğümü hatırlıyorum. Siz neden buradasınız peki? Yaralandınız mı yoksa?”

“Hayır ama iyileştirmek için peşinde koşturduğunuz askerler benim komutamda. Bu arada sağlık durumlarından ağır olan var mı?”

“Hayır, hepsi gayet iyiler merak etmeyin.”

“Size canlarını borçlular. Tabi bende çok minnettarım. Sizi burada görmek benim içim çok büyük bir sürpriz.”

“İnanın benim için de öyle.”

“Gitmem gerek, hastalar beni bekler” diyerek gülümsemesini yüzüne yerleştiren Ebru elini Cenk’e uzattı. Cenk uzatılan bu eli boş bırakmadı, kısa bir tokalaşmanın ardından,

“Tekrar teşekkür ederim Ebru. Size Ebru diyebilirim herhalde?”

“Tabii, biraz samimiyet hiç fena olmaz.” Dediği an ‘ne dedim ben!’ diye geçirdi içinden. Ama Cenk’in sıcak gülümsemesi her şeyin yolunda olduğunu doğruladı.

“Bende çok memnun olurum.”

“Efendim?”

( Funda )

“Efendim”

(Clementine )

“Ebru Hanım’la mı görüşüyorum?”

( Yıldız Yağmurları )

“Cenk’te böyle olmasını isterdi”

Hemen sonrasında, dayanamamış belli, düşünmüş sanki, birkaç satırı boş geçmiş ama eklemiş

“Çok uzaklarda…

bir İstanbul akşamında

Gözleri hüzünle bakan,

Aklımı karıştıran

Kayıp yıldızım benim.

O şimdi burada…çok yakınımda…”

“Elveda” dedi Ebru son bir kez daha… Merhaba hayat, merhaba eksik düşler, merhaba kırık hayaller ben geldim, ben geldim…”

Kitap Etkinliği - Kazanan

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Fri, 01 Jan 2010 07:17:00 +0000

Öykü Atölyesi olarak "Herkes Okusun Diye..." adıyla başlattığımız etkinliğimizin ikinci talihlisi "ASUMAN YELEN" oldu. Yapılan çekilişte hediye kitabımız olan "Aralık Çocukları"nı almaya hak kazanan atölye dostumuzu bizde kutlarız.

Bir sonraki etkinliğimizde hediye edeceğimiz yeni bir kitapla buluşmak üzere...

Sevgiler.

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Wed, 30 Dec 2009 19:15:00 +0000

2010 yılının tüm atölye dostlarımıza
sağlık,mutluluk ve başarı getirmesini dileriz .

Öykü Atölyesi

Yeni Kelime "2010"

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Mon, 21 Dec 2009 21:31:00 +0000

Yeni bir yıl kapımızda, geriye doğru sayım başladı bile. Neden bizde bu vesileyle hayalimizde beyaz bir sayfa açıp yeni yıla dair düşlerimizi, umutlarımızı, beklentilerimizi dökmüyoruz satırlara ?

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/12/2010.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/12/giden-yllara-ve-gelen-yla-dair.html
http://aslan-aslan111.blogspot.com/2009/12/kelime-oyunlar-2010.html
http://denize-cikan-sokaklar.blogspot.com/2009/12/en-cok-buyudugum-yl.html
http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2009/12/kelime-oyunlar-2010.html

"Herkes Okusun Diye..." Kitap Hediye Etkinliği (2)

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Tue, 15 Dec 2009 11:09:00 +0000

"Herkes Okusun Diye..." başladığımız Kitap Hediye Etkinliği dahilinde bu ayın sonunda yapılacak bir çekilişle, atölye çalışmalarına katılan bir arkadaşımıza Michael Noonan'ın "Aralık Çocukları" adlı kitabını hediye ediyoruz.

"Aynı yetimhanede kalan ve hepsi de Aralık ayında doğan 5 yakın arkadaşın hayattaki en büyük arzuları evlat edinilip yetimhaneden ayrılmaktır. Geldikleri tatil beldesinde, çocuksuz çiftlerden birinin, evlat edinmek üzere aralarından birini seçecekleri söylentisi dolaşmaktadır. Gerçek bir aileye kavuşma umudu içerisindeki çocuklar, bu çifte kendilerini beğendirebilmek için bir rekabet içine girerlerken, arkadaşlıkları da yeni bir sınavdan geçecektir. Aralık Çocukları; hayata, bir ailenin himayesine girerek tutunmak isteyen çocukların hikâyesini anlatırken, aynı zamanda değişim, dostluk, ümit ve erdem duygularını tazelemesinden dolayı Avustralya edebi klasiklerinden biri sayılmakta ve ilk günkü önemini günümüzde de sürdürmektedir."

.

* Çekiliş, Aralık ayı içerisinde yapılan Atölye çalışmalarına katılanlar arasında yapılacaktır.
* Kitap Hediye Etkinliğine katkısından dolayı Fatih Selek'e teşekkür ederiz.

Fotoğrafın Dili ( 20. Çalışma )

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Sat, 12 Dec 2009 23:58:00 +0000

Fazla söze gerek var mı ? Yoksa hemen başlayalım mı numaraları çevirmeye ?

Sevgiler.

http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2010/01/komodinde-paralar.html
http://bq-seeyouinheaven.blogspot.com/2009/12/bir-otel-odasnda-uyanmann-en-kotu-yan.html
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/12/telefonun-animsattiklari.html
http://aslan-aslan111.blogspot.com/2009/12/oyku-atolyesi-fotografin-dili-calismasi.html
http://evrenin.blogspot.com/2009/12/gulden-pecete.html
http://leylakdali.blogspot.com/2009/12/telefon.html
http://renginim.blogspot.com/2009/12/oyle-bir-cal-ki-oyku-atolyesi.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/12/gec-gelen-telefonum.html
http://halimcegunce.blogspot.com/2009/12/telefonu-cektim-direkten.html

Duyuru - Öykü Tamamlama

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Sun, 06 Dec 2009 15:08:00 +0000

Atölyemizin daimi takipçilerinin hatırlayacağı "Öykü Tamamlama" çalışmamızı yeniden başlatmak ve ortak katılımlarınızla oluşturacağımız yeni öyküleri arşivimize katmak amacındayız.

Bu çalışmamıza katılmak ve katkıda bulunmak isteyen atölye dostlarımızın atolye.oyku@gmail.com adresinden bizimle irtibata geçmelerini rica ediyoruz. Yeterli sayıya ulaşmamız halinde yeni çalışmamız başlayacaktır.

Sevgiler...

Atölye dostlarımızı tanıyalım...

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Tue, 01 Dec 2009 23:48:00 +0000

Öykü Atölyesi olarak, Atölye dostlarımızı biraz daha yakından tanıyalım istiyoruz. Bu fikrimizden yola çıkarak zaman zaman siz dostlarımızı bu köşemize misafir etmek arzusundayız. İlk konuğumuz “Edebiyat Bahçem” isimli blogun değerli yazarı sevgili Ruşen Ergün.

Ruşen hanım, blogunda kendi kişisel izdüşümlerinin yanı sıra edebiyat konusundaki bilgi, birikim ve araştırmalarının ışığında kimi zaman filmlerde, kimi zaman şarkılarda edebiyatın izini sürüyor.

Daha önce okuduğunuz, okumayı planladığınız ya da bir kitapçının raflarında gözünüze çarpan bir kitabı bu blogda Ruşen hanımın süzgecinden geçmiş, değerlendirilmiş olarak bulma olasılığınız çok yüksek çünkü kendisi “Okuma Notlarım” adı altında okuyucularını okuduğu kitaplara dair izlenimleriyle de buluşturuyor.

“Edebiyat Bahçem” adından da anlaşılacağı üzere edebiyat içerikli bir blog. Şüphesiz bu bahçenin içinde edebi eserlere, ülkemizden ve dünyadan yazarlara, adını duyduğumuz, duymadığımız kitaplara, blog sahibinin zamanı en güzel anlarında dondurduğu fotoğraflarına rastlayacaksınız.

Böyle bir blogun yazarının edebiyatla olan ilişkisi de ister istemez merak uyandırıyor, Ruşen hanım aynı zamanda 2008 Eylül'ünde çıkan “Yazlık Sinema” isimli ilk öykü kitabının da yazarı.

Edebiyatı, yazmayı ve öykülerin iç dünyasına seyahat etmeyi seven sevgili atölye dostumuzu biraz da kendi kaleminden tanıyalım mı,

Blog yazmaya ne zaman başladınız, sizi buna yönlendiren neydi ?

Aslında 11 yıldan beri internet kullanıyorum ama blog yazma serüvenim çok yeni. Uzun zamandan beri takibe aldığım bloglar vardı, keyif alarak okuduğum... Bir gün, neden ben de yazmayayım dedim ve başladım... Okumak kadar keyifli imiş... Geç kalmış olmakla birlikte iyi ki başlamışım diyorum. Çünkü ülkemizde altı tam henüz olarak doldurulamamış blogculuk aslında yayıncılık ve düşünce paylaşımı adına çok önemli bir alan... Özellikle edebiyat ve sanat adına dünyada söz sahibi konumuna erişmiş blogcular var. Bizim ülkemizde ise henüz bir hobi havasında. Olsun... bu bilince ve gelişime kavuşacaktır elbet bir gün... Sözü olanlar blog yazmaya başlasınlar yeter ki...

Hiç kendi kendinize “neden yazıyorum” diye sorar mısınız ? Yazmak sizin için bir ihtiyaç mı, iletişimin bir başka yolu mu, ya da…?

Çocukluğumdan beri yazmayı sevdiğim için yazma eylemini yemek-içmek gibi zaruri bir gereksinim olarak görüyorum. O yüzden bu işi neden yapıyor olduğum sorusu doğrusu hiç aklıma gelmedi, gelmiyor. Başlangıçta bir iç döküş, sağaltım amacı ile başlamış olsa da, yazmak şu an için olağan bir uğraşı benim için... Okuma eylemime eklemli olarak gerçekleştirdiğim bir tür yaşam tarzı diyebilirim...

Hani meşhur ıssız ada sorusu vardır ya size sorsak okumak için en vazgeçilmezleriniz böylesi bir ıssızlıkta neler olurdu ?

Virginia Woolf'un tüm kitaplarını alırdım kesinlikle... Çehov'un tüm öykülerini... Ayrıca İtalo Calvino, Necati Tosuner, Jale Sancak, Orhan Pamuk'un pek çok kitabını alırdım sanırım... Tabii kütüphaneme bakma şansım varsa şu an için aklıma gelmeyen daha başka kitapları da almak isterdim...

Bir öyküye başlamadan önce belleğinizde sessiz sedasız bekleyen kelimeleri harekete geçiren genellikle nedir ? İlham perilerinizin ziyaretleri mi, yoksa aklınızın bir köşesinde planlanıp, kurgulanan bir taslağın artık kağıda aktarılma vaktinin gelmiş olması mı ?

Öykülerini önce aklında kurgulayıp sonra yazıya dökenlerdenim ben... Öykünün pek çok bileşeni aklımda kurulmuş, hatta kurgusu yapılıp girişinin nasıl olacağı iyice düşünüldükten sonra öyle yazma aşamasına geçilmiştir. Yazma sürecinde yaşayacağım çok sıkıntıyı önceden düşün yoluyla gerçekleştirmiş ve doğum sancılarını yazma sürecinde değil kurmaca sürecinde beynimin içinde yaşamışımdır. Zor ama daha bilinçli bir yazma eylemi bu... Yazmaya başladığınızda neyi nasıl yazmak istediğinizi biliyorsunuz en azından... Dolayısıyla düşünmek için çok zaman harcamıyorsunuz.

Atölye dostlarımıza okumalarını tavsiye edeceğiniz sizin için özel bir kitap var mı ?

Yine Virginia Woolf'un tüm kitaplarını söylemek istiyorum en başta... Nathallie Sarraute'nin tüm kitaplarını da özellikle öneririm. Ülkemizde çok fazla tanınmasa da yapıtlarında sürekli yeni teknikler deneyen bir yazar. Edebiyatımızda ayrıksı bir kalem... Hasan Ali Toptaş... Yazım tekniklerinin modern edebiyatta kullanımı açısından irdelenmek üzere tüm yapıtları dikkatle okunmalı...

Değerli katılımı ve özverili cevapları için Ruşen Hanıma sonsuz teşekkürler.

Hazırlayan: Dilek Temur / Öykü Atölyesi

YENİ KELİME "HEDİYE"

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Fri, 20 Nov 2009 14:06:00 +0000

Kimi zaman aldık, kimi zaman verdik.
Bazen sevdik, bazen nefret ettik.
Sakladık, attık, aradık, bulamadık...

Verilen alınan nice hediyeler yokmu hayatımızda ?
Hadi şimdi hatıralar sandığımızı karıştırmaya gidelim mi biraz ?Bir bakalım neler çıkacak içinden, neleri fısıldayacak, anımsatacak ?

Hepinize keyifli yazı yolculukları.
Sevgiler.

http://sensizyildizlarabakamam.blogspot.com/2009/12/var-scproject4907520-var-scinvisible0_08.html
http://halimcegunce.blogspot.com/2009/12/hediye.html
http://etkialani.blogspot.com/2009/12/hediye-oyku-atolyesi-kelime-oyunlar.html
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/12/hediye.html
http://evrenin.blogspot.com/2009/09/gercekten-bir-hediye-olabilir-misin-sen.html
http://leylakdali.blogspot.com/2009/11/unutulmaz-hediye.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/11/en-gfuzel-hediye.html
http://kitap-evi.blogspot.com/2009/12/hediye.html

Fotoğrafın Dili ( 19.Çalışma )

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Sat, 07 Nov 2009 12:48:00 +0000

ÇAY-SİMİT kardeşliği üzerine yazacak bir şeyleriniz varsa eğer lütfen hiç durmayın, sizi okumak için bekliyoruz...

http://etkialani.blogspot.com/2009/12/keyfin-ad-cay-ve-simit-fotografn-dili.html
http://halimcegunce.blogspot.com/2009/12/simit-ve-cay.html
http://wordsofclementine.blogspot.com/2009/11/cay-ve-simit.html
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/11/kendimden-utandigim.html
http://hatiratlar.blogspot.com/2009/11/simit-ve-cay.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/11/yagmurun-hatrlattklar-5.html
http://tuyununzihninden.blogspot.com/2009/11/gevrek.html
http://sufi-saja.blogspot.com/2009/11/gevrek-pardon-simit-cay.html

YENİ KELİME "SADAKAT"

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Wed, 28 Oct 2009 10:29:00 +0000

Kelime oyunlarında yeni kelimemiz "SADAKAT" sizde uyandırdığı duygu ve düşünceleri okumak için paylaşımlarınızı bekliyoruz.

Sevgiler.

http://zevzekzevzek.blogspot.com/2009/11/kelime-oyunlar-sadakat.html
http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2009/11/sadakat.html
http://sufi-saja.blogspot.com/2009/11/ezelden-ebede-sadakat.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/10/sadakat.html

Fotoğrafın Dili ( 18.Çalışma )

noreply@blogger.com (Yıldız Yağmurları) — Thu, 22 Oct 2009 20:16:00 +0000

Biraz sessizlik lütfen,
Şimdi hep birlikte dinleyelim mi bu fotoğrafı, bakalım neler fısıldayacak ?

http://renginim.blogspot.com/2009/11/korkuyorum-fotografn-dili.html
http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2009/10/ozgur-fotografn-dili.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/10/cekip-gitme-arzusu.html
http://evrenin.blogspot.com/2009/10/sana-dair.html