Yol Öyküsü

Bisikletle Anadolu Feneri

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Wed, 11 Aug 2010 21:25:00 +0000

Bir hevesle başlamıştım halbuki yazmaya ama araya yaz okulu gibi "büyük" dertler girince ne gezmeye ne de yazmaya vakit ayırabildim, ta ki finalleri verip kendimi gene iki teker üzerinde bulup şöyle günü birlik sıkı bir tur yapana kadar.. Bu seferki hedefim en son turladığım Rumeli Feneri'nin tam karşısında bulunan, boğazın Karadeniz girişinde gemileri selamlayan bir diğer fener Anadolu Feneri...

Güzargahım Anadolu yakası Rumelihisarüstü'nden Sarıyer'e doğru, oradan feribotla Anadolu Kavağı, ardından Poyrazköy ve Anadolu Feneri..

Bu yaz sıcağında, hele bir de öğlen bisikletle çıkmanın ne kadar akıl karı olduğunu bu yazıda tartışmaya niyetli değilim, zira yolda karşılaştığım birçok insanın beni o zorlu rampaları çıkarken anlamsız bakışlarla izlemeleri ve kimilerinin de eliyle "deli midir nedir?" hareketi yapmaları bazı şeyleri bana sorgulatmadı değil.. Ama vardığım sonuç "herhalde herkes akıllı; bir ben deliyim" oldu..

Yolun başında ufak bir mola

Anadolu Kavağı vapuru Sarıyer iskelesine yanaşırken..

Boğazda karşımdan esen rüzgar, sıcağın etkisini Anadolu Kavağı'na geçinceye kadar hissettirmedi sağolsun ama herşey Anadolu Kavağın'dan Anadolu Feneri yoluna çıkmak için tarihi Yoros Kalesi'ne doğru tırmanmaya koyulduğumda başladı. Turistler dahi bu sıcakta Kale'ye çıkmaya çekiniyorlardı, siz düşünün yani.. Ben de şu ana kadar çıktığım en dik rampalardan birine gaza gelip pedal basarak çıkıcam diye azmedince yolun tepesinde kalp çarpıntısından gidecekmişim hissi uyandıran bir durumda nefes nefese kaldım... Bir ara bayılıyorum herhalde falan dedim ama yanımdaki suyu kafadan aşağı boca edince renkler tekrar yerine geldi... Geri dönsem mi dönmesem mi hesabı yaparken geçmişteki turlarımda yaşadğım sorunlar karşısında en başta hep böyle hissettiğimi fakat vazgeçmeyip devam ettiğimde de sonunda hep "iyi ki dönmemişim" dediğimi hatırlayıp kalenin yanında biraz dinlenip yola devam ettim...

Rampayı devirdikten sonra arkama baktığımda karşılaştığım manzara

Yollar asfalt ve dar; iki şeritli... Beykoz yoluna kadar emniyet şeridi yok ve birkaç yerde ağaçların da etkisiyle yol nerdeyse 1.5 şeride kadar iniyor. Pek bir araba trafiği de yok, sessiz sakin... Anadolu Kavağı'ndan kıyı boyunca yol olmadığından, Beykoz'un iç taraflarındaki ormanlık bölgelerin içinden gidiliyor fenere. Kavaktan sonra birkaç hafif rampa daha çıktıktan sonra yolunda nispeten düzleşmesiyle kendime geliyorum ve turun zevkini çıkarmaya koyuluyorum. Geçtiğim yolların her iki yanı da ağaçlarla kaplı, yemyeşil.. Buralar İstanbul'un son kalan orman arazileri; yakında köprü projesiyle bir bir yok olacak olan...

Yollar güzel, sessiz, sakin..

Yola öğleden sonra çıktığım için dönüşümü iyi ayarlamam gerekiyor, çünkü feribotlar saat başı kalkıyor kavaktan. Alternatif olarak ise hafta içi günlerinde sadece bir kez Poyraz'dan 19:40 seferi var Sarıyer'e. Anadolu Kavağı'na geri dönmek istemezsem bunu kullanırım diye not düüşüyorum yol notlarıma ki dönüşte de bu feribotu kullanıyorum. Aynı yolu tekrar dönmek durumunda kalmıyorum.

Saat 16:30 gibi Anadolu Feneri köyüne varıyorum. Girişteki tabelayı geçtikten sonra biraz ilerlediğimde köy meydanına geliyorum ve tam karşımda da fener yükseliyor. Harika bir görüntü.. Fenere doğru sürüp bisikleti hemen yana bırakıyorum ve merdivenlerden yukarı çıkıp fenerin içinde bulunduğu alana giriyorum. Kapıdaki tabelada ziyaretler 16:00'ya kadar diyor; hala açık olduğuna göre şanslı günümdeyim deyip yukarı çıkıyorum... Karşımdaki manzarayı anlatamam... Hani Anadolu kavağında geri dönmemek için kendimi motive ettiğim, yolun sonunda yaşayacağım tatmin duygusunu sonuna kadar yaşıyorum nerdeyse... Boğaz Karadeniz'e doğru açılıyor, masmavi sular ufukta buğulu bir görüntü oluşturup alabildiğine uzanıyor. Fener yüksek bir tepe üzerinde olduğundan yaklaşık 270 derecelik geniş bir manzarası var. Tam karşıda da Rumeli Feneri...

Anadolu Feneri karşımda!

Elimdeki makinayla şu ana kadar çekebildiğim en iyi fotoğraf bu olsa gerek! :)

Fener'den Karadeniz manzarası; karşıda çok az belirgin bir şekilde Rumeli Feneri seçiliyor...

Sol tarafım ise denize girilen koy, harika bir yer!

On beş dakika geçmeden görevli nazik bir şekilde mesainin bittiğini, feneri ziyarete kapattıklarını belirtiyor ve dışarı çıkıyorum. Daha manzarayı doyamadım derken hemen yandaki caminin avlusuna girip etrafa bakınıyorum ve ordaki manzara da Fenerin tam arkasındaki bölümü kapsıyor ve tek kelimeyle harika... Burada biraz zaman geçirdikten sonra köy meydanında bir kahvehane arıyorum fakat bulduğum yeri gözüm tutmayınca yola devam edip Poyraz'a doğru pedallıyorum. 3-4 km'lik bir yolun ardından Poyraz ayrımına geliyorum ve biraz ilerlediğimde Poyraz tabelası beni karşılıyor. Burası küçük bir balıkçı kasabası ve çay içmek için oturduğum kahvedeki muhabbetlerden anladığım kadarıyla çoğu kişi balıkçılıkla uğraşıyor. Büyük bir limanı var ve hemen yanındaki koyda insanlar denize giriyorlar. Su pırıl pırıl.. Burada bir saat kadar dinlenip akşam 19:40 feribotunu bekliyorum ve geri dönüş...

Poyrazköy'de kahvede akşam sefası

Turun bütün fotoğraflarını aşağıdan slayt gösteri olarak da izleyebilirsiniz!

Başlangıçta sıcağın yoğun etkisiyle oldukça kötü başlayan bir tur sonunda harika bir şekilde sonlanıyor. En başta ne kadar imkansız ve zor görünse de pes etmeden yola devam etmek her zaman yanında ödülünü de getiriyor sanırım (ya da ben sıcaktan yolun ortasında bayılıp düşmediğim için fazla şanslıyımdır belkide..)İstanbul'un bu görece keşfedilmemiş "yakın yerleri" bisikletle tur için ideal rotalar bence ve bundan sonra da ilk fırsatta Beykoz'un arka taraflarını, Kaynarca ve Polenezköy civarlarını keşfetmeyi planlıyorum... Bundan sonraki en yakın turum Eylul'de ancak, serin sonbahar havalarının gelmesini iple çekiyorum...

İznik Gölü Bisiklet Tur Rehberi

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Wed, 16 Jun 2010 14:40:00 +0000

Bisiklet ile özellikle şehirdışı turlara çıkmadan önce gidilecek yer hakkında bilgiler, bisikletle gidiş konusunda yol bilgisi ve eğer bir iki gün kalınacaksa da uygun konaklama bilgileri edinmek için araştırmalar yapıyorum. Fakat her seferinde gidilecek yer bisikletliler için popüler olmasına rağmen düzenli bir rehber niteliğinde bilgilere rastlayamıyorum. Üç dört kaynaktan, darmadağınık ve çoğu güncel olmayan bilgilerle yola çıkıyorum. Halbuki bisiklet turu yapacak bir gezgin için aklındaki sorulara cevaplar bulabileceği şöyle el altında bir kaynak olsa ne güzel olurdu demeye kalmadan bir tane ben oluşturayım dedim ve işte karşınızda Bisiklet Tur Rehberim!

Rehber'i yaptığım turlarla sürekli güncellemeye çalışacağım. Katkı sağlamak isteyenler yaptıkları tur hakkındaki bilgileri aşağıdaki başlıklardaki formatta gönderirlerse seve seve paylaşmak isterim. İletişim için arifbayirli@gmail.com adresinden bana ulaşabilirsiniz.

Rehbere ayrıca sitenin üzerindeki araç çubuğundan "Bisiklet Tur Rehberim"e tıklayarak da erişebilirsiniz.

Keyifli turlar!

İZNİK BİSİKLET TUR REHBERİ

Güzergah
Orhangazi - Gölyaka - Narlıca - İznik - Çakırca - Boyalıca - Orhangazi

Mesafe
Orhangazi - İznik (Gemlik Yolu üzerindeki sapaktan gidildiği takdirde) 56 km
İznik - Orhangazi (Gölün üst yolundan gidildiği takdirde) 40 km

Yol Haritası

(Büyütmek için haritanın üzerine tıklayınız)

Yol Tarifi

İstanbul'dan gitmek isteyenler için Bursa-Balıkesir-İzmir yönüne giden her otobüs Orhangazi'nin içinden geçiyor fakat bazıları Orhangazi'de bırakıyor (örneğin Nilüfer durmuyor) Metro Turizm ile gidiş dönüş tek kişi bilet fiyatı 2010 Haziran itibariyle 34 TL.

Gölün üst yolundan girmek isterseniz Orhangazi şehir merkezinde sol tarafta İznik tabelasından sapıp 40 km yolu takip ederek İznik'e ulaşabilirsiniz

Gölün alt yolundan gitmek için Orhangazi'yi geçip İzmir yolu üzerinden Gemlik'e doğru devam ederek 8 km sonra gelen "Adapazarı-İznik" yol ayrmından sol saparak 46km devam edip İznik'e ulaşabilirsiniz.

Yol Durumu

Üst yol ( Boyalıca ve Çakırca'dan geçen) çift şeritli ve her iki yönde de emniyet şeritleri var. Yol göle sadece yerleşim birimlerinde sıfır oluyor, onun dışından biraz içerden seyrediyor. Yolun her iki tarafını da zeytinlikler süslüyor. Yol düzgün asfalat ve birkaç hafif rampa dışında dümdüz.

Alt yol da iki şeritli fakar çok dar, emniyet şeritleri yok, o yüzden çok dikkat edilmesi gerek. Yolun girişinden itibaren ilk 5 km sanayi tesisleri nedeniyle trafik yönünden biraz yoğun. Özellikle kamyonlara çok dikkat edilmesi gerek. Yol Gölyaka civarında gölün yanından geçiyor fakat sonra biraz içe doğru giriyor. Son 15 km ise sürekli göl kenarından gidiliyor. Bu yolun sağındaki dağların görüntüsü gerçekten çok etkileyici ve içinden geçilen köylerdeki mimari görülmeye değer. Sokaklarında onlarca geleneksel ev var.

Yoldaki İnsanlar

İçinden geçilen köylerdeki insanlar çoğu zaman sıcak karşılıyorlar, hemen herkes selam veriyor. Bir kısmı, özellikle çocuklar turist sanıyorlar, arkanızdan "Hello, Hello" diye bağırıyorlar.

Özellikle Gölyaka'da göle inerken evlerin bahçelerinin yanından inmemeye çalışın, çoğu ev göl kenarına kurulu ve özel mülk olduğundan sorunlar çıkabilir (biz yaşadık siz yaşamayın hesabı..)

Yolda garip tiplerle karşılaşabilirsiniz, özellikle sizi bir yere davet edenlerin tekliflerine dikkat edin. Hemen ulaşılacak bir yer değilse geri çevirip yola devam etmekte fayda var.

Yanımda ne götürmeliyim?

Günü birlik turlar için özellikle yaz döneminde mutlaka güneşten koruyucu krem bulundurun.

Göle girmek isterseniz yanınızda deniz şortu olmasında fayda var.

Yanınızda suluğunuz dışında bir su bulundurmanıza gerek yok. Yol boyunca birçok yerleşim birimi ve küçük çeşme mevcut.

Neleri yemeden dönmeyim?

Orhangazi'de Sezgin Izgara'da muhteşem sucuk ızgara ( Kola ve salata ile birlikte 9TL )

İznik'te Köfetici Yusuf'ta köfte ve kaymaklı ekmek kadayıfı ( Kola ve salata ile birlikte 11 TL )

Nerde kalınabilir?

Kamplı tur düşünenler için göl kenarında kamp kurmak için birçok uygun alan mevcut fakat kamp alanı şeklinde düzenlenmiş bir yer gözüme çarpmadı. Kamp yapmak için alt yol daha uygun görünüyor.

İznik'te çok fazla konaklama alternati yok. Şehir içinde otel fiyatı kahvaltı dahil iki kişilik 70 TL (Otelin ismini not etmedim, şehir meydanında Sahil Kapısının orda) Pansiyon şeklinde ise Kaynarca Pansiyon iki kişilk oda 50 TL. Odalar klimasız, yazın problem olabilir.

Bisiklet Tamiri İçin

Bisiklette büyük bir problem olduğu durumda İznik'te birkaç tane bisikletçi mevcut. Çoğu "mahalle bissikletçisi" tarzında fakat probleme geçici dahi olsa bir çözüm bulunabilir.

Kendi Yaptığım Turun Öyküsü

İznik Bisiklet Turu - 1.Bölüm
İznik Bisiklet Turu - 2.Bölüm

Turdan Fotoğraflar

İznik Bisiklet Turu - 2.Bölüm

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Wed, 16 Jun 2010 10:02:00 +0000

Bisikletle İznik'e yaptığımız turun ilk bölümünü bir önceki yazımda paylaşmıştım, yazıyı çok uzun tutmamak adına ikinci bölümle devam edelim. En son İznik tabelasını görmüş ve yolda atlattığımız "teknik aksaklıkları" bir şekilde aşıp kendimizi İznik'in sokaklarında bulmuştuk. Öncelikli hedefimiz kalacak bir yerler ayarlamak ve hemen duşa girmek :) Şehir içinde bisikletlerle turlayarak gözümüze otel, pansiyon tipinde bir yer çarpar diye düşünüyorduk fakat sahil yolu üzerinde de dahil olmak üzere pek bir yer bulamadık. Şehir içerisinde meydana yakın bir otel vardı fakat geceliğine 70 TL çekince alternatif bir pansiyon aramaya koyulduk. Kendi kendimize dolaşarak pek bir sonuç elde edemeyeceğimizi düşünüp esnafa sormaya karar verdik ve birkaç tane uygun fiyatlı pansiyonun yol tarifi aldık. Bizim için geceliği 50 TL (iki kişilik) olan bir yer uygundu zaten ve söylenen ilk adres olan Kaynarca Otel/Pansiyon'a yerleştik.

Duş ve kıyafet değişikliğinden sonra gece dokuz gibi dışarı çıkıp gece gözüyle şehri keşfettik, sahilde biraz oturduk, ünlü köfeteci Yusuf'ta köftelerimizi ve bol kaymaklı ekmek kadayıfını yedik ve geri döndük. Yanımızda fotoğraf makinası olmadığından da ancak bunlar hafızalarda anı olarak kaldı...

Sabah kalktığımızda arkadaşın lastiği kontrol ettik ve beklediğimiz gibi tamamen inmişti. Hemen yakında bir bisikletçi bulup iç lastiği değiştirdik fakat saat 10'a yaklaştığından erken çıkma planlarımız da yalan olmuştu haliyle. Arkadaş durumu daha fazla zorlamayarak otobüsle Bursa'ya geçip ordan İstanbul'a devam etme kararı aldı bense zaman kısıtlamam olmadığından tura tek başıma devam etmeye karar verdim ve yola koyuldum.

Bu sefer gölün diğer tarafındaki yoldan geri dönüyorum ve bu yol diğer yola göre çok daha geniş, her iki yönde de emniyet şeridi var. Yol kenarları zeytinliklerle kaplı ve yol çoğu zaman gölün biraz açığından devam ediyor fakat hemen her zaman gölü sol tarafınızda görebiliyorsunuz. Yol üzerinde gene birkaç tane köyü geçiyorsunuz. Bunlardan göl kenarında olanların içine girip göl manzaralı bir masada çay içmenizi kesinlikle tavsiye ederim.

Göl kenarında çay keyfi

Yoldan manzaralar

Yolu yarıladığımda Boyalıca beldesine geldim ve biraz soluklanmak için hemen girişteki yoldan direksiyonu sola kırıp sahile indim. Boyalıca'nın uzun ve güzel bir sahil şeridi var, insanlar burada göle de giriyorlar. İnanılmaz bir dinginlik hakim beldeye. Sahilde boş banklar bulup soluklanıyorum ve su şişelerimi dolduruyorum.

Boyalıca'dan sahil manzarası

Boyalıca'dan ayrılıp biraz tırmandıktan sonra yola devam ediyorum. Sıcak gittikçe artıyor ve yol kenarında bulduğum çeşmelerde güneş çarpmasını engellemek için kafamı ıslıyorum. Biraz yol aldıktan sonra sağımda yol kenarında akan bir kanal görüyorum ve biraz ilerlediğimde yolun kenarında bu mini-şelaleleri buluyorum. Akan su termalden geldiği için nispeten sıcak fakat yol kenarındaki görüntüleri gerçekten çok güzel.

Yol üstündeki şelaleleri de geçtikten sonra 10km kadar yolum kalmışken Çakırlı köyü ayrımına ulaşıyorum ve arkadan bir motorsikletli korna çalmaya başlıyor. Baştan köy yoluna gireceğinden işaret ediyor sanıyorum ama ben sol tarafa geçtiğimde de hala devam edince yavaşlayıp duruyorum. 25-30 yaşlarında genç bir adam motosiklet üzerinden "Hayırdır birader, kros falan mı yapıyorsun?" diye soruyor ve ayaküstü biraz konuşuyoruz. "Yorulduysan gel köyde bir çay içelim" diyor ve yandaki tabeladan köye 1km yol olduğunu görüp "eh geleyim madem" deyip takılıyorum arkasına. 1km yol dedik ama yolun tamamının rampa olduğunu bilsem hiç girişmezdim. Neyse yolun sonunda köy meydanına geliyoruz ve bisikleti kenara yanaştırıp kahveye geçiyoruz. Yanlız bisikleti yanaştırdıktan sonra çantadan cüzdanı alırken adamın gösterdiği ayrı bir dikkat gözümden kaçmadı. "Hadi hayırlısı" deyip köy kahvesine geçtik. Çaylar geldi derken adam sorular soruyor ben kısa kısa cevaplar veriyorum; sonra "Paran var mı?" dedi, içimden "hah dedim sadede gel..." Var ama ancak yol param dedim fazla da tepki göstermeyerek, adamın tavırlar bir garipleşti. Çayı bitirdikten sonra ben gidiyorum dedim, tokalaştık ayrıldık. Ben hemen çantadaki fotograf makinasını ve diğer birkaç eşyayı kontrol edip bisiklete atlayıp bastım pedala. Arkadan gelip başıma iş açmaz diye de içimden dua ediyorum. Neyseki bir olay çıkmadı Orhangazi'ye kadar sağ salim vardım. Yol tecrübesi de böyle birşey oluyor demek ki, ne kadar dikkat etmek gerektiğini tekrar anlamış oldum...

Orhangazi'ye varış, İznik'ten itibaren gidilen yol 40 km

Şehirler arası ikinci turumdu bu; yolda yaşadığımız aksaklıklara rağmen iki gün olması ve gittiğimiz yolların güzelliği nedeniyle gerçekten akıldan çıkmayacak bir tur oldu. Yol boyunca birçok yerleşim yerinden de geçtiğimizden insanlarla etkileşmek durumunda kaldık ve birçok güzel insanla ayaküstü sohbet etme fırsatım oldu. Bir tarafta "yol boyunca dikkat edin" diyip sizin adınıza endişelenen samimi insanların olduğun görürken bir tarafta da tamamen kötü niyetli, paranıza göz koyabilecek insanların da olabileceğine şahit oldum. Yaşanabilecek kötü şeylerin hepsini göze alıp yola çıkıyorsunuz zaten. Özellikle tek başınıza sürüyorsanız bunların başınıza gelmemesi için daha da bir dikkatli olmak gerekiyor. Fakat dikkat de yeterli değil bence, hepsinden öte deneyim gerekiyor. Bunu da yaz içinde planladığım uzun turlarda edinip yollara daha hakim bir şekilde çıkmayı planlıyorum. Yol aslında bu riskleriyle güzel, risk almamayı tercih edenler için yapılmış şehirlerden kaçma sebebimiz başka ne olabilir ki...

İznik Bisiklet Turu - 1.Bölüm

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Mon, 14 Jun 2010 19:18:00 +0000

Bisikletle uzun tura çıkmayalı baya bir oluyor. En son Yalova'da şelaleleri ziyaret etmiştim, ardından ufak çaplı günü birlik şehir içi gezileriyle idare ediyordum taa ki finaller bitene ve yaz turları için sezonu açma fırsatı yakalayana dek. Bu haftasonuki hedefim İznik'ti. Gölü ve tarihi ile meşhur İznik...

Bu sefer yanımda bir arkadaşım daha var. Tur öncesi internetten biraz araştırma yaparak nerden gidilir, nasıl gidilir, ne yenir gibi konuları açıklığa kavuşturup Pazar sabahı 6:30'da ayakta bulduk kendimizi. Tur heybesindeki son eksikleri giderip bizi Orhangazi'ye götürecek otobüsün servisine doğru yola çıktık. Rotamız Bursa-Orhangazi'den başlıyor. İznik gölü, İznik ile Orhangazi arasında uzanıyor; bizim de amacımız tur esnasında gölü tam olarak turlamak. Gölün her iki tarafında da zaman zaman kıyıdan giden yol mevcut. İlk gün Gemlik tarafındaki yoldan girip gölün alt tarafındaki yoldan İznik'e varmayı, İznik'te bir gece kalarak dönüşte de üstteki yoldan Orhangazi'ye dönmeyi planlıyoruız.

Haritanın büyük hali için üzerine ıklayınız. Rotamız kırmızı ile, başlangıç noktası yeşil ok ile işaretlenmiş. Birinci gün gölün güney kıyısındaki yol, ikinci gün ise kuzey kıyısındaki yol takip edildi.

Orhangazi'ye kadar otobüs ile gitmeyi planlıyoruz. Kaldığımız yere en yakın, servisli firma Metro olduğu için onu terci ettik. Sabah 7 servisi ile gittiğimizden bir iki kişi dışında servis bomboş, biz de bisikletlerin ön tekerleklerini çıkarıp arka bagaja yerleştiriyoruz. Sırada bisikletleri otobüse koymak var, anlayışlı bir muavinle karşılaşırız diye de bir taraftan dua ediyoruz :)

Metro Alibeyköy tesislerinde bisikletler otobüse yüklenmeye hazır!

8:45'de otobüs geliyor ve bisikletleri yüklüyoruz. Otobüs biraz geç geldiğinden muavin arkadaş biraz acele ediyor ve ilk bisikleti aldığı gibi bagaja fırlatıyor, "Dur birader, napıyosun?" demeden ikinciyi de kavrıyor ve müdehale ediyorum. Bagaja kendim girip bisikletleri hemen bagaj demirlerinin yanına sabitleyip elimdeki bagaj lastikleri ile tekerlekleri de yanına bağlıyorum. Arkamdan muavin ve diğerlerinin mırıldandığını duyuyorum "... yolcu otobüsü bu, bisikletin ne işi var..." Duymamazlıktan gelip bisikletlerin güvenli bir şekilde durduğuna emin oluyorum ve otobüse atlıyorum.. Üç saatlik yolculuğumuz başlıyor...

Orhangazi'ye 12 civarı iniyoruz ve şehir merkezinde yemek için mekan aramaya başlıyoruz. Şehir meydanına doğru giderken arkadaş ara sokakta güzel bir mekan gördüğünü söylüyor ve oraya doğru yöneliyoruz. Bisikletleri kapı önüne çekerken igliyi de üzerimize çekmeye başlıyoruz. Nerden geliyorsunuz, nereye gidiyorsunuz sorularına cevap verince bu sıcakta İznik'e gitmeyi gözümüzün nasıl kestiğini soruyorlar :) Garsonlar ve mekan işletmecileri bizi güler yüzle, çok sıcak bir şekilde karşılıyorlar. Birazdan orada birşeyler yiyeceğimizden değil, gerçekten samimi bir ilgi var. Garson arkadaşın önerisine güvenip birer porsiyon sucuk kızartma söylüyoruz ve tur öncesi yakıt tanklarını dolduruyoruz. Bu arada mekanın ismi Sezgin Izgara, Orhangazi'ye giderseniz uğramadan geçmeyin; hemen şehir merkezinde...

Yemek olayını halledip sularımızı da doldurduktan sonra yola çıkıyoruz. 30 derecenin üstünde sıcağa rağmen sele üstünde olmak iyi hissettiriyor ve İzmir yolunda Gemlik'e doğru emniyet şeridinden pedal basıyoruz. Yol dümdüz uzanıyor. Şehirlerarası yol olması sebebiyle bayağı bir yoğun, özellikle kamyon ve tırlar yanımızdan geçerken biraz problem yaratıyorlar. 8 km sürüşün ardından İznik-Adapazarı ayrımını uzaktan görüyoruz ve ben önde arkadaşım arkada rampa aşağı sürmmeye başlıyoruz. Tam ayrıma gelmişken arkama bakıyorum ve arkadaş elinde bisikletle yavaş yavaş aşağı iniyor. Başından beri olmasından korktuğumuz başımıza gelmiş, arka lastik patlamıştı. İşin kötüsü yanımıza yedek iç lastik almayı da unutmuştuk. Hemen yan tarafa çekip yama işine giriştik fakat iç lastikten çıkan çiviyi görünce verebileceği hasarı sadece tahmin edebiliyorduk. Görebildiğimiz kadarıyla üç yerde patlak vardı. Yamaları yapıp şişirdik fakat gene inmeye devam ediyordu. Yol kenarındakiler de durumumuzu görünce yakında lastikçi olduğunu söyleyip bizi oraya yönlendirdiler. 100 m yakındaki lastikçiyi bulup bir de orda su leğeninde test edip tekrar yamadık ve inşallah bu sefer olmuştur deyip yola çıktık. Saat 15:00 olmuştu bile...

Çağan umutsuzca lastiği yamarken :)

Adapazarı-İznik ayrımı - bu yol gölün alt yolu / Orhangazi'ye 8 km uzaklıkta

Şehirler arası trafikten kurtulduğumuza sevinip basıyoruz pedallara. Lastik mevzusu biraz canımızı sıkıyor ama önümüzde uzanan sağ tarafı yüksek dağlar, sol tarafı ise göl manzaralı yol bizi telkin etmeye yetiyor... Derken arkadaşın arka lastiğin tekrar indiğini keşfediyoruz :/ Yanımıza iç lastik almadığımıza defalarca küfredip ara ara lastiğe hava basarak yol almaya devam ediyoruz.

Yollar manzara olarak harika fakat çok dar. İki şeritli yol ve emniyet şeridi yok. Yandan geçenler ancak sizi sollayarak geçiyorlar ve milletimiz kural tanımadığından virajlarda sizi sollamaya giriştiklerinde tehlikeli durumlar oluşabiliyor.

Yol ilk başta Gölyaka köyü yakınlarından göle sıfırlanırken ardından biraz içe doğru giriyor ve daha sonra İznik'e 15 km kala sürekli göl kenarından sürülüyor. Gölden uzaklaşsanız bile gölün manzarası sizi hep takip ediyor. Yol devam ederken birçok köyün içinden geçiyor ve meraklı çocuklar tarafından "Hello, Hello" diye karşılanıyoruz :) Köy meydanlarında su-soda takviyesi için durduğumuzda birkaç kişi hemen etrafımıza toplanıyor ve klasik nerden geliyorsunuz, nereye gidiyorsunuz muhabbetleri dönüyor. Siz konuşmasanız bile onlar başlıyorlar anlatmaya zaten, neler yaptıklarını, hikayelerini. Hepsi ayrılırken dikkat etmemizi içtenlikle söylüyorlar ve hayır dua ediyorlar.

Sölöz köyünden tarihi bir bina ve sokak manzarası

Yol devam ediyor ve Narlıca köyü girişinde biraz tırmanmaya başlıyoruz, ilk başta öfleyip püflüyoruz ama karşımızdaki manzarayı görünce herşey unutuluyor.

"Her çıkışın bir inişi vardır" deyip basıyoruz pedallara ve Narlıca çıkışında km saatimizde 65km/sa hız görüdğümüz muhteşem bir iniş yaşıyoruz.

Yoldan manzaralara, her yer yemyeşil

Saat 18:00'e yaklaşırken karanlığa kalmadan İznik'te olmak hem de kalacak yer ayarlamak için biraz hızlanıp kırk beş dakika içinde İznik'e varıyoruz.

İznik tabelasını geçtikten sonra gölü sol tarafımıza alıp şehir merkezine yöneliyoruz. Yolun karındaki tatil köyleri ve yazlıklarla İznik bana klasik sahil kentlerini anımsatıyor fakat biraz ilerlediğimizde şehrin surlarıyla kaşılaşıyoruz, burdan sonrası ise tamamiyle her köşesi tarih kokan bir şehir. Şehir girişinde aşağıda şçektiğimiz fotoğraflar dışından İznik fotoğrafı çekmediğimize hala yanıyoruz ama aşağıdaki üç fotoğraf ile idare etmeye çalışın.

İznik'te kalışımız ve geri dönüşümüz bir sonraki yazının konusu olacak...

Nedense çok tanıdık geldi

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Sat, 29 May 2010 21:48:00 +0000

Bu görüntüler nedense İstanbul trafiğinde yaşadıklarımın yanında hiç de yabancı gelmiyor.

Ben de yakın zamanda bir kask kamerası almayı planlıyorum fakat bunun yollardaki magandaları fişlemek için kullanılabileceğini hiç düşünmemiştim.. Pek işe yarayacağını sandığımdan değil de...

Ginger Ninjas

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Tue, 25 May 2010 08:33:00 +0000

15 kişilik bir müzik grubu bisikletleriyle bir araya gelerek bagajlarına insan gücüyle çalışan ses sistemleri de dahil olmak üzere 1 yıl yetecek eşyalarını yükleyerek binlerce kilometre yol yapıyor. Uğradıkları noktalarda yüze yakın konser vererek müziklerini paylaşıyorlar. Bu konserlerin özelliği ise herhangi bir şekilde elektrik harcamadan bisiklet pedalı çevirerek elde edilen enerjiden yararlanmaları. Çevreci kaygılar taşıyan bu maceracı grup Amerika'dan Ginger Ninjas ve seslerini 2007'de yaptıkları California'dan Mexico'ya 7000 km'lik müzik turlarıyla duyurdular.

Grup bu yıl da aynı konsept ile Avrupa'yı turluyor ve konserler veriyor. Bu kalabalık tur grubunun yaşadıkları deneyimleri TravellingTwo'da yayınlanan kısa röportajdan okuyabilirsiniz. Turlarının bir de belgesel film projesi var, yayınlanan ön-gösterim için de aşağıdaki videoya tıklamanız yeterli.

The Ginger Ninjas' Pleasant Revolution (trailer) from Kipchoge Spencer on Vimeo.

Grubun web sitesine bu bağlantıdan erişebilirsiniz.

Yoldan Rastgele İyilikler

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Wed, 12 May 2010 22:34:00 +0000

Yüzlerce gündür bisikletleriyle yolda olan (tam olarak söylemek gerekirse 1431 ) iki turcu Eric ve Amaya. 74 ülkeden geçip 70 000km'nin üzerinde yol yaptılar ve hala yollarına devam ediyorlar. Turları sırasında da harika bir bisiklet tur sitesi tutuyorlar. Sitede turlarının güncellemelerinin yanında turcular için nasihatler ve öne çıkan turcularla yapılan röportajlara da yer veriyorlar. Bugun güncelleme arşivlerini karıştırırken yakın zamanda gönderdikleri bir yazı dikkatimi çekti. Çiftin Afrika ve Ortadoğu geçişlerinde yolda karşılaştırkları karşılıksız iyilikler ve yardımlar üzerine.. Dışarıdan onca ön yargıyla bakılan bu toprakları ve insanlarını bir de yollarında bisikletleriyle deneyimleyen gezginlere bir kulak verin:

Random Acts of Kindness on the Road ( yazı için tıklayınız )

Shackleton'ın Ayak İzlerinden Güney Kutuba

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Sat, 08 May 2010 19:45:00 +0000

Macera öykülerinden en ilgimi çekenler arasında kutup ekspedisyonları sıranın en üstlerinde... Zorlu koşullarda, Dünya'nın "en uç noktalarına" yapılan bu yolculuklar arasında ilkler ise en unutulmayanları.

Güney Kutbu'na ilk adımı atmak için birçok kaşif denemelerde bulunmuş ve ancak 1911'de Norveçli kaşif Roald Amundsen bunu ilk kez başarmıştı. Fakat Güney Kutup kaşifleri denildiğinde keşfini tamamlayamadan geri dönmek zorunda kalsa da akla ilk olarak İrlandalı kaşif Ernest Henry Shackleton geliyor. Kutup noktasına 97 mil kala dönüş için yanlarında kalan çok az erzak ve yük atlarının yolda telef olması nedeniyle yanındaki keşif ekibini ölüme sürüklememek adına zor bir karar verdi ve geri döndü. Shackleton'ı bu kadar öne çıkaran da ekibine sadakati ve verdiği bu zor karar.

Shackleton ve yanındakilerle ulaşabildikleri en güney noktada 88° 23' enleminde

100 yıl sonra Shackleton ve beraberindeki ekipten iki kişinin yakın akrabaları büyük büyük dedeleri ve amcalarının başladıkları yolculuğu tamamlama kararı alarak Güney Kutba yola çıktılar. Shackleton'ın izlediği yolu izleyerek Ross Buz şelfini aşarak Beardmore buzulu üzerinden büyük Antartika platosuna ulaşmak hedefleri ve 1909'daki ekibin geri döndükleri noktayı geçip yola devam ederek Güney Kutup Noktasına ayak basmak. Detayları atlarsak, ekip arkalarında çektikleri eşyalarla zorlu bir yolculuk sonunda 900 mili aşarak başarıya ulaştılar ve hikayelerini BBC Timewatch serisinde "In the Footsteps of Shackleton" adlı bir belgesel olarak yayınladı.

2008 ekspedisyon ekibinin Güney kutba ulaşmak için izlediği yol

Belgesele erişemeyenler için keşif ekibinin ekspedisyon hakkında yaptıkları ve Allastair Humphreys'in blogunda paylaştığı kısa bir sunumu aşağıdan inceleyebilirsiniz.

Pecha Kucha: In the Footsteps of Shackleton - Henry Worsley. www.shackletoncentenary.org from alastair Humphreys on Vimeo.

Ekspedisyonun detaylarını web sayfasından inceleyebilirsiniz.

Rumelikavağı - Rumelifeneri

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Fri, 30 Apr 2010 19:44:00 +0000

Geçen haftaki turun ardından uzun yol yapmak için fırsat kollarken havanın da düzelip, rüzgarın azalmasıyla kendimi Karadeniz'e doğru vurdum. Sabah altı buçukta sele üstündeydim ve yavaş yavaş mavi-yeşil görüntünün keyfini çıkara çıkara pedal bastım. Boğazın Karadeniz'e açılan kısmı ve Karadeniz'in o muhteşem manzarasını bazen yol kenarında durup anlık, bazen de oturup saatlerce izledim. Bu güzelliklerin yakın zamanda dikilecek üçüncü köprü ile yerle bir olacak olmasına mı üzülsem yoksa şehre geri döndüğümde tekrar içine daldığım, umarsız insanların içinde birbirini yoksayarak savruldukları şu cinnete mi...

Tur klasik bir rota olduğundan anlatma ihtiyacı duymuyorum, birkaç fotoğrafla özetlemeye çalışayım...

Rumelikavağı'na giderken sağımda boğaz manzarası

Boğaz'ın Karadeniz ucu - Rumelikavağı'na az kala

Tepeden Rumelikavağı

Rumeli Kavağı'na Hoş geldiniz..

Şehri geride bırakırken

Yollar mükemmel , araba yok, doğa harika...

Garipçe köyü'nden bir kare

ve Rumeli Feneri...

Başka bir açıdan Rumeli Feneri..

Karadeniz

Rumeli Feneri Kalesi

Kale burçlarından bir manzara

Rota - kırıızı ile işaretli ( Başlangıç noktası Boğaziçi Ünv. Kampüsü)

Turun tüm fotoğraflarını içeren albüm:

Yengeç Dönencesi

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Tue, 27 Apr 2010 11:03:00 +0000

Blogda şu ana kadar hep bisiklet üzerine birşeyler yazmış olsam da yol öykülerini sadece bisikletle kısıtlamayı düşünmüyorum. Kendi turlarım veya internette karşılaştığım uzun turların yanında benzer şekilde yapılan ve kaliteli bir şekilde belgesel filmlerle sunulan turlardan da bahsetmek istiyorum.. Bu konuda rakipsiz olan bir grup varsa o da kuşkusuz BBC'dir... ve bu haftaki son bölümünü de biraz önce izleyip tamamladığım "Tropic of Cancer" - Yengeç Dönencesi, son zamanlarda izlediğim ne muhteşem keşif belgesellerden biri olmaya aday.

İleriki yazılarda burdan da tanıtmayı düşündüğüm maceracı yazar Simon Reeve geçen yıllardaki Ekvator ( Equator ) ve Oğlak Dönencesi(Tropic of Capricorn) turundan sonra altı ayda tamamladığı Yengeç Dönencesi turunun da sonuna geldi. Lisedeki coğrafya derslerinden hatırlamayanlar için konuyu şöyle hatırlatalım ( bilenler için de birkaç ekstra bilgi ile ):

Yengeç Dönencesi Güneş ışınlarını yılın belirli zamanlarında tam 90 derece ile alan Tropikal Kuşağın kuzey sınırını oluşturuyor ve kuzey yarım kürede 23 derece 27 dakika enleminden geçiyor.
Dönence çizgisinin yeri, 41 000 yıllık periyotlarla Dünya'nın eksenin yaptığı hareket nedeniyle 22.5 ile 24.5 enlemleri arasında değişiyor.
Yengeç Dönencesi, Orta Amerika'da Meksika ve Karayipler üzerinden geçip Afrika'da Batı Sahara, Cezayir, Libya ve Mısıra'a uğrayarak Arap Yarımadası, Hindistan, Laos, Vietnam ve Çin üzerinden devam ediyor. Dönencenin uzunluğu ortalama olarak 36 749 km.
Tropik bölge gezegenin yüz ölçümünün dörtte birini içine alan bir kuşak
120 ülkeye ev sahipliği yapan Tropik kuşak dünya nüfusunun üçte ikisini barındırıyor
Tropikal kuşak aynı zamanda en fazla biyoçeşitliliğe sahip olan bölge
Tropikal kuşaktaki ülkeler genellikle siyasi karışıklıklar ve fakirlikle boğuşuyorlar; Dünyanın en fakir 45 ülkesinden 38'i bu bölgede yer alıyor..

Simon Reeve'in bu 6 bölümlük belgeseli klasik "gezelim-görelim" tarzındaki belgesellerden çok farklı. Turu boyunca yengeç dönencesi üzerinde ya da ona çok yakın bir hatta yol alıyor ve uğradığı ülkeleri objektif bir şekilde, özellikle ülkedeki karışıklıkları ve doğa tahribatlarını da göz önüne sürerek hareket ediyor. Çin ve Burma gibi otoriter ülkelere giriş izni alamadığından buralarda çekim yapamıyor fakat gittiği birkaç ülkede de iç karışıklıklar nedeniyle zor zamanlar geçiriyor. Belgeselin son bölümünde Tayvan'da karşılaştığı görüntü ise belgesele harika bir nokta koyuyor bence..

Harika bir sunuş BBC kalitesiyle birleşince mutlaka izlenmesi gereken bir belgesel ortaya çıkmış.. Kaçırmayın derim...

Belgeselin Amazon Linki için tıklayınız.
Belgeselin resmi sitesi için tıklayınız.
Belgeselin BBC'deki sitesi için tıklayınız.

Bu yazıyı ayrıca yeni Belgesel Blogum "Bu Belgeseli Mutlaka İzle"de de paylaştım. Belgeseli internetten indirmek için site önerilerine ordan göz atabilirsiniz..

Arabalar ve Bisikletlere Dair...

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Tue, 27 Apr 2010 10:55:00 +0000

Prenses'e Mektuplar'dan "Abartılmış Çizgi"..

Her ne kadar blog gönderisi "Abartılmış çizgi" olarak isimlendirilse de bana geçeğe fazlasıyla yakın gibi geliyor...

Kaynak : Prenses'e Mektuplar

Puncture Kit

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Mon, 26 Apr 2010 11:49:00 +0000

Yol bisikletini modifiye ederek mobil bir davul kitine dönüştüren ve şu sıralar Londra sokaklarında çalan David Osborne, diğer bir adıyla Puncture Kit...

Puncture Kit from sound advice on Vimeo.

Kriket uğruna yollara düşmek

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Sat, 24 Apr 2010 20:11:00 +0000

Dünyanın bir ucundan, İngiltere'den kalkıp 25 000 km yol kat ederek kriket sezonunun açılışına yetişmek için bir diğer ucuna,Avusturalya'ya bisikletle yol almak bu şekilde uzun bisiklet turlarına aşina değilseniz belki de çok anlamsız gelecek. Benzer şekilde bu yıl Güney Afrika'da düzenlenen Dünya kupasına yetişmek üzere Mısır Kahire'den Cape Town'a yol alan bir grup bisikletli daha var desem... İlk bahsettiğim solo bir tur iken diğeri dört kişilik bir gruptan oluşuyor ve her biri şu anda yoldalar...

Bu yazının konusu edeceğim ise ilk bahsettiğim kriket sezonu için yola çıkan Oli... 2009 Ekim'inde yola çıkan Oli şu anda Hindistan'da turuna devam ediyor ve bu yıl kasım ayında Avusturalya'da olmayı planlıyor. Avusturya'daki sezon açılışının yanı sıra Oli, turu boyunca geçtiği ülkelerde İngiltere ve sömürgeleri dışında pek bilinmeyen kriket sporunu da tanıtmayı amaç ediniyor. Son zamanlarda hemen her uzun turda karşılaştığımız üzere ayrıca bazı kuruluşlar adına 100 000 £ bağış toplamayı da hedefliyor. Turdaki izlenimlerini paylaştığı Cycling to Ashes blogunu takip edebilirsiniz.

Oli, turu sırasında Türkiye'den de geçti ve hatta etrafına birkaç kişiyi toplayıp İstanbul Sultanahmet meydanında Ayasofya önünde baya renkli bir kriket maçı yaptı. Türkiye ve Suriye geçişi sırasında kendisine eşlik eden bir Türk yönetmen tarafından turun görüntüleri alındı ve Belgradlı başka bir yönetmen tarafından da eski kayıtlarla birleştirilerek "Film Until the Ashes" belgesel projesi hayata geçirdi. Belgeselin 15 dakikalık düzenlenmiş hali bu yıl Budapeşte'de düzenlenecek Bisiklet Filmleri Festivali için yayınlandı... Arka plandaki müzik ile süper bir video olmuş, bir göz atın...

Film Until Ashes - BFF festival edit (part 1.)

Yalova Kent Ormanı - Çifte Şelale

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Sat, 24 Apr 2010 14:36:00 +0000

Bisiklet performansımı denemek için uzun zamandır planlar yapıyordum ve sonunda teoriyi bırakıp işi pratiğe döktüm. Birkaç haftadır bisikletin bakımı ve dış lastik değişimiyle uğraşıyorum, aklımda da Yalova'da Erikli yaylasındaki şelalelere bir gezi yapma fikri var. Burasıyla ilgili bir çok yazı okudum, özellikle geçen haftalarda "Kaçamak Bisiklet Gezileri" blogundaki yazı bu turu bir an önce gerçekleştirmek için ilham kaynağım oldu... ve dün saat 6:30'da evden çıkarak Yenikapı'dan Yalova feribotuna binmek üzere pedal bastım...

İlk kez bu saatlerde İstanbul'da bisiklet sürüyorum ve bu kesinlikle ilk ve tek olmayacak diye aklımdan geçiriyorum.. Şu ana kadar hep sağlı sollu arabalarla dolu gördüğüm caddeler bomboş, dükkanlar daha yeni yeni kepenklerini kaldırıyor, İstanbul daha yeni yeni uyanıyor. Solumda yeni doğan Güneş ve boğaz manzaarasıyla kendimi Yenikapı'da buluyorum ve 8:30 vapuru ile Yalova'ya doğru yola çıkıyorum..

Gideceğim yer Yalova Çınarcık ilçesi üzerinden devam edip Teşvikiye'den çıkılan Erikli yaylası ve hemen yanındaki Yalova Kent Ormanı.

Feribottan indikten sonra hemen şehir içinden geçip öğlen yemeği için birkaç şey aldıktan sonra Çınarcık yönüne doğru ilerliyorum. Şehir merkezinden biraz uzaklaştığımda arabalar seyrekleşiyor ve Termal - Çıanarcık ayrımına kadar ağaçlı bir yolda ilerlemeye başlıyorum.

Hava, bisiklet için ideal. Sıcak fakat terletmiyor, rüzgar hiç yok. Yolda, feribotta karşılaştığım birkaç bisikletliyle selamlaşıp Çınarcık'a doğru kırıyorum direktsiyonu. Sağ tarafımda Marmara Denizi ve uzakta Adalar manzarasıyla birkaç hafif rampayı aştıktan sonra beklemediğim bir çabuklukta Çınarcık tabelasıyla karşılaşıyorum.

Çınarcık'a hoşgeldiniz!

Ne çabuk geldik yahu falan derken etrafta birkaç ev görünce daha şehir merkezine biraz yolum olduğunu anlıyorum; çıktığım rampaların karşılığını Çınarcık merkeze, deniz kıyısına inerek alıyorum. Karşımdaki manzara ise ekstrası.

Çınarcıkta bir çay molası veriyorum hemen sahil kıyısında daha bu saatlerde boş olan bir kahvehanede. Hafiften yaşlı bir amca gelip "Senin arkadaşlar biraz önce burdan geçtiler" diyor önümdeki iki yol bisikletliden bahsederek ve biraz sohbet ediyoruz. Bu arada çay geliyor. 23 Nisan olduğundan sahil yavaş yavaş hareketlenmeye başlıyor, anneler ellerinden tuttukları çocuklarıyla şehir meydanına doğru yürüyorlar. Bütün bu hareketliliğe rağmen bir koşuşturmaca göze çarpmıyor, herşey sanki olağan haliyle sürüp gidiyor. Dönüşte burada daha fazla zaman geçirmeyi planlayıp Teşvikiye'ye doğru yola çıkıyorum.

Çay keyfi...

Çınarcık sahilden bir manzara...

Çınarcık'tan Teşvikiye'ye doğru ilerledikçe manzara yavaş yavaş değişiyor, yeşilin yoğunluğu artıyor. Sağlı sollu tahta çitlerle çevrili çiftlikler, köy evleri yol boyunca uzanıyor. Etrafta da orta yükseklikte tepeler yolu çevreliyor. Sürüş gittikçe daha da zevkli hale geliyor..

Teşvikiye'ye giderken..

Teşvikiye'ye az kala..

Kasaba merkezinden geçip ilerliyorum ve yaklaşık iki kilometre dümdüz bir yolda, yemyeşil tepelerin arasında, sağımda bu muhteşem atmosfere eklenen derenin sesiyle pedal basıyorum. Böyle bir ortamda bisiklet sürmeyeli bir yıla yakın oluyor..

Yolun sonunda Erikli Yaylası ayrımından sağa sapıp aynı güzellikteki yolu takip ediyorum. Yol dümdüz ve yeni asfalt lastiklerim sayesinde sanki sıfır sürtünme ile yol alıyorum. Biraz ilerde küçük bir göleti geçtikten sonra artık yavaş yavaş tırmanmaya başlıyorum.

Rampalar başlıyor..

Çınarcıktan beri nerdeyse hep düz yolda ilerlediğimden tırmanışa rahat ve hızlı bir şekilde başlıyorum; tempomu ayarlayıp dinlene dinlene yükseliyorum. Yol oldukça dar fakat gelen giden pek yok. Yol boyunca fonda sürekli yanda akan derenin sesi var. Yol boyunca her yerde irili ufaklı akan sulara rastlıyorsunuz. Bir saate yakın tırmanıştan sonra yol üstündeki bir çeşmede dinleniyorum ve yukarıdan gelen iki bisikletçi yanıma yanaşıyorlar. Gemlik'ten geliyorlarmış. Kent Ormanına daha ne kadar olduğunu sorduğumda "Daha yolun yarısındasın ve ilerisi daha da zorlayıcı" dediklerinde biraz moral bozuluyor haliyle. Sıcaklık gittikçe hissedilmeye başlıyor ve sırt çantamda fazlasıyla yük yapıyor. Su takviyesinden sonra yola devam ediyorum ve tırmanıyorum, tırmanıyorum ve hala tırmanıyorum...

Yol kenarında bu küçük derelerden bir sürü var..

Bu da önümüzdeki şelalerin bir habercisi olsa gerek..

Tırmandığım yollar sol altta ve biraz arkada görülüyor...

Yorgunluğum hissedilir dereceye ulaştığında yol inişe geçiyor ve biraz sonra da eksik bir "L" harfi ile Erikli Yaylası tabelası görülüyor.

Bu çok yaklaştığımın bir işaretçisi, birkaç dönemeçten sonra da büyük bir rahatlama ile Kent Ormanına ulaşıyorum. Girişteki bilgilendirme levhasına göre yaklaşık 450m tırmanmışım ve sonunda ormanın ve şelalelerin keyfini çıkarabilirim. Saat ikiye yaklaştığından bir an önce yanımdakileri mideye götürmek için sabırsızlanıyorum ve ormanın hemen girişinde sol tarafta iki tane bank buluyorum. Kaşar ve salamlı bir sandiviçin bu kadar lezzetli olduğunu hiç hissetmemişim diyerek silip süpürüyorum ve şırıl şırıl akan derenin kıyısında şöyle bir uzanıp yaklaşık yarım saat dinleniyorum.

Şelalelerden önce yemek ve dinlenme molası...

Biraz dinlendikten sonra ormanın içine, şelalelere doğru ilerliyorum. Nasıl birşeyle karşılaşacağımı tam bilmiyorum; birkaç yerde fotoğrafından hayal meyal hatırlıyorum fakat göreceğim ilk şelale olacağından heyecan son noktada.. Asma köprüden geçip patika yoldan devam ederek ilk şelaleye varıyorum ve duygularımı sözlere dökemeyeceğimden turun bu noktası kelimelerin bittiği an..

ve biraz yukarıda ilk gördüğümde ağzımın açık kaldığı ve yanı başında oturup bir saat seyrettiğim diğer şelale:

Çıktığım yokuşlar, şu anda bile bacaklarımda hissettiğim yorgunluk, hepsi o yemyeşil yollarda pedallamaya, bu muhteşem doğa olayına tanıklık etmeye değer. Günde yaklaşık doksan kilometreye çıkmış olmam ise bundan sonraki turlar için inanılmaz bir cesaret ve özgüven kaynağı oldu; bir sonraki turu planlamaya daha dönüş yolunda başlamıştım bile...

Bisikletle Dünyayı Turlamak

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Tue, 20 Apr 2010 09:58:00 +0000

Hem de BBC kalitesinde... Belgesel ve bisiklet tutkumu bir arada tatmin eden muhteşem birşey geçti elime. Mark Beaumont 1983 doğumlu bir İskoç ve 2008 yılında Dünya'yı bisikletle dolaşma rekorunu 81 gün farkla kırarak adını tarihe yazmış bir maceracı. Bu rekor 2009 yılında James Bowthorpe tarafından 175 güne indirilse de Mark'ın turunu özel kılan şey, bisikletle 193 günde kat ettiği 27 000 km sırasında kendisine eşlik eden BBC çekim ekibiyle harika bir belgesele de imza atması.

Uzun ve eminim ki sancılı bir hazırlık sürecinden sonra yola Paris'tan başlayarak Orta Avrupa'yı, Romanya ve Bulgaristan'ı aşıp Türkiye'den geçen Mark, buradan yola devam ederek İran'ı geçip Pakistan ve Hindistan'ı aştıktan sonra efsanevi şehir Kalküta'ya varıyor. Buradan uçakla Avusturalya'ya geçip kıtayı baştan başa kat ettikten sonra tekrar uçakla Kuzey Amerika'ya geçiyor. Kuzey Amerika'yı da pedalladıktan sonra uçakla Portekize geliyor ve oradan başlangıç noktası Paris'e ulaşıyor.

Mark'ın İstanbul'a kadarki rotası

ve Kalkutaya kadar olan kısmı...

Ailesinin en önde bulunduğu bir kalabalık tarafından coşkuyla karşılanıyor Mark... Tam 193 gün önce ardından endişe ve gururla bakan annesi sımsıkı sarılıyor Mark'a.

193 gün geçiyor fakat neler olmuyor ki macerası sırasında. Vejetaryan olduğu için çoğu ülkede yiyecek doğru düzgün birşeyler bulamıyor, birkaç kez yediklerinden zehirleniyor, İstanbul trafiğinde kendi sözleriyle "hayatının en kötü sürüşlerinden birini" yapıyor, Pakistan'da kamerasını kapatmak zorunda kalıyor ve ancak askerler eşliğinde yol alıyor, Hindistan'da yolunu kesip sürekli parasını isteyen insanlarla uğraşıyor, Avustralya'nın yüzlerce kilometrelik çöl otoyolunu yüzlerce kilometre bir hayat belirtisi görmeden geçiyor, Amerika'da kış mevsiminde pedallamak zorunda kalıyor..... İşin güzel tarafı bütün bunları zaman zaman yanındaki kamera ile bazen de ona eşlik eden BBC kamerasıyla kayda alıyor. 4 bölüm olarak geçen yıl yayınlanan belgeselin ismi "The Man Who Cycled the World".. İnterneti kullanmayı az çok biliyorsanız sadece bu isim ile küçük bir aratmayla birçok kaynaktan belgeseli bulabilirsiniz ama ben işinizi biraz daha kolaylaştırayım. ( Belgeselin bağlantılarını veren bir site için tıklayınız)

(Resim Mark Beaumont'un web sitesinden alınmıştır)

Mark'ın ismini birkez daha geçen yıl çıktığı Amerika kıtasını kuzeyden güneye kat etme projesiyle tekrar duyduk. Bu seferki tur alışıldık bisiklet turlarından biraz farklı. Tur planını yaparken Amerika kıtasının batı kıyısı boyunca sıralanan Rocky ve And dağlarını takip etmeyi planlayan Mark, ayrıca bu hattaki en yüksek iki zirveyi de hedefleri arasına eklemiş. Kuzey'de Alaska'dan yolculuğuna başlayıp ilk olarak Denali olarak da bilinen McKinley dağına ( 6194 m ) zorlu bir tırmanış gerçekleştiriyor; ardından bisikletiyle Kuzey Amerika'yı geçip Meksika üzerinden Ekvador ve Peruya ulaşıp Arjantin'e geçiyor. Burada ikinci zirve denemesi olan Asya dışındaki en yüksek zirveye, Aconcagua'a ( 6962 m) tırmanıyor ve Güney Amerika'nın en güney noktasında turunu tamamlıyor.. Dünya turu kadar yoğun bir tempoda geçmese de oldukça zorlu bir deneme. Normal tırmanışçıların haftalarca dinlenerek hazırlandıkları Aconcagua tırmanışını 6 ayın üzerinde bisiklet turunun üstüne başarmak pek kolay olmasa gerek..

Güzel bir haber daha; Mark'ın bu son turunda da kendisine BBC ekibi ve kendi el kamerası eşlik etti ve tur geçen ay üç bölümlük bir belgesel olarak yayınlandı : "The Man Who Cycled the Americas". (İndirip izlemek isteyenler içinde bağlantı burada)

Mark'ın turları klasik dünya turlarından farklı olarak daha çok performans odaklı olduğundan keşif ve macera kısmı nispeten daha az. Turu sırasında nerdeyse aralarda birkaç kez bisikletten iniyor. Fakat asıl olay da sele üstünde, bisiklet hızında bütün dünyayı gözleyebilmek zaten. Gözlerinizin önünden yollar, şehirler, insanlar yavaş yavaş akıyor ve tüm bu yaşadıklarınız size eklenip sizi var ediyor...Böylece turların başlangıç günündeki insan ile bitiş günlerindeki insan arasında ucu birleştirilemeyecek kadar fark ve değişim oluyor..

Boğaz Turu

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Mon, 19 Apr 2010 19:19:00 +0000

Sabah pek de erken olmayan bir saatte kalkıp beş dakika sonra tshirt ve eşofmanı giymiş bisikleti dışarı çıkarmaya uğraşıyordum. Hava durumuna göre bugün hafif yağış var fakat masmavi gökyüzü bunun tam tersini söylüyor; ben de yağış gelene kadar tadını çıkarayım diyorum. Boğaz'a karşı da bir kahvaltı etmiş olurum hem.. Menümüzde peynirli poğaçalarımız ve bir de meyve suyumuz var. "Boğazda kahvaltı" derken kulağınza gelen "burjuva" ton bu durum için sadece boğaz manzarasından kaynaklanıyor emin olun ...

Bebek'ten Sarıyer'e doğru boğazda pedallamak, çoğu yerinde emniyet şeritsiz iki şeritli yolda zaman zaman trafiğin ortasında kalıp koca koca jiplerin anlam veremediğiniz manevralarıyla zor anlar yaşasanızda muhteşem manzarası sebebiyle alışkanlık yapan bir deneyim. Bu parkuru antrenman için kullanıyorum fakat bu parkurun üzerinden birçok alternatif rota keşfedilmeyi bekliyor (Belgrad ormanı, Rumeli Feneri, Rumeli Kavağı vs vs..)..

Kampüsten döne döne sahile inip biraz pedal bastıktan sonra hemen ilk gördüğüm banklara kurulup kahvaltıya başlıyorum. Sarıyer'e gidiş yönünde her zamanki gibi sağlam bir rüzgar var. Bu rüzgar beni Sarıyer'e varmadan geri döndürecek hatta. Ama şimdilik herşey yolunda, poğaçalar nefis, sağımdaki ve solumdaki iki köprü manzarası birbirinden güzel:

Solumda Fatih Sultan Mehmet köprüsü...

Sağımda biraz daha uzakta olan Boğaziçi köprüsü...

Kaldırımlar balık tutan emekli amcalarla dolu. Haftaiçi "mesai saati" olduğundan pek kalabalık değil, ancak tek tük ya benim gibi okulu kırıp kendini boğaza atmış gençler ya da eşofmanlarını çekip, mp3 oynatıcısını kulağına takmış düzgün tempoda yürüyen ablalarımız. Kaldırımların kalabalık olmamasını fırsat bilip kahvaltıdan sonra ben de kaldırımdan devam ediyorum İstineye'ye doğru ve boğazda en sevdiğim noktadan köprünün ve benim düldülün bir fotoğrafını alıyorum:

Yola devam. Kaldırımı takip edip Emirgan korusu girişine kadar sürdükten sonra yola çıkıp İstinye'nin trafiğine girmekte sıra. Burayı da hemen girişteki hallerin ordan kaldırma kırarak atlatıyorum bu sefer. Kaldırımdan gidiyorum deyince "trafik canavarı" da ilan edilmek istemem..Bahsettiğim kaldırımlar genişlikleri ortalama 10-15 m olan kaldırımlar; herkese yetecek kadar yer ver yani..

İstinye'yi geçip İstanbul'da en sevdiğim semtin içinden geçiyorum : Yeniköy.. Her iki yanında ağaçlar olan yollarda pedal basmak kadar keyifli birşey yoktur. Hele bu yollar genişse ve her iki yanında da güzellikte birbiriyle yarışacak mimaride yalılar varsa daha ne olsun. Buyrun Yeniköy'den bir yol manzarası:

Yeniköy'ün yolları...

Yeniköy'den artık Sarıyer'e kadar duraksız pedal basayım diyorum fakat Tarabyayı geçtikten sonra yüzüme yüzüme vuran rüzgarla savaşa başlıyorum. Hızımı nerdeyse yarıya düşürüyor ve işin tüm keyfini kaçırıyor. Söylene söylene tam boğazın Karadeniz'e açıldığı kısmında biraz oturup birkaç fotoğraf çekiyorum:

Sol taraf Avrupa, sağ taraf Asya... Avrupa tarafından nedenini anlamadığım dumanlar yükseliyor...

Rumelifeneri'ne gitmeyi planlamıştı bugün fakat oturduğum yerden gördüğüm dumanlar pek iyi hisler uyandırmıyor.. Sahilde oturup kitap okumayı planlarken, duman solumaya pek niyetim yok. Üstelik daha iki gün önceden bisiklet üstünde yağmura yakalandığımdan ciğerime ciğerime işleyen bu rüzgara daha fazla kafa tutmayıp Bahçeköy ayrımından geri dönüyorum...

Geri dönüş yolu arkamdan esen rüzgarla çok daha keyifli. Yeni asfalt latiklerimin performansını denemek için güzel bir fırsat. Eski MTB lastiklerime oranla bisikletin verimi çok daha arttı fakat ince lastik bana ufak sarsıntıları dahi hissettirmeye başladı. Performans artışına göre şimdilik göze alabileceğim bir durum zaten, sorun yok..

İstinye'yi geçtikten sonra hava biraz kapamaya başlıyor, kampüse dönerim derken Emirgan korusu levhasını görüp hemen sağa kırıyorum. Geçen sene sürekli gelirdim buraya, bu sene ilk defa. Üstelik lale festivali de var. Heryer cıvıl cıvıl. Benim kafamı dinleyip sakin sakin kitap okuma planım için pek uygun değil. Varsın olsun deyip bisikletimle dolaşmaya başlıyorum ve birkaç fotoğraf çekiyorum:

Korunun birçok köşesinde aşağıdaki alçıdan yapılmış hayvan figurlerine rasladım:

Girişte beni selamlayan bir fil...

Emirgan korusu denince akla gelen sincap.. Gerçekleri yukarda dallarda oynaşıyorlar..

Birbirine dargın iki ayıcık ...

Lalelerden yapılmış bir gökkuşağı ve birkaç tane daha fotoğraf:

Koruyu baştan başa dolandıktan sonra kalabalıktan uzak bir banka kurulup Doktor Fergusson, dostu Dick Kennedy ve Joe'nun "Balonla Beş Hafta" macerasına daldım, Afrika'nın düzlüklerinde kuşbakışı yol aldım... Jules Verne'un dehasına bir kez daha hayran kaldım ve kendi kendime iyi ki de çocukluk dönemlerimde okuduğum kitaplarını tekrar okumaya karar verdim dedim.

Bir buçuk saatlik tembelliğin ardından kalkası gelmiyor insanın ama daha kampüse çıkmak için tırmanacağım düşündükçe gözümde büyüyen bir yokuş var ve dönüş yolu...

Yola hazır..

noreply@blogger.com (Arif Bayırlı) — Sat, 17 Apr 2010 10:04:00 +0000

Bloga başlangıç yazısı yazmanın zor olduğu gerçeğiyle yüzleşip, üstüne bunu fırsat bilip kullanarak oluşturduğum ilk cümle ile bir başlangıç yapalım... Yol öyküsü yeni günlüğüm; yola, yolculuğa ve keşfe dair, zaman zaman yolculara, gezginlere, kaşiflere dair; çoğu zaman bisiklete ve hemen her zaman doğaya ve insana dair...

Yola hazır, boğaza karşı verilen poz...

Yolculukla modern zamanın "YOLDA" olanlarının kastettiği gibi "kendini aramak","sınırlarını keşfetmek","isyan etmek" gibi kaygılar taşımadan sadece yolda olmanın verdiği hazla kilometreler katetmeyi kastediyorum. Ama bu kat ettiğin kilometrelerin hesabını yapmadan, olayı amacından saptırmadan gitmeyi..

Bana ilham veren birçok gezgin ve kaşifin yolunda, paylaştıklarımın başkalarına da ilham vermesi umuduyla... Yol öyküsü'ne hoş geldiniz...