You Pay Your Crisis

Troubled Greece: fears of 'first domino' to fall as austerity is counted a failure

2012-06-01T00:01:00.000+03:00

An Athens soup kitchen, pictured in April 2012, helps out citizens who have fallen on hard times. Photograph: John Kolesidis/Reuters

Larry Elliott, economics editor
guardian.co.uk, Thursday 31 May 2012

The soup kitchen opens at noon but long before then the queues start to form in the hot Athens sun. A couple of streets away from where sardines, red mullet and squid are piled high in the fish market, those down on their luck line up. While elsewhere life goes on seemingly as normal, students, jobless people, single parents and pensioners swallow their pride and wait patiently. They get two meals a day, at midday and 5pm. This is what a depression looks like.

At first blush, Greece seems no different from any other developed country. People sit in the city centre cafes sipping their iced coffees; yellow taxis cruise the streets; the shops are open for business. But different it is, and it is not hard to spot the signs that this is an economy that has contracted by 20% since the downturn began three years ago and that it is still falling.

You don't need to know that spending in the shops is down by a sixth over the past year; it is obvious from the empty cabs and those shops open but with no customers. You don't need to know that the official unemployment rate is well above 20% and youth unemployment is nudging 50%: it's obvious from the young men idling on street corners and openly dealing drugs.

Greece is broke and close to being broken. It is a country where children are fainting in school because they are hungry, where 20,000 Athenians are scavenging through waste tips for food, and where the lifeblood of a modern economy – credit – is fast drying up.

It is a country where the fascists and the anarchists battle for control of the streets, where immigrants fear to go out at night and where a woman whispers "it's like the Weimar republic" as a motorcycle cavalcade from the Golden Dawn party, devotees of Adolf Hitler, cruises past the parliament building. Graffiti says: "Foreigners get out of Greece. Greece is for the Greeks. I will vote for Golden Dawn to remove the filth from the country."

As ever, it is economic collapse that is pushing politics to the extremes. Businesses that have not already gone bust are clinging on by their fingertips hoping the country's second election in two months will be a turning point. Not the moment when the economy starts to recover, because Greeks have seen enough and suffered enough to know that the slump will grind on through 2012 and 2013; instead, they are banking on the rest of Europe cutting Greece some slack for fear that a nation accounting for less than 3% of the eurozone's output could be the catalyst for a terminal crisis that will destroy the single currency.

"Things are getting worse," said John Milios, economics professor at the National Technical University in Athens, and a candidate for the left-wing coalition, Syriza, in the election. "The economy is in a devastating state mainly due to the austerity programme. Practically all the banks are bankrupt and there has been a very large redistribution of wealth in favour of the rich."

It is too late now to say that Greece should never have been admitted as a founder member of the euro, although there are those in Brussels, Frankfurt and Berlin who rue the day when European solidarity was deemed more important than economic common sense.

There are many cultural reference points for what has happened to the birthplace of democracy over the past decade: some call it a Greek tragedy, others say the austerity programme is akin to the torture of Sisyphus, the king condemned to push a giant stone to the top of the Hades hill only to find it slipping and rolling to the bottom each time he neared the summit.

But the best metaphor is Icarus, the boy who flew too close to the sun. The government in Athens used the cheap interest rates that came with euro membership to spend too much and borrow too much, all the time oblivious to the fact that the country was becoming less and less competitive in comparison with the rich countries of north Europe.

Crony capitalism, economic incompetence, and downright corruption left Greece vulnerable when the crash came. At the end of 2009 it emerged that the government had been telling lies about the size of Greece's budget deficit, and the financial markets no longer considered Greek debt to be all but the same as German debt. Athens got its first bailout in May 2010, a second in February this year. But on both occasions strings were attached: cut wages, cut pensions, cut public spending, privatise the economy, embark on structural reforms.

Austerity has been a failure, for Greece and for the rest of the single currency. The idea was to end the recession quickly and prevent the contagion spreading to the other 16 members of the club. Neither has happened.

"There is precisely zero chance of austerity working," said Yanis Varoufakis, once a speechwriter for the former socialist prime minister George Papandreou, now an economics professor in the US. "It is the same as thinking you can escape from gravity by waving your arms up and down."

Varoufakis is scathing about how the crisis has been handled. "Europe's made a mess of Greece for the past three years. Those responsible will go down as the biggest idiots in the history of economics."

There have been domestic and political ramifications of the failure to tackle Greece's problems effectively. Internally, there has been a loss of support for the mainstream parties thought responsible for the economic collapse. Externally, the belief that Greece will be merely the first eurozone domino to fall has led to pressure on Ireland, Portugal and, recently, Spain.

The strength of support for Syriza's anti-austerity message in the inconclusive election held shocked the Greek and the European political establishments. Despite attempts to portray Syriza as the party that will propel Greece towards an exit from the eurozone – something 80% of the population oppose – polls suggest that support for the charismatic Alexis Tsipras, leader of Syriza, has held up.

"After the elections of 6 May we can see that a large fraction of the population has hope for the first time," Milios said.

Tsipras is adamant that he doesn't want to return to the drachma. He wants instead to renegotiate the terms of Greece's bailout, with the country's creditors agreeing to lower interest rates on debt repayments, more time to hit deficit reduction targets and money from Europe's structural funds to back growth. In the game of political chicken being played between Athens and Berlin, Tsipras believes Angela Merkel, for all her tough talk, will blink first.

Alex Jacovides, chairman of Genesis Pharma, a company that imports drugs for the Greek healthcare market, said: "We need a compromise for the benefit of Europe, an extension of the memorandum [the bailout agreement] because people are feeling the pressure and cohesion is at stake.

"People are not all like the Germans. There is a limit to what Mediterranean people can accommodate. Greece was living beyond its means for a number of years – this has to stop. But it can't happen overnight. It has to be a step by step approach. Who's going to invest in Greece when it's going down so rapidly?"

The company has been hit by a triple whammy: a 50% drop in demand from a contracting economy, a 14-month delay in being paid by the government, and the €170m loss it took on the bonds that it accepted as payment from the state but which were subject to a 70% write down as part of February's bail-out. "We can survive a few more months" said Jacovides, "but not much more than that."

He added, however, that he wanted the next government to be pro-Europe and pro-euro, but insisted that this was not just a crisis for Greece. "This is an inflexion point for Europe. We have to decide whether we take the federal road or go back to single nations. We need time, support and the realisation that if Greece fails it will be the end of Europe as we know it."

Thus far, there has been precious little sign that Germany's chancellor is prepared to soften her line. And sympathy from other quarters has been in limited supply too.

Christine Lagarde, the managing director of the International Monetary Fund, provoked fury when she said in a Guardian interview that she had more sympathy for poor children deprived of a proper education in Niger than she had for those guilty of not paying their taxes in Greece.

No one in Greece would deny that tax-dodging is a serious problem. What they objected to was the failure of Lagarde to make a distinction between those who pay their full whack – the less well-off wage earners – and the middle class, self-employed, professionals and super rich who can find ways, legal and illegal, to minimise their tax liabilities. There are those, too, who think that the austerity imposed by the troika — the IMF, European Central Bank and the EU — has made matters in Greece worse, not better.

"The government and the troika took a Greek recession and turned it into a Greek depression," said Thanasis Maniatisan, an economics professor at Athens University. "It is a great humanitarian crisis, similar to that suffered in advanced economies during the 1930s. There is no light at the end of the tunnel."

Not everybody agrees with this bleak assessment. One senior banker, speaking anonymously, said that the restoration of political stability could lead to the return of the €80bn removed from bank deposits since the start of the crisis. Some of the money has fled overseas, some has been used by the newly impoverished to maintain living standards, some is being kept under the mattress in case the banks go bust.

A return of even a fraction of this capital would provide the banks with scope to lend more money and so finance a slow recovery, the banker said.

Dimitris Tsigos, founding president of the Hellenic Start-up Association and founder of a software company, says that Greece has plenty of things going for it: a well-educated workforce, plenty of sun that attracts tourists and can be a source of solar power, and a thriving biotechnology sector. But he believes the country needs a clean break with its bad old ways.

For many years, Tsigos said, graduates aspired to working in a public sector that was expanded to cater for them. "This vision has collapsed with the crisis and now people have to make up their minds what they will do. Emigrating is one option. To stay here and fight is another. Doing that in a zero liquidity environment is challenging but that's what we are trying to do."

The crisis, he says, has hit the poor, the wage earners and parts of the middle class but not Greece's oligarchs, ship owners and bankers who control the media and have had close links with the parties of the centre-right and centre-left that have dominated Greek politics since the mid-1970s. "Greece is a country governed by a group of gangsters. Either the Greek people will kick the gangsters out or they will have the fate they deserve."

Defence spending, where corruption has been endemic, said Tsigos, has so far escaped the swingeing spending cuts imposed on health and education. "Corruption is everywhere. You must think of a Latin American or African model to understand Greece."

This, then, is Greece as it faces its second recent election: a country with dysfunctional politics, a crippled economy and creditors rapidly running out of patience. There are no good options, only bad ones.

One posited solution is to leave the euro and return to the drachma. This would intensify the slump in the short term. The National Bank of Greece, a commercial bank, estimates that output could fall by a fifth and unemployment could rise to 34% of the workforce. But there are those who believe that there is a chance that a cheaper currency and a debt default would, as was the case with Argentina a decade ago, offer the chance of recovery.

Leonidas Vatikiotis, a leftwing academic, says leaving the euro is a prerequisite for recovery. It would, he said, have to be accompanied by nationalisation of the banks, capital controls and debt default. "There is meltdown in the economy. Nobody pays anything. Businesses don't pay their suppliers. Suppliers don't pay their taxes. The solution is the overthrow of austerity policies. Greece has been an ideal laboratory for the most brutal neo-liberalism."

This, though, is still a minority position. Stefanos Manos, leader of the small Action party, says Greece must remain in the euro and favours even more radical structural reform than proposed by the troika. "In terms of shrinking the state, the memorandum is very timid. I would do more."

Varoufakis says the comparison with Argentina does not stack up, because Argentina had retained its own currency while pegged to the US dollar, and there was strong global demand for its commodities after it devalued the peso. He says Greece should default within the euro.

As the debates rage over whether Greece should be in or out and whether it should stick to its austerity plan or not, one thing is clear: the country is perilously close to the edge of economic and social catastrophe.

Sofia Argyropoulou owns a printing house that has specialised in upmarket books since it was founded by her father in 1956. There have been bad times before, she says, especially the period of the military dictatorship in the late sixties and early 1970s when her father ran the printing machines without paper "just to hear them".

"What I want is work," she said. "I don't care whether we have the drachma or the euro. What matters is to have work." Like many other Greeks she knew that the boom years were just too good to be true. "But I couldn't believe we were going to be in this position. People are sitting on their money because they are afraid."

Argyropoulou cut her workforce from 14 to seven and moved into smaller premises, but she said she was still losing money. "We can survive for another six months. After that I will use my savings to close. I will give everybody what I have to give and say goodbye."

Ένα Καράβι για τη Γάζα: H 2η επετειος της σφαγής

2012-05-31T21:57:00.000+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η κατοχή της Παλαιστίνης συνεχίζεται, ο αποκλεισμός της Γάζας ράγισε αλλά δεν έσπασε ακόμη...

Τιμάμε τους νεκρούς συντρόφους μας και συνεχίζουμε...

31 Μάη 2012

Σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια, τα ξημερώματα της 31ης Μάη 2010, ο «Στόλος της Ελευθερίας» έπλεε στα διεθνή ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου κατευθυνόμενος προς το αποκλεισμένο από τον κατοχικό στρατό του Ισραήλ λιμάνι της Παλαιστινιακής Γάζας. Ο στολίσκος αυτός αποτελούμενος από 3 εμπορικά και 3 επιβατηγά πλοία και με 700 διεθνείς ακτιβιστές, μεταξύ των οποίων 38 Έλληνες και 2 ελληνικά πλοία, φορτωμένος με εκατοντάδες τόνους ανθρωπιστική βοήθεια και απαραίτητο ιατρικό εξοπλισμό για τους πολιορκημένους από στεριά, θάλασσα και αέρα Παλαιστίνιους, δέχθηκε, μες την νύχτα, απρόκλητη δολοφονική επίθεση από το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό και τους κομάντος του.

Στην στρατιωτική αυτή επιχείρηση των Ισραηλινών ενάντια στους άοπλους ακτιβιστές δολοφονήθηκαν με πυροβολισμούς 9 Τούρκοι αλληλέγγυοι σύντροφοί μας και τραυματίστηκαν πάνω από 120 άλλοι διεθνείς ακτιβιστές, οι περισσότεροι από πραγματικά πυρά, από τους οποίους είκοσι τρείς πολύ βαριά. Επίσης ξυλοκοπήθηκαν και βασανίστηκαν άγρια Έλληνες σύντροφοί μας από τους κατοχικούς ισραηλινούς στρατιώτες στα πλοία και στην ανάκριση στο Ισραήλ.

Τα πλοία και το φορτίο κατασχέθηκαν και οδηγήθηκαν δια της βίας στο ισραηλινό λιμάνι του Άσντοντ ενώ οι ακτιβιστες φυλακίστηκαν στις φυλακές της Μπερ Σεέβα. Η παγκόσμια κατακραυγή που ξεσηκώθηκε κάλυψε τα πρωτοσέλιδα σε όλο τον κόσμο, ανάγκασε το Ισραήλ να απελευθερώσει και να απελάσει τους ακτιβιστές μετά από δύο μέρες. Ανάγκασε ακόμα και τους δυτικούς συμμάχους του Ισραήλ και τους διεθνείς οργανισμούς να το καταδικάσουν δημόσια.

Τα γεγονότα αυτά είχαν σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις στην περιοχή και ανάγκασαν την Αίγυπτο του Μουμπάρακ να χαλαρώσει λίγο έστω τους ελέγχους στο μεθοριακό σταθμο της Ράφας, όπως και το Ισραήλ να επιτρέψει για ένα διάστημα την αύξηση της ανθρωπιστικής βοήθειας που περνούσε από τα δικά του περάσματα προς την Γάζα. Οι δυτικές χώρες όμως μετά από λίγο διάστημα επανήλθαν στην πρότερη στάση τους σιωπώντας και επιτρέποντας στο κατοχικό Ισραήλ να συνεχίζει να αιματοκυλά τον Παλαιστινιακό λαό, δολοφονώντας, φυλακίζοντας ή ξεριζώνοντας δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους από την πατρογονική τους γή.

Πέρισυ το καλοκαίρι του 2011 ο «Στόλος της Ελευθερίας ΙΙ» αποτελούμενος από 7 πλοία και 400 περίπου διεθνείς ακτιβιστές και προσωπικότητες προσπάθησε να αποπλεύσει από λιμάνια της Ελλάδας και να επαναλάβει το εγχείρημα του σπασίματος του αποκλεισμού της Γάζας, όμως η εθελοδουλεία της συμμάχου του κατοχικού Ισραήλ κυβέρνησης Παπανδρέου εμπόδισε με όλους τους τρόπους τον απόπλου του δεύτερου αυτού στολίσκου. Το Ισραήλ είχε πετύχει να επεκτείνει και να μεταφέρει το αποκλεισμό της Γάζας στην Ελλάδα. Μόνον το γαλλικό πλοίο Dignite με 16μελή διεθνή και ελληνική συμμετοχή κατάφερε να αποπλεύσει από το Καστελλόριζο και να κατευθυνθεί στην Γάζα, όπου και συνελήφθει μετά από επιχείρηση του μισού ισραηλινού στόλου.

Φέτος πάλι, η Διεθνής Συμμαχία για την Ελευθερία θα δοκιμάσει να φτάσει στην Γάζα. Περιμένετε νέα μας.

Δεν ξεχνάμε. Καμιά τρομοκρατία δεν πρόκειται να μας φοβίσει ή να μας σταματήσει.

Τιμούμε τους νεκρούς αδελφούς μας, συνεχίζοντας τον ίδιο τον αγώνα.

Θα σαλπάρουμε ακόμα μια φορά για να σπάσουμε τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας μεταφέροντας εκεί το μήνυμα της ελπίδας, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας.

Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα

www.shiptogaza.gr

office@shiptogaza.gr

Αλέξης Τσίπρας: Ελπίδα αλλαγής για τους Έλληνες, απειλή για την Ευρώπη

2012-05-31T17:47:00.001+03:00

Πηγή: La Nacion (via contramee)

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν φοράει γραβάτα, είναι νέος, 37 ετών, χαρισματικός, και σύμφωνα με τις περισσότερες δημοσκοπήσεις, θα κερδίσει τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Οι εκλογές αυτές θα καθορίσουν το μέλλον της Ελλάδας, την παραμονή της ή όχι στη Ευρωζώνη και, τελικά, τη σταθερότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Εν μέσω της προεκλογικής εκστρατείας, η LA NACION ρωτάει τη μεγάλη έκπληξη των εκλογών στις 6ης Μαΐου, τι σηματοδοτεί η νίκη των δυνάμεων ενάντια στη λιτότητα.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι η ελπίδα της αλλαγής για πολλούς Έλληνες, που ασφυκτιούν από τα προγράμματα προσαρμογής που επιβάλλονται από την ΕΕ και το ΔΝΤ με αντάλλαγμα ένα σχέδιο διάσωσης δισεκατομμυρίων.

Αλλά ταυτόχρονα είναι και ο άνθρωπος που απειλεί την Ευρώπη: η νίκη του θα μπορούσε να οδηγήσει στη διάλυση της Ευρωζώνης.

Αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ,ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αποτελεί την καινοτομία της Ελλάδας που ταρακουνά τον κόσμο, διότι απορρίπτει κατηγορηματικά το μνημόνιο που υπεγράφη από την Ελληνική Κυβέρνηση στις Βρυξέλλες πριν από δύο χρόνια, προκειμένου να ‘’σωθεί’’ η χώρα από τη χρεοκοπία. Η απόρριψη της συμφωνίας θα θέσει την Ελλάδα στα πρόθυρα της εξόδου από την Ευρωζώνη. Ωστόσο, ο κ.Τσίπρας επιμένει, κάπως αόριστα βέβαια , ότι η χώρα του θέλει να συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ευρώ, επειδή, όπως λέει , “η επιστροφή στη δραχμή δεν αποτελεί λύση.”

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πολιτικός μηχανικός, ζει με τη σύντροφο της ζωής του, είναι πατέρας ενός παιδιού δύο ετών ενώ περιμένουν και δεύτερο. Η νέα αυτή πολιτική προσωπικότητα δέχτηκε να μας συναντήσει την προηγούμενη εβδομάδα στην Αθήνα κατά τη διάρκεια μιας κομματικής συνεδρίασης και συνεχίσαμε τη συνέντευξη μέσω e-mail.

Συνέντευξη στην Elisabetta Piqué*

- Γιατί θα πρέπει οι Έλληνες ψηφοφόροι να σας εμπιστευτούν ενώ ξέρουν ότι δεν έχετε εμπειρία από τη διακυβέρνηση της χώρας;

-Η πολιτική λιτότητας που έχει εφαρμοστεί στην Ελλάδα είναι εντελώς αναποτελεσματική όσον αφορά την οικονομία και απολύτως καταστροφική σε παραγωγικό και κοινωνικό επίπεδο. Τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες [ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία] συνδέθηκαν με αυτήν την πολιτική και ως εκ τούτου είναι τώρα σε βαθιά κρίση. Οι άνθρωποι εκτιμούν, ωστόσο, τη θέση της Αριστεράς , που αγωνίστηκε εναντίον του μνημονίου [ που ήταν σε συμφωνία με την ΕΕ]. Η εναλλακτική πρότασή μας έχει σήμερα πρωτοφανή κοινωνική δυναμική. Η πολιτική μας έχει την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη της κοινωνίας των πολιτών, και είμαστε έτοιμοι να παλέψουμε για τη νίκη στις επικείμενες εκλογές.

- Ποιες είναι για σας οι κύριες αιτίες αυτής της τόσο δραματικής κρίσης που ζει η Ελλάδα;

-Το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν εντελώς λάθος. Η ανάπτυξη βασίστηκε στον υπέρογκο δανεισμό, στην υπερβολική κατανάλωση και στη διαφθορά. Αυτό το μοντέλο άφησε αφορολόγητο τον πλούτο και τους λίγους συσσωρεύοντας χρέη για την πλειοψηφία του λαού και για το δημόσιο τομέα. Η κρίση του μοντέλου αυτού συνέπεσε με την παγκόσμια κρίση του 2008, προκαλώντας πρόβλημα πιστοληπτικής ικανότητας για την Ελλάδα . Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου σε αυτή την κρίση βρήκε την ευκαιρία να απευθύνει έκκληση προς το μηχανισμό στήριξης της ΕΕ και του ΔΝΤ, και υπέγραψαν το μνημόνιο. Αυτό προκάλεσε την ολοκληρωτική καταστροφή: Λόγω των όρων αυτού του μνημονίου, η ελληνική οικονομία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια τεράστια ύφεση και η ελληνική κοινωνία υποφέρει.

- Πώς σκέφτεστε να ξαναχτίσετε την οικονομία της Ελλάδας;

-Το πρώτο βήμα είναι η επαναδιαπραγμάτευση με τους πιστωτές μας, με στόχο ένα μορατόριουμ για τις πληρωμές των χρεών τουλάχιστον τριών ετών. Άλλα σημαντικά βήματα θα είναι ο έλεγχος των τραπεζών, η φορολόγηση των συσσωρευμένου πλούτου και των υψηλών κερδών, αλλά επίσης περικοπές και μέτρα εξοικονόμησης, όπως η μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Θα πρέπει επίσης να ληφθούν μέτρα για την τόνωση της ζήτησης, τη στήριξη των μισθών και της απασχόλησης, για την προστασία των αδυνάτων καθώς και να χορηγηθούν δάνεια δανείων στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις. Όλα αυτά θα μπορούσαν να ανοίξουν το δρόμο για την ανάκαμψη της οικονομίας και την έξοδο από την κρίση.

Ο άνεμος της αλλαγής

-Το κύριο αίτημα σας είναι η ακύρωση του μνημονίου . Γιατί είστε τόσο σίγουρος ότι η ΕΕ είναι έτοιμη να το δεχτεί;

-Η πολιτική λιτότητας απέτυχε διότι οδηγεί την Ελλάδα στη χρεοκοπία και αυτό είναι κάτι που όλοι αρχίζουν να καταλαβαίνουν. Οι φωνές για αλλαγή πολιτικής απέναντι στην κρίση χρέους αυξάνονται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δίνει περιθώριο για διαπραγμάτευση της Ελλάδας. Πρόθεσή μας είναι η καταγγελία του μνημονίου και η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με τους πιστωτές μας.

- Ποιοι είναι οι σύμμαχοί σας στην Ευρώπη;

-Σύμμαχοί μας πρώτα απ΄όλα είναι οι άνθρωποι που βλέπουν μπροστά τους ένα αβέβαιο μέλλον, ένα μέλλον που συνδέεται με τις πολιτικές προσαρμογής. Σήμερα οι κοινωνικές κατακτήσεις των τελευταίων 50 ετών βρίσκονται υπό απειλή στην Ευρώπη, και η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο ενός ευρείας κλίμακας σχεδίου , κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Γι αυτό οι λαοί της Ευρώπης μπορούν να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους να σταθούν στο πλευρό μας και να αμφισβητήσουν την κυρίαρχη πολιτική.

-Λέτε ότι θέλετε να μείνετε στην ευρωζώνη. Αλλά και πάλι στην ΕΕ γίνεται λόγος για μια πιθανή “Grexit”, από το φαβορί των επόμενων εκλογών

-Η απειλή της εξόδου από το ευρώ είναι μια συντονισμένη προσπάθεια πίεσης και απειλής προς τον ελληνικό λαό για να ‘’διαγράψει’’ το μήνυμα των εκλογών στις 6ης Μαΐου. Ωστόσο ο λαός ψήφισε , ενάντια στα μέτρα λιτότητας και κατά των κομμάτων που τα υιοθέτησαν. Η αλήθεια είναι ότι το κόστος απομάκρυνσης οποιασδήποτε χώρας από την ΕΕ θα είναι τεράστιο για ολόκληρη την Ευρωζώνη.

- Είστε έτοιμος για μια στάση πληρωμών της Ελλάδας , σαν αυτή της Αργεντινής;

-Αν υπάρχει ένας σίγουρος δρόμος προς τη στάση πληρωμών, αυτός είναι που ακολουθείται μέχρι σήμερα. Οι Έλληνες αντιλαμβάνονται πού πάνε τα πράγματα. Και έτσι είναι αποφασισμένοι να παρέμβουν και να αποτρέψουν την χρεοκοπία

Εντός της Ευρώπης

-Νομίζετε ότι το να φύγετε από την Ευρωζώνη θα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα;

-Η επιστροφή στη δραχμή δεν αποτελεί επιλογή. Η λύση δεν είναι η απομόνωση και ούτε θέλουμε να μετατρέψουμε τους εργαζόμενους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες από συμμάχους σε ανταγωνιστές. Μέσα από σκληρά μέτρα λιτότητας δεν υπάρχει καμία λύση για την κρίση και δεν θα υπάρχει διέξοδος στο μέλλον αν συνεχίσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Η Ελλάδα πρέπει να πολεμήσει μέσα στην Ευρώπη.

- Ποιο είναι το χειρότερο σενάριο για σας;

-Να συνεχίσουν τα πράγματα ως έχουν σήμερα. Με την τρέχουσα πολιτική, το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο, και χωρίς καμία αλλαγή η κοινωνία θα υποφέρει για πολλές δεκαετίες. Αυτό το σχέδιο έχει σκοπό να μετατρέψει την Ελλάδα σε μια αποικιακή χώρα, που θα ζει στη φτώχεια και χωρίς την κυριαρχία στα μέσα παραγωγής της .

- Θα επιστρέψει στη δραχμή;

-Η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα θα συμβεί μόνο αν το ευρώ καταρρεύσει. Η έξοδος της Ελλάδα από το ευρώ θα ήταν μια καταστροφή για το σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας. Το ελληνικό πρόβλημα είναι πρωτίστως ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα και ως τέτοιο μπορεί μόνο να επιλυθεί με επιτυχία.

Μετάφραση: Anne Chardonnay

*Elisabetta Piqué: Ανταποκρίτρια της La Nación στη Ιταλία, το Βατικανό, και όπου αλλού είναι απαραίτητο. Ένα βιβλίο της , “Ημερολόγιο Πολέμου: Αφγανιστάν και του Ιράκ” (2003).