Youth Leaders Academy NL

Martin Saunders over de Youthwork Summit 2013

Rachel — Thu, 11 Apr 2013 09:04:14 +0000

Over een ruime maand ga ik weer naar Engeland om voor de derde keer de Britse Youthwork Summit te bezoeken die dit keer in Birmingham plaatsvindt (18 mei – het Pinksterweekend). De vorige twee keer waren echt ontzettend goed, dus ik kijk ernaar uit om er weer heen te gaan. Het is natuurlijk even een onderneming vanuit zuid-Duitsland, maar het is echt de moeite waard, zowel voor de inhoud als voor de contacten.

De Youthwork Summit (afgekort YWS) is een conferentie in TED stijl, dus met veel kortere toespraken. Ik mag die afwisseling wel en je krijgt zo in één dag een hele lading indfo over je heen waar je laterop kauwen kunt. De ‘early days’ zijn ook altijd geweldig. Het eerste jaar was Mark Yaconelli er met een ‘Ignatian Retreat’. Dat was echt indrukwekkend en ik heb dingen geleerd die ik tot op de dag van vandaag nog gebruik. Vorige keer was Mark Oestreicher er en die is fenomenaal, ik had nog wel een paar dagen naar hem kunnen luisteren.

Dit keer hebben ze drie keuzes voor de early day en ik ga (uiteraard) een Preaching and Communications Masterclass doen met niemand minder dan Tony Campolo. Daar kijk ik nog het meest naar uit, afgezien van het weer ontmoeten van veel vrienden die ik inmiddels heb gemaakt.

Voor wat je ervoor krijgt is het niet duur, als je de reis even niet meetelt natuurlijk. Maar omdat ik bij vrienden kan logeren, met hen meerijdt naar Birmingham en daar ene hotelkamer deel, vallen de kosten al met al erg mee. Als je een keer een totaal andere jeugdwerkconferentie wil bijwonen waar je echt uitgedaagd wordt en ook eens input krijgt vanuit andere invalshoeken, kan ik de YWS echt aanraden. Kijk op de YWS Site voor meer info.

Interview met YWS organisator Martin Saunders

Anyway, om je hopelijk nog meer enthousiast te maken voor dit jaar of vast voor volgend jaar, is hier een interview met mede organisator Martin Saunders die ook aangeeft dat ze graag meer ‘mainlanders’ als bezoeker zouden willen…

Kun je iets vertellen over de visie voor de Youth Work Summit, wat jij en de anderen in de organisatie hiermee hopen te bereiken?

De focus ligt met name op eenheid en innovatie. Eenheid in de zin dat we jeugdwerkers uit alle theologische geledingen, alle denominaties en alle geografische scheidingen bij elkaar willen brengen en hen willen vragen naar elkaar te luisteren en met elkaar te delen. Innovatie is daar een gevolg van – ideeën worden gedeeld, de vonk slaat over, er vindt een geweldige kruisbestuiving plaats. Een jeugdwerker van een evangelische baptistengemeente in Wales hoort bijvoorbeeld een katholieke jeugdwerker uit London vertellen en sommige van haar ideeën zijn van toepassing. We geloven echt dat er ontzettend veel geweldige ideeën zijn, maar dat die niet in één plek zijn of in één deel van de kerk.

De reacties op de Summit zijn tot nu toe erg positief. Wat zijn dingen die je terug hebt gehoord, hoe heeft het jeugdwerkers veranderd?

Er zijn dingen gebeurd waarvan we hoopten dat ze zouden gebeuren – mensen die zich geïnspireerd voelen en nieuwe visie krijgen door wat ze hebben gebeurd en die bijvoorbeeld een nieuwe passie krijgen voor een bepaalde bediening. Janusz, een Poolse tiener die in 2012 zijn ervaringen deelde in het jeugdzorgsysteem heeft bijvoorbeeld veel jeugdwerkers geïnspireerd om op dat gebied iets te gaan doen. Maar er zijn ook dingen geweest die we niet hadden verwacht – zoals mensen die besloten voltijds jeugdwerker te worden. Ik denk dat we nu vooral voordeel hebben van ‘goodwill’, maar we willen niet zomaar een evenement worden. Zodra we te gelikt worden, te clever en te professioneel, is het event dood. Tenzij God op een krachtige manier door de hele dag heen werkt, is het event dood. Dus vragen we Hem voortdurend: wat nu?

Er was kritiek op de laatste YWS dat er te weinig geestelijke inhoud was, wordt dat dit jaar anders?

Eerlijk gezegd, daar hebben we het verknald de laatste keer. Er was niet voldoende Bijbelse inhoud en dat was volledig per ongeluk. We hebben ons gerealiseerd dat we onze sprekers beter moeten voorbereiden daarin, ze krijgen maar tien minuten en dus nemen ze onze kennis van de Bijbel vaak als vanzelfsprekend aan. En ik heb dat ook gedaan als gastheer en presentator van de dag, dus ik ben de hoofdzondaar hierin. Maar om je vraag te beantwoorden: dit jaar gaat het HEEL anders worden. Je zult wellicht eerder het gevoel hebben aan het einde van de dag dat er te veel geestelijke inhoud was!

De YWS wordt wel een ‘TED conferentie voor jeugdwerkers genoemd’, waarom werkt dat format zo goed denk je?

Het is niet omdat mensen een korte attentiespanne zouden hebben, wat ik andere mensen wel eens heb horen zeggen. Enkele van onze beste momenten waren toen een spreker langer sprak, zoals Mark Yaconelli in 2011. Ik denk dat mensen de afwisseling en de hoeveelheid aan inhoud waarderen die je zo op één dag krijgt. Voor 35 pond krijg je een heel weekend waard aan inhoud. De lengte van de toespraken maakt ook dat we voor iedereen iets kunnen bieden. Als je zit te luisteren naar een toespraak die voor jou niet relevant is, of een spreker waar je niets mee hebt, dan is dat niet zo erg omdat je weet dat er over 10 minuten weer een volgende spreker staat!

Ik ben nu zelf twee keer naar de YWS geweest, maar tot dusver waren er weinig ‘mainlanders’ en voornamelijk Britten. Is dat met opzet of hopen jullie een breder publiek te trekken?

Nee, we zouen het geweldig vinden om meer bezoekers van buiten de UK te krijgen. Wij zien het zelf als een nationale en Europese conferentie – en als er meer mensen van het vasteland komen, dan zal dat een grote invloed hebben op hoe we ons programma vormgeven en wie we uitnodigen om te spreken. We hebben degene die de reis tot nu toe hebben gemaakt enorm gewaardeerd en ik geloof dat zij het op hun beurt de Summit ook als relevant hebben ervaren. Dit jaar hebben we Colin Piper gevraagd voor een early day programma en hij heeft veel ervaring op het Europese vasteland. Hij gaat ook wat van zijn Europese vrienden meenemen om hun verhalen en ervaringen te delen.

Tot dusver hebben jullie een paar geweldige verrassingen voor ons gehad, bijvoorbeeld ‘Matthew Red Man’ (Matt Redman, de bekende aanbiddingsleider) die plotseling de aanbidding kwam leiden op de laatste YWS. Wat kunnen we dit jaar verwachten?

Dat zou de verrassing wel een beetje bederven, niet? Het enige wat ik kan zeggen is dat we ons commitment aan innovatie zeer serieus nemen, dus hopelijk word je niet teleurgesteld!

Lees meer

Als je een indruk wilt krijgen van onderwerpen die op de YWS worden behandeld, kijk dan eens naar onderstaande posts of lees de posts onderaan de Engelse versie van het interview op de Engelse Youth Leaders Academy, want daar heb ik er nog veel meer over geschreven!

De intrinsieke spanning van postmodern relationeel jongerenwerk

Hoe halen we tieners uit hun isolement?

De wiskundige formule voor succesvol kerkelijk jeugdwerk

Jongeren helpen hun weg te vinden in hun cultuur

Word ook lid van de ‘slow club’

Samenwerken met God waar Hij al aan het werk is

Relationeel jeugdwerk: hoeveel tijd is genoeg?

De ‘mooiste’ video ooit over pesten

Rachel — Mon, 25 Mar 2013 10:54:47 +0000

Dichter Shane Koyczan heeft van zijn verdrietige ervaringen met gepest worden in zijn kindertijd een ‘prachtige’ video gemaakt. De combinatie van de dramatische woorden en de beelden erbij maakte dat ik een paar keer iets moest wegslikken…maar misschien was dat ook omdat ik er veel in herkende van mijn eigen ervaringen met pesten.

Mijn ervaringen op de Simply Youth Ministry Conferentie

Rachel — Thu, 14 Mar 2013 13:34:43 +0000

Vorig weekend was ik voor het eerst op de Simply Youth Ministry Conferentie in Indianapolis. Dat was een enorme beleving en ik wil graag iets van mijn ervaringen met jullie delen. Ik zal ook wat meer foto’s dan anders posten om jullie een idee te geven hoe het was.

De reden voor mij om te gaan was dat ik sinds ik Youth Leaders Academy gestart ben (en dan bedoel ik met name de Engelse variant) veel contact heb gekregen met jeugdwerkers wereldwijd. Het was een reden om eens bij de Britten te gaan kijken op de Youthwork Summit en nu wilde ik toch de grote oversteek eens wagen naar Amerika.

Omdat ik zelf in Amerika gewoond heb (sterker nog: ik ben daar voor het eerst jeugdwerk gaan doen!) is de cultuur mij niet vreemd, inclusief de jeugdwerk-cultuur. Dat is wel handig op zo’n conferentie, waar daar loop je toch wel tegen grote verschillen aan in vergelijking met Nederlandse conferenties, zoals bijvoorbeeld Innov8 waar ik vorig jaar ook was.

Allereerst is de SYMC veel groter, er waren meer dan 2000 jeugdwerkers aanwezig. Dat geeft wel een enorme sfeer in de gezamenlijke sessies moet ik zeggen. Maar de opzet is ook wel typisch Amerikaans: groots, de nodige show en entertainment, professioneel, maar met veel humor (al is dat niet altijd mijn humor moet ik erbij zeggen). Hieronder staat een leuk filmpje met de highlights (en als je heel goed kijkt zie je mij ook nog voorbij komen, uiteraard tussen de boeken

Workshops

De workshops en tracks die geboden worden tijdens de conferentie zijn echt geweldig. De sessies zijn telkens twee uur en je kunt ervoor kiezen om de hele conferentie naar dezelfde spreker te luisteren (full track of deep track), twee keer twee (half tracks) of losse workshops te bezoeken. Dat laatste heb ik gedaan om zoveel mogelijk mee te krijgen.

Degenen die de workshops en tracks geven zijn echt de grote namen in het Amerikaanse jeugdwerk: Jim Burns, Duffy Robbins, Greg Stier, Mark Oestreicher, noem maar op. Van de grote namen ontbrak met name Doug Fields, maar dat is logisch aangezien hij voor de ‘concurrent’ werkt, namelijk Youth Specialties. Er was ook een giga aanbod aan workshops, meestal zo;n twintig of meer tegelijkertijd.

Workshops die ik heb gedaan:

Preconference (hele dag) met Duffy Robbins over ‘Teaching Teenagers the Bible’: geweldig inspirerend, veel geleerd van een fantastische vent die al jaaaaren in het jeugdwerk zit.
Jim Burns met ‘Family Based Youth Ministry’: eveneens een oude rot in het vak. Als je hem hoort praten realiseer je je weer hoe veel er nog te leren valt. Erg goed!
Tony Myles over ‘Uncommon wisdom for Youth Ministry: hindsights that fuel foresight’: hier zat de winst niet zozeer in het leren van nieuwe dingen, maar in de scherpe vragen die gesteld werden. Tony Myles is een pastor, voormalig youth pastor, en iemand met veel wijsheid.
Mark Cornelison (deed mee aan een editie van ‘The Biggest Loser’) over ‘Facing your Giants’: meer een persoonlijke workshop dan erg jeugdwerk gericht, maar wel goed.
Bo Boshers en Keith Cote over ‘Student led Ministry’: ik had deze beide heren van Willow Creek al eens eerder gehoord en toen waren ze beter. Op zich een zeer interessant onderwerp, maar ze probeerden te veel in te korte tijd te vertellen.

Duffy Robbins

Verder waren er in de gezamenlijke sessies ook geweldige sprekers zoals Greg Stier (zeer aanstekelijk verhaal over gebed), Mark Oestreicher (over hoop, verkorte versie van wat hij ook op de Youthwork Summit had verteld), Jon Acuff (bekend van ‘Stuff Christians like’, maar liet hier zien dat hij niet alleen grappig is, maar ook scherpe inzichten heeft), Jason Ostrander (de hoofdorganisator van het hele gebeuren, had een zeer sterk verhaal over Mozes) en nog veel meer.

Er was diepe aanbidding met Shane & Shane, All Sons and Daughters en nog meer bands die ik niet kende. De Skit Guys waren fenomenaal als altijd en verder waren er tussendoor nog de nodige grappen en grollen van o.a. Joshua Griffin. Verder trad Lecrae op, niet mijn stijl, maar wel erg populair hier).

Iedereen probeert foto’s en videos te maken van LeCrae

Take aways

Wat waren voor mij nou de belangrijkste ‘take aways’?

Het persoonlijk ontmoeten van veel mensen die ik alleen online ken was echt bijzonder. Iedereen was super vriendelijk en hoewel ik één van de weinige ‘buitenlanders’ was, hoorde ik er helemaal bij. Ik heb echt fijne persoonlijke gesprekken gevoerd met veel mensen;
De inclusieve sfeer. Ik vond het erg bijzonder om te zien hoe de grote namen in het jeugdwerk gewoon met mensen stonden te praten na de workshops of in de gangen. Dit is ook echt deel van de visie van de organisatie is dat sprekers het hele weekend aanwezig zijn en beschikbaar zijn;
De aanbidding. Je zou verwachten dat het richting show en entertainment zou gaan, maar het was echt en diep. Van genoten;
De workshops, wat een kwaliteit en wat heb ik veel geleerd! Ik heb echt inspiratie voor tientallen blogs om door te geven wat ik aan nieuwe kennis en inzichten heb opgedaan.

Wat voor mij ook erg gaaf was, was om mijn eigen boek Beyond Small Talk daar te koop te zien (sterker nog: de voorraad die ze daar hadden was zaterdagavond al uitverkocht – yay!). Ik had zelf nog geen fysiek exemplaar in handen gehad (lang verhaal, heeft te maken met de invoerrechten bij opsturen), dus om mijn boek echt in handen te houden was wel heel bijzonder. Ook heb ik allerlei mensen ontmoet van mijn uitgever (Group – de moederorganisatie achter Simply Youth Ministry) met wie ik alleen nog via mail contact has gehad.

Mijn boek! Rechts van mij staat Nadim, mijn contactpersoon bij mijn uitgever

Al met al vond ik het zeer de moeite waard om erbij te zijn. Zozeer zelfs, dat ik alweer voor volgend jaar heb gereserveerd. Ik vond het een geweldig weekend waarin ik echt ben opgeladen, bemoedigd, bijgekomen en geïnspireerd. Super!

Waarom moeten jongeren aangesproken worden?

Rachel — Mon, 04 Feb 2013 08:50:57 +0000

We hebben in twee eerdere posts nagedacht over de vraag waarom jongeren aangesproken zouden moeten worden in de zondagse preek en waarom dan juist jongeren aangesproken moeten worden. Vandaag het laatste deel in dit drieluik en nu vanuit de vraag waarom je jongeren zou moeten aanspreken. Mag je niet van hen verwachten dat ze zelf de moeite nemen om op te letten, om te luisteren en te begrijpen wat er gezegd wordt? Is het niet gewoon luiheid en gebrek aan interesse van hun kant?

Waarom moeten jongeren eigenlijk worden aangesproken? Moeten ze niet gewoon zelf gemotiveerd zijn om te luisteren?

Geweldige boodschap

Laat ik over één ding duidelijk zijn: we hebben een geweldige boodschap. Gods Woord en Zijn boodschap van redding zijn onveranderd belangrijk en krachtig, ook voor deze generatie. Gods Woord heeft de kracht om levens te veranderen en dat zien we ook vandaag de dag nog steeds. De Heilige Geest werkt in de harten van mensen en brengt hen tot inkeer, berouw en overtuigingen op methodes die soms te wonderlijk zijn om te vatten.

God heeft ons derhalve niet nodig, maar hij heeft ervoor gekozen om ons als mensen, als feilbare mensen met al onze zwakten te gebruiken om Zijn boodschap te verkondigen. We mogen werktuigen zijn in Zijn handen. De boodschap is perfect, maar de boodschapper niet. En hoewel God wonderen kan verrichten, kunnen we in alle redelijkheid stellen dat de boodschap zichzelf niet ‘verkoopt’.

Resoneren

Hoe je iets zegt is net zo belangrijk, zo niet belangrijker dan wat je zegt. Het is niet genoeg om Gods Woord alleen maar te preken, we moeten het brengen op een manier die in dit geval jongeren aanspreekt. Nancy Duarte, een Amerikaanse communicatie expert gespecialiseerd in het geven van presentaties, noemt dit als ‘resoneren’ (1):

“Het publiek hoeft zich niet af te stemmen op jou – jij moet je boodschap afstemmen zodat hij bij hen past. Vaardig presenteren vraagt van je dat je hun harten en hoofden begrijpt en een boodschap creëert die resoneert met waar daar al speelt (…) Als je jezelf afstemt op de frequentie van je toehoorders, zullen je ideeën diep resoneren.”^⁠

Jezus’ onderwijs als voorbeeld

Zelfs Jezus, ook Jezus, deed alle mogelijke moeite om Zijn boodschap af te stemmen op Zijn publiek. Jezus had een kennis van de Wet, van het oude verbond zoals niemand die in Zijn tijd had, maar Hij stortte die kennis niet over Zijn publiek uit. Meer dan een derde van Jezus’ onderwijs vond bijvoorbeeld plaats door middel van verhalen, gelijkenissen (2).^⁠ Dit waren vaak zelfs fictieve verhalen die aansloten bij de cultuur, Zijn publiek en de kernboodschap die Hij wilde overbrengen. Zo sprak Hij over schapen die zoek waren, zonen die hun erfenis kwamen opeisen, akkers die ingezaaid werden.

Daarnaast gebruikte Hij vragen, interactie, voorwerpen die voor iedereen bekend waren, recente gebeurtenissen, persoonlijke omstandigheden en (soms zeer bizarre) handelingen om Zijn boodschap over te brengen. Hij daagde uit, legde met opzet niet alles meteen uit, prikkelde mensen om zelf te denken en verder te zoeken. Kortom: Jezus gebruikte een scala aan wat wij technieken zouden noemen om zijn toehoorders te betrekken bij zijn boodschap. Hij paste zijn communicatiemiddel aan aan Zijn toehoorders, Hij bracht Zijn boodschap niet altijd in de directe preekstijl in de verwachting dat die zou ‘landen’.

Ja, het is aan de Heilige Geest om in de harten van mensen te werken en God is niet afhankelijk van onze inzet. Ik heb jongeren ook aangesproken zien worden door preken die naar objectieve maatstaven zwak waren. Dat is dan echter Gods genade en eerder een uitzondering dan een reden voor ons om niets hoeven te doen. Onze taak is om ons uiterste best te doen een boodschap te brengen die relevant is voor jongeren op een manier die hen aanspreekt. Als we dat gedaan hebben kunnen we op de Heilige Geest vertrouwen dat Hij de rest zal doen.

Ben je het met deze redenering eens? Hoe zou jij de balans tussen ‘je best doen’ en de leiding van de Heilige Geest verwoorden?

(1) Duarte, N., Resonate, Duarte Press, 2012, Chapter 1 (iBook), mijn vertaling.

(2) Huckins, J., Teaching through the art of storytelling, Zondervan 2010, hfst 2.

De invloed van songteksten op jongeren

Rachel — Fri, 01 Feb 2013 09:31:03 +0000

Over songteksten wordt vaak gediscussieerd en niet ten onrechte: er zijn nogal wat songs met zeer, zeer discutabele teksten. Vooral in de r&b en de rap hoek komen we veel grove taal tegen, veel geweld en vooral heel veel referenties naar seks op alle mogelijke manieren. Wat dat laatste betreft is er wel veel veranderd in de laatste twintig, dertig jaar. Waar Madonna in mijn jeugd nog als obsceen werd beschouw met haar nummer ‘Like a Virgin’, is er nu weinig meer wat nog schokt.

In 1990 bracht de inmiddels volledig in de vergetelheid geraakte band 2LiveCrew een nummer uit met de veelzeggende titel ‘I’m so horny’. In deze songtekst wordt expliciet verwezen naar orale en anale seks en zelfs naar seksueel geweld tegen vrouwen. Toch werd de band in een rechtszaak vrijgesproken van ‘obsceniteit’ door de Amerikaanse jury. Hun oordeel was dat de tekst ‘comedy’ was, grappig, maar zeker niet obsceen. Eén van de juryleden merkte op dat ‘in deze tijd dit de taal is van de jeugd’.^⁠(1)

Destijds was Madonna’s ‘Like a virgin’ redelijk schokkend, nu zijn we heel wat grovere taal gewend.

Grove songteksten

Het zouden bijna profetische woorden genoemd kunnen worden, want in de twintig jaar sinds toen is de taal in songteksten heel wat grover geworden, zeker wat betreft seksuele referenties. Ik wil het op deze blog graag netjes houden, maar wil toch graag een paar voorbeelden aanhalen omdat ik het idee heb dat niet iedereen beseft hoe heftig deze teksten zijn.^⁠

Neem de vrouwelijke rapper Nicky Minaj. Zij zong nummers als ‘Stupid Hoe’ (‘hoe’ is straattaal voor hoer) en en geeft in het nummer ‘SuperBass’ aan dat een man alleen maar naar haar hoeft te kijken en ze trekt haar slipje al uit. Overigens is ze niet alleen expliciet wat seks betreft, een ander nummer van haar heet ‘Beez in the trap’ wat letterlijk vertaald iets betekent als ‘zijn in een drugspand’. Bij een optreden voor de Amerikaanse Grammy’s gaf ze een show waarbij er een soort demonenuitdrijving plaatsvond en in een daarop volgend interview vertelde ze ook dat ze een demon in zich heeft genaamd Roman. En deze dame krijgt als beloning voor dit soort teksten en dit soort gedrag niet alleen een contract bij de Amerikaanse Idols als jurylid (hoewel het de vraag is hoelang ze dat volhoudt) maar is ook een artiest die voor Nokia heeft opgetreden bij de lancering van een nieuw toestel.

Is dit een uitwas? Ik wou dat het waar was. Natuurlijk zijn er een heleboel bands en artiesten met wiens teksten niets mis is, wellicht op een grof woord her en der na. Maar zeker in bepaalde subgenres is het wel erg droevig gesteld met het niveau van de teksten en zijn de verwijzingen naar seks, drugs, geweld en andere negatieve zaken niet van de lucht. Wellicht minder erg, maar toch ook niet onschuldig zijn thema’s als materialisme, rebellie en een algemene negativiteit over het leven in het algemeen.

Luisteren jongeren naar de tekst?

Dit roept een paar vragen op. Allereerst: in hoeverre luisteren Nederlandse jongeren naar nummers met dergelijke expliciete thema’s? Misschien minder dan de Amerikaanse jongeren omdat rap wat minder populair is, maar dan nog blijft er genoeg over. Dus ja, ook Nederlandse jongeren luisteren naar en zingen mee met zeer expliciete teksten. De vraag is in hoeverre christelijke jongeren dit ook doen, maar die is niet zo makkelijk te beantwoorden. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat er een deel van de tieners was van wie de ouders hier nog behoorlijk strikt in waren of die hier zelf positieve keuzes in maakten. Een ander deel luisterde echter gewoon wat ‘in’ was ongeacht de teksten.

Een veel gehoord excuus was ‘ik let niet op de tekst’. De bekende Amerikaanse jeugdwerker Walt Mueller, oprichter van het ‘Center for Parent/Youth understanding’, geeft in zijn boek ‘Youth culture 101’ aan dat tieners die muziek belangrijker vinden in hun leven dan anderen, ook meer op de teksten letten. Juist de tieners die kwetsbaar zijn en chaos, verdriet of relatieproblemen hebben vallen hieronder. Ook letten fans van meer agressieve muziekgenres, zoals hard rock, heavy metal en hip-hop, meer op de teksten.^⁠(2) Mijn eigen ervaring is dat jongeren aan de ene kant aangeven dat ze nummers mooi vinden vanwege de muziek, maar aan de andere kant vaak zeggen terug dat de songteksten hen diep raken. Dat zullen dan misschien niet de expliciete versies zijn, maar het geeft wel aan dát ze naar de teksten luisteren.

Dat roept wel de vraag op hoeveel Nederlandse jongeren meekrijgen van deze teksten, aangezien ze in het Engels zijn. Dit zal zeker een remmende factor zijn, temeer daar een deel van de referenties in straattaal is (‘slang’) die zeker de jongere tieners niet mee zullen krijgen. Maar in combinatie met de delen die ze wel meekrijgen en de zeer expliciete videoclips durf ik te zeggen dat ze er te veel van begrijpen, al zal voor de jonge tieners opnieuw niet alles meteen duidelijk zijn. Door hun (gelukkig) beperktere seksuele kennis en ervaring missen ze een deel van de referenties, ook al begrijpen ze de letterlijke vertaling.

Beïnvloeden songteksten gedrag?

De laatste en misschien wel meest belangrijke vraag is in hoeverre de songteksten waar tieners naar luisteren hun gedrag daadwerkelijk beïnvloeden. Dit is een vraag die ook onderzoekers bezig houdt, zeker na bijvoorbeeld de vreselijke schietpartij op Columbine High in 1999. De daders hier waren grote fans van Marilyn Manson, een zanger die bekend staat om zijn zeer gewelddadige teksten. Het riep de vraag op in hoeverre deze liedjes de daders tot hun gruwelijke daad hadden gebracht. Het lastige is dat veel van deze onderzoeken te klein zijn of van te korte duur om op zichzelf betrouwbare cijfers te geven over de mate waarin tieners beïnvloed worden door songteksten.

De invloed van videoclips op overtuigingen en gedrag van tieners is echter wel aangetoond. Diverse studies laten zien dat videoclips met veel geweld tieners negatiever maken ten opzichte van vrouwen en ervoor zorgt dat ze eerder geweld goedkeuren. Ook is aangetoond dat videoclips met asociaal gedrag leiden tot eigen asociaal gedrag van de tieners. De stereotype beelden over mannen en vrouwen blijken de houding van tieners ook te beïnvloeden. En een laatste interessante observatie is dat videoclips met veel seksuele content ertoe leiden dat gedrag eerder als seksueel werd geïnterpreteerd en dat tieners seks voor het huwelijk makkelijker accepteerden.(3) Dit werd ook bevestigd in een Nederlands onderzoek: het vaker zien van videoclips op muziekzenders gaat bij jongens gepaard met meer seksuele activiteiten en bij de meisjes met meer liberale opvattingen over seksueel gedrag.^⁠ (4) Kortom: wat tieners zien in deze videoclips heeft wel degelijk invloed op hen.

Hoe denk jij hierover, denk je dat songteksten jongeren beïnvloeden in hun denken en gedrag?

(1) Mueller, W., Understanding today’s youth culture, Tyndale 1999, pag. 72.

(2) Mueller, W., Youth culture 101, Youth Specialties 2007, pos. 1529 (ebook). Het lastige is dat Mueller voor de eerste stelling geen onderzoek citeert en voor de tweede stelling een bron gebruikt uit 1998, dus alweer enigszins gedateerd. Ik heb echter geen betrouwbare recentere onderzoeken kunnen vinden

(3) Christenson, P. en Roberts, D., It’s not only rock & roll: popular music in the lives of adolescents, Cresskill, 1998, pag. 217, geciteerd in Youth culture 101, pos. 1579.

(4) Jongeren, media en seksualiteit, Nederlands Jeugd Instituut 2007 http://www.ecpat.nl/images/13/163.pdf Opgevraagd oktober 2012.

Jongeren en de kracht van songteksten

Rachel — Tue, 29 Jan 2013 08:34:14 +0000

Dat jongeren vaak en graag naar muziek luisteren, zal geen geheim zijn. Maar dat het hen niet alleen gaat om de muziek zelf, maar (juist) ook om de songteksten, is niet altijd even duidelijk.

Jongeren kunnen een nummer eindeloos luisteren als ze zichzelf herkennen in de songteksten. Neem bijvoorbeeld Katy Perry. Deze jonge zangeres (die overigens uit een christelijk voorgangersgezin komt) is bepaald geen voorbeeld voor meiden. Ze werd berucht met het nummer ‘I kissed a girl and I liked it’. Maar ook zij heeft teksten die tieners enorm aanspreken. In haar song ‘Part of me’ zingt ze dit (‘Sticks and stones’ is overigens een uitdrukking voor woorden die pijn doen, bijvoorbeeld scheldwoorden, pesten of beledigingen):

Throw your sticks and stones

Throw your bombs and your blows

But you’re not gonna break my soul

This is the part of me that you’re never gonna ever take away from me

Dit zijn woorden die jongeren die bijvoorbeeld gepest worden diep kunnen raken. Hier kunnen ze troost uit halen, kracht. Het idee dat iemand als Katy Perry weet hoe zij zich voelen, maakt dat jongeren zich begrepen voelen. Het geeft een enorme identificatie met de persoon van de artiest en niet alleen met de muziek.

Adele is een voorbeeld van een artiest naar wie jongeren (ook) luisteren vanwege haar teksten.

Ook de Britse poplegende Adele (qua uiterlijk zeker geen sekssymbool) heeft teksten die resoneren bij jongeren. Neem bijvoorbeeld haar grote hit Someone like you:

Never mind, I’ll find someone like you

I wish nothing but the best for you, too

Don’t forget me, I begged, I remember you said

Sometimes it lasts in love, but sometimes it hurts instead

Dit nummer is niet alleen een hit geworden vanwege Adele’s stem, maar ook vanwege de tekst. Welke tiener heeft al niet ervaren dat liefde geweldig mooi kan zijn, maar dat het ook zeer doet om aan de kant gezet te worden? Het is niet voor niets dat liedjes over ‘liefdesverdiet’ nog steeds zo goed scoren.

Een laatste voorbeeld is een nummer van Rihanna, ook bepaald geen voorbeeld voor jongeren. Haar nummer ‘I found love’ werd een megahit, mede vanwege de tekst waar zoveel tieners zich in herkenden:

It’s like screaming and no one can hear

You almost feel ashamed that someone can be that important

And without them you feel like nothing

No one will ever understand how much it hurts

You feel hopeless like nothing can save you

And when it’s over and it’s gone

you almost wish you could have all that bad stuff back

so that you could have the good.

Ook dit nummer gaat over liefdesverdriet, maar wel op een manier die herkenbaar is. Het gevoel dat je terugkijkt op een relatie die uit is gegaan en je zo intens alleen voelt, ondanks dat het niet goed ging, dat er ‘bad stuff’ was. Je niets voelen zonder die ander, dat zijn emoties en gedachten die jongeren herkennen.

Als je jongeren beter wilt leren begrijpen, als je wilt zien wat hen raakt, lees dan eens de songteksten door van pop hits. Sommige zijn schokkend seksistisch, sommige zijn ongelooflijk plat (iets waar we in een latere post nog eens op terug komen, want de vraag in hoeverre songteksten invloed hebben op het denken en het gedrag van jongeren is een hele interessante), maar er zitten juweeltjes tussen die jongeren diep raken.

Of vraag eens op een jeugd- of kringavond naar welke teksten hen aanspreken. Het kon nog wel eens verrassend goede en diepe gesprekken opleveren!

Welke songtekst raakt jouw jongeren? Weet je ook waarom?

Waarom we juist jongeren moeten aanspreken in de preek

Rachel — Wed, 23 Jan 2013 09:00:23 +0000

In een eerdere post over waarom we jongeren moeten aanspreken in de zondagse preek heb ik al wat van mijn gedachten gedeeld. Ik wil daar vandaag nog weer eens van een andere kant naar kijken.

Jongeren zijn de kerk van nu

Ik hoor het mensen vaak zeggen: ‘jongeren zijn de kerk van de toekomst’. Nee, jongeren zijn de kerk van nu. Ze zijn niet diegenen die straks deel gaan uitmaken van de kerk, dat doen ze nu al. Ze hebben nu al van God de gaven en talenten gekregen om te dienen in de gemeente, dus laten we hen die ruimte geven en hen erbij te betrekken. Laten we jongeren ook laten voelen dat ze erbij horen, dat ze deel zijn van datzelfde lichaam. En hen aanspreken in de preek is een hele goede start om hen dat gevoel te geven.

In hoeverre voelen jongeren zich aangesproken door de zondagse preek?

Jongeren moeten opgevoed worden in het geloof

Maar ik wil eigenlijk nog een stap verder gaan. Ik vind dat in de zondagse erediensten juist jongeren aangesproken zouden moeten worden. Het is een Bijbelse opdracht om onze kinderen op te voeden in het geloof:

Luister, Israël: de HEER, onze God, de HEER is de enige! Heb daarom de HEER, uw God, lief met hart en ziel en met inzet van al uw krachten. Houd de geboden die ik u vandaag opleg steeds in gedachten. Prent ze uw kinderen in en spreek er steeds over, thuis en onderweg, als u naar bed gaat en als u opstaat. Draag ze als een teken om uw arm en als een band op uw voorhoofd. Schrijf ze op de deurposten van uw huis en op de poorten van de stad. (Deuteronomium 6:4-9 NBV)

‘Prent ze uw kinderen in en spreek er steeds over’. Natuurlijk is dit allereerst een opdracht voor de ouders. Laten we vooral niet de arrogantie of de illusie hebben dat we de geloofsopvoeding moeten of kunnen overnemen van de ouders en al helemaal niet in een enkele zondagse preek. Maar we kunnen en moeten ouders daar wel in ondersteunen en helpen. Als gemeente zijn we mede-verantwoordelijk voor de geloofsopvoeding van de aan ons toevertrouwde kinderen en jongeren. Dat is ook wat we beloven als gemeente bij het opdragen of bij de doop van een kind, dat we achter de ouders willen staan en hen in deze belangrijke taak willen ondersteunen.

Een preek is een uitgelezen kans om Gods woorden bij jongeren ‘in te prenten’ en er met hen over te praten, al dan niet interactief. Ze zitten er elke zondag, die jongeren. Misschien minder in aantal dan we zouden willen, misschien minder enthousiast dan we graag zouden zien, maar ze zitten er wel. Wat een geweldige kans om hen dichterbij Jezus te brengen!

Jongeren moeten nog groeien in hun geloof

Hen opvoeden in het geloof, betekent ook hen geven wat ze nodig hebben om te groeien in hun geloof. Juist die aansporing tot groei, die prikkel om de volgende stap te nemen hebben jongeren zoveel meer nodig dan veel volwassenen. Zeker van volwassenen die opgegroeid zijn in het geloof mag je op een gegeven moment verwachten dat ze ook zelf hun geestelijk voedsel kunnen vinden. Ze kunnen zelf preken luisteren via podcasts of Internet, hebben voldoende toegang tot geestelijke boeken die hen kunnen helpen verder te groeien. Je mag ook van volwassenen verwachten dat ze hierin hun eigen verantwoordelijkheid nemen. Jongeren die zogezegd nog aan de ‘melk’ zitten (of misschien net aan de Olvarit) kunnen dat nog niet. Zij hebben het nodig om elke keer weer even aangesproken te worden, aangespoord te worden om de volgende stap te zetten in hun geestelijke reis.

We raken jongeren anders kwijt

Als we jongeren niet bewust aanspreken, als we geen kans zien hen te laten zien hoe geweldig een leven met God is en hen kunnen overtuigen (met hulp van de Heilige Geest) de volgende stap te nemen in hun relatie met God, raken we ze kwijt. Hoewel de cijfers en de meningen over kerkverlating onder jongeren verschillen, is wel duidelijk dat het aantal jongeren dat actief participeert in een geloofsgemeenschap klein is.^⁠ We mogen de kansen niet missen om de jongeren die er nu (nog) zitten aan te spreken. Misschien zijn ze vrijwillig gekomen, misschien moeten ze van hun ouders. Maar wat de reden ook is, ze zijn er wel. Die gelegenheid moeten we met beide handen aangrijpen.

Wat zo frustrerend is aan deze cijfers, is dat dezelfde onderzoeken laten zien dat jongeren van deze generatie vaak wel belangstelling hebben voor het geloof. Jongeren zoeken een doel in hun leven, zoeken zingeving. Ze staan open voor God, voor religieuze ervaringen, maar vinden die onvoldoende in de kerk, wat op zich al een enorm trieste constatering is. Als we dus kans zien deze jongeren wel aan te spreken in de zondagse diensten (en ik heb echt niet de illusie dat goede preken alleen hier voldoende in zijn) en in sterk jeugdwerk, dan kunnen we deze generatie bij Jezus brengen.

Ben je het eens met deze redenering? Zie jij nog andere redenen waarom juist jongeren zondags aangesproken zouden moeten worden in/door de preek?

Je predikant dienen: gezeur voorkomen

Rachel — Mon, 21 Jan 2013 10:50:28 +0000

We zijn in een aantal blog posts aan het verkennen wat jij als jeugdleider praktisch kunt doen om je predikant (voorganger, dominee, enz.) te dienen. We hebben het gehad over het belang van gebed voor je predikant en over hoe goed het is om het niet publiekelijk oneens te zijn. Vandaag bespreken we een derde aspect: gezeur voorkomen.

Je wilt niet weten wat predikanten aan gezeur over zich heen krijgen. Denk aan gemeenteleden of bezoekers die ergens ontstemd over zijn, maar ook aan andere bedieningsleiders of kerkelijk werkers. De één klaagt dat de preek te moeilijk was, de ander dat het te koud was in de kerk, een derde dat het licht in de rolstoel wc het nog steeds niet doet.

Weet je wat jij kunt doen als jeugdwerker om je predikant te dienen? Nog meer gezeur voorkomen. Ik kan drie hele praktische dingen bedenken die je kunt doen om te voorkomen dat jouw predikant nog meet gezeur op zijn bord krijgt:

1. Ruim alles op

Mijn uitgangspunt was altijd dat ik het schoner en netter wilde achterlaten in het gebouw dan we het hadden aangetroffen. Voor jeugddiensten maakten we bijvoorbeeld gebruik van de ‘grote zaal’ en dus checkte ik vaak na afloop persoonlijk of alles weer op zijn plek stond, we geen troep hadden achtergelaten, enz. Ook de jeugdsoos werd wekelijks door mij nagelopen of het er toonbaar uitzag. Daarmee voorkwam ik dat een koster of iemand die na ons die ruimte wilde gebruiken wat te klagen had.

Je troep opruimen en schoonmaken is een hele praktische manier om je predikant te dienen – het voorkomt gezeur van anderen

2. Overleg bij twijfel

Als jeugdwerk hebben we de nijging om nieuwe dingen te proberen, te experimenteren en de grenzen op te zoeken. Dat is prima, maar het is wel goed om bij twijfel even te overleggen. Niet iedereen is even gecharmeerd van edgy programma onderdelen, muziek, aanbidding, spelletjes, enz. Bij twijfel dus even overleggen met de predikant, dan beslist hij of zij mee en is meteen op de hoogte. Dit voorkomt klachten en gezeur van ouders.

3. Pak pro actief problemen op

Als je ziet dat iets mis gaat, kapot is, scheef loopt of je vangt iets op, geef het direct door aan degene die er iets mee moet. Een houding van ‘dat is mijn probleem niet’ is misschien strikt genomen correct en uiteraard kun je niet alles oplossen en aanpakken. Je kunt echter wel je best doen om problemen pro actief op te pakken en erger te voorkomen.

Welke dingen kun jij nog meer bedenken die jij kunt doen om je predikant gezeur van anderen te besparen?

Je predikant dienen: gebed

Rachel — Fri, 18 Jan 2013 09:00:33 +0000

Naast het niet publiekelijk oneens zijn met je predikant (of dominee of voorganger, net welk woord je prefereert), is er nog iets belangrijks wat je kan doen om je predikant te dienen en te ondersteunen: gebed.

Gebed is aan de ene kant een onderwerp waar we als christenen veel over praten, maar tegelijkertijd is het iets wat zeer onderschat wordt. Voor iemand bidden is het belangrijkste wat je voor een ander kan doen, niet alleen omdat het die ander verandert, maar omdat het jou verandert. Dagelijks bidden voor je predikant zal je helpen om hem (of haar, voor de leesbaarheid gebruik ik hier de mannelijke vorm) beter te begrijpen, om meer empathie en liefde te krijgen en zal je uiteindelijk helpen je predikant beter te dienen. Ik heb met heel wat moeilijke mensen gewerkt en elke keer weer bleek gebed de sleutel om veranderingen teweeg te brengen…vooral in mij.

Bid jij met regelmaat voor je predikant?

Er zijn drie manieren waarop je je predikant kan dienen met gebed:

Persoonlijk gebed

Maak er een gewoonte van om dagelijks voor je predikant te bidden in je eigen tijd met God. Vraag hem om specifieke gebedspunten en bid daar ook daadwerkelijk voor. Vergeet niet hier ook op terug te komen, dit laat je betrokkenheid zien en kan jullie beiden bemoedigen door beantwoorde gebeden.

Bid voor weerstand tegen verleiding. De duivel schept er groot genoegen in om predikanten onderuit te halen, dus je kunt er zeker van zijn dat jouw predikant ook aangevallen wordt. Bid voor bescherming. Als je je predikants zwakke plek kent, bid hier dan gericht voor. Bid voor zijn vrouw en gezin want de steun van een soepl draaiend gezinsleven is cruciaal. Bid voor een goed en sterk huwelijk.

Vraag ook om leiding van de Heilige Geest voor hem, om goddelijke wijsheid in alle beslissingen die moeten worden genomen. Bid ook voor de eenheid van de raad van oudsten of hoe het leidinggevende team in jouw gemeente ook heet. Als je weet van specifieke zaken die spelen waar je predikant bij betrokken is, neem deze dan ook mee in je gebed.

Publiek gebed

Praat over het belang van bidden voor de leiders in de kerk en bid ook publiekelijk voor je predikant, bijvoorbeeld in een vergadering, kerkdienst, op de jeugdkring enz. Hierbij bid je natuurlijk niet voor privé zaken, maar voor algemene dingen waar anderen ook voor kunnen bidden.

Het gaat er hierbij natuurlijk niet om om iedereen te laten zien hoe goed en heilig jij bent (we weten allemaal hoe God denkt over mensen die alleen bidden om goed te lijken!), maar om een voorbeeld te geven van hoe je je leiders kunt dienen. Ik ben ervan overtuigd dat als meer mensen voor hun leiders zouden bidden en meer leiders voor hun predikant, het een groot verschil zou maken in de kerk wereldwijd.

Gezamenlijk gebed

Vraag je predikant of je met en voor hem kan bidden met enige regelmaat. Dit hoeft echt geen uur per dag te zijn, maar vijf tot tien minuten per week kan al veel verschil maken. Het is voor mensen en predikanten in het bijzonder vaak erg bemoedigend als mensen voor hen bidden en dit zal zeker gewaardeerd worden. Het is nog mooier als jullie voor elkaar kunnen bidden en gebedspunten kunnen uitwisselen, dit zal jullie relatie zeker versterken. Zoiets kun je vaak makkelijk combineren met een vergadering, lunch of een andere ‘officiële’ afspraak zodat het niet te veel extra tijd kost.

Bid jij met regelmaat voor je predikant, dominee of voorganger? Welke invloed heeft dit gehad op je relatie met hem/haar?

Je predikant dienen: geen publiekelijke onenigheid

Rachel — Wed, 16 Jan 2013 11:19:59 +0000

We weten het allemaal: een leider zijn betekent dienen. Het betekent de mensen in je team dienen, de tieners en jongeren in je jeugdwerk dienen, de kerk dienen als geheel. Maar een leider zijn betekent ook de mensen dienen die boven je geplaatst zijn, zoals je predikant (*). Je predikant dienen, hoe doe je dat? Daar gaan we een paar posts aan wijden en we beginnen met een wat controversieel punt: dienen terwijl je het niet met je predikant eens bent.

Je predikant is misschien een geweldig geestelijk mens, maar dat wil niet zeggen dat je het altijd met elkaar eens bent. Er zullen tijden en momenten zijn dat je het zelfs sterk oneens bent. Dienen betekent dat je dergelijke meningsverschillen privé houdt als een manier om respect te tonen voor je predikant. Maak er een regel van om het nooit publiekelijk oneens te zijn met je predikant, tenzij de omstandigheden daar echt toe vragen. Als je namelijk je meningsverschillen wel publiek maakt, loop je het risico jezelf te beschadigen, de ander en de groep.

Wat doe jij in geval van onenigheid met je predikant, maak je het publiek of niet?

Publieke onenigheid schaadt jouw reputatie

In de eerste plaats: wie zegt dat jij gelijk hebt? Ik ben van nature een zeer kritisch mens, wat iets is waar ik aan moet werken, maar het wil niet zeggen dat ik altijd gelijk heb. Ik heb echt wel eens predikanten (en anderen) aangesproken op issues alleen om er later achter te komen dat zij het bij het rechte eind hadden en niet ik. Zelfs als je meer ervaring hebt, ga er niet meteen van uit dat jij gelijk hebt. En dan kan publiekelijk verkeerd zitten een nare smaak achterlaten.

In de tweede plaats: je wilt niet gezien worden als een glas-half-leeg type, als iemand die altijd zit te zeuren, commentaar heeft, of het oneens is. Het is niet aantrekkelijk, het is niet goed voor je reputatie en als je niet oppast wil niemand meer met je samenwerken.

Publieke onenigheid schaadt de ander

Als je je onenigheid met je predikant publiek maakt, heb je kans hem of haar te beschadigen. Predikant zijn is zwaar en het is een zeer ondergewaardeerde baan/roeping. Niemand vindt het leuk om publiekelijk kritiek te krijgen, maar als je dan bedenkt hoeveel kritiek predikanten vaak krijgen, hoe veel er al op hun bord ligt, dan loop je kans hen echt te beschadigen of zelfs te breken. Jouw woorden kunnen net die beroemde druppel zijn. Err en respecteer je predikant dus waar anderen bij zijn.

Publieke onenigheid schaadt de groep

Jezus heeft zeer duidelijk gesteld dat onze eenheid als kerk, als christenen ons grootste getuigenis is. Het is eigenlijk het ‘bewijs’ dat we christenen zijn. Als leiders moeten we alles doen om die eenheid te bewaren. Publieke onenigheid, hoe ‘respectabel’ ook geuit, kan die eenheid onder druk zetten. Niet iedereen kan goed omgaan met conflicten en je hebt kans dat de zaak escaleert met alle gevolgen van dien.

Hoe ga je dan wel om met onenigheid?

Voorkomen is beter dan genezen en dat geldt ook hier. Een regelmatige, open communicatie kan veel problemen voorkomen. Ik besprak belangrijke zaken altijd voor met de predikant en besprak dan ook eventuele meningsverschillen zodat we voor een openbare vergadering al op één lijn zaten.

Maar verschil van mening is niet altijd te voorkomen. Als het voorkomt, bespreek het dan onder vier ogen. Kies je moment goed, dus niet meteen na een preek of een moeilijke vergadering als je ziet dat iemand nog in zijn emoties zit. Kies je tijd en je woorden met zorg. Je mag ergens best anders over denken, maar communiceer het met liefde. Belangrijk hierbij is dat je al een relatie hebt van respect, dan staat iemand veel meer open voor wat je te zeggen hebt.

Wanneer je geen keus hebt

Je predikant dienen door het niet publiekelijk oneens te zijn is een vuistregel. Maar er zijn situaties waarin je mag spreken, moet spreken zelfs. Deze regel mag nooit leiden tot een cultuur waarin überhaupt gen kritiek gegeven mag worden, of waarin het hebben van kritiek al als ‘ongeestelijk’ wordt bestempeld.

Als jouw privé uitgesproken mening niet wordt gehoord en je er na gebed en overleg met andere geestelijke mensen (overleg, niet roddelen!) van overtuigd bent dat jouw punt gehoord moet worden, dan mag je die stap ook nemen. Ik heb helaas te veel verhalen gehoord van geestelijke manipulatie die jarenlang door kon gaan omdat niemand iets durfde te zeggen. Uiteindelijk moet je God en de gemeente dienen, niet één mens…

Hoe ga jij om met conflicten met je predikant? Of zijn die er nooit?

(*) of voorganger, of dominee of welk woord je ook gebruikt – en dit kan zowel een ‘hij’ als een ‘zij’ zijn, ik gebruik voor het gemak even de mannelijke term!