Komora dekompresyjna. ooocha

O JBS Haldane można powiedzieć, że wdał się w ojca (Johna Scotta). Odziedziczył po nim pasję naukową, skłonności do eksperymentowania, a także upodobanie do ekscentrycznych zachowań. Już mając kilka lat pomagał ojcu w eksperymentach. Haldane senior zajmował się fizjologią człowieka, ale szczególnie upodobał sobie zagadnienie toksycznego wpływu tlenku węgla na organizm. Przez wiele lat badał w jaki sposób tlenek węgla zabija pracujących pod ziemią górników. W tym celu w zaplanowany sposób przeprowadzał eksperymenty na samym sobie, regularnie trując się i badając próbki własnej krwi. Podobno przestał dopiero wtedy, gdy znalazł się na granicy utraty koordynacji ruchowej – poziom nasycenia jego krwi tlenkiem węgla osiągnął 56% (co prawie doprowadziło do jego śmierci).

Zostawmy jednak Haldane’a seniora i zajmijmy się jego równie utalentowanym synem. W przeciwieństwie do ojca, JBS nie zainteresował się wnętrzem ziemi, ale swoją uwagę skupił na głębiach oceanów (obok jego głównych specjalności, które stanowiły genetyka oraz biologia ewolucyjna i w których odniósł znaczące naukowe sukcesy). Zajął się konsekwencjami długotrwałego przebywania nurków pod wodą oraz poszukiwaniem sposobu ich ochrony. Stało się to jego obsesją.

Dla przypomnienia, ludzie przebywający przez jakiś czas na dużych głębokościach są narażeni na tzw. chorobę kesonową. Wzrastające ciśnienie podczas zanurzania powoduje ustalenie się nowego stanu równowagi dla rozpuszczonego w organizmie azotu, w rezultacie w tkankach i we krwi akumuluje się większa niż zwykle ilość tego gazu. Podczas wynurzenia, następuje rozprężenie, a rozpuszczony azot zaczyna przekształcać się w gaz, w podobny sposób jak dwutlenek węgla w napoju gazowanym. Niestety nasz organizm nie jest w stanie odpowiednio szybko pozbywać się nadmiaru azotu, więc zaczynają się tworzyć zatory gazowe, które mogą być bardzo niebezpieczne, w skrajnych przypadkach prowadząc do paraliżu, a nawet śmierci. W takich przypadkach przydaje się komora ciśnieniowa, która umożliwia kontrolowane obniżenie ciśnienia, dając organizmowi czas na stopniowe pozbycie się nadmiaru azotu. Tym właśnie zagadnieniem zajął się Haldane.

Po pierwsze zaopatrzył się w komorę dekompresyjną, którą nazywał „kotłem ciśnieniowym”. W metalowym cylindrze wystarczyło miejsca dla trzech osób, które można było poddawać rozmaitym eksperymentom. Haldane zwykle zapraszał ochotników, ale też kultywując rodzinne tradycje niejeden test wykonał na sobie. Kiedy pewnego razu przeprowadził symulację nagłego wynurzenia, eksplodowały wszystkie plomby w jego uzębieniu! Kiedy badał reakcję organizmu na wysokie poziomy tlenu, doprowadził się do takich konwulsji, że uszkodził sobie kilka kręgów. Dla odmiany eksperymentując z obniżaniem poziomu tlenu, pozbawił się na sześć lat czucia w pośladkach i dolnej części kręgosłupa. Rzeczą zupełnie oczywistą były dla niego popękane bębenki w uszach. W swojej książce „What is life?” napisał, że „bębenki zazwyczaj się goją, a jeśli nawet zostanie otwór to częściową głuchotę rekompensuje możliwość wydmuchiwania dymu przez ucho, co stanowi atrakcję towarzyską”. Jak wspomniałem wcześniej, nie poprzestawał tylko na sobie. Z prawdziwym entuzjazmem zapraszał do uczestnictwa w swoich testach wszystkich chętnych, co było niezłym wyzwaniem, biorąc pod uwagę, że praktycznie każdy eksperyment kończył się wymiotami, konwulsjami lub krwawieniem.

Dziś można powiedzieć, że Haldane był prawdziwym pionierem i niejeden współczesny płetwonurek wiele mu zawdzięcza, ale jeśli chodzi o metodologię… lepiej nie iść w jego ślady!

Na podstawie: Bill Bryson „A Short Story of Nearly Everything” uzupełnione faktami z Wikipedii.

Zachęcam też do lektury historii pewnego pechowca, który usiłował zaobserwować tranzyt Wenus.

Więcej anegdot z życia naukowców można odnaleźć tutaj.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Czysta woda, zdrowia doda!

Rytualne oczyszczenie w japońskiej świątyni. jamesjustin

Zespół badawczy profesora Chen-Bo-Zhong’a z Northwestern University przeprowadził w tym zakresie serię eksperymentów. W jednym z nich 58 studentów zostało zaproszonych do sterylnego laboratorium. Połowie tej grupy kazano umyć ręce środkiem antyseptycznym, pod pretekstem konieczności zachowania sterylności pomieszczenia. Następnie każdy student otrzymał ankietę w której miał dokonać moralnej oceny jednego z sześciu zachowań społecznych: śmiecenia, palenia, oglądania pornografii, używania narkotyków, używania wulgarnego języka oraz cudzołóstwa. Bliższe przyjrzenie się wynikom pokazało, że połowa która wcześniej dokonała „oczyszczenia”, wystawiała pod względem moralnym zdecydowanie niższe oceny niż studenci, którzy nie umyli rąk.

Kolejne badania tylko potwierdziły ten rezultat. Podobną ankietę dano kilkusetosobowej grupie uczestników zrekrutowanych poza uczelnią. Każdy musiał przeczytać najpierw swego rodzaju warunkujący tekst, przy czym połowa zaproszonych do badania otrzymała kartki z następującą treścią „Moje włosy są czyste i delikatne. Mój oddech jest świeży… itd.”, natomiast pozostali „Moje włosy są brudne i klejące. Mam nieświeży oddech… itd.”. Wyniki badania były identyczne. Osoby, którym „zaprogramowano” poczucie czystości, dokonywały zdecydowanie ostrzejszych moralnych ocen.

W trzecim badaniu uczestniczyła grupa 136 studentów. Przebiegało ono identycznie jak drugie, z tym, że uczestnicy dostali do wypełnienia dodatkową ankietę, w której mieli dokonać samooceny względem pozostałych uczestników eksperymentu. Studenci oceniali się w kategoriach inteligencji, atrakcyjności itp., ale także moralności. Co się okazało. Pierwszy wynik był taki sam jak w dwóch wcześniejszych eksperymentach. Natomiast jeśli chodzi o samoocenę, to o ile poczucie czystości nie miało znaczenia przy wskaźnikach takich jak inteligencja lub atrakcyjność to osoby „czyste” wystawiały sobie znacznie wyższe noty jeśli chodzi o moralność.

Okazuje się więc, że oczyszczając się z brudu i zarazków, dokonujemy także swoistego duchowego oczyszczenia, podświadomie skłaniając ku wystawianiu ostrzejszych ocen moralnych. We wnioskach Prof. Zhong napisał, że „Fakt oczyszczenia nie tylko skłania nas do krytycznej oceny zachowań niemoralnych, ale też zdaje się udzielać nam mandatu na zdecydowanie ostrzejszą ocenę innych ludzi w tym zakresie”.

Chciałoby się powiedzieć „nic nowego”. Wielowiekową japońską tradycją jest umieszczanie przed każdą świątynią tsukubai, przy którym można się rytualnie obmyć. Japończycy mawiają, że w ten sposób oczyszcza się swoje serce. W kontekście powyższego artykułu, powiedziałbym, że to niezwykle trafne spostrzeżenie.

Na podstawie Feeling clean makes us harsher moral judges (@BPS Research Digest Blog).

Dodatkowe informacje w publikacji źródłowej:
Zhong, C., Strejcek, B., & Sivanathan, N. (2010). A clean self can render harsh moral judgment. Journal of Experimental Social Psychology, 46 (5), 859-862

Artykuły o podobnej tematyce:

• Wirtualny spacer po CERN
• Studenci też mogą publikować

Każdy kto odczuwa niedosyt powinien odwiedzić blog Davida McCandless’a, na którym znaleźć można dziesiątki (a może i więcej) rozmaitych infografik – Information is beautiful.

Dla przypomnienia, jedna z najciekawszych wizualizacji danych jakie miałem przyjemność przedstawiać na tym blogu – wszechświat w skali.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Michael Sandel o debacie publicznej
• Sztuka robienia notatek
• Sztuka podróżowania wg Rolfa Pottsa
• Wyprawa na krawędź poznanego wszechświata
• Zmarł człowiek, który przeżył wybuch dwóch bomb atomowych

Widok z Perci Akademickiej (żółty szlak na Babią Górę).

Widok z Babiej Góry w kierunku Pilska.

Na szczycie Babiej Góry. Niestety tego dnia widoczność była średnia. Nie było widać Tatr.

Hala Krupowa w słońcu.

Bywało burzowo… Babia Góra widziana z Mosornego Gronia.

Brak podobnych artykułów. Sprawdź na zajaczkowski.org.

Poniżej przytaczam krótki fragment poświęcony systematyczności treningu – coś od czego nie można uciec, jeśli poważnie myśli się o osiągnięciu jakiegokolwiek sukcesu. Warto zauważyć, że po zamianie słowa mięśnie na umysł, tekst wcale nie zatraca sensu. Zapraszam…

„(…) nie odstępuję od kardynalnej zasady treningu: nigdy nie mam więcej niż dwóch dni przerwy w bieganiu. Mięśnie są pojętne jak woły robocze. Jeśli ostrożnie, krok po kroku, zwiększa się obciążenie, uczą się je znosić. Jeśli zdoła się wyjaśnić im własne oczekiwania – najlepiej na przykładzie pracy, jaka są w stanie wykonać – mięśnie będą posłuszne, a stopniowo staną się mocniejsze To nie wydarzy się, rzecz jasna, z dnia na dzień. Lecz o ile nie będziemy się śpieszyć i przyzwyczaimy je do pracy etapami, nie będą się skarżyć (choć od czasu do czasu będą mieć skrzywione miny) i bardzo cierpliwie oraz posłusznie zaczną rosnąć w siłę. Poprzez powtórzenia przekazuje się mięśniom komunikat, że będą musiały wykonać tyle i tyle pracy. Nasze mięśnie są bardzo sumienne. Dopóki przestrzegamy właściwych procedur, nie będą narzekać.”

„Jeśli jednakże wstrzymamy na kilka dni załadunek obciążeń, mięśnie naturalną koleją rzeczy dojdą do wniosku, że nie muszą już tak ciężko pracować, i obniżą sobie wymagania. Mięśnie naprawdę są jak zwierzęta i chcą maksymalnie ułatwiać sobie życie. Jeśli się ich nie przyciśnie, wpadają w błogie lenistwo i zapominają o wykonywanej pracy. A gdy się im o tej pracy przypomni, całą procedurę trzeba zaczynać od nowa, od samego początku.”

„Oczywiście trzeba dawać im od czasu do czasu wolne, ale w tak krytycznym okresie jak ten – kiedy trenuję do biegu – muszę im pokazać, kto tu rządzi. Muszę utrzymywać mięśnie w napięciu, żadnej taryfy ulgowej, choć nie wolno mi ich przetrenować. Wszyscy doświadczeni biegacze uczą się z czasem tej taktyki.”

Zacytowany fragment pochodzi z książki Harukiego Murakamiego „O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu” w przekładzie Jędrzeja Polaka, którą w Polsce opublikowało Wydawnictwo Literackie Muza (tę jak i wszystkie pozostałe książki tego autora).Więcej informacji na stronie księgarni internetowej wydawnictwa.

Dla zainteresowanych twórczością Murakamiego, polecam fragment jego najpopularniejszej powieści „Norwegian Wood”, który ukazał się jakiś czas temu w Polityce.

Warto także rzucić okiem na dość specyficzną oficjalną stronę autora HarukiMurakami.com.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Wybiegaj sobie zdrowie
• Blogday 2009
• Naukowcy potwierdzają! Bieganie i pływanie rozwijają inteligencję!
• Przemyślany trening: metody mistrzów szachowych
• O tym jak przebiegłem 1000km i czego nauczyłem sie po drodze
• Bieg na tysiąc kilometrów!

joshfassbind.com

Przyjrzyjmy się dwóm opisanym w literaturze przypadkom. Pierwsza praca naukowa na ten temat (Lord, 1979r) poddała analizie dwie grupy: zwolenników oraz przeciwników kary śmierci. Reprezentanci obu grup otrzymali do zapoznania się zestaw publikacji naukowych (wszyscy uczestnicy dostali te same teksty), pośród których znalazły się teksty dowodzące zarówno skuteczności jak i nie skuteczności stosowania kary śmierci (np. dane o spadku lub wzroście przestępczości po wprowadzeniu kary śmieci).

Co się okazało? Otóż przedstawiciele obu grup, po wnikliwym zapoznaniu się z materiałami, znaleźli znaczące uchybienia w przedstawianych analizach… z tym, że tylko w tych które nie zgadzały się z ich własnymi poglądami. Zwolennicy kary śmierci doszukali się błędów w pracach udowadniających jej nieskuteczność, a wręcz szkodliwość. Przeciwnicy kary śmierci znaleźli mnóstwo uchybień w pracach przedstawiających pozytywne skutki jej wprowadzenia. Uczestnicy eksperymentu zanegowali wartość dowodów niezgodnych z ich światopoglądem.

Okazuje się, że niektórzy ludzie kierowani własnymi przekonaniami, potrafią pójść znacznie dalej, nie tylko podważając wyniki badań, ale starając się wręcz dowieść nieskuteczności metody naukowej! Przykładowo zwolennicy medycyny alternatywnej, będą starali się dowieść, że proponowana przez nich pigułka ma wyjątkowe, niezwykłe właściwości… właściwości, których nie da się jednak udowodnić w typowym farmaceutycznym teście – bo w tym przypadku nauka nie działa.

Jak daleko mogą zaprowadzić takie przekonania, spróbował wykazać Prof. Geoffrey Munro, którego praca „The Scientific Impotence Excuse: Discounting Belief-Threatening Scientific Abstracts” ukazała się w marcu 2010 roku w Journal of Applied Social Psychology. Prof. Munro zaprosił do współpracy setkę studentów, którym powiedział, że test dotyczy „oceny jakości informacji naukowej”. Na wstępie ustalił, którzy z uczestników eksperymentu podzielają pogląd, że homoseksualizm stanowi przykład choroby psychicznej, a którzy są temu przeciwni. Następnie podzielił ich na dwie grupy. Pierwsza grupa otrzymała zestaw spreparowanych artykułów naukowych, które były zgodne z ich przekonaniami na temat homoseksualizmu. Druga grupa otrzymała spreparowane dokumenty, które podważały przekonania jej członków. Po zapoznaniu się z materiałami, uczestnicy eksperymentu mieli oszacować jak bardzo zgadzają się z następującym twierdzeniem: „Przedmiot badań przedstawionych w publikacjach, należy do grupy tematów, które nie dają się przeanalizować w sposób naukowy.”

Jak nietrudno się domyślić, studenci, którzy otrzymali artykuły sprzeczne z ich poglądami, w największym stopniu zgadzali się z postawioną tezą, że metoda naukowa nie ma w tym przypadku zastosowania.

Naukowcy jednak na tym nie poprzestali i zadali serię kolejnych prowokacyjnych pytań, na które odpowiedzi często wynikają z wewnętrznych przekonań. Przykładowo „czy wierzysz w jasnowidztwo?”, „czy uważasz, że dawanie klapsów stanowi skuteczną metodę wychowywania dzieci?”, „czy oglądanie telewizji prowadzi do przemocy?”, itp.

Sumując wyniki z wszystkich przeprowadzonych ankiet, naukowcy ustalili w jakim stopniu, wg uczestników eksperymentu, badania naukowe mogą stanowić źródło informacji na określony temat. Rezultat okazał się dość zatrważający. Wszyscy studenci, których poglądy na temat homoseksualności były podważane w przedstawionych im materiałach, całkowicie negowali skuteczność metody naukowej także w przypadku pozostałych zadawanych im pytań!

Wniosek jest następujący: osoby, którym przedstawiono rzetelne naukowe dowody, aczkolwiek niezgodne z ich własnymi poglądami, w obronie własnego punktu widzenia, będą raczej skłonne podważać skuteczność metody naukowej, niż zrewidować swoje własne poglądy.

I to jest główny powód, przez który z niektórymi ludźmi jest tak trudno podjąć racjonalną dyskusję.

Powyższy tekst stanowi swobodny przekład artykułu Bena Goldacre’a „Yeah well you can prove anything with science” opublikowanego na blogu badscience.net.

Niedawno pisałem o wystąpieniu Prof. Michaela Sandela na konferencji TED. Starał się on tam udowodnić, że wewnętrzne przekonania wręcz powinny stanowić istotny element debaty publicznej na każdy temat. W kontekście opisanych powyżej badań jest to bardzo ciekawe twierdzenie, bo zakłada przyzwolenie na argumenty emocjonalne, nie poparte racjonalnymi, naukowymi dowodami. Warto obejrzeć, aby posłuchać argumentów drugiej strony i wyrobić sobie własne zdanie.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Naukowe podejście do rozwiązywania problemów
• O tym jak przekonania determinują postawy
• Gumiś kontra chloran potasowy
• Czyżby nadszedł koniec dodawania jabłek i gruszek?
• Nauka za kółkiem? Chyba jednak nie…
• Nauka a społeczeństwo
• Czytać ze zrozumieniem…

Praca w domu może wydawać się niezwykle ekscytującym rozwiązaniem. Pracujesz kiedy chcesz, nikt Cię nie kontroluje, nikt nie sprawdza. Masz ochotę na przerwę w pracy? – robisz przerwę. Uważasz, że nadszedł czas na posiłek? Żaden problem! Możesz jeść kiedykolwiek chcesz. Cóż za piękna wizja!

Notka redakcyjna: Dawno już nie gościłem w swoich progach innych autorów, z tym większą przyjemnością zapraszam do lektury tekstu Bartka Popiela (autora blogu bartekpopiel.pl) na temat organizacji pracy w domu. Artykuł napisany jest z punktu widzenia freelancera, ale niektóre z zawartych w nim pomysłów można z powodzeniem wykorzystać nawet jeśli pracuje się na tradycyjnym etacie. Życzę przyjemnej lektury.

gibsongolfer

Praca w domu wymaga dużej samodyscypliny, odpowiednich nawyków i umiejętności organizacyjnych. Oczywiście tego wszystkiego możesz się nauczyć.

Pracowałem w domu przez pięć lat tworząc strony internetowe, budując ministrony zarabiające na programach partnerskich i pisząc treści na zlecenie. Przez ten czas moje podejście do pracy uległo radykalnej zmianie. Jeżeli pracujesz w domu jako copywriter, programista, grafik, zajmujesz się pozycjonowaniem lub inną dziedziną, którą można wykonywać w domu, to poniższe wskazówki będą dla Ciebie bardzo pożyteczne.

1. Twórz poranne rytuały. Stwórz łańcuch czynności, który każdego ranka doprowadzi Cię do rozpoczęcia pracy. Twój łańcuch może wyglądać następująco: pobudka –> zmiana ubrania –> dwie szklanki wody–> ćwiczenia –> śniadanie –> kawa –> praca.

Początkowo zalecam spisanie takiego łańcucha na kartce. Po jakimś czasie będziesz te czynności wykonywać automatycznie. Trzymaj się swojego łańcucha i pamiętaj aby nie sprawdzać skrzynki mailowej i portali społecznościowych. Zacznij od zadania, które jest naprawdę WAŻNE.

2. Ubierz się jak do pracy. Być może marzysz o tym, by pracować cały dzień w piżamie nie ruszając się z łóżka.Nie sądzę by takie działanie sprzyjało produktywności. Pamiętaj, że masz pracować, więc zasłużony odpoczynek zostaw na później. Ubierz się jak do pracy i działaj!

3. Zadbaj o miejsce. Najlepiej by było, gdybyś posiadał osobny pokój TYLKO do pracy. Pamiętaj aby powiadomić domowników, że praca w domu nie oznacza, że jesteś dyspozycyjny. Zamknij drzwi i poproś by nikt Ci nie przeszkadzał przez najbliższe godziny. To ważne ponieważ zostawienie otwartych drzwi komunikuje, że jesteś dostępny. Domownicy będą wchodzić, pytać Cię o różne sprawy zakłócając czynności, które w danej chwili wykonujesz..

Jeżeli nie masz możliwości stworzenia „domowego biura” zorganizuj inne pomieszczenie, w którym będziesz mieć zapewnioną ciszę i spokój. Takie pomieszczenie pomaga przestawić się z myślenia „jestem w domu” na podejście „jestem zajęty”.

4. Stwórz sobie dobre warunki pracy.

• Miejsce, w którym pracujesz powinno być dobrze oświetlone.
• Warto zainwestować w dobre krzesło. Ludzki organizm nie jest zbyt dobrze przystosowany do pozycji siedzącej. Jeżeli zależy Ci na zdrowym kręgosłupie, to dobre krzesło jest rzeczą, którą warto nabyć.
• Na biurku zostaw tylko te przedmioty, których używasz. W chwili gdy piszę ten artykuł na moim stole jest tylko laptop, kartka, długopis i butelka wody mineralnej. Porządek na biurku, to także porządek w umyśle. Im mniej możliwości rozproszenia, tym większa efektywność.

Jeżeli zastosujesz się tylko do tej wskazówki szybko zauważysz wzrost produktywności.

5. Wyznacz ramy czasowe. Praca w domu daje zarówno wiele możliwości jak i zagrożeń. Możesz wykonywać zaplanowane zadania znacznie dłużej niż zaplanowałeś (co często kończy się nocnymi maratonami). Dlatego lepszym rozwiązaniem jest wyznaczenie konkretnych godzin pracy. Osobiście wolę zacząć pracę wcześnie rano. Od godziny 6:00 do 10:00 jestem w stanie zrobić więcej niż przez całą resztę dnia.

Jeżeli zaczynasz pracę w południe, to koniecznie ustal godzinę końcową. Nie siedź przed komputerem do oporu. Postanów sobie, że bez względu na wszystko wyłączysz komputer o 23:00.

6. Czas dla innych. To bardzo ważny punkt. Kończ pracę o wyznaczonej porze i resztę dnia spędź z rodziną. Kiedy spędzasz czas z bliskimi, bądź na 100% tu i teraz. Pozwól sobie na mentalny odpoczynek od pracy, projektów i kolejnych planów :)

7. Planuj. Mimo istnienia wielu różnych koncepcji zarządzania czasem, moim zdaniem najlepsze są te, które stawiają na efekt. Skorzystaj z rad Tima Ferrissa i Leo Babauty, którzy proponują, aby dzienna lista zadań zawierała tylko trzy pozycje. To naprawdę działa! Jeżeli wykonasz te trzy czynności szybciej niż przewiduje Twój czas pracy, to świetnie – możesz nadrobić zaległości, albo po prostu mieć więcej wolnego czasu.

Tim Ferriss radzi, aby lista zadań była sporządzona na małej kartce. To zapobiegnie dopisywaniu kolejnych zadań. Przetestowałem ten sposób i rzeczywiście zwykła karteczka bije na głowę nawet najbardziej wymyśle listy to-do dostępne online.

8. Rób przerwy. Praca przy komputerze wciąga niczym chodzenie po bagnach :). Zdaję sobie sprawę z tego, że wykonujesz czynności, od których ciężko się oderwać. Musisz jednak pamiętać o swoim zdrowiu. Co 40 – 50 minut zrób przerwę i na 10 minut odejdź od komputera. Ważne, aby w przerwie nie sprawdzać maila, nie odpisywać na wiadomości, nie czytać portali informacyjnych. Wstań, przejdź się po domu, wykonaj kilka ćwiczeń, wywietrz miejsce pracy, wyjrzyj przez okno i weź kilka głębokich oddechów. Po 10 minutach zacznij ponownie działać.

Po trzech takich cyklach zrób dłuższą przerwę, podczas której udasz się na spacer, zrobisz sobie drzemkę lub posprzątasz otoczenie. Taka dłuższa przerwa sprawi, że wrócisz do pracy z wyższym poziomem energii.

9. Odłącz się od sieci. Jeżeli w pracy zbyt często przeglądasz portale, które pochłaniają Twój czas i nie potrafisz tego powstrzymać, to pracuj offline. Otwórz “Połączenia sieciowe” i wyłącz połączenie z internetem.

Długo nie potrafiłem zdecydować się na ten krok, ale kiedy postanowiłem spróbować wiele się zmieniło. Skoro ja mogłem, to Ty także potrafisz to zrobić. Gdy pilnie potrzebuję coś sprawdzić, zapisuję to na kartce. Wdrażając ten punkt zadawaj sobie pytanie:

„Czy to naprawdę jest niezbędne w tej chwili? Czy wejście na stronę http://twojadres.com naprawdę poprawi jakość mojego życia?”

W 99% przypadków odpowiedź na to pytanie brzmi: NIE :)

10. Wyeliminuj inne rozpraszacze. Kiedy pracujesz, to pracuj. Zamknij wszelkie komunikatory, usuń powiadomienie o nowych mailach i wycisz telefon. Pozbycie się tego wszystkiego wymaga dyscypliny, ale gra jest warta świeczki.

11. Pracuj pomimo trudności. W pracy freelancera lub zdalnego pracownika wiele razy może pojawić się uczucie zmęczenia. Zwłaszcza jeżeli nad jakimś projektem siedzi się szczególnie długo. Dobrym zwyczajem jest celowe wydłużanie pracy. Daj sobie jeszcze tylko 15 minut.

Często zdarzało mi się, że ten 15 minutowy rozbieg pozwalał nabrać rozpędu i pracowałem jeszcze kilka godzin. Zmęczenie okazało się chwilowym spadkiem energii.

Pamiętaj, że ludzie sukcesu są nimi dlatego, że potrafili pracować w chwilach największego zmęczenia i zniechęcenia :)

12. Czysta kartka i długopis. Podczas pracy po głowie mogą krążyć różne myśli. Trzymaj blisko kartkę i długopis, i zapisuj ważne rzeczy. Być może przypomnisz sobie, że miałeś sprawdzić odjazd pociągu lub cenę jakiegoś towaru na Allegro. Zapisz to, uwolnij głowę od tej myśli i pracuj dalej. Po pracy sprawdzisz rzeczy znajdujące się na kartce.

Wielokrotnie w ciągu dnia wchodziłem do sieci “tylko na 5 minut” i robiły się z tego godziny. Kartka i długopis rozwiązują tę sprawę.

13. Pij wodę. Wypij dwie szklanki wody zaraz po przebudzeniu. Podczas snu organizm się odwadnia, więc warto wyregulować ilość płynów w organizmie. Zadbaj o to, aby woda towarzyszyła Ci przez cały dzień. Woda dodaje energii, wspomaga procesy trawienne, wypłukuje toksyny, reguluje temperaturę ciała i co ciekawe – wspomaga odchudzanie. Powinieneś w ciągu dnia wypić co najmniej 1l niegazowanej wody.

14. Deleguj zadania. Jest wiele osób, które wykonają drobne prace za niewielkie pieniądze. Studenci i uczniowie bardzo chętnie dorobią sobie parę groszy. Możesz zlecać szukanie zdjęć, aktualizację strony www lub wyszukiwanie potencjalnych klientów.. W ten sposób możesz pozbyć się spraw, które niekoniecznie Cię pasjonują (np. sprawy księgowe). Skorzystaj z portali: oferia.pl, zlecenia.przez.net i koniecznie zapytaj znajomych czy mogą kogoś polecić.

Dzieląc się częścią swoich zysków wyjdziesz na tym lepiej ponieważ będziesz mógł zabrać się za kolejne projekty. Gdyby nie delegowanie zadań osoby takie jak Steve Jobs, Larry Page i Bill Gates nigdy nie osiągnęły by swojej obecnej pozycji.

15. Grupuj zadania. Przejrzyj swoją listę zadań i zobacz, które z nich wymagają wyjścia z domu, a które możesz załatwić od ręki. Zorganizuj swój czas tak, aby zadania wymagające wyjścia rozwiązać za jednym razem. Pozałatwiaj sprawy na uczelni, w urzędach i innych instytucjach, w których odwlekasz swoją wizytę. Podobnie z zadaniami, które wymagają telefonowania.

Mam nadzieję, że podane tutaj wskazówki usprawnią Twoją pracę tak, jak usprawniły moją :)

Pozdrawiam i życzę cierpliwości!

Bartek Popiel prowadzi blog bartekpopiel.pl na którym pisze o produktywności i efektywnej nauce. Jest autorem darmowego ebooka “Jak wzbudzić i utrzymać motywację do działania”. Jeżeli chcesz regularnie dostawać artykuły z blogu Bartka zapisz się na subskrypcję.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Jak się efektywnie uczyć?
• Zestaw ćwiczeń do wykonywania w domu i nie wymagający żadnych przyrządów
• Jak lepiej pracować z tekstem?
• Przygotuj się dzień wcześniej
• Żyjesz w takim świecie jakim chcesz go widzieć
• Jaki jest Twój „cel na dziś”?
• Zarządzanie własnym czasem

Ci, którym powyższy wykład nie wystarczy, mogą zapoznać się ze sztandarowym kursem Prof. Shankara: Fundamentals of Physics.

Jak ktoś ma ochotę dodatkowo poprawić sobie humor, zachęcam też do lektury spisanych przez studentów najciekawszych wypowiedzi Prof. Shankara (znalezione na jego stronie internetowej). Zapewniam, że warto poświęcić parę minut.

Znalezione via Open Culture.

Artykuły o podobnej tematyce:

• 10 najpopularniejszych internetowych wykładów (wg New York Times)
• Jaki jest współczesny student?
• Internetowe (video) wykłady z fizyki współczesnej
• Robert F. Curl – noblista we Wrocławiu
• Michael Sandel o debacie publicznej
• Holistyczne metody nauki – część 1

Oczywiście to co można zobaczyć w filmie jest odrobinę przekoloryzowane. Interfejs użytkownika został przygotowany nie pod kątem użyteczności, ale efektowności. Ogromnie przypadł mi jednak do gustu pomysł zastosowania na szeroką skalę tzw. argumented reality (AR), czyli wyświetlania informacji w odniesieniu do obiektów znajdujących się w otoczeniu użytkownika. Wirtualna rzeczywistość (ulubiona koncepcja sci-fi końcówki ubiegłego wieku) nie jest praktycznym rozwiązaniem, bo inżynier musi trzymać swoje narzędzia oraz materiały w ręku. Argumented reality to zupełnie inna bajka. Chce się wierzyć, że tego typu interfejsy zawitają pod nasze strzechy.

Oczyma wyobraźni widzę jak po dotknięciu kolby z odczynnikiem wyświetlają się wokół niej informacje o składzie chemicznym jej zawartości, tempraturze stężeniu. Jak po dotknięciu dowolnej części maszyny pojawiają sie jej wymiary, materiał, waga…

Ech, marzenie. Na dzień dzisiejszy musi nam jednak wystarczyć zwykły komputer lub tablet.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Raymond Kurzweil i jego wizja przyszłości
• Uniwersalny tłumacz rodem ze Star Trek? Jeszcze nie, ale coś jest na rzeczy…

Teraz ciekawe… w swoim krótkim, załączonym poniżej wykładzie na konferencji TED, Michael Sandel dowodzi, że debata publiczna nie może unikać, ale wręcz powinna opierać się na osobistym poczuciu moralności. Przedstawia tezę (oraz przykłady), że „odwieszenie do szafy” przekonań mających źródło w indywidualnym pojmowaniu pojęcia sprawiedliwości i moralności, przynosi szkodę debacie publicznej i wypacza jej znaczenie.

Zapraszam do obejrzenia tego interesującego dwudziestominutowego wystąpienia…

Zachęcam również do bliższego zainteresowania się wykładem „Sprawiedliwość”.

Warto też zajrzeć na stronę konferencji TED, ze względu na ciekawe komentarze pod wykładem.

Artykuły o podobnej tematyce:

• Teoria względności dla kompletnych laików
• Sprawiedliwość, czyli zastanów się jak Ty byś postąpił w takiej sytuacji?
• Robert F. Curl – noblista we Wrocławiu
• Wewnętrzne przekonania kontra dowody naukowe
• Infografika – sztuka wizualizacji danych