Jak wiele innych sportów, wspinaczka kształtuje charakter i niesie ze sobą niejedną życiową lekcję (a wręcz dziewięć lekcji), o czym bardzo ciekawie opowiada Matthew Childs (na konferencji TED). Dlatego oddam mu głos… dodam tylko, że dzięki Maciejowi Szudejko dostępne są napisy w języku polskim (trzeba je samodzielnie włączyć poniżej).

Przy okazji przeprowadzę kilka innych uaktualnień oraz usprawnień, więc może nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

Jak to było…

Co tu dużo mówić – pierwsze sto kilometrów to łatwizna. Zasilany olbrzymią dawką zewnętrznej motywacji (przydał się blog i publiczna deklaracja) pokonywałem kolejne kilometry jak na skrzydłach. Jednak już po kilku tygodniach zaczęło się robić nieco trudniej. Coraz większe znaczenie zaczęła mieć samodyscyplina, tym bardziej, że listopad nie jest najlepszą porą dla biegaczy (szybko robi się ciemno i nieraz zdarzyło mi się zmoknąć). Will Smith miał rację przekonując młodzież, że powinna biegać, aby nauczyć się mówić NIE temu wrednemu wewnętrznemu głosowi, który bezustannie szepcze “daj spokój, odpocznij sobie, po co się męczyć, i tak się nie uda…”. Kiedy minie pierwszy entuzjazm ów “wewnętrzny doradca” odzywa się prawie za każdym razem.

Potem niestety musiałem zrobić kilkutygodniową przerwę (odnowił mi się ból w dolnej części pleców – pozostałość po kontuzji sprzed kilku lat) w rezultacie prawie cały grudzień i kawałek stycznia bez biegania i jakiegokolwiek innego większego wysiłku fizycznego. Po tak długiej przerwie nie jest łatwo przywrócić treningowy reżim i w zasadzie trzeba wyrabiać nawyk na nowo. W kolejnych miesiącach bywało różnie. Z mniejszymi lub większymi przerwami, ale jednak stopniowo udawało mi się zapisywać kolejne kilometry w dzienniku biegowym.

Moje pierwsze zarejestrowane w dzienniku biegi miały po 7.5-10km, ale tak naprawdę kiedy zaczynałem swoją przygodę z joggingiem było to ledwie 1-2km. W październiku 2008 roku, kiedy podjąłem wyzwanie, 10km stanowiło szczyt moich możliwości. We wrześniu 2009 roku, przy ostatnich stu kilometrach prawie każdy bieg trwał już ponad 60 minut i bez specjalnych trudności pokonywałem dystans kilkunastu kilometrów (przy własnym rekordzie około 27km w nieco ponad dwie godziny). Zdecydowanie więc poprawiła mi się ogólna wydolność organizmu.

Ekscytacja oraz związana z nią dodatkowa motywacja powróciła dopiero po przekroczeniu dziewięciuset kilometrów, a więc “na ostatniej prostej”. Świadomość tego jak blisko jest cel dodaje skrzydeł, a przebiegnięcie linii mety, czyli ten ostatni “tysiąckilometrowy” bieg to prawdziwa przyjemność i olbrzymia satysfakcja.

Zapis wszystkich 101 biegów…

Porady techniczne

Tak duża ilość pokonanych kilometrów nauczyła mnie wiele o samym bieganiu. Technika biegu ma spore znaczenie, ale opanowuje się ją stopniowo i nie trzeba się za bardzo przejmować na samym początku.Na nabranie doświadczenia jeden pewny sposób – treningi, treningi, treningi. Organizm musi nauczyć się w racjonalny sposób korzystać z posiadanych zapasów energii, rozkładając je odpowiednio na dłuższym dystansie.

Udzielając kilku porad dla osób chcących zacząć biegać, a może nawet zmierzyć się z tysiącem kilometrów, sugerowałbym:

1. Startować spokojnie i powoli – kiedy zaczynasz bieg (lub kontynuujesz po krótkim odpoczynku), nie wrzucaj od razu wysokiego tempa. Nie przyśpieszaj zbyt gwałtownie, bo tylko niepotrzebnie się zmęczysz. Twój organizm potrzebuje czasu na przyzwyczajenie się do tempa. Przy biegach trwających ponad godzinę, zwykle dopiero po trzydziestu minutach udawało mi się wskoczyć na równe szybsze tempo (często nieświadomie).
2. Oddychaj – kiedy zaczynałem biegać wydawało mi się, że istnieje jakiś odpowiedni, wydajny sposób oddychania podczas treningu, do którego trzeba się stosować. Teraz jestem pewien, że to fikcja. Nikt lepiej od Twojego mózgu nie wie jak masz oddychać. Stosowanie przedziwnych technik (np. wdech nos – wydech usta, itp.) zamiast poprawiać dotlenienie organizmu tylko je ogranicza. Nie ma więc sensu przejmować się sapaniem, krótkim oddechem itp. Organizm sam dopasuje sposób oddychania do swoich potrzeb. Najlepiej się rozluźnić i myśleć o czymś innym…
3. Zdobądź dobre buty – odpowiedni sprzęt jest bardzo ważny. Dobre buty zmniejszą obciążenie kolan i mogą zapobiec kontuzjom. Nie warto jednak inwestować w wysokiej klasy obuwie drugiego dnia po rozpoczęciu treningów. Nie buty czynią biegacza. Zanim wydasz kilkaset złotych sprawdź czy ten sport jest dla Ciebie – jeśli po miesiącu lub dwóch nie zmienisz zdania – kupuj.
4. Jeśli lubisz słuchaj muzyki – wiele osób lubi biegać słuchając muzyki, osobiście jednak wolę obcowanie z przyrodą. Zmieniający się rytm kolejnych utworów często zakłócał mi tempo biegu. Próbowałem nawet raz biec w towarzystwie jednej piosenki puszczanej na okrągło, ale jeden utwór przez sześćdziesiąt minut to kiepski pomysł (dla psychiki). Ze swojej strony polecam więc ciszę bo pozwala się zrelaksować oraz swobodnie przepływać różnym myślom.
5. Bieganie a odchudzanie Nie robiłem w tym zakresie pomiarów więc trudno mi się wypowiadać, ale zdecydowanie zeszczuplałem. Myślę, że w ciągu roku moja waga nie zmieniła się o więcej niż 5kg, a więc można powiedzieć w granicach błędu statystycznego (5kg/rok to niezbyt szczególne osiągnięcie). Zapewne jest to związane z faktem, że nie stosowałem żadnej specjalnej diety – nie przywiązywałem wagi do ilości pochłanianych kalorii. Jeśli chodzi o spalanie, to wg wskazań pulsometru (które na pewno są obarczone błędem) 10km bieg to wydatek energetyczny rzędu nieco poniżej 1000 kalorii. Dlatego jeśli planujesz biegać dla zrzucenia wagi, równolegle powinieneś zastanowić się nad odpowiednią dietą.

Co dalej?

Największą lekcją wyciągniętą z przebiegnięcia tysiąca kilometrów jest fakt, że w ogóle byłem w stanie to zrobić. Nigdy nie byłem sportowcem. W podstawówce zawsze przybiegałem jako jeden z ostatnich (w rezultacie niespecjalnie przepadałem za w-f’em). Teraz już wiem na ile mnie stać i nie mam wątpliwości, że przy odpowiedniej determinacji i systematycznym treningu bez problemu uda mi się przebiec maraton, co zresztą mam w planie uczynić w przyszłym roku.

Nie było łatwo. Długo to trwało. Zdecydowanie jednak było warto i dlatego polecam wszystkim zmierzenie się z własnymi możliwościami (jak nie biegając to może rowerem lub z kijkami). Tradycyjnie odradzam jednak nieprzemyślane eksperymenty z własnym organizmem i w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, przed podjęciem wyzwania sugeruję wcześniejsze konsultacje z lekarzem! Powodzenia!

Trwające ponad 100 minut multimedialne wydarzenie zaczyna się od wprowadzenia Ala Gore byłego amerykańskiego wiceprezydenta, laureata Pokojowej Nagrody Nobla za działalność na rzecz ochrony środowiska. Potem można oglądać rewelacyjny występ Cirque de Soleil pełnego metafor, przesłań i jak to zwykle w przypadku CdS, wspaniałej akrobatyki. Następnie akcja przenosi się do Republiki Południowej Afryki, Brazyli, Francji, Meksyku, USA, Australii, Wielkiej Brytanii, Maroka, Indii, Rosji, aby na samym końcu trafić na Międzynarodową Stację Kosmiczną, skąd główny organizator Guy Laliberté obserwował całe wydarzenie.

Pojawiają się znane postaci świata kultury, muzycy, wokaliści, aktorzy, działacze charytatywni m.in. (te które udało mi się wynotować) Dr. Wangari Maathai, Garou, Patrick Bruel, Gilberto Gil, Lila Downs, Shakira, Salma Hayek, Joss Stone, A. R. Rahman, Tatuya Ishii, Matthew McConaughey, Nikolai Tsiskaridze wielu innych mniej znanych (marokańscy raperzy!) oraz, last but not least… U2! Udział tego ostatniego zespołu nie jest zaskoczeniem, ponieważ Bono od lat angażuje się w działalność charytatywną. Dziś, podczas koncertu w Tampie (Floryda, USA) (ten sam, który niedawno odbył się także w Polsce) Bono połączył się na żywo Międzynarodową Stacją Kosmiczną i z Guy’em Laliberté.

Podczas transmisji na żywo, w Polsce był akurat środek nocy. Na szczęście całe wydarzenie można obejrzeć (rebroadcast) na stronie internetowej fundacji One Drop. Prawdopodobnie niedługo pojawi się też na oficjalnym kanale na You Tube.

O koncercie dowiedziałem się w ostatniej chwili z Twittera. Obejrzałem i z przyjemnością polecam wszystkim chcącym poczuć wyjątkowy klimat “świata pochylającego się wspólnie nad jedną sprawą”. Nieczęsto się to zdarza…

Biologia

Fumiaki Taguchi, Song Guofu oraz Zhang Guanglei
Kitasato University Graduate School of Medical Sciences, Sagamihara, Japan

Za pokazanie, że wykorzystując pewien gatunek bakterii występujący w odchodach Pandy Wielkiej, można o ponad 90% zredukować ilość odpadów kuchennych.

Bibliografia:

“Microbial Treatment of Kitchen Refuse With Enzyme-Producing Thermophilic Bacteria From Giant Panda Feces,” Fumiaki Taguchia, Song Guofua, and Zhang Guanglei, Seibutsu-kogaku Kaishi, vol. 79, no 12, 2001, pp. 463-9. [and abstracted in Journal of Bioscience and Bioengineering, vol. 92, no. 6, 2001, p. 602.]
“Microbial Treatment of Food-Production Waste with Thermopile Enzyme-Producing Bacterial Flora from a Giant Panda” [in Japanese], Fumiaki Taguchi, Song Guofu, Yasunori Sugai, Hiroyasu Kudo and Akira Koikeda, Journal of the Japan Society of Waste Management Experts, vol. 14, no. 2, 2003, pp. , 76-82.

Chemia

Javier Morales, Miguel Apátiga, and Victor M. Castaño
Universidad Nacional Autónoma de México

Za badania nad tworzeniem diamentów z płynów, a w tym konkretnym przypadku z tequili.

Bibliografia:

“Growth of Diamond Films from Tequila,” Javier Morales, Miguel Apatiga and Victor M. Castano, 2008, arXiv:0806.1485.

Ekonomia

Prezesi, zarządzający oraz audytorzy czterech islandzkich banków:
Kaupthing Bank, Landsbanki, Glitnir Bank oraz Central Bank of Iceland

Za wykazanie, że malutkie banki można bardzo szybko przekształcić w olbrzymie i odwrotnie, a także za udowodnienie, że to samo można zrobić z całą krajową gospodarką.

Fizyka

Katherine K. Whitcome, University of Cincinnati, USA
Daniel E. Lieberman,Harvard University, USA

Liza J. Shapiro, University of Texas, USA

Za analityczne uzasadnienie dlaczego kobiety w ciąży się nie przewracają.

Bibliografia:
“Fetal Load and the Evolution of Lumbar Lordosis in Bipedal Hominins,” Katherine K. Whitcome, Liza J. Shapiro & Daniel E. Lieberman, Nature, vol. 450, 1075-1078 (December 13, 2007). DOI:10.1038/nature06342.

Literatura

Ireland’s police service (An Garda Siochana)

Za wypisanie i wręczenie ponad pięćdziesięciu mandatów, najczęściej (w Irlandii) łamiącej przepisy ruchu drogowego osobie narodowości polskiej, noszącej nazwisko: “Prawo Jazdy”.

Nagrodę odebrała Karolina Lewestam (polska doktorantka z Uniwersytetu w Bostonie), która w imieniu polskich kierowców pozdrowiła irlandzką policję.

Medycyna

Donald L. Unger
Thousand Oaks, California, USA

Za badania nad artretyzmem – polegające na “strzykaniu” palcami palcami lewej ręki oraz nie robieniu tego (nigdy!) palcami prawej ręki – konsekwentnie codziennie przez ponad sześćdziesiąt lat.

Bibliografia:
“Does Knuckle Cracking Lead to Arthritis of the Fingers?”, Donald L. Unger, Arthritis and Rheumatism, vol. 41, no. 5, 1998, pp. 949-50.

Matematyka

Gideon Gono, szef Narodowego Banku Rezerw Zimbabwe

Za znalezienie prostego sposobu umożliwiającego zwykłym ludziom radzenie sobie z bardzo szerokim zakresem liczb – od bardzo małych do bardzo dużych – poprzez wyemitowanie i wpuszczenie do obiegu banknotów o nominałach od jednego centa ($0.01) do stu trylionów dolarów Zimbabwe ($100,000,000,000,000).

Bibliografia:
Zimbabwe’s Casino Economy — Extraordinary Measures for Extraordinary Challenges, Gideon Gono, ZPH Publishers, Harare, 2008, ISBN 978-079-743-679-4.

Pokojowy Ig Nobel 2009

Stephan Bolliger, Steffen Ross, Lars Oesterhelweg, Michael Thali and Beat Kneubuehl
University of Bern, Switzerland

Za eksperymentalne ustalenie czy w czasie bójki lepiej zostać uderzonym w głowę pełną butelką piwa, czy może pustą.

Bibliografia:
“Are Full or Empty Beer Bottles Sturdier and Does Their Fracture-Threshold Suffice to Break the Human Skull?” Stephan A. Bolliger, Steffen Ross, Lars Oesterhelweg, Michael J. Thali and Beat P. Kneubuehl, Journal of Forensic and Legal Medicine, vol. 16, no. 3, April 2009, pp. 138-42. DOI:10.1016/j.jflm.2008.07.013.

Weterynaria

Catherine Douglas oraz Peter Rowlinson
Newcastle University, Newcastle-Upon-Tyne, UK

Za wykazanie, że krowy którym nadano imiona dają więcej mleka niż bezimienne.

Bibliografia:

“Exploring Stock Managers’ Perceptions of the Human-Animal Relationship on Dairy Farms and an Association with Milk Production,” Catherine Bertenshaw [Douglas] and Peter Rowlinson, Anthrozoos, vol. 22, no. 1, March 2009, pp. 59-69. DOI: 10.2752/175303708X390473.

Zdrowie publiczne

Elena N. Bodnar, Raphael C. Lee oraz Sandra Marijan
Chicago, Illinois, USA

Za wynalezienie biustonosza, który w nagłych przypadkach może przekształcić się w parę masek ochronnych – jednej dla właścicielki biustonosza oraz drugiej dla znajdującej się w pobliżu osoby w potrzebie.

Bibliografia:
U.S. patent # 7255627, granted August 14, 2007 for a “Garment Device Convertible to One or More Facemasks.”

Na podstawie Impropable Research – Research that makes people LAUGH and then THINK.

Bohater tej historii, William Kamkwamba, nie uczęszczał do szkoły, ponieważ jego rodziców nie było stać na pokrycie wymaganych opłat (wysokości około 80$). Nie mając co robić zainteresował się książkami naukowymi dostępnymi w pobliskiej bibliotece. Ta, która stała się jego źródłem inspiracji nosiła tytuł “Using Energy and How it Works” i opisywała metodę produkcji energii elektrycznej przy pomocy wiatru. Wykorzystując dynamo, ramę od roweru, części traktora, kilka rur PCV oraz to co miał pod ręką zbudował swój pierwszy wiatrak. Ponieważ nie bardzo radził sobie z czytaniem tekstu w języku angielskim, więc swoje konstrukcje opierał przede wszystkim za zdjęciach i schematach z książki. Czego nie wiedział, wymyślał samodzielnie. Nie mając prawie nic, wiedząc bardzo niewiele, pokonał własne ograniczenia i zbudował coś, co zmieniło nie tylko jego życie, ale życie całej jego rodziny.

Zapraszam do obejrzenia krótkiego reportażu opowiadającego historię Williama i jego wiatraków…

Co ciekawe globalne zainteresowanie postacią malawskiego wynalazcy zaczęło się od wpisu na blogu. Mike McKay na swoim blogu Hacktivate opisał historię Williama cytując artykuł z malawskiej gazety. Niewiele później opowieść obiegła świat poruszając wielu ludzi. Piętnastoletni William został m.in. zaproszony do wypowiedzenia się na konferencji TED (w Tanzanii), gdzie otrzymał owacje na stojąco. Pośród słuchaczy byli m.in. Bono i Larry Page…

W 2008 roku otrzymał stypendium umożliwiające mu podjęcie normalnej nauki. Dzięki wsparciu życzliwych mu osób zbudował drugi wiatrak, studnię oraz zainstalował na farmie swoich rodziców panele słoneczne. Kilka dni temu (t.j. 29 września 2009r) ukazała się autobiograficzna książka Williama Kamkwamba p.t. “The Boy Who Harnessed the Wind”.

Inspirujący i poruszający przykład na to jak wspierany pasją głód wiedzy może kształtować rzeczywistość oraz jak wiele można osiągnąć nic nie mając.

Zobacz także:
Oficjalna strona Williama Kamkwamba.
William Kamkwamba po raz drugi na konferencji TED (w lipcu 2009).

• Niepraktykujący już niestety mistrz szachowy Josh Waitzkin stwierdził kiedyś, że nie da się przetrwać dwutygodniowego turnieju w stanie ciągłej gotowości i maksymalnej koncentracji. Plan dnia trzeba koniecznie przeplatać regularnymi odpoczynkami, albo sukcesy pozostaną jedynie w sferze marzeń. Dowiedz się więcej…
• Guru zarządzania Frederik Taylor przeprowadził eksperyment, którym pokazał, że jeden robotnik pracując w ciągu godziny przez 26 minut i odpoczywając przez pozostałe 34 minuty, w ciągu kilku godzin pracy był w stanie przerzucić prawie cztery razy więcej ton stali niż grupa ładowaczy pracujących bez przerwy! Dowiedz się więcej…
• Amerykański długodystansowiec Jeff Galloway (m.in. uczestnik niestety niesławnych Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku w Monachium) w swojej książce “Marathon: You can do it!” cały podrozdział zatytułowany: “Walk breaks” przeznaczył na opisanie potrzeby robienia regularnych przerw podczas biegu. Według analiz, dwie minuty marszu po każdych ośmiu minutach biegu pozwalają organizmowi na stopniową regenerację i zmniejszają ogólne zmęczenie. Co więcej, poprawiają końcowy czas, ponieważ dzięki regularnym odpoczynkom można biec dużo szybciej w późniejszych etapach, gdy osoby nie odpoczywające zwykle nie mają już siły. Po czterech tygodniach odkąd wprowadziłem tę technikę na własnych treningach, mogę to zdecydowanie potwierdzić. Fragmenty książki (w tym w/w podrozdział) dostępne są dzięki Google Books.

Dlatego warto pójść po rozum do głowy i po prostu zrobić sobie przerwę. Nawet jeśli w danej chwili wydaje się, że nie ma takiej potrzeby.

by xAv

Dlaczego ćwiczenia muszą być aerobowe? Odpowiedzi na to spróbowała udzielić Henriette Van Praag prowadząca badania w Laboratory of Neurosciences at the National Institute on Aging. Według niej wytwarzane podczas ćwiczeń substancje stymulujące wzrost zostają przetransportowane z różnych części ciała do mózgu i tam wspomagają rozwój połączeń nerwowych. Aby to było możliwe musi nastąpić znaczące przyśpieszenie obiegu krwi w organizmie, dokładnie takie jak ma miejsce np. podczas intensywnego biegu lub pływania.

To jednak nie wszystko. Zespół naukowców pod przewodnictwem Prof. Chauying J. Jen’a z National Cheng Kung University na Tajwanie przeprowadził inny eksperyment. Dwie grupy myszy miały za zadanie przepłynąć przez wodny labirynt oraz nauczono je unikać nieprzyjemnych pułapek (prawdopodobnie delikatne rażenie prądem o niskim napięciu). Nauczone radzenia sobie w obu sytuacjach myszy, przez kolejne cztery tygodnie zajmowały się tym co większość gryzoni bardzo lubi – bieganiem. Z tym, że pierwsza grupa miała do dyspozycji charakterystyczne kółko, którym mogła bawić się wedle uznania. Druga grupa biegała na specjalnie przygotowanych przez naukowców bieżniach, których prędkość była kontrolowana, czym zmuszano myszy do naprawdę wytężonego wysiłku. Po czterech tygodniach okazało się, że choć wszystkie badane gryzonie dobrze radziły sobie z labiryntem (pamięć przestrzenna) to z drugim zadaniem – omijaniem pułapek (wymagającym większego zaangażowania mózgu), doskonale radziła sobie tylko grupa po intensywnym systematycznym treningu. Szczegóły opisane są w tej publikacji.

Cytując Profesora Jen’a: “Uczciwie można powiedzieć, że każda forma regularnego treningu aerobowego, powinna pozwolić zachować, a nawet zwiększyć malejące z wiekiem możliwości naszego mózgu.”

Na podstawie Phys Ed: What Sort of Exercise Can Make You Smarter? (@New York Times Health)

Wykład jest interesujący i ogromnie wciągający. Profesor Sandel umiejętnie angażuje słuchaczy i zachęcając do wyrażania opinii naciska na bardzo czułe punkty. Moralne usprawiedliwienie morderstwa (początek pierwszego wykładu) stanowi jedynie wstęp do jeszcze bardziej niewygodnych tematów. Jeszcze w tym samym wykładzie jest mowa o kanibalizmie. W kolejnych pojawią się zagadnienia dotyczące patriotyzmu i postaw obywatelskich, rasizmu, religii, wartości życia mierzonej w pieniądzach, macierzyństwa za pieniądze, małżeństw homoseksulanych itp.

Oto reklamówka przedstawiająca pokrótce wykład oraz prowadzącego:

Nawet jeśli nie zainteresuje Cię temat (choć uważam, że jest to jeden z tematów który powinien zainteresować wszystkich), warto zobaczyć i posłuchać, aby spróbować postawić się w podobnej sytuacji i zastanowić się nad własną reakcją. Żeby uświadomić sobie, że nie na wszystkie pytania da się znaleźć odpowiedź i że są takie pytania, które trzeba sobie zadawać znowu i znowu, aby pobudzić umysł i zobaczyć dokąd zaprowadzi próba znalezienia odpowiedzi. Warto też obejrzeć aby zobaczyć na czym polega prawdziwa debata (takie debaty naprawdę rzadko się ogląda w polskiej telewizji) oraz przekonać się, że nie wszyscy muszą się ze sobą zgadzać, aby mieć rację.

Jak dotąd jest to bez wątpienia najlepszy materiał edukacyjny jaki miałem okazję opisywać na tym blogu. Ogromnie polecam!

Po więcej zapraszam tutaj:
Oficjalna strona: www.justiceharvard.org.
Pierwszy wykład The Moral Side of Murder / The Case for Cannibalism.

Lista odtwarzania na YouTube.

Znalezione via Open Culture.

Trzy mity

Pouwerkerk

Kalendarz wcale nie jest mi do niczego potrzebny
Planowanie czegokolwiek o horyzoncie czasowym dłuższym niż dwa tygodnie, bez uporządkowanego kalendarza jest w zasadzie niemożliwe. Nie mówiąc już o tym, że pamięć ludzka jest generalnie dość zawodna. Po latach mogą z niej uciec nawet tak istotne terminy jak rocznica własnego ślubu! Lepiej zawczasu nauczyć się korzystać z podręcznej pomocy.

Ludzie sukcesu używają kalendarzy
Posiadanie kalendarza wypełnionego po brzegi terminami spotkań i wydarzeń wcale nie znaczy że dana osoba jest człowiekiem sukcesu, a jedynie że jest bardzo zajęta. Może wręcz oznaczać brak umiejętności zarządzaniem czasem! Warto o tym pamiętać, bo zwykle pierwszym błędem osób poważniej zainteresowanych lepszym zorganizowaniem się jest wypełnianie swojego kalendarza niejako na siłę, aby “poczuć się lepiej”. Nie o to chodzi.

Pusty kalendarz oznacza, że marnuję czas

Bywa, że przez całe tygodnie nie ma czego umieścić w kalendarzu (np. studenci w wakacje). To normalne. Po pierwsze: kalendarz to nie pamiętnik. Nie trzeba w nim umieszczać KAŻDEJ wykonywanej czynności. Po drugie: kalendarz służy do przechowywania informacji o wydarzeniach mających miejsce w konkretnym punkcie czasu w przyszłości. Jego zadaniem jest jedynie wspomaganie naszej pamięci. Bardzo wiele spraw bieżących zamiast w kalendarzu powinno znaleźć się na jakiejś podręcznej liście.

Słowo klucz to AUTOMATYZACJA

Ponieważ XXI wiek rozpoczął się już na dobre warto zaopatrzyć się w porządny elektroniczny kalendarz. Rezygnacja z papieru, poza oczywistymi aspektami ekologicznymi, przynosi szereg korzyści w tym tę najważniejszą: pozwala na automatyzację bardzo wielu rzeczy. Można naprawdę zdziwić się jak wiele elementów naszego życia regularnie się powtarza. Dobrze przygotowany “samoplanujący się” elektroniczny kalendarz może zaprowadzić porządek w zdezorganizowanym życiu niejednego człowieka.

Można skorzystać z jednej z trzech możliwości:

• samodzielny program na komputerze typu desktop lub na laptopie (np. MSOutlook, iCal lub Evolution) – zwykle są to rozbudowane kombajny do zarządzania informacją osobistą, zdolne do kompleksowej obsługi poczty elektronicznej, list zadań, a czasami zarządzania projektami.
• aplikacja webowa (np. Google Calendar).
• przenośny elektroniczny organizer lub wyposażony w kalendarz telefon nowej generacji (np. iPhone/iPod, Blackberry, PDA… i wiele wiele innych)

Ze swojej strony bardzo polecam korzystanie z Google Calendar, ponieważ potrafi on wysyłać (za darmo!) wiadomości SMS z informacjami o nadchodzących wydarzeniach. Korzystam z tej funkcji od dawna i możecie mi wierzyć, że jest ogromnie przydatna.

A najlepiej ze wszystkiego na raz, ponieważ wiele nowoczesnych urządzeń i programów pozwala synchronizować dane z innymi platformami (np. Google Calendar z MS Outlook lub z wieloma różnymi smartphone’ami i komórkami).

Co powinno się znaleźć w osobistym kalendarzu?

Zakładając sobie własny elektroniczny kalendarz, koniecznie umieść w nim niektóre, a może nawet wszystkie z poniższych wydarzeń. Wszystkie one odbywają się w miarę regularnie (co rok, co kwartał, 13-go każdego miesiąca, itp.) dlatego w każdym przypadku od razu ustawiaj opcję automatycznego planowania do przodu oraz wysyłania przypomnień (dzień, ewentualnie także tydzień wcześniej). Terminy regularnie się powtarzające zapamiętane raz, same będą o sobie w odpowiednim momencie przypominać w kolejnych tygodniach, miesiącach i latach. Po jednorazowym wprowadzeniu możesz przestać sobie zaprzątać nimi głowę. Zaliczają się do nich:

• wszystkie ważne rocznice, a więc urodziny, imieniny, rocznica ślubu itp.
• święta, a szczególnie dni wolne (Google Calendar potrafi wprowadzić daty wszystkich obchodzonych w Polsce świąt automatycznie)
• termin zapłaty rachunków (za prąd, gaz, wodę itp.)
• termin spłaty pożyczek (kredyty, raty itp.)
• termin zapłaty podatku za wieczyste użytkowanie gruntu
• dni wywozu śmieci (bardzo przydatne dla posiadaczy wolno stojących domów – pozwala nie zapomnieć o przygotowaniu pojemników)
• wizyta u lekarza (jak wszystko ok, to częściej niż raz w roku nie trzeba… zwykle i tak wysyła pracodawca)
• wizyta u dentysty (w zasadzie powinno się przynajmniej dwa razy w roku robić przegląd) (własna, współmałżonka, dzieci)
• wizyta u okulisty (własna, współmałżonka, dzieci)
• termin rozliczenia się z fiskusem
• przegląd samochodu
• wymiana oleju
• zmiana opon
• itp.

Kiedy te wszystkie częściej lub rzadziej powtarzające się, stanowiące znaczny fragment Twojego życia zdarzenia znajdą się już w kalendarzu, nagle okaże się że korzystanie z niego oraz regularne uzupełnianie jest bardzo proste, wręcz przyjemne. I wtedy nareszcie zacznie on spełniać swoją funkcję…

Co dalej?

Teraz pozostaje na bieżąco wprowadzać do kalendarza informacje o wydarzeniach jednorazowych. Należy to robić jak najszybciej po podjęciu decyzji/uzyskaniu odpowiedniej informacji. Zwykle dodanie nowego terminu zajmuje kilka, kilkanaście sekund. W rezultacie masz zagwarantowane, że już nigdy o niczym nie zapomnisz. Mogą to być na przykład:

• data ślubu na który zostałeś zaproszony
• wynegocjowany z pracodawcą termin urlopu
• koncert lub zawody sportowe, które odbędą się dopiero za pół roku
• termin wywiadówki szkolnej Twojej pociechy
• wszystkie znane terminy szkoleń, egzaminów i zaliczeń, nawet jeśli mają odbyć się na koniec semestru
• itp.

Jeśli będziesz wprowadzać nowe terminy regularnie i, powtórzę raz jeszcze, jak najszybciej po podjęciu decyzji, kalendarz stanie się Twoim najlepszym przyjacielem. Przyjacielem, który pomoże pamiętać, ale nie będzie dyktować co masz robić…