zajaczkowski.org

Umiem – nie umiem, czyli o fałszywym poczuciu opanowania materiału

Bartosz Zajaczkowski — Fri, 02 Mar 2012 17:56:09 +0000

Wiele osób zgodzi się zapewne, że samodzielna ocena stopnia opanowania studiowanego materiału sprawia duży problem. Ucząc się samodzielnie, często podczas powtórki wszystko wydaje się oczywiste i zrozumiałe, natomiast podczas egzaminu wszystko się gmatwa, ważne informacje uciekają i w żaden sposób nie można sobie przypomnieć odpowiedzi. Od pewnego czasu naukowcy prowadzą badania, aby ustalić jakie czynniki wpływają na ten stan rzeczy i jakie należy podejmować działania, aby ułatwić sobie naukę oraz odtwarzanie zapamiętanych informacji.

woodleywonderworks

Umiejętność prawidłowej oceny stopnia opanowania materiału jest kluczową sprawą podczas samodzielnej nauki. Ci którzy tego nie potrafią (a więc większość z nas), często ulegają się złudnemu przeświadczeniu o wysokim poziomie własnych umiejętności. Efektem takiego przekonania jest najczęściej rezygnacja z kolejnych powtórek i to często już po jednokrotnym przeczytaniu materiału! Wydaje się, że skoro zna się i rozumie zadany materiał to przecież się go nie zapomni. Niestety…

Odpowiedź? Dziękuję, sam znajdę!

Naukowcy z New York University oraz Macalester College przeprowadzili eksperyment, polegający na poddaniu grupy studentów specjalnym testom (Kelley, Colleen M.;Jacoby, Larry L., Adult egocentrism: Subjective experience versus analytic bases for judgment. Journal of Memory and Language, Vol 35(2), Apr 1996, 157-175. doi: 10.1006/jmla.1996.0009). Każdy student miał za zadanie rozwiązanie 60 anagramów, a następnie dokonanie subiektywnej oceny w jakim stopniu dany anagram może sprawić trudność pozostałym uczestnikom badania. Studentów podzielono na dwie grupy, przy czym jednej z nich jeszcze przed rozpoczęciem testu pokazano rozwiązania połowy zadań. Odpowiedzi nie zostały podane wprost, ale ukryte w szeregu losowych wyrazów. W ten sposób podświadomie zasugerowano tej grupie uczestników „właściwy” sposób myślenia. W efekcie Ci, którym pokazano wcześniej odpowiedzi, rozwiązali te anagramy szybciej i oznaczyli je jako zdecydowanie łatwiejsze do rozwiązania (nie biorąc pod uwagę, że wcześniej „zostali zapoznani” z odpowiedziami). Pozwoliło to wyciągnąć następujący wniosek: Studiowanie jakiegoś problemu przy jednoczesnej, świadomej lub podświadomej, znajomości odpowiedzi, ma istotny wpływ na sposób myślenia o zadanym pytaniu.

Studiowanie zagadnienia, kiedy do rozwiązania problemu konieczne jest skorzystanie z jeszcze nieznanych metod i narzędzi to jedno. Rozwiązywanie problemów, kiedy odpowiedzi lub metody rozwiązania są znane a priori, to jednak zupełnie coś innego. W drugim przypadku praca wydaje się iść łatwiej i szybciej, a to prowadzi do wzrostu pewności siebie… z każdą chwilą rośnie pokusa aby „dać sobie spokój bo to przecież proste i już to umiem”. To dlatego studiowanie tego samego materiału po raz kolejny jest tak naprawdę trudniejsze niż za pierwszym razem. Pojawia się problem motywacji. Tymczasem wpływ takiej powtórki na osiągane później na egzaminach rezultaty jest bardzo duży (co dowiódł już dawno temu Prof. Ebbinghaus).

Z tego powodu duża część specjalistów, ale także nauczycieli i wykładowców z niechęcią spogląda na tzw. gotowce, czyli streszczenia lub krok po kroku opracowane rozwiązania poszczególnych problemów. Taka pomoc, choć może znacząco ułatwić zaliczenie trudnych zajęć, najczęściej prowadzi właśnie do złudnego poczucia opanowania materiału, a więc jest w konsekwencji bardzo szkodliwa.

Droga na skróty nie jest więc rozwiązaniem. Podobnie jak mięśnie wzmacniają się kiedy są zmuszane do dźwigania coraz to większych ciężarów, tak samo mózg rozwija się kiedy zmaga się z coraz trudniejszymi problemami. Zbytnia pewność siebie wynikające ze złudnego poczucia zrozumienia i opanowania materiału prowadzi do braku motywacji, spadku koncentracji, a tym samym utrudnia jego realne przyswojenie.

Metoda „na dziwną czcionkę”

W ten sposób znowu wraca się do problemu koncentracji podczas nauki. Jeśli coś wydaje się proste i znane, trudno jest tak naprawdę skupić się na danym temacie. Myśli często uciekają gdzieś indziej. Przekonanie o pozornej łatwości jest tak dużym problemem podczas nauki, że zmuszenie mózgu do cięższej pracy nawet w tak banalny sposób jakim jest zmiana czcionki tekstu na bardziej ezgotyczną powoduje poprawę wyników. Zetknięcie się z nietypowym kształtem liter spowalnia czytanie i zmusza do większej koncentracji na tekście co przekłada się na lepsze zapamiętywanie i naukę. Tego typu badanie przeprowadził zespół psychologów z Indiana University oraz z Princeton.

Grupie 28 mężczyzn i kobiet dano do przestudiowania tekst opisujący trzy rodzaje istot pozaziemskich (każdy rodzaj posiadający siedem unikatowych cech). Połowa grupy otrzymała tekst napisany czcionką Arial 16, reszta odpowiednio Comic Sans MS 12 oraz Bodoni MT 12. Dwie ostatnie czcionki, rzadziej stosowane więc mniej opatrzone, stanowią nieco większe wyzwanie podczas czytania. Tym samym przeczytanie i zapamiętanie informacji z tekstu wymagało w tych przypadkach więcej wysiłku, a to przełożyło się na wynik testu wiedzy. Sprawdzian wykazał, że osoby, które studiowały tekst napisany czcionką Arial 16 uzyskały średni rezultat 72.8%, podczas gdy pozostali 85.5%. Więcej szczegółów w artykule: Connor Diemand-Yauman, Daniel M. Oppenheimer, Erikka B. Vaughan, „Fortune favors the Bold (and the Italicized): Effects of disfluency on educational outcomes.”, Cognition, Volume 118, Issue 1, January 2011, Pages 111–115.

Nie znaczy to oczywiście, że najlepszym sposobem nauki jest drukowanie sobie materiałów do powtórki w możliwie egzotycznych czcionkach (choć możecie sami spróbować jeśli macie ochotę).

Warto zapamiętać

Koncentracja podczas nauki. Samodzielne opracowywanie notatek i konspektów zajęć. Rozwiązywanie zadań bez wcześniejszego sprawdzania odpowiedzi. Wszystko co nie pozwoli naszemu umysłowi na wpadnięcie w złudne przeświadczenie o prostocie i łatwości studiowanych zagadnień, na pewno będzie miało pozytywny wpływ na naukę i oceny.

Źródła:

Artykuły o podobnej tematyce:

Jak skomponować wystąpienie, aby nikt nie mógł mu się oprzeć

Bartosz Zajaczkowski — Mon, 06 Feb 2012 19:16:09 +0000

Nancy Duarte jest specjalistką od metodologii skutecznych prezentacji oraz autorką książki „slide:ology: The Art and Science of Creating Great Presentations”. W swojej karierze współpracowała m.in. z Alem Gore nad jego słynnymi ekologicznymi wystąpieniami (An Inconvenient Truth). Wystąpiła również na konferencji TEDxEast, gdzie opowiedziała o tym jaką strukturę powinna mieć skuteczna prezentacja, aby miała moc porwania publiczności oraz zarażenia jej ‘ideą’.

Przedstawione poniżej wystąpienie, choć nie powiedziano o tym wprost, jest tak naprawdę skrótowym przeglądem pomysłów z drugiej książki Nancy Duarte: „Resonate: Present Visual Stories that Transform Audiences”, więc wszyscy, którzy chcą dowiedzieć się więcej, powinni tam właśnie sięgnąć. Ogólnie rzecz biorąc, autorka udowadnia swoją tezę dotyczącą charakterystycznej struktury najsłynniejszych historycznych wystąpień. Uważa, że „najlepsze z najlepszych” przemówień i prezentacji, charakteryzują się pewną ściśle określoną strukturą – swego rodzaju linią melodyczną. Strukturą, którą można starać się odtworzyć i wykorzystać następnie we własnych wystąpieniach. Zachęcam do obejrzenia i wyciągnięcia własnych wniosków…

Nancy Duarte – TEDxEast

Warto zauważyć, że Nancy Duarte przygotowała swoje wystąpienie tak aby potwierdzić przedstawiane przez siebie tezy. Przy ponownym oglądaniu, gdy już wie się na co należy zwracać uwagę, bardzo wyraźnie rzucają się w oczy momenty w których następuje „wywieranie emocjonalnego wpływu na publiczność”. Kiedy przekaz zwalnia i uspokaja się, a kiedy przyśpiesza i budowuje napięcie… Czasami nawet aż za bardzo, choć z pewnością jest to zabieg celowy. Po obejrzeniu jej wystąpienia warto też rzucić okiem i samodzielnie przeanalizować inną omawianą przez nią prezentację, tę podczas której Steve Jobs zaprezentował światu iPhone’a (Macworld 2007 Keynote).

To co mi się osobiście bardzo spodobało to zawartość i pietyzm wykonania slajdów. Składają się wyłącznie ze zdjęć i starannie przygotowanych infografik, doskonale uzupełniających przekaz. Nie ma na nich ani jednej zbytecznej informacji.

Artykuły o podobnej tematyce:

Efektywny trening pamięci krótkotrwałej

Bartosz Zajaczkowski — Fri, 27 Jan 2012 15:14:58 +0000

Pamięć krótkotrwała (operacyjna), ma istotne znaczenie w procesach nauki i zapamiętywania. To właśnie tam odbywa się przetwarzanie informacji, ich sortowanie i analiza, zanim zostaną zarejestrowane w pokładach pamięci długotrwałej. To w pamięci krótkotrwałej informacje łączą się w logiczną strukturę i tworzą całość umożliwiającą wyciąganie wniosków, tj. zrozumienie. Obok trudności w koncentracji to właśnie problemy z pamięcią krótkotrwałą są częstą przyczyną trudności w nauce.

Fey Ilyas

Historia prac nad pamięcią krótkotrwałą sięga dziewiętnastego wieku, kiedy to szkocki filozof Sir William Hamilton zauważył, że ludzie generalnie mają problemy z operacjami na liczbach siedmio- i więcej cyfrowych. Zapisał: „Jeśli rozrzucisz garść kamieni po podłodze, bardzo trudno przyjdzie ci jednoczesne patrzenie na więcej niż sześć, może siedem.”. Wiek później obserwacje Hamiltona potwierdził profesor Princeton University, George Miller. W 1956 roku opublikował w piśmie Psychological Review pracę zatytułowaną „The magical number seven, plus or minus two: Some limits on our capacity for processing information” (pełna wersja PDF), w której wykazał, że osoby którym udaje się przekroczyć siódemkę, dokonują tego poprzez dzielenie informacji na „paczki”, aby w ten sposób zmniejszyć ich ilosć. Miller nazwał ten proces porcjowaniem (ang. chunking). U niektórych procesy te zachodzą lepiej u innych gorzej, co przekłada się na mniejsze lub większe zdolności do nauki i zapamiętywania.

Tak jak w przypadku każdej innej umiejętności, można spróbować poprawić działanie pamięci krótkotrwałej. W tym przypadku najlepszym sposobem jest zmuszenie mózgu go do jednoczesnej pracy nad kilkoma zadaniami, a więc do tzw. multitaskingu. Nie chodzi jednak o jednoczesne czytanie książki i słuchanie muzyki, ani też o słuchanie audiobooka i prowadzenie samochodu. Tego typu wielozadaniowość jest szkodliwa, w tym sensie, że upośledza naszą zdolność do zapamiętywania i przetwarzania informacji (co naukowo dowiedli badacze z University of Illinois).

Jak więc należałoby ćwiczyć pamięć krótkotrwałą? Otóż można zastosować założenia treningu celowego. Nie chodzi nam bowiem tylko o zmuszenie umysłu do równoległego wykonywania kilku czynności, ale przede wszystkim o analizę rezultatów tych zadań. Musimy wiedzieć czy ćwiczenie zostało wykonane prawidłowo, a w dłuższej perspektywie czy osiągamy jakiś postęp.

Policzmy więc…

Aby przeprowadzić poniższe ćwiczenie będziesz potrzebować dość dużej ilości monet o różnych nominałach (np. 1gr, 2gr, 5gr, 10gr, itd.). Podziel monety, aby każdy nominał był osobno. Na początku wystarczą dwa różne nominały. Kolejne będziemy dodawać wraz ze wzrostem zaawansowania. Weź teraz garść jednogroszówek oraz garść dziesięciogroszówek (różne kolory nieco ułatwią zadanie) i rozsyp je przed sobą na stole. W tym momencie nie powinieneś znać dokładnej liczby monet przed sobą. Twoim zadaniem jest bowiem podnosząc i odkładając na bok monetę po monecie policzenie ile monet danego nominału znajduje się na stole (Uwaga! Nie należy dodawać wartości! Chodzi o ilość sztuk!).

Większość ludzi powyższe zadanie wykona następująco – policzy najpierw monety należące do jednego nominału (powiedzmy, dziesięciogroszówki), a następnie do drugiego (w tym przypadku byłyby to jednogroszówki). Zadanie jest łatwe, ponieważ w minimalny sposób obciąża pamięć krótkotrwałą. W danym momencie, w głowie funkcjonuje tylko jeden „licznik”, dotyczący danego typu monet.

Teraz jednak spróbuj wykonać to ćwiczenie nieco inaczej, tak aby zmusić swój umysł do zdecydowanie cięższej pracy. Zamiast wybierać i zliczać monety określonego rodzaju, podnoś je losowo, zliczając ilość jednogroszówek i dziesięciogroszówek „jednocześnie”. To znaczy, że teraz musisz kontrolować w swojej pamięci krótkotrwałej dwa niezależne liczniki i w zależności od typu podniesionej monety, zwiększać jeden albo drugi. Szybko przekonasz się, że nie jest to takie proste.

Kiedy skończysz, sprawdź czy Twoje obliczenia są poprawne. Zanotuj swój wynik, prawidłowy wynik oraz czas jaki zajęło Ci wykonanie ćwiczenia. Te informacje będą Ci potrzebne, aby w przyszłości ocenić swoje postępy.

Tego typu „wielozadaniowość” ma wartość treningową, ponieważ na końcu ćwiczenia uzyskujesz dwie niezależne informacje (ilość monet danego rodzaju), których poprawność możesz łatwo sprawdzić. Przy przykładowym słuchaniu muzyki i czytaniu książki, nie będziesz w stanie w 100% odtworzyć ani treści książki, ani tekstu piosenki. Umysł jest rozproszony, a spora część informacji jest tracona. W ćwiczeniu z monetami, kontrola rezultatu jest bardzo prosta. Szybko przekonasz się, czy i jak duże robisz postępy.

Powyższe ćwiczenie jest także świetnym treningiem koncentracji. Podczas jego wykonywania niezbędne jest absolutne skupienie – bardzo łatwo wpada się w trans. Utrata koncentracji zwykle owocuje pomyłką w obliczeniach i zmusza do rozpoczęcia zaczęcia od nowa.

Kiedy nabierzesz trochę wprawy w operowaniu na dwóch licznikach jednocześnie, spróbuj z trzema, a może i z czterema. Jeśli zwiększanie ilości liczników nie wystarczy, wprowadź ograniczenie czasowe. Powodzenia!

Źródła:

Richard Restak, M.D., Think Smart: A Neuroscientist’s Prescription for Improving Your Brain’s Performance
Miller, G. A. (1956). „The magical number seven, plus or minus two: Some limits on our capacity for processing information”. Psychological Review 63 (2): 81–97. doi:10.1037/h0043158

Artykuły o podobnej tematyce:

Brian Cox o wszechświecie, Wielkim Wybuchu i Zderzaczu Hadronów

Bartosz Zajaczkowski — Tue, 22 Nov 2011 17:58:12 +0000

Prof. Brian Cox to ostatnio jeden z najbardziej rozpoznawalnych naukowców w Wielkiej Brytanii. Prowadzi prace przy jednym z najbardziej ostatnio dyskutowanych eksperymentów – poszukiwaniu Bozonu Higgsa za pomocą Wielkiego Zderzacza Hadronów (LHC), ale też zajmuje się szeroko rozumianą popularyzacją nauki. Jest autorem kilku dokumentalnych serii popularnonaukowych na BBC Two w tym Wonders of the Universe i Wonders of the Solar System. Wspólnie z Robertem Ince prowadzi poświęconą nauce ale szalenie prześmiewczą audycję radiową na BBC Radio 4 zatytułowaną Infinite Monkey Cage (absolutna rewelacja! humor mocno geekowy, więc nie dla wszystkich, ale można się popłakać ze śmiechu! – jest dostępna za darmo w formie podcastu). Jego praca została uhonorowana m.in. przez Królową Elżbietę orderem Officer of the Most Excellent Order of the British Empire.

W 2010 roku Prof. Cox przeprowadził wykład dla młodzieży poświęcony Wielkiemu Wybuchowi, naszemu układowi słonecznemu, rozszerzającemu się wszechświatowi oraz temu jak ważna jest nauka we współczesnym świecie, jak ciekawa oraz dlaczego warto wiązać z nią swoją przyszłość. Zachęcam do bliższego zapoznania się z tą kilkudziesięcio-minutową prelekcją udostępnioną w pięciu częściach na kanale YouTube University of Manchester…

Prof. Brian Cox

Na koniec jeszcze coś czego pewnie się nie spodziewacie. Jak mówiłem, Brian Cox jest jednym z najbardziej rozpoznawanych naukowców w Wielkiej Brytanii, jednak jego popularność wynika nie tylko z osiągnięć naukowych oraz rozmaitych telewizyjnych i radiowych programów. Otóż jeszcze przed rozpoczęciem kariery naukowej… grał w zespole muzycznym (a nawet dwóch). Nie wiem jaki obraz pojawił się teraz przed Waszymi oczami, ale jestem prawie pewien, że tego się nie spodziewacie…

Panie i Panowie… oto zespół Dare z utworem We Don’t Need a Reason (z albumu Blood and Stone z 1991 roku). Na klawiszach późniejszy Profesor University of Manchester…

Na klawiszach (wtedy jeszcze nie Prof.) Brian Cox

Artykuły o podobnej tematyce:

Szybkie mnożenie liczb dwucyfrowych do 20×20

Bartosz Zajaczkowski — Wed, 16 Nov 2011 08:06:26 +0000

Notka redakcyjna: Tak naprawdę poniższy sposób obliczeń działa do 19×19 a nie jak podano w tytule do 20×20. Wyjaśnienie w komentarzach. Podziękowania dla Oli za zwrócenie uwagi.

Kolejny smaczek dla miłośników sprawnych obliczeń w pamięci. Wszyscy ci, którzy sceptycznie odnoszą się do metody japońskiej (wyuczenia się na pamięć), mogę spróbować z przedstawioną poniżej techniką pozwalającą łatwo obliczać iloczyn liczb dwucyfrowych od 10 do 19 (a więc w zakresie od 10×10 do 19×19). Przy odrobinie wprawy wyniki uzyskuje się bardzo płynnie i z przyzwoitą szybkością. Oto co należy zrobić…

Załóżmy, że mamy do policzenia następujący iloczyn:

14
x 17
————
???

Każdy ma swoją własną metodę na poradzenie sobie z takim problemem. Można pamięciowo (jak japończycy), można też przedstawionym poniżej sposobem, który sprowadza dwucyfrowe mnożenie do dwóch sum oraz mnożenia liczb jednocyfrowych. Zakładając, że dodawanie i elementarną tabliczkę mnożenia ma się we krwi, mnożenie liczb do 19×19 staje się proste i przyjemne.

A więc do dzieła…

1. Do pierwszej liczby dodaj cyfrę jedności z drugiej liczby.

14 + 7 = 21

2. Na końcu dopisz zero.

210

3. Pomnóż przez siebie cyfry jedności.

4 x 7 = 28

4. Zsumuj obie uzyskane powyżej liczby aby uzyskać ostateczny wynik mnożenia.

210 + 28 = 238

Życzę przyjemnych i szybkich obliczeń…

Więcej artykułów poświęconych technikom szybkiego mnożenia zebrałem tutaj, a jeśli macie ochotę połamać sobie trochę głowę, to może zainteresują Was algebrafy?

Artykuły o podobnej tematyce:

O budowie materii, czyli (video) wykłady z fizyki dla laików i po polsku

Bartosz Zajaczkowski — Fri, 11 Nov 2011 09:35:44 +0000

W przeszłości publikowałem na tym blogu odnośniki do video-wykładów naukowych i popularnonaukowych. Praktycznie wszystkie przygotowane zostały na amerykańskich uniwersytetach i oczywiście w języku angielskim. Kilkukrotnie dostawałem prośby o podobne materiały w języku polskim lub chociaż o odpowiednie napisy, z tym większą z prawdziwą przyjemnością przedstawiam dziś serię wykładów/seminariów przygotowanych przez pracowników naukowych naszego rodzimego Narodowego Centrum Badań Jądrowych.

Od mniej więcej kwietnia 2011 roku Instytut Problemów Jądrowych (obecnie NCBJ) prowadzi wykłady popularyzujące rozmaite zagadnienia z fizyki, skierowane do pracowników nienaukowych, a więc dostosowane do poziomu osób, które na co dzień nie zajmują się analizowaniem niuansów fizyki teoretycznej. Dobra wiadomość jest taka, że wykłady te są nagrywane i publikowane na stronie internetowej Instytutu. Do dziś odbyło się już kilkanaście takich seminariów dotyczących takich zagadnień jak budowa materii, rodzaje cząstek elementarnych, antymateria i kilka innych. Poniżej zamieszczam wykład Prof. Ludwika Dobrzyńskiego dot. budowy materii.

Prof. Ludwik Dobrzyński „O budowie materii”

Pozostałe nagrania dostępne są na stronie internetowej Centrum.

Póki co polskojęzycznych video-wykładów z nauk ścisłych jest jak na lekarstwo, dlatego pomysłodawcom i realizatorom tej inicjatywy gratulujemy, ogromnie dziękujemy i prosimy o więcej.

Artykuły o podobnej tematyce:

Niezwykły efekt placebo

Bartosz Zajaczkowski — Thu, 06 Oct 2011 12:11:33 +0000

O efekcie placebo słyszeli chyba wszyscy. Mamy z nim do czynienia głównie w medycynie, kiedy to neutralna substancja, nie wywierająca jakiegokolwiek fizjologicznego wpływu na nasz organizm mimo wszystko objawia właściwości lecznicze. Mówiąc wprost jest to lek, którego działanie jest wprost proporcjonalne do wiary jaką się weń pokłada – to nie zaawansowana farmakologia leczy, ale to „oszukany” mózg sam radzi sobie z problemem…

Wszyscy jesteśmy podatni na rozmaite manipulacje, co skrzętnie wykorzystują specjaliści od marketingu. To samo dotyczy placebo. Także to jak taka przykładowa tabletka wygląda, jaki ma rozmiar lub kolor może mieć znaczący wpływ na przekonania, a tym samym na się działania „leku”. Przykładowo większe dawki „działają” mocniej. Efekt, który bywa tak mocny, że pojawiły się osoby postulujące zakazanie stosowania placebo w sporcie… choć nikt tak naprawdę nie wie czego dokładnie należałoby w takiej sytuacji zabronić. Okazało się również, że po dłuższym okresie zażywania, a następnie odstawienia tej pozornie „neutralnej” tabletki, mogą pojawić się objawy charakterystyczne dla uzależnienia np. od alkoholu lub narkotyku.

O tym wszystkim ciekawie opowiada doskonale przygotowana poglądowa prezentacja autorstwa Daniela Keogha i Luka Harrisa. Zachęcam do obejrzenia tego kilkuminutowego filmu video…

The Strange Powers of the Placebo Effect…

Zaintrygowała mnie informacja, że przycisk zamykania drzwi w windzie tak naprawdę spełnia funkcję placebo i nic konkretnego nie robi… bo jeśli chodzi o przyciski oczekiwania na przejściach dla pieszych to fakt, że te na ruchliwych skrzyżowaniach jedynie udają że działają nikogo chyba nie zaskoczył.

O placebo więcej można poczytać w Wikipedii. Znalezione via BoingBoing.

Artykuły o podobnej tematyce:

Jak to jest być naukowcem…

Bartosz Zajaczkowski — Mon, 19 Sep 2011 17:44:26 +0000

Oto bardzo fajny kilkuminutowy filmik opowiadający o byciu naukowcem. Pracująca w Smithsonian Institution geolog Liz Cottrell opowiada o swojej pracy oraz naukowej pasji… ale także o tym, jak ważne obok matematyki i fizyki są zdolności komunikacyjne i umiejętność pracy zespołowej…

Liz Cottrell (@Smithsonian Institution) opowiada o byciu naukowcem…

Amerykanie od lat stosują ten sposób zachęcania młodzieży szkolnej do zainteresowania się badaniami naukowymi. Szkoda, że u nas nie powstają tego typu filmy… przydałyby się i to w dużych ilościach. Żeby zainteresować młodego człowieka trzeba pokazać mu dlaczego badania naukowe są cool, że nie zawsze wszystko wychodzi tak jak powinno, że pewne rzeczy nie są tym czym się wydają być oraz jaką satysfakcję daje dokonanie odkrycia. Tak właśnie przygotowany został poniższy materiał… Pamiętajcie, że adresatem jest młodzież szkolna!

Liz Cottrell (@Smithsonian Institution) opowiada o swoich badniach…

Parę lat temu pisałem o podobnej akcji (również przeprowadzonej w USA) zachęcającej młodzież do studiowania kierunków inżynierskich. Materiał video można zobaczyć tutaj.

Przy okazji, właśnie trwa Dolnośląskiego Festiwalu Nauki – kto ma ochotę bliżej zainteresować się badaniami naukowym, to jest to bardzo dobry moment.

Artykuły o podobnej tematyce:

Zachód słońca na Tatooine – science bardziej niesamowite niż fiction

Bartosz Zajaczkowski — Fri, 16 Sep 2011 09:42:33 +0000

W dzisiejszym Science Magazine pojawił się artykuł stanowiący nie tylko wspaniałe naukowe odkrycie, ale też prawdziwą gratkę dla wszystkich miłośników Gwiezdnych Wojen (a szczególnie tych starszych pamiętających emocje oryginalnej trylogii). Wykorzystując teleskop kosmiczny Kepler, naukowcy odkryli właśnie planetę krążącą wokół binarnego układu gwiazd. Pokolenie wychowane na przygodach Luka Skywalkera od razu zauważyło podobieństwo i natychmiast nazwało znalezisko… Tatooine.

Tym którzy z jakiś względów nie wiedzą o co chodzi, wrzucam kadr z „Nowej Nadziei” (pierwszy nakręcony epizod z Gwiezdnych Wojen, premiera 1977r) ze słynnego podwójnego zachodu słońca…

Zachód dwóch słońc na Tatooine.

Aż do dziś było to jedynie czyste science-fiction, ponieważ nie istniały dowody na to, że wokół podwójnych gwiazd mogą formować się planety. A tymczasem…

Para słońc znajduje się w układzie określonym jako Kepler 16. Gwiazdy otrzymały oznaczenia Kepler 16A oraz Kepler 16B i są odpowiednio 1.5 oraz 4.5 raza mniejsze od naszego słońca. Dzieli je od siebie około 32 miliony kilometrów, a okrążają się wzajemnie co 41 dni. W tym czasie przydarzają się dwa „zaćmienia”, które z powierzchni planety muszą wyglądać wspaniale. Szczególnie, że gwiazdy są mniejsze od naszego słońca i w ich spektrum przeważają barwy pomarańczowa i czerwona. Nie mówiąc już o zachodach słońc! Planeta o której mowa w artykule – Kepler 16b – ma masę zbliżoną do Saturna, jej orbita jest prawie kołowa oraz potrzebuje 229 dni na okrążenie „słonecznej pary”. Znajduje się w odległości ok. 100 milionów kilometrów od centrum układu (mniej więcej tak jak Wenus od naszego słońca).

Na stronie Science można znaleźć przygotowaną przez naukowców wizualizację. Możecie też rzucić okiem na instruktażowy film poniżej…

Wizualizacja układu Kepler-16.

Uzupełnienie: Ciekawie i trochę więcej napisał o tym odkryciu Adam Piech na technologie.gazeta.pl.

O Keplerze, o tym jak działa i jakie jest jego zadanie, pisałem już tutaj.

I pomyśleć, że trzy dekady temu (gdy powstawały Gwiezdne Wojny) nie znaliśmy ani jednej planety poza naszym rodzimym układem.

Źródła:

Artykuły o podobnej tematyce:

Żar i skwar, czyli 29 Hasko-Lek Wrocław Maraton… ukończony!

Bartosz Zajaczkowski — Sun, 11 Sep 2011 16:29:58 +0000

Pomimo styczniowych zapowiedzi na Facebooku, do ostatniej chwili nie byłem pewien czy wystartuję… Cały sierpień w rozjazdach (a więc niewiele wybiegań) i do tego przeziębienie na tydzień przed startem. No ale jednak… wszystko udało się pięknie i kilka godzin temu przekroczyłem linię mety z czasem 5:05:38. Mniej więcej pół godziny gorzej niż w Poznaniu, ale każdy kto dziś był we Wrocławiu wie, że co jak co, ale to nie były dobre warunki do biegania… temperatura osiągała 30 stopni!

Na trasie 29-go Maratonu Wrocławskiego Hasko-Lek

Wymęczony, ale zadowolony i zupełnie „żywy”, w przeciwieństwie do tego jak czułem się po Poznaniu. Jedyny problem to lekko skręcona na 8 km kostka (poślizg na studzience kanalizacyjnej), która przypomniała o sobie gdzieś w okolicach 39 km. Kilka dni trzeba będzie więc pocierpieć, ale za to jaka satysfakcja!

Dzień był piekielnie gorący i wielokrotnie koło nas przejeżdżały karetki na sygnale. Wrocławska Gazeta Wyborcza doniosła później, że ilość zasłabnięć nieomal przekroczyła możliwości służb. Było naprawdę ciężko.

Pozdrawiam wszystkich, którzy również walczyli ze sobą i z upałem na wrocławskich ulicach i do zobaczenia gdzieś tam na kolejnym maratonie!

Artykuły o podobnej tematyce: