Dzień dobry!

Dziś chciałam Wam pokazać dość niezwykły przepis: przepis na lody z płatków róży, domowe, wykonane bez maszynki do lodów.

Delikatne, jedwabiste, o pięknym odcieniu i różanym posmaku.

Bardzo łatwe do przygotowania – nie mam maszynki do lodów, ale poradziłam sobie bez problemu: łatwo poddają się obróbce „ręcznej” i nic się nie stanie, jeśli nie będziecie rozstrzepywać ich regularnie (wiem, bo jestem zapominalska nieco:-)). Nawet, jeśli nie macie róży, baza jest bardzo dobrą podstawą do lodowych eksperymentów dla początkujących.

Zapraszam!

ps. jeśli szukacie innych pomysłów na lody, polecam błyskawiczne „lody” truskawkowe z imbirem albo sorbet gruszkowy z rozmarynem.

Zanim zaczniecie mówić „wymyślasz!”, pozwólcie, że wytłumaczę, skąd wzięłam płatki róży.

W czwarek wybrałam się na targ po mleko kozie do moich serowych eksperymentów (które, niestety, zdążyło się skwasić zanim o 9.30 wróciłam do domu) i zobaczyłam również płatki róż.

Nie trzeba było długo czekać, żebym kupiła cztery torby.

Z części przygotowałam lody, z części konfiturę różaną (o niej później) a część zapisuję sobie na przepisy-niespodzianki!

Wiedziałam, że jeśli mam w jakiś ciekawy sposób wykorzystać płatki, poratuje mnie ta książka:

W dużym skrócie Purple Citrus & Sweet Perfume: Cuisine of the Eastern Mediterranean: Food of the Eastern Mediterranean,  jest to książka dotycząca kuchni „wschodnio-śródziemnomorskiej”, kuchni, wywodzącej się jeszcze z kuchni sułtanów ottomańskich. Stąd też ciekawe połączenia smaków – dzięki tej książce przygotowałam między innymi sałatkę z pomidorów i granatów:-)

Dziś przedstawiam Wam lody różane.

Bardzo łatwe do zrobienia, nawet jeśli nie macie maszynki do lodów.

Zmniejszyłam nieco ilość cukru z oryginalnego przepisu oraz dodałam sok z cytryny, dla kontrastu. Myślę, że równie dobrze sprawdziłby się dodatek kardamonu czy odrobiny mięty – byle nie za dużo, płatki róż same w sobie są bardzo intensywne w smaku i zapachu!

Polecam – zwłaszcza, że przygotowanie lodów jest czystą przyjemnością!

Domowe lody różane bez maszynki do lodów. Przepis. 

Można praktycznie dodać dowolne składniki, baza jest uniwersalna:)

Składniki:

•  225 g cukru (użyłam 200 g cukru brązowego, moim zdaniem można się nawet pokusić o mniej – to Wasze lody, zróbcie, jak lubicie:))
• 2 kubki płatków róży (oczyszczonych z łodyżek etc.), opłukanych
• 350 ml tłustej śmietanki (użyłam President 30%, pasteryzowanej, bez zagęstników – ona jest taka gęsta, w przeciwieństwie np. do śmietanki UHT Łaciatej, która jest jak woda)
• 200 – 220 ml mleka
• 5 żółtek (z białek można sobie zrobić np. bezę pavlowej)
• sok z cytryny (to mój dodatek, moim zdaniem równowazy słodycz lodów i bez niego nie byłyby takie dobre)

Dzień dobry!

W ramach cyklu dotyczącego fotografii kulinarnej, zapraszam Was do podsumowania zadania kwietniowego – kompozycja w fotografii kulinarnej. Przypomnę, że zadanie polegało na przedstawieniu zdjęcia z trzema przedmiotami, korzystając z zasady kompozycyjnej trójpodziału.

Dostałam sporo pięknych prac, jest na czym oko zawiesić!:-)

To Wy tworzycie ten cykl! Dlatego zapraszam do zadania majowego – do pierwszego czerwca zbieram prace (fotografia w plenerze:)).

Zapraszam!

Zdjęcia przedstawiam w kolejności przysyłania ich do mnie:)

1.   Ania z bloga mesmerizingbakes.blogspot.com.

Zdjęcie przedstawia naleśniki z serwetką na pierwszym planie, dalej dwa pojemniczki z dżemem. Zostało wykonane aparatem Minolta Digage 7, przesłona f 3.5. Głównym obiektem miały być naleśniki.

2. Kitty

Są to ślimaczki cynamonowe. Zdjęcie wykonane aparatem Canon 550D, obiektyw 85 mm, ISO 250, f/4, czas naświetlania 1/100.
Stosując zasadę trójpodziału, górny ślimaczek umieściłam w mocnym punkcie :)

3.  Prezydentowa z kuchniprezdentowej.

Zrobione aparatem Nikon D3000, Obiektyw AF-S Nikkor 18-55,  f 5.6 ISO 100. Dzienne światło, padające z przodu (popołudnie), rozproszone muślinową firanką; blenda po przeciwnej stronie (biała pleksa) – kompozycyjnie duża miska z zupa to obiekt główny, starałam się mocne punkty umieścić w miskach, górne w więkdzej, dolne w obu mniejszych; pałeczki miały zadanie przełamania zasady. ;) Myślicie, że mi się udało…? :)

4. Katie zKatie’s Wonders.

Zdjęcie wykonane przy pomocy lustrzanki Canon 30D z obiektywem Sigma 28-70mm z lampą błyskową – ustawienia manualne, f7,1, t1/200. Światło odbite od firanki.  Głównym obiektem są spring rolls i sos do nich, w środku ważne również pałeczki. Dodatkami są listki i pestka avocado.

5. Mirosix blogu mirosixgotuje.blox.pl, przedstawia chleb chorwacki pinca, zostało wykonane aparatem Lumix FZ8, głównym obiektem miały być kawalki pincy.

6. Phalange z blogu WysokieMniamnianie

Zdjęcie przedstawia crumble z rabarbarem. Apart Canon 550D obiektyw 50mm, przysłona f3.5.

7. Urtica z kochamgary.blogspot.com

Zdjęcie przedstawia sernik z adwokatem i dodatkiem czekolady. Zdjęcie zrobione zostało aparatem kompaktowym Fuji Finepix S7000, na przysłonie 2.9. Głównym obiektem miał być kawałek sernika na talerzyku.

8. Tarzynka z blogu Aparatem i chochlą

Zdjęcie Przedstawia produkty potrzebne do wykonania leguminy. Bardzo ważne na tym zdjęciu miało być pokruszone pieczywo, trochę mniej banan. Fotografowałam aparatem Canon EOS 5D z obiektywem EF 50/1.8, przysłona f/5.6. Więcej o zadaniu kwietniowym można przeczytać tutaj: http://aparat-i-chochla.blogspot.com/2012/04/trzy-rzeczy-i-kompozycja-zadanie.html.

9. Zuza z odrobinawanilli.blogspot.com

Zdjęcie wykonane lustrzanką cyfrową – Nikonem D40 na przysłonie 5,6 :) Na zdjęciu chciałam przede wszystkim uchwycić piękny kształt kory cynamonowej, jako uzupełnienie dodałam pomarańcze (drugi element), a całość znajduje się w miscie (trzeci element).

10. Konrad

Zdjęcie przedstawia 1/10 mojego śniadania, czyli drożdżowy zawijaniec z dżemem ;) Trzema elementami starałem się wypełnić równomiernie kadr, a główną rolę zawijańca podkreśliłem małą głębią ostrości. Zdjęcie zostało oświetlone lampą błyskową umieszczoną w softboxie 60×60 cm, aparat to Nikon D80, ogniskowa 60mm, przysłona 4

To już wszystko! Jeśli kogoś pominęłam, źle nazwałam, podlinkowałam źle, proszę krzyczeć!

Przepraszam, żę trochę to trwało, ale w maju się zmieściliśmy.

Dziękuję Wam jeszcze raz pięknie za udział – bez Was nie byłoby tego cyklu!

I na koniec piosenka, której słuchałam, przy przygotowaniu podsumowania:)

[Show as slideshow]

Dzień dobry,

W ten weekend, razem z moim Panem, wybrałam się do Sandomierza na Festiwal Czas Dobrego Sera- II Ogólnopolski Festiwal Nieskończonych Form Mleka (uff!) przez Slow Food Polska. Wybrałam się o tyle chętniej, że od pewnego czasu interesuję się serami i stawiam pierwsze kroki w domowym serowarstwie – już teraz uchylę rąbka tajemnicy i zapowiem bardzo duży cykl serowarski na blogu:-)

Dziś chciałam Wam opowiedzieć o moich wrażeniach z festiwalu. Będziecie mogli też zobaczyć na filmie, co dobrego przywiozłam z festiwalu (sery i wino!).

Zapraszam!

Festiwal odbył się w Sandomierzu i trwał trzy dni. Pierwszego dnia, w piątek, odbywały się prelekcje dotyczące serów, serowarstwa etc. Nie byliśmy na nich obecni, ponieważ koszt uczestnictwa wyniósłby kilkaset złotych – zamiast tego w piątek zwiedzaliśmy Sandomierz, o czym napiszę Wam innym razem:-)

Krótka relacja z Sandomierza: jak widzicie, pogoda była piękna!

Na Festiwalu byliśmy za to obecni w sobotę (była piękna pogoda, jak możecie zobaczyć na filmiku poniżej!) od godziny 10 prawie do 17tej. To niesamowite, ile czasu można spędzić praktycznie w jednym miejscu – myślę, że gdybym nie interesowała się tematem po godzinie stwierdziłabym „zobaczyłam wszystko!”. Na szczęście tak się nie stało :-)

Zanim przybliżę Wam kilka festiwalowych serów, chciałam pokazać, co przywiozłam dla siebie do domu – przyznaję tutaj uczciwie, że uczestnictwo w tego typu festiwalu to uczta dla oczu, ale nieco mniejsza dla portfela – dlatego też nie kupiłam wszystkich serów, których bym sobie życzyła. Niemniej, nie wróciłam z pustymi rękami:

Moje zakupy serowo-winne. Ponieważ trochę w filmie się zagmatwałam, tutaj piszę, że mówię o: Krzywonosie od Ziemianina, Goudzie z Malinowej Zagrody, Bursztynie (nie Rubinie;) 12-to miesięcznym ze Spomleku oraz winie z winnicy Zadora:

Festiwal skupiał głównie serowarów lecz nie tylko: swoje stoiska miał też browar sprzedający slow-foodowe piwo, pan Heronim B., znany jako mistrz polskich nalewek (o czym dowiedziałam się po fakcie, ale się dowiedziałam!), czy stoiska ze słodyczami. Było w czym wybierać!

Nalewki Pana Hieronima Błażejaka: wtedy jeszcze nie wiedziałam, kim jest. Na szczęście, kupiłam jego książeczkę i jakąś nalewkę się przygotuje :-)

Więcej alkoholu? Proszę bardzo! Piwo rekomendowane przez slow food. Piwa nie piję, bo nie lubię, ale podobno dobre:-)

Polacy uwielbiają dobre chleby! Rozeszły się, nomen-omen, jak ciepłe bułeczki!

Jeszcze więcej chleba. Sprzedawcy podpowiadali: „Będzie świeży tydzień, tylko proszę nie pakować do foliowych torebek!”

Słodycze:

I stoiska z różnymi dobrymi rzeczami:

Festiwal bardzo przypadł mi do gustu- niesamowite było to, jak serowarzy z różnych stron Polski wyciągali kolejne sery – czasem olbrzymie, kilkukilogramowe kręgi, rozkrawali je na oczach widzów – klientów, częstowali.. dodam, że kiedy ser zostanie już rozkrojony nie dojrzewa tak równomiernie jak w formie całego kręgu – serowarzy jednak otwierali coraz to kolejne i chętnie częstowali, a także opowiadali o swoich wyrobach. :-) Podchodziłam do niektórych stoisk, pytałam o temperaturę dojrzewania, wilgotność, przysłuchiwałam się rozmowom – to było bardzo budujące doświadczenie.

Ser kozi – czyż nie jest piękny?

Wyrazisty w smaku kozamer klasztorny z Malinowej Zagrody.

Zwłaszcza, że ludzie, którzy produkują sery utrzymują się z pracy własnych rąk i chyba całkiem naturalne jest, że są dumni ze swoich produktów. Zresztą myślę, że to tak jak w przypadku każdej pracy „od podstaw” – niezależnie od tego, czy pieczemy chleb, hodujemy własne owoce i warzywa, zwierzęta czy może robimy ciasto – bardziej doceniamy wtedy trud włożony w przygotowanie posiłku. Jedzenie staje się wtedy czymś więcej niż pożywieniem – staje się historią naszej miłości do tych, których karmimy.

Jak możecie zauważyć, sery były ucztą dla oczu:

Sery świeże, typu chevre – sama sobie taki zrobię, zobaczycie! :-)

Inne sery tego typu – trochę starsze (zdjęcie przez szybkę). W tle: Krzywonos, długodojrzewający ser kozi od Ziemianina:

Inne sery kozie:

Ten wyrzucał kubki smakowe w kosmos:-) Niesamowicie ostry i intensywny …

Wierch, piękna nazwa dla sera..

Laboratorium smaku z Gieniem Mientkiewiczem

(wszyscy mówią Gienio, mówię i ja!;))

Uczestniczyłam także w laboratorium smaku, prowadzonym przez pana Gienia Mientkiewicza – wytrawnego znawcę serów zagrodowych, który mógłby o nich opowiadać godzinami! Laboratorium odbyło się w duchu Slow Food – miało zacząć się o 11tej a koniec końców, rozpoczęło się dwie godziny później – ale kto by na to zwracał uwagę:-)

Degustacja serów zagrodowych: trzeba zdecydować co komu dać i jak to sprawiedliwe rozdzielić :-)

Laboratorium w którym uczestniczyłam razem z Renatą z Art Kulinaria (poznałyśmy się pod Sandomierskim ratuszem – ja nieśmiało podeszłam, ale Renata od razu mnie rozpoznała twierdząc, że trudno mnie nie poznać offline:-)) – tutaj możecie przeczytać jej dokładną relację z tego, co działo się na warsztatach (razem z nazwami serów). Ponieważ Renia stworzyła świetną relację, postanowiłam jej nie powtarzać, ale poopowiadać Wam o troszkę innych rzeczach.

Sery gotowe do degustacji – nie wszystkie dla nas;) 

Hasłem przewodnim warsztatów/laboratorium była „sezonowość” – próbowaliśmy więc różnego rodzaju serów: od zupełnie młodziutkich i świeżych, po długo dojrzewające i nadal takie, w których można wyczuć zmieniające się pory roku: przykładem tego ostatniego był ser, który produkuje się z mleka posiarowego (tj. zaraz po siarze, czyli pierwszym mleku, którym samica karmi młode).

Oscypek – kilka ciekawostek.

Wiele dowiedziałam się też o oscypku. Miałam okazję wcześniej próbować prawdziwego oscypka i mówię Wam: jeśli kiedykolwiek będziecie w Krakowie i najdzie Was ochota na oscypka, nie kupujcie tych „prawdziwych”, sprzedawanych w koszach na ulicach czy pod przejściem na dworcu. Są ochytne, słone i po prostu nie dobre – zrazicie siebie i innych do tych pysznych serów.

Jakiś czas temu myślałam, że takie mają być – jednak prawdziwy oscypek jest delikatny w smaku i bardzo łagodny. Czy wiecie, że do przygotowania tego konkretnego oscypka, użyto mleka aż z 55 udojów owiec?

Oscypek to ser typowo polski – na Słowacji występuje dużo rzadziej, ponieważ mleko owiec od razu jest skupywane przez duże mleczarnie i wykorzystywane do wyrobu bryndzy. Jako ciekawostkę dodam, że polska jagnięcina jest chętnie eksportowana do Włoch – jagnięta muszą być gotowe na święta Wielkiej Nocy, więc owce odpowiednio wcześnie rodzą młode tj. często w środku zimy  (co jest sprzeczne z ich naturalnym cyklem rozrodczym) – stąd też, początkowo na wiosnę, dają bardzo mało mleka. Trochę to smutne, że mamy świetną jagnięcinę i w Polsce, poza wykwintnymi restauracjami, jest raczej niedostępna.

Najsmaczniejszą częścią takiego oscypka jest „serce” czyli po prostu jego środek – to co jest po bokach można odciąć i wykorzystać do gotowania czy pieczenia. Ciekawostką dla mnie było też to, że początkowo oscypki nie były przeznaczone na sprzedaż – był to raczej rodzaj waluty, w której juhasi rozliczali się z bacą. Dzisiejsze oscypki są wędzone (lub te podróbki mogą być przygotowywane z dodatkiem aromatu dymu wędzarniczego) – jednak te pierwsze nie były wędzone specjalnie. Po prostu zawieszano je nad paleniskiem i naturalnym było, że powoli się wędziły. W każdym razie, dobrze przygotowany oscypek, to rarytas!

Można go kupić u tego Pana (zresztą, dobrze przygotowany oscypek z mleka krowiego, też jest smaczny!).

Oscypki z bacówki Wojtka Komperdy święciły tryumfy!

Dawniej na Kleparzu w Krakowie była Pani spod Krynicy, która sprzedawała bardzo smaczne sery kozie i owcze – miała też pyszne oscypki – od jakiegoś czasu jej nie widzę, ale jeśli kiedyś na nią natraficie, polecam jej wyroby!

Próbowaliśmy też innych serów – wszystkie pieczołowicie zebrała i opisała Renata z Art Kulinaria i możecie dokładnie przeczytać jej relację!

Prawda, że piękne sery? A jeśli jeszcze ma kto o nich opowiadać… jak dla mnie, super!

Mogłabym pisać i pisać, ale myślę, że dwa filmiki i mnóstwo zdjęć w jakiś sposób oddadzą atomsferę – bardziej, niż słowo pisane.

Jedno jest pewne: Polacy lubią sery. Jedzą ich mnóstwo – podobno nawet jemy najwięcej serów twarogowych w Europie.  Niemniej jednak, dobry ser nadal często jest poza zasięgiem: zarówno terytorialnie (gdzie takie sery można kupić? Część sprzedawców uruchamia sprzedaż przez Internet i to rzeczywiście jest sposób) jak i finansowo: nie oszukujmy się. Dobre sery kosztują. Ale osobiście, jeśli miałabym wybór, wolałabym wesprzeć polskiego producenta, niż nieznaną mi, zagraniczną wytwórnię.

Sery zagrodowe: wiadomo, jakość kosztuje. Ja osobiście wolę mniej a lepiej.

Myślę, że festiwale takie jak ten pokazują, że zainteresowanie serami zagrodowymi jest i będzie coraz większe. Wytworzenie własnego sera, wymaga mnóstwa pracy i cierpliwości – fajnie, że są osoby, którym się chce. Marzy mi się, żebyśmy kiedyś mogli być dumni ze swoich produktów co najmniej tak samo jak Włosi czy Francuzi…

Kolejny piękny ser kozi z serowarni „Sery łomnickie”. Super miły sprzedawca!:-)

A Wy?

Próbowaliście kiedyś serów zagrodowych?

Chcielibyście spróbować?

Dzień dobry!

Jak pewnie wiecie, w ubiegłą sobotę brałam udział w konferencji blogerów kulinarnych Food Bloger Fest, organizowanej przez Agorę. Była owocna nie tylko ze względu na ziołowe zakupy, ale także merytorycznie.

W sieci pojawiło się już sporo informacji na temat konferencji , mogę Was odesłać np. do kotlet.tv lub Cakes andtheCity, gdzie dziewczyny przygotowały obszerne relacje. Dzisiaj chciałam Wam przybliżyć jeden z tematów ,który był poruszany w prezentacjach: prowadzenie własnego bloga jako forma „wizytówki„, kreowanie własnej marki, czy zarządzanie wizerunkiem {która nazwa jest Wam bliższa}.

Do posta dołączam galerię slajdów z prelekcji (które niestety nie ukazały się w formie materiałów pokonferencyjnych i musicie zadowolić się zdjęciami) oraz film, w którym mówię ogólnie o moich odczuciach pokonferencyjnych.

ps. Jeśli interesują Was tego typu posty, może się Wam także spodobać wpis: marketing na blogach kulinarnych czy polityka prywatności na blogach kulinarnych.

ps2. zdjęcie nagłówkowe pochodzi ze strony konferencji.

Konferencja  Food Bloger Fest: kilka moich uwag:

Czy gotowanie jest trendy?

Jedną z myśli przewodnich konferencji było założenie (słuszne!), że blogi kulinarne stały się, z różnych powodów, trendy.

Jeszcze kilka lat temu mało kto słyszał o blogach kulinarnych, kiedy ja zaczynałam bloga trzy lata temu (a przecież to wcale nie tak dawno jak na blogosferę!) gdy mówiłam „piszę bloga o jedzeniu”, ludzie otwierali szerzej oczy. Teraz o blogerkach kulinarnych pisze się w gazetach, można je spotkać w telewizji śniadaniowej, organizuje się warsztaty kulinarne i konferencje takie jak ta. Jednym słowem: jesteśmy fajne (i fajni;)) pisząc o jedzeniu! ;-)

Wiąże się to jednak z kilkoma szczegółami: teoretycznie blogosfera staje się łakomym kąskiem dla reklamodawców i agencji PRowych. Nie piszę tutaj o agencjach, które komercyjnie prowadzą blogi znanych osób (na konferencji dowiedziałam się min., że blog Adama Chrząstowskiego jest prowadzony przez firmę PR – kłóci mi się to z ideą bloga, ale niech już będzie).

Piszę o blogach mniejszych (takich jak mój), czy większych, do których firmy coraz częściej pukają z różnymi propozycjami. Nie będę rozwodzić się nad tymi bardziej żenującymi – ustalmy, że po prostu z propozycjami. Jedne blogi są otwarte na różne współprace inne nie – i moim zdaniem to jest O.K.

Blog jako marka.

Panie z agencji PR zwracały uwagę na to, że prowadzony przez nas blog jest naszą wizytówką. Zwłaszcza, jeśli prowadzicie go pod imieniem i nazwiskiem (od siebie dorzucę, że jeśli ktoś ciekawski wpisze w google moje imię i nazwisko, zostanie przekierowany na bloga – nie mam do tej pory pojęcia, po co ludzie mnie wyszukują;-)). Blogerzy, przynajmniej teoretycznie, są postrzegani jako autorytety w danej dziedzinie, osoby którym się ufa. Dlatego właśnie (teoretycznie) firmom zależy na ich opinii. Zależy też dlatego, że reklama w blogosferze czasem jest tania jak barszcz i to dosłownie;-).

Zapewne agencje PR mają całe podręczniki do tego tematu. Ja o bloga dbam, ponieważ jest mój. Po prostu.

Zdjęcie zrobione przez Paulinkę, z kotlet.tv. Mam mało zdjęć z konferencji, bo z reguły rozmawiałam z ludźmi..

Na czym polega zarządzanie wizerunkiem i co to jest?

Wyobraźcie sobie, że wchodzicie na bloga Ani „Gotowanietomojezadanie.com.pl” (wszelka zbieżność przypadkowa;)). Wszystkie przepisy są z wykorzystaniem mieszanki przypraw danego producenta. Możecie założyć dwie rzeczy:

• autorka bloga nie jest wiarygodna, jej post to tylko reklama
• mieszanka jest naprawdę super, ufacie Ani. Przymkniecie oko na reklamę albo nawet sami kupicie sobie słoiczek.

Zastanówmy się, która opcja jest bardziej wiarygodna, w zależności od kontekstu:

• Ania co miesiąc reklamuje przyprawy innej firmy. Czasem też żelazka albo pożywkę do kwiatków. Ma wiele reklam na blogu
• Ania zawsze pisze, że coś dostała od sponsora
• Ania nigdy nie pisze, że coś dostała od sponsora. Wpisy promocyjne nigdy nie są oznaczone – możecie się tylko domyślać co jest reklamą a co nie
• Ania czasem na na blogu reklamy. Generalnie lubicie dziewczynę i ani Was to ziębi ni grzeje.

Myślę, że każdy kto miał kiedyś bloga, może wczuć się w sytuację Ani chociaż trochę – albo w sytuację czytelników Ani. Dużo od tego, w jaki sposób będziemy reagować na daną treść zależy właśnie od zarządzania marką.

Zarządzanie wizerunkiem to w skrócie świadome podawanie informacji o tym kim jesteśmy i co robimy. Bardzo dobrze robi to Jamie Oliver, trochę gorzej – Magda Gessler, która promuje produkty na problemy trawienne;-)

Internet nie jest anonimowy.

Blog wiele mówi o tym kim jesteśmy, co nas interesuje, jaki mamy charakter: jednorazowy czytelnik tego pewnie nie zauważy, ale jeśli czytamy bloga, nawet o gotowaniu, od dłuższego czasu, wiele możemy powiedzieć o prowadzącym. Często nie zdajemy sobie z tego sprawy, ale  czytelnikom wyłania się określony wizerunek osoby piszącej – i czasem, pisząc bloga, warto pomyśleć, jaki ten wizerunek jest. Nie siedzimy w głowie innych i to oczywiste, że jedna osoba będzie lubić nasz blog i pomyśli, że jesteśmy fajni, a inna stwierdzi „o rany, co za wkurzająca laska” – ale zastanawiając się nad tym co piszemy, co mówimy, z kim współpracujemy, możemy trochę nakierować czytelników.

Kreowanie wizerunku w praktyce – fragmenty z konferencji.

Drobna uwaga: poniższa część powstała w oparciu o prezentacje przygotowane przez agencje PR.

[nazwiska poszczególnych prelegentek i nazwy agencji, możecie znaleźć w programie konferencji - pozwolę sobie nie wymieniać listy wszystkich prelegentów: kto chce, ten sobie sprawdzi. Niestety nie pamiętam co kto powiedział, więc wybaczcie, że nie dopełnię kronikarskiego obowiązku. Poniższe zestawienie są to moje przemyślenia oparte na prezentacjach ww. agencji - to taka uwaga, odnośnie komentarzy pod postem - mam nadzieję, że już nie ma więcej wątpliwości w tym temacie:)]

Prezentacje zakładają, że każdy bloger chce współpracować z reklamodawcami – jak mówiłam w filmiku, nie każdy chce. Dla mnie osobiście najważniejsze są dwie rzeczy: moje zainteresowania – relacja z czytelnikami. Nie piszę bloga po to, żeby na nim zarabiać (hehe,prędzej się dorobię dziury budżetowej;)), ale nie odrzucam też ofert współpracy. W każdym razie myślę, że poniższe hasła mogą być dla Was  ciekawe bez względu na to, czy planujecie zarabianie na blogu czy nie.

Nie będę się tutaj wiele rozwodzić – podrzucę Wam hasła, które pojawiały się na konferencji – poniżej znajdziecie slajdy konferencyjne z rozwinięciem. Zgadzacie się z nimi?

• Blogerzy, ceńcie swoją pracę – godzinami piszecie posty, gotujecie, edytujecie zdjęcia? Przed podjęciem współpracy z firmą warto ocenić, czy daje nam satysfakcję, czy jest warta kubka do herbaty (moje własne doświadczenie z początków blogowania;)) czy może więcej? Wynagrodzeniem za współpracę może być np. konkurs dla czytelników (jak np. u mnie z księgarnią Gandalf) i też jest O.K. Ważne, żeby oferta była przemyślana pod kątem tego, czy pasuje do naszego bloga.

• Szanujmy czytelników – czytelnicy nie są głupi. Naprawdę. Do tej pory spotykam w sieci blogi kulinarne, które prowadzą tzw. „lokowanie produktu” i nie wspominają słowem, że to o czym piszą, jest reklamą. Dla mnie osobiście jest to brak szacunku do czytelnika – a przecież wystarczy stworzyć chociażby małą zakładkę wpis promocyjny. Nie piszę tu o sytuacji, kiedy polecacie produkt X bo jest fajny i dobry – piszę o sytuacji, kiedy świadomie zgadzacie się na współpracę z firmą i coś za to otrzymujecie.

• To co znajduje się na blogu, świadczy o nas – podsumowanie na jednym ze sladjów „kiepskie produkty reklamowe=kiepski blog”

• Blog prowadzimy dla siebie nie dla firmy (chyba, że jest to blog firmowy, wtedy wszystko jasne;)) – moim zdaniem zadowoleni mają być głównie czytelnicy, a nie reklamodawca.

• Reklamodawcy przemijają czytelnicy zostają – urocze hasło, proste i prawdziwe.

/Jeszcze jedna uwaga – podpowiedź od Pani z Agencji PR: jeśli pobieracie wynagrodzenie za swoją pracę, podawajcie wszystkim takie same stawki – świat jest mały i wieści szybko się rozchodzą. /

I jeszcze jedna, bonusowa uwaga ode mnie: Walutą  obowiązującą w naszym kraju jest złoty polski (PLN), a nie kilogram mięsa (autopsja;))- często piszą do nas duże firmy, które wydają mnóstwo pieniędzy na reklamę w TV i gazetach, zaś reklamę na blogach uzyskują za śmiesznie niskie kwoty (czytaj: blogerkę kosmetyczną za 5 złotych kupię) – nie bójcie się pytać o możliwość współpracy opartej na zasadzie umowy o dzieło, w której dostajecie wynagrodzenie w obowiązującej walucie. Nawet jeśli dostaniecie odpowiedź negatywną, warto pytać. Zastanówcie się, czy gra na pewno jest warta świeczki (tj. Waszej wiarygodności).

A Wy? Czy staracie się zarządzać blogowym wizerunkiem?

Ja przyznam, że tak sobie – może dlatego, że blogowy wizerunek z grubsza przystaje do rzeczywistości i nie muszę się jakoś specjalnie ukrywać/grać kogoś, kim nie jestem.

Od dłuższego czasu występuję pod imieniem i nazwiskiem, możecie mnie zobaczyć w filmikach: wiem, że każdy ma określone gdzie indziej granice prywatności, ale nawet jeśli występujecie pod stałym pseudonimem i macie zamiast zdjęcia profilowego kawałek łyżeczki, również tworzycie swój wizerunek.

Występowanie pod imieniem i nazwiskiem ma swoje plusy i minusy. Jeśli jeszcze kręcicie filmy, to też zupełnie inaczej to wygląda: ja na początku bloga, chciałam, żeby czytelnicy postrzegali mnie jako eteryczną, delikatną i elegancką dziewczynę (tak sobie siebie wyobrażałam za swoim nickiem), ale rzeczywistość trochę ten spokój i elegancję zweryfikowała;-). Staram się jednak pisać na blogu o tym, co lubię i wybierać takie propozycje współpracy, które mi odpowiadają.

Skoro jesteśmy w temacie, fragment filmu przygotowanego przez kotlet.tv, gdzie z szałem w oczach powiadam Paulinie o ziołach:

Wysyłam Wam jedno ze slajdowisk, które dostałam od agencji PR. Dziękuję!

ps. kocham WordPressa za to, że ma tyle wtyczek – nawet taką, która umożliwia umieszczenie slajdów w poście!:)

[

Download (PPT, 4.09MB)

Dzień dobry,

Niedawno pokazywałam Wam zioła doniczkowe, które zakupiłam we Warszawie. Dziś, dla odmiany, chciałam Wam opowiedzieć o roślinie, którą kupiłam już w formie ciętej - wietnamskiej kolendrze (Persicarcia odorata). Od razu ją poznałam w lodówce:-) Wietnamską kolendrę chciałam mieć już od dawna, właściwie odkąd tylko przeczytałam o niej w książce Jekka’s Herb Cookbook.  Przetrząsnęłam nawet ebay w poszukiwaniu nasion, niestety, nie były dostępne – znalazłam ją jednak na Hali Mirowskiej i teraz zamierzam ją ukorzenić.:-)

To tyle mojego wstępu – przygotowałam dla Was post oraz filmik (z niespodzianką;)), w którym opowiadam o tej niesamowitej roślinie.

Zapraszam!

ps. jeśli podoba się Wam ten temat, może Was zaciekawić również post o trawie cytrynowej, liściach kaffiru lub czosnku niedźwiedzim.

ps2. zdjęcia pochodzą z Wiki – moja wersja, jak zobaczycie na filmiku, dużo przeszła :-)

 Kolendra wietnamska – co to jest?

Kolendra wietnamska – co to jest? Około pierwszej minuty – niespodziankowe, nowohucko-niedzielne klimaty:-)

Kolendra wietnamska (Persicaria odorata), to roślina z rodziny rdestowatych. Uwaga! Pan sprzedawca powiedział, że to „rdest” – nie prawda: popularny „rdest” to zupełnie inna roślina. Rdest  w większych dawkach może być toksyczny. Szczerze mówiąc, nie wzięłabym rdestu do ust, jeśli nie miałabym zaleceń lekarskich – ale to już moja opinia (tutaj możecie przeczytać więcej o właściwościach medycznych rdestu). Dla ścisłości dodam, że persicaria odorata jest jedyną persicaria,która jest jadalna, więc nie ma co kombinować z innymi rodzajami:-)

Kolendra wietnamska – opis z notką dla domowego ogrodnika.

Persicaria odoratajest rośliną subtropikalną o płożącym się pokroju – w lecie wypuszcza białe kwiaty, które także są jadalne. Kwiaty nie pojawiają się jednak, jeśli roślina jest uprawiana w chłodniejszym klimacie. Podobno w takim klimacie jak nasz dobrze i intensywnie rośnie w mieszkaniach – nie lubi jednak intensywnego światła słonecznego. Bardzo szybko i intensywnie rośnie.  Spróbuję, ukorzeniam swoją, powiem Wam jak rośnie:-)

Persicaria odorata - wygląda całkiem ładnie, podobno dobrze rośnie na parapecie:-)

Kolendra – zastosowania w kuchni i nie tylko.

Po tym krótkim wstępie: kolendra wietnamska jest jak najbardziej jadalna i stosowana szeroko w kuchni Azji Południowo Wschodniej. W Wietnamie nazywa się ją Rau Ram, w Singapurze daun laksa, w języku angielskim bywa też nazywana „wietnamską miętą”, „ostrą miętą”- niech Was jednak nie zwiedzie ta nazwa. Smakuje zupełnie inaczej!

Jak smakuje kolendra  wietnamska?

Niesamowicie! Dziewczyny, które kupiły pęczek razem ze mną, zaświadczą – na początku ma taki łagodny smak, potem staje się coraz mocniejszy, ostry, pikantny, lekko limonkowy, intensywny – nie potrafię tego opisać. Jest niesamowity.

Zastosowania kolendry wietnamskiej w kuchni.

I poza kuchnią..

Według tradycyjnej medycyny Dalekiego Wschodu (o ile można mówić o takiej medycynie, każdy kraj ma swoje zasady – powiedzmy, że to common knowledge) persicaria odorata jest używana jako lek na problemy trawienne i bóle brzucha. Dodatkowo ma podobno właściwości działające na potencję: występuje w ogródkach mnichów buddyjskich – jedzona w dużych ilościach (co samo w sobie jest wyczynem) ma obniżać libido i oddalać grzeszne myśli (nie mogę oprzeć się wrażeniu, że w Polsce też znalazłoby się grono odbiorców;)). Dla odmiany, uważa się, że małe ilości podwyższają potencję, więc dla każdego coś dobrego:-)

Co zamierzam zrobić z kolendrą wietnamską?

Mam już na oku parę przepisów – między innymi na sałatkę czy na placuszki rybne.

Dodatkowo staram się ukorzenić persicarię, zobaczymy, co z tego wyjdzie – dam znać!

Próbowaliście kiedyś kolendry wietnamskiej?

Chciałam też zapytać, czy podobają się Wam wpisy o różnych mniej znanych produktach kulinarnych?

Dzień dobry,

Nie wiem jak Wy, ja z zapartym tchem śledziłam indyjską wyprawę Liski. W Indiach nie byłam, ale zaglądam tam dość często kulinarnie: pewnie część z Was wie, że jestem wielką fanką curry, o czym już wielokrotnie pisałam :-)

Dziś chciałam Wam przedstawić kolejny przepis na curry – chyba najlepsze, jakie do tej pory przygotowałam:-). Jest to curry z czosnkiem niedźwiedzim oraz z lankijską przyprawą curry.  Jestem świadoma, że jest w nim sto tysięcy składników (w końcu to curry!:)) i możecie nie mieć części z nich w szafce. Jednak zawsze można poeksperymentować!

Oczywiście na Sri Lance nie ma czosnku niedźwiedziego – nazwa curry wzięła się stąd, że jest to luźno zaadaptowany przepis na curry lankijskie.

To curry jest zdecydowanie w ścisłej czołówce przepisów na curry, które wypróbowywałam i ręczę Wam, że będzie pyszne!

Zapraszam!

ps. jeśli lubicie curry, może się Wam spodobać przepis na delikatne curry z szafranem i z migdałami albo na chicken palak. A dla wegetarian może curry z buraczkami? To zabawne, ale zdjęcia curry zawsze słabo mi wychodzą – jest tak pyszne, że chcę już w końcu jeść!:-)

Ten wpis będzie krótki i konkretny – jako rekompensata za długość składników :-) Często dostaję pytania, czy lubię zwymyślane dania i czy specjalnie kupuję składniki – to nie tak. Ja po prostu lubię wschodnią kuchnię i przyprawy takie jak kumin czy kardamon mam w szafce obok soli i pieprzu. Używam ich bardzo często i naturalnie – nie kupuję przypraw tylko po to, żeby raz je wykorzystać i schować:-)

Chciałam jeszcze podpowiedzieć, że można przygotować więcej tego pysznego curry – chociaż najlepiej smakuje pierwszego dnia, spokojnie może być odgrzewane.  Wiem, że czosnek niedźwiedzi jest dość trudno dostępny – myślę, że można spróbować wykorzystać zwykły czosnek.

Przyprawy mam zawsze pod ręką..

Curry z czosnkiem niedźwiedzim.

luźno zaadaptowany z książki Ricka Steina, Far Eastern Odyssey.

na cztery porcje.  Można podać np. z ryżem indyjskim lub ryżem z Bali.

Uwaga techniczna: „sekret” tego curry leży w tym, że wcześniej marynuję mięso. Staram się zawsze marynować mięso z wyprzedzeniem – różnica w smaku jest wyczuwalna!

Składniki:

Na marynatę:

• dwie duże piersi z kurczaka, pokrojone w kawałki. Można także użyć np. udek bez kości, wyfiletowanych – ale ja nie mam cierpliwości ku temu. Ja miałam około 700 g.
• trzy łyżki świeżego czosnku niedźwiedziego
• kilka łyżek oliwy lub oleju
• łyżeczka kuminu (kminu rzymskiego)

Na curry:

• świeżo zmielony pieprz, sól
• dwie laski cynamonu (ewentualnie szczypta cynamonu zmielonego)
• 10 goździków
• kilka strąków zielonego kardamonu, ziarenka wyłuskane i grubo zmiażdżone
• 3-4 cebule, pokrojone w piórka
• 2-3 ząbki czosnku, obrane, zgniecione – dodałam jeden, ponieważ miałam już czosnek niedźwiedzi w marynacie
• kawałek imbiru wielkości kciuka, start
• dwie łyżeczki przyprawy curry, podprażonej wcześniej na patelni
• pół łyżeczki kurkumy
• puszka/opakowanie pomidorów
• 20 liści curry (użyłam suszonych)
• gruba laska trawy cytrynowej
• chilli do smaku
• puszka mleka kokosowego
• łyżeczka soku z limonki
• olej do smażenia: u mnie klarowane masło

Przygotowanie:

Kilka godzin wcześniej (lub  dzień wcześniej) przygotowujemy marynatę: mięso nacieramy czosnkiem niedźwiedzim (lub zwykłym, trzeba dodać go wedle uznania), polewamy oliwą, dodajemy kumin. Dokładnie mieszamy, szczelnie przykrywamy i umieszczamy w lodówce na kilka godzin lub przez całą noc.

Na dużej patelni  lub w garnku z grubym dnem (u mnie garnek żeliwny) rozgrzewamy klarowane masło. Wyciągamy kurczaka z marynaty, dokładnie doprawiamy solą i pieprzem. Podsmażamy na gorącym ogniu, dopóki się nie zarumieni – odkładamy na talerzyk.

Na patelni podsmażamy przyprawy: kardamon i goździki. Kiedy zaczną ładnie pachnieć, dodajemy cebulę i smażymy na średnim ogniu przez kilka minut, aż zmięknie. Dorzucamy czosnek i imbir, smażymy jeszcze przez około dwie minuty – dodajemy kurkumę, przyprawy curry, chilli i podsmażamy jeszcze przez minutę.

Dodajemy kurczaka, pomidory,trawę cytrynową i łyżeczkę soli. Gotujemy przez około 25 minut, aż kurczak zmięknie. Dorzucamy mleko kokosowe i gotujemy jeszcze przez 5 minut.

Podajemy z chlebkiem naan lub ryżem.

Smacznego!

Jak pewnie część z Was wie, wczoraj wróciłam z konferencji dla blogerów kulinarnych Food blogger fest. Przywiozłam też do Krakowa trochę ziół doniczkowych – obiecałam, że pokażę co mam – oto i moja kolekcja:

Dzień dobry,

Wszystkich niecierpliwych zapraszam na rozwiązanie konkursu, w którym można było wygrać trzy książki Ujęcia ze Smakiem, Tartalette. Fundatorem nagród jest wydawnictwo Helion.

Jestem bardzo zaskoczona ilością prac i Waszą pomysłowością – wybór był bardzo, bardzo trudny! Przygotowałam również galerię zdjęć konkursowych – jeśli na nie zerkniecie, zrozumiecie o czym mówię:-)

Bardzo dużo fajnych zdjęć, ciekawych pomysłów.. a książki tylko dwie (plus trzecia, którą wysyłam z własnej inicjatywy).

Zapraszam!

Jak możecie zobaczyć poniżej, dostałam bardzo dużo prac.

Część prac, nie wiem dlaczego, nadchodziła do mnie z tematem „smakowite ujęcie” – niektóre były na prawdę profesjonalne (zobaczcie te płonące ziarenka kawy!), jednak tematem była „przyjemność jedzenia” i starałam się wybrać głównie te prace, które ją obrazują – a było ich mnóstwo: od uroczych dzieciątek, przez apetyczne potrawy, po zdjęcia miejsc… jest nawet pawian!:-)

Zresztą, zobaczcie sami!

Dajcie znać w komentarzach, jak podobają się Wam konkursowe prace i które, Waszym zdaniem, są najfajniejsze (zarówno pod kątem tematu konkursu jak i Waszej prywatnej estetyki:)) – sami widzicie, jak trudny był wybór! Kilka zdjęć strasznie mi się spodobało!

Oto zwycięzcy (kolejność przypadkowa:)) – chciałabym mieć jeszcze co najmniej pięć książek do rozdania!

1.

2. Adriana:)

3. Moja prywatna wersja książki, zawędruję do Kasi:

Obie wiemy, że fotografii jedzenia trzeba się po prostu troszkę poświęcić. I włożyć dużo serca. Im więcej próbujemy, tym więcej możemy osiągnąć w krótszym czasie.

Pamiętam te szare dni, niefotogeniczne potrawy i wielki ucisk i w sercu i żołądku, że i tak się nie da nic z tym zrobić, że to wygląda nieapetycznie, że mimo poświęconego czasu i tak te zdjęcia trafią do kosza. Chyba każdy początkujący amator ma podobne odczucia.

Ta książka uświadamia, że nie potrzebuję pięknego słonecznego dnia by wydobyć urok danego dania – a tego muszę się nauczyć przede wszystkim. światło frapuje mnie najbardziej w trakcie jakiejkolwiek sesji, jednocześnie najtrudniej jest mi je okiełznać.

Po drugie sztuka prezentowania dania – czasami gubię się w tym. Zdarza się, że brakuje mi czegoś na stole, że miska nie pasuje, ścierka jest zbyt jaskrawa etc. Jak to wszystko dobrać, aby współgrało? Zawsze. Uroki niewiedzy. Dlatego wiem, że książka Helen może mi pomóc :-) Doradzi i rozwieje wątpliwości. Jak sądzisz? Dobrze jest iść w jakimś kierunku, ale jeszcze lepiej wiedzieć, że podąża się w dobrym. Czasami podpowiedzi okazują się niezbędne.

Pozdrawiam!

Ps. Obie wiemy, że prowadzę bloga. Nie wysyłam fotki, ponieważ od miesiąca nie gotuję ani nie fotografuję – połamało mi się trochę ;-) Póki co mogę odwiedzać i śledzić Naszą całą kulinarną blogosferę z większym natężeniem. Dobre i to ;-)

Mojemu Panu bardzo spodobała się ta praca – jeśli Autor ma ogród, to wyślę mu specjalną nagrodę – wyróżnienie :-)

Zapraszam Was do obejrzenia całej Galerii! Wystarczy kliknąć na dany obrazek! Jeśli kogoś pominęłam przez przypadek – dajcie znać, dodam do galerii – to eksperymentalna galeria na blogu i mogły się wkraść dobne chochiliki:)

[Show as slideshow]

12►

Dzień dobry!

Dziękuję Wam pięknie za udział w konkursie z księgarnią internetową Gandalf!

Wybór trzech zwycięzców nie był prosty, ale cieszę się, że mogłam dzięki Wam zebrać ciekawe książkowe inspiracje!

Konkurs pokazuje, że zdecydowanie Internet nie zabił tradycyjnej książki:)

Ze zwycięzcami skontaktuję się mailowo!

Miłego dnia.

1. Cherryf

http://www.gandalf.com.pl/b/msciciel-d/

Czemu majówka z Billinghamem? Otóż moja żona twierdzi, że gdy dostaję, bądź kupuję jego kolejną książkę zachowuję się jak dziecko, które dostaje nową zabawkę. Podobno więcej pomagam w domu i co najważniejsze nie zajmuję jej telewizora transmisjami sportowymi, dlatego wygrana byłaby obopólną korzyścią.
Lektura pierwszej książki z serii, której bohaterem jest detektyw Tom Thorne tak mnie zafascynowała, że od razu kupiłem drugą i czwartą część ( bo trzeciej nie było w księgarni). Od tego czasu kolekcjonuje kolejne części. Aktualnie posiadam pierwszych sześć tytułów.
„Mściciel” Marka Billinghama jest dla mnie następną priorytetową pozycją do przeczytania. Od pierwszej części zachorowałem na ten cykl. Opowiada on o detektywie inspektorze z londyńskiej policji, który wbrew pozorom nie jest typem super bohatera, ale krępym, niskim facetem zmagającym się z trudami życia codziennego.
Podsumowując, gdy czytam serię z Tomem Thornem popadam w swego rodzaju błogostan i sam zapominam o własnych problemach. Można powiedzieć, że cieszę się i odpoczywam z każdym następnym akapitem. A czym ma być majówka jak nie miłym wypoczynkiem i chwilowym oderwaniem się od szarej rzeczywistości?

22.04.2012 || 16:48

Chciałabym Wystarczy Szymborskiej
Usiąść z nim w Krynicy Morskiej
Rozkoszować się słońcem
I rozmową z gońcem
Zapaść w wiosenną zadumę
Z drinkiem z palemką i rumem

3. goh

Jak to dobrze, że listę książek „do przeczytania” mam zawsze pod reką! I jedna z nich jest dostępna w Gandalfie:) To „H.P. Lovecraft. Biografia” (http://www.gandalf.com.pl/b/h-p-lovecraft-biografia/), czyli biografia słynnego samotnika z Providence, autora niesamowitych horrorów, które zaczął pisać dla własnej rozrywki, bo opowieści niesamowite Egdara Alana Poe nie wywoływały u niego wystarczającego dreszczyku emocji…

To autor, który gdy napisze: „bluźniercza spadzistość dachu”, to czytelnik czuje architektoniczną grozę czającą się we wnętrzu tego budynku, a gdy opisuje „zielonkawy fetor” unoszący się tuż nad ziemią w podejrzanej dzielnicy, to można to poczuć bezpośrednio przez strony książki i obruszyć się z odrazą, bo gdzieś tam, w ciemnej uliczce albo na dnie Oceanu czai się odwieczne Zło, które tylko drzemie i przebudzi się pewnego dnia, gdy układ gwiazd będzie odpowiedni…

Z Lovecraftem spotkałam się po raz pierwszy w wieku 16 lat, słuchając Metallici i analizując teksty ich utworów… „Until it sleeps”… „The call of Cthulhu”… Jakież było moje zdziwienie, gdy pewnego dnia znalzłam książkę w domowej biblioteczce rodziców pod tytułem „Zew Cthulhu” Lovecrafta! Zbiór obowiadań grozy i to jakiej grozy! Po prostu genialnie straszne opowieści:)

Bardzo chciałabym przeczytać biografię tego niezwykłego pisarza. Szczególnie intryguje mnie grubość tej książki! Tyle stron o kimś, kto ponoć wiódł samotniczy tryb życia?!? To musi być coś równie nie z tej ziemi, jak jego opowieści!

Dzień dobry,

Dzisiaj chciałam Was zaprosić do przygotowania wina z mniszka lekarskiego (mlecza).

To jeden z tych przepisów, które po-prostu-musiałam-spróbować-zrobić.

Jak możecie zobaczyć ma przepiękny kolor, pachnie delikatnie kwiatowo i cytrusowo – dzięki dodatkowi pomarańcz i cytryn. Dodatkową głębię smaku mają mu dodać rodzynki.

Wino przygotowałam z dodatkiem drożdży winiarskich, dlatego trzeba czekać na wyniki fermentacji – co najmniej kilka miesięcy. Jeśli, tak jak ja, macie w sobie nutkę kulinarnego eksperymentatora, zapraszam do wypróbowania przepisu!

Zapraszam!

ps. do postu dołączyłam krótki filmik ze zbierania mleczy z moją siostrą.

Zbieranie mleczy na wino z mlecza. Film HD

ps. to łąka mojego Dziadka:)

Kilka słów o kuchennej cierpliwości.

Zazwyczaj w kuchni jestem przyzwyczajona do tego, że dostaję to, co chcę. Od razu. Lubię „dania  w 30 minut” i szybki chleb na drożdżach. Od jakiegoś czasu uczę się jednak kuchennej cierpliwości. Z cierpliwością trzeba podejść do zakwasu, chleba na zakwasie, wszelkiego rodzaju serów oraz.. nalewek.  Efekty są widoczne dopiero po jakimś czasie – zazwyczaj receptury nie są pracochłonne, ale właśnie czasochłonne, wymagają rozplanowania czasu. Często jednak to właśnie dania z tych przepisów smakują najlepiej – nie mówię tylko o warstwie smakowej, ale przede wszystkim o ogólnym poczuciu spełnienia, że się udało!

Płatki z mlecza – trzeba się trochę nazbierać. Moja porada: najłatwiej jest ścinać je nożyczkami.

Dlaczego o tym piszę? Wino mniszkowe należy właśnie do tego typu receptur – trzeba zaryzykować i poczekać. Zdam Wam za kilka miesięcy relację, jak wrażenia smakowe – z tego, co pisały mi na facebooku osoby, które próbowały podobnego przepisu – jest bardzo smacznie! Cóż, nie wszystko można mieć od razu:-)

A wracając do wina z mniszka – poniżej znajdziecie informacje, jak je przygotować – moim zdaniem warto, chociażby dla pięknego koloru!

Uwagi techniczne do przygotowania wina z mniszka.

• Wino z mniszka nie jest jakoś bardzo pracochłonne, ale przygotowanie rozkłada się na około 6 dni – najlepiej zacząć w jeden weekend i skończyć w drugi.
• Drożdże winiarskie i pożywkę winiarską (sole amonowe) kupiłam w osiedlowym sklepie. Możecie jej szukać przy przetworach, tam gdzie są cukry żelujące etc. Kosztują około 1,50 za sztukę. Można przygotować je tak jak zaleca producent (w osobnej butelce i potem dolać do moszczu), albo tak jak w przepisie poniżej – moim zdaniem nie ma sensu  bawić się z drugą butelką.
• Podpowiedź dotycząca zbierania płatków mlecza – wyrywanie ich ręcznie z główek jest baardzo żmudne. Robiłam tak przez ponad godzinę, dopóki nie wpadłam na pomysł odcinania płatków nożyczkami. Tak jest dużo szybciej! Możecie odcinać bezpośrednio na łące.
• Przed zbieraniem mlecza upewnijcie się, że pole z którego zbieracie (tak jak i sąsiednie pola) nie było pryskane – nie chcemy oprysków w naszym winie.

Uwaga co do dojrzewania: Zastanawiam się nad fermentacją – według przepisu po kilku dniach odbywa się już w butelkach, ale myślę, że gąsiorek też byłby O.K. Zaufam przepisowi z nadzieją, że nie wybije mi zakrętek :-) Na razie nie zauważyłam żadnej podejrzanej działalności drożdży :-) Z czasem, pod wpływem delikatnej działalności drożdży winiarskich – płatki mlecza nie fermentują tak mocno jak np. winogrona – nalewka ma się wyklarować i oczywiście, zyskać procenty. W każdym razie, chcę wypróbować tę metodę.

Jeśli macie dostęp do gąsiorka / innego pojemnika, myślę, że bezpieczniej będzie po przecedzeniu, pozwolić fermentować winu w gąsiorku i przelać je do butelek np. po 3- 6 miesiącach.

To tyle, zapraszam do przygotowania!

Wino z mniszka lekarskiego (z mlecza).Przepis.

zmodyfikowany przepis z książki Cooking with Flowers

Składniki na wino z mlecza

na około 3 – 3,5 litra.

• 3 litry całych główek mniszka lekarskiego – odrywamy od nich same płatki
• 4,5 litra gorącej wody
• 1,2 – 1,5 kilograma cukru
• 2 cytryny, wyszorowane (najlepiej eko)
• 2 pomarańcze wyszorowane (najlepiej eko)
• 1 łyżeczka drożdży winiarskich
• 1 łyżeczka pożywki winiarskiej
• 300 g rodzynek

Dodatkowo:

• jakiś większy pojemnik o pojemności około 5 litrów, z przykrywką (ja miałam gąsiorek, ale może być np. pojemnik plastikowy)
• jakiś garnek do przecedzenia, durszlak
• czyste butelki z zakrętką
• gaza do przecedzania, lejek

Przygotowanie wina mniszkowego – migawki:

Przygotowanie wina z mlecza.

Dzień 1.

Zbieramy mlecze – najlepiej w ciepły dzień, kiedy są bardzo otwarte. Da nam to dużo pyłku i wino będzie mieć piękny kolor.

Odrywamy (patrz: uwagi techniczne) płatki z mlecza, zaraz po zerwaniu. Wkładamy je do garnka i zalewamy 3 litrami gorącej wody. Przykrywamy ściereczką i odstawiamy w chłodne miejsce.

Dzień 2.

Nie robimy nic. Możemy raz czy dwa zamieszać płatki. Będą wydzielać specyficzny zapach.

Dzień 3.

Wieczorem możemy przygotować wino do fermentacji {lub dnia czwartego rano, jak Wam wygodniej}

Bierzemy garnek z grubym dnem. Przelewamy do niego płatki z wodą. Dodajemy jeszcze 1,5 litra wody (mniej więcej).Dodajemy skórkę startą z cytryny i pomarańczy, sok z cytryny pomarańczy oraz miąższ pomarańczowy. Wsypujemy do wszystkiego cukier i przygotowujemy syrop cukrowy – tj. podgrzewamy na małym ogniu i czekamy, aż się rozpuści.

Nie martwcie się, że będzie bardzo słodkie – pod wpływem fermentacji straci tę słodycz i gęstość.

Odstawiamy, żeby ochłodziło się do temperatury pokojowej.

Dodajemy po łyżeczce pożywki winiarskiej i drożdży (lub wcześniej przygotowane drożdże, wedle instrukcji), mieszamy dokładnie.

Przekładamy do naczynia, gdzie wino będzie dojrzewać – nadal razem z płatkami. U mnie był to gąsiorek, może być coś innego – dobrze, żeby naczynie nie było metalowe.

Ja przelewałam wino do gąsiorka:

Dzień 4.

Drożdże pracują za nas

Dzień 5.

Jak wyżej.

Dzień 6 (lub dzień 7).

Jak wyżej – wieczorem możemy rozlewać do butelek (albo dnia siódmego, nic się nie stanie).

Zauważycie, że syrop stał się mniej gęsty, na wierzchu powinny się pojawić bąbelki powietrza, będzie lekko drożdżowo pachniał.

Przygotowujemy butelki. Wykładamy durszlak gazą, kładziemy na większym garnku i przecedzamy zawartość gąsiorka. Powinna mieć piękny, złoty kolor.

Do butelek dodajemy po równo rodzynek, wkładamy lejek i ostrożnie zlewamy złotą ciecz.

Zakręcamy i odstawiamy w ciemne miejsce do dojrzewania – książkowo powinno być to 6 – 12 miesięcy, ale podobno po trzech jest już niezłe;-)

Przecedzanie płatków:

Dzień 8 – dzień 180:

Cieszymy się, że zrobiliśmy bajeranckie wino z mlecza i czekamy na degustację.

ps. przesyłam Wam również fragment piosenki, którą umieściłam w filmie – cały czas za mną chodzi.