Dzień dobry,

W końcu nadeszła zima.

Przez jednych oczekiwana (taak, sanki!), przez innych nienawidzona (chcę wiosny!). Osobiście jestem zmarzlakiem, który uwielbia ciepło. Kiedy patrzę na dziewczyny w krótkich spódniczkach przechodzą mnie ciarki a sama jestem w stanie zakutać się od stóp do głów, nie zważając na wygląd, byle tylko było ciepło.

W każdym razie, bez względu na to, którym typem jesteście, przyda się coś ciepłego, na rozgrzewkę. Nie ma chyba nic przyjemniejszego, jeśli po powrocie z pracy, uczelni, spaceru, czeka na nas miska czegoś ciepłego i przyjemnie rozgrzewającego… Dziś proponuję Wam rozgrzewającą zupę rybną.

Jest naprawdę rozgrzewająca – nie w taki agresywny sposób, w jaki czasem rozgrzewające są ostre dania: bierzemy do ust łyżkę i czujemy tylko ostrość papryki. Tutaj dopiero po pewnej chwili w ustach rozwija się przyjemne ciepło.. ciepło od trawy cytrynowej, czosnku, cebulki, odrobiny chilli..

Zapraszam!

ps. tak, do tego przepisu też dołączam filmik na YT – ciekawa jestem, na ile jeszcze filmików wystarczy mi samozaparcia i cierpliwości :-)

pa2. Jeśli chcecie zobaczyć, co robiłam z moją siostrzyczką rok temu, polecam post wieś zimą.

Zupa rybna?

Dla wielu brzmi.. dziwnie.

Dla mnie – zachęcająco. Raczej jako wyzwanie.

Ta zupa jest świetna. Bardzo delikatna – do jej przygotowania użyłam mrożonych filetów z dorsza – właściwie każda biała ryba będzie odpowiednia.  Smak ryby jest naprawdę bardzo, bardzo delikatny i ledwie wyczuwalny.  Jeśli właśnie rybny posmak powstrzymywałby Was przed zrobieniem tej zupy – nie martwcie się tym wcale!

Pierwsze skrzypce gra tutaj trawa cytrynowa, czosnek, cebulka, imbir – tworzymy sobie pastę, którą potem aromatyzujmy zupę.

Zupę podpatrzyłam w książce Ricka Steina – kiedy jednak zabrałam się do przygotowania przepisu okazało się, że praktycznie zrobiłam ją zupełnie inaczej :-) Też tak się Wam zdarza, że zaczynacie z przepisem a potem kończycie z czymś całkiem innym?

Zupę doprawiłam różnego rodzaju zieleniną – na filmie zobaczycie roszponkę, jednak podawałam ją z pikantną rukolą. Moim zdaniem pasuje równie dobrze.

Zupa jest wdzięcznym tematem do eksperymentów – myślę, że przy odrobinie samozaparcia można spróbować przygotować też wegetariańską wersję (może z wkładką z czerstwego chleba?).  Przepis przygotowałam dla przyjaicółki, która akurat mnie odwiedziła – Kasia potwierdza, że była dobra!

Jeszcze jakieś atuty? Robi się ją w 15 minut. Dosłownie 15.  No dobrze, ja robiłam dłużej ale tylko dlatego, że przestawiałam ciągle aparat po kuchni. Wy zrobicie w 15:-)!

    Orientalna zupa rybna. Film kulinarny: (tutaj wersja HD)

• do zupy można wykorzystać dowolną białą rybę. Jeśli macie rybę z ośćmi, wtedy po ugotowaniu wywaru należy ości wyjąć a rybę włożyć z powrotem
• jeśli nie wiecie jak poradzić sobie z trawą cytrynową: tutaj możecie zobaczyć poradnik jak przygotować trawę cytrynową. Można użyć również liści limonki kaffir.

Bez dłuższego gadania – zapraszam was na zieloną zupę rybną.

Orientalna zupa rybna.

Składniki:

• 2 filety białej ryby, mogą być mrożone
• 350 ml wody

Na pastę:

• 4 laski trawy cytrynowej, posiekane
• 2 ząbki czosnku, zmiażdżone
• 3 małe cebule (ja użyłam czerwonych)
• kilka centymetrów świeżego imbiru, posiekanych
• łyżeczka kurkumy lub proszku curry
• chilli do smaku (u mnie: solidna szczypta)
• kilka łyżek wody
• sos rybny – użyłam sosu Worcestershire, który uwielbiam

Dodatkowo:

• zielenina (szpinak, roszponka, rukola etc) – solidna garść.
• mleko kokosowe – puszka
• sok z połowy limonki/cytryny

Przygotowanie:

Zagotowujemy rybę z wodą, przez około 4-5 minut.

Kiedy zupa się gotuje, przygotowujemy pastę.

Wszystkie składniki kroimy i wrzucamy do blendera. Pulsującymi ruchami blendera siekamy na pastę.

Kiedy pasta jest gotowa, dodajemy ją do zupy z gotującą się rybą – jeśli chcecie, możecie wyciągnąć rybę  i pokroić część fileta na kawałki.

Dodajemy zupę kokosową i zieleninę.

Dusimy przez około 10 minut.

Miksujemy blenderem. Doprawiamy solą, pieprzem, sokiem z limonki,  ewentualnie chilli.

Podajemy z zieleniną. Jeśli chcecie, można dorzucić makaron ryżowy.

Proste, prawda?

Smacznego!

Dzień dobry,

Dziś chciałam napisać Wam kilka słów o trawie cytrynowej, której ostatnio cały czas używam w kuchni. Nie tylko jako dodatek do egzotycznych dań. Trawa cytrynowa jest świetną przyprawą: można nią aromatyzować sosy, desery, herbaty, zupy..

Pomysł na post wziął się stąd, że kiedy pierwszy raz kupiłam trawę cytrynową, nie bardzo wiedziałam co z nią zrobić. Pamiętam, że dodałam ją, pokrojoną w większe kawałki do zupy i potem miałam problem z gryzieniem (jest bardzo, bardzo włóknista). Potem okazało się, że przygotowywałam ją w nieodpowiedni sposób – teraz już wiem, co robiłam źle!

Przygotowałam również filmik, w którym pokażę Wam jak można przygotować trawę cytrynową w zależności od rodzaju dania. To naprawdę fajne pole do eksperymentów!

Zapraszam!

Trawa cytrynowa. Co to?

Trawa cytrynowa pochodzi z Azji Południowo Wschodniej (jej łacińska nazwa to cymbopogon citratus), ale może być uprawiana także tam, gdzie jest w miarę ciepło – nawet w Polsce! Główną zaletą trawy cytrynowej jest to, że nadaje świeżego, cytrynowego posmaku, jednak bez kwaśności charakterystycznej dla cytryny. Najczęściej używana jest mięsista część u nasady, można także wykorzystywać liście – używa się ich głównie do aromatyzowanych herbat. Można je czasem kupić w pociętej formie w sklepach z przyprawami – nie są jednak zbyt aromatyczne.

Jak przygotować trawę  cytrynową? Film – tutaj dostępna wersja HD.

Do czego można wykorzystać trawę cytrynową?

Trawa cytrynowa jest świetnym dodatkiem. Można używać jej do dań kuchni azjatyckiej, aromatyzowania curry, rosołów, zup etc.

Można dodać odrobinę do kompotu, dżemu, crumble owocowego.. pomysłów jest mnóstwo!

Jak przygotować trawę cytrynową?

Najlepiej zobaczycie to na filmie (druga połowa filmu).

Wykorzystuje się głównie białą, grubą część u nasady pędu. Żeby się do niej dobrać, trzeba usunąć twarde liście (trochę tak jak z porem). Tak przygotowany pęd możemy przygotować na trzy sposoby:

• cieniutko pokroić ostrym nożem – nóż powinien być naprawdę ostry, ponieważ trawa jest bardzo włóknista. Jeśli kroimy trawę, trzeba to zrobić bardzo cieniutko. Trawę trzeba też porządnie ugotować/usmażyć.

• utłuc tłuczkiem – z pędu wydobędą się olejki eteryczne, trawa pięknie pachnie. Takiej łodygi używamy do aromatyzowania np. zup czy sosów. Po przygotowaniu potrawy, łodyżkę wyrzucamy. Służy tylko do nadania smaku.

• utłuc tłuczkiem i pokroić nożem – uzyskamy bardzo drobne kawałeczki, w sam raz do smażenia czy przygotowania stir-fry.

Jakie rodzaje trawy cytrynowej można kupić w Polsce?

Spotkałam się z czterema rodzajami i ze wszystkim miałam mniej lub więcej do czynienia.

•  świeża: (mniej lub bardziej świeża;)), zazwyczaj importowana z Tajlandii. Można kupić w dużych marketach, pakowaną po kilkanaście – kilkadziesiąt sztuk lub w sklepach ekologicznych na wagę. Warto zwrócić uwagę, żeby była naprawdę świeża i jędrna, bo inaczej za dużo nam nie zostanie do gotowania:) Mniej świeża trawę możemy namoczyć w wodzie na około 15-20 minut i wtedy odzyska jędrność. Świeżą trawę można ukorzenić i sadzonki posadzić sobie w ogrodzie.

•  mrożona: nieco bardziej aromatyczna niż świeża, dużo jędrniesza. Nie trzeba jej obierać, jest od razu gotowa do spożycia. Po rozmrożeniu robi się miękka i mało sprężysta, jednak nie przeszkadza to w gotowaniu. Używamy jej jak trawy świeżej – po ubiciu tłuczkiem nie ma jednak tak intensywnego aromatu.

•  marynowana: używałam chyba rok temu. Plus: łatwe przechowywanie i spora dostępność. Z tego co pamiętam (to jednak było dawno) niezbyt aromatyczna.

• suszona: to właściwie cięte liście, czyli część, którą zazwyczaj odrzuca się gotując z trawą cytrynową. Jest używana do aromatyzowania herbatek.

To tyle, jeśli chodzi o ogólne wskazówki – mam nadzieję, że zachęciłam kogoś do eksperymentów:-)

Macie jakieś doświadczenia z trawą cytrynową?

W każdym razie, ja używam jej ostatnio na okrągło – niedługo pokażę Wam zieloną zupę rybną z trawą cytrynową.

Miłego dnia!

Dzień dobry,

Dzisiaj chciałam Was zachęcić do przygotowania czegoś na wskroś zimowego, z wykorzystaniem czarnej rzepy.

W moim wykonaniu będzie to zapiekanka z czarnej rzepy i karmelizowanych warzyw korzeniowych. Wszystko bardzo delikatnie doprawione ziarnami kopru włoskiego, które nadają fajny, anyżowy posmak oraz tymiankiem i pomarańczą.

Tym razem równolegle do posta przygotowałam również film z przygotowania zapiekanki na YT, więc podwójnie zapraszam:-)

Wydaje mi się, że czarna rzepa jest zdecydowanie niedoceniana – myślę, że może i częściej gościłaby na stołach gdyby.. po prostu było wiadomo, co z nią zrobić. Postaram się Wam podrzucić parę pomysłów i kto wie, może do czegoś się przydadzą:-)

Moim zdaniem do rzepy pasują:

• inne warzywa korzeniowe
• miód
• świeże zioła (tymianek, rozmaryn)
• orzeźwiające aromaty (koper włoski, anyżek, cytrusy)

Czy rzepa zasmakuje każdemu?

Nie wiem. Jak dla mnie ma ostry, lekko gorzkawy smak. Podobny do rzodkiewki. Ale wiecie, takiej prawdziwej, z ogrodu, a nie wodnistej i kupionej w supermarkecie..

Rzepę można przygotować na różne sposoby. Oto moje pomysły:

- w sałatce: pokrojona cieniutko surowa rzepa z podsmażanymi orzechami i pomarańczą.. można przygotować coś podobnego to sałatki z kalarepy
- w surówkach: wersja najbardziej oczywista
- długo gotowana, do miękkości z odrobiną ziół (tymianku, rozmarynu)
- karmelizowana w miodzie
- dodatek do zapiekanki warzywnej.

Dzisiaj chciałam pokazać Wam jeden z moich pomysłów na rzepę: zapiekankę z rzepy i innych warzyw korzeniowych – delikatnie karmelizowaną i doprawioną tymiankiem.

Przepis jest bardzo łatwy do wykonania, jednak samo pieczenie wymaga nieco czasu. Gdybym robiła zapiekankę jeszcze raz, po prostu dusiłabym wszystkie warzywa do miękkości w garnku i potem wrzuciła tylko na 15 – 25 minut do zapieczenia w piekarniku.

Warto wziąć pod uwagę, że rzepa potrzebuje trochę czasu, żeby się ugotować/upiec, dlatego trzeba pokroić ją dość drobno.

Dla mnie kuchnia to w dużej mierze zabawa – lista składników zależy od Waszej wyobraźni.

Filmik z przygotowania zapiekanki z rzepy. Fartuszek uszyty przez moją Mamę, dziękuję!

Karmelizowana rzepa z warzywami korzeniowymi. Delikatna zapiekanka.

Składniki:

• 3 cebule (u mnie czerwone)
• dwa ząbki czosnku, posiekane
• 2 rzepy – obrane, pokrojone
• warzywa korzeniowe (u mnie marchewka, pietruszka) – obrane, pokrojone
• duża, pachnąca pomarańcza – miąższ pokrojony w duże kawałki. Jeśli pomarańcza jest ekologiczna: przed pokrojeniem można zetrzeć z niej skórkę
• listeczki otarte z dwóch gałązek tymianku
• łyżeczka ziaren kopru włoskiego, podprażonych na suchej patelni (jeśli nie macie kopru włoskiego, można zastąpić anyżem – trzeba go albo utłuc w moździerzu na proszek, albo wrzucić całe gwiazdki i usunąć je przed podaniem)
• puszka krojonych pomidorów
• 2 łyżki sosu Worcestershire (opcjonalnie), można zastąpić sosem sojowym, jednak nie będzie to już ten sam smak)
• płatki chilli (opcjonalnie)
• sól, pieprz do smaku
• co Wam wyobraźnia podpowie!

Przygotowanie:

Cebule, warzywa korzeniowe kroimy na kawałki, czosnek siekamy.
Na patelni rozgrzewamy olej, wrzucamy cebulę i czosnek, szklimy na wolnym ogniu przez około 5 minut, aż zmiękną. Dodajemy warzywa korzeniowe, skórkę pomarańczową (jeśli używamy), tymianek, koper włoski. Przykrywamy i dusimy na wolnym ogniu przez około 25 minut.

Po tym czasie dodajemy pomidory, sos Worcestershire, pomarańczę, doprawiamy.

Teraz uwaga: można dusić na wolnym ogniu przez około 45 minut i potem zapiec w piekarniku (można się też uprzeć i wcale nie zapiekać;)), lub tak jak ja, wrzucić do piekarnika nagrzanego na 180 stopni na około 60 minut. Przed wsunięciem do piekarnika wszystko posypujemy dwoma łyżeczkami brązowego cukru.

Jeśli zapiekanka będzie się zbytnio rumienić – przykrywamy ją folią aluminiową. Potrawa jest gotowa, kiedy rzepa jest miękka i chrupiąca.

Podajemy jako dodatek do głównego dania albo samodzielne danie.

Smacznego!

 Dzień dobry,

Przede wszystkim chciałam Wam pięknie podziękować za wsparcie w konkursie blog roku 2011. Dziękuję tym, którzy oddali głos na Ziołowy Zakątek oraz tym, którzy mi kibicowali po cichu:-) . Tym razem się nie udało, ale się nie przejmujemy i próbujemy za rok! Mam nadzieję, że Ziołowy Zakątek będzie się nadal rozwijał – tym bardziej, że mam całkiem sporo nowych pomysłów :-)

Dla tych, którzy zastanawiają się, dlaczego nie publikowałam od tygodnia: teraz mam dość gorący okres „sesyjno-egzaminacyjny”, ale już wkrótce będzie za mną. Nie oznacza to że nie gotuję i nie przygotowuję nowych rzeczy – wprost przeciwnie, w lutym zaczynamy ze zdwojoną siłą :-)

Póki co, dziś chciałam Was zaprosić na recenzję książki Rick Stein’s Far Eastern Odyssey (Rick Stein na Dalekim Wschodzie), z którą się ostatnio nie rozstaję. Wyjątkowo i pierwszy raz, recenzję książki przygotowałam także w formie filmiku full HD na Youtube, więc zapraszam podwójnie. Jest to mój pierwszy filmik (ale nie ostatni;)), proszę o wyrozumiałość – mam nadzieję, że będzie dla Was ciekawym uzupełnieniem recenzji na blogu.

Zapraszam!

ps. źródło zdjęcia – wydawca :-)

Książka Rick Stein’s Far Eastern Odyssey dotyczy kuchni Azji Południowo Wschodniej i została wydana równocześnie z serią programów Ricka Steina. Książkę kupiłam wiosną ubiegłego roku, jednak dopiero teraz zaczęłam z niej korzystać i jak pisałam – ciężko jest mi się z nią rozstać. Do tej pory przygotowałam z niej:

• mieszankę przypraw do lankijskiego curry
• curry buraczane
• luźno inspirowane książką krewetki curry
• wkrótce (czyt. po sesji) na blogu pojawi się także zielona zupa rybna

Przyznam, że kupiłam książkę głównie dlatego , że kuchnia tego regionu nie jest moją mocną stroną, zaś zarówno ja, jak i mój Pan, lubimy azjatyckie smaki – chciałam się troszkę podszkolić, żeby móc przygotowywać coś więcej niż chicken palak :-)

Poniżej krótki filmik na temat tej książki. Trochę się rozgadałam, jak na pierwsze video dlatego, jeśli chcecie zobaczyć książkę z bliska i w skrócie  zachęcam do obejrzenia filmiku nr 2, pod koniec posta :-)

Rick Stein Far Eastern Odyssey – recenzja. Film HD

Zawartość książki

Książka podzielona jest na rozdziały dotyczące danej kuchni narodowej. Znajdziemy tutaj więc rozdziały dotyczące kuchni:Kambodży, Wietnamu, Tajlandii, Malezji, Bali, Sri Lanki i Bangladeszu. Część przepisów pochodzi od miejscowej ludności, część jest zebrana np. od szefów kuchni lokalnych restauracji. Znajdziemy tu mnóstwo ciekawych przepisów, część potraw mięsnych i z owoców morza, część wegetariańskich.

Przykładowe przepisy z książki: 

• curry z orzechami nerkowca
• curry z wodą różaną
• pikantne gothamba rotis (rodzaj bułeczek) z nadzieniem z wołowiny i warzyw
• delikatnie doprawiany kalafior, marchewki i kapusta

Oprócz tego, dużo przepisów na nudle, różnego rodzaju zupy etc. Zakres dań jest bardzo duży i naprawdę otworzył mi oczy na wiele smaków kuchni azjatyckiej.

Pytanie o oryginalność potraw.

Jak w przypadku tego rodzaju książek, zawsze powstaje pytanie o oryginalność. Trzeba powiedzieć, że tutaj Autor bardzo się postarał: potrawy są dość proste w przygotowaniu, jednak trzeba się nieco wysilić, jeśli chodzi o przyprawy.

<– tutaj offtop na temat oryginalności potraw i trochę mojego marudzenia. Można pominąć –>

Co do oryginalności potraw, uważam (i tego będę się trzymać), że po oryginalne danie trzeba pojechać w miejsce jego pochodzenia, zaś we własnej kuchni można w miarę swobodnie odtwarzać smaki i aromaty. Nie przejmuję się „purystami kulinarnymi”, którzy są gotowi zadźgać drugą osobę tępym widelcem tylko dlatego , że pominęła jakiś składnik potrawy, który czyni ją jedyną słuszną (tak, nie wierzyłam, że są tacy ludzie, dopóki nie miałam przyjemności otrzymać kilku obelg;)).

Czym innym jest, kiedy dziewczyny (głównie dziewczyny piszą, nie obraźcie się panowie!) napiszą mi na blogu, że coś naprawdę wygląda inaczej, smakuje inaczej, robi się inaczej -to jest dla mnie zawsze cenne. Chętnie się dowiaduję czegoś, czego, gdybym nie posiadała bloga, nie mogłabym się dowiedzieć z pierwszej ręki. To jest fajne! Ale szał bojowy z tępym widelcem w ręku nie jest :-) Gdybym miała się przejmować każdym składnikiem i jego oryginalnością chyba zupełnie przestałabym gotować, bo nie miałabym na to czasu ani chęci.

<— koniec offtop –>

Fotografia i wydanie.

Tutaj możecie zobaczyć z bliska jak wydana jest książka.

 Rick Stein’s Far Eastern Odyssey z bliska – tutaj dostępna wersja HD

Książka jest wydana ładnie i solidnie – użytkuję ją dość intensywnie i do tej pory nie widzę śladów użytkowania.

Podsumowanie:

Książkę polecam, nie tylko miłośnikom kuchni Azji Południowo-Wschodniej.

Plusy:

• mnóstwo ciekawych przepisów
• przepisy są zróżnicowane
• możliwość przygotowania własnych mieszanek przypraw
• piękne zdjęcia, fotografia uliczna
• solidne wydanie

Minusy(raczej drobne minusiki)

• brak przepisów na słodycze
• drobne pomyłki w liście składników
• papierowa okładka
• chciałabym więcej tych pięknych zdjęć!

Do książki wrócę z pewnością nie raz! Książkę kupiłam na brytyjskim Amazonie, tutaj możecie znaleźć link – Rick Stein’s Far Eastern Odyssey.  Jest też pewnie dostępna na Book Depository. ( Jeśli nigdy nie kupowaliście w księgarniach internetowych, a chcielibyście coś zamówić, polecam post na temat Amazonu oraz Book Depository). A Wy, co sądzicie o książkach tego typu, przedstawiających kuchnię danego regionu? Czego od nich oczekujecie? I czy ogóle lubicie kuchnię azjatycką? Ah, byłabym zapomniała, jeśli macie jakieś uwagi co do filmików (wiem, że daleko im do ideału, obgadywaliśmy to już na FB) – proszę o zostawienie ich w komentarzach na dole albo na profilu Ziołowego Zakątka! Do zczytania!

Dzień dobry,
Dziś zapraszam Was na dalszy ciąg egzotycznych smaków – tym razem będą to krewetki curry. Te krewetki powstały jako sposób na wykorzystanie lankijskiej przyprawy curry. Jak to bywa z daniami tego typu: jest to tylko luźna inspiracja. Krewetki są bardzo fajnym pomysłem na ekspresowy posiłek: wystarczy zaledwie kilka minut, żeby były gotowe. W tym wypadku, oprócz przyprawy curry, w tej potrawie znajdziemy smażony czosnek, liście kaffiru (limonki) o mocnym, cytrynowym zapachu oraz sos Worcestershire. Nie przygotowuję krewetek zbyt często bo raz są z drugiego końca świata, a dwa są dość drogie, ale jeśli tylko mam okazję, chętnie z nimi eksperymentuję.

Mam nadzieję, że miłośnicy i miłośniczki krewetek nie będą zawiedzeni i spodoba się im ta propozycja! Danie jest ekspresowe, ale nie nadaje się na pierwszą randkę albo proszoną kolację: wyjadanie krewetek z pancerzyków i polewanie ich aromatycznym sosem jest super, ale tylko dla tych, którzy lubią takie klimaty. Dlatego też dobrze jeść je w towarzystwie innych fanów krewetek, którzy rozumieją naszą słabość :-)

Zapraszam!

ps. jeśli ktoś jeszcze nie wie, Ziołowy Zakątek bierze udział w konkursie Blog Roku 2011 w kategorii „Moje zainteresowania i pasje”.  Jeśli podoba się Wam mój blog, zachęcam do głosowania. Wystarczy wysłać smsa o treści H00874 (zero zero) na numer 7122 (czyli za 1,22).  Cały dochód z smsów będzie przeznaczony na  cele charytatywne.

Przepis jest bardzo prosty: tym razem są to same krewetki, bez dodatków ciężkich sosów. Mamy tutaj więc jędrne i słodkawe mięso krewetek, garść egzotycznych przypraw, cytrynowy posmak kaffiru (jeśli go nie macie, można użyć skórki cytrynowej) i jeden z moich ulubionych sosów – sos Worcestershire. Tutaj możecie przeczytać więcej o sosie Worcester.

Jest to zdecydowanie mój ulubiony sos: coś pomiędzy sosem rybnym (zawiera anchois, więc nie jest wegetariański), sojowym a mieszanką przypraw korzennych. Używam go bardzo, bardzo często – świetnie podkręca smaki prostych dań, dodaję go też czasem do zup, wywarów, ryżu.. praktycznie do wszystkiego. Jeśli tylko będziecie mieli okazję go wypróbować: polecam bez wahania!

Krewetki – jak rozmrażać?

Co do samych krewetek. W przepisie użyłam mrożonych krewetek nieugotowanych. Najlepiej rozmrozić je powoli w lodówce jednak ja nie miałam czasu i najpierw zanurzyłam je na kilkanaście minut w letniej wodzie, a potem wrzuciłam bezpośrednio na patelnię. Generalnie, im wolniej krewetki będą się rozmrażać tym mniej stracą na jędrności. Czasem wrzucam też na patelnię mrożone i już ugotowane krewetki – ale robią się wtedy lekko gumowate i sporo mniejsze. Dlatego też, jeśli mam taką możliwość, wybieram nieugotowane i staram się chociaż trochę je rozmrozić przed wrzuceniem na patelnię.

Mam nadzieję, że fanom krewetek ten przepis przypadnie do gustu: fajną sprawą jest tworzący się sosik, powstały z oliwy, soków z krewetek, czosnku i innych przypraw.

Krótki poradnik przygotowywania krewetek

Ten fragment z dedykacją dla Lenny, która ma robić krewetki pierwszy raz w życiu:)

• Krewetki są bardzo łatwe do przygotowania – wystarczy smażyć je przez kilka minut (czasem nawet minutę lub dwie) i są gotowe!!

Jakie krewetki wybrać? Surowe, zamrożone czy gotowane? 

• Osobiście kupuję zamrożone krewetki. Jeśli mam taką możliwość, zawsze niegotowane (surowe). Dlaczego? Gotowanie krewetek jest banalnie proste a krewetki surowe po prostu są bardziej jędrne i soczyste po ugotowaniu. Zostaje też w nich więcej mięska:)

Jak obierać krewetki?

• Krewetki obieramy pociągając delikatnie za odnóża i ściągając pancerzyk. Ogonek zostawiamy.
• Jeśli kupujemy duże krewetki często mają przewód pokarmowy, który należy usunąć, jednak w przypadku mniejszych jest on zazwyczaj usunięty usunięty.

Jak podać krewetki?

• Krewetki można obrać przed podaniem lub pozwolić każdemu na ich samodzielnie obranie.  Wtedy dołączamy dla każdej osoby miseczkę z wodą do opłukania rąk. Trzeba też pamiętać o osobnym talerzyku na pancerzyki.

Skąd wiadomo, że krewetki są gotowe?

• Nieugotowane krewetki zmienią kolor z szarego na różowo-czerwony. Wystarczy dosłownie kilka minut smażenia na rozgrzanym tłuszczu.

Mam nadzieję, że teraz nie będzie już problemu z krewetkami!:-)

Zapraszam na krewetki curry!

Przepis na krewetki curry z cytrynowym posmakiem.

Składniki
dla dwóch osób na przystawkę albo dla jednej, jako pełne danie

• 16 krewetek. Ja użyłam krewetek mrożonych, nieugotowanych, w pancerzykach.
• 3 łyżki oleju lub klarowanego masła
• dwa ząbki czosnku, zmiażdżone i pokrojone w grubą kostkę
• łyżeczka przyprawy curry (w tym wypadku curry lankijskie)
• kilka liści kaffiru (limonki)
• 2 łyżki sosu Worcestershire + do doprawienia
• chilli
• sok z cytryny
• sól, pieprz do smaku

Przygotowanie:
Na patelni rozgrzewamy olej. Na średnim ogniu smażymy czosnek aż stanie się lekko rumiany – uwaga aby nie przypalić, bo będzie gorzki! Czosnek wraz z olejem zlewamy do miseczki. Gdybyśmy razem z nim smażyli krewetki zgorzkniałby.

Na patelnię dolewamy odrobinę oleju. Na średnim ogniu smażymy przyprawy oraz liście kafiru, aż zaczną wydzielać intensywny aromat. Ciągle mieszamy, żeby przyprawy się nie przypaliły.Wrzucamy krewetki i smażymy na dużym ogniu aż zmienią barwę z szarej na czerwoną (w przypadku surowych krewetek). Powinno to zająć kilka minut. Dodajemy czosnek. Doprawiamy do smaku solą, pieprzem, sosem Worcester. Podajemy ciepłe, skropione sokiem z cytryny.

Można jeść samodzielnie, z kawałkiem bagietki albo z ryżem.

Smacznego!

[ten post jest częścią cyklu Poznaj swój nóż kuchenny]

Dzień dobry,

Witam Was w kolejnej części serii Poznaj swój nóż kuchenny. Ostatnio pisałam sporo o ostrzałkach, głównie takich, których używamy ostrząc „z ręki” – tutaj znajdziecie poprzedni post o ostrzeniu.  Dzisiaj chciałam napisać Wam więcej o ostrzałkach, które pomagają nam w utrzymaniu kąta ostrzenia.

Pokażę Wam kilka ciekawych systemów ostrzących oraz ostrzałkę, której sama używam.

Zapraszam!

ps. jeśli ktoś jeszcze nie wie, Ziołowy Zakątek bierze udział w konkursie Blog Roku 2011 w kategorii „Moje zainteresowania i pasje”.  Jeśli podoba się Wam mój blog, zachęcam do głosowania. Wystarczy wysłać smsa o treści H00874 (zero zero) na numer 7122 (czyli za 1,22).  Cały dochód z smsów będzie przeznaczony na  cele charytatywne.

OSTRZAŁKI UTRZYMUJĄCE KĄT OSTRZENIA:

Podstawowym typem ostrzałki, która utrzymuje odpowiedni kąt jest taka ostrzałka „kółkowa” – pisałam o niej wcześniej, na przykładzie bardzo popularnej ostrzałki z Ikea. W przeszłości sama używałam tego typu ostrzałek, ale teraz ich nie polecam. Te za kilkadziesiąt złotych ostrzą bardzo agresywnie, zbierają dużo materiału i mogą powodować wykruszenie ostrza. Nie naostrzycie nimi ani noży, które są nietypowo ukształtowane ani np. nożyczek, czy scyzoryków.

Takiej ostrzałki już nie używam:

Oczywiście istnieją ostrzałki tego typu bardzo dobrej klasy (np. przeznaczone do noży japońskich ostrzałki diamentowe), ale kosztują kilkaset złotych.

Czym więc ostrzyć?  Systemy ostrzące.

W tym poście chciałam się skupić głównie na systemach ostrzących, czyli rozwiązaniach, które pozwalają ostrzyć przeróżne krawędzie tnące. Generalnie system ostrzący to skrzyżowanie stalki z odpowiednio ukształtowaną podstawką. Abyście mogli mieć jakieś wyobrażenie na ten temat, oto zdjęcie jednego z nich.

Przykład ostrzałki systemowej. Materiały producenta.

Jak możecie zobaczyć, system składa się generalnie z dwóch elementów.

• Pierwszy, to wymienne pręty ostrzące: mogą mieć różną grubość, być wykonane z różnego rodzaju materiału etc.
• Drugi element to podstawka, do której mocujemy nasze pręty. Jest to o tyle ważne , że podstawka ma nawiercone otwory o różnych kątach, pozwala na stabilne ostrzenie oraz ostrzenie różnego rodzaju narzędzi. I co najważniejsze: pręty ostrzące są naprawdę skuteczne!

Systemy często wzbogacane są przez użytkowników np. o pręty diamentowe (w Polskiej, budżetowej wersji znane pod nazwą „diamenty z Lidla”;)) – takie pręty przydają się do noży o dużej twardości.

Przykłady ostrzałek systemowych.

Napiszę Wam pokrótce o dwóch, chyba najbardziej znanych, systemach.

• Lansky: Crock Stick, Turnbox:

System Lansky składa się z drewnianej podstawki i wymiennych prętów. W zależności od modelu, pręty mogą mieć różną długość. Ja używam Lansky Turnbox – najmniejszego i najtańszego (kosztuje około 30-50zł) modelu. Dlaczego? Dostałam go w prezencie od bezinteresownego klubowicza z knives.pl :-)

Jak możecie zobaczyć mamy tutaj dwa pręty: ten brązowy służy do ostrzenia a ten biały do podostrzania i do polerowania. Całość można zamknąć w drewnianym pudełeczku i wygodnie przechowywać lub nawet zabrać pudełeczko ze sobą i podostrzyć noże rodzinie :-)

Ostrzałka Lansky z bliska:

Tak w praktyce wygląda ostrzenie tym systemem. Nic trudnego, wystarczy starać się przesuwać nóż prostopadle do podstawki:

Gdybym miała kupować ostrzałkę samodzielnie, zdecydowałabym się na droższą wersję gourmet – ma dużo dłuższe pręty i osłonkę na ręce. Łatwiej jest tym modelem ostrzyć długie noże. Istnieją też systemy pomagające utrzymać kąt ostrzenia.

• Spyderco TriAngle

Bardzo dobry, profesjonalny system ostrzący. Działa podobnie do Lansky z tą różnicą, że pręty nie mają owalnego, ale trójkątny kształt, ma możliwość ostrzenia pod różnymi kątami i można dobierać więcej rodzajów prętów ostrzących.

Wybrałam dla Was video, pokazujące dobrze działanie tego systemu (najlepiej zacząć oglądać od około 3 minuty)

Triangle jest bardzo dobrze recenzowanym i profesjonalnym systemem ostrzącym. Jest jednak rozwiązaniem odpowiednio droższym – na Amazonie kosztuje około 300 złotych.

Dobrze pamiętać, że system ostrzący nie daje 100% pewności utrzymania odpowiedniego kąta ostrzenia – nie jesteśmy robotami i nasze dłonie mogą się nieco ślizgać kilka stopni w tą, kilka w tamtą stronę. I jedna, drobna uwaga: noże naostrzone w ten sposób są bardzo ostre. Pozwolę sobie zacytować jednego z moich czytelników:

MiG:

Lansky system rulez. ;-)

Najzabawniej jest jak się rodzinie naostrzy noże – potem dzwonią z pretensjami, że ktoś sobie pół palca uciął…

Podsumowanie:

Osobiście jestem wielką fanką systemów ostrzących. Są dość tanie (np. w porównaniu z kamieniami wodnymi), efektywne i uniwersalne.

Generalnie jednak bez względu na rodzaj ostrzałki, warto pamiętać o kilku zasadach:

• prawidłowe ostrzenie to podstawa pielęgnacji noża
• nóż to delikatne narzędzie. Ostrzymy go najdelikatniej jak można
  osełki
• tanie ostrzałki z prowadnicami etc. nie są delikatne i do dobrych noży nie będą się nadawały
• nie ostrzymy też noży o schodki i przygodnie znalezione polne kamienie
• im częściej a delikatniej ostrzymy, tym lepiej!

Uff, udało mi się zakończyć duży segment, poświęcony ostrzeniu noży kuchennych. Jeśli macie jakieś pytania, uwagi, komentarze, nie mogę się doczekać!

[ten post jest częścią cyklu Poznaj swój nóż kuchenny]

Dzień dobry,

W tym roku, namówiona przez koleżanki, postanowiłam wziąć udział w konkursie na Blog Roku 2011. Blog startuje w kategorii Moje zainteresowania i pasje. Sama zapewne nie rozważyłabym takiej możliwości, jednak dziewczyny kazały mi się wziąć w garść i startować!

Dlatego też, jeśli podoba się Wam mój blog i uważacie, że warto aby został zauważony, będę wdzięczna za głos: wystarczy wysłać smsa o treści H00874 (zero zero) na numer 7122 (czyli za 1,22).  Cały dochód z smsów będzie przeznaczony na  turnusy rehabilitacyjne dla osób niepełnosprawnych., więc czy głosujecie na mnie, czy na kogoś innego, wspieracie dobrą sprawę.

Możesz też pomóc poprzez umieszczenie tej informacji na swoim FB lub wysłanie linka do znajomych mailem. :)

Jeśli bardzo lubicie mojego bloga, będę także wdzięczna za przekazanie tej informacji dalej i zachęcenie znajomych do głosowania!

Dziękuję za Wasze głosy i zobaczymy co z tego wyjdzie – nie jestem mistrzem marketingu! :-)

Dziękuję!

Dzień dobry,

Nie wiem jak Was, ale mnie w styczniową pogodę (chociaż niesamowicie ciepłą) nachodzi ochota na egzotyczne smaki. Być może dlatego, że gdzieś tam z tyłu głowy marzę o dalekich podróżach w ciepłe i odległe miejsca. Póki co nie mam możliwości podróżować inaczej niż palcem po mapie i chętnie wprowadzam namiastkę egzotyki do swojej kuchni. Czasem myślę że to troszkę ironia losu: studiować pięć lat fantastyczne studia dotyczące różnych kultur (Porównawcze Studia Cywilizacji) i nie podróżować. Ale cóż, wszystko przede mną!

Dzisiaj chciałam Wam przedstawić propozycję z jednej strony bardzo wschodnią, a z drugiej, bardzo na czasie, jeśli chodzi o kuchnię polską: lankijskie curry z buraków. Jest to delikatne curry pochodzące ze Sri Lanki, na które przepis znalazłam w książce Rick Stein’s Far Eastern Odyssey. Cienko krojone buraki są szybko smażone w przyprawach tylko po to , żeby uzyskały chrupkość i aromat. Do buraczków dodajemy również liść curry, laskę cynamonu, trochę kuminu, cebulę, czosnek i  pomidory. Całość stanowi bardzo fajną, rozgrzewającą potrawę – można je również podać jako dodatek do dania głównego.

Myślę, że przepis spodoba się tym, którzy lubią indyjskie smaki. Jest też fajnym pomysłem na warzywa – o tej porze roku jedzenie ogórków czy cukinii nie jest najlepszym pomysłem, natomiast buraki mamy pod samym nosem.

Zapraszam!

[ jeśli zainteresował Cię ten wpis, może spodoba Ci się także: przepis na mieszankę przypraw do lankijskiego curry]

Curry buraczane jest proste i szybkie w przygotowaniu – po pokrojeniu buraków, zrobienie całości zajmuje około 25 minut. To co jest wyjątkowe w tym przepisie, to samodzielne przygotowanie mieszanki curry. W tym wypadku będzie to delikatne curry lankijskie z dodatkiem między innymi kolendry, kuminu i chilli. W większości przepisów Ricka Steina podoba mi się to, że autor stara się odtworzyć autentyczne smaki za pomocą różnego rodzaju past czy przypraw.

Jak zobaczycie w przepisie pojawia się całkiem sporo przypraw: ja miałam wszystkie w szafkach, ponieważ dość często przygotowuję curry w różnych odsłonach, jednak jeśli ich nie macie a chcielibyście odtworzyć smak polecam użyć przynajmniej kuminu (kminu rzymskiego) oraz cynamonu i anyżu. Myślę, że ten przepis jest ciekawą bazą do samodzielnych eksperymentów: np. zamiast liści curry można spróbować dodać laur albo liście kaffiru.

Kilka słów o liściach curry.

Osobiście bardzo polecam zakup liści curry - w Krakowie suszone można dostać w sklepach ekologicznych i „Kuchniach Świata” – mają bardzo charakterystyczny zapach i bardzo dobrze się przechowują. Wiem, że czasem można też dostać mrożone, jednak nie miałam możliwości z nimi gotować. Liście curry  pochodzą z rosnącego w strefie subtropikalnej drzewa Murraya koengii , której jest nazywane też drzewkiem curry albo indyjskim laurem. Są podstawową przyprawą w kuchni południowo indyjskiej i lankijskiej.

Tutaj na zdjęciu widzicie świeże curry (zdjęcie pochodzi z tej strony). Jako ciekawostkę dodam, że podobno drzewko curry może być uprawiane w Europie jako roślina tarasowo-pokojowa, ale sama nigdy nie widziałam sadzonki.

Drugą liściastą przyprawą, której używam są liście kaffiru (tzw. limonki kaffir) o pięknym, cytrusowym zapachu – można je kupić w sklepach z żywnością ekologiczną i kuchniach świata. W każdym razie, jeśli się natkniecie się gdzieś na nie, warto rozważyć kupno.

Buraczki curry.

Wracając do buraczków curry – w tym przepisie mają dość ciekawą konsystencję. W przeciwieństwie do buraczków polskich, te mają być krótko obsmażone, pozostać chrupiące i jędrne. Dlatego też, dobrze jest pokroić je w odpowiednio cienkie słupki. Należy też uważać, żeby ich nie przesmażyć zbyt długo. Samo danie jest bardzo proste do przygotowania i poradzi sobie z nimi początkujący kucharz i kucharka – można samodzielnie kontrolować ostrość. Powiem Wam tylko , że słodkie buraczki pasują bardzo fajnie do indyjskich przypraw. Jeśli lubicie takie klimaty, polecam wypróbować!

Lankijskie curry z buraków – Thedala

na podstawie przepisu Ricka Steina

dla czterech osób

Uwagi techniczne: przepis składa się z dwóch części. Pierwszy, to przepis na mieszankę przypraw do lankijskiego curry a drugi przepis na curry z buraczków. Możecie przygotować mieszankę samodzielnie albo spróbować np. garam masala, tikka masala lub innych mieszanek tego typu.

Składniki:

• 750 g surowych buraków, obranych (około 5 średnich buraków)
• 3 łyżki oleju do smażenia
• łyżeczka nasion kuminu
• łyżeczka nasion czarnej gorczyca(opcjonalnie)
• 10 liści curry (do kupienia w sklepach z orientalną żywnością, ja używam suszonych)
• laska cynamonu
• 2 zielone chilli (ja dałam po prostu solidną szczyptę chilli w płatkach)
• 2 średnie cebule, posiekane
• 2 ząbki czosnku, zmiażdżone i pokrojone
• 1 łyżeczka lankijskiego curry
• 250 g pomidorów (ja zużyłam cały kartonik pomidorów)
• 1/4 łyżeczki kurkumy
• łyżeczka soku z cytryny lub limonki
• pół łyżeczki soli do smaku (używam płaskiej łyżeczki soli morskiej – jest mniej słona niż kamienna)
• sól i pieprz do smaku

Do podania np.: ryż, kasza pęcak, chlebek naan lub bagietka :-)

Przygotowanie.

Obieramy buraki i kroimy je w słupki o grubości około pół centymetra – nie muszą być idealne.
Rozgrzewamy olej na dużej patelni z grubym dnem. Dodajemy nasiona kuminu, czarnej musztardy, cynamon, liście curry i smażymy przez kilkadziesiąt sekund. Czarna gorczyca będzie podskakiwać na patelni – czekamy aż się upraży i przestanie podskakiwać. W tym czasie reszta przypraw nabierze pięknego aromatu.

Dodajemy chilli, cebulę, czosnek i smażymy przez kilka minut na średnim ogniu, aż cebula staje się miękka, słodkawa i lekko zarumieniona. Wystarczy około 5 minut – warto jednak mieszać wszystko od czasu do czasu, żeby czosnek się nie przypalił i nie zgorzkniał. Dodajemy proszek curry, kurkumę, buraki, pomidory, sól.

Gotujemy pod przykryciem przez około 15 minut, co jakiś czas mieszając. Potem smażymy jeszcze kilka minut bez przykrywki. Buraczki mają być ciepłe, ale nadal jędrne i chrupiące – trzeba uważać, żeby nie stały się wodniste i gumowate. Gdyby zdarzyło się, że zaczną przywierać do dna, można dodać łyżkę lub dwie wody. Myślę jednak , że nie będzie to potrzebne. Ciepłe buraczki skrapiamy sokiem z cytryny, doprawiamy solą i pieprzem do smaku.

Buraczki podajemy na ciepło lub na zimno, jako samodzielne danie lub dodatek.

Dzień dobry,

Wraz z nadejściem stycznia mam coraz większą ochotę na orientalne dania – do tej pory wstrzymywałam się z ich przygotowaniem, bo zawsze było coś do roboty: a to przetwory, a to Święta.. Teraz jednak wpadłam w kulinarny „ciąg”, głównie za sprawą książki Rick Stein’s Far Eastern Odyssey. Książka od marca leżała zapomniana na półce, jednak teraz poświęcam jej wystarczającą ilość uwagi :-) Do tej pory przygotowałam z niej kilka przepisów, kilka innych potraw ugotowałam jako „wariacje na temat” lub przy wykorzystaniu składników, które zostały mi w szafkach. To, co jest w tej książce fascynującego, to możliwość przygotowania własnoręcznych miksów przypraw, past smakowych etc i tym samym możliwie jak najbliższe zbliżenie się do oryginału.

Dziś chciałam zaprosić Was do przygotowania lankijskiej mieszanki przypraw curry, którą wykorzystam w kolejnych przepisach na blogu. Początkowo pomyślałam, żeby zamieścić ją w poście dotyczącym potrawy, jednak potem stwierdziłam, że jest tak uniwersalna, że szkoda, żeby zaginęła w czeluściach bloga. Jest to dość delikatny miks przyprawowy, który możemy według uznania doprawić odpowiednią ilością chilli. W kuchni lankijskiej występuje w dwóch odmianach: jasnej oraz prażonej. Ja przedstawię Wam swój lekko zmodyfikowany przepis, dzięki któremu będziecie mogli za jednym zamachem przygotować obydwie wersje.

W kolejnych postach przedstawię Wam pomysły na wykorzystanie tej mieszanki: curry z buraków oraz krewetki w sosie curry, jednak myślę, że tutaj może Was ograniczać tylko kulinarna wyobraźnia :-)

Zapraszam!

Myślę, że każdy początkujący miłośnik kuchni orientalnej, jeśli chce ją odtworzyć w zaciszu własnego domu, jest początkowo przytłoczony ilością przypraw i dodatków. Nawet jeśli nie każdy, to ja byłam: zwłaszcza, jeśli do jakiegoś curry musiałam kupić praktycznie wszystkie składniki. Szybko jednak skompletowałam podstawowe przyprawy i od tego czasu mam w kuchni dużo większe możliwości. Nie dość, że wszystko jest pod ręką, to wystarczają na bardzo długo i staram się je kreatywnie wykorzystać.

Przyprawy występujące w tej mieszance.

Lista przypraw do przygotowania tej mieszanki wydaje się dość długa, jednak większość z nich miałam w szufladach. Część z nich to przyprawy dość łatwo dostępne – przez jakiś czas miałam problemy z zakupem czarnej gorczycy – w końcu kupiłam ją na Kleparzu. W mieszance występuje również kozieradka – przez dłuższy czas miałam problemy z jej zakupem. Teraz wiem, że jest dostępna we Warszawie w Marks and Spencer a w Krakowie w „Kuchniach Świata” i na Starym Kleparzu na stoisku z przyprawami. Oczywiście, pozostają również sklepy internetowe. Jeśli możecie, wybierzcie mieloną, bo nasiona kozieradki są bardzo twarde i trudno jest je utrzeć w moździerzu.

Lankijska mieszanka do curry. Jasna i prażona.

Lankijska przyprawa do curry występuje w dwóch wersjach: zwykłej oraz ciemnej (prażonej). Podstawą obydwu, oprócz przypraw, są podprażone ziarna ryżu. W wersji jasnej ryż prażymy dość krótko i dodatkowo dodajemy do niej kurkumę zaś w wersji ciemnej, ryż ma być uprażony na kolor ciemnobrązowy. Następnie, czekamy aż ryż przestygnie i ucieramy go z resztą przypraw.

Uwaga! Z podanej ilości wyjdzie Wam dość sporo przyprawy. Jeśli macie mały moździerz, będziecie musieli ucierać ją w małych porcjach, ponieważ trzeba się nieco natrudzić. Ja zrobiłam dość sporo curry i chyba będę musiała zrobić jakiś konkurs na blogu, żeby rozdać nadwyżkę :-) Przyprawy bez ubytku dla smaku, możemy przechowywać w szczelnie zakręconym słoiczku przez okres miesiąca. Jasne curry stosuje się głównie do warzyw a ciemne (prażone) do mięs, ryb, owoców morza i warzyw.

Zapraszam!

UWAGI TECHNICZNE:

- autor zalecał dodanie laski cynamonu – ja dodałam już zmielony
- teoretycznie jasne i ciemne curry powinno się przygotowywać oddzielnie. Jeśli robimy jasne: ryż prażymy przez około dwie minuty aż będzie miał jasną, brązową barwę, a następnie dodajemy kurkumę i resztę przypraw.
- W wersji ciemnej (prażonej): ryż prażymy aż będzie brązowy (ale nie przypalony!) i nie dodajemy kurkumy. Ja proponuję przygotować wersję z jasnym ryżem i bez kurkumy. Jeśli będziecie potrzebować jasne curry: dodacie kurkumę, jeśli ciemne: przesmażycie je na patelni.
- na domowy użytek proponuję przygotowanie 1/3 porcji

• Przyprawa: Lankijskie curry.  

Na podstawie książki Rick Stein’s Far Eastern Odyssey

Składniki:

1 łyżeczka niegotowanego białego ryżu
50 g nasion kolendry
25 g nasion kuminu
25 g nasion kopru włoskiego
laska cynamonu (ja dałam łyżeczkę mielonego cynamonu)
1.5 łyżeczki kozieradki
pół łyżeczki goździków
pół łyżeczki ziaren kardamonu (około 10 sakiewek – Rick nie pisał, czy ma to być kardamon czarny czy zielony – użyłam popularnego zielonego)
pół łyżeczki nasion czarnej gorczycy
łyżeczka ziaren czarnego pieprzu
chilli do smaku (Rick proponuje 3 suszone kaszmirskie chilli – nie mam pojęcia, gdzie je dostać: dałam pół łyżeczki chilli w płatkach i jest dość ostre)
1 łyżeczka kurkumy (opcjonalnie: patrz – uwagi techniczne)

Wykonanie:

Na suchej patelni prażymy ryż aż nabierze jasnego,brązowego koloru. Odstawiamy do ostygnięcia. Wszystkie przyprawy i ryż ucieramy w moździerzu lub w młynku elektrycznym (chciałabym taki mieć! dawniej mieliśmy w domu taki z Niemiec..). Przechowujemy w szczelnie zamkniętym słoiczku. Tak przygotowaną przyprawę można stosować od razu albo przeprażyć na patelni.

Niedługo zapraszam na pierwszy przepis z wykorzystaniem lankijskeigo curry!

Dzień dobry,

Zapraszam do kolejnej części cyklu – Poznaj swój nóż kuchenny. Wiem, że kilka osób czekało na kontynuację. Tym razem kontynuacja postu o ostrzeniu noży, czyli konkretne informacje o ostrzałkach. Pokażę Wam alternatywy dla tradycyjnych osełek oraz ostrzałek „automatycznych” czy stalek. Pokażę Wam również czym sama ostrzę!

Zapraszam.

[ pierwsza część artykułu o ostrzeniu]

Czym jest ostrzenie?

Żeby wybrać odpowiednią ostrzałkę trzeba zastanowić się czym jest ostrzenie. Ostrzenie polega na zbieraniu części materiału z krawędzi tnącej – staje się wtedy cieńsza i ostrzejsza, ale też bardziej podatna na ukruszenia. Jeśli będziemy ostrzyć zbyt agresywnie (źle dobrana ostrzałka, osełka, schodek do domu etc) zbierzemy zbyt dużo materiału i skrócimy naszemu nożowi życie. Dlatego ostrzyć powinniśmy w miarę możliwości delikatnie. Idealna ostrzałka będzie zbierać bardzo mało materiału z krawędzi tnącej- tylko tyle ile potrzeba, aby pozostała ostra.

Tutaj możecie zobaczyć jak wygląda tradycyjne ostrzenie noży japońskich – zanim zostaną wypuszczone na rynek”

Jak widzicie, wszystko robione jest ręcznie, wymaga mnóstwa doświadczenia i precyzji. Nie wszystkie noże są ostrzone w ten sposób: część jest ostrzona automatycznie a jeszcze część – tylko szlifowana pod koniec przez specjalistów.

Rodzaje ostrzałek.

Znamy już podstawowe parametry naszego ostrza, powinniśmy więc zastanowić się czym będziemy ostrzyć nasze noże. Ja, dla własnej wygody, stworzyłam sobie taki podział:

• Ostrzałki ręczne tj. takie, gdzie samemu trzeba odpowiednio prowadzić rękę, aby naostrzyć krawędź tnącą. Wiąże się to z koniecznością utrzymania odpowiedniego kąta ostrzenia i wymaga wprawy. Do tych typów ostrzałek (napiszę o nich dalej) zaliczyłabym: klasyczne stalki (ostrzałki – pręty), poczciwe osełki, kamienie szlifierskie oraz kamienie wodne.

• Ostrzałki z ustalonym kątem ostrzenia. Tutaj będą ostrzałki automatyczne (to moja robocza nazwa – mam na myśli takie standardowe ostrzałki jak poniżej) i systemy ostrzące (np. Lansky).

Chyba najpopularniejszy typ ostrzałki. Tutaj, taka z Ikea:

Nie jest to wyczerpujący spis wszystkich możliwości ostrzenia, ale wydaje mi się, że te są głównie w zasięgu zainteresowań domowego kucharza.

Kryteria, które warto wziąć pod uwagę przy wyborze ostrzałki:

• Funkcjonalność

Jedna z najważniejszych cech. Jak będziemy mogli ostrzyć tą ostrzałką? Czy łatwo poradzimy sobie z ostrzeniem czy wprost przeciwnie, będziemy musieli nieco się wprawić? Czy ostrzałka jest przenośna, łatwa do przechowywania? Czy będziemy mogli ostrzyć nim konkretny nóż, czy też inne domowe sprzęty (nożyczki, sekatory?)

• Łatwość obsługi

Czy możemy poświęcić czas na naukę obsługiwania się daną ostrzałką? Czy ważniejsza jest dla nas wygoda czy precyzja?

• Cena

Wiadomo. Dla innych się liczy a dla drugich mniej :-) Ostrzałki mogą kosztować kilkadziesiąt, kilkaset, a w skrajnych przypadkach kilka tysięcy złotych (dolarów zresztą też). Jak się domyślacie będę pisała o tych pierwszych :-)

Dzisiaj chciałabym Wam napisać trochę o ostrzałkach ręcznych.

Ostrzałki ręczne.

1. Chyba najbardziej znane – stalki. Ostrzałki używane przez szefów kuchni – po prostu pręt o odpowiedniej twardości. Wprawiona ręka z pewnością naostrzy nóż pod odpowiednim kątem. To właśnie tych ostrzałek używają kucharze. Chociaż powiem Wam, że mój kolega pracował w paru restauracjach i musiał nosić ze sobą własny nóż – praktyka ostrzenia noża nie jest więc tak oczywista jak mogłoby się wydawać.

Zdjęcie stalki, tym razem takiej prostej, z Ikea:

Oczywiście stalkę można kupić zarówno za kilka jak i za kilka tysięcy złotych, mają więc bardzo różną jakość. Kupując tego rodzaju ostrzałkę trzeba wziąć pod uwagę rodzaj materiału z jakiego jest wykonana. Moja ręka jednak jest dość trzęsąca się i taka ostrzałka nie jest dla mnie odpowiednia. Poza tym jest dość duża i nie można jej łatwo przewozić.

                   2. Kamienie wodne.

Kamienie wodne są stosowane szczególnie do ostrzenia noży japońskich. Nieco przypominają osełki, jednak tylko z wyglądu. Nazwa pochodzi stąd, że podczas ostrzenia polewa się je wodą. Posiadają różną ziarnistość (tzw. „grit”)dlatego też często stosuje się kilka kamieni, aby móc wykończyć ostrzenie.

Są używane głównie do ostrzenia wysokiej klasy noży japońskich – do ostrzenia jednego noża używa się co najmniej dwóch najlepiej trzech (lub więcej) kamieni. Te o wyższej ziarnistości delikatnie ostrzą krawędź tnącą a te o niższej ją polerują.

Ostrzenie za pomocą kamieni wymaga wprawy, ponieważ sami utrzymujemy odpowiedni kąt ostrzenia. Na rynku dostępne są co prawda specjalne przyrządy do utrzymywania odpowiedniego kąta, ale nie zawsze są precyzyjne.

Koszt kamieni wodnych waha się od kilkudziesięciu przez kilkuset dolarów do kilku tysięcy dolarów. Sprawdzają się zwłaszcza przy nożach o niestandardowym ukształtowaniu ostrza – noże japońskie są ostrzone jednostronnie lub dwustronnie, pod różnymi kątami, często asymetrycznie (więcej o ostrzach noży znajdziecie tutaj).

Tutaj możecie zobaczyć jak wygląda ostrzenie

Jak widzicie ostrzenie nimi to tak zwane „ostrzenie z ręki”, gdzie sami utrzymujemy dany kąt. Wymaga precyzji, cierpliwości i doświadczenia. Uważa się, że jest to jednak najlepszy wybór ostrzenia dla noży japońskich. Sama zastanawiałam się nad zakupem tańszego kamienia wodnego (koszt najtańszego jaki znalazłam to 25$, dwustronny to około 50$), jednak nie był to wydatek pierwszej potrzeby, zwłaszcza że mam tylko jeden nóż japoński. Podaję Wam link do sklepu, w którym kupowałam swój nóż – tutaj są też różne rodzaje kamieni wodnych, możecie sobie zerknąć jak wyglądają.

• Ostrzenie noży japońskich
• Różne rodzaje kamieni wodnych

Kamienie wodne były dla mnie nowinką -póki co jednak nie próbowałam ich w swojej kuchni. Są na pewno efektywną i dość wysublimowaną metodą ostrzenia noży.

To tyle w tej części postu, zapraszam również do przejrzenia innych z serii poznaj swój nóż kuchenny. W kolejnym poście napiszę Wam o ostrzałkach, które pomagają nam ustalić kąt ostrzenia oraz pokażę system z którego sama korzystam.

Zapraszam już w piątek!

Będzie mi bardzo miło jeśli zostawicie w komentarzach swoje uwagi, wrażenia i ewentualne pytania  – jeśli będę mogła, postaram się na nie odpowiedzieć!