Zonë e Lirë

Shqipëria i qëndron besnike Kosovës për përfshirje në NATO - RTV 21

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 24 Feb 2014 15:34:00 +0100

Shqipëria i qëndron besnike Kosovës për përfshirje në NATO - RTV 21:

Tiranë, shtyhet sërish seanca gjyqësore ndaj Shpëtim Gjikës - Agjencia Kombëtare e Lajmeve AMAAgjencia Kombëtare e Lajmeve AMA

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 24 Feb 2014 15:31:00 +0100

Tiranë, shtyhet sërish seanca gjyqësore ndaj Shpëtim Gjikës - Agjencia Kombëtare e Lajmeve AMAAgjencia Kombëtare e Lajmeve AMA:

Aftësitë seksuale të grave që çmendin meshkujt | Sekrete Bukurie

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 24 Feb 2014 15:21:00 +0100

Lexo ketu : Aftësitë seksuale të grave që çmendin meshkujt | Sekrete Bukurie:

Inter : Asnje penallti ne 25 jave

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 24 Feb 2014 14:55:00 +0100

Pas 25 javësh kampionat, Interi të paktën mund të mburret me një rekord unikal.
Dje skuadra e vetme që kishte "fatin" e zikaltërve arriti të shënonte një gol pikërisht nga pika e bardhë e penalltisë. Kështu, në sfidën Chievo-Catania, penalltia e akorduar në favor të vendësve la Interin të vetëm në këtë klasifikim special.

Më shumë penallti në këtë edicion kanë marrë Fiorentina dhe Xhenoa (7). Pas tyre vijnë Roma, Torino, Udinese dhe Hellas Verona me nga 6. Më tej ndjek Sassuolo me 5. VijojnëCagliari, Juventus, Lazio, Milan dhe Napoli me 4.

Me 3 janë Bologna, Livorno dhe Sampdoria. Me 2 renditen Catania dhe Parma. Ndërsa me një renditen Atalanta dhe Chievo.

Inter ndërkaq mbetet e vetmja skuadër pa asnjë penallti në favor.

Albeu

Shikoni ndeshjen e Manchester City vs Barcelona!!!

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 18 Feb 2014 21:23:00 +0100

Mund te ndiqni ndeshjen e Manchester City me Barcelonen.

Kliko ketu : Manchester City vs Barcelona

Viber shitet për 900 milion dollar

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 14 Feb 2014 12:39:00 +0100

Kompania japoneze e shërbimeve të internetit Rakuten përveç bizneseve të shumta që i ka, që nga sot i është futur edhe biznesit të komunikimeve mobile duke njoftuar se sot ka blerë aplikacionin e njohur Viber për 900 milion dollar.

Rakuten gjeneron rreth 400 miliard të ardhura vjetore nga bizneset e saja kryesore, por shumica e të ardhurave dhe përdoruesve të këtyre bizneseve janë në Japoni.

Rakuten është përpjekur për vite të tëra që të zgjeroj bizneset e saja edhe jashtë Japonisë, dhe duke u bazuar se Viber ka rreth 300 milionë përdorues nga 193 vende të ndryshme, atëherë ky është një hap i madh drejt këtij synimi.
It Shqip

Dhurata e përkryer për Ditën e të dashuruarve

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 14 Feb 2014 01:39:00 +0100

Dita e të dashuruarve për disa njerëz është një ditë mundësie që në mënyrë shumë të vecantë ta kremtojnë dashurinë e tyre, ndërkohë që për disa të tjerë është vetëm një datë e muajit që s’ka asnjë rëndësi të vecantë. Por, ndaj dhuratave askush nuk është indiferent! Nëse nuk jeni të sigurta se cfarë të zgjidhni, lexoni përgjigjet e djelmoshave për të nxjerrë ndonjë ide.

Mendoj se asnjë dhuratë nuk do të më gëzonte më shumë sesa një udhëtim. Vitin e shkuar e dashura organizoi një udhëtim surprizë për fundjavë. Ishte dicka e paimagjinueshme. – thotë Blini 31 vjecar.

Kjo mund të jetë një ide e mirë, madje shumë, por se si do ta organizoni kohën dhe c’do të bëni mbetet krejtësisht në imagjinatën tuaj.

Kënaqem në syzet e reja të diellit “Ray Ban”. Që parvjet jam me syze të vjetra që fare s’më pëlqejnë. Do të më pëlqente të merrja për dhuratë një palë te reja. E dashura ime nu ka mundësi të më blejë. Tani për tani asgje për këtë dëshirë – thotë Florini 21 vjecar.
Më kanë mbetur mureet e zbrazëta qëkur i kam hequr fotot e vjetra. Muret e bardha po më trishtojnë, por nuk kam ide se c’tablo mund të merrja që të ishin të mira e të lira. – shprehet Albini 19 vjecar.

Kjo mund të jetë një dhuratë kreative që plotëson një dëshirë të partnerit. Duke marrë pjesë në dekorimin e dhomës së ti, merrni pjesë në plotësimin e dëshirave që ka.

Mmmm një Tai masazhë e përbashkët do të qe fantastike. Një hyrje fantastike për atë që do të ndodhë kur të kthehemi në shtëpi – Dritani, 26

Një trajtim seksi mund të bëni edhe në shtëpi. Mjafton të siguroni disa qirinj aromatikë, ca vaj eterik, vaj aromatik për masazhë dhe ja ku e keni një ditë të mrekulliueshme të dashuruarish.

Nuk mendoj se per Ditën etë dashuruarve duhet të dhurohen gjëra shumë serioze. Unë p.sh, në vitin e kaluar i dhurova të dashurës një komplet për manikyr, ndërsa ajo një fotrolle Ipad-i! Ishin shumë praktike. Ideale – Dardani, 27

Këto dhurata janë shumë të mira sidomos për njerëzit që i dini për tepër praktikë. Kjo do t’ju pëlqente shumë.

Koleksionin e Simpsonëve në DVD. Përfundimisht! Mund t’i shoh prapë dhe prapë dhe gjithmonë të vdes së qeshuri. – Bashkimi, 25

Pse jo? Një koleeksion me filmat e tij të preferuar mund të ishte një dhuratë e vecantë dhe e qëlluar.
A keni menduar tanimë për ndonjë dhuratë për të dashurin tuaj? Shtoni në komente idenë tuaj që ta zgjeroni listën e ideve!

Arrestohet tmerri i taksistëve, i çonte në Dajt dhe më pas i grabiste

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 14 Feb 2014 01:35:00 +0100

Policia e Tiranës vë në pranga një të ri, i dyshuar për disa grabitje taksish në kryeqytet. Arrestimi i tij u bë falë një operacioni të zhvilluar nga forcat e komisariatit numër 4 në kryeqytet në bashkëpunim edhe me Drejtorinë e Krimeve të Renda.

I ndaluari është shtetasi Redon Asllani 25 vjeç, ndaj të cilit dokumentohen 6 raste grabijesh me armë të taksive. Materialet lidhur me këtë shtetas iu referuan Prokurorisë për ndjekje të mëtejshme. Burimet thonë se Asllani shkonte si pasagjer te taksitë duke u nisur në drejtim të Dajtit dhe më pas i grabiste në zona të papopulluara.
Forcat e komisariatit numër 4 kanë arrestuar në një tjetër operacion shtetasin Enton Nika 30 vjeç, i shpallur në kërkim për vrasje të mbetur në tentativë.

Mamaqi: Rroftë Policia e Shtetit

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 14 Feb 2014 01:27:00 +0100

Aktori i humorit dhe kantautori Ermal Mamaqi duket e është gjobitur nga....

.... policia rrugore.Ai ka bërë një foto me fletën e gjobës në dorë të cilën e ka shpërndarë në Facebook.
Dicitura që ka vendosur Ermal Mamaqi në këtë foto ka qenë “rroftë policia e shtetit”.

Berisha denoncon tritolin, hidhet në erë shtëpia në Bunavi, policia: Nga gazi

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 14 Feb 2014 01:07:00 +0100

Ky ka qenë denoncimi që ka bërë në sallën e parlamentit ish-kryemininistri Sali Berisha, por si qëndron e vërteta dhe çfarë ka ndodhur në Bonavi të Vlorës.

“Ja urdhëro, tjetri mesazh sot i freskët. Zoti.Berisha një padrejtësi po bëhet në një fshat të Vlorës që quhet Bunavi. Një familje, Todi Bido i kanë vënë tritol dhe policia raporton se ka qenë një shpërthim bombule gazi. Unë kam tendencë të besoj policinë por policia fsheh komunikatën”.
Ky ka qenë denoncimi që ka bërë në sallën e parlamentit ish-kryemininistri Sali Berisha, por si qëndron e vërteta dhe çfarë ka ndodhur në Bonavi të Vlorës. Gazetari i Ora News në qytetin bregdetar Gentjan Bellaj ka qenë në familjen e Todi Bidës, ku pamjet flasin vetë.
Mure të çara, çati e dëmtuar dhe xhama të thyer, këto janë pasojat e një shpërthimi që ka ndodhur në banesën e shtetasit Todi Bide. Për Ora News familjarët hedhin dyshime se ka qenë një shpërthim tritoli.
Ndërkaq policia ka deklaruar se bëhet fjalë për shpërthim të një bombule ga

Sekretet pas Youtube-it!!

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 13 Feb 2014 21:54:00 +0100

Pas videos me 7 sekretet e Google-it, le te flasim pak per Youtube-in. Eshte nje nga faqet me popullaritet te madh në internet, por ka disa sekrete që janë të fshehura pas saj te cilat mund të na transferojne ne nje botë tjeter.

Shumë fjalë kyçe që ju mund te shkruani në fushën e kërkimit do te ndryshojne faqen nga pamja e saj e zakonshme.Shikoni videon per me shume informacion!!!

Dicka qe nuk dime kur perdorim WiFi!!(Video)

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 13 Feb 2014 21:36:00 +0100

A jemi te sigurt kur lidhemi ne nje rrjet publik interneti WiFi?
Shikoni videon dhe jam i sigurt qe do te mesoni shume gjera rreth rreziqeve qe mund te hasim.

Familjarët e Shumaker besojnë te mrekullia

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 13 Feb 2014 21:04:00 +0100

Familja e shtatë herë kampionit në Formulën 1, Micheal Schumaker, vazhdon të besojë tek mundësia e rikuperimit të tij nga koma ku është futur që prej një aksidenti të pësuar në ski në 29 Dhjetor 2013.

Më parë gjatë javës, e përditshmja gjermane “Bild” raportoi për një përkeqësim të gjendjes së Schumit, i cili tashmë duket se është prekur edhe nga një pneumoni, por kjo nuk ka ndikuar në besimin e familjes.

Bashkëshortja 44-vjeçare, Corina, prej disa javësh vazhdon të qëndrojë përkrah legjendës së Formulës 1 në shtratin ku ai dergjet në një spital në Grenoble, Francë dhe në një komunikatë të familjes, lexohej: “Familja e Michael do të dëshironte të falenderonte të gjithë për mbështetjen e treguar në të gjithë botën. Këto urime të mira ndihmojnë familjen në këtë kohë të vështirë dhe vazhdojnë të ndihmojnë Micheal në rizgjimin e tij”.

“Familja vazhdon të besojë fuqimisht në riaftësimin e Micheal dhe kemi besim të plotë në stafin e mjekëve e infermierëve që po bëjnë gjithçka për të mirën e tij. Gjëja më e rëndësishme nuk është kohëzgjatja e rikuperimit, por fakti se Micheal është në proces shërimi”, lexohej ndër të tjera në komunikatë.

Ama News

Renditja e FIFA-s, Shqipëria +1 vend

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 13 Feb 2014 19:55:00 +0100

Kombëtarja e Shqipërisë fitoi një vend në renditjen e FIFA-s për muajin Janar, duke u ngjitur në vendin e 55-të në botë.

Renditja vazhdon të kryesohet nga Spanja, Gjermania dhe Argjentina, por bie në sy ngjitja në vendin e katërt e Portugalisë së udhëhequr prej Ronaldos.

Ndonëse nuk ka zhvilluar asnjë ndeshje prej muajit Nëntor, Zvicra është ngjitur me dy vende në pozicionin e gjashtë, ndërsa Brazili ngjitet në pozicionin e nëntë, duke lënë pas Holandën.

Midis pozicioneve të para, Danimarka është kombëtarja me rritjen më të madhe, me pesë vende, duke u renditur e 20-ta, ndërsa pas disa dështimeve të njëpasnjëshme, Mali është përfaqësuesja me rënien më të keqe, me 19 vende nga muaji i mëparshëm, duke u renditur e 59-ta.

Renditja e 20 vendeve të para të FIFA-s
Pikë       Përfaqësuesja
1. Spanjë   1 506
2. Gjermani    1 314
3. Argjentinë 1 255
4. Portugali   1 214
5. Kolumbi    1 211
6. Zvicër         1 159
7. Uruguaj      1 157
8. Itali           1 135
9. Brazil         1 125
10. Holandë   1 122
11. Belgjikë   1 117
12. Greqi        1 088
13. SHBA        1 044
14. Kili           1 038
15. Angli      1 032
16. Kroaci          966
17. Bosnje         919
18. Ukrainë        917
18. Francë          917
20. Danimarkë    907 /

Top Channel

“Volkswagen” renditet i dyti në botë për shitjet

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 31 Jan 2014 13:33:00 +0100

Gjiganti gjerman i makinave “Volkswagen” shiti 9,73 milionë automjete në vitin 2013 duke përfshirë 12 marka. Me këtë shifër rekord shitjesh ai u pozicionua i dyti në botë pas kompanisë japoneze “Toyota” dhe përpara grupit amerikan ”General Motors”.Duke llogaritur markat e kamionëve “Man” dhe “Scania”, grupi “Volkswagen” ka regjistruar 9,73 milionë shitje në botë vitin e kaluar.
“Këto janë shifrat përfundimtare për të gjitha markat përfshirë ‘MAN’ dhe ‘Scania’.

Yje të rinj në ngjitje

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 18:30:00 +0100

Ego e madhe në trup të vogël! Sigurisht që e kemi fjalën për vogëlushen e re të skenës: Elia Shena!

Si mund të mos i vije re sytë në formë bajame të njërës prej pjesëmarrëseve në Top Girls! Edhe pse doli e dyta nuk mund të thuash që u mbulua nga harresa dhe po të shohësh disa intervista të saj shumë modeste e kupton pse!

E ka marrë me vrull, videoklipe, koncerte, live, festivale, çdo gjë që i del përpara, ndërsa mbrapa qëndrojnë prindërit! Është aq e vogël sa mbase shkelim ndonjë ligj nëse tregojmë moshën, por Elia e ka ndarë mendjen! Le të themi që kur ajo ka lindur po bëheshim gati për luftë, por jo për fajin e saj më shumë se sa për firmat piramidale.

Edhe pse shumë e re, ajo ndjehet e sigurt madje e bindur që xhelozohet nga kolegët që nuk mund të themi se i dashuron nga thellësia e shpirtit! Por, të paktën ka simpati për shokët e shkollës 9-vjeçare që frekuenton!

Ajo ka emrin e mbretëreshës së Hollandës! Ka lindur në Groningen, por zbavit shqiptarët! Beatrix

Ramosaj është një nga produktet më të mira të dinastisë Ramosaj-Hadergjonaj, a thua se aty ka ndonjë skarco!

Liceistja e Jordan Misjes mbase shkon në shkollë me atlete, por kur del në skenë nuk mund të mos ta dallosh bukurinë, tipar i ngjashëm i fisit simpatik! Koncerte në Kosovë e Shqipëri, video shumë të nxehta, këto janë “vogëlsirat” me të cilat merret kur nuk ka për të shkuar në shkollë! Një stil krejtësisht i ndryshëm nga motra e madhe Argjentina! Por, jo më pak i pëlqyeshëm! Mos të flasim për teze Albërien që trazon akoma gjakrat! Brunia ende minorene duket se ka para vetes një karrierë të gjatë në një rrugë të shtruar!

Jo më shumë se 2 vite që është bërë e njohur publikisht, ajo ka kënduar gjithmonë! Ajo nuk nxitohet ndërsa sheh nga Akademia e Arteve. Mos të flasim se sa avash e ka marrë çështjen e meshkujve!

Ronela Hajati është një vajzë shumë e ngarkuar këto kohë! Një nga personazhet që ka po aq miq sa dhe armiq po të kemi parasysh një emision radiofonik që ngjan me një kokteil vreri dhe gossip, jo më kot titullohet Helm!

Nga ana tjetër, Ronela Hajati është një nga produktet e reja më simpatike të skenës shqiptare, zë i mirë dhe fizik po aq i mirë si në regjistrin e sipërm ashtu dhe në atë që ngelet!

Singëll prej shumë kohësh ose thjesht e pazbuluar ende lidhja e saj. Sytë me ngjyrë mesa duket shohin vetëm shokë e shoqe! Me gjithë shpresat se ajo ishte e lidhur me Visarin e grupit Skillz, bashkëpunimi ishte vetëm muzikor!

Ronela e dinte që kur ishte 4 vjeç që muzika ishte jeta e saj! Ka provuar çdo spektakël a konkurs televiziv ku kërkohej talent dhe më në fund askush nuk mund ta mohojë që kjo vajzë bën!

Finalen e Top Fest 6 e preku me këngën “Shumë Nice” për të cilën jemi të sigurt që ishte shumë “nice”!

/vipat.info/

Bankat evropiane përgatiten për "zhdukjen" e Euros

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 18:15:00 +0100

Sipas një shkrimi të publikuar në gazetën prestigjoze New York Times, Bankat Evropiane po përgatiten për skenarin më të keq të mundshëm që i ka ndodhur ndonjëherë Bashkimit Evropian, atë të shpërbërjës së tij.

Sipas kësaj gazete këto banka kanë gati planin që parashikon skenarin më të keq, atë të shpërbërjes së Eurozonës dhe “zhdukjes” së monedhës së përbashkët. Kriza e borxhit sovran të Gjermanisë, shkruan New York Times, ka trembur investitorët e fuqishëm dhe tregjet ndërkombëtare mbi qendrueshmërinë financiare e ekonomike të vendit nga i cili të gjithë po presin të shpëtojë monedhën e përbashkët.

Ndërkohë që nga takimet që kanë pasur liderët e vendeve më të mëdha të Eurozonës janë shprehur se akoma nuk ka një plan B për sa i përket shpëtimit të shpërbërjes së këtij oganizimi.

/albeu.com/

Simboli i Romës është ‘kopje’

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 18:00:00 +0100

Ujkonja, simboli i Romës është Ujkonja, simboli i Romës është një ‘kopje’, këtë e deklaron e përjavshmja gjermane Der Spiegel. ”Simboli i qytetit të përjetshëm duhet të ishte e 2500 vjetëve më parë, kështu është shkruar në udhëzimet e muzeut, por nuk është kështu” shkruan Der Spiegel.

Vepra është një imitim mesjetar, ndoshta e bërë nga ndonjë mjeshtër spanjoll, këtë gjë e tregon teknika e punimit.

Pas dyshimeve të para të lindura në vitin 2006, një ekzaminim me anë të karbonit C14 të arkeologut Edilberto Formigli konfirmon se nuk është origjinale. Sipas Der Spiegel, muzeu i kryeqytetit e tregon ende si vepër të shekullit të pestë p.e.s.

Hipoteza se bëhej fjalë për një imitim të epokës mesjetare, është hedhur edhe në 2006 nga historiania e artit Anna Maria Carruba gjatë një restaurimi të skulpturës prej bronzi. E përjavshmja gjermane, citon analizat e bëra nga arkeologu Formigli, që e ka nënshtruar veprën ndaj analizës së karbonit C14, sipas së cilës Ujkonja nuk është, siç mendohej deri më sot, e periudhës etruske d.m.th 2500 vjet më parë, por e periudhës mesjetare.

Ndër të tjera vepra është shkrirë në një copë të vetme pa saldime, teknikë e panjohur në epokën etruske. Muzeu mohon që Ujkonja të jetë e periudhës mesjetare dhe në site-in e saj thotë se ajo i përket shekullit të pestë p.e.s.

Është false të flasësh për false. Fakti që vepra mund të jetë e periudhës mesjetare është një hipotezë që ka pasur një farë ndjekje ndër studiuesit. Kohët e fundit Carruba e lidh me mesjetën teknikën e punimit me anë të cilit është derdhur Ujkonja e kryeqytetit. Kjo hipotezë duket e vërtetuar nga analizat me karbon C14, datimi duket i shekullit XII-XIII. Umberto Broccoli ka replikuar:”Studiues të tjerë, vazhdojnë ama ta katalogojnë Ujkonjën në datën tradicionale të shekullit të V p.e.s. Në hartat mesjetare Roma ishte e përfaqësuar si një luan, dhe të mendosh se Ujkonja është e periudhës mesjetare nuk i heq asgjë vlerës së veprës, përkundrazi do të forconte idenë e Romës të përfaqësuar nga simboli i origjinës së saj”

/kuriozitete.com/

F1, Hamilton niset i pari ne Brazil

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 17:45:00 +0100

Lewis Hamilton ka qenë më i shpejti në sesionin e dytë të provave të lira të Cmimit të Madh të Brazilit, garës së fundit të botërorit të Formulës 1.
Piloti britanik i McLaren Mercedes regjistroi kohën 1:13:392 duke lënë pas kampionin e botës Sebastian Vettel (Red Bull).

Kohën e tretë më të mirë e regjistroi Mark Webber (Red Bull), i cili u rendit i pari në sesionin e parë të provave të lira.

Vetëm koha e katërt për spanjollin Fernando Alonso (Ferrari), i cili la pas Michael Schumacher me Mercedes GP.

Një paraqitje jo e mirë në këto prova për pilotët vendas: Felipe Massa (Ferrari) u rendit i gjashti, ndërsa Rubens Barrichello (Williams) zuri vendin e 18.

Emocionet e garës së fundit të këtij sezoni do të vijnë direkt në ekranin e Top Channel, duke filluar me provat zyrtare të shtunën në orën 17:00 dhe me garën të dielën, në po të njejtën orë.

/ama-news.al/

Rama takon Papandreun në Bruksel: ‘Duhet transparencë’. PES: ‘Fajin për krizën e ka e djathta’

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 17:30:00 +0100

E majta evropiane (PES), e cila përfaqëson opozitën në shumicën e vendeve anëtare të Bashkimit Europian, analizoi në ditën e parë të punimeve të Kongresit pasojat e krizës ekonomike e financiare duke konsideruar përgjegjëse qeveritë e djathta dhe të zgjedhurit e tyre në drejtimin e institucioneve europiane.

Kancelarja gjermane Merkel dhe presidenti francez Sarkozy u konsideruan përgjegjësit kryesorë për situatën në Greqi, cfarë rrezikoi më pas dhe vende të tjera të eurozonës, sic u shpreh gjatë fjalës së lamtumirës kryetari i deritanishëm i Partisë Socialiste Europiane, Poul Rassmussen.

Ish-kryeministri grek, Papandreu, i pranishëm në konventën eurosocialiste, argumentoi pas takimit me kryetarin e PS Rama, se shembulli grek flet për rëndësinë e qeverisjes me transparencë.

“Cështja e transparencës është kyce. Në Greqi ne nuk patëm transparencë për buxhetin, e as për sektorin publik. Kjo shkaktoi një problem të madh me deficitin, gjë të cilën ne mund t’a kishim ndaluar, nëse do të kishim patur transparencë”, deklaroi Papandreu.

“U krijua gjithashtu shumë pabarazi, e mungesa e transparencës mund të sjellë dhe korrupsionin. Korrupsioni dëmton në fund të fundit shtresën e mesme, ata të cilët kanë më shumë fuqi, e që mund të sjellin më shumë para, barazi dhe drejtësi për shoqërinë. Ndaj, transparenca është një cështje për qeverisjen e mirë, demokracinë dhe një cështje e kohezionit social. Për këtë arsye, qeveria jonë në Greqi sot mban si “flamur” transparencën. Gjithcka bëhet online, cdo cështje, buxheti është online, e kjo përbën një bazë të mirë për të krijuar një Greqi të sigurtë”, vijoi ai.

“Është shumë e rëndësishme sot që shqiptarët dhe klasa politike në vend të jenë të gjithë bashkë për të bërë transparencën e të gjitha të dhënave të realitetit ekonomik, përndryshe shume shpejt do të gjendemi përpara një stuhie që do të ishte e tmerrshme për Shqipërinë dhe shqiptarët. Në këtë aspekt, eksperienca e qeverisë së djathtë të mëparshme greke, e cila fshehu të gjitha të dhënat, është një përvojë që duhet të na mësojë shumë”, theksoi pas tij kryetari i PS, Edi Rama.

Përvec delegacionit të Partisë Socialiste, në këtë kongres ishte i pranishëm dhe ministri i Jashtëm Edmond Haxhinasto, i cili përfaqësonte Lëvizjen Socialiste për Integrim, por palët nuk përshëndetën njëra-tjetrën.

Rreziku i një recesioni tjetër në Ballkan është shumë i madh, pasi vendet e tij janë tejet të ekspozuara ndaj krizës në Eurozonë./TCH

Celularët më të rrezikuar në treg

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 17:15:00 +0100

Ekspertët e sigurisë së internetit Bit9 kanë bërë një lëvizje interesante në studimin e tyre vjetor mbi sigurinë mobile. Në vend se të fokusohen në aplikacionet më pak të sigurta, kompania ka vendosur të ekzaminojë cili celularë i mençur është më i lëndueshëm ndaj lëshimeve me malware dhe tentimeve për hacking.

Hulumtuesit kanë shikuar pajisjet më të popullarizuara në treg dhe kanë identifkuar se cilat ishin më të lëndueshmet. Sipas gjetjes së studimit, pajisjet me Android kanë qenë më të rrezikuarat. 56% e cellularëve me Android që janë sot në treg kanë softuer të pa përditësuar dhe të pasigurtë”. Në mesin e pajisjeve më të prekura ishin HTC, Motorola, LG dhe Samsung. Softueri I vjetër lë prapa lëshime për mundësi për thyerje të sigurisë dhe shfrytëzime të lidhura me përditësimet me softuerin e ri. Në një komunikatë për media dërguar në Huffington Post, Bit9 shkroi se prodhuesit e pajisjeve Android “shpesh lansojnë telefona të ri me sofuter të vjetër, dhe janë të ngadaltë në përditësimin e këtyre celularëve dhe ndodh të shfaqen edhe telashe në versionet e sigurta. Në disa raste, celularët janë të pa përditësuar në tërësi, pasi prodheusit ndryshojnë përqëndrimin e tyre në modelet më të reja, duke lënë prapa konsumatorët ekzistues me softuer të standardizuar dhe të pasigurtë.

Platforma Android momentalisht është sistemi operativ mobil më I popullarizuar në planet. Raporti më i ri iGartner mbi tregun global të celularëve të mençur ka gjetur se Android fuqizon mbi 50 për qind të të gjithë celularëve të mençur që po shiten. Google së fundi publikoi informatat se ka aktivizuar mbi 200 milion pajisje me Android anembanë botës, siç raportohet nga BGR. Në SHBA, 43 për qind e tregut i takon Android’it.

E ashtu siç e ka zakoni me platformat lidere, edhe Android është bërë cak i hakerëve. Hulumtuesit e sigurisë pranë Juniper Networks kanë bërë të ditur më parë në nëntor se sistemi operativ i Google është duke përjetuar një epidemi “Malware”.

iPhone 4

HTC Evo 4G

Motorola Droid 2

LG Optimus one

Motorola Droid x

Galaxy S

LG Optimus S

Samsung Epic 4G

Wildfire

Sanyo Zio

Xperia x10

HTC desire

galaxz mini

/pcworldalbanian/

Gishti i prerë i rritet, i lidhur me stomakun

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 17:00:00 +0100

Mjeket vendosëm t’i kultivojmë në stomak një majë të re të gishtit të prerë.Wang Yongjun është një kinez 20 vjeç, që ka gjetur një marifet për të ndrequr dëmet nga një aksident.
Për shkak të një gafe gjatë përdorimit të sharrës elektrike në vendin e punës, kishte pësuar një lëvizje të muskulit dhe lëkurës në zonën që përkon me majën e gishtit.

Por fatmirësisht, kockat nuk ishin prekur. “Na u desh të merrnim një vendim të shpejtë – ka treguar doktori -, prandaj vendosëm të kultivojmë në stomak një majë të re të gishtit të prerë”.

Në këtë mënyrë, stafi mjekësor e lidhi gishtin e pacientit me stomakun e tij, në mënyrë që lëkura e re dhe muskuli të mund të rriteshin rreth tij.

Sipas doktor Huang, në bazë të kësaj teknike, ekziston objektivi për të rifituar qarkullimin e gjakut në gishtin e dëmtuar, në mënyrë që trupi të riparonte organet e shkatërruara. Brenda një muaji, i aksidentuari duhet të ketë gisht të ri.

/kuriozitete.com/

Nexhmija rrëfen: Si më propozoi Enver Hoxha për martesë

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 16:45:00 +0100

Tërheqja mes Enver Hoxhës dhe Nexhmije Xhuglinit është vënë re në në momentet e para të njohjes. Ajo që bie në sy është kujdesi i tepërt dhe “ngacmimet” e Enver Hoxhës ndaj vajzës së re të grupit komunist. Siç e përshkuan edhe vetë Nexhmije Hoxha në librin me titullin “Lufta jonë çlirimtare”, pothuajse në të gjitha takimet Enveri tregonte një kujdes që ajo fillimisht nuk e kuptonte. Pas shumë takimesh dhe përpjekjesh për t’ia shpjeguar çështjen “anës e anës”, Enveri vendosi t’ia thotë gjërat copë. Teksa Nexhmija po i bënte kafen, ai hedh “bombën” dhe i propozon për martesë. Ja si e tregon vetë Nexhmije Hoxha këtë moment në librin e saj të ri:

“…Unë po përfshij këtu tekstualisht, pa asnjë ndryshim, pjesën ku tregoj se si më propozoi Enveri për martesë. E bëj këtë kryesisht për brezat e rinj të lexuesve, por edhe për faktin se ai është një përshkrim autentik, i bukur, ashtu siç e kam ndier unë atëherë, i faktit dhe i formës që zgjodhi Enveri për të ma shprehur dashurinë e tij ndaj meje dhe nuk desha t’ia prek origjinalitetin, po ta jepja këtu të përmbledhur e me perifrazime.

Po si ndodhi? Më 22 maj (1942) shkova në bazën e Enverit, te shtëpia pranë centralit elektrik të Tiranës (sot ai nuk ekziston më, aty është ndërtuar një ambasadë). Ishte afërsisht ora 10. Aty gjeta Enverin. U gëzua kur më pa dhe më çoi në dhomën që kam përshkruar, ku kishte dy divane, mbuluar me çulle të kuq. Nga dritarja e vetme, por e madhe, hynte një diell i bukur e i ngrohtë pranveror. Pasi më pyeti për disa çështje pune me rininë, u ngrit e mori një album. Erdhi dhe u ul pranë meje, te divani. “Do të shohësh disa fotografi të miat, kur kam qenë i ri, në Gjirokastër, Korçë dhe në Francë? Ia mora motrës, nënës së Luanit (Omari)” më tha dhe, pa marrë përgjigje, filloi ta shfletojë, duke m’i prezantuar njerëzit e familjes, gjyshen, prindërit, motrat, kushërira e kushërinj të parë, të xhaxhait e të dajës së tij. Duke komentuar një fotografi të tij të bukur, ku kishte dalë me një kostum të mirë, me kravatë “papijon” dhe shami të bardhë në xhep, më tha duke qeshur: “këtë kostum ia mora djalit të dajës, Zihni Çuçit, që studionte në Vjenë për mjekësi”. Pastaj më njohu me shumë shokë nga Gjirokastra dhe të tjerë të Liceut të Korçës. Pothuaj të gjitha këto fotografi janë të njohura nga publiku, pasi janë botuar dhe janë ekspozuar në raste të ndryshme. Në album kishte edhe fotografi të tjera, të bëra në Francë, në Monpelje e Paris, me shokë shqiptarë dhe me ndonjë vajzë. Në një fotografi kishte dalë me Vedat Kokonën, në një plazh, me rroba banjoje dhe me një vajzë në mes; në një tjetër ishte një grua, ca e shkuar nga mosha, me një çantë pazari, e fotografuar në rrugë, të cilën ma prezantoi si zonjën e shtëpisë ku rrinin me qira; në album ishte dhe fotografia e një vajze të re, brune, e bukur, e vetmja foto portret. Ai nuk foli për të dhe unë nuk e pyeta, as atëherë, as më vonë dhe asnjëherë gjatë jetës sonë të përbashkët. Për mua ishte e qartë, nuk mund të pretendoja, as të përfytyroja që një i ri, si qe Enveri, aq më tepër që ishte në Francë, dhe të bënte atje një jetë asketi, kjo nuk do të ishte e natyrshme.

Siç ishim të mbështetur te muri, të ulur pranë njëri-tjetrit e tek po më tregonte këtë fotografi të fundit, tentoi të mbështeste kokën te supi im, si për të më shprehur pa fjalë: “unë ty të dua”. Menjëherë ngrita supin, si për t’i thënë: “mos guxo!”. Ai e mbylli albumin dhe u ngrit. Mua në vetvete më qeshej, se e kuptova përse m’i tregoi ato fotografi, por nga ana ime nuk bëra asnjë pyetje, asnjë reagim, nuk tregova asnjë kuriozitet. Kjo Enverin e vuri në siklet dhe, me siguri, mendoi: “Si t’ia bëj kësaj? Kjo s’marrka vesh…” dhe pasdreke ma punoi: Ai vendosi të flejë pas buke dhe më tha: “më zgjo ora 5”. Unë ndenja në dhomën e bukës duke lexuar. Në orën pesë hyra në dhomën tjetër. Ai nuk po flinte, ishte ngritur përgjysmë, po rrinte ndenjur në divan dhe pinte cigare. Dhoma ishte mbushur me tym. Dukej që Enveri kishte fjetur pak ose aspak. Unë shkova e hapa mirë dritaren dhe, kur po sillesha nëpër dhomë, duke mos ditur ç’të bëja, ai tha:

- Mund të më bësh një kafe? Po të duash, bëj edhe për vete.

- Me gjithë qejf,- i thashë.- Unë, zakonisht, nuk e pi, se më prish gjumin.

Shkova në kuzhinë, mora gjithë çfarë duhej në një tabaka, bashkë me një kafetierë të vogël me korrent dhe u ktheva në dhomë. I vura ato mbi një tavolinë, në fund të dhomës, ku ishte dhe priza. Ndërkohë që unë isha me shpinë nga ai, duke përgatitur kafenë, Enveri ia pati që andej ku po rrinte: “E di, Nexhmije, meqë s’po kupton gjë ose bën sikur nuk kupton, unë po ta them: dua të martohem me ty”.

Unë ngriva e tëra. Një propozim i tillë, i thënë kaq “bram”, më ra si bombë në kokë. Nuk e prisja të më qëllonte shfaqja e dashurisë nga ana e një djali në mënyrë kaq “prozaike”, mua një vajze romantike, që dashurinë e imagjinonte ndryshe, dhe që, sidomos në kushtet e luftës, ajo i trembej dashurisë e jo më martesës.

Për të mbledhur veten nga turbullimi që më shkaktoi ky propozim i papritur, e zjeva disa herë kafenë, sa Enveri tha, si me të qeshur: “akoma s’u bë ajo kafeja?”. Desha s’desha, mbusha filxhanin dhe ia çova. Me sa duket, unë isha skuqur në fytyrë, pasi, kur mori filxhanin dhe më vështroi gjatë, më tha, ashtu i qeshur dhe me një zë të ëmbël e qetësues: “S’e prisje, ë? Pa ulu këtu, se nuk të ha!”. Dhe ia plasi gazit me të madhe. Unë u ula në anë të divanit, e heshtur e duke luajtur me gishtat e mi. Ai foli, por tani më serioz: “E, ç’thua?”. Unë gjithnjë pa e parë në fytyrë, thashë: “Unë nuk martohem gjatë luftës…”.

“Po kush tha të martohemi gjatë luftës? Unë me propozimin që të bëra desha të të them se të dua dhe se e kam seriozisht…, por ti, nga ana jote duhet të mendohesh mirë, të shohësh se ç’të thotë zemra jote, të mendohesh mirë edhe duke pasur parasysh se kemi një diferencë jo të vogël vitesh…”. Unë atëherë isha 21 vjeçe dhe Enveri 34. Kjo diferencë vitesh Enverin e preokuponte shumë, prandaj ma përsëriti disa herë deri në kohën që unë vendosa. Por, siç kuptoja unë, ai nuk preokupohej se mos kjo diferencë më bënte mua të mos pranoja propozimin e tij. Preokupacioni i Enverit ishte se mos kjo influenconte në marrëdhëniet tona të ardhme, se mos unë pendohesha më vonë. Ndërsa unë mendoja krejt ndryshe. Në imagjinatën time nuk do të më pëlqente ta kisha bashkëshortin moshatar, e doja të kishte disa vite më shumë se unë, pasi mendoja se kështu do të isha më e mbrojtur e njëkohësisht më “e përkëdhelur”…

Pushimi nga puna dhe dënimi i mësueses Xhuglini

Vrasja e Qemal Stafës acaroi situatën në kryeqytet. Lëvizja antikomuniste sa vinte dhe po shtohej. Paralelisht me të edhe ndjekjet dhe arrestimet ndaj personave të dyshuar si komunistë u shtuan ndjeshëm. U arrestua Zef Ndoja, në shtëpinë e të cilit u zbuluan dokumentet e para të Partisë Komuniste të Shqipërisë, që u formua më 8 Nëntor 1941, ndër të cilat edhe listat e komunistëve që u bashkuan në Partinë.

Bazuar në këtë listë nisi edhe gjuetia e komunistëve shqiptarë. Pjesa më e madhe e tyre u dënua në mungesë. Mes të dënuarve ishin edhe emrat: Enver Hoxha, Perlat Rexhep Kapo, Ramadan Çitaku, Vasil Shanto, Kajo Karafili, Nexhmije Xhuglini… etj.

Në pamundësi për të arrestuar Nexhmije Xhuglinin vendosën që ta pushojnë nga puna mësuesen e thjeshtë dhe ti heqin të drejtën e pensionit. Vendimi përfundimtar për pushimin e saj nga puna mban firmat e Mehdi Frashërit, P. Anton Harapit dhe Lef Nosit.

“Jeta tek “Nana Mbretneshë”

Instituti Femëror i Tiranës ishte shkolla e vetme në Shqipëri ku mund të arsimoheshin femrat. Në vitin 1939 aty ndodheshin rreth 800 femra nga i gjithë vendi dhe një pjesë prej tyre në të ardhmen do të bëheshin drejtuese të Lëvizjes Nacional Çlirimtare. Një ndër to ishte vajza e re Nexhmije Xhuglini, e cila e përshkruan shkollën duke thënë:

“Instituti i vajzave, që mbante emrin “Nana Mbretneshë”, pas ngjarjeve të prillit 1939 u quajt Instituti Femëror i Tiranës. Kjo ishte shkolla e mesme e vetme për vajza në Shqipëri, me 8 vjet mbi shkollën fillore 5-vjeçare. Aty studionin nga e gjithë Shqipëria rreth 800 vajza, që përgatiteshin kryesisht për arsimtare, të cilat pastaj shpërndaheshin në krahinat nga vinin ose në zona ku nuk kishte mësuese. Nga kjo pikëpamje, Instituti ishte një vatër nga shpërndahej dritë, kulturë, edukatë për shoqërinë tonë, familjen, fëmijët dhe veçanërisht përhapte dhe çonte përpara emancipimin e vajzave e të gruas shqiptare.

Shumica e vajzave ishin nga Tirana dhe nga Korça, ku ishte hapur shkolla e parë shqipe. Vajzat nga Tirana ishin të gjitha nga qyteti, por shumë pak me origjinë nga vetë Tirana, përveç disave që vinin nga shtresat e njohura të parisë tiranase, tregtarë etj. Nga fshatrat e Tiranës nuk mbaj mend asnjë. Gjithë qeveritarët, funksionarët e lartë, nëpunës të administratës shtetërore dhe specialistë të profesioneve të lira, me origjinë nga të gjitha krahinat e Shqipërisë, nga Shkodra, Gjirokastra, Vlora, Elbasani etj., i dërgonin vajzat e tyre në këtë shkollë. Gjithë malësitë e qytetet e zonave verilindore, si Tropojë, Kukës, Peshkopi, nuk i dërgonin vajzat në shkollat e mesme, gjë që bëri që për disa dekada, edhe pas Çlirimit, këto zona të mos kishin mësues vendas. Qenë ish-partizanet dhe sidomos vajzat e Korçës, që kishin mbaruar Institutin Femëror të Tiranës, ato që shkuan në këto zona dhe shumë nga ato sakrifikuan rininë e tyre, ndenjën atje – dhe shumë mbetën pa u martuar – duke shërbyer me dekada, larg familjeve dhe ambienteve të tyre…”

Hoxha: Jeta në ilegalitet e partizanëve

Jeta në ilegalitet nuk ka qenë aspak e lehtë për partizanët. Në librin me titullin “Lufta jonë çlirimtare”, Nexhmije Hoxha rrëfen për herë të parë me detaje se si ishte të jetojë ilegale duke shpjeguar edhe diferencat mes meshkujve dhe femrave. Në libër ajo tregon një incident të Tuk Jakovës dhe fokusohet në mënyrat që përdorte ajo vetë për tu maskuar.

Më poshtë pjesë nga libri:

“…Dy gjërat e para që duhet të bënte një ilegal ishin: të siguronte një letërnjoftimi fals dhe të mendonte, të mësonte dhe të provonte se si të ndryshonte pamjen e jashtme të vetes, me veshje të ndryshme, që të evitonte njohjen nga ana e spiunëve, të milicëve e të bashkëpunëtorëve të tyre. Sigurimi i letërnjoftimit fals nuk ishte shumë i vështirë, sepse në institucionet përkatëse kishim njerëzit tanë, që i përgatisnin ato, duke u vënë edhe pullat e vulat e duhura. Por kjo nuk do të thoshte se me këto letërnjoftime nuk ndodhnin incidente të papritura, që s’kishin të bënin me “falsitetin” e dokumentit, por, për shembull, me emrin që kishte zgjedhur vetë ilegali, ose me fotografinë e tij etj.

Kështu i ndodhi, për shembull, Tuk Jakovës, i cili në letërnjoftimin e tij fals quhej Pjetër Marku. Milici që e ndali në rrugën që të çonte në shtëpinë ku u themelua Partia, sa i hodhi sytë letërnjoftimit, tha: “Ou, ti je Petro Marko, që po kërkohet aq shumë?”. Tuku u mbrojt sa mundi, por milici vazhdoi të dyshojë dhe u ndal edhe te qesja prej letre të trashë të murrme, që kishte Tuku në dorë, dhe e pyeti: “Çfarë ke aty?”. “Mollë…” iu përgjigj Tuku. “Hape!…”, nguli këmbë milici. Tuku, me gjakftohtësi, e hapi dhe nxori nga qesja një bombë dore, të kuqe, dhe i tha me ton: “E, do që ta hash këtë?… ose zhduku!…”. Milici fashist, sa e pa bombën, iku vrap bashkë me shokun e vet që po e priste te kthesa e rrugicës. Nga kjo ngjarje, ato ditë u pezulluan takimet e mbledhjet që bëheshin në atë shtëpi…

Për djemtë ilegalë, ishte e zakonshme të lëviznin të armatosur me pistoleta e bomba dore dhe shumë prej tyre përdornin biçikletë, që i ndihmonte të shpëtonin nga ndjekja e ndonjë patrulle ose spiuni që mund t’i kishte njohur. Kurse unë, nga ana ime, qoftë se isha vajzë, qoftë edhe prej natyrës sime, nuk merrja me vete në rrugë armë, as përdora biçikletë. Pistoletën mund ta përdorja, sepse isha ushtruar në shtëpitë ku strehohesha, madje, e mbaja nën jastëk, pasi, në rast rrethimi, nuk do të ngrija duart e të dorëzohesha, por do të luftoja bashkë me shokët. Ndërsa në rrugë, në çdo rast të ndalimit nga ndonjë patrullë ose spiun, të gjendesha me pistoletë e të hapja zjarr, do të ishte një sakrifikim i kotë e do të rrezikoja veten dhe kalimtarët. Prandaj mendoja se, e paarmatosur dhe e qetë në dukje, mund t’ua hidhja më mirë armiqve. Unë dhe shoqet e tjera në ato kohë ilegaliteti maskoheshim me lloj-lloj mënyrash, pasi puna na e donte që të lëviznim vetëm, të ecnim shpejt, gjë që na bënte të binim më tepër në sy. Prandaj përdornim veshje pak a shumë elegante. Më shpëtimtaret na dukeshin gjyzlykët e zeza të diellit. Zakonisht, unë përdorja veshje të kohës, si të “sinjorinave” italiane ose “zonjave” të borgjezisë sonë. Herë lidhja në kokë në formë turbani një shall a një copë të mëndafshtë, që, në ato vite, ishte në modë, ose vija një kapele me strehë dhe syze të zeza, pa të cilat nuk dilja asnjëherë, se meqë më mbulonin një pjesë të fytyrës, më jepnin njëfarë sigurie. Por nganjëherë kam përdorur edhe çarçafin e zi, që u imponohej shumë vajzave myslimane në Shqipërinë e asaj kohe dhe ende e mbanin shumë gra, megjithëse unë nuk e doja. Nuk e doja, sepse ndaj çarçafit të zi më kishte mbetur njëfarë neverie shpirtërore qysh në moshën 12-vjeçare, kur, siç kërkohej në ato kohë nga ambienti fanatik dibran, u ndodha para rrezikut të veshjes së çarçafit të zi, para rrezikut që të ngelesha për jetë një vajzë e grua shtëpiake, pa shkollë e pa dalë në shoqëri…”.

“Si ia bënin partizanet me të përmuajshmet”

Shumë pak vetave u ka shkuar në mend dhe të kenë bërë pyetjen “Si ia bënin vajzat me të përmuajshmet, që, në shumicën e rasteve shoqëroheshin me dhimbje të forta 3-4 ditore?”. Por ajo që ishte më e rëndësishme ishte vështirësia në trajtimin e përshtatshëm higjienik. Të mos harrojmë se në ato vite, vajza shqiptare as me nënën e vet nuk diskutonte për këtë moment të natyrshëm (si faktor vendimtar në përtëritjen e njerëzimit). Edhe në qytete, shoqet ilegale, që ku flinin një natë, nuk flinin natën tjetër, ishin të preokupuara se mos merrnin vesh a të shikonin gjë shokët, të zotët e shtëpisë, veç ndonjë nuseje a motre që mund t’i ndihmonin. Merret me mend sa i vështirë ishte trajtimi i këtij momenti. Por partizane kishte edhe shumë vajza nga qyteti, që, me kulturën e tyre, disi më të ngritura, ndihmonin jo vetëm shoqet partizane fshatare, por edhe gratë e fshatrave nga kalonin.

Nexhmija: Njohja me Enver Hoxhën

Nexhmije Hoxha rrëfen në librin e saj detajet e një pasditeje nëntori në kryeqytet dhe njohjen me një djalë që për më shumë se 40 vjet do të ishte kreu i shtetit shqiptar, Enver Hoxhën. Siç e përshkruan vetë autorja, takimi duket rastësor, por vihet re fakti që tërheqja mes tyre ka qenë e menjëhershme. Enver Hoxha ka treguar interes që në fillim ndërsa vetë Nexhmije Hoxha thotë që në atë kohë nuk i ka bërë shumë përshtypje. Por nga ana tjetër ajo bën një përshkrim tepër të hollësishëm të takimit të tyre të parë duke kujtuar çdo detaj të njohjes me Enverin. “Unë, e mbushur me romantizëm revolucionar, kisha plot ëndrra për “dashuri”, saqë unë e konceptoja “të vetme e të përjetshme”, por këto ishin vetëm në stad platonik. Në zemër, ende nuk ishin gjallëruar ndjenjat e natyrshme vajzërore”,- thotë Nexhmije Hoxha 70 vite pas asaj dite.

Ja si e ka përshkruar Nexhmije Hoxha këtë takim:

“..Mbaj mend që më datën 22 nëntor pasdreke, ishte errur, kur arrita te shtëpia që kishin njoftuar për t’u mbledhur, te lagjja “Kodra e Kuqe”. U futa brenda dhe hapa një derë që komunikonte drejtpërdrejt me oborrin dhe u gjenda në një dhomë të mbushur plot me të rinj, që po qeshnin me të madhe. Disa ishin ulur a mbështetur në shiltetë e jastëkët përgjatë murit, disa të tjerë rrinin në këmbë rreth një sobe llamarine të zezë, ku bubullinte zjarri. Mbi të ishte një çajnik i madh, që, nga era e këndshme që lëshonte, dukej se ishte me lule bliri.

Kjo aromë përzihej me tymin e cigareve, që mjegullonte ndriçimin e dhomës me një tis të lehtë. Hyrja e një vajze të re e të panjohur e ndërpreu si me “shkop” zhurmën gaztore. Ndoshta, ata po tregonin barcaleta djemurishte…

Mes kësaj atmosfere të gëzuar rinore dhe tymit të copave të bukës që thekeshin mbi sobë, u hap një derë në qoshe të dhomës dhe pashë që hyri Qemal Stafa, i shoqëruar nga një shok, dukshëm disa vjet më i madh se Qemali dhe se të gjithë delegatët e tjerë, që kishin ardhur për atë mbledhje. Qemali, si gjithnjë, fytyrëqeshur. Por edhe mua më qeshi fytyra, sepse ai ishte i vetmi që njihja aty, ishte dhe i pari shok komunist që kisha njohur qysh në verën e vitit 1937. Kurse shokun tjetër e kisha parë në demonstratën e 28 tetorit, ishte ai që ma kishin prezantuar me emrin Enver Hoxha, profesor i Liceut të Korçës. Përshtypja e parë që më la ky shok, që tani po e shihja nga afër, ishte pamja e tij e hijshme, i gjatë, shtathedhur dhe i ngjeshur, me fytyrë pak ezmere dhe të mbushur, sytë të qeshur e shumë të gjallë, flokët të zinj, pak të valëzuar. Kishte veshur një xhaketë “doppiopetto”, me katrore të mëdha, por me ngjyra të lehta, bezhë me viza kafe; nën të kishte një pulovër leshi, ngjyrë bezhë, të punuar me dorë, me jakën pak golf, mbi të cilën kishte nxjerrë jakën e këmishës. Pantallonat ishin sportive, siç mbaheshin atëherë, pak të gjera, të lëshuara mbi çizmet, që ishin ngjyrë kafe dhe të gjata deri nën gju. Kur hyri Qemali me shokun që shoqëronte, dëgjova njërin të thotë: “O, profesori!…”. Ndërkohë, u dëgjua zëri i Qemalit: “Ky është shoku Taras, anëtar i Komitetit Qendror Provizor të Partisë Komuniste, që themeluam dy javë më parë, më 8 nëntor, dhe i deleguar nga ky Komitet për të marrë pjesë në këtë Mbledhje për Themelimin e Rinisë Komuniste”. Unë u habita kur dëgjova këtë emër, por, me sa dukej, Taras ishte pseudonimi i tij.

I deleguari i KQ të Partisë erdhi rrotull, duke u dhënë dorën shokëve, ndërsa Qemali bënte prezantimin. Ai ndalej te secili, ashtu i qeshur e duke shkëmbyer ndonjë fjalë me ta, duke thënë se ku e kishte njohur e takuar ndonjërin. Kur erdhi tek unë, Qemali i tha: “Kjo është shoqja Nexhmije Xhuglini, për të cilën të kam folur që e kam pasur në Grupin tim”. Ndërsa fliste Qemali, Enveri më shikonte ngultas e buzagaz dhe më tha: “Gëzohem që shoh një shoqe mes gjithë këtyre shokëve…”. I tha këto fjalë, duke vënë dorën në supin tim dhe pastaj u largua për te soba…

***

Ndodhte që në mbledhjet e KQ të Rinisë vinte shpesh Tarasi (E. Hoxha), si i deleguar i KQ Provizor të Partisë, i cili ndiqte mbledhjet, merrte pjesë në diskutime dhe jepte mendime për vendimet e masat që merreshin. Por gjatë dy javëve mars-prill 1942 Enverin e gjeja vazhdimisht aty, ai ndoshta edhe flinte aty…

Kur Enveri e mori vesh se unë isha ngarkuar për të raportuar e diskutuar për punën me të rejat shkollore e shtëpiake, m’u afrua dhe hapi bisedë me mua, siç bënte zakonisht, kur vinte në KQ të Rinisë. Më pyeti nëse kisha nevojë për ndihmë dhe, duke qeshur e duke më vënë dorën në sup, tha: “Hajt, çdo gjë do të vejë mirë!” dhe pastaj shtoi: “Meqë ti si anëtare e qarkorit të Tiranës je ngarkuar të merresh edhe me organizimin e aktivizimin e grave antifashiste, trajtoje edhe këtë çështje në diskutimin tënd”. Duke më buzëqeshur edhe një herë, ai u largua duke ndezur një cigare. E kisha vënë re se e pinte shumë duhanin. Mua nuk më kishte shkuar fare nëpër mend se ky afrim, ky përkujdes i veçantë dhe buzëqeshjet e tij mund të kishin edhe ndonjë nënkuptim tjetër…

Ishte e natyrshme që këta udhëheqës të kishin edhe jetën e tyre private dhe intime. Për shembull, Qemali, ndonëse më i riu ndër ta, ishte i fejuar me Drita Kosturin. Kurse për Nakon më kishin thënë që nuk është as i fejuar, as i lidhur me ndonjë shoqe. Ndërsa për të deleguarin e KQ të Partisë (Enver Hoxha sh.r), që nga pamja e jashtme dhe e moshës, dukej që kishte hyrë në stadin e burrërisë, nuk mund të mos mendoja se ishte “dejà” i martuar. Por as nuk isha interesuar të pyesja, sepse as më kishte shkuar mendja për “simpati” tjetër, përveç asaj ndaj një udhëheqësi, simpati që ishte thjesht përkushtim dhe respekt… Unë, e mbushur me romantizëm revolucionar, kisha plot ëndrra për “dashuri”, saqë unë e konceptoja “të vetme e të përjetshme”, por këto ishin vetëm në stad platonik. Në zemër, ende nuk ishin gjallëruar ndjenjat e natyrshme vajzërore. Po ja që, në rrugën e jetës sime të re, u ndodh një person me cilësi të veçanta, i dashur, i qeshur, shumë tërheqës që ëndrrat e mia platonike i ktheu në realitet, me një jetë, si në përrallë, të bashkuar, në kohë të mira dhe të vështira, në dashuri e lumturi të përjetshme…”

“Si i shpëtova arrestimit bashkë me murgeshën italiane”

Në librin me kujtime të Nexhmije Hoxhës është fiksuar qartë datë 12 prill 1942 ku ajo i ka shpëtuar arrestimit së bashku me Drita Kosturin. Një milic i armatosur është paraqitur në derën e shtëpisë, por dy vajzat kanë shpëtuar vetën në sajë të Skënder Xhuglinit, djali të xhaxhait të Nexhmijes. Më vonë vajzat mësuan se milici në fakt ishte vëllai i një mikut të tyre dhe realisht kishte shkuar për ti njoftuar.

Më poshtë pjesa nga libri:

“…Në mëngjesin e 12 prillit u dëgjuan trokitje në portën e shtëpisë. Doli djali i xhaxhait tim, Skënder Xhuglini. Te porta e hapur shohim një milic të armatosur. Për mua qe e qartë se ai kishte ardhur për të më arrestuar. Mundësi për të ikur nga shtëpia nga ndonjë dalje tjetër, përveç portës së jashtme që të nxirrte në rrugë, nuk kishte. Alarmi në dhomë dhe shqetësimi më i madh i imi, nuk ishte aq për veten time, por për një mikeshë, që kisha në shtëpi, një murgeshë italiane. Një natë më parë, Drita Kosturi, e cila, me anën e motrës së vet, ishte futur në një kolegj murgeshash që jepnin mësime qëndisjeje etj., ma kishte sjellë për ta strehuar përkohësisht. Murgesha e re paraqitej si antifashiste dhe, ndoshta, për arsye të tjera, i qe mërzitur jeta prej murgeshe. Halli ishte si t’ia bënim asaj. Nuk duhej lënë të binte në dorë të italianëve, që mund ta kthenin aty ku ishte, sigurisht edhe duke e dënuar, sipas rregullave të tyre. Ndërkohë që Skënderi po e mbante milicin me fjalë te pragu i portës, ne u morëm me murgeshën: i veshëm diçka nga rrobat e nënës dhe në kokë, të cilën ajo e kishte të rruar, i lidhëm një shami dhe i thamë të hiqej si shurdh-memece e të mos fliste asnjë fjalë.

Por, ndërkaq, Skënderi e kishte përcjellë milicin dhe e mbylli portën nga brenda. Ne morëm frymë të lehtësuara. Kur e pyetëm si ia doli që milici të mos hynte në shtëpi, ai na tha se e kishte prekur në sedër, duke i thënë: “Si ore, ti një malësor shqiptar, njeri i besës, vjen të marrësh një vajzë të re shqiptare e t’ua dorëzosh italianëve?! A nuk të vjen marre? Pastaj, ajo nuk ndodhet këtu…” dhe, kështu, e mbajti me llafe derisa milici u bind. Ky i kishte thënë: “Mirë, do të vij prapë më vonë”. Por, siç e morëm vesh më pas, në fakt, ai kishte ardhur për të na vënë në dijeni, tërthorazi, se më kishin futur në listë për të më arrestuar. Ai ishte vëllai i një komunisti dhe qe futur në milici, me porosi nga Partia Komuniste, për t’i dhënë kësaj informata…”.

“Nata e parë e ilegalitetit në shtëpinë ku rrinte Enveri”

Nga takimi i parë në nëntor të vitit 1941, mes Enver Hoxhës dhe Nexhmije Xhuglinit kishin ndodhur shumë gjëra. Nexhmija kishte dalë ilegale, vetë Enveri ishte një nga njerëzit më të kërkuar të regjimit, por ata nuk linin rast pa u takuar me njëri-tjetrin dhe gjithmonë ekzistonte një tension mes tyre. Kjo vihet re edhe nga rrëfimet e Nexhmije Hoxhës 70 vite më pas. Në libër ajo tregon një dialog mes tyre, i cili mbyllet me ftesën e Enver Hoxhës për ti gjetur një shtëpi vajzës që sapo kishte dalë ilegale. Rruga me biçikletë për në shtëpinë e re është një tjetër pjesë që flet shumë për mentalitetin e kohës.

Më poshtë pjesa nga libri:

“Gjatë mbledhjes së Konsultës, pashë se Enveri u përpoq të më tërhiqte vëmendjen, të tregojë interesim të veçantë për mua, duke m’u afruar shpesh gjatë pushimeve të mbledhjes së atyre dy ditëve, nëpërmjet bisedave, shakave, insinuatave, por unë, në fillim, nuk e kuptova ku do të dilte. Pas ndërprerjes së mbledhjes, të gjithë pjesëmarrësit u larguan në bazë të rregullave, duke dalë me intervale të caktuara, duke bërë kujdes të mos binte në sy kjo lëvizje jo e zakontë. Kur të gjithë shokët qenë larguar, Enveri, që e kishte lënë veten të fundit, erdhi e u mbështet te kasa e derës dhe po më shikonte që po fërkoja fort dërrasat e dyshemesë me furçë, me gjunjë të mbështetur në dyshemenë e lagur.

- Ditke të lash mirë!- foli ai duke qeshur.

- Pse, ç’pandeh? Unë jam dibrane.

- Po edhe gjirokastritët s’bien më poshtë,- tha.

- S’e di, nuk i kam parë shtëpitë gjirokastrite, por di një gjë, që në komunizëm gratë do të jenë të barabarta me burrat, prandaj edhe këtyre do t’u bjerë të punojnë si edhe gratë, prandaj,- i thashë duke qeshur,- pa merre ca atë qilimin që solli Bija dhe shkunde një çikë aty jashtë…!

- Drejt, shoqe, me gjithë qejf,- tha ai dhe, pa e zgjatur, e mori, e shkundi dhe e solli…

Enveri m’u kthye:

- Ku do të shkosh sonte?- Ai e dinte se unë qeshë larguar nga shtëpia e s’mund të kthehesha më atje.

- Nuk e di,- thashë,- nuk di ku të shkoj.

- Si nuk e di? Nuk ke ndonjë hallë, teze apo dajë, xhaxha?

- Jo, nuk kam ndonjë nga këta këtu në Tiranë. Kam disa kushërinj të babait, por nuk kam vajtur ndonjëherë në shtëpinë e tyre për drekë apo darkë, aq më pak, vetëm, pa nënën. Po të shkoj, duhet t’u them si e kam punën e, vallë, a më mbajnë?

Atëherë, Enveri tha:

- Eja me mua, atje ku do të vete unë,- tha ai.

Nuk kisha si të bëja ndryshe. Kohë nuk kishte shumë për t’u menduar. U vesha dhe u rregullova shpejt e shpejt.

Kur më pa Enveri ashtu, me një turban kafe e me syze dielli të errta, nuk ngeli pa bërë ca komplimente për atë transformim që kisha pësuar dhe qeshëm. Pastaj u ndamë me të zonjën e shtëpisë dhe nisëm të dalim nga shtëpia. Enveri uli edhe më fort kasketën mbi ballë, mori biçikletën dhe kur arritëm te dera e jashtme, më thotë: – Ti, tani, do të hipësh këtu përpara. Vetëm kujdes këmbët, mos i takosh te zinxhiri…

Unë mbeta e befasuar. E ku kisha hipur në biçikletë me ndonjë djalë? Pastaj, si do të rrija gjithë rrugës si mbi gjemba. Fillova të kundërshtoj: “Jo, jo, nuk mundem” dhe, ndërkohë, më vinte për të qeshur. Pastaj i thashë: – Turp kush të na shohë, do të thonë si ka hipur aty gjithë kjo “sinjorinë”!? – Lëri fjalët,- më tha ai,- se po fillon të erret dhe shtëpia ku do të vemi është në anën tjetër të qytetit… Ishte vërtet vonë, po afronte ora e “coprifuoco”-s, kur gjithë njerëzit duhej të futeshin brenda në një orë të caktuar, sipas stinës, posa të fillonte të errej. Aq më tepër, të udhëtoje me Enverin, një ndalim në rrugë i tij nga milicia, ishte shumë i rrezikshëm, sepse ai ishte i koracuar mirë me bomba e me revole. Pastaj, Enveri ishte i dënuar me vdekje dhe kërkohej me qiri nga fashistët e larot e tij. Prandaj nuk e zgjata më dhe hipa në një anë, përpara. Mirë që atëherë s’isha më shumë se 50 kile…”.

“Lufta jonë çlirimtare”, libri i ri i Nexhmije Hoxhës

Nexhmije Hoxha sapo ka përfunduar librin e saj të fundit me kujtime nga Lufta Nacional Çlirimtare, i cili do të jetë në treg pas pak ditësh. Libri me titullin “Lufta jonë çlirimtare” është një përmbledhje kujtimesh të shoqëruara me letrat origjinale të saj dhe sidomos me dokumente të kohës, të cilat janë mbledhur ndër vite nga autorja. “Shekulli” ka marrë të drejtën ekskluzive të botimit të pjesëve më pikante të këtij libri.

70 vjet pas njohjes me Enver Hoxhën, e shoqja i ka lejuar vetes që të përshkruajë me detaje shumë nga momentet e kaluara me të. Nuk bëhet fjalë për jetën zyrtare të shkruar nga shumë kronikanë të kohës, por për njohjen e vajzës së re dibrane Nexhmije Xhuglini me burrin gjirokastrite, Enver Hoxha. Në libër jepen të plota letrat e saj për Enverin në kohën kur të dy ishin ende ilegalë, dhe më pas e gjithë historia mes tyre nga propozimi për martesë deri tek kurorëzimi i lidhjes më 1 janar 1945.

“Lufta jonë çlirimtare” është konceptuar nga autorja edhe në formën e një libri me portrete. Në mënyrë të detajuar ajo tregon se si është njohur me shumë figura të kohës, të cilët për vite të tëra do të drejtonin Shqipërinë, por edhe flet për marrëdhëniet e komplikuar edhe me figura të tjera si Ramize Gjebreja.

Në vend të parathënies nga Nexhmije Hoxha

Jetoja në një familje të vogël dhe të qetë. Babai ishte një nëpunës i thjeshtë, nëna shtëpiake, unë nxënëse në vitin e fundit të Institutit Femëror “Nana Mbretneshë”, vëllai ishte nxënës në gjimnazin e Tiranës. Në shtëpinë tonë nuk diskutohej për politikë, në kuptimin e gjerë të fjalës, por bisedat kufizoheshin në shqetësimet e ditës: për rrogat që nuk jepeshin me muaj; për borxhin, që shtohej, te bakalli; për qiratë e shtëpive, që ngriheshin e që na detyronin të barteshim nga njëra shtëpi te tjetra e, kështu, edhe për të tjera nevoja familjare.

Babai nuk blinte gazeta. Edhe radioja hyri vonë në shtëpinë tonë, sepse nuk përballohej nga buxheti familjar, por edhe sepse vetëm pas vitit 1936 u shtri rryma elektrike edhe në shtëpitë e vogla tiranase. Në këtë qetësi dhe amulli familjare unë kisha krijuar botën time. Duke lexuar Migjenin, Gorkin dhe të tjerë autorë e botime që bënin fjalë për një Botë të Re, kjo u bë ëndrra e viteve të para të rinisë sime. Kjo ëndërr më bëri të mendohem e të gjykoj më qartë për realitetin që përjetonin shoqëria shqiptare dhe veçanërisht gratë e vajzat. Kjo Botë e Re na dukej si një mirazh që na tërhiqte me magnetizmin e vet, ndizte fantazinë tonë rinore për një të ardhme më të mirë e më të bukur. Këto shpresa ushqenin atë lëvizje e veprimtari revolucionare të brezit të ri dhe të inteligjencies progresiste të asaj kohe, që po merrte shtrirje në Shqipëri, në vitet ‘30. Por para këtyre flamurtarëve të kësaj Bote të Re, e përpjeta ishte e fortë dhe udha e gjatë.

Shoqëria shqiptare, në përgjithësi, lëngonte nën peshën e shumë të këqijave: nga varfëria e skajshme, nga prapambetja po aq e skajshme, nga zakonet e vjetra që rëndonin veçanërisht mbi jetën e gruas, nga analfabetizmi në masë, nga koleksioni i gjithë sëmundjeve endemike etj. Por një të premte të zezë prilli të vitit 1939, toka shqiptare u drodh nga një tërmet, që i erdhi nga deti: valët e hordhive fashiste të Musolinit u derdhën mbi Shqipërinë. U shkund nga përgjumja një popull i tërë. Ndjeu kushtrimin e të parëve të vet: “O djem, rrëmbeni pushkën! Ja vdekje! Ja liri!”.

U ndez gjaku i rinisë! U ngrit në këmbë dhe, si një trup i vetëm, u hodh në luftë për çlirimin e atdheut, për fitoren e lirisë së popullit dhe për një të ardhme të re. Ç’emocione! Emocione që vrasin frikën, që ndryshojnë rrjedhën e jetës, që ngjallin ndjesi të forta e të bukura, të panjohura më parë! Kush e mendonte se kështu, papritur, rinia do të merrte në duart e veta zgjidhjen e madhe historike politike që kërkonin çasti dhe e ardhmja e Shqipërisë? I lumtur brezi që përjetoi ato kohë e atë Luftë Çlirimtare! I lumtur, i nderuar e krenar sot e mot, në çfarëdo rrethanash, sepse Lufta Antifashiste Nacionalçlirimtare është vulosur në mënyrë të pashlyeshme në Historinë e Shqipërisë dhe përbën një nga faqet më të ndritura të luftërave çlirimtare të kombit shqiptar.

“Jeta tek “Nana Mbretneshë”

Instituti Femëror i Tiranës ishte shkolla e vetme në Shqipëri ku mund të arsimoheshin femrat. Në vitin 1939 aty ndodheshin rreth 800 femra nga i gjithë vendi dhe një pjesë prej tyre në të ardhmen do të bëheshin drejtuese të Lëvizjes Nacional Çlirimtare. Një ndër to ishte vajza e re Nexhmije Xhuglini, e cila e përshkruan shkollën duke thënë:

“Instituti i vajzave, që mbante emrin “Nana Mbretneshë”, pas ngjarjeve të prillit 1939 u quajt Instituti Femëror i Tiranës. Kjo ishte shkolla e mesme e vetme për vajza në Shqipëri, me 8 vjet mbi shkollën fillore 5-vjeçare. Aty studionin nga e gjithë Shqipëria rreth 800 vajza, që përgatiteshin kryesisht për arsimtare, të cilat pastaj shpërndaheshin në krahinat nga vinin ose në zona ku nuk kishte mësuese. Nga kjo pikëpamje, Instituti ishte një vatër nga shpërndahej dritë, kulturë, edukatë për shoqërinë tonë, familjen, fëmijët dhe veçanërisht përhapte dhe çonte përpara emancipimin e vajzave e të gruas shqiptare.

Shumica e vajzave ishin nga Tirana dhe nga Korça, ku ishte hapur shkolla e parë shqipe. Vajzat nga Tirana ishin të gjitha nga qyteti, por shumë pak me origjinë nga vetë Tirana, përveç disave që vinin nga shtresat e njohura të parisë tiranase, tregtarë etj. Nga fshatrat e Tiranës nuk mbaj mend asnjë. Gjithë qeveritarët, funksionarët e lartë, nëpunës të administratës shtetërore dhe specialistë të profesioneve të lira, me origjinë nga të gjitha krahinat e Shqipërisë, nga Shkodra, Gjirokastra, Vlora, Elbasani etj., i dërgonin vajzat e tyre në këtë shkollë. Gjithë malësitë e qytetet e zonave verilindore, si Tropojë, Kukës, Peshkopi, nuk i dërgonin vajzat në shkollat e mesme, gjë që bëri që për disa dekada, edhe pas Çlirimit, këto zona të mos kishin mësues vendas. Qenë ish-partizanet dhe sidomos vajzat e Korçës, që kishin mbaruar Institutin Femëror të Tiranës, ato që shkuan në këto zona dhe shumë nga ato sakrifikuan rininë e tyre, ndenjën atje – dhe shumë mbetën pa u martuar – duke shërbyer me dekada, larg familjeve dhe ambienteve të tyre…”

/yllpress.com/

Reja:Juve dhe Milani pretendentë kryesorë për titull

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 16:30:00 +0100

Para ndeshjes ndaj Juves trajner i Lazios,Edy Reja ka deklaruar se Juventusi dhe Milani mbeten si kandidatë kryesorë për titull.

”Kjo është një lojë e rëndësishme për ne dhe për Juventusin”

”Është një ndeshje kyçe. Ne kemi treguar shfaqje të nivelit të lartë në shtëpi dhe ne duhet të bëjmë tani kundër Juventusit edhe pse do të jetë e vështirë”

”Milani ka cilësi të lartë,pastaj edhe Juve. Këto dy ekipe janë kandidatë më të mirë për titull”

”Ne mund të jemi kandidatë të papritur, në vartësi të asaj që ne bëjmë në këtë lojë. Një fitore do të na japë dituri dhe forcë”,tha Reja për Tuttosport.com.

/lajmesport.com/

Tuna: Shokët dashuroheshin në mua

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 26 Nov 2011 16:15:00 +0100

Këngëtarja seksi, Tuna ka zbuluar se ajo nuk ka pasur shok të vërtetë në jetën e saj, pasi që të gjithë ata që ka menduar se i ka shokë janë dashuruar në të.

Tuna e cila njihet për linjat e saja të jashtëzakonshme trupore ka pasur lidhje me meshkuj të ndryshëm nga skena e show bizit shqiptar.

“Nuk më pëlqente askush nga gjenerata, kështu që nuk më bënin përshtypje. Pastaj kam pasur shumë shokë. Gjithmonë kam pasur më shumë shokë se sa shoqe, por që në fund gjithmonë më zhgënjenin, sepse dashuroheshin dhe aty nuk kishte më hapësirë për shoqëri”, theksoi Tuna për Gazetën Shqiptare.

Ajo shtoi se asnjëherë nuk është zënë me shoqe për djem, sepse sipas saj ata nuk e meritojnë këtë.

/yllpress.com/